Voorbij tussen
Date: 2012-11-08 23:00:00+00:00
Keywords: Fantasy; Short Stories; dragons; Science Fiction; Fiction; Science Fiction Fantasy
Description: "Beyond Between" is a novelette by Anne McCaffrey that first appeared in the Science Fiction Anthology "Legends II" which was published in 2003 by Del Rey.

PERN

ANNE MCCAFFREY

PERN

ANNE MCCAFFREY

DE DRAKENRIJDERS VAN PERN / THE DRAGONRIDERS OF PERN TRILOGY:

Drakenvlucht (1991 / 1999) vertaling J. Loopstra / Dragonflight (1968)

Drakentocht (1992. / 1999) vertaling Karin Langeveld / Dragonquest (1971

De Witte Draak (1992 / 2001) vertaling Karin Langeveld / The White Dragon (1978)

THE HARPER TRILOGY:

Dragonsong (1971)

Dragonsinger (1977)

Dragondrums (1978)

Drakenvrouwe (2000) vertaling Karin Langeveld / Moreta, Dragonlady of Pern (1983)

Merilka's Story (1986)

Dageraad van de Draken (1999) vertaling Karin Langeveld / Dragonsdawn (1988)

De afvalligen van Pern (1993) vertaling Karin Langeveld / The Renegades of Pern (1989)

De redding van Pern (1993) vertaling Karin Langeveld / All The Weyrs of Pern (1991)

The Chronicles of Pern (1992)

The Dolphins of Pern (1994)

Drakenoog (2000) vertaling Karin Langeveld / Dragonseye (1996)

The Masterharper of Pern (1998)

Skies of Pern (1999)

Gift of Dragons (2002)

The Ugly Dragon (met Todd McCaffrey, in voorbereiding)

Omdat ze ontevreden waren over het leven op de technologisch ver geavanceerde Aarde trokken honderden kolonisten door de ruimte naar de ster Rukbat, die zes planeten had. Vijf daarvan bewogen zich in stabiele banen, maar de zesde draaide in een vreemd, onregelmatig patroon. De derde planeet was bewoonbaar; de ruimtereizigers vestigden zich daar en noemden de planeet Pern. Ze demonteerden hun ruimteschepen om aan materiaal te komen en begonnen huizen te bouwen.

Pern was een ideale planeet om te koloniseren, op één ding na. Met onregelmatige tussenpozen kwam de zesde planeet van het systeem dicht in de buurt. Er kwamen dan hele wolken dodelijke mycorrhizoïde sporen vanaf die alles opvraten dat ze aanraakten en de grond waar ze landden enkele jaren onvruchtbaar maakten. De kolonisten gingen naarstig op zoek naar manieren om het Draad, zoals ze de sporen noemden, te vernietigen. Om zichzelf te kunnen verdedigen gebruikten ze kleine 'draakjes', een soort vliegende hagedissen die de kolonisten kort na hun landing ontdekt en getemd hadden. Het feit dat deze diertjes vuur konden spuwen was een grote hulp tijdens die eerste Draadval. Door deze reptielen genetisch te modificeren en een selectief fokprogramma op te zetten slaagden de kolonisten er na jaren in om een ras van echte, grote draken te creëren.

De draken en hun berijders werkten samen, zodat de kolonisten van Pern in staat waren het Draad effectief te bestrijden en de planeet verder ontwikkeld kon worden. Ze vormden een quasi-feodale agrarische samenleving, bouwden Borgen om de administratie bij te houden en de landarbeiders onder te brengen, Gildehallen voor de diverse ambachtslieden en Weyrs waar de draken en hun berijders konden wonen.

Veel van de boeken over Pern gaan over de politieke situatie van de Borgen en Weyrs tussen de Draadvallen in. De hele serie beslaat zo'n 2500 jaar, vanaf de eerste landing van de kolonisten tot aan het moment waarop hun verre nazaten vele eeuwen later de computer van het moederschip terugvinden.

Drakenvlucht, de eerste van 'De Drakenrijders van Pern' serie, gaat over een tijdstip ongeveer 2500 jaar na de landing. Het Draad is al vier eeuwen niet gezien, en de mensen beginnen de oude waarschuwingen met enige scepsis te bekijken. Drie drakenrijders, Lessa, F'lar en F'nor, geloven echter dat het Draad zal terugkeren, en proberen manieren te vinden om de planeet te kunnen verdedigen. Lessa, die weet dat er lang niet genoeg draken zijn om het Draad effectief te kunnen bestrijden, gaat vierhonderd jaar terug in de tijd, tot een moment na de vorige Draadval, als de drakenrijders van die periode net rusteloos en verveeld begonnen te raken door gebrek aan activiteit. Lessa kan de meesten van hen ervan overtuigen om met haar mee terug te gaan om het Draad in haar tijd te bestrijden. Ze komen veilig terug en beginnen het gevecht tegen het Draad.

Drakentocht, het tweede boek, begint enkele jaren na het slot van deel één. De relatie tussen de Oudtijders, zoals de in de tijd vooruit gereisde drakenrijders genoemd worden, en de huidige generatie is gespannen. Nadat F'nor met een van de oude drakenrijders heeft gevochten, wordt hij naar het zuidelijke continent van Pern gestuurd om daar te herstellen van zijn verwondingen. Daar ontdekt hij een larve die het Draad kan neutraliseren nadat het zich heeft ingegraven. In het besef dat hij hiermee een machtig nieuw wapen tegen het Draad in handen heeft, begint F'nor plannen te maken om de larven te verspreiden over beide continenten.

Ondertussen is een onverwachte Draadval de aanleiding voor een fikse ruzie tussen F'lar, Weyrleider van Benden, en T'ron, de leider van de Oudtijders. F'lar wint en verbant alle drakenrijders die zijn rol als opperbevelhebber niet willen accepteren. De verbannen rijders vertrekken naar het zuidelijke continent. Het boek eindigt op het moment dat men begint met het kweken van larven zodat deze over geheel Pern uitgezet kunnen worden.

Het derde boek, De Witte Draak, vertelt het levensverhaal van de jonge Jaxom, die de enige witte draak op Pern, een genetische afwijking, grootbrengt. Jaxom ondervindt vooroordelen en minachting van de andere drakenrijders, omdat zijn draak zoveel kleiner is dan de andere. Bovendien is hij eigenlijk de erfgenaam van een van de oudste Borgen op Pern, en er zijn mensen die twijfelen aan zijn capaciteiten als Borgheer. Zowel Jaxom als zijn draak Ruth kan echter beide uitdagingen aan en bewijst dat formaat niet alles is. Jaxom beheert zijn Borg, krijgt het meisje en de wereld is goed.

De trilogie over de Zaal der Barden (Dragonsong, Dragonsinger, Dragondrums), is bestemd voor wat jongere lezers. De hoofdpersoon is een meisje met de naam Menolly, die opklimt van een status als ongewenste dochter tot Bardsgezel, en eigenaresse van vele vuurhagedissen.

In veel daaropvolgende boeken en in de korte novelle die hier gepubliceerd wordt, gaat McCaffrey in op diverse andere aspecten van het leven op Pern, vanaf de eerste tijd dat de planeet door mensen gekoloniseerd werd.

Voorbij tussen

ANNE MCCAFFREY

Voorwoord

Toen de eerste menselijke kolonisten zich op Pern, de derde planeet van de zon Rukbat, in de Sagittarius-sector, vestigden, besteedde men weinig aandacht aan de vreemde baan van diens zusterplaneet, die ze de Rode Ster noemden. Per slot van rekening was het systeem onderzocht en veilig bevonden, en de op Aarde geboren kolonisten, allen veteranen van de oorlog, hadden hun handen vol aan het opzetten van een vredige, agrarische samenleving waar ze met zo min mogelijk technologie een bestaan wilden opbouwen voor henzelf en hun kinderen. Zodoende waren ze slecht voorbereid toen zich acht jaar later een ramp voltrok, in de vorm van een plaag die van buiten hun dampkring kwam – een hersenloos organisme dat alle organisch materiaal verslond, en dat in dunne draden uit de hemel leek te vallen. Ze noemden het 'Draad', en hoewel het kon worden vernietigd met vuur of water en niet doordrong in steen of metaal, bleef het zo onophoudelijk vallen dat het onmogelijk leek om het te stoppen.

Uiteindelijk vond men een oplossing: met de vindingrijkheid van de oude wereld en hun kennis van genetische manipulatie veranderden de kolonisten een inheems organisme dat op de legendarische draak leek. De daaruit voortkomende enorme 'draken' waren al snel het meest efficiënte wapen van Pern tegen het Draad. Ze konden een fosforhoudend gesteente slikken en op deze manier letterlijk vuur spuwen, waarmee ze het Draad verschroeiden voordat dit de grond kon raken. Ze konden niet alleen vliegen, maar ook teleporteren, waardoor de draken snel konden manoeuvreren om verwondingen tijdens de strijd tegen het Draad zoveel mogelijk te voorkomen.

Door de telepathische band tussen de draken en hun menselijke berijders – een band die werd gevormd op het moment dat de draakjes uit het ei kropen – vormden draken en berijders een perfect team in de strijd tegen het Draad.

De drakenrijders werden de helden van Pern, en veel kinderen droomden er dan ook van om ooit drakenrijder te worden, om die ongelooflijke mentale en emotionele band aan te gaan met een van de grote draken. Maar deze band had ook een nadeel: de dood was een scheiding die geen van beide partners alleen aankon. Als de berijder stierf, pleegde de draak zelfmoord. Als de draak dood ging, probeerde de berijder zich ook heel vaak van het leven te beroven, of, in het beste geval, leefde hij of zij vanaf dat moment slechts half. Toen de eerste vijftig jaar lange aanval van Draad voorbij was, waren er inmiddels drie groepen gevormd op Pern: Borgen, waar daadkrachtige mannen het land beheerden en die de bewoners veiligheid boden tijdens de Draadval, Gildehallen waar allerlei technieken en vaardigheden werden aangeleerd en geperfectioneerd en Weyrs, waar de draken en hun berijders woonden.

Gedurende de Zesde Passage van het Draad, in 1543, op de derde dag van de tiende maand, gebeurde er iets ongebruikelijks, iets waarvoor de zorgvuldig bewaarde annalen van de Zaal der Barden en de individuele Weyrs geen precedent konden vinden. Een besmettelijke ziekte kreeg het hele continent in zijn greep. De Genezers ontwierpen uiteindelijk een vaccin dat aan de hele bevolking moest worden toegediend zodra de draken en hun berijders het bij iedere afzonderlijke Gildehal en Borg tussen de twee oceanen hadden afgeleverd. Om deze uitzonderlijke taak te kunnen vervullen gebruikten de draken en hun berijders een niet geheel begrepen en bijna onbekend talent van de draken, die niet alleen overal heen konden teleporteren waar hun berijders wilden, maar ook op op elk gewenst tijdstip konden aankomen. Het was een uitzonderlijk gevaarlijke manoeuvre om niet alleen afstand maar ook tijd te overbruggen, en zelfs de best opgeleide draak en ruiter konden zich vergissen als ze vermoeid en verward waren.

* * * * * * *

Toen de renbeesten voor het eerst onrustig werden, besteedde Thaniël daar niet veel aandacht aan. Zoals zo vaak zat hij te dromen over zijn geliefde vrouw, die al vele omwentelingen geleden gestorven was, maar die hij nog steeds miste. Ze hadden elkaar perfect aangevuld. Hij trok een versleten zakdoekje uit zijn zak en streelde het met een liefdevol gebaar. Hij voelde de kleine blauw en groen geborduurde bloemetjes in de ene hoek, gemaakt met de kleine, zorgvuldige steekjes waarmee zijn vrouw al haar werk maakte. Hij zuchtte diep. De dood was zo oneerlijk – en zo beangstigend definitief.

'Waarom komen de bomen en de planten na elk koudeseizoen opnieuw tot leven terwijl wij maar één keer mogen?' klaagde hij vaak als de gedachten over de dood hem naar de keel dreigden te vliegen. Thaniël was een man van middelbare leeftijd, slank en pezig van tientallen jaren rijden op, en werken met, renbeesten. Drie omwentelingen geleden had hij een schop tegen zijn knie gekregen, en sinds die tijd liep hij mank. Omdat hij niet snel genoeg meer was om met de renbeesten om te gaan, was hij gedwongen geweest zijn kinderen de steeds terugkerende klussen op de hoeve te laten doen terwijl hij zich beperkte tot het werk dat zijn vrouw vroeger had gedaan: het onderhouden van het gebouw en het koken voor zijn gezin. Hij had vijf kinderen. De jongste was Bill – bij zijn moeilijke geboorte was zijn moeder overleden. Maynar was de oudste, en had het meeste talent met het temmen en trainen van de renbeesten. Jerra was een stevige jonge vrouw, die, zo hoopte Thaniël, binnenkort met een van de jongens van de naburige bedrijven in het huwelijk zou treden. Haar jongere zuster Brailli was heel slim en handig, en zou waarschijnlijk binnenkort naar een Wevershal vertrekken om daar te worden opgeleid. Destry, de dromer onder zijn kinderen, wilde graag Meesterfokker worden en zou binnenkort naar de dichtstbijzijnde Gildehal vertrekken om daar te worden opgeleid.

De hoge, schrille kreten van zijn favoriete rijdier, de oude Rusty, onderbraken zijn gepeins. Hij schudde de sombere overpeinzingen van zich af en kwam terug in het heden. Wat zou het renbeest zo van streek maken? Het dier was alleen doodsbang voor draken, maar Thaniël verwachtte die hier niet. Maar toen herinnerde hij zich dat zijn hoeve vandaag een vaccin zou ontvangen voor de ziekte die zich over het hele continent aan het verspreiden was. Ja, iemand zou het vaccin komen brengen, met instructies hoe het gebruikt moest worden. Een drakenrijder?

Met de beker hete, zoete klah die hij net had ingeschonken nog in zijn hand verliet Thaniël de keuken van zijn hoeve en liep door zijn voordeur naar buiten om naar de lucht te kijken. Hij zag glooiende grasvelden met hier en daar kleine groepjes bomen van soorten die sterk genoeg waren om te blijven leven in de winderige, vaak ijskoude vlakte. De stal stond achter een van de lage heuvels. Het was echter slechts een schuilplaats waar de dieren hun jongen konden baren, geen uitgebreide stenen stal zoals ze in Crom of Nabol zo eenvoudig konden optrekken van de stenen die daar overal te vinden waren, in zulke grote aantallen dat veel boeren zeiden dat stenen hun enige oogst waren. Achter de stal liep een hek naar een nabijgelegen omheinde weide. Dit hek bestond uit stevige houten palen en het had een sterke man een hele dag gekost om ze in de dichte, stevige grond te krijgen. Naast het hek van het weiland stond een watertrog die door een of andere vindingrijke voorouder was aangelegd, op zo'n manier dat het water automatisch werd aangevuld vanuit het bassin dat zeker twaalf drakenlengtes verderop lag. En inderdaad, op dat moment zag hij een draak over de open vlakte in de richting van de watertrog glijden. Die Rusty, die merkte ook alles, dacht Thaniël, die inwendig moest grinniken om het talent van het oude dier om elke draak, hoe ver weg ook, op te merken.

Thaniël begon sneller te lopen, waarbij hij oplette dat hij de hete klah niet op zijn hand morste. Het eerste dat hem opviel was dat de draak bleekgoud van kleur was, en dat haar kop omlaag hing, alsof ze doodmoe was. Toen ze landde raakte haar neus bijna de grond, maar ze trok zichzelf overeind en hervond met een diepe, opgeluchte zucht haar evenwicht weer. Koninginnendraken waren de sterkste en de grootste van de draken van Pern, en hij had er nog nooit een gezien die zo onhandig bewoog, zelfs niet na een lange, vermoeiende Draadval.

'Thaniël,' zei de berijdster, waarop zijn verbazing een nieuw hoogtepunt bereikte. Hij herkende Moreta, de Weyrvrouwe van Fort. Hij kende haar van de diverse Jaarmarkten, die vaak door mensen van over de hele planeet bezocht werden. Maar Ista was de Weyr die het dichtst bij hem in de buurt lag en Ista was meestal verantwoordelijk voor het Draadvrij houden van zijn land.

Moreta stak haar hand in de zak die om de nek van haar draak hing en reikte hem een pakketje aan. Haastig pakte hij het aan, terwijl hij haar met zijn andere hand zijn beker klah aanbood.

'Ik heb dit net vers ingeschonken, en u ziet eruit alsof u het beter kunt gebruiken dan ik,' zei hij.

'Je weet niet half hoezeer ik dit waardeer,' zei ze met een dankbare glimlach, waarna ze een slok van de warme drank nam. Na de eerste slok leek ze haar schouders te schudden alsof ze haar spieren wilde ontspannen. Ze was een knappe vrouw om te zien, met blond haar en diepliggende ogen, waaronder nu echter donkere kringen van vermoeidheid te zien waren. Ze keek naar de westelijke hemel en de ondergaande zon, en zuchtte diep, deze keer met een tevredenheid die ze verder niet aan hem uitlegde. Niet dat Koninginnenrijdsters en Weyrvrouwen geacht werden hun handelingen uit te leggen of zelfs maar te melden aan simpele boeren zoals hijzelf.

'Dat is het vaccin voor je mensen en voor je renbeesten, Thaniël, en als je het zelf niet wilt injecteren, komt er een genezer.'

Bij het woord injecteren huiverde Thaniël even, maar hij pakte het pakketje aan en dankte haar. 'Het moet gebeuren, liefst vandaag nog, uiterlijk morgen,' zei ze, en ze legde hem uit hoe hij de holle doorn in het vlezige deel van de bovenarm of het dijbeen diende te prikken. Ze keek naar zijn grote erf, alsof ze verwachtte meer mensen te zien. Thaniël begreep haar nieuwsgierige blik meteen.

'Ze zijn op de weilanden om de jaarlingen te inspecteren,' zei hij, en hij keek naar de inhoud van het pakket: een zacht nest waarop zorgvuldig ingepakte glazen buisjes lagen die hem en zijn gezin zouden kunnen beschermen tegen de gevreesde ziekte. 'Dat is precies genoeg voor alle mensen op mijn hoeve.' Hij keek dankbaar naar haar op en besefte ineens dat ze absoluut uitgeput was. Hij kende haar als een jonge, knappe vrouw met kort blond haar en diepliggende ogen. Nu had ze donkere kringen onder haar ogen, haar lichaam hing lusteloos in het zadel en haar huid was grauw, zodat ze er veel ouder uitzag. Leri was de oudste Weyrvrouwe in Fort, niet Moreta. Misschien kwam het door het schijnsel van de ondergaande zon op haar gezicht? Maar ook de draak was duidelijk uitgeput, zelfs haar huid hing in plooien langs haar flanken en rug, en haar ogen waren zo dof dat de zon nauwelijks reflecteerde in de vele facetten.

'Waarom doet u het werk van een groenruiter, Weyrvrouwe?' vroeg hij, waarbij hij geen moeite deed om de kritiek uit zijn toon te weren. Er waren toch zeker wel anderen die de medicijnen hadden kunnen afleveren bij een kleine hoeve als de zijne. Het feit dat ze iemand als haar hiermee hadden lastig gevallen maakte hem zo boos als hij kon worden.

'Ik ben in Keroon opgegroeid, en ik ben al eerder op de Drinkplaatshoeve geweest. Geen van de rijders van Ista kent het terrein zo goed als ik. Zorg dat je het vaccin gebruikt zodra je terug in huis bent, Thaniël.' Toen ze hem de lege beker toestak, zag hij dat haar andere hand zich stevig moest vasthouden aan de nek van het dier, alsof ze anders voorover van haar draak zou vallen. 'Dat was net wat ik nodig had, Thaniël. Bedankt.'

'En u ook bedankt, Weyrvrouwe.' Hij stapte achteruit. Al leek zij het niet te merken, hij zag duidelijk dat de draak onder haar stond te trillen op haar poten.

'Dit is onze laatste stop, Thaniël,' zei ze, terwijl ze de nek van de oude koningin streelde en hem met immense opluchting aankeek. 'We hebben alle vaccins nu afgeleverd.' Ze keek weer naar de ondergaande zon.

'Goede reis, Weyrvrouwe. Het wordt snel donker.'

'Een laatste sprong tussen, dat is alles, Holth,' zei ze bemoedigend terwijl ze de draak met haar knie naar rechts stuurde.

Thaniël hoorde de opluchting in haar stem, en ook de koningin leek daar energie uit te putten, want ze sprong de lucht in en verdween. Een beetje te dicht bij de grond, dacht hij, maar wie was hij om commentaar te hebben? Hij nam de beker en het mandje met vaccin terug naar zijn huis en zette de medicijnen voorzichtig midden op de grote tafel waar zijn kinderen aten.

Hij schonk een nieuwe kop klah in, zoette deze en voelde dat hij gloeide van trots omdat hij een Weyrvrouwe zijn zelfgezette klah had kunnen aanbieden. Hij wist dat hij goede klah maakte, want dat was hem meermalen verteld, maar nu had ook de Weyrvrouwe hem geprezen. Hij ging zitten met zijn grote werkmanshanden rond zijn warme aardewerken beker en strekte zijn vingers één voor één. 'Holth?' herhaalde hij ineens verbaasd. Dat was vreemd. Niet dat de gebeurtenissen van deze avond op zich al niet vreemd waren – alleen al het feit dat een koningin langskwam om een pakje af te leveren – maar er was niets mis met zijn geheugen of zijn kennis van de Borgen en Weyrs. Weyrvrouwe Moreta van Fort bereed Orlith, die kort geleden eieren had gelegd. Dat was misschien een reden waarom Moreta niet op haar eigen dier reed. De draken waren moeilijk bij hun eieren vandaan te krijgen. Er werd gezegd dat er vijfentwintig eieren in het nest zaten, en dat er waarschijnlijk een koningin bij zat.

Holth was echter de draak van de oude Leri. Hij wist dat zeker, aangezien ze al Weyrvrouwe was toen hij het land van zijn familie in gebruik nam. Hij had gehoord dat ze veel last van haar gewrichten had en dat ze lichamelijk zo achteruit gegaan was dat ze de Weyr niet langer konden leiden tijdens Draadval. En als Moreta op Holth reed, was dat misschien de reden waarom het dier er zo bleek en moe had uitgezien: gescheiden van haar levenslange berijdster die, zo wist hij zeker, het dier nooit over haar eigen grenzen zou hebben laten gaan.

Precies op dat moment, net nadat de kudde tot rust was gekomen en weer stond te grazen, sloegen de dieren nogmaals op hol. Deze keer renden ze naar de oostelijke omheining. De oude Rusty krijste schel, alsof een veldslang hem in zijn greep hield. Vreemd genoeg was Rusty echter niet bang van de grote, platte slangen. Hij leek het zelfs een leuke sport te vinden om ze te vertrappen met zijn grote hoeven. De kreet die Rusty nu uitstootte zond de rillingen over Thaniëls rug, alsof er iets vreselijks was gebeurd dat hij niet begreep, maar waar hij toch op reageerde.

Thaniël zag nergens stofwolken die aan konden geven dat de kinderen onderweg naar huis waren, noch zag hij iets vreemds in de lucht dat de kreet van Rusty zou kunnen verklaren. Thaniël keek naar het brede, vlakke, ondiepe meer waarnaar zijn hoeve was genoemd. Het meer viel nooit droog, ergens in het midden kwam water omhoog geborreld – ergens onder de grond vandaan – dus kon hij altijd water leveren voor mensen die het nodig hadden. Soms reden mensen lange afstanden met wagens vol tonnen die ze dan gevuld weer meenamen naar hun eigen huizen. De rivier de Keroon was er natuurlijk ook nog, maar voor veel van zijn buren in het westen was de Drinkplaats dichterbij. En iedereen zei dat het water beter smaakte.

Hij schudde het akelige gevoel dat Rusty's schreeuwen hem had gegeven van zich af en draaide zich om naar zijn haard om in de stoofpot te roeren; de pot werd al aardig warm. Hij schonk meer klah in en dacht na over wat er vandaag was gebeurd.

Thaniël, die zich al snel zorgen maakte, pakte de beker steviger vast. Waarom leverde Moreta pakjes af? En waarom reed ze op de koningin van een ander? Holth, had ze gezegd, zo duidelijk dat hij zich niet had kunnen vergissen in de naam van de koningin die ze bereed.

Nou ja, het was niet aan hem om kritiek te hebben op koninginnenrijdsters. Misschien dat de genezer binnenkort antwoord zou kunnen geven. Hij roerde nogmaals in de pot, snoof met genoegen de geur van het vlees op en wachtte vol ongeduld op de rest van het gezin zodat hij hen kon vertellen wat er gebeurd was.

Maynar, Jerra, Brailli, Destry en Bill kwamen allemaal tegelijk terug toen het net schemerig begon te worden. Ze zaten vol verhalen over de goed gegroeide, gezond uitziende jaarlingen en hadden notities gemaakt van alle mogelijke herkenningspunten om de kleinere groepjes later weer terug te kunnen vinden. Thaniël legde hen uit dat Moreta zelf het vaccin was komen brengen. Ook de kinderen waren verbaasd dat een koninginnenrijdster hoogstpersoonlijk pakjes kwam afleveren op een kleine hoeve als deze. Maar na een korte, heftige discussie hierover, bracht hij het gesprek terug op de pakketjes die op tafel stonden. Zodra er een genezer kwam, zouden ze veilig zijn voor de ziekte.

'Onzin, vader,' zei Jerra, die min of meer het gezin verzorgde sinds de dood van hun moeder. 'Ik zal het vaccin wel inspuiten. We mogen niet wachten.' Ze voegde eraan toe: 'Stel dat de eerstvolgende wind de ziekte meebrengt, zouden we er dan niet heel stom uitzien als we de geneesmiddelen op tafel hadden staan zonder het gebruikt te hebben?'

Niet zozeer stom, als wel dood,' dacht Thaniël. 'We eten eerst, en dan zal ik iedereen vaccineren,' ging Jerra vastberaden verder. 'Ik heb gezien hoe de genezer het doet. Het is een kwestie van stevig in de arm steken.'

Misschien was Jerra wat al te dominant soms, heel anders dan haar moeder. Maar ze hield altijd het belang van het gezin in het oog, dat wist Thaniël maar al te goed. Dus aanvaardde hij haar aanbod met een hoofdknik, waarna iedereen ging eten. Tijdens de maaltijd bleven ze echter allemaal naar het kleine pakje staren.

Rusty krijste ineens schril, en Thaniël viel bijna van zijn kruk van schrik.

'Wat is er toch aan de hand? Dat beest is de hele dag al zo onrustig.'

Maynar zat het dichtst bij het raam en sprong nu van zijn kruk af om naar buiten te kijken. Thaniël ging naast hem staan.

'Bezoek? En we hebben niet genoeg voedsel om zelfs maar de bodem van een kom te vullen,' zei Jerra, beschaamd dat ze zo weinig gastvrijheid te bieden hadden aan zulke late bezoekers.

'Nog meer draken,' zei Thaniël. Hij pakte het gloeimandje van de haak en deed de deur open om hun bezoekers behoorlijk welkom te gaan heten. Hij was verbaasd de draken en ruiters te zien, met passagiers die al bezig waren naar beneden te klimmen.

'Drinkplaatshoeve? Is dit Drinkplaats?' vroeg een man.

'Inderdaad, en wie bent u allemaal?'

'Ik ben Meesterbard Tirone, hier met Kamiana, koninginnenrijdster van Pelianth, Desdra van de hal der genezers... en A'dan, berijder van Tigrath en D'say met Critith. We komen u vragen of u Moreta hier hebt gezien, ergens in de middag?'

'Ze was hier tegen zonsondergang en heeft vaccin achtergelaten,' zei Thaniël, wiens stem ver droeg in de duisternis. 'Kom binnen. We hebben wijn en klah.'

Terwijl hij hen wenkte, kon Thaniël aan niets anders denken dan dat een van deze mensen een genezer was die hen zou kunnen inenten, zodat de hele familie niet zou hoeven te lijden onder Jerra's goedbedoelde, maar onervaren pogingen. Gelukkig was er al verse klah gezet en hadden de kinderen de goede glazen gevonden waarin ze de haastig geopende fles wijn konden uitschenken: een heel drinkbare rode uit de Crom heuvels.

'Heel vriendelijk, Thaniël, Jerra, maar we hebben weinig tijd, hoewel we de gastvrijheid hogelijk waarderen. We willen graag alles weten wat jullie ons over Moreta en Holth kunnen vertellen.' Zijn ogen, en ook die van de anderen, keken hem met doffe, trieste blik aan. Thaniël voelde de angst om zijn hart slaan, aangezien Moreta en Holth al lang terug hadden moeten zijn in Fort Weyr. En dat zei hij dan ook.

'Ik heb haar een beker klah gegeven voordat ze vertrok,' voegde hij eraan toe, hopend dat hij daar goed aan gedaan had.

'Wat zei ze?' vroeg Kamiana.

'Ze bedankte me,' antwoordde Thaniël.

'Ze ze nog iets toen zij en Holth vertrokken?'

'O, ja, en ik had medelijden met de arme koningin. Ze zag grauw van vermoeidheid, en ze ziet er heel oud uit, weet u.' Thaniël vroeg zich gelijk bezorgd af of die opmerking wel ter zake deed. 'Ze zei, en ik heb een goed geheugen: 'Een laatste sprong tussen, dat is alles, Holth.' Ik dacht nog dat dat vreemd was, omdat ik zeker weet dat Moreta's koningin Orlith heet.' Niemand sprak hem tegen.

'Ze zal Fort Weyr toch wel gevisualiseerd hebben?' vroeg Desdra aan de anderen in de stilte die gevallen was. De bezoekers zagen allemaal bleek en keken elkaar nerveus aan.

'Maar tegen de tijd dat ze hier was, moet ze uitgeput geweest zijn,' zei Kamiana. 'Moreta had de hele ochtend al op Orlith gereden. En al deze stopplaatsen hier op Keroon aandoen moet vermoeiend geweest zijn voor een oude koningin als Holth.'

Desdra, die vóór alles toch genezer was en bleef, trok de doos naar zich toe en keek erin. 'Zouden jullie er bezwaar tegen hebben als ik de vaccinaties toedien?'

'Nee, nee,' zei Thaniël snel. 'We hebben geen idee wanneer onze eigen genezer kans zal zien om langs te komen – we liggen nogal ver uit de meeste routes – hoewel mijn dochter wel zei dat ze het al eens had gezien en dacht dat ze wist hoe het moest.'

Als Jerra al teleurgesteld was dat ze haar familie niet zou mogen inenten, dan liet ze daar niets van merken. Ze maakte haastig de knoopjes van haar mouw los en rolde die omhoog.

'Thaniël, steeg Holth nog een beetje stabiel op?' vroeg Kamiana ongerust.

'O, ik denk dat ze stabiel genoeg was, maar ze waren allebei erg moe, zoals ik al zei.'

Kamiana zuchtte diep. 'Heel erg moe. Misschien te moe om dat ene te doen dat een ruiter altijd moet doen met haar draak, vooral als het een haar onbekende draak is.'

'Moreta kende Holth heel goed,' protesteerde Meesterbard Tirone. Kamiana wuifde zijn bezwaar weg. 'Als een vriendin, omdat Moreta zo vaak in de Weyr van Leri was, maar niet als berijdster. Ik denk dat zoiets meer verschil maakt dan we hadden aangenomen.'

'En al dat tijdreizen dat ze gedaan moeten hebben. Dat is genoeg om iedereen in de war te brengen,' zei Desdra, terwijl ze het kleine verbandje stevig tegen Jerra's arm duwde nu de handig aangebrachte injectie achter de rug was. De bezoekers zwegen ongerust nadat ze was uitgesproken.

Thaniël en zijn kinderen merkten dat echter nauwelijks; hun aandacht werd volledig opgeëist door de holle doorns en het vaccin. Thaniël ging op Jerra's stoel zitten, naast de Meestergenezer, en rolde zijn mouw op om zijn arm te ontbloten. Desdra pakte een huidplooi en stak de doorn erin. Hij kromp even in elkaar toen de doorn zijn huid doorboorde en zuchtte toen hij het vaccin zijn arm in voelde stromen. Het was een geluk voor hen dat er een genezersgezel was meegekomen.

Zodra alle inentingen achter de rug waren, vertrokken de bezoekers weer. Ze verontschuldigden zich voor hun haastige vertrek en dankten de bewoners van de hoeve voor hun gastvrijheid en tijd.

Thaniël liep mee om het pad naar de draken te verlichten. 'Ik denk dat ze tussen zijn gestorven,' hoorde hij Kamiana met onvaste stem zeggen. 'De draken hebben een klaagzang voor hen gezongen.'

'Wat een verspilling,' zei Meester Tirone. 'Je moet zorgen dat anderen niet hetzelfde lot treft, Kamiana.'

'Wees gerust dat de Weyrs onmiddellijk maatregelen zullen nemen. Maar ik begrijp gewoon niet hoe een ervaren ruiter als Moreta kon vertrekken zonder een duidelijk beeld van haar bestemming te geven. Of waarom Holth niet automatisch naar Leri terugkeerde. Hun missie was volbracht.'

'Waar gaan we nu heen?' vroeg Tirone terwijl hij achter de blauwruiter plaatsnam.

'Terug naar Borg Fort, want u moet zelf ook uitgeput zijn, Meester Tirone, Gezel Desdra,' zei Kamiana. 'Ik zal u veilig thuis brengen.' De drakenrijders spraken hardop de naam van hun bestemming en de draken stegen op. Een ogenblik later waren ze tussen verdwenen en was Thaniël weer alleen met de opkomende maan en de krijsende renbeesten.

De avond daags na de verdwijning van Moreta was Thaniël alleen thuis op de Drinkplaatshoeve. Zijn kinderen waren de renbeesten aan het vaccineren en zouden laat thuiskomen. Plotseling krijste Rusty scheller dan ooit tevoren. Thaniël dacht meteen dat zijn oude renbeest misschien werd aangevallen door een wherry. Hij trok voorzichtig het gordijn opzij en keek uit het raam. Geen wherry te zien. Rusty was het enige dier dat van streek was; alle andere beesten waren kalm, hoewel ze verwonderd leken over het vreemde gedrag van Rusty. Thaniël vroeg zich af of het beest misschien gewoon oud werd, en misschien een beetje dement. Misschien moest hij het dier maar afmaken.

Plotseling voelde Thaniël een vreemde huivering. Gegrepen door een plotselinge hevige paniek trok hij het gordijn dicht. Hijgend en met een heftig koppend hart liep hij naar de deur, deed deze op een kier open en keek naar buien. Hij zag niets vreemds, behalve dan de doodsbange Rusty. Hij deed de deur wijd open en stapte naar buiten, waar het al donker was.

'Wie is het? Wie is daar?' riep Thaniël terwijl hij naar de kraal liep. Rusty krijste nogmaals en hij wendde zich tot het dier. 'Stom beest. Er is niemand,' zei hij, terwijl hij naar het lege erf gebaarde.

Rusty bleef echter krijsen. Zijn ogen waren zo ver naar achteren gerold dat het wit te zien was, zijn neusgaten waren wijd open en hij galoppeerde doodsbang in de rondte.

'Hou je bek!' riep Thaniël uit, terwijl hij zijn hoofd naar Rusty toe keerde. 'De ruiters die Moreta kwamen zoeken zijn al lang terug in hun weyrs. Er is geen draak te zien.'

Plotseling had Thaniël het gevoel alsof iemand zijn arm beroerde met een ijspegel. Hij trok zijn arm tegen zich aan en mompelde zacht: 'Wat was dat? Het lijkt wel alsof het midden in de winter is en ik bezig ben kou te vatten.' Plotseling kwam een angstaanjagende gedachte in hem op, en luider zei hij: 'Krijg ik dan toch die ziekte nog?' Heftig rillend rende Thaniël terug naar zijn hoeve, waar hij de deur met een klap achter zich dicht trok.

Enige tijd later kwamen Jerra, Maynar en de anderen thuis en vonden daar hun vader, duidelijk over zijn toeren. Hij zat bij het vuur, op de rand van zijn stoel, met beide handen met de palmen tegen elkaar stevig tussen zijn knieën geklemd.

'Wat is er, pa?' vroeg Jerra met een bezorgde uitdrukking op haar gezicht.

'Het is niets. Helemaal niets.'

'Heb je iets gezien?' vroeg Maynar.

'Ik heb niks gezien,' antwoordde Thaniël op scherpe toon, zonder zijn blik van het vuur af te wenden.

De volgende dag bezochten twee drakenrijders de Drinkplaatshoeve om er zeker van te zijn dat alle mensen en dieren waren ingeënt en niemand kwalijke gevolgen had ondervonden van de injectie. Natuurlijk ging hun komst gepaard met de angstkreten van Rusty. Thaniël verzekerde hen dat iedereen in zijn hoeve hoogstpersoonlijk door Genezersgezel Desdra was ingeënt. Hij had er graag aan toegevoegd dat het enige kwalijke gevolg was dat zijn oude renbeest helemaal in paniek raakte door de af-en aanvliegende draken iedere dag. Hij hield zich echter in. De drakenrijders hadden genoeg te verwerken. Hij dacht onwillekeurig dat hij waarschijnlijk de laatste was die Moreta en Holth gezien had. Die gedachte liet hem niet los, en maakte hem onrustig.

Zijn kinderen merkten wel dat hem iets dwars zat. Die nacht en de volgende dag bleef steeds één van Thaniëls kinderen bij hem in de hoeve terwijl de rest het vee inspecteerde. Maar toen, laat in de middag, kwam Bill in grote haast aangereden op zijn kleine renbeest. Hij keek heel gewichtig, en vertelde dat een dier klem was geraakt in een nauwe kloof en niet genoeg ruimte voor zijn hoeven had om zelf vrij te kunnen komen. Iedereen was nodig om het dier veilig omhoog te takelen, ook Jerra, die bij haar vader was gebleven die dag. Thaniël en Bill zochten de touwen en riemen bijeen, maakten ze zorgvuldig vast aan het zadel van Bill's renbeest, waarna de jongen vertrok om te helpen met het bevrijden van het dier. Het was duidelijk dat Jerra en de jongen hun vader liever niet alleen lieten, maar Thaniël verzekerde hem ervan dat alles in orde was, en dat het dier gered moest worden.

Het stof was net achter Bill's rijdier opgetrokken toen Thaniël ineens een vreselijk voorgevoel kreeg, dat nog intenser werd toen Rusty een vreselijke kreet slaakte. Zijn hart sloeg een paar slagen over. Hij pakte een dikke stok, zo lang als zijn arm, en sloop naar de deur. Hij deed de deur op een kier open en keek naar de hemel om te zien of hij ergens draken zag. Maar hij zag alleen Rusty, steigerend op zijn achterbenen terwijl hij met zijn voorbenen leek te slaan naar een onzichtbare tegenstander. Een ogenblik later werd het renbeest kalmer, om vlak daarna ineens weer te gaan krijsen. Hij was zo bang dat hij zo snel zijn benen hem dragen konden achteruit bij het hek vandaan deinsde. Toen stopte hij, bleef stevig staan en staarde – naar niets. Toen het doodsbange dier met zijn hoeven begon te graven werd Thaniël ongerust over het oude beest. Hij verliet zijn veilige deuropening en liep naar de omheining, waar hij Rusty wenkte. Het dier negeerde hem en bleef staan, de oren naar voren en de ogen strak gericht op iets dat voor hem stond en dat alleen hij kon zien. 'Wat is er aan de hand, ouwe jongen? Wat zit je dwars?' vroeg Thaniël terwijl hij naar de trillende spieren op Rusty's flanken keek. Rusty groef nogmaals met zijn hoeven in de grond. Thaniël wreef met zijn hand over zijn ogen en wreef erin, voordat hij nogmaals naar de lege ruimte keek die Rusty zo fascineerde. Plotseling nam het dier een sprong naar achteren, zo snel dat hij bijna op zijn achterwerk terecht kwam. Hij sloeg zijn achterbenen ver omhoog, stampte met zijn voorbenen op de grond en begon rondjes te rennen als een wilde jaarling, draaiend en steigerend alsof hij werd aangevallen door Draad of een ander onvoorstelbare dreiging.

Thaniëls mond viel open toen hij naar Rusty keek, die zinloze pogingen leek te doen om te ontsnappen aan een onzichtbare vijand. 'Hij doet alleen maar zo als er draken in de buurt zijn,' zei Thaniël tegen zichzelf. 'Misschien is Rusty gewoon dement aan het worden. Dan zou het maar het beste zijn om het ouwe dier af te maken. We kunnen niet hebben dat hij elke avond zo gaat staan krijsen!' Hij schudde zijn hoofd, wendde zich af van het renbeest en liep terug naar zijn hoeve.

Rusty's vreemde, wilde gedrag herhaalde zich iedere nacht, tot de vijfde nacht na de verdwijning van Moreta. Die nacht was Thaniël op het nu bekende tijdstip alvast naar buiten gegaan, en toen de volle maan plotseling achter een dik pak wolken tevoorschijn kwam, zag hij tot zijn verbijstering de etherische vorm van een draak en een ruiter verschijnen.

Zijn kreet was nog luider dan die van Rusty. Hij liet zijn stok vallen, draaide zich om, rende terug naar zijn hoeve en sloot haastig de deur achter zich.

Vijf dagen eerder...

Moreta voelde zich beter na de kop warme klah van de oude boer. Ze kon zich niet herinneren wanneer ze voor het laatst iets gegeten had, hoewel dat wel zo moest zijn, want haar maag voelde niet echt leeg. Maar ze was zo moe; zelfs de langste Draadval was nog nooit zo eindeloos en uitputtend geweest. Nog een laatste sprong tussen en dan zou ook Holth kunnen rusten, want de oude koningin had zich dapper geweerd. Terwijl ze opsteeg van de grond voor het laatste stuk van haar tocht van die dag, zei Moreta in gedachten het vers op waarmee ze altijd haar angst voor het tussen afweerde: 'Zwart, zwarter, zwartst...'

Nooit eerder had het tussen haar zo koud geleken, zelfs niet met de warme klah die door haar aderen stroomde. Ze sloot haar ogen tegen de zwarte duisternis van het tussen en sloeg haar armen rond haar lichaam om de koude af te weren. Toen deed ze abrupt haar ogen weer open, want uit haar ooghoeken had ze iets vreemds gezien.

'Licht?' En ze wendde zich in de richting van de lichtbron en schud de haar hoofd, verwachtend dat de duisternis weer terug zou keren. In plaats daarvan zag ze echter een grijs waas, dat zich vermengde met de zwarte duisternis van het tussen. Ze had het plotseling minder koud. Ze wilde weg uit al dit grijs, maar op dat moment besefte ze ineens dat Holth zich niet bewoog. Er waren toch zeker meer dan acht seconden verstreken? Ze was bijna klaar met het vers dat ze altijd opzei, en toch waren ze – bewegingloos – nog altijd tussen...

Holth? vroeg ze. Wat is er gebeurd? We zijn niet in Fort Weyr.

We zijn tussen. Ik 'zag' niet waar we heen moesten, antwoordde Holth opstandig, en ze trompetterde angstig.

Moreta probeerde terug te denken naar wat ze tegen Holth gezegd had toen de vermoeide oude draak was opgestegen. Ze schudde haar hoofd.

Ik moet Fort Weyr toch zeker gevisualiseerd hebben, Holth! protesteerde ze, terwijl ze haar vermoeide hersenen dwong zich nauwkeurig te herinneren wat ze gezegd had. Ik ben al te lang drakenrijder om zo'n weyrlingen-fout te maken.

We zijn allebei moe, antwoordde Holth toonloos. We zijn tussen gegaan, zoals jij zei. Dat is alles dat dit vermoeide oude hoofd van mij nog weet.

Waarom heb je me niet gevraagd waarheen? vroeg Moreta scherp, terwijl ze zich afvroeg hoe een draak met zoveel ervaring – vermoeid of niet – zoiets basaals had kunnen vergeten.

Je vertelt me de hele tijd al waarheen we gaan, en op welk tijdstip we aan moeten komen. Ik heb een paar keer gevraagd waarom we zo nodig tussen tijden moesten gaan, maar je hebt mij altijd de precieze gegevens doorgegeven. Heel specifiek, volgens de stand van de zon. Deze keer zei je alleen maar dat we tussen gingen. De draak begon wanhopig te klinken.

Moreta onderdrukte haar eigen groeiende paniek en herinnerde zich nu dat ze de vermoeide, oude Holth inderdaad alleen maar gevraagd had om tussen te gaan, in de veronderstelling dat de draak ook gehoord had dat ze zei dat dit hun laatste sprong was. Wat natuurlijk betekende, dacht Moreta, dat ze naar 'huis' gingen, naar Fort Weyr, waar ze beiden zouden kunnen rusten na een vermoeiende dag; thuis, naar Leri en naar Orlith en haar eieren. Ze sloeg haar armen dichter om haar lichaam en keek verlangend om, alsof ze naar haar eigen verleden keek.

Ik kan nergens heen. Ze zei het nogal nadrukkelijk.

'Wat bedoel je, dat je nergens 'heen' kunt?' vroeg Moreta hardop.

Nu nog niet, en niet met jou, was het raadselachtige antwoord.

We moeten naar huis. Ze wachten op ons. Leri maakt zich zorgen en Orlith zal buiten zichzelf zijn.

Dat weet ik, antwoordde de draak. Ik kan hen ook niet bereiken, voegde ze er na een korte stilte aan toe.

Ongerust zocht Moreta in haar eigen gedachten naar de troostende aanraking van Orlith, die altijd aanwezig was ergens op de achtergrond van haar gedachten, vaak sterker als ze niet bij elkaar waren. Voor de eerste keer in haar leven was ze er niet, en Moreta snakte naar adem. Dit kon niet! Dacht ze, terwijl de tranen ineens over haar wangen stroomden. Onvoorstelbaar verdriet overspoelde haar.

Orlith! riep ze uit.

Op dat moment zag ze iets bewegen, een grijs silhouet tegen een grijzere achtergrond, in de vorm van een bereden draak.

'Hallo daar!' riep een mannenstem. Hij wuifde naar haar. Moreta verstijfde en veegde wanhopig de tranen van haar gezicht. Dit was een onmogelijke nachtmerrie, nu zag en hoorde ze ineens dingen die helemaal niet konden – in het tussen! 'Wacht op mij!' riep de man. Als verdoofd wachtte Moreta tot de draak, een ongewoon klein bruin exemplaar, een neuslengte van Holth vandaan stilhield. De oude draak stak haar neus uit en raakte de nieuwkomer op de gebruikelijke, beleefde manier van de draken. Toen schoot Holth naar achteren met meer energie dan ze tot dan toe vertoond had.

Duluth? herhaalde Holth verbaasd.

'Wat gebeurt hier? Wie ben jij? Waarom kan ik je hier zien en horen?' riep Moreta uit. De paniek kwam in alle hevigheid terug. De oude koningin deed nog een stap terug.

'Ik ben Marco Galliano,' zei de jonge ruiter. Of in ieder geval was dat de indruk die Moreta had: dat hij jong was. Hij moest nieuw zijn, want ze had nog nooit gehoord van een bruine draak die Duluth heette.

'Maak je geen zorgen. Je hebt me nooit ontmoet, maar ik verzeker je dat Duluth en ik niet gevaarlijk zijn. Heb je het koud? Jullie bibberen zo.'

'Niet van de kou,' zei Moreta, die probeerde om niet al te geïrriteerd te klinken. Tenslotte waren ze tussen, dus wat kon je dan verwachten?

'Hoor eens, ik snap dat alles nieuw voor jullie is, hier in het tussenstation. Duluth en ik doen iedere dag de ronde, op zoek naar verdwaalde zielen.'

'De ronde? Verdwaalde zielen?' herhaalde Moreta ongelovig. Ze voelde zich alsof de grijze massa haar wilde verstikken en ze hield zich vast aan haar rijriemen, bang dat ze ieder moment flauw zou kunnen vallen. Als ze van Holth viel, zou ze in het tussen vallen. Onwillekeurig maakte ze een angstig geluidje.

'Kom mee, dan neem ik jullie mee naar waar het warm is.'

'Wacht! Waar ga je heen?'

Volg mij. Het is simpel, zei de draak.

'Ik weet niet hoe het komt,' zei Marco, 'maar ik kan altijd terug naar Paradijs.'

Duluth steeg op, na een forse aanloop, en hing zo snel en zo handig in de lucht dat Moreta Holth snel aanspoorde te volgen. Holth nam een lange aanloop, alsof zij, net als Moreta, overal liever was dan hier, waar ze dan ook heen gingen. Moreta's blik vertroebelde weer toen de paniek nogmaals toesloeg. Ze was helemaal gedesoriënteerd. Ze vlogen rechtuit, en het leek lang te duren voor Marco en Duluth plotseling daalden, zichzelf breed en plat maakten en door de donkere vloer van het tussen leken te duiken. Een gat leek hem te verzwelgen, en Moreta spoorde Holth aan om hem te volgen.

Ze kwamen naar buiten boven een extreem blauwe zee, een smal wit strand en grote, wuivende palmbomen langs de kust. Duluth landde op het strand, gevolgd door Holth, die met een diepe zucht haar vleugels gespreid liet hangen om zoveel mogelijk warmte te absorberen, zoals draken graag doen, waarbij ze haar klauwen in het zand begroef. De hete zon sloeg Moreta in het gezicht en ze zuchtte opgelucht.

We zijn veilig! Nu kunnen we naar huis, Holth! dacht ze opgelucht. Holth gaf geen antwoord. Moreta probeerde te ontdekken waar ze waren, maar de hitte, in combinatie met haar uitputting, waren teveel om te verdragen. Ze wilde van Holths rug klimmen, maar viel halverwege en landde op handen en knieën in het warme zand.

'Hoor eens, jullie zijn allebei moe. Je draak heeft het goede idee. Kom mee,' zei hij, terwijl hij haar zonder enige moeite optilde. Moreta wilde hem corrigeren, uitleggen dat Holth haar draak niet was, maar ze kon geen woord uitbrengen van vermoeidheid. Hij legde zachtjes een hand onder haar elleboog en duwde haar in de richting van de schaduw. Het was zo warm dat ze zonder erbij na te denken haar zware vliegjack uittrok. Niet meer in staat te praten, door een combinatie van de vermoeidheid en de schok, volgde ze Marco. Ze keek even over haar schouder om er zeker van te zijn dat Holth op haar gemak in het zand lag. De koningin snoof één keer, bewoog haar schouders, liet haar staart in het zand vallen en blies met een luid snurkgeluid haar adem uit.

'Hier, rust wat uit; daar zul je van opknappen.' Marco veegde wat droge bladeren van het dorre gras af dat onder de grote bomen stond. Zijn hand verschoof iets en dwong haar bijna naar beneden. Ze had geen kracht meer. Toen hij haar jack uit haar krachteloze hand pakte en er een kussen van maakte op het gras, ging ze liggen, sloot haar ogen en hoopte dat ze wakker zou worden in haar eigen Weyr, en dat dit alles een boze droom geweest was.

De vreemde jonge ruiter mompelde iets geruststellends dat ze niet kon verstaan, waarna ze bijna ogenblikkelijk in een diepe slaap viel.

Toen Moreta weer wakker werd, omdat ze Holth in het zand hoorde bewegen, zat Marco nog steeds naast haar. Hij legde een hand op haar schouder en sprak haar aan met het zelfverzekerde air van een man die vijf keer zou oud was als hij eruit zag. Vreemd genoeg kwam de paniek die ze had gevoeld voordat ze ging slapen nu niet meer terug. Ze was volkomen kalm.

'Het was geen droom, hoe graag je dat ook zou willen. Het is echt. Je bent tussen gegaan en niet meer naar buiten gekomen. Maar ik heb je gevonden,' sprak hij geruststellend.

Marco gebaarde dat ze moest gaan zitten, met haar rug tegen een boomstam. Voor het eerst zag ze dat hij hele vreemde rijkleding droeg. Op dit moment maakte ze zich echter meer zorgen om Holth. Ze keek in de richting van de draak, die een andere houding zocht beneden op het strand.

'Ze maakt het prima,' zei Marco. 'Ik denk dat ze ook de andere kant wil opwarmen. Dit is de eerste keer dat ze beweegt sinds ze is gaan liggen. Behalve dan dat ze vreselijk snurkt, maar dat zul je zelf ook wel weten.'

Marco was een knappe jongeman – bij lange na niet zo knap als Alessan, zei ze tegen zichzelf. Maar toen schoof ze iedere gedachte aan haar geliefde resoluut van zich af. Deze bizarre situatie was moeilijk genoeg zonder dat het idee dat ze hem nooit meer zou zien haar ook nog eens parten ging spelen.

'Waar zijn we, Marco? En als we tussen verdwaald zijn geraakt, wat is dit dan voor een plaats?' Ze gebaarde naar het strand en het water dat zachtjes tegen de kust sloeg.

'Holth zegt dat je Moreta heet, en dat je de Weyrvrouwe van Fort bent.' Hij keek haar aan met een respectvolle blik. 'Duluth is onder de indruk.'

'Uit welke Weyr zei je dat je kwam?'

'Dat heb ik niet gezegd. Duluth en ik hebben nooit in een Weyr gewoond. Zeg nou niet dat je je drakenrijder-geschiedenis niet kent.' Hij keek teleurgesteld.

Deze beschuldiging verbaasde Moreta, en ze keek hem nijdig aan.

'Natuurlijk ken ik die.'

'Wie waren dan de eerste drakenrijders?' vroeg hij zacht.

Ze merkte dat haar mond openviel toen ze naar hem opkeek. Maar ze wist ook wie de eerste drakenrijders geweest waren en... ze probeerde het idee te verwerken.

'Jij en Duluth...' zei ze, terwijl ze de feiten uit haar geheugen opgroef, 'waren het eerste paar dat tussen ging, om een botsing met een slede te ontwijken. Dat was boven Paradijsrivier...' Ze zweeg en keek om zich heen.

'Natuurlijk werd de hele methode van tussen gaan zonder risico's later pas ontwikkeld,' ging Marco verder. 'Duluth en ik reageerden instinctmatig.'

'En je bent al die tijd tussen gevangen?' Ze voelde een knoop ontstaan in haar onderbuik.

'Min of meer. Het duurde een poosje voor ik besefte dat ik terug kon naar Paradijsrivier wanneer ik maar wilde. Tegen de tijd dat ik dat had ontdekt en hier terugkwam, was de hele armada van Jim Tillek echter al vertrokken, en er was niet veel over op de stranden behalve dan wat waardeloos afval en wat vuurputten. Ik vloog naar het oosten, omdat ik wist dat ze die kant op gereisd waren, maar er stak een felle storm op die me bijna van Duluths rug afblies, dus ben ik gestopt met volgen. Duluth had een spier verrekt aan zijn rechtervleugel. Gelukkig had ik genoeg verdoofzalf om hem te helpen. Tegen de tijd dat we konden volgen, hadden we het idee dat zij ook behoorlijk wat last van de storm moesten hebben gehad. Er waren zelfs wat brokstukken van schepen aan land gespoeld. Maar geen lichamen, we hebben nog gezocht. Dus zijn we teruggekeerd naar Paradijs en hebben hier ons hoofdkwartier opgezet. Er zijn nog wat gebouwen daar. Eerst bewaarde ik alles dat op het strand aanspoelde, voor het geval iemand zou komen zoeken. Maar dat is nooit gebeurd. En toen ontdekte ik op de een of andere manier anderen die op dezelfde manier verdwaald geraakt waren.'

'Anderen? Waar zijn ze nu?'

'Op jacht, denk ik. De draken houden nog steeds van jagen, weet je. Het is instinctief. Maar als ze een dier gedood hebben, nemen ze niet eens de moeite het bloed te drinken. Er waren veel prachtige dieren die losgelaten moesten worden voor de Tweede Overtocht. Niet genoeg plaats voor meer dan de allerbeste dieren op de boten die naar de nieuwe nederzetting gingen. Ze hebben zich vermenigvuldigd, en de katten...'

'Katten?' riep Moreta geschrokken.

'Ja, katten. De grote katten die Ted Tubberman heeft gefokt en hier heeft losgelaten.'

'O! Maar dat zijn de dieren die de besmettelijke ziekte hebben overgebracht. Zorg dat ze niet bij je in de buurt komen!'

Marco schoot in de lach en de knoop in Moreta's buik werd losser. 'Om de dooie dood niet, Moreta. Ten eerste zijn ze meestal bang voor draken en ten tweede hebben we geen wapen,' hij opende zijn handen wijd, 'dus we zorgen wel dat we uit hun buurt blijven. Hoe konden ze een ziekte verspreiden?'

Moreta zei: 'Geloof me, dat kan. Ik weet niet hoeveel mensen gestorven zijn. Maar de genezers hebben een vaccin weten te ontwikkelen.'

'Hoe kwamen die katten dan in het noorden,' vroeg Marco zich af. Moreta klakte met haar tong. 'Een paar zeelui zeiden dat ze schipbreuk hadden geleden aan de kust. Ze hadden het dier gevonden en het tentoongesteld tijdens een Jaarmarkt. Voordat we hadden ontdekt waar de epidemie begonnen was, waren er al heel wat mensen besmet geraakt.'

'Weten jullie dan niets over quarantaine?' vroeg Marco verbijsterd. 'Natuurlijk wel, maar het ging te snel. Eerst begreep niemand waar de ziekte vandaan kwam. We hebben wel vaker last van epidemieën, maar meestal beginnen die bij één persoon in een borg met een of andere longinfectie of iets dergelijks. Dat soort ziektes treft meestal hele jonge kinderen en oudere mensen. Deze ziekte kreeg iedereen te pakken.'

'Ook draken en ruiters?'

'Ja,' antwoordde ze bedroefd. 'Hoe wist je dat?'

'Ik zag er nogal wat voorbij komen,' zei hij, en hij trok een gezicht bij de herinnering, 'meer zelfs dan tijdens de zwaarste Draadval.'

'Maar als jij ze tussen hebt gezien, dan weet je dus ook waar ze heen zijn gegaan!' zei Moreta met nieuwe hoop.

Hij schudde langzaam zijn hoofd. 'Ik weet niet waar ze heen zijn. Ik ben daar nog niet geweest. Hij keek ineens nieuwsgierig. Duluth trompetterde zachtjes naar hem.

Moreta staarde hem aan. Ze wist dat hij en de eerste drakenrijders allemaal ongeveer negentien of twintig omwentelingen oud waren geweest toen ze de Indruk maakten op hun draken. Hij moest dus vijftienhonderd omwentelingen oud zijn! Als hij tenminste echt was. Ze wilde haar hand uitsteken om hem aan te raken.

'Ik begrijp nog altijd niet...' Haar stem beefde van onzekerheid, en ze voelde nieuwe tranen opkomen.

'Hoe ik hier kan zijn en tegelijk ook tussen? Hij schudde zijn hoofd. 'Ik begrijp het ook niet, maar het is wel duidelijk dat ik er toch ben. Cogito, ergo sum.'

'Sorry?'

'Dat is een oude taal van de aarde: Latijn. Het betekent 'Ik denk, dus ik besta.'

'O.'

'O met een hoofdletter, Moreta. Welk jaar, ik bedoel, welke omwenteling is dit?'

Moreta staarde hem even aan, terwijl ze antwoord gaf. 'Vijftienhonderd drieënveertig. We zijn bijna aan het eind van de Zesde Passage.'

Hij knikte zijn hoofd en staarde naar een plek in de verte, vlak boven de horizon. Hij zuchtte heel licht.

'Maar hoe heb je dan weten te overleven?'

'Ik weet het niet zeker, maar ik denk dat de tijd anders verloopt in tussen. En dat is voor mij een aanwijzing dat dit een andere dimensie is, of een niveau, of zoiets.'

'Ben je niet...' Moreta stopte, omdat ze deze vriendelijke jonge man niet wilde kwetsen met al te nieuwsgierige vragen, '... eenzaam?' vroeg ze.

'Ik heb Duluth.' Hij keek naar zijn draak, die naast Holth languit in het zand lag. Terwijl hij mentaal contact maakte met zijn levenspartner, zag Moreta zijn ogen glimmen, op de manier die alle drakenrijders kennen. Dit maakte haar verlangen naar Orlith nog sterker.

Duluth bromde vol genegenheid naar zijn berijder, en Holth draaide een klein stukje opzij in het warme zand.

'Wat is er precies met jou en Holth gebeurd?'

Moreta haalde diep adem, maande zichzelf tot kalmte en vertelde hem het hele verhaal. Terwijl ze de gebeurtenissen van de vorige dag op een ritje zette, voelde ze de kalmte die over haar was gekomen terwijl ze sliep langzaam maar zeker verdwijnen. Aan het eind van haar relaas kwamen alle emoties weer naar boven.

'En alles wat ik haar toen zei was 'we moeten nog één keer tussen, Holth.' En toen zaten we vast tot jij ons vond.' Haar eigen verzuim om Holth een goed beeld te geven van hun bestemming deed haar in tranen uitbarsten. Snikkend zei ze: 'En ik heb niet eens afscheid kunnen nemen van Orlith.'

'En dit is het punt waarop ik te hulp schiet,' zei Marco zacht, terwijl hij anders ging zitten zodat hij zijn arm om haar schouders kon leggen. Vol medeleven wiegde hij haar zachtjes in zijn armen tot ze gekalmeerd was. 'Je hebt dus pakjes afgeleverd op veertig verschillende plaatsen in één middag?' vroeg Marco terwijl hij haar troostte. Onwillekeurig kroop er een flinke dosis ongeloof in zijn toon. 'Maar het kost veel tijd om te landen en op te stijgen.'

'We hebben dan ook ieder uur dubbel, of driedubbel gebruikt. Draken kunnen ook tussen tijden reizen, snap je.'

'Draken kunnen tijdreizen?' vroeg Marco verbijsterd.

'Jawel, maar zoals je ziet kan het gevaarlijk zijn, en de ruiter kan behoorlijk gedesoriënteerd raken. Ik heb het al eerder gedaan, en ben zelfs wel eens naar de toekomst gereisd, maar alleen omdat de noodzaak om deze ziekte te bestrijden het onvermijdelijk maakte. Maar we hadden te weinig drakenrijders. Aangezien ik van alle beschikbare ruiters het bekendst was met de vlaktes en hoeven van Keroon heb ik aangeboden om die ronde te maken. Ik heb de positie van de zon gebruikt als herkenningspunt, maar om het medicijn binnen een dag naar iedereen te brengen, zoals beloofd was, moest ik zo af en toe terug in de tijd. Tegen de tijd dat we het laatste pakket afleverden waren we allebei uitgeput.'

Hij raakte even haar schouder aan. Hij keek haar aan met zoveel begrip dat ze even met haar ogen knipperde.

'Marco, waarom ben je hier zo lang gebleven?'

Hij haalde zijn schouders op. 'We kunnen nergens anders heen en nergens naar terug.'

'Heb je dan niet geprobeerd om de andere draken en ruiters te volgen als je ze tussen ziet?' vroeg ze.

'Ja, dat hebben we geprobeerd. Maar het is gewoon een eindeloze grijze vlakte. We hebben uren, zelfs dagen gevlogen! Maar het is altijd hetzelfde. Eerst dacht ik dat ik een einde kon zien, en ik heb geprobeerd dat te bereiken, maar dat is nooit gelukt. Het gaat altijd even snel achteruit als dat Duluth en ik het naderen.'

Hij haalde diep adem in ging gehaast verder. 'Soms, echter...' en hij zweeg, zocht naar de woorden die hij nodig had, 'soms zie ik draken, meestal met hun berijders, gewoon rechtstreeks erheen gaan...' hij maakte een gebaar in een onbepaalde richting boven zijn hoofd. 'Ze gaan niet tussen, want dat zijn ze al. Ze gaan naar iets... voorbij tussen.'

'Voorbij tussen?' Ze voelde een rilling langs haar rug gaan. Maar er is niets voorbij tussen. '

'Weet je dat zeker?'

'Dat zou jij moeten weten. Jij bent hier aangekomen in een ruimteschip en hebt alles gezien wat er van Pern te zien viel.'

'Geloof dat maar,' zei hij op weemoedige toon. 'Ze hadden het uitzicht van de voorste camera's op alle schermen gezet zodat we de planeet dichterbij konden zien komen. De meeste van ons waren wakker voor de landing, en ik geloof niet dat veel van ons de moeite namen te eten of te slapen. We konden er niet genoeg van krijgen.' Zijn ogen glansden. 'Mooier dan Aarde, prachtige blauwe oceanen en groen land, en een paar vlekken woestijngebied. Maar prachtig, en helemaal van ons!'

'En zag je tussen ook?'

Hij keek haar bedachtzaam aan en schudde toen langzaam zijn hoofd. 'Tussen was iets waarvoor we de draken nodig hadden. Het is iets dat zij doen. Wij niet. Hun eigen speciale plaats.'

'Draken gaan tussen om te sterven,' zei Moreta op vlakke toon.

'Ze gaan misschien door tussen heen,' antwoordde hij, 'maar ze blijven niet hier. Geen lijken, geen lichamen. Ik ben wel eens gaan kijken als ik een draak in het grijs zie.'

'Weet je het zeker?'

'Heel zeker.'

Moreta wist het nog zo net niet, maar ze hield haar mond. Ze wist dat draken tussen gingen als hun ruiters gestorven waren. Ze wist ook dat draken en ruiters soms samen tussen gingen als het leven op aarde voor een van beide ondraaglijk was geworden. Een overweldigend, indringend gevoel greep Moreta bij de keel en ze tilde abrupt haar hoofd op.

'Ik moet naar Orlith, en ik moet Holth terugbrengen naar Leri,' zei ze plotseling.

'Dat begrijp ik,' zei Marco.

'Zei je niet dat ik kon terugkeren naar de plaats waar ik vandaan ben gekomen? De Drinkplaatshoeve?' Ze stond op en veegde het zand van haar kleding.

Hij keek haar bijna emotieloos aan. 'Je kunt terug naar de Drinkplaatshoeve, maar ik weet niet of je er wat aan zult hebben.'

'Maar als ik naar Drinkplaats kan, kan ik misschien ook naar Fort Weyr.' Hij hield zijn hoofd schuin en keek haar met een wrange blik aan.

'Dat is misschien net het probleem. Want zie je, jij bent dood.'

Ze staarde hem aan met een mengeling van afgrijzen en ongeloof. 'Bij de scherven van mijn drakenei! Waarom ben ik hier dan bij jou?' Ze hield haar hoofd ook schuin en keek hem recht in de ogen. Toen strekte ze haar hand uit om hem overeind te trekken. Hij staarde naar haar hand, maakte enkele bewegingen met zijn onderkaak en keek zonder knipperen terug. Moreta hield haar adem in, maar verbrak het oogcontact niet.

'Je kunt niet verder; je hebt de verkeerde draak bij je. Je had tussen moeten gaan met Orlith, niet met Holth!' zei hij terwijl hij met een elegante beweging haar onderarm pakte en zichzelf overeind hees.

'Kan ik geen manier vinden om Leri een boodschap te sturen?'

Hij glimlachte scheef. 'Ik denk niet dat ze je zullen zien,' zei hij afgemeten. 'En ik weet ook niet of een boodschap wel zou werken.'

'Waarom niet?'

Hij zuchtte. 'Het probleem is dat je moet zorgen dat die zichtbaar wordt.'

In paniek keek ze naar de zon, die laag aan de horizon hing. 'Ik moet weg,' zei ze, terwijl ze haastig haar jack aantrok.

Ze stond op het punt om Holth te roepen toen Marco een zware hand op haar schouder legde om te voorkomen dat ze wegliep.

'Ik had gelijk terug moeten gaan en moeten wachten,' zei ze, terwijl ze onder zijn hand vandaan dook.

'Nee!' zei hij op luide, ferme toon. Holth tilde haar kop op en Duluth keek naar hem vanaf de plaats waar hij in de zon lag te doezelen. De vele facetten van zijn ogen weerspiegelden een vredig groen. 'Je zou er niets mee opgeschoten zijn. Dat weet ik zeker.'

Ze zat stil, meer vanwege de rijzende paniek dan omdat hij haar tegenhield.

'Ik heb lang na kunnen denken, Moreta. Langer dan een mens zou moeten kunnen leven. En ik ben tot de conclusie gekomen dat draken onsterfelijk kunnen zijn. Ik denk dat ik daarom nog altijd bij Duluth ben.'

'Onsterfelijk?' Ze was ineens weer één en al aandacht.

'Ik bedoel te zeggen dat ze niet oud worden, zoals wij, en dat hun lichamen niet in verval raken. Ze kunnen honderden omwentelingen blijven leven.'

'Maar draken kunnen gewond raken in een Draadval, en ziek worden,' protesteerde Moreta, terwijl ze zich vastklampte aan het ene enkele feit dat ze begreep in al zijn woorden.

'Natuurlijk, maar hun organen verouderen niet, dus technisch gezien zouden ze zo lang kunnen leven als ze willen. Meestal leven ze net zo lang als hun berijder; omdat de geestelijke band zo sterk is dat ze niet willen leven als de ruiter gestorven is.' Marco zweeg even, haalde duidelijk diep adem, waarbij hij naar woorden leek te zoeken, en ging toen verder: 'Drakenrijders, en ik neem aan ook anderen op Pern hebben regels en geloofsovertuigingen. Waar ik vandaan kwam hadden we heel veel geloven. Sommige geloofsregels hadden nut, anderen werden misbruikt. Daar wil ik het nu even niet over hebben. Maar buiten alle geloven om was er iets waar de mensen van mijn wereld waarde aan hechtten: het idee dat we uit meer bestaan dan beenderen en bloed.'

Toen Moreta nog verwarder dan eerst haar hoofd schudde, ging hij verder.

'Denk je niet dat ieder van ons iets heeft dat jou anders maakt dan alle anderen?'

'Ik ben niet zo heel anders dan alle anderen die ik ken,' zei ze bijna verdedigend.

'Je bent een koninginnenrijdster,' zei hij. 'Jouw geest en die van je draak zijn onverbrekelijk verbonden. Jullie zullen nooit uit elkaar gaan.'

Moreta's knappe gezicht kreeg een gekwelde uitdrukking. Marco's woorden maakten haar in de war. Al die verhalen over geloof en bloed en botten maakten haar duizelig. Ze moest iets doen. Nu! Ze was bang dat ze tijd zat te verspillen.

'Ik ben anders nu wel gescheiden van mijn draak,' zei ze, en ze stond op voor hij haar kon tegenhouden. 'Als ik terug kan keren naar de Drinkplaatshoeve, dan moet ik dat nu doen.'

Ook hij stond op en keek naar Duluth, die ogenblikkelijk opstond uit zijn comfortabele zandleger. Holth, die hem zag opstaan, keek verschrikt op. De wervelende kleuren in haar ogen veranderden in het oranjerood van paniek.

Is er iets?

'Nee, nee, liefje, het is in orde,' zei ze. 'We gaan gewoon terug naar de Drinkplaatshoeve. Ik moet terug zien te komen bij Orlith. Ik zal proberen Thaniël zo ver te krijgen dat hij Leri een boodschap stuurt om te vragen of ze naar ons toe kan komen.'

Leri, herhaalde Holth droevig.

Moreta keerde zich om naar Marco. 'Weet je zeker dat ik terug kan?' Hij knikte nadrukkelijk. 'Iedereen van ons kan terug naar het laatste punt waar we zijn binnengekomen, maar nergens anders. Behalve dan natuurlijk Paradijsrivier, omdat ik hen daarheen kan leiden.' Hij zuchtte en raakte meelevend haar arm aan. 'Je kunt nu niet meer naar de plaats waar je toen heen wilde.'

Marco wrong zich in zijn versleten jack. 'Wij komen met je mee – als gids.'

Holth bewoog zich langzaam, tot Duluth zijn kop naar de hare bracht en haar neus raakte. Daarvan knapte de oude koningin zichtbaar op. Moreta prees haar uitbundig, klopte haar op de nek en mompelde lieve woordjes en geruststellingen terwijl ze op de rug van de draak klom.

'Ik denk dat je de Drinkplaatshoeve het beste kunt visualiseren in de schemering,' zei Marco terwijl hij zijn helm vastgespte en er even over wreef tot hij goed over zijn haren viel. 'We kunnen in het tussen wachten zodat jij hier terug kunt komen.'

Moreta visualiseerde een helder beeld van het landschap, de manier waarop de hekken in een punt bijeen kwamen rond de drie velden, de hoeve links daarvan, de manier waarop de ondergaande zon de grijsblauwe dakleien had doen schitteren.

'We gaan,' zei Marco, en hij hield zijn twee duimen voor haar omhoog.

'Op naar de Drinkplaatshoeve, Holth,' zei ze, en de koningin, die een beetje uitgleed over het zand onder haar klauwen, slaagde erin heel wat enthousiaster op te. stijgen dan de vorig twee keer.

'Zwart, zwarter, zwartst,' mompelde Moreta uit gewoonte toen ze de draak voelde opstijgen.

'Je bent zover, Moreta,' riep Marco, en voordat ze nogmaals kon ademhalen bevonden ze zich buiten, in de koele avondlucht, terwijl Timor, de kleinste maan, net opkwam. Een renbeest krijste zo hard hij maar kon, een grijzende ruin met ongewone markeringen die glinsterden in het maanlicht. De rest van de dieren renden de kraal rond in blinde, domme paniek. Zonder Marco en Duluth voelde Moreta zich een beetje angstig.

Holth slaagde erin met enige gratie naar hun doelwit te komen, de plaats waar de drie hekken bijeen kwamen. Ze zag licht – niet het warme blauwe licht dat ze tussen gezien had maar het gele licht van diverse gloeimandjes. Plotseling klonk er een kreet van angst, en alle lichten gingen uit terwijl de deur van de hoeve ferm werd dichtgeslagen door wie het dan ook was die naar buiten was gekomen om te zien waar de renbeesten zo bang van waren. Ze stond op het punt Holth aan te moedigen naar de hoeve te wandelen om te zien waarom ze zo bang waren, toen de deur weer op een kiertje open ging en een silhouet verscheen tegen het licht.

'Wie is het? Wie is daar?' Moreta herkende de stem als die van Thaniël.

'Moreta natuurlijk, Thaniël,' riep ze, maar hij scheen haar niet te zien. Rusty krijste nogmaals en Thaniël kwam op het geluid af.

'Stom beest! Er is hier niemand.' Hij gebaarde met zijn hand naar de lege ruimte. De ruimte waarvan Moreta zeker wist dat zij die innam.

'Thaniël! Ik ben hier. Zie je me niet?' Ze schreeuwde zo hard ze kon en spoorde Holth aan om naar voren te lopen.

Rusty begon nog harder te krijsen en rende de kraal rond. Zijn ogen waren zo ver naar achteren gerold dat het wit te zien was.

'Hou je bek!' riep Thaniël uit, terwijl hij zijn hoofd naar Rusty toe keerde. 'De ruiters die Moreta kwamen zoeken zijn al lang terug in hun weyrs. Er is geen draak te zien.'

Moreta was verbijsterd. Er waren mensen naar haar komen zoeken. Ze had veel eerder terug moeten komen. Als hij dat vreselijke beest kon horen, zou hij haar toch ook moeten horen schreeuwen? Ze sprong van Holths rug af en rende naar Thaniël, om recht voor zijn neus te gaan staan. Toen hij zijn hoofd draaide moest ze zelfs achteruit stappen omdat hun neuzen elkaar anders geraakt zouden hebben. Moreta greep hem bij de arm, en Thaniël huiverde meteen zichtbaar, van zijn stoffige laarzen tot zijn kruin.

Hij mompelde iets dat Moreta niet kon verstaan en sloeg toen zijn armen om zijn lichaam. 'Krijg ik dan toch die ziekte nog?' riep hij uit.

'Nee, ouwe sufferd, ik probeer je aandacht te trekken,' antwoordde Moreta. Maar hij leek haar niet te horen, hoewel Rusty door bleef krijsen en trappelen en daarbij de andere dieren, die vredig stonden te grazen, ook onrustig maakte. Thaniël draaide zich abrupt om en liep stampend terug naar zijn hoeve, waarna hij de deur stevig achter zich in het slot trok.

'Marco had gelijk. Hoe kan ik nu met hem communiceren als hij me niet kan zien of horen,' mompelde Moreta terwijl ze met grote stappen naar Holth liep, die volgens haar duidelijk zichtbaar was, en op de rug van de draak sprong.

Moreta zag door het verlichte raam van zijn borg dat Thaniël nog altijd zijn armen gekruist voor zich hield, een houding die duidelijk bedoeld was om kwade invloeden te weren.

Ze zien ons niet, Moreta, zei Holth klaaglijk. We zijn tussen gegaan maar niet aangekomen.

Denk heel geconcentreerd aan Fort Weyr, Holth, en breng ons er heen. Denk aan de bergen achter Fort Weyr. Denk aan de richel waar je zo lang hebt gelegen om Leri te beschermen. Denk aan thuis, Holth. Breng ons erheen.

Moreta's laatste zin hield het midden tussen een bevel en een wens. Holth verzamelde al haar krachten, sprong op en steeg met krachtige vleugelslagen omhoog, waarna ze tussen gingen. Het was koud en... grijs, lang niet zo verdovend koud als vroeger. En Moreta's rijmpje stelde haar niet gerust dat ze in de avondzon boven Fort Weyr uit zouden komen, met de bekende bergen, de overbekende Weyrkom, de richels met de draken die lagen te soezen in de zon. Een heftige rilling begon in Moreta's nek en gleed langs haar rug naar beneden, tot aan haar tenen. Ze leunde voorover op de rug van Holth en voelde de warmte van de draak door haar handschoenen heen en tegen de wang die ze tegen een nekstekel had gelegd. Ze bleven tussen hangen. Om haar heen was alles grijs, terwijl in de verte alles geleidelijk zwarter werd.

'Geen succes?' Marco verscheen uit het schemerdonker van tussen, terwijl hij Duluth aanspoorde.

'Thaniël stond tegen zichzelf te praten, of tegen zijn doodsbange renbeest. Hij zei dat er ruiters waren gekomen om me te zoeken,' zei ze, terwijl ze probeerde de paniek die ze omhoog voelde komen uit haar stem te weren. 'Maar hij zag mij niet.' Ze huiverde nogmaals. 'Laten we teruggaan naar Paradijsrivier, nu we weten dat we je daarheen terug kunnen krijgen. We moeten nadenken over onze volgende stappen.'

'Wat bedoel je?' Moreta deed haar best om niet paniekerig te klinken.

'Je zei dat Thaniël in zichzelf sprak, of tegen zijn renbeest. En dat het beest doodsbang was?'

Moreta knikte.

'Hoewel Thaniël je dus niet zag,' ging Marco verder, 'is er een kans dat zijn renbeest dat wel deed. Als je steeds weer blijft verschijnen en het dier laat schrikken, gaat Thaniël zich misschien afvragen wat er aan de hand is,' zei Marco. Ze had de indruk dat hij een binnenpretje had.

'Steeds weer?' herhaalde Moreta. 'Waarom?'

'Laat het me uitleggen. Op Aarde geloofden veel mensen dat ze geesten kunnen zien, de 'essentie' van gestorven mensen, zeg maar, die steeds terugkomen naar een favoriete plaats.' Moreta keek hem vol onbegrip aan. 'Ze zeiden dat geesten verschenen om levenden hun wil op te leggen.'

'Ik weet niets van geesten. Maar ik weet wel dat ik niet van plan ben om mensen de stuipen op het lijf te jagen,' verklaarde ze beslist. 'Grote grutten, mens, je hebt de helft van het werk al gedaan! Je hebt het renbeest laten schrikken en waarschijnlijk Thaniël ook. Ze denken dat je dood bent. Je moet blijven terugkeren.'

'Wat?'

'Als je blijft terugkeren zal Thaniël je op een gegeven moment misschien zien. Dan kun je hem laten weten wat je wilt. Het is de enige manier die ik kan bedenken om je te herenigen met je eigen draak.'

'Zal ik dan nu terugkeren naar de Drinkplaatshoeve?'

'Hmm. Nee, ik denk het niet. Je kunt beter elke dag terugkeren op dezelfde tijd. Of liever nog, elke nacht. Ga morgen terug op dit tijdstip. Nu moeten jij en Holth mee terugkomen naar het strand.'

Moreta kon zich niet voorstellen dat Marco's plan echt zou kunnen werken, maar ze volgde hem toch. Marco spoorde zijn draak aan, en met alle zelfverzekerdheid van een ervaren vleugelleider wees hij naar beneden en dook door de oneffen vloer van het tussen.

'Moe, ja, ze was vast heel moe,' zei Leri, en Kamiana vroeg zich af hoe vaak de oude Weyrvrouwe de tragische gebeurtenissen die haar haar geliefde draak Holth hadden gekost nog zou herhalen. De oude vrouw was nog veel ouder geworden door deze tragedie. 'De ziekte was zo gevaarlijk, en we hadden veel te weinig draken en rijders. Orlith maakte zich druk om haar eieren en ik had zo'n pijn in mijn botten. Ze stonden er allebei op om het vaccin af te leveren, en ik heb hen aangemoedigd. Maar,' en nu flitste er iets van boosheid en een hint van tranen in haar ogen, 'ze hadden allebei terug moeten kunnen komen naar Fort. Juist naar Fort.'

Leri kreunde en pakte de beker die altijd in de buurt van haar verwrongen rechterhand stond. Ze zuchtte voordat ze een slok nam – een flinke slok. Toen wachtte ze tot de pijn wat afnam.

'Ik wil zo graag dat dit allemaal achter de rug is,' zei Leri vermoeid, ik ben dit oude lichaam zat. Orlith zegt dat als ik blijf tot haar eieren klaar zijn om uit te komen, dat ze mij tussen zal brengen.'

Kamiana boog haar hoofd. Ze wist niet wat ze hierop moest zeggen en bleef zwijgend zitten met haar hand lichtjes op Leri's arm.

Er klonken voetstappen in de stenen gang buiten Leri's verblijf, en Kamiana hoorde iemand zijn keel schrapen. Ze stond zachtjes op van haar zitplaats naast Leri's bed en liep naar de deur.

'We komen Leri bezoeken,' zei Sh'gall. Hij gebaarde naar Desdra, Lidora, Levalla en Meesterbard Tirone, die allemaal rustig achter Sh'gall stonden, met duidelijk bezorgde gezichten.

'Kom binnen, alstublieft.' Kamiana gebaarde dat ze de drempel over moesten komen. 'Ze is moe van de pijn, het leven zat, maar ik denk dat bezoek welkom zal zijn – om de tijd te verdrijven...' Kamiana leidde de groep naar binnen, en de oude Weyrvrouwe begroette hen met een klein handgebaar.

'Ik lig mezelf de schuld te geven,' zei Leri tegen de mensen om haar heen. 'Ik had Moreta en Holth niet samen moeten laten vliegen om al die vaccins af te leveren. Hoogten had Tillek en de kleine hoeves op de vlaktes van Telgar moeten doen, maar M'tani weigerde, dus hebben we de overgebleven lading verdeeld. Alle koninginnen vlogen de Weyr in en uit, zodat Orlith het in haar kop haalde dat haar eieren gevaar liepen en het nest niet meer wilde verlaten...' Leri zweeg even, niet in staat om verder te spreken. Het verlies deed nog te veel pijn.

'En Holth...' ging Kamiana verder voor Leri, terwijl ze respectvol haar hoofd boog, 'bood zich vrijwillig aan.'

'Na mijn verzoek,' zei Leri op scherpe toon, en Kamiana knikte respectvol. 'Holth zei dat ze het kon. Ze had in haar leven over het grootste deel van het continent gevlogen, en ze zou Moreta helpen de lading van die dag af te leveren. Ze stond erop!' voegde Leri eraan toe, terwijl ze fronsend terugdacht aan Holths vastberadenheid. 'En ik wenste haar succes.' Tranen sprongen in haar ogen en gleden langs haar gerimpelde wangen tot Kamiana haar een zachte zakdoek aanreikte. 'Holth was oud, maar ze was zeker en betrouwbaar.'

Kamiana keek naar Tirone en Desdra. Niemand zou ooit precies te weten komen wat er met Moreta en Holth gebeurd was. Wat het ook was, ze waren er niet meer.

Leri rechtte haar gebogen schouders. Ze wilde niet dat de anderen zouden denken dat die laatste opmerking als kritiek bedoeld was, dus ging ze snel verder: 'Niet dat Moreta niet een van de beste ruiters van onze Weyr was. Weten jullie nog hoe ze Kordeth heeft weten te redden toen hij die vreselijke schroeiwond aan zijn vleugel had? Zij en Orlith vlogen zo dicht bij het paar dat V'sen alleen maar van de ene draak naar de andere hoefde over te stappen. En ze konden Kordeth ook nog naar beneden helpen. Dat kan alleen een topruiter voor elkaar krijgen!'

Iedereen was het met haar eens dat die redding midden in de lucht een ware triomf was geweest. Zowel de blauwe draak als de ruiter dienden de Weyr nog altijd.

Leri plukte aan haar laken en er sprongen nieuwe tranen in haar ogen. 'Zal ik Holth nu voor altijd kwijt zijn, en Moreta Orlith?' De smekende blik die Leri op de anderen wierp was teveel om te verdragen voor de anderen in de groep. De mannen schoven hun voeten heen en weer, en Kamiana was niet de enige die haar best moest doen om niet te gaan huilen.

'Dat is iets waar ik vaak over nagedacht heb,' zei Sh'gall zacht. 'Als ons leven als drakenrijder voorbij is, gaan we dan met onze draken door naar iets anders, of is dit alles wat er is voor ons?'

'Ik hoop toch dat er ergens anders meer voor ons is weggelegd,' zei Leri verlangend, terwijl ze haar tranen de vrije loop liet. 'Een ander deel van het leven. Maar ik ben maar een domme oude vrouw die hoopt in het tussen haar geliefde weer te vinden.'

'Wat dat betreft,' zei Tirone, terwijl hij zijn keel schraapte en rechtop ging staan, als een leraar voor een klas, 'weten we alleen maar dat het een doorgang is tussen onze wereld en andere werelden. Maar er is...' hij zweeg even dramatisch, 'meer dan we ooit zullen weten. Een andere dimensie, misschien. Een vouw waardoor alleen de draken kunnen reizen.'

'Een andere dimensie?' vroeg Lidora verbijsterd.

'Hoogte, breedte en diepte zijn dimensies. Het tussen zou er ook wel eens kunnen zijn.'

'Maar dat weten we niet, wel dan?' vroeg Levalla, de Weyrvrouwe van Benden verward.

'Nee, dat weten we niet, en we weten ook niet wat het te maken heeft met deze... situatie,' zei Sh'gall.

'Heeft Orlith Moreta kunnen horen?' vroeg Tirone, terwijl hij zijn hoofd omdraaide en naar de Broedweyr keek.

'Ze zegt van niet,' zei Leri. 'Dat is het eerste wat ik haar heb gevraagd,' zei ze op een toon die duidelijk aangaf wat ze dacht van Tirones implicatie dat ze dit vergeten was te vragen. Toen haalde Leri diep adem. 'Zodra de eieren klaar zijn om uit te komen zullen Orlith en ik ook tussen gaan.'

Iedereen in de kamer protesteerde heftig.

'Waarom zou ik dan moeten blijven?' vroeg Leri toen Sh'gall had gebaard dat iedereen stil moest zijn. 'Ik was toch al van plan geweest te vertrekken. Zonder mijn eigen draak heb ik geen enkele reden meer om te blijven, en des te meer reden om te gaan.'

'Lieve Leri, ik kan je sterkere medicijnen geven,' zei Desdra, maar Leri keek haar recht in de ogen.

'Je hebt geen enkel medicijn dat de pijn van het verlies van Holth draaglijk kan maken,' zei ze bijna nijdig. 'Dit is niet de tijd om te rouwen,' ging ze verder, met een blik op Lidora die overmand leek door tranen. 'Er ligt een koninginnenei en nog vierentwintig andere. Dat is onze toekomst, en zij verdienen onze zorg en onze toewijding. Jullie zorg en toewijding.' Ze wierp een scherpe blik op Kamiana, wier ogen ogenblikkelijk vertroebelden door de tranen die ze niet liet vallen. De jongere Weyrvrouw sloeg vol medeleven haar armen om de oude vrouw, waarbij ze heel voorzichtig deed om haar pijnlijke lichaamsdelen niet te hard vast te pakken.

'Je hebt meer moed dan de rest van ons, lieve Leri.'

De tweede nacht dat Moreta met Holth terugkwam naar de Drinkplaatshoeve probeerde ze iets anders. Ze steeg af, liep recht op de wei van Rusty af, waar hij met gespreide voorbenen het gebruikelijke kabaal stond te maken waarmee hij altijd de aanwezigheid van een draak aankondigde.

'Boe!' riep Moreta, terwijl ze over het hek heen in de richting van het renbeest leunde.

Het best slaakte zo'n ijselijke kreet dat ze zich stevig aan het hek moest vastgrijpen. Rusty steigerde, zodat de modder en aardkluiten in de rondte spatten.

Thaniël hoorde de herrie en verscheen in de deuropening. Rusty stond op zijn achterpoten en schopte naar een dreiging die niemand anders kon zien.

Nu dat Moreta publiek had, deed ze enkele stappen naar achteren en wachtte tot Rusty weer gekalmeerd was. Omdat ze echter besefte dat Thaniël misschien terug naar binnen zou gaan, rende ze even later weer naar voren tot ze recht onder Rusty's neus stond.

'Boe!' riep ze nogmaals, en weer begon het dier te krijsen. Hij jammerde en liep zo snel hij zijn voeten kon bewegen naar achteren. Moreta stapte weer achteruit, zodat het oude renbeest totaal in de war raakte. Hij bleef haar aandachtig aankijken, alsof hij bang was wat ze zou kunnen gaan doen.

Rusty krabde met zijn hoef voor hem op de grond, alsof hij haar uitdaagde dichterbij te komen. Maar het was Thaniël die dichterbij kwam, en het paard wenkte.

'Kom op Rusty, laat je maar gaan! Zie je Holth daar? Je krijst altijd als er draken zijn. Drie hoeraatjes voor de oude Holth!'

Holth wilde wel meewerken, en liep langzaam naar voren. Dat deed de deur dicht. Rusty zat bijna op zijn achterwerk, zo snel probeerde hij achteruit te lopen, weg van het beest dat hij instinctief als zijn vijand herkende. Rusty maakte een aantal vreemde figuren op de grond en ook boven de grond, terwijl hij protesteerde tegen de aanwezigheid van de draak.

Moreta, die al die tijd aandachtig naar Thaniël had gekeken, zag de ongelovige uitdrukking op het gezicht van de man.

Maar niettemin draaide hij zich om en ging zijn hoeve weer binnen. Moreta wist dat het niet gemakkelijk zou zijn, maar ze geloofde vast dat Rusty haar aanwezigheid had opgemerkt en haar had aangekeken, niet dwars door haar heen gekeken. Dus er moest een manier zijn om Thaniël te vertellen wat ze van hem wilde.

Deze keer wachtte Marco niet op haar in het tussen. En de eerste paar tellen was ze daar helemaal niet ongerust over. Tenslotte had hij zijn ronde te maken. Maar ze zag nergens iets bewegen. Uiteindelijk kroop er toch een spoor van angst binnen, samen met de kou die ze begon te voelen.

Holth, kun jij de aanwezigheid van Duluth voelen?

De oude koningin zocht ook, en de ongerustheid van Holth verdubbelde die van Moreta. Wat zou er gebeuren als ze gedwongen werden tussen te blijven? Hij had zo beslist beweerd dat hij er zou zijn. Waar was hij dan nu?

Holth, kun jij terug naar Paradijsrivier? vroeg ze, hoewel ze al wist dat het antwoord waarschijnlijk ontkennend zou zijn.

Nee, was het sombere antwoord. Als ik tussen zou kunnen gaan zoals ik dat vroeger kon, zonder allerlei problemen zou het wel gaan. Ik zou er rechtuit moeten kunnen komen, maar het is heel ver weg van de Drinkplaatshoeve.

Moreta begon te bibberen en wenste vurig dat ze terug was in de warmte van Paradijsrivier. Wat moesten zij en Holth beginnen als Marco niet kwam opdagen?

Toen voelde ze plotseling iets bewegen in de lucht rechts van haar, en een groot silhouet doemde op en kwam in hun richting.

'Sorry. Je was eerder klaar dan ik verwachtte,' zei Marco.

'Waar was je nou?' vroeg ze boos. Toen voegde ze er verontschuldigend aan toe: 'Ik was bang.'

'Ach, Moreta, je weet toch dat ik je hier niet in de steek zou laten,' zei Marco met een breed gebaar naar de duisternis om hen heen. 'Ik zag iets bewegen, en daar ben ik heengegaan.' Hij wees over zijn schouder naar de richting van waaruit hij gekomen was. 'Het was niets.' Hij haalde zijn schouders op. 'Maar het spijt me oprecht dat ik jou en Holth zo heb laten schrikken.'

Met een knikje accepteerde ze zijn verontschuldiging.

'En, hoe was het spoken vandaag?' vroeg Marco toen ze weer bij de Paradijsrivier-baai geland waren.

'Spoken?'

'Zo noemen ze het als dode geesten verschijnen om de levenden angst aan te jagen.'

'O, ik snap het,' zei ze, hoewel dat niet waar was. Haar verhaal over hoe ze 'boe' had geroepen tegen Rusty had hem geamuseerd, en hij plaagde haar dat ze zo gemeen was geweest tegen een arm, oud renbeest.

'Op dit moment ben ik blij dat er iets is dat mij kan zien.' Ze wreef over haar gezicht, ik wou dat ik Thaniël op de een of andere manier een boodschap kon doorgeven.'

Ze keken hoe hun draken gestrekt in het hete witte zand lagen te soezen. Marco reikte haar een veldfles met water aan, en ze nam een flinke slok. Hij gebaarde dat ze op de stenen rond de vuurput moest gaan zitten. Ze maakten iedere avond een vuur, niet omdat het nodig was, maar gewoon omdat het prettig was om rond het vuur te zitten praten.

'Als ik nou maar kon zorgen dat hij me één keer zag, Marco, dan kon ik hem een boodschap geven,' zei ze terwijl ze doelloos met een halfverkoold, gebroken stokje in het zand prikte.

'Ik vraag me af hoe.'

'Er moet iets gebeuren, je kunt niet voor eeuwig blijven spoken. Je zou toch denken dat Thaniël slimmer is dan Rusty.'

Marco leunde voorover en pakte het stokje uit haar hand. Met het uiteinde schreef hij een grote M in het zand. 'Ik heb nog nooit zoiets meegemaakt. Er is nog nooit eerder een drakenrijder in het tussen gestrand met de verkeerde draak.' Hij wreef in zijn ogen en ging verder: ik betwijfel of het zal werken, maar je zou een boodschap kunnen schrijven in de aarde. Wat wil je tegen Thaniël zeggen?'

'Haal Leri. Moreta.'

'Kort en bondig,' zei hij. Laten we hopen dat hij het ziet.'

En zo bleef Moreta steeds opnieuw, avond na avond op dezelfde tijd terugkeren, tot het zo'n gewoonte was geworden dat Thaniël uit zijn hoeve kwam en naast de wei van Rusty ging staan alsof hij haar opwachtte. En iedere avond weer maakte Moreta Rusty bang en schreef vervolgens haar boodschap in het zand. Het was duidelijk voor Moreta dat het renbeest haar zag. Het dier staarde haar recht in de ogen terwijl ze stond te schrijven, maar Thaniël bleef nog altijd door haar heen kijken en zag niets van de boodschap die ze voor hem wilde achterlaten.

Op de avond van de vijfde dag stond ze op het punt om het op te geven toen de wind de wolken voor de volle maan vandaan dreven. Haar silhouet werd duidelijk afgetekend tegen het maanlicht, lang genoeg voor Thaniël om haar te kunnen zien terwijl ze stond te schrijven.

'Moreta!' hijgde de oude man, en toen rende hij, luider krijsend dan Rusty ooit gedaan had, terug naar zijn hoeve. Hij sloeg de deur met een klap dicht.

'Nu heb ik hem, denk ik,' zei ze voldaan, terwijl ze weer op Holth klom.

Hoe lang moeten we dit nog blijven doen, Moreta? vroeg Holth klaaglijk.

Niet veel langer meer, Holth. Ze streelde liefkozend langs de nek van de oude draak. Laten we teruggaan naar Marco in het tussen. Even later voegden ze zich bij hem, en hij bracht hen terug naar Paradijsrivier, waar ze hem vertelde wat er gebeurd was.

'Je hebt hem waarschijnlijk zo bang gemaakt dat hij net zo gek zal worden als zijn renbeest,' grinnikte Marco. 'Maar ik denk dat we er bijna zijn.'

Het was de Stationsmeester van de Renners zelf die de boodschap met grote spoed naar de Weyr bracht, voor Leri van Thaniël van de Drinkplaatshoeve. Iedereen las het bericht: 'Ze komt iedere avond op dezelfde tijd, net na zonsondergang, als het donker begint te worden. Ze vraagt naar Leri. Wat moet ik doen?'

'Ha, wat zijn we stom!' zei Leri op geringschattende toon. 'We kunnen niet 'verder' als we niet op onze eigen draken rijden. Orlith! Zijn die eieren van jou eindelijk hard genoeg?'

Een diep gegrom was het antwoord van Orlith, die nog altijd waakte over een behoorlijk grote zandberg waar ze het koninginnenei steeds hoger legde dan de rest. Ze bewoog zo langzaam en voorzichtig dat het soms leek alsof ze ieder individueel zandkorreltje op zijn plaats wilde leggen. Hierdoor leek haar werk nog triester en tragischer voor de toeschouwers, die er dan ook niet lang naar konden kijken.

'Het is haar manier om de tijd door te komen,' had Leri opgemerkt toen iemand het er met haar over had gehad.

Nu dankte ze de Stationsmeester van de Renners dat hij de boodschap persoonlijk gebracht had, waarna ze hem een volle bardengulden gaf voor zijn moeite.

'Graag gedaan, Weyrvrouwe. Kan ik een boodschap mee terugnemen?'

'Dat zou heel vriendelijk zijn,' zei Leri waardig, en de Stationsmeester pakte haastig een klein schrijfblok en een schrijver.

'Bedank hem voor zijn boodschap, en zeg hem dat we er over enkele dagen zullen zijn. Hij kan, net als wij, niets doen tot Orlith besluit dat de eieren klaar zijn om uit te komen. Ik wil hem bedanken voor zijn moeite.'

De Stationsmeester verliet de Weyr, met een buiging.

Op een ochtend niet lang daarna deelde Orlith Leri mede dat de eieren ongetwijfeld later die dag zouden uitkomen. Met tedere vleugelgebaren rolde ze het koninginnenei naar zijn eigen speciale heuveltje, terwijl Leri in haar Weyr wachtte, gekleed in haar warmste kleren.

'Niet dat warme kleren me zullen helpen in het tussen,' merkte ze op haar gebruikelijke scherpe toon op, waarna ze zonder achterom te kijken naar de uitgang van haar Weyr strompelde. Ze werd begroet door een stralende zon. 'Een prima dag om mijn laatste reis te beginnen,' zei ze.

Ik hoop dat deze dag niet bedorven wordt door onnodig verdriet, Orlith. Tijdens de Ceremonie van het Uitkomen moet je naar de toekomst kijken, en niet om het verleden treuren.

Thaniël was die dag op de Drinkplaatshoeve gebleven om brood te bakken. Hij moest iets om handen hebben. De hele toestand had zijn haar wit gekleurd, maar toen de Stationsmeester Leri's boodschap bracht, had hij het gevoel dat de hele toestand nu snel voorbij zou zijn. Hij negeerde de smeekbeden van zijn kinderen om met hen mee te gaan om de kudde te inspecteren. Thaniël was vastbesloten om thuis te blijven en op Leri te wachten. Op voorstel van zijn vader had Maynar Rusty gezadeld en was met zijn broer en zusters meegegaan.

Zonder Rusty om hem te waarschuwen wist Thaniël niet dat er een draak en ruiter waren geland bij de drinkplaats. Maar toen hij opkeek van zijn werk zag hij de grote gouden koningin en Leri, gehuld in een bontmantel en op haar rug. Thaniël bracht een stuk vers, warm brood en een kop klah naar de wachtende Weyrvrouwe, die hem bedankte en met smaak begon te eten. Het speet hem te zien hoe krom de vingers van de oude vrouw waren, en hoe ongemakkelijk ze zat.

'Als ik verder nog iets voor u kan doen, Weyrvrouwe, dan hoeft u maar te roepen en ik ben buiten,' zei Thaniël.

'Het is goed zo,' zei Leri op haar kenmerkende, bruuske toon, terwijl ze de lege beker teruggaf aan de boer.

Thaniël ging weer aan het werk. Hij bleef het paar echter in de gaten houden door zijn raam, terwijl hij zijn tweede lading deeg kneedde. Hij was net bezig de laatste bloem van de marmeren aanrecht te vegen toen hij zag dat de zon begon te zakken. Hij schonk dus een verse kop klah in voor zichzelf, terwijl hij zich afvroeg of hij de oude rijdster nog iets zou brengen. Op dat moment besefte hij dat hij er al twee had ingeschonken. Dus nam hij er eentje mee naar buiten voor Leri, die hem bedankte voor zijn attentheid. Ze dronk echter zo langzaam dat Thaniël, die behoorlijk wat last had van zijn slechte been na de hele dag staan om te bakken, terugliep naar zijn huis om daar even te gaan zitten en zichzelf voor te bereiden op wat er komen ging op deze ongewone dag.

Het was ongeveer een uur na zonsondergang toen er een tweede draak verscheen. Thaniël zuchtte diep toen hij de verheugde kreten van de vrouwen hoorde en het getrompetter van de twee draken.

Het weerzien roerde Thaniël tot tranen toe, terwijl hij vanuit zijn deuropening toekeek. Moreta sprong van Holths rug af, recht in de armen van Orlith. Ze streelde de kop van de koningin, raakte teder haar lange, bleekgouden nek aan en keek vol liefde in de grote ogen die helder blauw straalden van geluk. Leri liet haar beker vallen en liep zo snel ze kon naar Holth; ze omhelsde de draak stevig, zoals een nieuwe weyrling dat zou doen. Later zou Thaniël zeggen dat hij dacht dat zijn hart zou breken toen hij zag hoe blij de oude vrouw was.

'Ik had nooit gedacht dat ik je nog terug zou zien, mijn lief,' zei Leri, terwijl de tranen van vreugde over haar wangen biggelden en haar vingers de zo bekende, geliefde structuur van Holths huid betastten. De twee Weyrvrouwen spraken zachtjes terwijl ze naast elkaar stonden in het licht van de opkomende maan. Wat ze tegen elkaar zeiden zou Thaniël nooit te weten komen, maar toen hij zag hoe Moreta worstelde om de oudere vrouw omlaag te helpen, rende hij naar buiten om hen zo goed mogelijk bij te staan.

'Dank u hartelijk, Heer Thaniël, dat u zo verstandig was om te weten wat we nodig hadden. De Weyrs zullen u en uw familie altijd dankbaar zijn, evenals Orlith en ik. Moreta's stem klonk warm, maar heel zwak terwijl ze tegen de oude boer sprak, en ze keek hem met vaste blik aan. Toen richtte ze haar aandacht weer op Leri.

'Nu zijn we weer op de juiste manier bijeen,' zei ze met immense voldoening.

Op dat moment wierp Orlith haar hoofd omhoog en wendde haar ogen in de richting van Fort Weyr. Ze trompetterde triomfantelijk, en Holth deed haar na.

'Het koninginnenei is uitgekomen. De rijdster is Oklina en de koningin heet Hannath. O, daar ben ik blij om. Goed nieuws maakt elke reis lichter.'

'De jongere zus van Alessan heeft de indruk gemaakt?' zei Leri. 'Ik heb altijd al gezegd dat er drakenrijderbloed in Borg Ruath te vinden was.'

'Ik ben er blij om,' herhaalde Moreta. Ze rechtte haar schouders en zette alle verdere gedachten van zich af. Ze wilde niet aan Alessan denken op dit moment. Ze wendde zich tot Leri. 'We kunnen gaan, jij en ik, Orlith en Holth.'

'Nog een laatste sprong tussen, Orlith,' zei ze terwijl ze de draak in beweging bracht. 'En dat bedoel ik letterlijk.'

De draak knikte met haar kop, wendde zich van Holth af en rende een paar stappen alvorens op te stijgen. Holth was vlak achter haar, terwijl ze met haar voorpoot de klahbeker verbrijzelde die Leri had laten vallen. De stukken spatten in de rondte. De vermoeide oude koningin slaagde er maar net in om op te stijgen, maar toen hing ze in de lucht, aangespoord door een verlangende berijdster. De silhouetten van beide draken staken fel af tegen de volle maan en de beide dieren stegen met krachtige vleugelslagen steeds verder omhoog. Precies tegelijk staken beide koninginnenrijdsters hun vuist in de lucht, hoog boven hun hoofden, en sloegen met hun gebalde vuist tegen de lucht. Thaniël hield zijn adem in toen beide draken plotseling tussen verdwenen.

Thaniël wenste hen alle goeds toe, terwijl hij nu eindelijk zijn tranen de vrije loop liet. Hij boog zich voorover om het oor te pakken dat nog overgebleven was van de beker. Voor het eerst in vele jaren voelde hij zich getroost. Misschien was er uiteindelijk toch een plaats waar hij heen zou gaan na zijn dood; een plaats die hij nog niet kende. Ergens waar hij misschien zijn geliefde vrouw zou weerzien. Hij stak het oor in de zak van zijn schort en tikte er even op. Een souvenir ter herinnering aan Moreta.

Table of Contents

- Pern

- Voorbij tussen