Dragonflight
Date: 1968-07-02 04:00:00+00:00
Keywords: Fantasy; Science Fiction; dragons; Fiction; Science Fiction Fantasy; Young Adult; High Fantasy; Time Travel; Adventure; Romance
Description: Anne McCaffrey received the 1999 Margaret A. Edwards Award, given by the American Library Association to honor authors for their lifetime achievement in writing for young adults. "From the Paperback edition." Let Anne McCaffrey, storyteller extraordinare and New York Times and Sunday Times bestselling author, introduce you to a whole new world: Pern. A world of dragons and other worldly forces; a world of mighty power and ominous threat. If you like David Eddings, David Gemmell and Douglas Adams, you will love this."Anne McCaffrey, one of the queens of science fiction, knows exactly how to giv
Publisher: Ballantine Books

Drakenvlucht

Anne McCaffrey

Drakenvlucht

De Drakenrijders van Pern

Het Spectrum

Uitgeverij Het Spectrum B. V.

Postbus 2073

3500 GB Utrecht

Oorspronkelijke titel: Dragonflight

Uitgegeven door Del Rey/Ballantine Books, New York

Copyright © 1968 by Anne McCaffrey

Published by arrangement with Lennart Sane Agency AB

Vertaald door J. Loopstra

Omslagontwerp: Studio Paul C. Pollmann, Amsterdam

Omslagillustratie: Hans Pieko, Arnhem

Zetwerk: Elgraphic+DTQP bv, Schiedam

Druk: Werner Söderström OY, Finland

In 1991 verschenen bij De Boekerij

Eerste druk: 1999

This translation © 1999 Uitgeverij Het Spectrum B.V.

All rights reserved. No part of this book may be reproduced, stored in a database or retrieval system, or published, in any form or in any way, electronically, mechanically, by print, photoprint, microfilm or any other means without prior permission from the publisher.

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen of enige andere manier, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Voor zover het maken van kopieën uit deze uitgave is toegestaan op grond van artikel 16B Auteurswet 1912, juncto het Besluit van 20 juni 1974, Stb. 351, zoals gewijzigd bij het Besluit van 23 augustus 1985, Stb. 471 en artikel 17 Auteurswet 1912, dient men de daarvoor wettelijk verschuldigde vergoedingen te voldoen aan de Stichting Reprorecht (Postbus 882, 1180 AW Amstelveen). Voor het overnemen van gedeelte(n) uit deze uitgave in bloemlezingen, readers en andere compilatiewerken (artikel 16 Auteurswet 1912), dient men zich tot de uitgever te wenden.

ISBN 90 274 6702 1 NUGI 335
www.spectrum.nl

Lieve God,

Ja, er is een Virginia die me geholpen heeft deze planeet met al haar wonderen te scheppen. En voor wie ik u dankbaar ben.

AMJ

Proloog

Wanneer is een legende een legende? Waarom is een mythe een mythe? Hoe oud en half vergeten moet iets zijn voordat het naar het rijk der fabelen wordt verwezen? En waarom blijven sommige feiten onweerlegbaar, terwijl andere hun geldigheid verliezen en een verfomfaaid en onzeker leven gaan leiden?

Rukbat was een gouden ster van het G-type in de Sagittarius-sector. Eromheen cirkelden vijf planeten en ook nog een zwerfster die in recente millennia was aangetrokken. De derde planeet werd omgeven door lucht die mensen konden inademen, bezat drinkwater en had voldoende zwaartekracht, zodat men er zelfverzekerd rechtop kon lopen. De planeet werd ontdekt en prompt gekoloniseerd. Dat was gebruikelijk met elke bewoonbare planeet. Toen lieten ze de koloniën in de steek om voor zichzelf te zorgen. Of dat nu gebeurde uit harteloosheid of door het verval van het rijk, hebben de kolonisten nooit achterhaald. Op den duur stonden ze er niet meer bij stil. Toen men Rukbats derde wereld koloniseerde en Pern noemde, lette men nauwelijks op de kleine zwerfplaneet die in een zeer onregelmatige, elliptische baan rond haar geadopteerde moederster draaide. Binnen een paar generaties werd haar bestaan zelfs vergeten. Maar het buitensporige pad van de zwerfster bracht haar iedere tweehonderd (Aardse) jaren gedurende het perihelium dicht bij haar stiefzuster.

Als alle aspecten dan met elkaar in harmonie waren, probeerde het inheemse leven van de zwerfster over te steken naar de meer gematigde, gastvrijere planeet.

Het breekbare contact met de moederplaneet werd verbroken tijdens het verwoede gevecht tegen deze dreiging die als zilveren draden door de lucht naar beneden viel. Herinneringen aan de Aarde zakten met iedere volgende generatie steeds dieper weg totdat elke herinnering aan hun oorsprong eerst legende en mythe werd en dan vervolgens in de vergetelheid raakte. Om de invallen van het afgrijselijke Draad te dwarsbomen ontwikkelden de Pernesianen met de vindingrijkheid van hun Aardse voorouders een zeer gespecialiseerde variëteit van een inheemse levensvorm. Mensen met een hoog inlevingsvermogen en enigermate telepathisch begaafd, werden erin getraind dit ongewone dier te gebruiken en te behouden. Het dier was zo ongewoon, omdat het een aangeboren vermogen tot teleportatie had, en dat was van grote waarde in de felle strijd Pern vrij te houden van het Draad.

De gevleugelde, vuurspuwende draken met staarten (vernoemd naar de Aardse legende waar ze op leken), de drakenrijders – een ras apart – en de dreiging die ze bestreden, schiepen nieuwe legenden en mythen.

Toen Pern eenmaal bevrijd was van het directe gevaar, ging men een gezapiger leven leiden. De nakomelingen van de helden vielen in ongenade, naarmate de legenden meer en meer in een kwaad daglicht kwamen te staan.

Deel 1

De schouwing

Trommelslager, sla en pijper, blaas,

Sla aan, bard en ga, soldaat.

Bevrijd de vlam en schroei het gras

Tot de Rode Ster aan de dageraad voorbijgaat.

Lessa werd koud wakker. Niet alleen koud door de kilte van de eeuwig klamme stenen muren, maar ook door een voorgevoel van een gevaar dat nog groter was dan dat van tien omwentelingen geleden, dat haar piepend van angst had doen wegkruipen in het stinkende hol van de waakwher.

Lessa lag verstijfd in het stro van de geurige kaaskelder die diende als slaapzaal voor haar en de andere keukensloofjes. Achter dit voorteken zat een drang die ze niet van eerdere voortekens kende. Ze keek even in de geest van de op zijn rondes over de binnenplaats voortglijdende waakwher. Het dier draaide rusteloos rond aan het uiterste einde van zijn ketting, net niet stikkend, maar was zich niet bewust van iets ongewoons in de donkerte voor het aanbreken van de dag.

Lessa rolde zich op tot een bal, de armen om zich heen slaand om de spanning in haar schouders te verlichten. Terwijl ze zichzelf dwong om te ontspannen, probeerde ze te voelen wat de subtiele dreiging inhield die haar kon beroeren zonder de gevoelige waakwher te verontrusten.

Zeker was dat het gevaar zich niet binnen de muren van Borg Ruath bevond. Ook naderde het niet de geplaveide omgeving van de Borg, waar het meedogenloze gras opnieuw omhoog was gekropen tussen de oude mortelspecie, als een groene getuige van het verval van de eens zo goed onderhouden Borg. Noch kwam het dichterbij via de nog maar nauwelijks gebruikte straatweg uit de vallei. Het hield zich ook niet schuil in de stenen hutten van de handwerkslieden aan de voet van de klif waarop de Borg stond. Het zat ook niet in de wind die vanaf Tilleks koude kusten blies. Toch alarmeerde het haar zintuigen, trillend in iedere zenuw van haar slanke lichaam. Helemaal wakker nu probeerde ze het voorgevoel te plaatsen voordat het in het niets verdween. Ze zond haar geest naar buiten in de richting van de pas, verder dan ze ooit had geprobeerd. Waar de dreiging ook uit mocht bestaan, het was niet in Ruatha... nog niet. Het gevoel was haar ook niet bekend. Het was dus niet Fax.

Aanvankelijk was Lessa blij geweest dat Fax zich drie hele omwentelingen niet op Borg Ruath had laten zien. De lusteloosheid van de handwerkslieden, de in verval rakende bezittingen, zelfs de met mos begroeide stenen van de Borg maakten Fax, de zogenaamde Heer van de Hoogten, zo woedend dat hij het liefst vergat waarom hij de eens zo trotse en rendabele Borg had onderworpen.

Lessa voelde een onweerstaanbare drang om de drukkende dreiging te identificeren en graaide in het stro op zoek naar haar sandalen. Ze stond op, haalde werktuiglijk het stro uit haar haar en begon het tot een knoet in haar nek te draaien.

Voorzichtig liep ze langs de sloofjes die voor de warmte tegen elkaar aan waren gekropen. Ze sloop de uitgesleten treden naar de eigenlijke keuken op. De kok en zijn knecht lagen op de lange tafel voor de grote haard, onregelmatig snurkend met hun brede ruggen naar het afgedekte vuur gekeerd. Lessa glipte door de grote, duistere keuken naar de deur die op het erf uitkwam. Ze opende de deur net ver genoeg om haar tengere lijf erdoor te laten. De stenen van het erf voelden ijzig aan onder de dunne zolen van haar sandalen en ze rilde toen de vroege ochtendlucht door haar opgelapte kleren drong.

De waakwher kwam over het erf aankronkelen om haar te begroeten, als altijd smekend om te worden losgelaten. Ze streelde de plooien van de scherpgepunte oren om hem gerust te stellen, terwijl het dier met haar opliep. Ze keek trots naar de ontzagwekkende kop en beloofde hem een uitgebreide krabbeurt te geven. Aan het einde van zijn ketting ging de waakwher kreunend liggen, terwijl zij verder liep naar de verweerde treden die naar de borstwering boven de indrukwekkende poort van de Borg leidden. Toen ze boven was, staarde Lessa naar het oosten waar de stenige klippen van de pas in zwart reliëf tegen de aanbrekende dag omhoog rezen.

Weifelend keek ze naar links, want het gevoel van gevaar kwam ook uit die richting. Haar ogen werden naar boven getrokken naar de rode ster die de ochtendhemel onlangs was gaan beheersen. Terwijl ze ernaar staarde, lichtte de ster nog even robijnrood op om vervolgens verloren te gaan in het felle licht van Perns rijzende zon. Losse stukjes van verhalen en balladen over de verschijning van de rode ster in de dageraad flitsten door haar hoofd, veel te snel om er een betekenis aan toe te kennen. Bovendien zei haar instinct haar dat, hoewel er ook uit het noordoosten gevaar kon komen, het grootste gevaar recht uit het oosten zou komen. Het uiterste van haar ogen vergend, alsof het gezichtsvermogen de kloof tussen gevaar en mens kon overbruggen, tuurde ze naar het oosten. De ijle, gefloten vraag van de waakwher bereikte haar precies op het moment dat het voorgevoel vervaagde.

Lessa zuchtte. De dageraad had haar geen antwoord gebracht, alleen maar verschillende voorboden. Ze zou moeten wachten. De waarschuwing was gekomen en ze had haar begrepen. Tenslotte was ze gewend te wachten. Intellect, uithoudingsvermogen en slinksheid waren haar overige wapens, naast het onuitputtelijke geduld van wraakzuchtige toewijding.

De dageraad verlichtte het onverzorgde landschap, de ongeploegde akkers beneden in de vallei. Het prille daglicht viel op slecht onderhouden boomgaarden, waar magere melkdieren op jacht waren naar verdwaalde sprietjes lentegras. Het gras van Ruatha, dacht Lessa, groeide waar het niet moest groeien en ging dood waar het welig zou moeten tieren. Lessa kon zich nog maar amper herinneren hoe de vallei van Ruatha er vroeger had uitgezien, lieflijk, gelukkig en weelderig vruchtbaar. Dat was geweest voordat Fax kwam. Een vreemde, peinzende glimlach plooide om haar lippen die daarin niet geoefend waren. Fax had niets gewonnen met zijn verovering van Ruatha... en dat zou ook niet gebeuren, zolang zij, Lessa, in leven was. Ook had hij niet het geringste vermoeden wie de bron van deze teloorgang was.

Of zou hij toch iets vermoeden, vroeg Lessa zich af, terwijl haar geest nog nagalmde van het woeste voorgevoel van gevaar. In het westen lag de voorouderlijke en enige legitieme Borg van Fax. Naar het noordoosten strekten zich enkel kale, woeste bergen uit. Maar daar lag ook de Weyr die Pern beschermde.

Lessa rekte zich uit, kromde haar rug en zoog de zoete, onbezoedelde ochtendwind in.

Een haan kraaide op het erf. Lessa draaide snel rond, waakzaam, om niet in een dergelijke ongewone houding gezien te worden. Ze schudde haar haar los, zodat haar gezicht achter dikke strengen smerig haar verborgen werd. Haar lichaam liet ze ineenzakken tot de slonzige houding die ze altijd aannam. Snel stormde ze de trappen af, en liep naar de waakwher. Het dier jankte meelijwekkend, met zijn ogen knipperend tegen het toenemende daglicht. Zonder op de stinkende adem te letten sloeg ze haar armen om de benige kop van het dier, de oren en plooien boven de ogen krabbend. De waakwher kronkelde gelukzalig met zijn lange lijf en met zijn gekortwiekte vleugels. Hij was de enige die wist wie zij in werkelijkheid was of wat ze wilde. En hij was het enige wezen op Pern dat ze vertrouwd had sinds de dageraad dat ze blindelings een schuilplaats had gezocht in het donkere, stinkende hol. Zo was ze ontsnapt aan de zwaarden die zo dorstig hadden gedronken van het Ruathaanse bloed.

Langzaam stond ze op. Ze herinnerde de waakwher eraan dat hij tegen haar net zo vals moest zijn als tegen een ander, mocht er een derde in de buurt zijn. Het dier beloofde het haar, maar benadrukte zijn tegenzin door heen en weer te zwaaien.

De eerste zonnestralen keken over de buitenste muren van de Borg. Piepend dook de waakwher zijn duistere hol in. Lessa kroop snel door de keuken en dook de kaaskelder weer in.

Vanuit de Weyr en het drakennest,

Brons en bruin en blauw en groen,

Stijgen de drakenrijders van Pern,

Omhoog op vleugels, gezien, dan ongezien.

F'lar, gezeten op de grote nek van de bronzen draak Mnementh, verscheen als eerste in de lucht boven de Hoofdborg van Fax, de zogenaamde Heer van de Hoogten. De rest van de rijders van zijn vleugel kwam achter hem in een perfecte driehoeksformatie in zicht. F'lar controleerde werktuiglijk de formatie; die was nog precies hetzelfde als op het moment dat ze het tussen binnengingen.

Terwijl Mnementh een ruime bocht maakte, die hen in overeenstemming met het vriendschappelijke doel van hun bezoek naar de omgeving van de Borg bracht, bekeek F'lar met stijgende ergernis de vervallen staat van de verdedigingswerken op de klif. De vlamsteengroeven waren leeg en de uit de rots gehouwen goten die straalsgewijs van de groeven af liepen, waren groen uitgeslagen van het mos.

Was er in Pern nog een Heer te vinden die zijn Borg vrij hield van begroeiing en zo de oude wetten naleefde? F'lar perste zijn lippen op elkaar. Wanneer deze schouwing voorbij zou zijn, dan moesten ze eens een ernstige, bestraffende raadsvergadering houden in de Weyr. En bij de gouden schaal van de koningin, hij, F'lar, zou de scheidsrechter zijn. Lusteloosheid zou plaats maken voor bedrijvigheid. Het groene, gevaarlijke vuil moest van de hoogten van Pern verdreven worden, de grassprieten van het metselwerk. Geen enkele boerderij mocht nog met groen bedekt zijn. En de tienden die nog maar zo vrekkig en zo onwillig geschonken werden, zouden weer met gepaste vrijgevigheid naar de Drakenweyr vloeien, op straffe van vlamsteniging.

Mnementh mompelde goedkeurend terwijl hij zijn vleugels strekte om zachtjes op de met gras omgroeide tegels van Fax' Borg te landen. De bronzen draak vouwde zijn vleugels op en F'lar hoorde de waarschuwende toeter in de grote toren van de Borg. Toen F'lar aangaf te willen afstijgen, zakte Mnementh door zijn knieën. De bronsrijder bleef bij het grote, wigvormige hoofd van Mnementh beleefd staan wachten op de komst van de Heer van de Borg. F'lar staarde terloops naar de door de warme lentezon heiige vallei. Hij besteedde geen aandacht aan de steelse blikken die vanachter de kantelen en uit de ramen op de drakenrijder werden geworpen.

F'lar draaide zich niet om toen een werveling van de lucht de komst van de rest van zijn vleugel aankondigde. Hij wist het toen F'nor, de bruinrijder die toevallig zijn halfbroer was, zijn vaste positie aan de linkerkant innam, op een drakenlengte van de achterkant. Uit zijn ooghoeken zag hij dat F'nor met de hakken van zijn laarzen het gras dat in massa's tussen de stenen groeide dooddraaide.

Een bevel, gedempt tot een intens gefluister, klonk op van de binnenplaats achter de open poorten. Bijna onmiddellijk daarna marcheerde een troep mannen, geleid door een gezette man van gemiddelde lengte, zijn gezichtsveld binnen.

Mnementh boog zijn nek, zijn hoofd zo draaiend dat zijn kin op de grond rustte. Hij vestigde zijn facetogen, die op gelijke hoogte waren met F'lars hoofd, verontrust op het naderende groepje. De draken konden maar niet begrijpen waarom ze zo'n enorme angst opriepen in gewone mensen. Er was maar één moment in het leven van een draak waarop hij een mens zou aanvallen en dat kon hem vergeven worden op grond van simpele onwetendheid. F'lar kon hem ook niet duidelijk maken waarom het nodig was deze angst op te roepen in iedereen, of hij nu een Heer was of een gewone handwerksman. F'lar was zich ervan bewust dat de angst en het ontzag die op de gezichten van de naderbij komende groep te lezen stonden, en die Mnementh verontrustten, hem vreemd genoeg plezier deden.

'Welkom, bronsrijder, in de Borg van Fax, Heer van de Hoogten. Hij staat tot uw dienst,' en de man maakte een eerbiedige buiging. Het gebruik van de derde persoon kon door een overdreven nauwgezet persoon worden opgevat als een belediging. Dit paste precies bij wat F'lar over Fax gehoord had, dus besteedde hij er geen aandacht aan. Hij wist ook dat Fax een hebzuchtige man was.

Dat bleek uit de rusteloze blikken die op ieder detail van zijn kleding werden geworpen en uit de geringschattende frons toen Fax het rijk versierde zwaardgevest opmerkte.

Op zijn beurt zag F'lar de dure ringen die aan Fax' linkerhand opflitsten. De rechterhand van de opperheer bleef licht gebogen, zoals een geoefend zwaardvechter gewend was. Zijn tuniek, hoewel van dure stof gemaakt, zat vol vlekken. De voeten van de man staken in laarzen van zwaar wherleer en waren stevig op de grond geplant met het gewicht naar voren op de tenen gericht. Een man om heel voorzichtig te behandelen, besloot F'lar, zoals men iemand die vijf naburige Borgen had veroverd, zou moeten behandelen. Een dergelijke gulzige vermetelheid was op zich al een openbaring. Fax was ingetrouwd in een zesde... en had een zevende legaal geërfd, hoe ongewoon de omstandigheden ook geweest waren. Hij had de reputatie van een wellustig man. F'lar verwachtte een vruchtbare schouwing binnen deze zeven Borgen. Laat R'gul maar in het zuiden zoeken onder de luie, maar mooie vrouwen daar. Ditmaal had de Weyr een sterke vrouw nodig; Jora was meer dan waardeloos geweest met Nemorth. Tegenslagen en onzekerheid waren de omstandigheden waaronder de eigenschappen die F'lar van een Weyrvrouw eiste ontstonden.

'Wij zijn op schouwing,' zei F'lar lijzig, en verzoeken om gastvrijheid in uw Borg, Heer Fax.'

Fax' ogen werden nauwelijks merkbaar groter, toen er over de schouwing gerept werd.

'Ik heb gehoord dat Jora dood is,' antwoordde Fax, daarbij de derde persoon plotseling weglatend, alsof F'lar door er geen aandacht aan te besteden een proef had doorstaan. 'Zo, Nemorth heeft dus een koningin gelegd, hmmm?' vervolgde hij, terwijl zijn ogen langs het gelid van de vleugel gleden en de gedisciplineerde houding van de mannen en de gezonde kleur van de draken opmerkten.

F'lar verwaardigde zich niet een antwoord te geven op de overbodige vraag.

'En, mijn Heer –' aarzelde Fax, zijn hoofd verwachtingsvol in de richting van de drakenrijder buigend.

In een flits vroeg F'lar zich af of de man hem met deze subtiele beledigingen opzettelijk uitdaagde. De naam van een bronsrijder hoorde even bekend te zijn in Pern als de naam van de drakenkoningin en haar Weyrvrouw. F'lar hield zijn ogen onbewogen op Fax gericht.

Bedaard en met de juiste hoeveelheid arrogantie kwam F'nor naar voren. Hij bleef net achter Mnemenths hoofd staan, daarbij met een hand achteloos het kaakgewricht van het enorme beest aanrakend.

'De bronsrijder van Mnementh, Heer F'lar, verzoekt om onderdak voor zichzelf. Ik, F'nor, bruinrijder, geef er de voorkeur aan te worden ondergebracht met de rest van de vleugel. We zijn met z'n twaalven.'

F'lar waardeerde die zet van het optellen van de vleugelsterkte door F'nor, alsof Fax niet kon tellen. F'nor had het zo handig gezegd dat Fax absoluut geen bezwaar kon maken tegen de naar hem teruggekaatste belediging.

'Heer F'lar,' zei Fax strak glimlachend tussen zijn tanden door, 'de Hoogten zijn vereerd met uw schouwing.'

'Het zal de Hoogten tot eer strekken,' antwoordde F'lar gladjes, 'als een van de eigen Borgen de Weyr zal voorzien.'

'Tot onze eeuwige eer,' antwoordde Fax even hoffelijk. 'In vroeger tijden kwamen vele belangrijke Weyrvrouwen van mijn Borgen.'

'Uw Borgen?' vroeg F'lar, beleefd glimlachend terwijl hij het meervoud benadrukte. 'Ach, ja, u bent nu opperheer van Ruatha, is het niet? Inderdaad zijn er velen van die Borg gekomen.' Een vreemde, gespannen trek trok over Fax' gezicht, maar die maakte snel plaats voor een minzame grijns. Fax ging opzij en nodigde F'lar met een gebaar uit de Borg binnen te treden.

Fax' groepsleider blafte een haastig bevel en zijn mannen vormden twee rijen, waarbij hun met metaal beslagen laarzen vonken aan de stenen onttrokken.

Zonder een uitgesproken bevel stegen alle draken op, daarbij in een kolkende beweging lucht en stof opwerpend. Nonchalant liep F'lar langs de rijen die hem welkom heetten. De soldaten rolden met hun ogen van angst toen de beesten tot boven de binnenplaats gleden. In de hoge toren uitte iemand, op het moment dat Mnementh zijn positie op dit gunstige uitkijkpunt innam, een bange gil. Fosforhoudende lucht werd door zijn vleugels over de binnenplaats gedreven, terwijl hij met zijn grote lijf net zo lang manoeuvreerde tot hij op de te kleine landingsplaats stond.

Zich ogenschijnlijk niet bewust van de opschudding, angst en ontzag die de draken de mensen inboezemden, was F'lar heimelijk geamuseerd en zelfs ingenomen met het effect. De Heren der Borgen moesten eraan herinnerd worden dat ze ook met draken te maken hadden en niet alleen met hun berijders, die maar sterfelijke mensen waren en dus vermoord konden worden. Het oude respect voor de drakenrijders en het ras der draken moest de huidige generatie opnieuw bijgebracht worden. 'De Borg is net van tafel gegaan, Heer F'lar, misschien...' stelde Fax voor. Zijn stem stierf weg toen F'lar met een glimlach weigerde.

'Wilt u mijn eerbetuigingen aan uw dame overbrengen, Heer Fax?' antwoordde F'lar. Tot zijn vreugde merkte hij dat Fax als reactie op dit formele verzoek zijn kaakspieren spande.

F'lar vermaakte zich intens. Hij was nog niet geboren toen de laatste schouwing gehouden werd, die zo noodlottig de ongeschikte Jora had opgeleverd. Maar hij had zorgvuldig de Annalen bestudeerd, waarin subtiele manieren stonden om die Heren in verwarring te brengen die er de voorkeur aan gaven hun dames verborgen te houden als de drakenrijders hun schouwing hielden. Als Fax het gewaagd had F'lar te weigeren zijn eerbetuiging over te brengen, dan zou dat een grote belediging geweest zijn, die alleen uitgewist had kunnen worden in een duel op leven en dood.

'Wellicht wilt u eerst uw verblijven zien?' pareerde Fax.

F'lar klopte een denkbeeldig stofje van zijn zachte wherleren mouw en schudde zijn hoofd.

'Eerst de plicht,' zei hij met een spottende schouderbeweging.

'Uiteraard,' antwoordde Fax bijna bijtend en liep met een flinke pas weg, met zijn hielen de woede die hij op geen andere wijze kon uitdrukken eruit stampend.

F'lar en F'nor volgden hem langzamer door de ingang die uit twee grote, metalen deuren bestond en traden de grote zaal binnen. Deze was uit de rotsen gehakt. De grote, hoefijzervormige tafel werd net afgeruimd door zenuwachtige bedienden die met het servies en bestek rammelden of dit lieten vallen, op het moment dat de twee drakenrijders binnenkwamen. Fax stond al aan de andere kant van de zaal bij de geopende, plaatijzeren deur. Daar wachtte hij ongeduldig om hen verder de Borg in te leiden, die diep in de rots doordrong, een veilige schuilplaats voor iedereen in tijden van nood.

'Ze eten niet slecht,' merkte F'nor terloops op, terwijl hij de resten van de maaltijd die nog op tafel stonden waarderend bekeek.

'Beter dan de Weyr, dunkt me,' antwoordde F'lar droogjes, vanachter zijn hand omdat hij twee sloofjes zag wankelen onder het gewicht van een schaal waarop een halfopgegeten karkas lag.

'Jong en mals zo te zien,' zei F'nor met een bittere ondertoon. 'Terwijl de magere, onvruchtbare beesten voor ons overblijven.'

'Natuurlijk'.

'Een aangename, schitterende zaal,' sprak F'lar vriendelijk toen ze bij Fax aankwamen. Hij merkte dat deze vol ongeduld stond te wachten en dus draaide hij zich doelbewust om naar de met banieren behangen zaal. Hij wees F'nor op de diep ingesneden, smalle ramen, waarvan de bronzen luiken open waren en het heldere middaglicht binnenlieten. 'Nog naar het oosten gericht ook, zoals het hoort. Die nieuwe zaal van Borg Telgar kijkt op het zuiden uit, naar ik heb vernomen. Zeg eens, Heer Fax, houdt u zich aan de oude gebruiken en houdt u een dageraadwacht?'

Fax fronste in een poging de betekenis van deze woorden te ontrafelen.

'Er staat altijd een wacht op de hoge toren.'

'Op het oosten?'

Fax' blik vloog naar de ramen, terug naar F'lar, vervolgens naar F'nor en toen weer terug naar de ramen.

'Alle toegangswegen worden altijd bewaakt,' antwoordde Fax scherp.

'O, alleen de toegangswegen,' wijs knikkend draaide F'lar zich naar F'nor.

'Waar nog meer dan?' vroeg Fax, bezorgd van de ene naar de andere drakenrijder kijkend.

'Dat moet ik aan uw bard vragen. U hebt toch een geoefende bard in uw Borg?'

'Uiteraard. Meerdere zelfs.' Fax trok zijn schouders rechter.

F'lar deed alsof hij het niet begreep.

'Heer Fax is opperheer van zes andere Borgen,' zei F'nor om zijn vleugelleider eraan te herinneren.

'Uiteraard,' gaf F'lar toe, daarbij precies dezelfde toon gebruikend als Fax even daarvoor had gedaan.

De nabootsing ontging Fax niet, maar aangezien hij een onschuldige bevestiging niet als een opzettelijke belediging kon zien, liep hij statig de door een gloed verlichte gangen in. De drakenrijders volgden hem.

'Het doet me deugd een Borgheer te zien, die zich aan zovele oude gebruiken houdt,' zei F'lar goedkeurend tegen F'nor, toen ze de Binnenborg betraden. 'Er zijn er veel die de veiligheid van de stevige rots hebben verlaten en hun Buitenborg hebben vergroot tot onverantwoorde omvang. Een dergelijk risico kan ik niet door de vingers zien.'

'Hun risico, Heer F'lar. Andermans winst,' snoof Fax verachtelijk, zijn pas verlangzamend tot een normale gang.

'Winst? Hoezo?'

'Een Buitenborg kan makkelijk worden binnengedrongen, bronsrijder, door geoefende soldaten onder ervaren leiding en met een goed doordacht plan.'

Deze man was zeker geen opschepper, besloot F'lar. Hij liet ook niet na een torenwacht te handhaven, ondanks de vredige tijden. Hij bleef echter niet uit gehoorzaamheid trouw aan de oude wetten in zijn Binnenborg, maar uit voorzichtigheid. Uit praalzucht hield hij barden, niet omdat de traditie dat vereiste. Maar hij liet wel zijn vlamsteengroeven vervallen; hij liet het gras groeien. Hij hield er nauwelijks plichtplegingen jegens drakenrijders op na en aan de andere kant uitte hij bedekte beledigingen. Kortom, een man om in de gaten te houden.

De vrouwenverblijven in Fax' Borg waren van de traditionele plaats aan de binnenste gangen verplaatst naar de gangen die langs de klifwand liepen. Zonlicht stroomde door de drie van dubbele luiken voorziene, diepliggende vensters naar binnen. Het viel F'lar op dat de bronzen scharnieren goed geolied waren. De vensterbanken waren de verplichte speerlengte diep. Ook had Fax niet toegegeven aan het moderne gebruik om de beschermende buitenste muur dunner te maken.

Het verblijf was rijkelijk behangen met gepaste afbeeldingen van vrouwen die bezig waren met allerlei vrouwelijke taken. Aan beide kanten van het verblijf waren deuren die naar kleinere slaapruimten leidden. Op Fax' bevel kwamen zijn vrouwen aarzelend te voorschijn. Fax gebaarde grimmig naar een vrouw in een blauw gewaad, wier haar hier en daar reeds witte strepen vertoonde en wier gelaat lijnen vertoonde die bitterheid en teleurstelling verrieden. Haar lichaam was opgezwollen door een vergevorderde zwangerschap. Slecht op haar gemak kwam ze dichterbij, maar stopte op een meter van haar heer. F'lar leidde uit haar houding af dat ze niet dichter bij hem kwam dan strikt noodzakelijk was.

'De Vrouwe van Crom, moeder van mijn erfgenamen,' zei Fax zonder trots of warmte.

'Vrouwe –,' aarzelde F'lar, wachtend tot haar naam werd genoemd.

Ze keek behoedzaam naar haar Heer.

'Gemma,' snauwde Fax kortaf.

F'lar maakte een diepe buiging. 'Vrouwe Gemma, de Weyr is op schouwing en verzoekt gastvrijheid van uw Borg.'

'Mijn Heer F'lar,' antwoordde Vrouwe Gemma met zachte stem, 'u bent zeer welkom.'

F'lar was het lichtjes binnensmonds uitspreken van 'zeer', noch het feit dat Gemma geen moeite had met zijn naam, niet ontgaan. Zijn glimlach was warmer dan de beleefdheid voorschreef, warm uit dankbaarheid en medeleven. Uit het aantal vrouwen in deze verblijven leidde hij af dat Fax vaak en goed sliep. Waarschijnlijk zouden er wel een of twee bij zijn die Vrouwe Gemma zonder spijt zouden zien vertrekken.

Fax stelde iedereen voor, hun namen mompelend totdat hij merkte dat dit niet werkte. F'lar vroeg beleefd opnieuw naar hun naam. F'nor, wiens glimlach breder werd naarmate hij erachter kwam welke vrouwen Fax anoniem wilde houden, hing lui in de deuropening. Later zouden hij en F'lar samen hun ideeën vergelijken, hoewel hij hier in de gauwigheid niemand zag die de schouwing waardig was. Fax hield blijkbaar van kleine, vlezige vrouwen. Geen enkele was brutaal. Als een van hen dat al eens was geweest, dan zou dat er inmiddels wel uitgeslagen zijn. Fax was ongetwijfeld geen minnaar, maar eerder een hengst. Van het groepje hadden er een paar overduidelijk weinig water gebruikt gedurende de winter, gezien de hoeveelheid ranzig geworden olie in hun haar. Vrouwe Gemma was de enige in het vertrek die waardig was, maar zij was te oud.

Nu de beleefdheden waren uitgewisseld, leidde Fax zijn onwelkome gasten naar buiten. F'nor vroeg en kreeg toestemming van zijn vleugelleider de rest van de drakenrijders op te zoeken. Fax voerde de bronsrijder gebiedend naar de hem toegewezen verblijven.

De kamer bevond zich in een lager deel dan de vrouwenverblijven en was in overeenstemming met F'lars waardigheid. De veelkleurige draperieën waren versierd met vele bloedige slagen, duels tussen mannen onderling, heldergetinte draken in volle vlucht, vlamstenen brandend op de kliffen en alles wat Perns met bloed bevlekte geschiedenis nog meer bood.

'Een prettige kamer,' bevestigde F'lar, terwijl hij zijn handschoenen en wherleren tuniek uittrok en ze achteloos op tafel gooide. 'Ik zal voor mijn mannen en beesten gaan zorgen. De draken zijn kortgeleden nog gevoed,' voegde hij eraan toe, Fax zo op zijn nalatigheid om daarnaar te informeren wijzend. 'Ik verzoek de vrijheid om door de werkruimten te mogen struinen.'

Fax gunde hem zuur dit traditionele recht van de drakenrijders.

'Ik zal u niet verder ophouden, Heer Fax. Men zal wel veel van u vergen, met zeven Borgen om over te waken.' F'lar boog zijn lichaam lichtjes naar de opperheer, wegdraaiend ten teken dat Fax kon gaan. Hij kon zich de woedende gelaatsuitdrukking van Fax goed voorstellen en luisterde naar diens stampende aftocht. Hij wachtte lang genoeg om er zeker van te zijn dat de gang verlaten was en keerde toen kordaat op zijn schreden terug naar de grote zaal.

Jachtige sloofjes die bezig waren meer schragentafels op te stellen, onderbraken hun werk om naar de drakenrijder te kijken. Vriendelijk naar hen knikkend bekeek hij hen even om te zien of er onder hen misschien een was die uit het juiste hout gesneden was om Weyrvrouw te worden. Overwerkt, ondervoed en vol littekens van afranselingen en ziekte waren het niets meer dan sloofjes, alleen geschikt voor hard slavenwerk.

F'nor en de anderen waren in een haastig ontruimde slaapzaal neergestreken. De draken zaten gemakkelijk boven op de rotsige rand boven de Borg. Ze hadden zich zodanig verdeeld dat de gehele vallei door hen bewaakt werd. Ze waren alle gevoed voordat ze de Weyr verlaten hadden en iedere rijder had ervoor gezorgd dat zijn draak waakzaam bleef. Tijdens de schouwing mochten er geen ongelukken gebeuren.

Als één man stonden ze op toen F'lar de zaal binnentrad.

'Geen trucjes, geen problemen, maar houd jullie ogen open,' zei hij laconiek. 'Keer terug bij zonsondergang met de namen van mogelijke gegadigden.' Hij ving F'nors grijns op en herinnerde zich hoe Fax sommige namen had gemompeld. Alle beschrijvingen in volgorde van rang en arbeidstaak.'

De mannen knikten, terwijl hun ogen glinsterden van begrip. Het was vleiend te zien hoeveel vertrouwen ze hadden in deze schouwing, hoewel F'lar eraan twijfelde of ze wel alle vrouwen van Fax hadden gezien. Volgens alle logica zouden de mooisten zich in Fax' Hoofdborg moeten bevinden, maar dat was niet het geval. Maar goed, er waren vele grote werkplaatsen te bezoeken, en niet te vergeten de zes andere Borgen. Maar toch...

In stilzwijgende overeenkomst verlieten F'lar en F'nor de barak. De rest zou onopvallend in groepjes van twee of alleen volgen om de werkruimten en de dichterbijgelegen boerderijen te verkennen. De mannen waren net zo ongedurig om naar buiten te gaan als F'lar. Alleen liet hij het niet blijken. Er was een tijd geweest dat drakenrijders geziene gasten waren in alle Borgen van heel Pern, van het zuidelijke Nerat tot het hoge Tillek. Ook dit aangename gebruik was samen met andere regels teloorgegaan, het bewijs dat de Weyr nog maar weinig eerbied werd betoond. F'lar zwoer hierin verandering te brengen.

Hij dwong zichzelf in zijn herinnering de sluwe veranderingen na te gaan. De annalen die iedere Weyrvrouw bijhield, waren het bewijs van het langzame maar zekere verval. Door alle tweehonderd laatste omwentelingen heen kon hij het spoor ervan volgen. Dat hij de feiten kende, betekende nog geen verbetering van de toestand. Verder was hij een van de weinige mensen in de Weyr die nog in zowel de annalen als de balladen geloofde. Als de oude verhalen waar zouden blijken, dan ging er binnen afzienbare tijd radicaal het een en ander veranderen.

Elke wet van de Weyr, van eerste indruk tot de vlamstenen en van de grasloze hoogten tot de goten naar de rotsranden, diende een doel, had een reden of verklaring, zo voelde F'lar. Hetzelfde gold voor zulke kleinigheden als het in bedwang houden van de eetlust van de draken of het beperken van het aantal bewoners van de Weyr. Hoewel hij niet wist waarom de andere vijf Weyrs verlaten waren. Hij vroeg zich terloops af of er geen stoffige, verkruimelende annalen in de niet langer gebruikte Weyrs lagen. De volgende keer dat zijn vleugel op patrouille was, zou hij eens moeten proberen of hij daar achter kon komen. Er lag in Benden Weyr in ieder geval geen verklaring voor dat feit.

'Men is bedrijvig, maar niet echt enthousiast,' zei F'nor, waardoor F'lars aandacht weer op hun ronde door de werkplaats werd gevestigd.

Ze waren via de van goten voorziene helling van de Borg afgedaald naar het eigenlijke dorp waar de handwerkslieden woonden. Langs de brede straatweg stonden aan beide zijden kleine huisjes die tot aan de indrukwekkende steenwerkplaatsen reikten. Zwijgend bekeek F'lar de door mos verstopte goten op de daken en de klimplanten tegen de muren. Voor iemand met zijn roeping was het pijnlijk deze flagrante schendingen van simpele voorzorgsmaatregelen te moeten aanschouwen. Alle groeiende dingen waren verboden in en rond de woonplaatsen van de mens.

'Het nieuws verspreidt zich snel,' grinnikte F'nor, met zijn hoofd naar een gehaaste man in bakkerskleding knikkend, die "Goedendag" mompelde. 'Er is geen vrouw te zien.'

Zijn opmerking was juist. Normaal gesproken zouden de vrouwen op dit tijdstip buiten moeten zijn om voorraden uit de opslagplaatsen aan te dragen, of bezig met de was bij de rivier op zo'n zonnige, warme dag, of op weg naar de boerderijen om bij het planten en zaaien te helpen. Maar er was niemand in vrouwenkleding te zien.

'Eens waren wij veelgevraagde echtgenoten,' merkte F'nor sarcastisch op.

'We zullen eerst maar eens een bezoek brengen aan de kleermakerswerkplaats. Als mijn geheugen me niet in de steek laat...'

'Wat nooit het geval is...' gooide F'nor er spottend tussendoor. Hoewel hij zijn bloedverwantschap met F'lar niet uitbuitte, was hij wel meer op zijn gemak in het gezelschap van de bronsrijder, dan de meeste drakenrijders en zelfs de andere bronsrijders. F'lar gedroeg zich gereserveerd in een intieme samenleving van vanzelfsprekende gelijkwaardigheid. Zijn eenheid was strak gedisciplineerd, maar toch probeerde iedereen onder zijn bevel te komen. Zijn vleugel blonk tijdens de Spelen ook altijd uit. Niet een van zijn mannen stuntelde ooit in het tussen om voor altijd te verdwijnen. Niet een van zijn draken werd ooit ziek, zodat er geen enkele man in drakenloze verbanning van de Weyr raakte, een deel van hem eeuwig verdoofd.

'L'tol is hierheen gegaan en heeft zich ergens in een van de Hoogten gevestigd,' vervolgde F'lar.

'L'tol?'

'Ja, een groenrijder uit S'lels vleugel. Dat herinner je je toch wel?'

Een slecht getimede bocht tijdens de Lentespelen had L'tol en zijn beest midden in het volle vuur van een fosforwaterstofuitstoot van S'lels bronzen Tuenth gebracht. L'tol was van de nek van zijn draak geworpen, toen die trachtte de uitstoot te ontwijken. Een derde vleugelmakker had gedoken om L'tol op te vangen, maar de groene draak was met een verbrande linkervleugel en een geschroeid lijf gestorven door de shock en door vergiftiging met fosforwaterstof.

'Dat zou onze schouwing kunnen helpen,' zei F'nor instemmend, terwijl de twee drakenrijders op de bronzen deuren van de kleermakerswerkplaats af liepen. Ze stonden even stil op de drempel om hun ogen de kans te geven aan het schamele licht te wennen. Gloeibollen benadrukten de uitsparingen in de muren en hingen in groepjes boven de grotere weefgetouwen waarop de fijnere wandkleden en stoffen door de meesterwevers werden gemaakt. De heersende stemming was er een van rustige, doelbewuste bedrijvigheid.

Nog voordat hun ogen zich hadden kunnen aanpassen, kwam er een figuur op hen af die hen beleefd, zij het kortaf, verzocht om hem te volgen.

Hun gids leidde hen naar een klein kantoor rechts van de ingang dat door een gordijn van de rest van de hal was afgescheiden. Hij draaide zich naar hen om, zodat zijn gezicht door de gloeibollen werd verlicht. Om hem heen hing die ondefinieerbare aura van de drakenrijder. Maar zijn gezicht vertoonde diepe rimpels en één kant was overdekt met littekens van oude brandwonden. Zijn ogen domineerden zijn gezicht, ziek van een hongerig verlangen. Zij knipperden aan één stuk door.

'Ik ben nu Lytol,' zei hij met een rauwe stem.

F'lar knikte bevestigend.

'Jij moet F'lar zijn en jij F'nor,' sprak hij. 'Jullie lijken op jullie vader.'

F'lar knikte nogmaals.

Lytol slikte krampachtig, terwijl de spieren in zijn gezicht trilden nu de aanwezigheid van drakenrijders hem opnieuw aan zijn ballingschap herinnerde. Hij probeerde te glimlachen.

'Draken in de lucht! Het nieuws heeft zich sneller verspreid dan het Draad.'

'Nemorth heeft een koningin gelegd.'

'En Jora is dood?' vroeg Lytol bezorgd. Zijn gezicht was heel even vrij van zenuwtrekjes. 'Hath heeft haar gevlogen?'

F'lar knikte.

Lytol grijnsde verbitterd. 'R'gul weer, hè?' Hij staarde voor zich uit, waarbij zijn gezichtsspieren hun onophoudelijke beweging hervatten, maar zijn oogleden bleven rustig. 'Jullie moeten de Hoogten doen? Allemaal?' vroeg hij met lichte nadruk op "allemaal", terwijl hij zich weer naar de drakenrijders keerde.

Opnieuw knikte F'lar bevestigend.

'Jullie hebben de vrouwen gezien.' Zijn afschuw klonk in zijn woorden door. Het was een verklaring, geen vraag, want hij ging haastig verder. 'Tja, in de Hoogten zul je niets beters vinden.' Zijn toon verried de diepste minachting. Hij maakte het zichzelf gemakkelijk op de zware tafel die een hoek van de kamer voor de helft in beslag nam. Hij had de brede riem die zijn losse tuniek rond zijn lichaam hield, zo verkrampt vast dat het leer ervan dubbelgevouwen werd.

'Je zou haast het tegenovergestelde verwachten, nietwaar?' vervolgde Lytol. Hij praatte te snel en te veel. Het zou zeer onbeleefd zijn geweest als hij een andere, mindere persoon was geweest. Maar hij werd door de eenzaamheid van zijn ballingschap uit de Weyr tot deze praatzucht gedreven. Lytol bleef met de haastige vragen die hij zelf beantwoordde aan de oppervlakte. Hij ging liever niet in op te gevoelige kwesties, zoals zijn niet te bevredigen verlangen naar mannen van zijn soort. Toch gaf hij de drakenrijders precies die informatie die ze nodig hadden. 'Maar Fax houdt ervan als zijn vrouwen vlezig en gehoorzaam zijn,' ratelde Lytol verder. 'Zelfs Vrouwe Gemma heeft dat geleerd. Het zou anders geweest zijn als Fax de steun van haar familie niet nodig had gehad. Ja, dan zou het inderdaad heel anders geweest zijn. Dus zorgt hij ervoor dat ze altijd zwanger is in de hoop dat ze in het kraambed sterft. Hij zal haar op die manier vermoorden, dat zal 'ie.'

Lytol lachte, onaangenaam schrapend.

'Toen Fax aan de macht kwam, stuurde iedere man met hersens zijn dochters weg van de Hoogten of brandmerkte hun gezichten.' Hij stopte even, zijn gelaat donker door bittere herinneringen, en zijn ogen vernauwden zich tot dunne streepjes haat. 'Ik was zo dwaas te denken dat ik veilig was vanwege mijn positie.'

Lytol sprong overeind, rechtte zijn schouders en draaide zich weer helemaal om naar de drakenrijders. Zijn gelaatsuitdrukking was wraakzuchtig en zijn stem laag en vol spanning.

'Dood die tiran, drakenrijders, in de naam van Pern en voor haar veiligheid. En voor die van de Weyr. Voor die van de koningin. Hij beidt zijn tijd. Hij verspreidt ontevredenheid onder de andere Heren. Hij...' – nu kreeg Lytols lach een hysterische ondertoon – 'hij vindt zichzelf evenveel waard als een drakenrijder.'

'Er zijn hier dus geen kandidaten?' zei F'lar met een stem die scherp genoeg was om door Lytols gedachten, die volledig door zijn vreemde theorie in beslag genomen werden, heen te snijden.

Lytol staarde naar de bronsrijder. 'Dat zei ik toch? De besten zijn of onder Fax gestorven of weggezonden. Wat overgebleven is, is niets, helemaal niets. Zwakzinnig, onwetend, dwaas, duf. Dat hadden jullie met Jora. Zij –' Hij klemde zijn kaken op elkaar, zodat de rest van zijn woorden niet verstaanbaar was. Hij schudde met zijn hoofd, krabde zijn gezicht als om de pijn en wanhoop ervan af te wrijven.

'In de andere Borgen?'

Lytol schudde zijn hoofd opnieuw. 'Precies hetzelfde. Of dood, of gevlucht.'

'Hoe zit het met Borg Ruath?'

Lytol hield op zijn hoofd te schudden en keek F'lar doordringend aan, daarbij zijn lippen tot een slimme glimlach vormend. Hij lachte zonder vrolijkheid.

'Dacht je in deze tijden een Torene of Moreta op Borg Ruath verstopt te vinden? Nee, bronsrijder, allen met Ruathaans bloed zijn dood. Fax' zwaard was dorstig die dag. Hij wist dat de verhalen van de barden waar waren, dat de Ruathaanse Heren de volle gastvrijheid verleenden aan de drakenrijders en dat de Ruathanen een ras apart waren. Je moet ook weten dat...' nu verviel Lytols stem in een vertrouwelijk gefluister, '... er verbannen Weyrmannen, zoals ik, onder hen waren.'

F'lar knikte ernstig, omdat hij de man niet gaarne zo'n opsteker voor zijn eigenwaarde ontnam.

'Nee, er is nog maar weinig, heel weinig overgebleven in de vallei van Ruatha.' Lytol grinnikte zachtjes. 'Fax krijgt niet veel uit die Borg, alleen maar problemen.' Door deze gedachte knapte Lytol weer wat op en zijn gezicht vertoonde nu een beter humeur. 'Deze Borg maakt nu de beste kledingstof. En onze smeden maken een beter getemperd wapen.' Zijn ogen glommen van trots over de gemeenschap die hem had geadopteerd. 'Degenen uit Ruatha die hier hun verplichte arbeid komen verrichten, sterven door vreemde ziekten of ongelukken. En de vrouwen die hij nam...' Hij lachte nu zeer gemeen. 'Er gaan geruchten dat hij nog maandenlang impotent was.'

F'lars wakkere geest trok een interessante conclusie. 'Er is niemand van het Ruathaanse bloed in leven gebleven?'

'Niemand!'

'Misschien een familie met Weyrbloed in een van de boerderijen?'

Lytol fronste, verrast naar F'lar starend. Bedachtzaam streek hij over de kant van zijn gezicht die vol littekens zat.

'Die waren er wel,' gaf hij langzaam toe, 'die waren er wel. Maar ik betwijfel of die nog leven.' Hij dacht nog even na en schudde toen beslist zijn hoofd. 'Er was veel tegenstand tijdens de inval en men gaf geen duimbreed toe. In de Borg liet Fax zowel de dames als de baby's onthoofden. Daarnaast liet hij iedereen die wapens voor Ruatha had gedragen, gevangenzetten of doodmaken.'

F'lar haalde zijn schouders op. Het was maar een mogelijkheid geweest. Door zo hard terug te slaan had Fax waarschijnlijk zowel het verzet als de meesterhandwerkslieden uitgeroeid. Dat verklaarde ongetwijfeld waarom er alleen nog maar zaken van slechte kwaliteit uit Ruatha kwamen en dat de kleermakers van de Hoogten nu de besten waren.

'Ik zou willen dat ik beter nieuws voor je had, drakenrijder,' mompelde Lytol.

'Geeft niets,' zei F'lar om hem gerust te stellen en hij hief zijn hand om de gordijnen in de deuropening te scheiden.

Lytol kwam haastig op hem aflopen en zei met een dringende klank in zijn stem: 'Denk aan wat ik over Fax' ambities heb gezegd. Dwing R'gul, of wie dan ook de volgende Weyrleider is, om de Hoogten in de gaten te houden.'

'Is Fax op de hoogte van jouw standpunt?'

Het gekwelde, hongerige verlangen weerspiegelde zich in Lytols gezicht. Hij slikte zenuwachtig, terwijl hij zonder enige emotie antwoordde: 'Als het de Heer van de Hoogten zo uitkomt, betekent dat niets, maar mijn gilde beschermt me tegen vervolging. In dit vak ben ik veilig genoeg. Hij is afhankelijk van wat ons gilde voortbrengt.' Hij snoof spottend. 'Ik ben de beste wever van slagveldscènes. Toegegeven,' voegde hij eraan toe, terwijl hij zijn wenkbrauw guitig optrok, 'draken worden niet langer in het materiaal verwerkt als kameraden van helden. Het is jullie waarschijnlijk wel opgevallen dat het telen van groen het belangrijkste is geworden?'

F'lar toonde zijn afkeer door te grijnzen. 'Dat is niet alles wat ons is opgevallen. Maar Fax houdt zich aan de andere tradities.' Lytol schoof deze opmerking met een handgebaar opzij. 'Dat doet 'ie alleen maar omdat het de grondslag van alle militaire zaken is. Zijn buren hebben zich bewapend, nadat hij Ruatha had ingenomen, want geloof me, dat heeft hij met behulp van verraad gedaan. En laat me jullie ook voor het volgende waarschuwen' — Lytol stak een vinger in de richting van de Borg — 'hij drijft openlijk de spot met de verhalen over het Draad. Hij hoont alle barden vanwege de dwaze onzin van de oude balladen en heeft alle drakenkennis uit hun repertoire verbannen. De nieuwe generatie zal volkomen onwetend van plicht, traditie en veiligheidsvoorschriften opgroeien.'

Het verbaasde F'lar niet dit te horen na alle ontboezemingen van Lytol, hoewel het hem meer dan wat dan ook verontrustte. Ook anderen ontkenden de mondelinge overlevering van historische gebeurtenissen en hielden die voor gebazel van de barden. Toch stond de Rode Ster trillend aan de hemel en de tijd dat ze hysterisch de oude eden van trouw opnieuw zouden zweren uit angst voor hun eigen levens, zou naderbij komen.

'Ben je de laatste tijd weleens in de vroege morgen buiten geweest?' vroeg F'nor, kwaadaardig grijnzend.

'Dat ben ik,' fluisterde Lytol met stokkende adem, 'dat ben ik...' Een kreun ontworstelde zich aan zijn ingewanden en hij draaide zich snel weg van de drakenrijders, zijn hoofd weggedoken tussen zijn schouders. 'Ga,' zei hij tandenknarsend. Toen ze aarzelden, herhaalde hij het smekend, 'Ga!'

F'lar verliet snel de kamer, gevolgd door F'nor. De bronsrijder stak met enorme passen de stille, schemerige werkplaats over en sprong het verrassende zonlicht in. Zijn vaart bracht hem tot het midden van het plein. Daar stopte hij zo plotseling dat F'nor, die vlak achter hem liep, bijna tegen hem aan botste.

'We zullen precies evenveel tijd in de andere werkplaatsen doorbrengen,' kondigde hij met een gespannen stem aan, terwijl hij F'nors ogen ontweek. F'lars keel werd dichtgeknepen. Het was ineens erg moeilijk om te spreken. Hij slikte verscheidene malen krachtig.

'Drakenloos te zijn...' mompelde F'nor vol medelijden. De ontmoeting met Lytol had zijn gemoedsrust op een voor hem ongewone, trieste manier verstoord. F'nors persoonlijke mening dat zijn halfbroer niet tot gevoelens in staat was, werd ondermijnd toen hij zag dat F'lar evenzeer geraakt was.

'Er is geen andere manier meer, als de eerste indruk eenmaal gemaakt is. Dat weet je,' zei F'lar kortaf. Hij beende weg in de richting van de werkplaats die het teken van de leerlooiers droeg.

Eer hen die de draken achten,

In woord en daad, gunst en gedachten.

Werelden gaan onder of blijven bestaan,

Als draken het gevaar tegengaan.

Drakenrijder, overdaad vermijd,

Hebzucht brengt de Weyr slechts last;

Houd, opdat de Weyr gedijt,

Aan de oude wetten vast.

F'lar vermaakte zich... en toch ook niet. Dit was hun vierde dag in Fax' gezelschap en het was enkel aan F'lars strakke zelfbeheersing en zijn vleugel te danken dat de situatie nog niet in geweld was geëscaleerd.

Het geluk was met hen, bedacht F'lar, terwijl Mnementh langzaam naar de Borstpas gleed die toegang gaf tot Ruatha, dat hij en niet R'gul de Hoogten had gekozen, want Fax' tactiek zou bij de laatste zeker hebben gewerkt. R'gul was zich namelijk te zeer bewust van zijn eigen eer. Ook bij S'lan of D'nol zou het Fax gelukt zijn, want die waren nog te jong voor geduld of discretie. S'lel zou zich in verwarring hebben teruggetrokken, een houding die voor de Weyr bijna even rampzalig was als vechten.

Hij zou de feiten al lang geleden met elkaar in verband gebracht moeten hebben. Het verval van de Weyr en zijn invloed lag niet alleen aan de Borgheren en hun volk. Ook binnen de Weyr waren er oorzaken, zoals minderwaardige koninginnen en ongeschikte Weyrvrouwen. Ook R'guls onverklaarbare neiging tot "het niet lastig vallen van de Borgheren" en het binnenhouden van de drakenrijders in de Weyr. En in de Weyr was de nadruk te veel komen te liggen op het voorbereiden op de Spelen, zodat op het laatst de onderlinge competitie tussen de verschillende vleugels nog het enig zaligmakende was in de Weyr.

Het oprukken van het gras was niet in één nacht gebeurd, noch hadden de Heren van de ene dag op de andere besloten niet meer de volledige traditionele tienden aan de Weyr te zenden. Het was allemaal heel langzaam gegaan en de Weyr had het laten gebeuren. Daardoor was de betekenis van de Weyr en het drakenras zo gedevalueerd dat een nieuweling, die slechts een indirecte erfgenaam van een oude Borg was, minachting voor de drakenrijders en de simpele, maar belangrijke voorzorgsmaatregelen die Pern vrijhielden van de Draden, kon tonen.

F'lar betwijfelde of Fax het had aangedurfd een dergelijk agressief plan uit te voeren jegens de naburige Borgen, als de Weyr nog op de volle oude kracht was geweest. Elke Borg moest zijn eigen Heer hebben om de vallei en het volk tegen het Draad te beschermen. Eén Borg, één Heer — niet één Heer die zeven Borgen opeist. Dat ging tegen de oude traditie in en was zelfs slecht, want hoe kan één man zeven valleien tegelijk beschermen? Een mens, met uitzondering van een drakenrijder, kan maar op één plaats tegelijk zijn. En als die man geen draak bereed, dan zou het uren duren om van de ene Borg naar de andere te komen. Geen enkele Weyrman uit voorbije tijden zou een dergelijke flagrante schending van de oude levenswijze geduld hebben.

F'lar zag de stralen van vuur over de kale hoogten van de pas gaan en Mnementh veranderde gehoorzaam van richting om hem een beter uitzicht te geven. Hij had de helft van zijn eenheid voor de hoofdtroep uit gestuurd. Het was een goede oefening voor hen om over onregelmatig terrein te scheren. Hij had ook kleine stukjes vlamsteen uitgedeeld met de opdracht om al het groeisel weg te schroeien als oefening. Het had tevens het voordeel dat het een goede manier was om Fax en zijn soldaten aan de indrukwekkende vermogens van de draken te herinneren; vermogens die het gewone volk van Pern nog lang niet vergeten bleek te zijn.

Het fosforwaterstofgas dat de draken als vlammen uitstootten, wees op een goed gevlogen formatie. R'gul mocht vlamsteenoefeningen aanvechten en zulke ongelukken als Lytol had gehad vermeiden, maar F'lar bleef zich aan de traditie houden. En elke rijder in zijn vleugel deed hetzelfde, of kon vertrekken. Niemand schoot tekort.

F'lar wist dat zijn mannen evenzeer genoten van het berijden van een vuurspuwende draak als hij. De fosforwaterstofnevels waren van zichzelf al opwekkend, maar het gevoel van macht dat door iedere rijder stroomde die de kracht en grootsheid van een draak controleerde, betekende een unieke ervaring. Het berijden van een vechtende draak, hetzij blauw of groen, bruin of brons, was elk gevaar waard, net als het altijd op de hoede zijn en het afgesneden zijn van de rest van de mensheid.

Mnementh draaide zijn vleugels dwars om door de nauwe kloof van de pas van Crom naar Ruatha te glijden. Het verschil tussen de beide Borgen werd onmiddellijk nadat ze de pas hadden verlaten duidelijk.

F'lar was geschokt. Gedurende zijn bezoek aan de laatste vier Borgen was hij er zeker van geweest dat het einde van de schouwing in Ruatha lag.

Er was die kleine brunette geweest, wier vader kleermaker was in Nabol, maar... En een groot, slank meisje met enorme ogen, de dochter van een lagere opzichter in Crom en toch... Het waren mogelijkheden geweest en als hij S'lel of K'net of D'nol was geweest, had hij hen meegenomen als mogelijke partners, hoewel waarschijnlijk niet als Weyrvrouwen.

De hele tijd had hij zichzelf gerustgesteld met de gedachte dat de echte keuze in het zuiden gevonden zou worden. Maar nu hij neerkeek op de ruïne die Ruatha was, vervloog al zijn hoop. Hij zag beneden hem Fax' banier gestreken en dan weer gehesen worden, hetgeen betekende dat zijn aanwezigheid op prijs gesteld werd.

Terwijl hij de diepe teleurstelling verwerkte, gaf hij Mnementh opdracht te landen. Fax dook naar beneden, naar de vallei die er verlaten uitzag, terwijl hij het angstige dalen van zijn rijdier nauwelijks kon sturen.

'Aanschouw het grootse Ruatha waar u uw hoop op had gevestigd,' zei hij sarcastisch.

Koeltjes glimlachte F'lar terug, zich afvragend hoe Fax dat wist. Was hij zo doorzichtig geweest, toen hij had voorgesteld de andere Borgen te schouwen? Of was het een gok van Fax?

'Met één oogopslag begrijpt men waarom men tegenwoordig de voorkeur geeft aan producten van de Hoogten,' dwong F'lar zichzelf te antwoorden. Mnementh mopperde, maar F'lar riep hem scherp tot de orde. De bronzen draak had een afkeer van Fax ontwikkeld die dicht in de buurt van haat kwam. Een dergelijke antipathie was zeldzaam bij draken en dat verontrustte F'lar ernstig. Niet dat hij er ook maar het geringste bezwaar tegen zou hebben als Fax zou sterven, maar dan toch niet door Mnemenths vurige adem.

'Er komt maar weinig goeds van Ruatha,' zei Fax met een stem die bijna een grauw was. Hij trok hard aan het bit van zijn beest en vers bloed kleurde het schuim rond de bek. Het dier gooide zijn hoofd omhoog om de pijn in zijn bek te verlichten, maar Fax gaf het een wrede klap op het hoofd. F'lar kon zien dat de klap niet zozeer voor het arme, protesterende beest bedoeld was, maar uitgelokt werd door het uitzicht op het niet productieve Ruatha. 'Ik ben hun opperheer. Toen dat werd verkondigd werd dat door niemand van het bloed bestreden. Ik sta in mijn recht. Ruatha moet zijn schatting aan zijn rechtmatige opperheer betalen...'

'En de rest van het jaar hongerlijden,' voegde F'lar er droogjes aan toe, terwijl hij over de weidse vallei uitkeek. Maar weinig akkers waren beploegd. De weidegronden konden de magere kudden nauwelijks voeden. Zelfs de boomgaarden zagen er onvolgroeid uit. De bloesem die zo overdadig in Crom, een vallei terug, had gebloeid, was hier zeldzaam, alsof hij slechts met tegenzin in een dergelijke verwaarloosde plaats wilde bloeien. Hoewel de zon reeds hoog aan de hemel stond, viel er geen spoor van bedrijvigheid op of rond de boerderijen te bespeuren. Er hing een sfeer van sombere wanhoop.

'Men heeft zich verzet tegen mijn bewind over Ruatha.' F'lar wierp een blik op Fax, want diens stem was fel. Zijn gelaat was bleek, hetgeen verdere onaangenaamheden voor de Ruathaanse opstandelingen voorspelde. De wraakzucht die Fax houding ten opzichte van Ruatha en haar opstandelingen kleurde, was met een ander gevoel vermengd. F'lar had dat nog niet weten te identificeren, maar vanaf het moment dat hij voor het eerst deze tocht langs de andere Borgen op slinkse wijze had voorgesteld, was het overduidelijk aanwezig geweest. Het kon geen angst zijn, want Fax kende geen angst en was aanstootgevend zelfverzekerd. Walging? Doodsangst? Onzekerheid? F'lar kon de aard van Fax' tegenzin Ruatha te bezoeken geen naam geven, maar de man reageerde nu gewelddadig op het feit dat ze binnen de grenzen van het gebied waren.

'Hoe dwaas van de Ruathanen,' merkte F'lar vriendelijk op. Fax draaide zich razendsnel om, terwijl een hand boven het gevest van zijn zwaard hing en zijn ogen vuur spuwden. F'lar dacht even met een gevoel dat sterk op plezier leek dat Fax zijn zwaard zou trekken. Hij voelde zich bijna teleurgesteld toen Fax zich beheerste, daarbij krachtig de teugels vastpakkend en het dier ruw tot een krankzinnige galop aansporend. 'Ik zal hem nog eens doden,' zei F'lar tegen zichzelf en Mnementh spreidde zijn vleugels instemmend.

F'nor landde naast zijn bronzen leider.

'Zag ik het goed dat hij bijna zijn zwaard tegen je trok?' F'nors ogen waren helder, zijn glimlach zuur.

'Tot hij eraan dacht dat ik een draak bereed.'

'Houd hem in de gaten, bronsrijder. Hij wil je doden en het liefst zo snel mogelijk.'

'Dat moet ik nog zien!'

'Men beschouwt hem als een gevaarlijk strijder,' voegde F'nor er als advies aan toe, nu zonder glimlach.

Mnementh sloeg opnieuw met zijn vleugels en F'lar streek afwezig over de zachte huid van de grote nek.

'Ben ik in het nadeel?' vroeg F'lar, geraakt door de woorden van F'nor.

'Voorzover ik weet niet,' voegde F'nor er haastig aan toe. 'Ik heb hem nog nooit in actie gezien, maar wat ik over hem gehoord heb, stemt mij niet vrolijk. Hij doodt vaak, met of zonder reden.'

'En omdat wij drakenrijders geen bloed wensen te zien vloeien, hoeft men voor ons niet bang te zijn?' beet F'lar hem toe. 'Schaam jij je voor wat je bent?'

'Ik, nee!' F'nor zoog zijn adem in, geschrokken van de toon waarop zijn leider sprak. 'Niemand van onze vleugel doet dat! Maar iets in de mannen van Fax... maakt dat je een excuus zou willen hebben om te mogen vechten.'

'Je zult op je wenken bediend worden. Dat gevecht komt er. Iets in Ruatha lijkt onze nobele opperheer van zijn stuk te brengen.'

Mnementh en Canth, F'nors bruine draak, spreidden hun vleugels en sloegen daarmee om de aandacht van hun berijders te trekken.

F'lar keek op, toen de draak zijn hoofd met kracht omdraaide, waarbij zijn ogen glinsterden als door de zon verlichte opalen.

'In deze vallei zit een subtiele kracht, mompelde F'lar, toen de boodschap van de opgewonden draak tot hem doordrong.

'Inderdaad, zelfs mijn bruintje voelt het,' antwoordde F'nor glunderend.

'Voorzichtig, bruinrijder,' waarschuwde F'lar. 'Stuur de hele eenheid de lucht in. Doorzoek de vallei grondig. Ik had het me eerder moeten realiseren. We hadden het kunnen voorzien. Wat een dwazen zijn de drakenrijders geworden!'

De Borg is vergrendeld,

Leeg is de zaal,
en mensen verdwijnen.

De aarde is onvruchtbaar,

De rots is kaal,

Laat alle hoop varen.

Lessa was bezig de as uit de haard te vegen, toen de opgewonden boodschapper de grote zaal binnenwankelde. Ze zorgde ervoor zo weinig mogelijk op te vallen, zodat de opzichter haar niet zou wegsturen. Ze had ervoor kunnen zorgen dat ze naar de grote zaal werd gestuurd, wetend dat de opzichter van plan was de hoofdkleermaker hardhandig en streng te straffen voor de slechte kwaliteit van de goederen die klaarlagen om naar Fax te worden gestuurd.

'Fax komt eraan! Met drakenrijders!' hijgde de man terwijl hij de halfduistere grote zaal in viel.

De opzichter, die op het punt stond de hoofdkleermaker zweepslagen te geven, draaide zich verbaasd van zijn slachtoffer weg. De koerier, een boer afkomstig van de rand van Ruatha, strompelde naar de opzichter en greep diens arm uit pure opwinding over het bericht.

'Hoe durf je je boerderij te verlaten?' De opzichter richtte zijn zweep op de verbaasde pachter. De kracht van de eerste slag wierp de man omver. Jankend krabbelde hij buiten het bereik van de tweede slag. 'Drakenrijders, ja, ja! Fax? Ha! Die laat Ruatha links liggen. Daar!' De opzichter benadrukte elk woord met een slag, de hulpeloze arme man daarbij ook nog trappend, voordat hij zich ademloos omdraaide, woest kijkend naar de kleermaker en de twee onderopzichters. 'Hoe kon hij hier binnenkomen met zo'n doorzichtige leugen?' De opzichter liep naar de deur van de grote zaal. Vlak voordat hij de ijzeren deurknop vastpakte, werd de deur opengegooid. De asgrauwe officier van de wacht stormde binnen en rende de opzichter bijna omver.

'Drakenrijders! Draken! Overal boven Ruatha!' stamelde de man, wild zwaaiend met zijn armen. Ook hij trok aan de arm van de opzichter en sleepte de verbijsterde man mee in de richting van de buitenste binnenplaats om de waarheid van zijn bewering aan te tonen.

Lessa schepte de laatste hoop as op. Ze raapte haar spullen op en glipte de grote zaal uit. Onder haar samengeklitte bos haar vertoonde haar gezicht een tevreden glimlach.

Een drakenrijder in Ruatha! Dit was haar kans: op de een of andere manier moest ze voor elkaar zien te krijgen dat Fax zo vernederd of kwaad werd dat hij in aanwezigheid van een drakenrijder afstand zou doen van zijn recht op Ruatha. Dan kon ze haar geboorterecht opeisen.

Maar ze zou heel erg voorzichtig moeten zijn. Drakenrijders waren niet zomaar mannen. Woede verduisterde hun intelligentie niet. Hebzucht bezoedelde hun oordeel niet. Angst verdoofde hun reacties niet. Laat de simpelen van geest maar geloven in mensenoffers, onnatuurlijke driften en krankzinnige braspartijen. Zij was niet zo goedgelovig. En die verhalen stuitten haar tegen de borst. Drakenrijders waren nog altijd menselijk en door haar aderen stroomde Weyrbloed. Het had dezelfde kleur als dat van iedereen; er was genoeg van haar bloed gevloeid om dat te bewijzen.

Ze stopte even en haar adem stokte. Was dit het gevaar dat ze vier dagen tevoren bij de dageraad voorvoeld had? De laatste krachtmeting in haar strijd de Borg te herwinnen? Nee, hield Lessa zichzelf voor, dat voorgevoel ging om meer dan wraak.

Terwijl ze de gang naar de staldeur, die een laag plafond had, doorschuifelde, sloeg de asemmer tegen haar schenen. Fax zou geen warm onthaal krijgen. Ze had geen nieuw vuur in de haard ontstoken. Haar lach weerkaatste onplezierig tegen de vochtige muren. Ze zette de emmer op de grond en de bezem en schep tegen de muur terwijl ze worstelde met de zware bronzen deur die naar de nieuwe stallen leidde.

De stallen waren door Fax' eerste opzichter buiten tegen de klif van Ruatha aan gebouwd. De eerste opzichter was een veel subtieler man geweest dan zijn acht opvolgers. Hij had veel meer bereikt dan de rest en Lessa had zijn dood oprecht betreurd. Aan de andere kant zou hij haar wraak onmogelijk gemaakt hebben. Nog voordat ze in staat was zichzelf en haar kleine bemoeienissen te camoufleren, zou hij al hebben doorzien wie zij was. Hoe heette hij ook al weer? Ze kon het zich niet meer herinneren. In ieder geval betreurde ze zijn dood.

De tweede man was hebzuchtig geweest en het had haar geen enkele moeite gekost om een web van misverstanden tussen hem en de handwerkslieden te spinnen. Die opzichter was vastbesloten alle winst uit de Ruathaanse goederen te persen, zodat een deel daarvan in zijn zakken terecht zou komen voordat Fax in de gaten kreeg dat hij niet alles kreeg. De handwerkslieden, die net gewend waren aan de bekwame diplomatie van de eerste opzichter, waren zeer verontwaardigd over de hebzuchtige, aanmatigende manieren van de tweede. Ze betreurden het verdwijnen van het oude geslacht en, sterker nog, de manier waarop dat gebeurd was. De belediging aan het adres van Ruatha, dat nu slechts een tweederangspositie innam in de Hoogten, werd niet vergeven. En de individuele vernederingen die iedereen, handwerksman en boer, door de tweede man werden aangedaan, vergaf ook niemand. Er was maar weinig voor nodig om de zaak zo te draaien dat alles in Ruatha steeds slechter ging.

De tweede werd vervangen, maar zijn opvolger verging het niet beter. Hij werd betrapt tijdens het in zijn eigen zak steken van goederen, de beste uiteraard. Fax liet hem terechtstellen. Zijn benige kop rolde nog steeds rond in de hoofdvuurput boven de grote Toren.

De huidige opzichter was er zelfs niet in geslaagd de slechte staat waarin de Borg verkeerde te bestendigen. Ogenschijnlijk eenvoudige kwesties ontwikkelden zich razendsnel tot een regelrechte ramp. Zoals de productie van kleding. Tegen Fax had hij opgeschept dat de kwaliteit zou verbeteren en de kwantiteit zou toenemen, maar het ging juist de andere kant op.

Nu was Fax hier. Nog wel met drakenrijders! Waarom drakenrijders? Lessa stond opeens stil toen het belang van deze vraag tot haar doordrong. De zware deur die achter haar dichtviel, schaafde haar hielen pijnlijk. Eens waren drakenrijders geziene gasten op Ruatha — dat wist ze en dat kon ze zich zelfs vaaglijk herinneren. Het leek of die herinneringen niet van haar waren, maar meer een verhaal over iemand anders, verteld door een bard. Ze had al haar aandacht op Ruatha gericht. Ze kon zich niet eens de naam van de koningin of Weyrvrouw uit de lessen in haar jeugd herinneren. Ook kon ze zich niet herinneren dat de naam van de koningin of Weyrvrouw in de laatste tien omwentelingen genoemd was.

Misschien waren de drakenrijders wel van plan de Borgheren ter verantwoording te roepen vanwege het schandelijke groen dat overal rond de Borgen zichtbaar was. Zij was evenzeer schuldig aan het groen in Ruatha, maar ze daagde elke drakenrijder uit haar met die schuld te confronteren. Ze had liever dat heel Ruatha verloren ging aan het Draad, dan dat het nog langer van Fax afhankelijk was. De ketterij van deze gedachte bracht Lessa in verwarring.

Terwijl ze haar asemmer op de afvalhoop in de stal leegde, wilde ze dat ze haar geweten even gemakkelijk kon ontlasten. Plotseling veranderde de luchtdruk om haar heen. Een vluchtige schaduw deed haar opkijken.

Vanachter de klif gleed een draak, zijn vleugels geheel uitgespreid om de ochtendthermiek op te vangen, haar gezichtsveld binnen. Hij draaide moeiteloos, terwijl hij aan het dalen was. Hij werd gevolgd door een tweede draak, een derde, een hele eenheid. Alle daalden geluidloos vliegend in een strakke formatie. Het was een gracieus en tegelijk ontzagwekkend tafereel. Vanuit de toren klonk de toeter, wat aan de late kant, en in de keuken schreeuwden en krijsten de doodsbange sloofjes.

Lessa zocht dekking. Ze dook de keuken in, waar ze direct door de koksknecht bij de kraag werd gevat en in de richting van de gootstenen gemept en getrapt. Daar moest ze met schuurzand het serveergerei, waar een dikke laag aangekoekt vet op zat, schoon schrobben.

De piepende honden waren reeds aan het spit gelijnd en draaiden een broodmager kuddedier rond. De kok was bezig met een soeplepel het karkas te kruiden, tierend dat hij de vele, onder wie enkele hoge, gasten een dergelijk mager maal moest voorzetten. Fruit uit de laatste armzalige oogst, tijdens de winter gedroogd, stond reeds te wellen en twee van de oudste sloofjes stonden wortelen te schrappen die gekookt moesten worden.

Een leerling-kok stond deeg voor brood te kneden en een tweede was voorzichtig bezig een saus op smaak te brengen. Lessa keek hem strak aan en, op het moment dat hij het laatste beetje erbij wilde strooien, dwong zijn hand in plaats van het goede een minder geschikt kruid te pakken. Heel onschuldig gooide ze te veel hout in de muuroven om het brood te laten mislukken. Behendig hield ze de honden in bedwang, de een vertragend en de ander aansporend, zodat het vlees aan de ene kant te gaar en aan de andere kant niet gaar genoeg zou worden. Haar enige doel was ervoor te zorgen dat men het aangeboden voedsel oneetbaar vond, zodat het feest in vasten zou eindigen. Het stond voor haar vast dat enkele andere maatregelen die ze op eerdere tijdstippen getroffen had met hetzelfde doel voor ogen, in de Borg boven haar inmiddels wel ontdekt waren.

Een van de vrouwen van de opzichter kwam krijsend met bloedende vingers de keuken binnen, in de hoop hier een toevluchtsoord te vinden na een afranseling.

'De beste dekens zijn door insecten aangevreten! En een teef die jongen had geworpen op het beste linnen, gromde naar me, terwijl ze aan het zogen was. En de biezen zittingen zijn vochtig en dus ongezond voor de gasten. De beste kamers liggen vol troep omdat iemand de luiken op een kier heeft laten staan, waardoor de winterwind die rotzooi naar binnen kon blazen,' huilde de vrouw, terwijl ze met haar bloedende hand tegen de borst gedrukt heen en weer wiegde.

Lessa begon met nog meer bedrijvigheid de borden schoon te schrobben.

Waakwher, waakwher,

In je hol,

Waak wel, waakwher!

Is er volk?

'De waakwher verbergt iets,' zei F'lar tegen F'nor toen ze overleg pleegden in de haastig schoongemaakte grote kamer. De kamer had er plezier in de winterkoude vast te houden, hoewel er een royaal vuur in de haard brandde.

'Hij brabbelde alleen maar toen Canth tegen hem sprak,' antwoordde F'nor. Hij leunde tegen de schoorsteenmantel en draaide van links naar rechts om wat warmte op te vangen. Hij keek naar de ongeduldige reactie van zijn vleugelleider.

'Mnementh kalmeert hem nu,' antwoordde F'lar. 'Hij kan misschien iets uit de nachtmerrie opvissen. Het dier is eerder gek dan gezond, maar toch...'

'Ik betwijfel het,' viel F'nor behulpzaam bij. Hij keek met verbazing naar het plafond dat vol hing met webben. Hij was er zeker van dat hij de meeste insecten wel gevonden had, maar hij keek er niet naar uit gestoken te worden. Zeker niet na alle ongemakken die ze reeds in deze Borg doorstaan hadden.

Hij was van plan zich bij Canth op de Hoogten op te rollen, mocht de nacht mild blijven. 'Dat zou een redelijker voorstel zijn dan wat Fax of zijn opzichter voorgesteld heeft.'

'Hmmm,' mompelde F'lar, met een afkeurende blik op de bruinrijder.

'Wel, ik kan niet geloven dat Ruatha in slechts tien korte omwentelingen tot zo'n ruïne is vervallen. Iedere draak voelde de macht en het is overduidelijk dat er met de waakwher geknoeid is. Dat vereist veel beheersing.'

'Door iemand van het bloed,' herinnerde F'lar hem.

F'nor wierp vlug een blik op zijn vleugelleider, terwijl hij zich afvroeg of die hier werkelijk in geloofde, ondanks alle informatie die op het tegendeel wees.

'Ik geef toe dat er hier macht is, F'lar,' gaf F'nor toe. 'Maar het kan net zo goed een verborgen mannelijke bastaard van het oude bloed zijn. En wij hebben een vrouw nodig. Maar Fax heeft op zijn onnavolgbare wijze duidelijk gemaakt dat hij niemand van het oude bloed in leven heeft gelaten, toen hij de Borg innam. Vrouwen, kinderen, allemaal. Nee, nee.' De bruinrijder schudde zijn hoofd, alsof hij op die manier het ongeloof in F'lars vreemde volharding dat de schouwing in Ruatha met Ruathaans bloed zou eindigen, kon verdrijven.

'Die waakwher verbergt iets en alleen iemand van het oude bloed kan daarvoor zorgen, bruinrijder,' zei F'lar nadrukkelijk. Met een gebaar wees hij de kamer rond. 'Ruatha is overwonnen. Maar ze pleegt verzet... heel subtiel. Ik zeg dat dat op het oude bloed en macht wijst. Niet enkel macht.'

De koppige uitdrukking in F'lars ogen en de strak gespannen mond deden F'nor naar een nieuw gespreksonderwerp zoeken.

'Ik zal eens gaan kijken wat er zoal te zien valt in het overwonnen Ruatha,' sprak hij binnensmonds en verliet de kamer.

F'lar verveelde zich hartgrondig met de dame die Fax hem zo hoffelijk had aangeboden. Ze giechelde aan één stuk door en niesde permanent. Ze zwaaide met een sjaaltje of zakdoek die een grondige wasbeurt best kon gebruiken, maar gebruikte die niet om haar neus te snuiten. Een zurige lucht van zweet, geurolie en ranzige voedselgeurtjes hing om haar heen. Ze was ook zwanger van Fax. Dat was niet overduidelijk, maar ze had haar conditie aan F'lar opgebiecht, daarbij niet beseffend dat dat beledigend was voor de drakenrijder, of ze was daartoe aangezet door Fax. F'lar negeerde de kwestie en had haar links laten liggen, behalve wanneer haar gezelschap noodzakelijk was voor de schouwing.

Vrouwe Tela ratelde zenuwachtig over de vreselijke staat waarin de kamers verkeerden, die aan Vrouwe Gemma en haar gezelschapsdames waren toebedeeld.

'Alle luiken waren opengelaten tijdens de winter en u had de troep op de vloer moeten zien. Uiteindelijk kregen we twee sloofjes zover dat ze alles de haard in veegden. En toen rookte dat vreselijk totdat een man naar boven werd gestuurd,' giechelde Vrouwe Tela. 'Toen bleek de toegang verstopt te zijn door een steen die half omgevallen was. De rest van de schoorsteen verkeerde wonderlijk genoeg in prima staat.'

Ze zwaaide weer met haar zakdoek. F'lar hield zijn adem in toen een onsmakelijke geur zijn richting uit waaierde.

Hij keek de zaal door naar de deur die naar de Binnenborg leidde. Vrouwe Gemma kwam moeizaam en traag de trap af. Een subtiel verschil in haar gang trok zijn aandacht en hij staarde naar haar in een poging dit verschil te verklaren.

'O ja, arme Vrouwe Gemma,' keuvelde Vrouwe Tela diep zuchtend. 'We maken ons zorgen om haar. Waarom mijn Heer Fax erop stond dat zij meekwam, weet ik niet. Het is haar tijd nog lang niet en toch...' De bezorgdheid van het leeghoofd klonk oprecht.

F'lars beginnende haat jegens Fax en zijn wreedheid werd ineens volwassen. Hij liet Vrouwe Tela maar aan kletsen en liep op Vrouwe Gemma af. Hoffelijk bood hij haar een arm aan om haar de trap af te leiden naar de tafel. Haar dankbaarheid werd alleen verraden toen haar vingers heel kort in zijn onderarm drukten. Haar gezicht was erg bleek en vertrokken. Rimpels waren diep ingekerfd rond haar mond en ogen. Hieruit kon F'lar opmaken dat het haar veel moeite kostte zich voort te bewegen.

'Ik zie dat men enige pogingen heeft gedaan om de zaal weer op orde te brengen,' merkte ze op conversatietoon op.

'Enige pogingen,' gaf F'lar droogjes toe, terwijl hij de groots gebouwde zaal rondkeek. De dakspanten zaten onder de webben van vele omwentelingen. De bewoners van die ragfijne nesten vielen van tijd tot tijd in smerige spatten uiteen op de grond, op de tafel en in de opdienschalen. De oude banieren van het Ruathaanse geslacht waren verwijderd, maar niet vervangen, en de bruine, stenen muren waren kaal. Pas neergelegde biezen verborgen de vetplekken op de plavuizen. De schragentafels waren pas kortgeleden met zand geschuurd en de borden glommen dofjes in het licht van de net vervangen gloeibollen. Ongelukkigerwijs was dat een vergissing, want de helderheid was veel te vleiend voor een tafereel dat geruststellender was geweest in een schemerige zaal.

'Dit was zo'n gracieuze zaal,' mompelde Vrouwe Gemma zachtjes, zodat alleen F'lar het kon horen.

'U was een vriend?' vroeg hij beleefd.

'Ja, in mijn jeugd.' Ze legde de nadruk op her laatste woord, waardoor ze bij F'lar beelden van een gelukkiger jeugd opriep. 'Het was een nobel geslacht!'

'Denkt u dat het mogelijk is dat er één aan het zwaard is ontkomen?'

Vrouwe Gemma wierp hem een verbaasde blik toe, maar herstelde zich snel, uit vrees dat iemand hun gesprek opmerkte. Ze schudde nauwelijks merkbaar met haar hoofd en verschoof toen haar ongemakkelijke gewicht om aan tafel plaats te nemen. Hoffelijk boog ze haar hoofd naar F'lar, waarmee ze hem zowel bedankte als wegstuurde.

Hij keerde terug naar Vrouwe Tela en liet haar aan tafel aan zijn linkerhand zitten. Aangezien zij de enige personen van rang waren die die avond in Borg Ruath zouden aanzitten, zat Vrouwe Gemma aan zijn rechterkant; Fax zat naast haar. De drakenrijders en Fax' hogere soldaten waren aan de lagere tafels geplaatst. Er waren die avond geen gildemensen uitgenodigd.

Op dat moment kwam Fax met zijn huidige dame en twee luitenants binnen, terwijl de opzichter hun overdreven veel en diep buigend in de zaal welkom heette. Het viel F'lar op dat de man op ruime afstand van zijn opperheer bleef – wat iedere opzichter zou moeten doen, met wiens verantwoordelijkheid het zo slecht gesteld was. F'lar knipte een insect weg. Uit zijn ooghoeken zag hij Vrouwe Gemma huiveren.

Fax kwam op de hoge tafel afstampen met een gezicht dat zwart was van de onderdrukte woede. Ruw trok hij zijn stoel achteruit en sloeg die met een harde klap tegen de stoel van Vrouwe Gemma voordat hij ging zitten. Hij schoof de stoel met zo'n kracht aan dat hij bijna de tafel, die niet al te stevig op zijn schragen stond, omvergooide. Met een chagrijnig gezicht voelde hij aan de rand van zijn drinkbeker en bord, klaar om ze opzij te smijten als ze hem niet bevielen.

'Wat geroosterd vlees, mijn Heer Fax en vers brood, Heer Fax en fruit en wortelen die nog over waren.'

'Over waren? Over waren? Je zei dat er hier niets geoogst was.'

De ogen van de opzichter puilden uit en hij slikte. 'Niets dat naar u gezonden kon worden. Niets dat goed genoeg was om naar u te zenden. Niets. Als ik had geweten dat u kwam, dan had ik iemand naar Crom kunnen sturen...'

'Naar Crom kunnen sturen?' brulde Fax, terwijl hij het bord dat hij aan het bekijken was zo hard op de tafel sloeg dat de rand ervan onder zijn handen omboog. De opzichter huiverde alsof hij zelf verminkt werd.

'Voor behoorlijk voedsel, mijn Heer,' zei de man bevend.

'Ik zal afstand doen van welke Borg dan ook op de dag dat deze zichzelf of de rechtmatige opperheer tijdens een bezoek niet kan onderhouden.'

Vrouwe Gemma's adem stokte even. Tegelijkertijd brulden de draken. F'lar voelde de onmiskenbare golf van macht. Instinctief zocht hij met zijn ogen naar F'nor, die aan de lagere tafel zat. De bruinrijder had met alle andere drakenrijders een onverklaarbare blijdschap gevoeld die als een bliksemstraal door de zaal was gegaan.

'Wat is er mis, drakenrijder?' beet Fax hem toe.

F'lar deed alsof zijn neus bloedde en strekte zijn benen uit onder de tafel. Hij nam een luie houding aan in de zware stoel.

'Mis?'

'De draken!'

'O, niets. Ze brullen wel vaker... tegen de ondergaande zon, als er een vlucht wherries passeert, zo rond etenstijd.' F'lar glimlachte vriendelijk naar de Heer van de Hoogten. Zijn tafelgenote gaf een zacht gilletje.

'Etenstijd? Zijn ze niet gevoed?'

'O ja hoor. Vijf dagen geleden.'

'O. Vijf... dagen geleden? Hebben ze dan geen honger... nu?' Haar stem veranderde in een angstig gefluister en haar ogen werden rond.

'Over een paar dagen,' stelde F'lar haar gerust. Heimelijk zocht hij de zaal af. De golf was van dichtbij gekomen. Of van binnen de zaal of anders van vlak daarbuiten. Nee, hij moest van binnen zijn gekomen. Hij volgde zo snel op Fax' woorden dat die hem opgeroepen moesten hebben. F'lar zag dat F'nor en de anderen bezig waren ieder gezicht in de zaal onopvallend te onderzoeken. Het kon niet een van Fax' soldaten geweest zijn, noch een van de mannen van de opzichter. Daarnaast had de macht een ondefinieerbaar vrouwelijke trek gehad.

Een van Fax' vrouwen? F'lar kon het nauwelijks geloven. Mnementh was dicht bij hen allen geweest en niemand had ook maar iets van macht laten zien en nog minder van intelligentie – met uitzondering van Vrouwe Gemma.

Een van de vrouwen in de zaal? Tot nu toe had hij slechts de armzalige sloofjes en oudere vrouwen gezien die door de opzichter als huishoudster werden gebruikt. De vrouw van de opzichter? Hij moest proberen uit te vinden of de man er een had. Een van de vrouwen van de Borgwachters? F'lar onderdrukte met moeite het verlangen op te staan en te gaan zoeken.

'U laat de wacht houden?' vroeg hij losjes aan Fax.

'In Borg Ruath zelfs dubbel!' werd hem op gespannen toon meegedeeld. De stem werd vanuit de diepten van Fax' borst omhoog geperst.

'Hier?' vroeg F'lar, net niet in lachen uitbarstend, terwijl hij met een gebaar de armetierig ingerichte zaal rondwees.

'Hier!' Fax veranderde brullend van onderwerp. 'Voedsel!'

Vijf van de sloofjes kwamen onder een grote schaal waarop het geroosterde dier lag de zaal binnenstrompelen. Twee van hen waren vrouwen in zulke vieze bruingrijze vodden dat F'lar hoopte dat zij niets met het bereiden van het eten te maken hadden gehad. Niemand die ook maar een greintje van de macht had, zou zo diep kunnen zinken, tenzij...

De geur die hem bereikte toen de schaal op tafel werd gezet, leidde hem af. Een stank van verschroeid bot en verkoold vlees sloeg hem tegemoet. Zelfs de kruik met klah, die doorgegeven werd, stonk. De opzichter was wanhopig bezig zijn mes te slijpen, alsof een scherp mes op de een of andere manier toch nog aanvaardbare stukjes vlees van dit onwaarschijnlijke karkas kon snijden.

Vrouwe Gemma hield haar adem opnieuw in en F'lar zag dat ze met haar handen de armleuningen stevig vastklemde. Hij zag haar strottenhoofd op en neer gaan. Ook hij keek niet echt uit naar de maaltijd.

Opnieuw verschenen de sloofjes, ditmaal met houten borden waarop brood lag. Hier en daar waren stukjes verbrande korst weggeschraapt of -gesneden. Terwijl er nog meer schalen naar binnen werden gedragen, bekeek F'lar de gezichten van de dienstmeisjes. Een warrige bos haar verborg het gezicht van het sloofje dat Vrouwe Gemma een schotel met in een grauwe, vettige massa drijvende groenten aanbood. F'lar zocht walgend tussen de groenten naar stukjes die er enigszins eetbaar uitzagen om die aan Vrouwe Gemma te geven. Ze wuifde ook die weg met een gezicht dat haar ongemak slecht verborg.

Op het moment dat F'lar zich omdraaide om Vrouwe Tela te bedienen, zag hij dat Vrouwe Gemma's hand schokkend de armleuning vastklemde. Toen realiseerde hij zich dat het niet slechts de aanblik van het onsmakelijke voedsel was, maar dat ze ook de eerste weeën onderging.

F'lar keek in Fax' richting. De opperheer fronste duister toen de opzichter pogingen deed om eetbare stukjes vlees te vinden.

Heel lichtjes raakte hij even de arm van Vrouwe Gemma aan. Zij draaide haar hoofd net genoeg om hem vanuit haar ooghoeken te kunnen zien. Ze slaagde erin een volgens de omgangsvormen geaccepteerde halve glimlach te voorschijn te toveren.

'Ik durf nu nog niet te gaan, Heer F'lar. Het is altijd gevaarlijk hier in Ruatha. En het kunnen slechts valse weeën zijn... op mijn leeftijd.'

F'lar betwijfelde dat toen hij zag dat haar lichaam schokte onder een volgende wee. Deze vrouw zou een goede Weyrvrouw geweest zijn. Was ze maar jonger, dacht hij spijtig.

De opzichter bood Fax met trillende handen het afgesneden vlees aan, sommige stukjes veel te gaar, andere nauwelijks eetbaar, maar veel was het niet.

Een woedende slag van Fax' brede vuist deed het bord met vlees en al midden in het gezicht van de opzichter belanden. In weerwil van zichzelf zuchtte F'lar, want dat was waarschijnlijk het enige vlees dat nog een beetje eetbaar was geweest.

'Noem je dit eten? Noem je dit voedsel? loeide Fax. Zijn stem weerkaatste tegen de kale koepel van het plafond en schudde insecten uit hun webben op het moment dat de geluidsgolf door de tere draden ging. 'Stuk drek!Stuk vuil!'

F'lar veegde snel wat kruipers van Vrouwe Gemma af, die hulpeloos een sterkere wee doorstond.

'Dit was alles wat we op zo'n korte termijn konden klaarmaken,' piepte de opzichter, wiens gezicht onder de strepen van het bloederige sap zat. Fax smeet de drinkbeker naar hem toe en de wijn vloeide over de borst van de man. De dampende schotel met wortelen volgde. De opzichter jankte toen de hete vloeistof over hem heen stroomde.

'Mijn Heer, mijn Heer, als ik het maar geweten had!'

'Het is overduidelijk dat Ruatha het bezoek van zijn opperheer niet aankan. U zult er afstand van moeten doen,' hoorde F'lar zichzelf zeggen.

De schok dat zulke woorden zijn mond konden verlaten, was voor hem even groot als voor alle anderen in de zaal. Er viel een doodse stilte, die alleen werd verbroken door het neervallen van insecten en het wortelvocht dat van de borst van de opzichter druppelde. Het schuren van Fax' hielen was duidelijk te horen toen hij zich langzaam naar de bronsrijder omdraaide.

Terwijl F'lar razendsnel probeerde te bedenken hoe hij de zaak kon redden, zag hij dat F'nor opstond met zijn hand op het heft van zijn dolk.

'Ik heb u waarschijnlijk niet juist verstaan?' vroeg Fax met een uitdrukkingsloos gezicht.

F'lar begreep niet hoe hij een dergelijke overduidelijke uitdaging had kunnen uitspreken, maar slaagde er toch in een ontspannen houding aan te nemen.

'U zei zojuist, Heer,' sprak hij lijzig, 'dat als een van uw Borgen zichzelf of u tijdens een bezoek niet kon onderhouden, u afstand zou doen van die Borg.'

Fax staarde F'lar aan met een gezicht dat nauwelijks onderdrukte emoties toonde, maar waar een straaltje triomf domineerde. F'lar hield zijn gezicht stijf in de plooi en dacht onderwijl razendsnel na. In de naam van het Ei, was hij alle gevoel voor discretie kwijtgeraakt?

Hij deed alsof de hele zaak hem niet raakte en prikte wat stukjes groente aan zijn mes. Het viel hem op dat F'nor langzaam alle gezichten in de zaal onderzocht. Plotseling besefte F'lar wat er gebeurd was. Op de een of andere manier had hij, een drakenrijder, gehoor gegeven aan een verborgen macht, toen hij die woorden sprak. F'lar, de bronsrijder, werd in een positie gemanoeuvreerd, waarin hij met Fax zou moeten vechten. Waarom? Waarvoor? Om Fax zover te krijgen dat hij afstand zou doen van de Borg? Onvoorstelbaar! Er kon maar één mogelijke verklaring voor een dergelijke ommekeer van de situatie zijn. Een blijdschap die even scherp was als pijn welde in F'lar op. Hij kon maar ternauwernood de uitdrukking van verveelde onverschilligheid handhaven. Meer kon hij niet doen om een duel met Fax te vermijden, mocht die dat willen. Een duel zou niets oplossen. Hij, F'lar, had daar geen tijd voor.

Vrouwe Gemma kreunde zacht en leidde daarmee de aandacht af. Geïrriteerd keek Fax met gebalde vuist op haar neer. Het was duidelijk dat hij klaarstond haar te straffen voor haar onbezonnenheid haar heer en meester te storen. De wee die door haar opgezwollen buik golfde, was even duidelijk als haar pijn. F'lar durfde haar niet aan te kijken, maar hij vroeg zich wel af of ze niet opzettelijk gekreund had, zodat de spanning gebroken werd.

Tot ieders verbazing begon Fax te lachen. Hij gooide zijn hoofd achterover en brulde, daarbij grote, gele tanden tonend.

'Ja, ik zal er afstand van doen ten gunste van wat er uit haar komt, als het mannelijk is... en in leven blijft!' kraaide hij rauw lachend.

'Wij zijn uw getuigen!' beet F'lar hem toe, terwijl hij opsprong en naar zijn drakenrijders wees. Die stonden ook direct op en verzekerden op traditionele wijze: 'Wij zijn uw getuigen!'

Nu begon iedereen opeens in een zenuwachtige opluchting door elkaar heen te praten. De andere vrouwen, die allen op hun eigen manier reageerden op de komende geboorte, begonnen opdrachten aan de bedienden en advies aan elkaar te geven. Ze drongen samen in de buurt van Vrouwe Gemma, daarbij als een stelletje dwaze wherries besluiteloos buiten Fax' bereik blijvend. Het was duidelijk dat ze verscheurd werden door hun angst voor hun Heer en hun wens de in barensnood verkerende vrouw te bereiken.

Hun Heer begreep hun bedoelingen even goed als hun aarzelingen en nog steeds schril lachend trapte hij zijn stoel achteruit. Hij stapte eroverheen en liep naar de tafel waar de schaal met vlees op stond. Daar stond hij stil en hakte stukjes vlees van het karkas, die hij in zijn mond propte, terwijl het sap langs zijn wangen naar beneden stroomde. Hij bulderde nog steeds van het lachen.

Toen F'lar zich naar Vrouwe Gemma boog om haar uit haar stoel te helpen, greep ze hem dringend bij de arm. Haar ogen, bewolkt door de pijn, ontmoetten de zijne. Ze trok hem naar zich toe.

'Hij is van plan u te doden, bronsrijder. Hij houdt ervan te doden,' fluisterde ze.

'Een drakenrijder wordt niet zomaar gedood, dappere vrouw. Toch ben ik u dankbaar.'

'Ik wil niet dat u gedood wordt,' zei ze zachtjes, op haar lip bijtend. 'Er zijn nog maar zo weinig bronsrijders.'

Verbaasd staarde F'lar haar aan. Geloofde zij, Fax' Vrouwe, werkelijk in de oude wetten? Hij gebaarde twee mannen van de opzichter om haar naar haar kamer in de Borg te dragen. Hij greep Vrouwe Tela bij haar arm op het moment dat zij in hun gevolg langs hem fladderde.

'Wat hebben jullie nodig?'

'O, o,' riep ze uit met een gezicht dat aan haar totale paniek uitdrukking gaf. Ze wreef afwezig haar handen over elkaar. 'Water, heet en schoon. Lakens. En een vroedvrouw. O ja, we moeten een vroedvrouw hebben.'

F'lar keek om zich heen naar de Borgvrouwen. Zijn blik viel op een sjofel sloofje dat begonnen was het gemorste eten op te dweilen. In plaats van haar aan te spreken, gaf hij een signaal aan de opzichter. De opzichter trapte naar het sloofje op de vloer.

'Jij daar... jij! Hoe je ook heten moge, ga de vroedvrouw uit het dorp halen. Je weet wel wie het is.'

Met een verbazingwekkende lichtvoetigheid, die niet strookte met de indruk van extreme ouderdom en kreupelheid, ontweek het sloofje de afscheidstrap van de opzichter. Ze schuifelde de zaal door en verdween door de deur naar de keuken.

Fax sneed en speerde vlees, terwijl hij af en toe in lachen uitbarstte. F'lar kuierde naar de vleestafel en begon ook plakjes vlees af te snijden, zonder op een uitnodiging van zijn gastheer te wachten. Met een gebaar riep hij zijn mannen naar zich toe. Fax' soldaten echter wachtten tot hun heer genoeg gegeten had.

Heer van de Borg, uw zorg is veilig en vast
achter stalen deur en dikke muur
waar geen groen wast.

Lessa haastte zich diep teleurgesteld weg van de Borg op zoek naar de vroedvrouw. Zo dichtbij! Zo dichtbij! Hoe kon het gebeuren dat ze zo dichtbij was en toch faalde? Fax had de drakenrijder uit moeten dagen. En de drakenrijder was nog jong en sterk, met een gezicht van een krijgsman — ernstig en beheerst. Hij had zich niet moeten inhouden. Was dan alle eer in Pern dood, gesmoord onder het groene gras?

En waarom, o waarom had Vrouwe Gemma juist dit moment gekozen om de barensweeën te laten beginnen? Als haar kreun Fax niet had afgeleid, zouden ze zijn gaan vechten. Hoe hoog men ook opgaf over Fax' kwaliteiten als vechter, zelfs hij zou niet van een drakenrijder kunnen winnen als die de steun van Lessa had. De Borg moest weer in handen van het rechtmatige bloed komen! Fax mocht Ruatha niet levend verlaten!

Boven haar op de hoge toren uitte de bronzen draak een vreemd gebrom, terwijl zijn facetogen sprankelden in het toenemende duister.

Onbewust bracht ze hem tot zwijgen, zoals ze ook met de waakwher gedaan zou hebben. Ach de waakwher. Hij was niet uit zijn hol gekomen toen ze erlangs liep. Ze wist dat de draken hem hadden bedreigd. Ze kon hem in paniek horen brabbelen. Ze zouden hem nog eens de dood in drijven.

De aflopende weg naar het dorp gaf haar voeten nog meer snelheid en ze moest zichzelf slippend tot stoppen brengen bij het huis van de vroedvrouw. Ze beukte op de gesloten deur en hoorde binnen een verschrikte uitroep.

'Een geboorte. Een geboorte op de Borg,' riep Lessa op de maat van haar bonkende hart.

'Een geboorte?' weerklonk de gedempte uitroep en de grendels werden van de deur geschoven. 'Op de Borg?'

'Fax' Vrouwe en als je leven je lief is, schiet dan op, want als het een jongen is, wordt hij de Borgheer van Borg Ruath.'

Dat zou haar naar buiten moeten lokken, dacht Lessa, en op dat moment werd de deur opengegooid door de man des huizes. Lessa zag dat de vroedvrouw in alle haast haar spullen bijeenraapte en in haar omslagdoek stopte. Lessa joeg de vrouw de steile straat naar de Borg in, en door de Torenpoort. Toen de vrouw de draak zag, wilde ze wegrennen, maar Lessa trok haar de binnenplaats op en duwde de tegenstribbelende vrouw de zaal in.

De vrouw greep de binnendeur vast, omdat ze terugschrok van het gezelschap daar. Heer Fax zat met zijn voeten op tafel en maakte met zijn mes zijn vingernagels schoon, onderwijl nog steeds grinnikend. De drakenrijders in hun wherleren tunieken zaten rustig aan een tafel te eten, terwijl Fax' soldaten nu bij het vlees hun gang gingen.

De bronsrijder zag hen binnenkomen en wees dringend naar de Binnenborg. De vroedvrouw leek echter als aan de grond genageld. Lessa rukte vergeefs aan haar arm in een poging de vrouw zover te krijgen dat ze de zaal zou oversteken. Tot haar verbazing kwam de bronsrijder op hen af lopen.

'Haast je, vrouw, Vrouwe Gemma is veel te vroeg,' zei hij zorglijk. Hij gebaarde in de richting van de deur naar de Binnenborg. Hij pakte de onwillige vrouw bij haar schouder en leidde haar naar de trappen, terwijl Lessa aan haar andere arm bleef trekken.

Hij liet haar los toen ze de trap bereikt hadden en gaf Lessa met een knik te kennen haar verder te begeleiden. Toen ze de zware deur naar de Binnenborg bereikten, viel het Lessa op hoe peinzend de drakenrijder naar hen keek. Om precies te zijn keek hij naar haar hand op de arm van de vroedvrouw. Ze staarde behoedzaam naar haar eigen hand, alsof die van een vreemde was – de lange vingers, mooi gevormd in weerwil van het vuil en de gebroken nagels, een kleine hand met fijne botten en elegant op de arm van de vroedvrouw geplaatst ondanks de drang achter de greep.

Vrouwe Gemma verkeerde inderdaad in barensnood en het was duidelijk dat er iets niet klopte. Toen Lessa probeerde de kamer te verlaten, wierp de vroedvrouw zo'n angstige blik op haar dat ze met tegenzin bleef. Het was zonneklaar dat de andere vrouwen van Fax geen enkele hulp konden bieden. Ze stonden handenwringend aan een kant van het hoge bed samengedrongen en praatten met hoge, opgewonden stemmen. Het was aan Lessa en de vroedvrouw de kleren van Vrouwe Gemma te verwijderen, haar te kalmeren en haar handen vast te houden om de weeën te verlichten.

Het gezicht van de zwangere vrouw was vertrokken. Ze transpireerde sterk en haar huid zag er grauw uit. Ze haalde zwaar en raspend adem, onderwijl constant op haar lippen bijtend om het niet uit te schreeuwen.

'Dit gaat niet goed,' mompelde de vroedvrouw zachtjes. 'Jullie daar, hou je kop,' beval ze, zich omdraaiend naar het snaterende gezelschap. Nu de eisen van haar beroep haar tijdelijk gezag over hen gaf, liet ze haar besluiteloosheid varen. 'Breng me heet water. Geef die lakens daar aan. Zoek iets warms om het kind in te rollen. Als het levend geboren wordt, mag het niet blootgesteld worden aan tocht en kou.'

Gerustgesteld nu iemand de leiding op zich nam, hielden de vrouwen op met jammeren en deden wat er van hen gevraagd werd.

Als het in leven blijft. De woorden echoden na in Lessa's hoofd. In leven blijft om Heer van Ruatha te worden. Een van Fax' nakomelingen? Dat was niet haar bedoeling geweest, hoewel...

Vrouwe Gemma greep blindelings naar Lessa's hand en ondanks zichzelf reageerde ze door haar zoveel steun te bieden als een sterke greep kon geven.

'Ze bloedt te veel,' prevelde de vroedvrouw. 'Geef me meer lakens.'

De vrouwen hervatten hun gejammer.

'Ze had niet gedwongen moeten worden zo'n verre reis te maken.'

'Ze zullen beiden sterven.'

'O, ze verliest te veel bloed.'

Te veel bloed, dacht Lessa. Ik heb geen ruzie met haar. En het kind komt te vroeg. Het zal dood gaan. Ze keek neer op het vertrokken gezicht met de bebloede onderlip. Waarom heeft ze daarnet wel gekreund, als ze het nu niet wil doen? Woede welde in Lessa op. Om de een of andere reden had deze vrouw op het cruciale moment Fax en F'lar opzettelijk afgeleid. Ze kneep Gemma's hand bijna fijn.

Deze onverwachte pijn deed Gemma bijkomen nu de schokkende weeën die elkaar met steeds kortere tussenpozen opvolgden even wegbleven en haar rust gaven. Ze knipperde het zweet uit haar ogen en richtte wanhopig al haar aandacht op Lessa.

'Wat heb ik jou aangedaan?' bracht ze hijgend uit.

'Aangedaan? Bijna had ik Ruatha weer in handen, totdat jij opzettelijk kreunde,' zei Lessa, waarbij ze haar hoofd zo omlaag boog dat zelfs de vroedvrouw aan het voeteneind haar niet kon horen. Ze was zo woedend dat ze alle voorzichtigheid liet varen, maar dat maakte niets uit, want deze vrouw zou zeer snel sterven.

De ogen van Vrouwe Gemma werden groter. 'Maar de drakenrijder... Fax mag hem niet doden. Er zijn nog maar zo weinig bronsrijders. Ze zijn allemaal nodig. En de oude verhalen... de ster... ster...' Ze kon niet verder gaan, omdat een enorme wee haar lichaam deed schokken. De zware ringen aan haar vingers groefden zich in Lessa's hand, terwijl Gemma zich aan het meisje vastklampte.

'Wat bedoel je?' fluisterde Lessa schor.

Maar de pijn van de vrouw was zo hevig dat ze nog maar nauwelijks kon ademen. Haar ogen puilden uit hun kassen. Hoe ongevoelig ze ook geworden was voor emoties, wraakgevoelens uitgezonderd, toch was Lessa zo geschokt dat haar diepere vrouwelijke instinct om pijn te verzachten geraakt werd. Maar de woorden van Vrouwe Gemma bleven door haar hoofd razen. De vrouw had dus niet Fax, maar de drakenrijder beschermd. De ster? Bedoelde ze de Rode Ster? Welke oude verhalen?

De vroedvrouw hield beide handen op de buik van Vrouwe Gemma en duwde naar beneden, onderwijl allerlei advies opdreunend tegen de vrouw die echter veel te veel pijn had om haar nog te horen. Het draaiende lichaam schokte hevig en raakte los van het bed. Terwijl Lessa probeerde haar te ondersteunen, sperde Vrouwe Gemma haar ogen wijd open met een uitdrukking van ongelovige opluchting. Ze viel terug in Lessa's armen en lag stil.

'Ze is dood!' gilde een van de vrouwen. Schreeuwend vloog ze de kamer uit. Haar stem weerkaatste tegen de muren en klonk door de rotszalen. 'Dood...ood...ood...' kwam het terug naar de verdoofde vrouwen, die bewegingloos en diep geschokt bij het bed stonden.

Lessa legde de vrouw op het bed en staarde verbaasd naar de triomfantelijke glimlach op Gemma's gezicht. Diep getroffen trok ze zich terug in de schaduw. Zij die alles had gedaan om Fax te dwarsbomen of Ruatha nog meer tot de bedelstaf te brengen, stond te trillen van spijt. In al haar vastberadenheid had ze vergeten dat er wel eens anderen zouden kunnen zijn die door haat jegens Fax gedreven werden. Vrouwe Gemma was een van hen, en zij had veel persoonlijker wreedheden en vernederingen ondergaan dan Lessa. Ze had Gemma gehaat en die haat over haar uitgestort terwijl ze veeleer haar respect en steun had verdiend.

Lessa schudde haar hoofd om de aura van tragedie en zelfhaat die haar dreigde te overmeesteren af te weren. Nu had ze geen tijd voor spijt of wroeging. Niet nu. Niet nu ze de mogelijkheid had om niet alleen haar eigen onrecht te wreken, maar ook de dood van Gemma, door de dood van Fax te veroorzaken.

Dat was het. En ze kende het middel. Het kind... ja, het kind.

Terwijl ze door de gangen naar de zaal rende, gleed een glimlach die niet veel verschilde van die van de dode vrouw over Lessa's gezicht.

Ze stond op het punt de zaal binnen te stormen toen ze besefte dat ze alle zelfdiscipline had laten varen. In het portaal stopte Lessa even en ademde doelbewust diep in. Ze liet haar schouders zakken en stapte wederom als het kleurloze sloofje naar beneden.

De vrouw die de dood had verkondigd, zat als een zielig hoopje aan Fax' voeten te huilen. Lessa knarsetandde om de verdubbelde haat jegens de opperheer weg te slikken. Hij was blij dat Vrouwe Gemma was gestorven, terwijl ze zijn zaad baarde. Hij bestond het om op dit moment de hysterische vrouw aan zijn voeten opdracht te geven om tegen zijn laatste favoriet te zeggen dat ze bij hem moest komen, ongetwijfeld met de bedoeling haar tot zijn eerste dame uit te roepen.

'Het kind leeft,' riep Lessa met een door haat en woede vervormde stem. 'Het is een jongen.'

Fax sprong op en trapte de huilende vrouw opzij. Hij keek Lessa woedend aan. 'Wat zei je daar, vrouw?'

'Het kind leeft. Het is een jongen,' herhaalde ze, terwijl ze de trap afliep. Het ongeloof en de kwaadheid die zich over Fax' gezicht verspreidden, waren een lust voor het oog. De mannen van de opzichter slikten hun juichkreten in.

'Ruatha heeft een nieuwe Heer.' De draken brulden.

Ze was zo geconcentreerd dat ze niet eens de reacties van de anderen in de zaal, noch het brullen van de draken buiten opmerkte.

Fax kwam meteen in actie. Hij legde de afstand tussen hem en Lessa in één sprong af, terwijl hij al schreeuwend het nieuws ontkende. Voordat Lessa kon wegduiken, beukte zijn vuist tegen haar gezicht. Ze werd omvergelopen en viel van de trap. Ze kwam hard neer op de stenen vloer, waar ze als een bundeltje vodden bewegingloos bleef liggen.

'Stop, Fax!' F'lars stem sneed door de stilte op het moment dat de Heer van de Hoogten zijn been optilde om het bewusteloze hoopje nog eens te trappen. Fax draaide zich vliegensvlug om, werktuiglijk met zijn hand het heft van zijn zwaard vastgrijpend.

'Wij drakenrijders zijn uw getuigen, Fax,' maande F'lar hem met een arm als waarschuwing uitgestrekt. 'Houdt u zich aan uw gezworen eed!'

'Getuigen? Jullie drakenmannen?' sprak Fax met een honende lach. 'Drakenvrouwen zul je bedoelen.' Zijn ogen stonden bol van de minachting en met een spottend gebaar stuurde hij hen weg.

Hij was even van zijn stuk gebracht door de snelheid waarmee de bronsrijder zijn mes trok.

'Vrouwen?' vroeg F'lar met ontblote tanden en een gevaarlijk zachte stem. Terwijl hij Fax naderde, weerspiegelde gloeilicht met felle vonken op zijn cirkelende lemmet.

'Vrouwen! Parasieten op Pern. De macht van de Weyr is voorbij! Voorgoed!' loeide Fax, terwijl hij in de vechthouding sprong.

De twee tegenstanders waren zich er maar vagelijk van bewust dat er achter hen haastig op ruwe wijze tafels opzij werden geschoven om de duellisten de ruimte te geven. F'lar had geen tijd om een blik op het verkreukelde sloofje te werpen, maar toch was hij er met zijn hele instinct zeker van dat zij de bron van macht was. Hij had dat gevoeld toen ze de zaal binnenkwam. Het gebrul van de draken had het bevestigd. Als die val haar gedood had... Hij drong op naar Fax, opzij springend om het flitsende lemmet te ontwijken toen Fax met een krachtige sprong uit de hurkhouding kwam.

F'lar ontweek de aanval gemakkelijk en leidde uit het bereik van zijn vijand af dat hij daarin een klein voordeel had. Hij hield zichzelf streng voor dat het niet veel was. Fax had veel meer ervaring in man-tegen-man gevechten dan hij, wiens duels op de oefenvloer altijd geëindigd waren op het moment dat het eerste bloed vloeide. F'lar nam zich voor niet in lichamelijk contact te komen met de forse Heer. De man had een enorme borstkas, was dus alleen al om zijn massa gevaarlijk. F'lar moest zijn beweeglijkheid in plaats van brute kracht als wapen gebruiken.

Fax deed een schijnaanval om te zien of F'lar zwak of onvoorzichtig was. De twee hurkten, elkaar aankijkend en zwaaiend met de hand waarin het mes zich bevond. De vrije hand hielden ze met gespreide vingers klaar om te grijpen.

Opnieuw drong Fax op. F'lar liet hem dichtbij komen, net genoeg om met een zwaai in tegengestelde richting weg te duiken. Hij voelde stof scheuren, onder het puntje van zijn mes. Fax gromde. De opperheer stond veel sneller op dan zijn gewicht zou doen vermoeden. F'lar moest een tweede keer wegduiken en voelde Fax' mes langs zijn zware wherleren wambuis schrapen.

Grimmig draaiden de twee om elkaar heen, in een poging een opening te vinden in de verdediging van de ander. Fax ploegde op F'lar in, daarbij zijn gewicht en massa als voordeel tegenover de lichtere, snellere man gebruikend door hem vast te zetten tussen de verhoging en de muur.

F'lar pareerde door laag onder Fax' maaiende arm door te duiken en haalde schuin omhoog uit naar Fax' zij. De opperheer ving hem met een wilde ruk op en F'lar zat tegen de andere zijde van de man vast. Hij moest zich met zijn linkerhand tot het uiterste inspannen om de arm met het mes hoog te houden. F'lar gooide zijn knie omhoog en liet zich op hetzelfde moment ineenzakken. Hij dook weg toen Fax naar adem snakte en in elkaar kromp van de pijn in zijn kruis, maar een plotseling vuur in zijn linkerschouder liet hem weten dat hij niet ongeschonden ontkomen was.

Fax' gezicht was rood van bloeddorstige woede en hij schreeuwde van de pijn. F'lar kon het tijdelijke voordeel niet uitbuiten, want de woedende Heer rechtte zijn rug en viel opnieuw aan. F'lar werd gedwongen opzij te springen voordat Fax opnieuw lichamelijk contact kon maken. Hij zorgde ervoor dat de vleestafel tussen hen in stond en cirkelde waakzaam rond. Hij spande zijn schouder om vast te stellen hoe ernstig de wond was. De houw voelde aan alsof hij door een brandmerk was geraakt. Bewegen deed pijn, maar de arm kon nog steeds worden gebruikt.

Plotseling smeet Fax een handvol vettige restjes naar F'lars hoofd. De drakenrijder dook weg en Fax overbrugde de afstand rond de tafel in een spurt. Instinctief sprong F'lar opzij toen Fax' flitsende mes op een paar centimeters van zijn onderbuik kwam. Zijn eigen mes sneed door de buitenkant van Fax' arm. Onmiddellijk draaiden de twee zich weer naar elkaar toe, maar Fax' arm hing nu krachteloos langs zijn lichaam.

F'lar nam een risico door op de Heer van de Hoogten te duiken toen deze struikelde. Maar hij had zich in de toestand van de man vergist en moest een verschrikkelijke trap in zijn zij incasseren toen hij onder Fax' schijnaanval met het mes door dook. Met verdubbelde pijn rolde F'lar razend weg van zijn aanstormende tegenstander. Fax slingerde zichzelf naar voren en probeerde F'lar onder zijn eigen gewicht vast te pinnen zodat hij met een laatste stoot het gevecht kon winnen. Maar F'lar slaagde er op de een of andere manier in te gaan staan, terwijl hij probeerde rechtop te blijven om Fax' aanval te pareren. Zijn houding redde hem. Fax stootte te hoog en verloor zijn evenwicht. F'lar haalde met zijn rechterhand uit, met alle kracht die hij nog kon verzamelen, en zijn mes drong diep in Fax' onbeschermde rug totdat hij voelde dat de punt bleef vastzitten in de borstplaat.

De verslagen Heer viel met zo'n kracht plat op de vloer dat het mes loskwam en het bebloede lemmet enkele centimeters uit de rug stak.

Een ijl gehuil drong door het waas van pijn en opluchting heen. F'lar keek op en zag door een mist van zweet de vrouwen in de deuropening samendrommen. Een van hen hield een voorwerp in haar handen, dat flink omzwachteld was. F'lar kon de betekenis van dit tafereel niet meteen vatten, maar hij wist dat het belangrijk was.

Hij staarde neer op de dode. Hij had geen plezier beleefd aan het doden van deze man, dacht hij. Hij voelde alleen maar opluchting omdat hijzelf nog in leven was. Hij veegde zijn voorhoofd schoon met zijn mouw en dwong zichzelf ondanks de kloppende pijn van die laatste trap in zijn zij en de brandende schouder rechtop te gaan staan. Struikelend liep hij naar het sloofje, dat nog steeds op de plek lag waar ze gevallen was.

Zachtjes draaide hij haar om en zag onmiddellijk de vreselijke blauwe plek die zich onder de vuile huid van haar wang verspreidde. Hij hoorde hoe F'nor de leiding over het tumult in de zaal achter hem op zich nam.

De drakenrijder legde een trillende hand op de borst van de vrouw om te voelen of haar hart nog klopte... Dat deed het nog, langzaam, maar krachtig.

Een diepe zucht ontsnapte hem, want zowel de klap als de val had fataal kunnen zijn. En mogelijkerwijs ook fataal voor Pern zelf.

Voor een deel bestond zijn opluchting echter ook uit walging. Op geen enkele wijze kon hij door het vuil uitmaken hoe oud het meisje was. Hij tilde haar op. Haar lichte lichaam was geen enkel probleem, zelfs niet nu zijn armen moe waren van het vechten. In de wetenschap dat F'nor eventuele problemen vakkundig zou oplossen, droeg hij haar naar zijn eigen kamer.

Hij legde het lichaam op het hoge bed, pookte het vuur op en voegde meer gloeibollen toe aan de lamp bij het bed. Hij werd kotsmisselijk bij de gedachte de gore, geklitte massa haren te moeten aanraken, maar toch duwde hij het haar voorzichtig weg uit het gezicht. Om de gelaatstrekken te kunnen bekijken, draaide hij het hoofd zachtjes van de ene kant naar de andere. Ze had een fijn, regelmatig gezicht. Een arm die onder de vodden uitstak, was redelijk schoon vanaf de elleboog, maar zat onder de blauwe plekken en littekens. De huid was stevig en vrij van rimpels. Haar handen zaten onder een dikke korst vuil, maar waren welgevormd en de botten waren fijn van structuur.

F'lar begon te glimlachen. Ja, ze had haar hand zo effectief weten te verbergen dat hij werkelijk getwijfeld had of hij het wel goed gezien had. En ja, onder al het vuil en vet zat een jong meisje. Jong genoeg voor de Weyr. En niet van lage afkomst. Gelukkig ook niet jong genoeg om een van Fax' nakomelingen te zijn. Misschien een bastaard van een van de eerdere heren? Nee, hij kon geen spoor van gewoon bloed ontdekken. Het was geheel zuiver, ongeacht het geslacht, maar hij vermoedde dat ze Ruathaans was. Eentje die er op de een of andere onbekende wijze in geslaagd was aan de massamoord van tien omwentelingen geleden te ontsnappen en die haar tijd had afgewacht om wraak te nemen. Waarom had ze Fax anders gedwongen afstand te doen van de Borg?

Opgetogen en gefascineerd door dit onverwachte geluk reikte F'lar naar haar lichaam om de vodden ervan af te scheuren, maar hij hield zich in. Het meisje was inmiddels bijgekomen. Haar grote, hongerige ogen richtten zich op hem, niet angstig of verwachtingsvol, maar behoedzaam.

Een subtiele verandering vond plaats in haar gezicht. F'lar keek met een glimlach toe hoe ze haar regelmatige trekken veranderde in een illusie van onaangename lelijkheid.

'Probeer je een drakenrijder voor de gek te houden?' grinnikte hij. Hij deed geen poging meer haar aan te raken, maar leunde in plaats daarvan tegen de grote, gebeeldhouwde stijl van het hoge bed. Hij kruiste zijn armen voor de borst en veranderde toen plotseling van houding om de pijn in zijn arm te verlichten.

'Je naam, meisje, en je rang.'

Langzaam richtte ze zichzelf op, maar ze verborg haar gezicht niet langer. Ze trok zich doelbewust terug tegen de plank aan het hoofdeinde, zodat ze elkaar aankeken met het hele bed tussen hen in.

'Fax?'

'Dood. Je naam?'

Een blik van uiterste triomf trok over haar gezicht. Ze liet zich van het bed glijden en bleek onverwacht groot. 'Dan eis ik Ruatha op als mijn eigendom. Ik ben van het Ruathaanse bloed. Ik eis Ruatha op,' kondigde ze met krachtige stem aan.

Opgetogen over haar trotse houding staarde F'lar haar even aan. Toen gooide hij zijn hoofd in zijn nek en barstte in lachen uit.

'Dit? Dit vervallen hoopje?' Hij kon het niet laten de spot te drijven met de discrepantie tussen haar kleding en haar houding. 'O nee. Trouwens, schone dame, wij drakenrijders waren de getuigen toen Fax beloofde afstand te doen van de Borg als het een jongen zou zijn. Zal ik in jouw naam de baby ook uitdagen? En hem laten stikken in zijn eigen luiers?'

Haar ogen flitsten op en haar lippen vormden een spottende glimlach.

'Er is geen erfgenaam. Gemma stierf voor het kind geboren was. Ik heb gelogen.'

'Gelogen?' vroeg F'lar woedend.

'Ja,' daagde ze hem uit met een knik van haar kin. 'Ik heb gelogen. De baby is niet geboren. Ik wilde enkel dat je Fax zou uitdagen.'

Hij greep haar bij de pols, uit woede dat hij er twee keer was ingetuind.

'Jij hebt een drakenrijder tot vechten aangezet? Om te doden? Terwijl hij op schouwing is?

'Schouwing? Waarom zou ik iets om jullie schouwing geven? Ruatha is mijn Borg, eindelijk. Ik heb daar tien omwentelingen aan gewerkt en op gewacht. En daarvoor plannen beraamd en geleden. Waarom zou jullie schouwing iets voor mij moeten betekenen?'

F'lar wilde die blik van hooghartige minachting van haar gezicht slaan. Hij draaide haar arm ruw om en bracht haar aan zijn voeten voor hij haar losliet. Ze lachte om hem en schuifelde naar een kant. Ze sprong op en was de kamer uitgerend, voordat hij het in de gaten had en haar achterna kon.

Inwendig vloekend stormde hij de gangen door, want hij wist dat ze alleen maar via de zaal buiten de Borg kon komen. Maar toen hij die eenmaal had bereikt, was er in de zaal geen spoor meer te bekennen van het vluchtende meisje.

'Is dat creatuur hier langs gekomen?' vroeg hij aan F'nor, die toevallig bij de deur naar de binnenplaats stond.

'Nee. Is zij dan toch de bron van alle macht?'

'Ja, zij is het inderdaad,' antwoordde F'lar, nog meer gekwetst nu ze ontsnapt was. Waar was ze gebleven? 'En nog van Ruathaans bloed ook!'

'O, o. Onttroont ze de baby dan?' Terwijl F'nor dat vroeg, wees hij op de vroedvrouw die op een stoel vlakbij de nu lustig brandende haard zat.

F'lar bleef stokstijf staan en staarde van zijn stuk gebracht naar zijn bruinrijder.

'Baby? Welke baby?'

'Het jongetje dat Vrouwe Gemma gebaard heeft,' antwoordde F'nor, verbaasd over F'lars onbegrip.

'Het leeft?'

'Ja. Een sterk kind volgens de vroedvrouw, hoewel hij veel te vroeg was en met geweld uit de buik van de dode vrouw gehaald is.'

F'lar gooide zijn hoofd gierend van het lachen in zijn nek. In weerwil van al haar plannen was ze door de feiten verslagen.

Op dat moment hoorde hij in Mnemenths gebrul een onmiskenbaar trotse opgetogenheid, gevolgd door het vreemde gejodel van de andere draken.

'Mnementh heeft haar te pakken,' riep F'lar grijnzend van verrukking. Hij rende de trappen af langs het lichaam van de vroegere Heer van de Hoogten en naar buiten de binnenplaats op.

Hij zag dat de bronzen draak niet langer op de toren zat en riep hem. Zijn blik werd door een plotselinge beweging naar boven getrokken. Hij zag Mnementh in een spiraal naar beneden glijden in de richting van de binnenplaats met iets tussen zijn voorste klauwen. Mnementh vertelde F'lar dat hij haar uit een van de ramen had zien klimmen en haar eenvoudig van de richel had geplukt, wetende dat ze gezocht werd door de drakenrijder. De bronzen draak ging ongemakkelijk op zijn achterpoten zitten, daarbij met zijn vleugels klappend om in balans te blijven. Heel voorzichtig zette hij het meisje op haar voeten neer en even voorzichtig sloot hij zijn vleugels als een kooi om haar heen. Ze stond doodstil in die cirkel met haar gezicht naar boven gericht om naar de grote wigvormige kop die boven haar heen en weer bewoog, te kijken.

De waakwher rukte wild en piepend van angst, woede en haat aan het einde van zijn ketting in een poging om Lessa te hulp te komen. Hij probeerde F'lar te grijpen toen die op de twee afliep.

'Je hebt moed genoeg om mee te vliegen, meisje,' gaf hij toe, terwijl hij een hand losjes op Mnemenths bovenkaak legde. Mnementh was enorm tevreden over zichzelf en draaide zijn hoofd naar beneden zodat F'lar de rand boven zijn oogkas kon krabben.

'Je hebt niet gelogen, wist je dat?' zei F'lar, die het niet kon nalaten haar te pesten.

Langzaam draaide ze zich naar hem om met een uitdrukkingloos gezicht. Ze is niet bang voor draken, realiseerde F'lar zich goedkeurend.

'Het kind leeft. En het is van het mannelijk geslacht.'

Ze kon haar ontzetting niet verbergen en haar schouders zakten even in, maar ze richtte zich al snel weer op.

'Ruatha is van mij,' zei ze volhardend met een lage, gespannen stem.

'Inderdaad, en dat zou het zeker zijn geweest als je me direct had benaderd toen de vleugel aankwam.'

Ze sperde haar ogen wijdopen. 'Wat bedoel je?'

'Een drakenrijder mag vechten voor iedereen wiens onrecht gegrond is. Tegen de tijd dat we Borg Ruath bereikten, was ik meer dan bereid om Fax uit te dagen, als er maar een reden was, ondanks de schouwing.' Dit was niet helemaal waar, maar F'lar wilde dit meisje leren dat het dwaas was te proberen een drakenrijder te manipuleren. 'Als je op de liederen van je bard had gelet, had je je rechten gekend. En' – F'lars stem kreeg opeens een wraakzuchtige ondertoon die hem verraste – 'Vrouwe Gemma was nu misschien niet dood geweest. Die dappere ziel heeft meer geleden onder de hand van die tiran dan jij.'

Iets in haar houding zei hem dat ze de dood van Vrouwe Gemma betreurde, dat die haar wel degelijk diep getroffen had.

'Wat voor nut heeft Ruatha nu voor jou?' vroeg hij haar dwingend, terwijl hij met een breed gebaar de vervallen binnenplaats en Borg, zelfs de hele onproductieve vallei van Ruatha omvatte: 'Je hebt je doel inderdaad bereikt, een nutteloze verovering en de dood van de veroveraar.'

F'lar snoof. 'Het werd tijd, dat wel. Alles valt weer terug aan het rechtmatige geslacht. Eén Borg en één Heer. Al het andere gaat tegen de traditie in. Het zal wellicht nodig zijn te moeten vechten tegen anderen die daar niet langer in geloven: anderen die besmet zijn met Fax' hebzuchtige waanzin. Zou jij Ruatha tegen een aanval kunnen verdedigen... nu... in haar huidige staat?'

'Ruatha is van mij!'

'Ruatha?' lachte F'lar spottend. Als je Weyrvrouw kunt zijn?'

'Weyrvrouw?' hijgde ze, ongelovig naar F'lar starend.

'Inderdaad, kleine dwaas. Ik heb gezegd dat we aan het schouwen waren... het wordt tijd dat je je aandacht aan meer dan alleen Ruatha besteedt. Het doel van mijn schouwing... ben jij!'

Ze staarde naar de vinger die hij op haar richtte, alsof die gevaarlijk was.

'Bij het eerste ei, meisje, jij hebt meer dan genoeg macht in je als je erin slaagt een drakenrijder voor je karretje te spannen, terwijl die dat niet in de gaten heeft. Maar dat gebeurt geen tweede keer, want nu ben ik gewaarschuwd en zal op je letten.'

Mnementh bromde zachtjes met een goedkeurend gerommel in zijn keel. Hij boog zijn nek, zodat een oog het meisje aan kon kijken, glimmend in de duisternis van de binnenplaats. F'lar merkte met gepaste trots op dat ze in het geheel niet bang was voor een oog, groter dan haar hoofd, dat zo dichtbij was.

'Hij vindt het fijn als de randen boven zijn oogkas gekrabd worden,' zei F'lar vriendelijk, van tactiek veranderend.

'Dat weet ik,' antwoordde ze zachtjes en strekte een hand uit om hem te krabben.

'Nemorth heeft een gouden ei gelegd,' vervolgde hij in een poging haar verder te overtuigen. 'Ze is stervende. Ditmaal hebben we een sterke Weyrvrouw nodig.'

'De Rode Ster?' bracht ze hijgend uit en ze keek F'lar angstig aan. Dat verraste hem, want tot nu toe had ze geen enkele angst getoond.

'Je hebt hem gezien? Weet je wat het betekent?' Hij zag dat ze zenuwachtig slikte.

'Er dreigt gevaar...' begon ze fluisterend en ze keek ongerust naar het oosten.

F'lar vroeg haar niet op welke wonderbaarlijke wijze ze het nabije gevaar voorvoelde. Hij was van plan haar hoe dan ook mee te nemen naar de Weyr, als het moest met geweld. Maar iets in hem wilde dat ze de uitdaging uit vrije wil aannam. Een opstandige Weyrvrouw zou zelfs gevaarlijker zijn dan een domme. Dit meisje bezat veel te veel macht en was te zeer gewend aan het gebruik van bedrog en strategieën. Haar tegen hem in het harnas jagen door haar onbezonnen te bejegenen kon alleen maar op een ramp uitlopen.

'Heel Pern wordt bedreigd, niet alleen Ruatha,' zei hij met een smekende ondertoon in zijn stem. 'En niet Ruatha, maar wij hebben jou nodig.' Met een handgebaar wuifde hij die overdenking weg als een onbelangrijke in vergelijking met het totale beeld. 'Wij zijn verdoemd zonder een sterke Weyrvrouw. Zonder jou.'

'Gemma zei dat alle bronsrijders nodig waren,' mompelde ze in verdoofd gefluister.

Wat wilde ze daarmee zeggen? F'lar fronste zijn voorhoofd. Had ze een woord gehoord van wat hij had gezegd? Hij drong verder aan, nu hij zeker wist dat hij een gevoelige snaar had geraakt.

'Je hebt hier gewonnen. Laat de baby' – hij zag haar verbaasde afwijzing van het idee en stelde het meedogenloos duidelijker – 'Gemma's baby hier in Ruatha opgevoed worden. Als Weyrvrouw voer je het bevel over alle Borgen, niet alleen over het verwoeste Ruatha. Je hebt Fax' dood veroorzaakt. Laat alle wraak nu verder varen.'

Ze staarde met verwonderde ogen naar F'lar en dronk alles in wat hij gezegd had.

'Ik heb nooit verder gekeken dan de dood van Fax,' gaf ze langzaam toe. 'Ik heb nooit nagedacht over wat er daarna moest gebeuren.'

Haar verwarring was bijna kinderlijk en raakte F'lar diep. Hij had geen tijd of zin gehad om na te denken over wat ze zo wonderbaarlijk voor elkaar had weten te krijgen. Nu realiseerde hij zich hoe ontembaar haar karakter was. Ze had niet ouder dan tien omwentelingen kunnen zijn toen Fax haar familie vermoordde. En toch had ze zichzelf, hoe jong ze ook was, een doel gesteld en was erin geslaagd om zowel wreedheid te overleven als ontdekking te vermijden. Dat had ze lang genoeg volgehouden om de dood van de overweldiger te verzekeren. Wat een Weyrvrouw zou ze zijn! Helemaal in de traditie van het Ruathaanse geslacht. Het licht van de bleke maan maakte haar jong en kwetsbaar en zelfs bijna mooi.

'Je kunt Weyrvrouw zijn,' herhaalde hij zachtjes aandringend.

'Weyrvrouw,' hijgde zij ongelovig en keek de binnenplaats rond die in het zachte maanlicht baadde. Hij dacht dat ze aarzelde.

'Of heb je er misschien plezier in vodden te dragen?' vroeg hij met harde, spottende stem. 'En geklit, smerig haar, vuile voeten en gekloofde handen? Lig je graag zwoerd etend in het stro? Je bent jong... tenminste, dat neem ik aan.' Zijn stem klonk sceptisch. Zij staarde hem koeltjes aan en perste haar lippen stevig op elkaar. 'Is dit het enige doel van al je ambities? Wie ben jij dat dit kleine hoekje van de hele, grote wereld het enige is wat je voor jezelf verlangt?' Hij hield even op en voegde er toen met alle minachting die hij kon opbrengen aan toe: 'Het bloed van Ruatha is verdund, merk ik. Jij bent bang!'

'Ik ben Lessa, dochter van de Heer van Ruatha,' wierp ze tegen, gestoken door de belediging van haar geslacht. Ze rechtte haar rug met flitsende ogen en stak haar kin in de lucht. 'Ik ben nergens bang voor!'

F'lar beperkte zich tot een glimlach.

Mnementh gooide echter zijn hoofd in de lucht en strekte zijn lenige nek geheel uit. Hij uitte uit alle macht een luide schreeuw die galmend overal in de vallei gehoord kon worden. De bronzen draak liet F'lar weten dat Lessa de uitdaging had geaccepteerd. De andere draken antwoordden, maar hun geluiden klonken scheller dan het mannelijke geloei van Mnementh. De waakwher die ineengedoken aan het eind van zijn lijn had gezeten, liet nu ook een ijle, verlammende kreet horen, totdat alle mensen geschrokken de Borg uitgestroomd waren.

'F'nor,' riep F'lar, met een gebaar zijn ondervleugelleider bij zich roepend. 'Laat een halve vleugel achter om de Borg te bewaken. Een naburige Heer zou kunnen proberen het voorbeeld van Fax te volgen. Stuur een rijder met het blijde nieuws naar de Hoogten. Jijzelf gaat rechtstreeks naar de kleermakerswerkplaats en spreekt daar met L'to... Lytol,' grijnsde F'lar. 'Me dunkt dat hij een voorbeeldige opzichter en plaatsvervangend Heer in de naam van de Weyr en de baby-Heer voor deze Borg zou zijn.'

Het gezicht van de bruinrijder drukte zijn enthousiasme voor zijn missie volledig uit toen hij de bedoelingen van zijn vleugelleider begreep. Nu Fax dood was en Ruatha onder bescherming stond van drakenrijders, en dan nog wel van diegenen die Fax hadden verwijderd, zou de Borg veilig zijn en opnieuw opbloeien onder wijs beheer.

'Zij heeft het verval van Ruatha veroorzaakt?' vroeg hij aan zijn leider.

'En met haar gemanipuleer ook bijna het onze,' antwoordde F'lar, maar nu hij het begeerde object van zijn schouwing gevonden had, kon hij het zich veroorloven grootmoedig te zijn. 'Onderdruk je vreugde, broeder,' adviseerde hij haastig toen hij F'nors gezicht zag. 'De nieuwe koningin moet ook nog de indruk doorstaan.'

'Ik zorg voor alle regelingen hier. Lytol is een uitstekende keus,' zei F'nor, hoewel hij wist dat F'lar niemands goedkeuring nodig had.

'Wie is die Lytol?' wilde Lessa weten. Ze had de massa goor haar uit haar gezicht verwijderd. In het maanlicht was het vuil minder zichtbaar. F'lar zag dat F'nor haar aankeek met een uitdrukking die niet veel te raden overliet. Met een bevelend gebaar stuurde hij zijn halfbroer op pad om zijn orders meteen op te volgen.

'Lytol is een drakenloos man,' vertelde F'lar haar, 'en geen vriend van Fax. Hij zal de Borg goed beheren in Ruaths voordeel.'

Hij voegde dit laatste er overtuigend aan toe, haar met dwingende blik aanstarend. 'Ja toch?'

Zij keek hem somber aan zonder te antwoorden, totdat hij zachtjes grinnikte om haar onbehagen.

'Wij keren terug naar de Weyr,' kondigde hij aan, terwijl hij haar een hand aanbood om haar naar Mnemenths zijde te leiden.

De bronzen draak had zijn kop in de richting van de waakwher uitgestoken. Die lag nu hijgend op de grond, de ketting slap in het stof.

'O,' zuchtte Lessa en ze ging naast de groteske kop op de grond zitten.

'Mnementh zegt dat hij heel oud is en binnenkort in zijn slaap zal overlijden.'

Lessa wiegde de weerzinwekkende kop in haar armen en streelde de oogkassen en krabde achter de oren.

'Kom, Lessa van Pern,' zei F'lar ongedurig, want hij wilde hier weg zijn.

Gehoorzaam, maar langzaam stond Lessa op. 'Hij heeft mij gered. Hij kende me.'

'Hij weet dat hij het goed gedaan heeft,' verzekerde F'lar haar bruusk, terwijl hij zich verbaasde over dit vertoon van sentimentaliteit van haar.

Opnieuw pakte hij haar hand vast om haar overeind te helpen en terug naar Mnementh te brengen.

Een seconde later was hij omvergegooid en lag hij languit op de stenen, proberend weer op te springen om naar zijn tegenstander te kijken. De kracht van de eerste klap had hem echter verdoofd en hij lag op zijn rug verbaasd toe te kijken hoe de waakwher met zijn geschubde lijf recht op hem af kwam.

Tegelijkertijd hoorde hij Lessa's geschrokken kreet en Mnemenths gebrul. De kop van de bronzen draak draaide rond in een poging om de waakwher opzij te gooien, weg van de drakenrijder. Maar precies op het moment dat de waakwher zijn lijf helemaal in de lucht had, riep Lessa: 'Niet doden! Niet doden!'

De waakwher veranderde zijn grauw in een getergde alarmkreet en voerde in de lucht een ongelooflijke manoeuvre uit. Hij slaagde erin uit zijn baan weg te draaien. Toen hij hard op de grond terechtkwam, hoorde F'lar het droge knakken van de brekende rug.

Nog voordat hij weer overeind stond, had Lessa de afschuwwekkende kop al in haar armen en ze keek geschokt naar het dier.

Mnementh liet zijn kop zakken om heel zachtjes het lijf van de stervende waakwher aan te raken. Hij liet F'lar weten dat het dier geraden had dat Lessa op het punt stond Ruatha te verlaten, wat iemand van haar geslacht niet mocht doen. In zijn seniele verwarring had hij slechts kunnen aannemen dat ze in gevaar was. Op het moment dat hij Lessa's wanhopige bevel gehoord had, had hij zijn fout hersteld ten koste van zijn eigen leven.

'Hij probeerde alleen maar mij te verdedigen,' zei Lessa met brekende stem. 'Hij was de enige die ik kon vertrouwen. Mijn enige vriend.'

Onhandig klopte F'lar haar op de schouder, verbaasd over het feit dat iemand zo diep kon zinken dat ze vriendschap sloot met een waakwher. Hij kreunde, omdat de val de wond in zijn schouder weer geopend had en hij pijn had.

'Voorwaar een loyale vriend,' sprak hij, geduldig wachtend tot het licht in de groengouden ogen van de waakwher gedoofd was.

Alle draken uitten de angstaanjagende, nauwelijks hoorbare, hoge weeklacht die aangaf dat er een van hun soort gestorven was.

'Hij was maar een waakwher,' mompelde Lessa, verdoofd door de eerbetuiging.

'De draken eren wie zij willen,' merkte F'lar droogjes op.

Lessa keek nog eenmaal lang naar de weerzinwekkende kop. Ze legde die neer op de stenen en streelde de gekortwiekte vleugels. Toen maakte ze met vlugge vingers de gesp los die de halsband om de nek had gehouden. Ze wierp de halsband met veel geweld weg.

Ze stond in één vloeiende beweging op en liep resoluut op Mnementh af zonder ook maar één keer om te kijken. Kalmpjes stapte ze op Mnemenths omhooggehouden poot en ging op F'lars aanwijzing op de grote nek zitten.

F'lars blik gleed over de binnenplaats en het overgebleven deel van zijn vleugel dat zich daar opnieuw geformeerd had. Het Borgvolk had zich teruggetrokken in de veiligheid van de Borgzaal. Toen al zijn vleugelrijders klaar zaten op de nekken van hun draken, sprong ook hij op Mnemenths nek en ging achter het meisje zitten.

'Houd je stevig vast aan mijn armen,' beval hij haar, terwijl hij de kleinste nekkam vastgreep en de order gaf op te vliegen.

Haar vingers sloten zich krampachtig om zijn onderarm toen de bronzen draak opsteeg. De draak werkte hard met zijn enorme vleugels om hoogte te winnen na de verticale start. Mnementh gaf er de voorkeur aan zijn vlucht in te vallen vanaf een hoog punt op een toren of klif. Draken hadden de neiging lui te zijn. F'lar keek om en zag hoe de andere drakenrijders de vluchtformatie vormden. Ze spreidden zich verder uit om de gaten op te vullen die waren ontstaan doordat de helft achterbleef om over Ruatha te waken.

Toen ze eenmaal voldoende hoogte hadden gewonnen, gaf hij Mnementh opdracht via het tussen naar de Weyr te springen.

Terwijl ze in het tussen hingen, werd de verbazing van het meisje alleen door haar stokkende adem verraden. Hoewel hij gewend was aan de bijtende kou, de totale afwezigheid van licht en geluid, voelde F'lar zich nog steeds niet geheel op zijn gemak in dat gebied. Toch nam de ongewone verandering niet meer tijd in beslag dan nodig was om drie keer te kuchen.

Mnementh rommelde zijn bijval voor de kalme reactie van deze kandidate, toen ze het angstaanjagende tussen uit doken. Zij was niet bang geweest en had het ook niet uitgeschreeuwd van paniek, zoals de anderen wel hadden gedaan. F'lar voelde haar hart wel kloppen tegen zijn onderarm die tegen haar borst was gedrukt, maar dat was dan ook alles.

En toen waren ze boven de Weyr. Mnementh bewoog zijn vleugels zo dat ze door het heldere daglicht, een halve wereld van nachtelijk Ruatha verwijderd, konden glijden.

Lessa's handen klampten zich vast aan F'lars arm, maar nu van verrassing, terwijl ze boven de stenige diepte van de Weyr vlogen. F'lar tuurde naar Lessa's gezicht en was blij de vreugde te zien die zich daarop aftekende; zij toonde geen spoor van angst, hoewel ze duizend lengten boven de hoge Benden-bergrug hingen. Terwijl de zeven draken hun thuiskomstkreet slaakten, begon ze ongelovig te glimlachen.

De overige drakenrijders lieten zich in een wijde spiraal vallen, steeds verder naar beneden, terwijl Mnementh er de voorkeur aan gaf in luie cirkels te dalen. De drakenrijders verlieten de formatie keurig en landden ieder op de eigen rij en plek in de grotten van de Weyr. Eindelijk voltooide ook Mnementh zijn gemakzuchtige landing. Hij floot schel terwijl hij zijn voorwaartse snelheid afremde met een draaiing van zijn vleugels om uiteindelijk zachtjes op de rand terecht te komen. Hij hurkte toen F'lar het meisje op de ruwe rots neerzette, die getekend was door vele duizenden landingen met uitgestrekte klauwen.

'Dit leidt alleen naar onze verblijven,' zei hij tegen haar toen ze de gang binnenliepen. De gang was ruim en boogvormig om de enorme bronzen draken een makkelijke toegang te bieden.

Toen ze de grote natuurlijke grot bereikten die zijn thuis was geweest sinds Mnemenths volwassenheid, bekeek F'lar deze met een frisse blik na zijn eerste langere afwezigheid van de Weyr. De enorme kamer was onbetwist groter dan de meeste zalen die hij in Fax' gevolg had bezocht. Die zalen waren dan ook alleen maar bedoeld als verzamelplaats voor mensen, niet als woonplaats voor draken. Maar plotseling zag hij dat zijn eigen verblijf bijna even armoedig was als heel Ruatha. Het was zeker waar dat Benden een der oudste Weyrs was, net als Ruatha een der oudste Borgen was, maar dat was geen excuus. Hoeveel draken hadden niet in de holte geslapen voordat de rots eindelijk overeenstemde met de omvang van draken! En hoeveel voeten hadden niet het pad langs de Weyr van de draak naar de slaapruimte uitgesleten en verder nog naar de badkamer daarachter, waar de natuurlijke warme bron altijd voor vers water zorgde! Maar de tapijten aan de muren waren vaal geworden en op de lateibalken en vloerstenen zaten vetvlekken die gemakkelijk met zand weggeschuurd konden worden.

Hij zag de argwanende blik op Lessa's gezicht, toen hij stilhield in de slaapkamer.

'Ik moet Mnementh onmiddellijk gaan voeden. Jij kunt dus als eerste gaan baden,' zei hij, terwijl hij in een kist rommelde op zoek naar schone kleren voor haar. Dat waren weliswaar afdankertjes van eerdere bewoonsters van deze ruimte, maar in ieder geval veel beter dan wat ze nu droeg. Voorzichtig legde hij het witte wollen gewaad dat de traditionele Indrukdracht was, terug in de kist. Dat zou ze later dragen. Hij gooide verschillende kledingstukken en een zak vol zoet-zand voor haar voeten en wees naar het gordijn dat voor de ingang naar de badkamer hing.

Hij liet haar toen alleen, met de kleren in een hoopje voor haar op de grond, aangezien ze geen enkele poging had gedaan om ook maar iets op te vangen.

Mnementh vertelde F'lar dat F'nor Canth inmiddels al aan het voeren was en dat hij, Mnementh, ook honger had. Zij vertrouwde F'lar niet, maar ze was niet bang voor hem.

'Waarom zou ze dat ook zijn?' vroeg F'lar. 'Jij bent een neef van de waakwher die haar enige vriend was.'

Mnementh wees hem erop dat hij, een volgroeide bronzen draak, op geen enkele manier een relatie kon zijn van een broodmagere, kruipende, vastgeketende en gekortwiekte waakwher.

'Waarom betoonde je hem dan de drakeneer?' vroeg F'lar.

Hooghartig vertelde Mnementh dat hij het juist en gepast vond de dood van een loyaal, zichzelf opofferend wezen te betreuren. Zelfs een blauwe draak kon niet ontkennen dat die Ruathaanse waakwher geen enkele inlichting had verstrekt die hij niet mocht geven, hoewel er veel druk op het beest was uitgeoefend, ook door Mnementh zelf. Daarnaast had hij zichzelf verheven tot draakachtige dapperheid door erin te slagen weg te draaien ten koste van zijn eigen leven. Natuurlijk hadden de draken het beest hulde betoond toen het stierf.

F'lar grinnikte, tevreden dat hij erin geslaagd was de bronzen draak te plagen. Met veel waardigheid dook Mnementh naar de voederplaats.

F'lar sprong van Mnementh toen die boven F'nor bleef hangen. De pijnscheut in zijn schouder toen hij op de grond terechtkwam, deed hem eraan denken dat hij zich had voorgenomen het meisje voor de wond te laten zorgen. Hij keek toe hoe de bronzen draak op de dichtstbijzijnde vette hertenbok in de ronddraaiende kudde neerdook.

'Het Ei staat op uitkomen,' zei F'nor tegen zijn broer en hij grijnsde naar hem, terwijl hij op zijn hurken zat. Zijn ogen waren groot van opwinding.

F'lar knikte bedachtzaam. 'Er zullen er genoeg zijn voor de mannetjes om uit te kiezen,' gaf hij toe, wetend dat F'nor hem tergde door belangrijker nieuws achter te houden.

Ze keken allebei toe hoe F'nors Canth een hinde uitkoos. De bruine draak greep het spartelende hert netjes met zijn klauw en vloog naar een nog vrije plaats op de rotsrichel om daar van zijn maal te genieten.

Mnementh liet het eerste karkas los en gleed opnieuw over de kudde, maar ditmaal vloog hij door naar de weiden daarachter. Hij koos een zware loopvogel uit en tilde die met zijn klauwen op. F'lar sloeg het opstijgen van de draak gade. Als altijd onderging hij een golf van trots bij het zien van de moeiteloze slag van de vleugels, het spel van het zonlicht op de bronzen huid, het flitsen van de zilveren klauwen die waren uitgestoken voor de landing. Hij kreeg er nooit genoeg van Mnementh te zien en zijn onbewuste kracht en gratie te bewonderen.

'Lytol was totaal verbijsterd door de oproep,' merkte F'nor op, 'en laat zijn eerbetuiging en respect aan je overbrengen. Hij zal het goed doen in Ruatha.'

'Dat is ook de reden waarom hij werd gekozen,' bromde F'lar, die desalniettemin tevreden was met Lytols reactie. Een positie als plaatsvervangend Heer was weliswaar geen vergoeding voor het verlies van je draak, maar toch was het een eervolle verantwoordelijkheid.

'Men was blij op de Hoogten,' vervolgde F'nor, 'en oprecht verdrietig over de dood van Vrouwe Gemma. Het zal een interessant schouwspel zijn om te zien wie van de rivalen de titel opeist.'

'In Ruatha?' vroeg F'lar fronsend aan zijn halfbroer.

'Nee, in de Hoogten en de andere door Fax veroverde Borgen. Lytol zal zijn eigen mensen naar de Borg overbrengen om het te beveiligen en om ieder legertje dat zou willen proberen Ruatha te veroveren op andere gedachten te brengen. Hij kent velen in de Hoogten die graag naar een andere Borg zouden willen verhuizen, ondanks het feit dat Fax niet langer de Hoogten overheerst. Hij was van plan zo snel mogelijk naar Ruatha op te trekken, zodat onze eigen mensen weer snel hier kunnen zijn.'

Goedkeurend knikkend draaide F'lar zich om en begroette twee blauwe rijders van zijn vleugel die met hun draken naar de eetweiden kwamen. Mnementh ging nog een loopvogel halen.

'Hij eet matigjes,' merkte F'nor op. 'Canth stopt zich nog steeds vol.'

'Bruine draken hebben veel meer tijd nodig om te volgroeien,' sprak F'lar lijzig. Hij keek tevreden toe hoe F'nors ogen vuur schoten. Dat zou hem leren nieuws achter te houden.

'R'gul en S'lel zijn terug,' kondigde de bruinrijder eindelijk aan.

De twee blauwe draken hadden de kudde in paniek gebracht en die sloeg nu angstig schreeuwend op hol.

'De anderen zijn teruggeroepen,' vervolgde F'nor. 'Het scheelt nog maar weinig of Nemorth is werkelijk verstijfd in de dood.' Toen kon hij zichzelf niet langer inhouden. 'S'lel heeft er twee meegebracht, R'gul zelfs vijf. Wilskrachtig en mooi, zeggen ze.'

F'lar antwoordde niet. Hij had wel verwacht dat die twee verscheidene kandidaten mee zouden nemen. Wat hem betrof mochten ze er honderden meevoeren. Hij, F'lar, de bronsrijder, had met zijn keuze de winnares in handen.

Geïrriteerd dat zijn nieuws zo weinig reactie teweegbracht stond F'nor op.

'We hadden terug moeten gaan naar Crom om die ene te halen en de mooie...'

'Mooie?' antwoordde F'lar vinnig, daarbij een wenkbrauw minachtend optrekkend. 'Mooie? Jora was mooi,' spuwde hij cynisch uit.

'K'net en T'bor brengen kandidaten uit het westen mee,' voegde F'nor er bezorgd aan toe.

Het door de wind verwaaide gebrul van thuiskomende draken kraakte door de lucht. Beide mannen keken snel omhoog en zagen de dubbele spiralen van twee terugkerende vleugels, in het totaal twintig draken sterk.

Mnementh gooide zachtjes neuriënd zijn hoofd omhoog. F'lar riep hem terug en was blij dat de bronzen draak niet mopperde, hoewel hij maar matigjes gegeten had. Terwijl hij zijn broer vriendschappelijk groette, stapte hij op de nek van de draak en werd teruggedragen naar zijn eigen richel.

Mnementh hikte afwezig toen de twee door de korte gang naar de koepelvormige binnenste kamer liepen. Hij sjokte naar zijn eigen uitgediepte bed en ging op de gebogen steen zitten. Toen Mnementh zich had uitgerekt en zijn wigvormige kop gemakkelijk had neergelegd, benaderde F'lar hem. Mnementh bekeek zijn vriend met het dichtstbijzijnde oog, waarbij de vele facetten glinsterden en veranderden. De binnenste oogleden sloten zich langzaam onder F'lars handen die de kammen boven de ogen kalmerend krabden.

Als je het niet gewend bent dan zul je het een zenuwslopend gezicht vinden. Maar sinds het moment van twintig omwentelingen geleden waarop de grote Mnementh de schaal van zijn ei gebroken had en over de Broedweyr had gescharreld om op zwakke poten trillend voor de jongen F'lar te blijven staan, had de drakenrijder deze rustige momenten als de gelukkigste van een lange dag gekoesterd. De grootste eerbetuiging voor een man waren het vertrouwen en de vriendschap van de gevleugelde beesten van Pern. Want de loyaliteit die de draken kenden voor degene van het menselijk ras die zij hadden uitgekozen, was onwankelbaar en totaal vanaf het moment van Indruk.

Mnemenths innerlijke tevredenheid was zo groot dat hij zijn grote oog snel sloot. De draak sliep met enkel het puntje van zijn staart rechtop, hetgeen een zeker teken was dat hij, indien nodig, meteen klaarwakker en waakzaam zou zijn.

Bij het Gouden Ei van Faranth,

Bij de Weyrvrouw, wijs en trouw,

Baar een vlucht bronzen en bruine vleugels,

Baar een vlucht groen en blauw.

Baar drakenrijders, koen en sterk,

Draaklievend, als uit het ei geboren,

Vlucht van honderden, hemelwaarts stijgend,

Mens en draak als één aan het werk.

Lessa wachtte tot het geluid van de voetstappen van de drakenrijder wegstierf. Snel haastte ze zich door de grote grot en hoorde het geluid van schurende klauwen en het gesuis van de machtige vleugels. Nu rende ze door de korte gang naar de rand van de gapende ingang. Daar cirkelde de bronzen draak naar beneden in de richting van de bredere kant van de kale ovaal van één mijl lengte die Benden Weyr vormde. Natuurlijk had zij zoals alle andere Pernesianen van de Weyrs gehoord, maar om in één van die plaatsen te zijn was iets geheel anders.

Ze staarde omhoog, om zich heen en omlaag langs de steile rotswand. Er was geen enkele andere uitweg dan via drakenvleugels. De dichtstbijzijnde grotopeningen waren allemaal op onhandige afstanden boven haar aan de ene kant of onder haar aan de andere kant. Zij zat daar heel netjes opgesloten.

Weyrvrouw, had hij gezegd. Zijn vrouw? In zijn Weyr? Had hij dat bedoeld? Nee, dat was niet wat ze begrepen had van de draak. Plotseling viel het haar in dat het vreemd was dat ze de draak begrepen had. Konden alle gewone mensen dat? Of zat er bloed van drakenrijders in haar geslacht? In elk geval had Mnementh op iets anders, iets groters gedoeld, de een of andere hoge rang. Het kon niet anders dan dat ze wilden dat zij Weyrvrouw bij de nog ongeboren drakenkoningin zou worden. Alleen hoe moest ze, of moesten zij, dat aanpakken? Vagelijk kon ze zich herinneren dat, wanneer de drakenrijders op schouwing waren, deze naar speciale vrouwen zochten. Aha, speciale vrouwen. Zij was dus een van de kandidaten. En toch had de bronsrijder haar de positie aangeboden alsof zij de enige was die ervoor in aanmerking kwam. Hij had zeker een ruime hoeveelheid arrogantie, die vent, besloot Lessa. Arrogant was hij, maar zeker niet de bullebak die Fax geweest was.

Ze kon de bronzen draak zien neerduiken op de rennende kudde dieren, zag hoe hij toesloeg en weer opvloog om op een hoge richel te gaan zitten eten. Instinctief trok ze zich terug uit de opening, de donkere en relatief veilige gang in.

De etende draak riep tientallen herinneringen op aan verschrikkelijke verhalen. Verhalen waarmee ze de spot had gedreven, maar nu... Was het dan inderdaad waar dat draken mensenvlees aten? Was... Lessa onderbrak die gedachtegang. Het drakenras was niet minder wreed dan het menselijke ras. Maar de draak handelde tenminste uit bestiale noodzaak in plaats van bestiale hebzucht.

Ervan verzekerd dat de drakenrijder een tijdje bezig zou zijn, liep ze de grotere grot door naar de slaapkamer. Ze raapte de stapel kleding en de zak op en ging daarmee naar de badkamer. Het was een kleine kamer, maar ruim voldoende voor zijn functie. Een brede richel vormde een gedeeltelijke rand om de ongelijke cirkel van de badpoel. Er stond een bank en er hingen een paar schappen voor droogdoeken. In het gloeilicht kon ze zien dat het gedeelte van de poel waar ze het dichtst bij stond, met zand was opgevuld zodat de bader er comfortabel kon staan. Vandaar liep de bodem langzaam af naar het diepere water dat tegen de echte rotswand aan de overkant klotste.

Schoon te zijn! Helemaal schoon te zijn en dat te blijven. Lessa ontdeed zich met veel weerzin van de vodden en trapte ze in een hoek, niet wetend waar ze ze anders moest laten. Ze schudde een ruime hoeveelheid zoet-zand uit de zak en boog zich naar het water om het nat te maken.

Ze maakte snel een zachte modder met de zoete zeep en schrobde haar handen en haar beurse gezicht. Toen maakte ze meer zand nat en viel daarmee aan op armen en benen, vervolgens haar lichaam en uiteindelijk haar voeten. Ze schrobde zo hard dat ze halfgenezen wonden weer openmaakte. Toen stapte ze, of liever gezegd sprong ze, de badpoel in. Haar adem stokte toen het warme water het zoet-zand in haar schrammen deed schuimen. Ze dook onder en schudde met haar hoofd zodat haar haar geheel doorweekt was. Hierna wreef ze vlug zoet-zand in haar haar, en schrobde en spoelde het net zo lang tot ze dacht dat het schoon was. Het was alweer jaren geleden, dat ze schoon haar had gehad. Dikke strengen haar dreven in kluwen weg, alsof het enorme insecten met spits toelopende poten waren. Opgelucht merkte ze op dat het water onafgebroken ververst werd – het vuile en troebele water maakte plaats voor helder water. Ze richtte haar aandacht weer op haar lichaam en bleef schrobben op ingegroefd vuil totdat haar huid pijn deed. Het was een rituele reiniging, waarbij ze meer dan alleen maar het oppervlak schoonmaakte. Ze raakte in extase bij de gedachte weer schoon te zijn.

Eindelijk was ze ervan overtuigd dat haar lichaam nu zo schoon was als maar mogelijk was in één lange weekbeurt en deed ze voor de derde maal zoet-zand in haar haren. Ze verliet het bad bijna met tegenzin. Ze wrong haar haar uit en draaide het in een knoet op haar hoofd, opdat ze zich kon afdrogen. Ze schudde het stapeltje kledingstukken uit elkaar en hield er één voor haar lichaam. De lichtgroene stof voelde zacht en glad aan onder haar door het lange weken gerimpelde vingers, hoewel de opstaande vezels aan haar ruwe handen bleven haken. Ze gooide het over zich heen. Het zat losjes, maar om het donkergroene overkleed zat een sjerp die ze strak aantrok rond haar middel. Het ongewone gevoel van zachtheid op haar naakte huid deed haar kronkelen van zinnelijk plezier. De rok, niet langer het gebruikelijke gescheurde vod, zwaaide zwaar rond haar enkels en maakte dat ze van puur vrouwelijk genot begon te glimlachen. Ze pakte een schone handdoek en begon haar haar te drogen.

Een gedempt geluid bereikte haar oren en ze stopte even, met haar handen opgeheven en haar hoofd schuin. Ze luisterde ingespannen. Ja, er klonken geluiden van buiten. De drakenrijder en zijn beest waren teruggekeerd. Ze grijnsde geïrriteerd, omdat ze te vroeg gestoord werd. Ze begon haar haar nog harder te wrijven. Ze kamde haar halfdroge haren met haar vingers, maar stuitte telkens op klitten. Ze probeerde het haar met zachtjes platslaan op zijn plaats te krijgen en duwde het uitdagend achter haar oren. Woedend rommelde ze op de planken totdat ze een metalen kam met ruwgevormde tanden vond. Hiermee viel ze haar onwillige haren aan en ze slaagde erin door middel van veel rukken en kreunen door de klittenmassa te komen.

Nu het droog was, kreeg haar haar plotsklaps een eigen leven. Het knetterde om haar handen en bleef aan gezicht en kam en kleding plakken. Het kostte moeite de zijdezachte massa onder de duim te krijgen. En haar haar was veel langer, nu het niet langer ineengeklit zat. Het hing tot op haar middel – als het niet aan haar handen bleef vastzitten.

Ze stopte om te luisteren, maar hoorde geen enkel geluid meer. Ze stapte ongerust op het gordijn af en keek behoedzaam de slaapkamer in. Die was leeg. Ze luisterde nogmaals en ving nu de waarneembare gedachten van de slapende draak op. Mooi, ze kwam de man liever in de aanwezigheid van een slapende draak tegen dan in een slaapkamer. Ze begon de kamer door te lopen en zag, toen ze langs een stuk gepolijst metaal aan de muur liep, uit haar ooghoeken een vreemde vrouw.

Ze hield verbaasd in en staarde ongelovig naar het gezicht dat in het metaal weerspiegeld werd. Pas toen ze haar handen in onwillekeurige verbazing tegen haar uitstekende kaken hield en het spiegelbeeld dit ook deed, begreep ze dat ze naar zichzelf keek.

Nee maar, dat meisje in de weerspiegelaar was mooier dan Vrouwe Tela, de dochter van de kleermaker! Maar zo mager! Haar handen gleden naar beneden, alsof ze een eigen wil hadden, naar haar nek, de uitstekende schouderbotten, haar borsten, die voller waren dan de rest van haar lichaam dat uitgemergeld was. Met een ijdelheid die ze tot dan toe niet had gekend, merkte ze op dat de jurk te groot was voor haar lijf. En dan dat haar... het omvatte haar hoofd als een aureool. Het wilde gewoon niet op zijn plaats blijven. Ze streek het met ongeduldige vingers glad, waarbij automatisch lokken voor haar gezicht vielen. Toen ze die geïrriteerd terugduwde omdat ze zich niet langer hoefde te vermommen, dreven ze langzaam weer naar voren.

Een zacht geluid van een langs steen schurende laars haalde haar uit haar gedachten. Ze verwachtte dat hij ieder moment kon verschijnen en plotseling was ze verlegen. Nu haar gezicht niet langer versluierd was, haar haar achter haar oren was weggestoken en haar lichaamsvormen door een strakzittende stof werden geaccentueerd, voelde ze zich ontdaan van de vertrouwde anonimiteit en dus kwetsbaar.

Streng onderdrukte ze de drang om weg te rennen en de irrationele schok van angst. Terwijl ze in de spiegel naar zichzelf keek, rechtte ze haar schouders, hief haar hoofd fier op met de kin in de lucht. Door de beweging begon haar haar weer te knisperen, verplaatste zich rond haar hoofd en bleef daar weer plakken. Zij was Lessa van Ruatha, dochter van een goed en oud geslacht. Zij had niet langer sluwheid nodig om zichzelf staande te houden en daarom diende ze trots en met open vizier de wereld tegemoet te treden... en die drakenrijder.

Ze liep vastberaden de kamer door en duwde het gordijn in de opening naar de grote grot opzij.

Daar stond hij, naast de kop van de draak. Hij was bezig met een vreemd tedere blik in zijn ogen de kassen boven de ogen van de draak te krabben. Dit was een tafereel dat in het geheel niet overeenkwam met wat ze over drakenrijders had gehoord.

Natuurlijk had ze wel gehoord over de vreemde affiniteit tussen rijder en draak, maar dit was de eerste keer dat ze besefte dat liefde deel uitmaakte van die band. En dat die gereserveerde, koude man tot zo'n diepe emotie in staat was. Hij was bars genoeg geweest tegen haar, toen ze afscheid wilde nemen van de oude waakwher. Geen wonder dat die had gedacht dat de drakenrijder haar kwaad wilde doen. De draken waren toleranter geweest, herinnerde ze zich terwijl ze onbewust snoof.

Hij draaide zich langzaam om, alsof hij het bronzen dier met tegenzin verliet. Hij zag haar en keerde zich helemaal om. Hij keek haar heel intens aan, toen hij merkte dat haar uiterlijk sterk veranderd was. Met snelle, lichte pas kwam hij op haar af en duwde haar achteruit de slaapkamer weer in, haar met een arm stevig bij de elleboog vasthoudend.

'Mnementh heeft matig gegeten en heeft nu stilte nodig om te rusten,' sprak hij met zachte stem, alsof dat de belangrijkste gedachte was. Hij trok het zware gordijn weer dicht.

Toen hield hij haar op een afstand en bekeek haar van alle kanten. Terwijl hij haar aandachtig opnam, gleed er een vreemde en lichtelijk verbaasde uitdrukking over zijn gezicht.

'Je hebt je gewassen... mooi, ja, bijna mooi,' gaf hij met zoveel minzaamheid in zijn stem toe dat ze zich gepikeerd en ruw van hem lostrok. Zijn lage lach dreef de spot met haar. 'Hoe had iemand ook kunnen raden wat er verborgen ging onder het vuil van... tien volle omwentelingen, zal ik maar zeggen. Ja zeker, je bent mooi genoeg om F'nor tot bedaren te brengen.'

Hij nam haar geheel tegen zich in door zijn houding en ze vroeg ijzig: 'En F'nor moet in elk geval tot bedaren gebracht worden?'

Hij grijnsde zolang tegen haar dat ze die grijns van zijn gezicht wilde slaan en haar vuisten tegen haar middel geklemd moest houden om dat te voorkomen.

Uiteindelijk zei hij: 'Hoe dan ook, we moeten eten en dan zal ik jouw diensten nodig hebben.' Toen ze een geschrokken kreet uitte, draaide hij zich om en toonde het aangekoekte bloed op zijn linkermouw. 'Het minste dat je kunt doen is de wonden verzorgen die ik op eerbare wijze heb opgelopen tijdens het vechten in jouw naam,' zei hij.

Hij schoof een stuk van een gordijn dat voor de binnenste muur hing opzij. 'Eten voor twee,' brulde hij in een zwart gat in de steile rots.

Ze hoorde een ondergrondse echo diep beneden haar. Zijn stem weerkaatste in wat een lange schacht moest zijn.

'Nemorth is bijna stijf,' zei hij, terwijl hij etenswaren te voorschijn haalde uit een andere door een gordijn verborgen schacht, 'en in ieder geval zal het uitkomen nu snel beginnen.'

Een kilte nestelde zich in Lessa's maag toen het uitkomen werd genoemd. De mildste verhalen die ze over dat gedeelte van drakenkennis gehoord had, waren ijzingwekkend, de ergste macaber. Verdoofd nam ze de dingen die hij haar gaf aan.

'Wat? Bang?' tartte de drakenrijder haar, terwijl hij even stopte met het uittrekken van het bloedbevlekte en gescheurde hemd.

Met haar hoofd schuddend richtte Lessa haar aandacht op de breedgeschouderde en goed gespierde rug die hij haar toekeerde. De blekere huid van zijn lichaam was versierd met willekeurige strepen bloed. Vers bloed welde op uit de wond op zijn schouder, die door het verwijderen van het hemd weer was opengegaan.

'Ik heb water nodig,' zei ze en ze merkte dat er een platte pan zat tussen de spullen, die hij haar had aangereikt. Snel liep ze naar de poel om water te halen en vroeg zich intussen af hoe ze ermee had kunnen instemmen zich zo ver van Ruatha te wagen. Hoewel het tot een ruïne vervallen was, was het toch van haar geweest en vertrouwd vanaf de toren tot de diepste kelder. Op het moment dat de drakenrijder het idee had geopperd en zo geslepen doorgedrukt, had ze het gevoel gehad dat ze alles aankon, omdat ze erin geslaagd was Fax te laten sterven. Nu kostte het haar alle mogelijke moeite het water in de pan, die zo onverklaarbaar in haar handen trilde, te houden.

Ze dwong zich alleen op de wond te letten. Het was een gemene jaap, diep waar de punt door de huid was gedrongen en naar beneden toe langzaam ondieper wordend. Zijn huid voelde glad aan onder haar vingers, terwijl ze de wond schoonmaakte. In weerwil van zichzelf viel haar de mannelijke geur op, die op een niet-onplezierige wijze was samengesteld uit zweet, leer en een muskusachtig bestanddeel dat voort moest komen uit de nauwe betrokkenheid met draken.

Hoewel het pijn moest hebben gedaan toen ze het bloed wegwaste, gaf hij geen enkel teken van ongemak. Het leek alsof hij het niet in de gaten had. Het irriteerde haar nog meer dat ze niet kon toegeven aan de verleiding hem ruw te behandelen om hem te laten boeten voor het negeren van haar gevoelens.

Ze knarsetandde uit frustratie toen ze een ruime hoeveelheid van de helende zalf op zijn wond smeerde. Nadat ze een klein kussentje van verband had gemaakt, bond ze dat handig met behulp van andere losgescheurde reepjes stof stevig op zijn plaats. Ze stapte achteruit toen ze met haar behandeling klaar was. Hij probeerde zijn arm te bewegen nu die gehinderd werd door het verband. De beweging deed de spieren in zijn rug golven.

Toen hij haar aankeek, was de blik in zijn ogen donker en bedachtzaam.

'Teder gedaan, mijn Vrouwe. Mijn dank daarvoor.' Hij glimlachte ironisch.

Ze week achteruit toen hij opstond, maar hij liep alleen maar naar een kist om daar een schoon hemd uit te halen.

Ze hoorden een gedempt gerommel dat snel luider werd.

Lessa vroeg zich af of het brullende draken waren, terwijl ze trachtte de belachelijke angst die in haar opwelde, te beheersen. Was het uitkomen begonnen? Hier was geen hol van een waakwher om in te schuilen.

Alsof hij haar verwarring begreep, lachte de drakenrijder goedmoedig en schoof het wandkleed opzij, daarbij zijn ogen op haar gericht houdend, toen een luidruchtig mechanisme binnen in de schacht een blad met eten te voorschijn deed komen.

Lessa schaamde zich voor haar ongegronde angst en was kwaad dat hij die had gezien. Opstandig ging ze op de met bontvellen bedekte muurzitting zitten en wenste hem hartstochtelijk een heel scala van ernstige en pijnlijke wonden toe, die ze allemaal met onverschillige handen zou verzorgen. In de toekomst zou ze geen enkele kans voorbij laten gaan...

Hij zette het blad op de lage tafel voor haar neer en pakte een stapel bontvellen voor zijn eigen stoel. Op het blad lagen vlees, brood, een verleidelijke gele kaas en zelfs wat winterfruit. Bovendien stond er een schenkkan met klah op. Hij begon niet te eten en zij dus ook niet, hoewel de gedachte aan een stuk fruit dat rijp was en niet verrot haar het water in de mond deed lopen. Hij keek naar haar op en fronste.

'Zelfs in de Weyr breekt de dame als eerste het brood,' zei hij en boog zijn hoofd beleefd.

Lessa bloosde, omdat ze niet gewend was aan beleefdheid en zeker niet om als eerste met eten te beginnen. Ze brak een stuk van het brood af. Ze kon zich niet herinneren ooit zulk lekker brood te hebben geproefd. In de eerste plaats was het vers gebakken. Het meel was heel goed gezeefd en bevatte geen spoortje zand of kaf. Ze nam het stuk kaas dat hij haar aanbood aan en ook dit had een ongewoon zalige scherpte van smaak. Ze vatte meer moed door deze aanwijzing voor haar gewijzigde status en reikte naar het vlezigste stuk fruit.

'Welnu,' begon de drakenrijder en pakte haar hand om haar aandacht te trekken.

Schuldig liet ze het stuk fruit vallen, omdat ze dacht dat ze een fout had gemaakt. Ze staarde hem aan, terwijl ze zich afvroeg wat ze fout had gedaan. F'lar pakte het stuk fruit weer op en gaf het weer aan haar, terwijl hij verder praatte. Met grote ogen en volledig ontwapend nam ze kleine hapjes van het fruit en schonk hem haar volle aandacht.

'Luister goed naar me. Je moet nooit angst tonen, wat er ook op de Broedweyr gebeurt. En je moet ervoor zorgen dat ze zich niet overeet.' Een wrange uitdrukking gleed over zijn gezicht. 'Een van onze belangrijkste taken is ervoor te zorgen dat een draak zich niet overeet.'

Lessa verloor alle interesse in de smaak van het fruit. Ze legde het voorzichtig terug op de schaal en probeerde uit te vissen wat de toon van zijn stem geïmpliceerd had. Ze keek naar het gezicht van de drakenrijder en zag hem voor het eerst als een persoon en niet als een symbool.

Zijn kilte was behoedzaamheid en geen gebrek aan emotie, zag ze nu. Zijn ernst moest zijn jeugd tegenwicht bieden, want hij kon niet veel omwentelingen ouder zijn dan zij. Om hem heen hing een duisternis die geen kwaadwilligheid was, maar een soort broedend geduld. Dik zwart haar golfde van een hoog voorhoofd terug om over zijn hemdsboord te vallen. Zijn dikke zwarte wenkbrauwen werden vaak in een sombere blik samengetrokken, of op arrogante wijze gebogen omdat hij langs een hoge neusrug op zijn slachtoffer neerkeek. Zijn ogen (die amber waren, net licht genoeg om goudkleurig te lijken) drukten vaak cynische gevoelens of koude neerbuigendheid uit. Zijn lippen waren dun, maar goed gevormd en in rust zelfs bijna zachtaardig. Waarom moest hij zijn mond altijd in afkeuring naar één kant vertrekken of in een van die sardonische lachjes? Iedereen moest hem knap vinden, veronderstelde ze oprecht, want er hing een soort dwingend air over hem dat als een magneet werkte. En op dit moment deed hij zich in het geheel niet anders voor.

Hij meende wat hij zei. Hij wilde niet dat ze bang was. Er was geen enkele reden voor haar, Lessa, om bang te zijn.

Hij wilde zelfs heel graag dat het haar lukte. In het wie weerhouden van zich aan wat te overeten? Kuddedieren? Een pas uitgekomen draak was zeker niet in staat een heel dier op te eten. Die taak scheen Lessa gemakkelijk genoeg. De waakwher had haar en niemand anders in Borg Ruath gehoorzaamd. Ze had de grote, bronzen draak begrepen en was er zelfs in geslaagd om hem tot stilte te manen toen ze onder zijn rustplaats op de toren door liep om de vroedvrouw te halen. Belangrijkste taak? Onze belangrijkste taak?

De drakenrijder keek haar verwachtingsvol aan.

'Onze belangrijkste taak?' herhaalde ze in een niet uitgesproken verzoek om meer informatie.

'Later meer van dat alles. Het dringendste eerst,' zei hij, daarbij haar andere vragen ongeduldig opzij schuivend.

'Maar wat gebeurt er nou verder?' drong ze aan.

'Wat mij verteld werd, vertel ik jou. Niets meer, niets minder. Denk aan die twee punten. Verban alle angst en laat haar zich niet overeten.'

'Maar...'

'Jij moet wél eten. Hier.' Hij prikte een stuk vlees aan zijn mes en gooide dat naar haar toe. Hij bleef fronsend toekijken totdat ze het doorgeslikt had. Hij stond op het punt om haar meer vlees op te dringen, maar ze was hem te snel af door het halfopgegeten stuk fruit weer op te pakken en daaraan te gaan zitten knabbelen. Ze had tijdens deze maaltijd al meer gegeten dan gedurende een hele dag op de Borg.

'Binnenkort zullen wij in de Weyr beter eten,' merkte hij op, terwijl hij minachtend naar het blad keek.

Lessa was verbaasd, want in haar ogen was dit een feestmaal.

'Meer dan wat je gewend bent? Ach ja, ik vergeet dat je zo mager als een lat uit Ruatha bent vertrokken.'

Zij verstijfde.

'Je hebt het goed gedaan in Ruatha. Ik wilde geen kritiek spuien,' voegde hij eraan toe. 'Maar bekijk jezelf nu eens.' Hij maakte een gebaar in de richting van haar lichaam, terwijl die vreemde, halfgeamuseerde en halfbedachtzame uitdrukking over zijn gezicht gleed. 'Nee, ik zou nooit geraden hebben dat je zo mooi zou zijn na een bad,' merkte hij op. 'Ook niet dat je zulk haar zou hebben.' Ditmaal drukte zijn blik oprechte bewondering uit. Onwillekeurig streek ze met een hand langs haar gezicht, waarbij het haar knisperde onder haar vingers. Het antwoord dat ze hem in haar verontwaardiging wilde geven, stokte in haar keel. Een onaards geweeklaag vulde de kamer.

Het geluid deed haar vanaf haar gehoorbotjes tot onder aan haar ruggengraat trillen. Ze sloeg haar handen voor haar oren. Het lawaai gonsde desondanks in haar schedel. Het hield even abrupt op als het begonnen was.

Voordat ze in de gaten had wat hij wilde, had de drakenrijder haar bij de pols gegrepen en trok haar naar de kist.

'Trek dat uit,' beval hij, naar haar kleding wijzend. Terwijl zij hem stompzinnig aanstaarde, hield hij haar een lang, wit gewaad voor, zonder mouwen of gordel – het was een stuk van twee lengten van een zachte stof die bij de schouders en aan de zijden aan elkaar waren genaaid. 'Trek alles uit, of moet ik je helpen?' vroeg hij ongeduldig.

Het wilde geluid herhaalde zich en de zenuwslopende toon ervan deed haar vingers nog vlugger werken. Nauwelijks had ze haar kleren uitgetrokken, die ze daarbij op de grond liet glijden, of hij had het witte gewaad al over haar hoofd gegooid. Ze slaagde er maar net in om haar armen op de juiste plaats te krijgen, voordat hij haar alweer bij de pols greep en met haar de kamer uit rende. Haar haar wapperde alle kanten uit en leek te leven doordat het zo statisch was.

Toen ze de buitenkamer bereikten, stond de bronzen draak reeds in het midden van de ruimte met zijn kop naar de slaapkamerdeur gedraaid. Het kwam Lessa voor dat hij geen geduld met haar had; zijn grote ogen, die haar zo fascineerden, vonkten iriserend. Zijn gehele manier van doen verried een grote innerlijke opwinding en een hoog neuriënd geluid kwam uit zijn keel. Dit geluid was toch nog een aantal octaven lager dan de angstaanjagende kreet die hen allen had doen opschrikken.

Hoewel ze allebei gehaast en ongeduldig waren, hielden draak en rijder even stil. Plotseling begreep Lessa dat ze over haar aan het praten waren. De kop van de grote draak hing ineens vlak voor haar en zijn neus ontnam haar ieder verder uitzicht. Ze voelde de warmte van zijn adem, die lichtjes naar fosfor rook. Ze hoorde dat hij zijn berijder vertelde dat deze vrouw uit Ruatha hem meer en meer beviel.

Met een ruk die haar hoofd in haar nek deed klappen, trok de drakenrijder haar door de gang. De draak draafde naast hen en ze liepen zo hard dat Lessa bang was dat ze aan het einde van de richel af zouden schieten. Maar op het cruciale moment werd ze op de grote nek van de draak getrokken, waarna de drakenrijder haar stevig rond haar middel bleef vasthouden. In dezelfde vloeiende beweging gleden ze over de kom van de Weyr naar de hogere rotswand aan de overkant. De lucht was vol vleugels en drakenstaarten en werd verscheurd door een koor van geluiden dat tussen de rotswanden weerkaatste.

Mnementh vloog recht op een grote, ronde duisternis hoog in de klifwand af in een koers waarvan Lessa zeker wist dat die alleen maar in een botsing met andere draken kon eindigen. Op magische wijze gleden de beesten in ganzenpas naar binnen. Mnemenths enorme vleugels pasten maar net tussen de ingang.

De gang trilde door de razende vleugels. De lucht om haar heen werd dicht opeen geperst. Toen vlogen ze een gigantische grot binnen.

Nee maar, dacht Lessa ongelovig, de berg moet van binnen hol zijn. Langs de enorme grot zaten draken in aaneengesloten rijen, blauwe, groene, bruine en maar twee grote bronzen beesten zoals Mnementh. De richels waar ze op zaten, waren bedoeld voor honderden draken. Lessa greep de schubben van de bronzen nek stevig vast, terwijl ze instinctief wist dat er iets groots stond te gebeuren.

Mnementh zweefde naar beneden, de richel van de bronzen draken negerend. Het enige wat Lessa nog kon zien, lag op de zanderige vloer van de grote grot: drakeneieren. Een legsel van tien monstrueuze, gevlekte eieren, waarvan de schalen schokkend bewogen door de pogingen van de jonge draakjes uit te breken. Op een verhoogd deel van de vloer lag een gouden ei dat de helft groter was dan de gevlekte eieren. Net achter het gouden ei lag de bewegingloze okeren kolos van de oude koningin.

Terwijl Mnementh boven de vloer in de nabijheid van het gouden ei zweefde, voelde Lessa dat de drakenrijder haar vastpakte en haar van Mnemenths nek aftilde.

Ongerust greep zij hem vast. Zijn handen klemden haar steviger vast en zwaaiden haar zonder pardon naar beneden. Zijn ogen, gevuld met een fel amberkleurig vuur, boorden zich in de hare.

'Denk aan wat ik je gezegd heb, Lessa!'

Mnementh voegde er een aanmoedigend geluid aan toe en draaide een groot, samengesteld oog naar haar toe. Toen rees hij op van de vloer. Lessa stak een hand half in de lucht in een smekend gebaar, nu haar alle steun ontnomen was, ook die innerlijke drang die haar staande had gehouden in haar strijd tegen Fax. Ze zag dat de bronzen draak op de eerste richel ging zitten, daarbij een zekere afstand tussen hem en de andere bronzen draken bewarend. De drakenrijder stapte af en Mnementh boog zijn lenige nek zo dat zijn kop naast F'lar lag. De man stak zijn hand uit en begon afwezig, zo scheen het Lessa toe, het beest te strelen.

Luid geschreeuw en geweeklaag leidden Lessa af en ze zag meer draken dalen en net boven de grotvloer zweven. Iedere rijder zette een meisje af totdat er twaalf meisjes op de vloer stonden. Zij bleef op enige afstand van de anderen die zich aan elkaar vastklampten. Ze bekeek hen nieuwsgierig, maar minachtte hun tranen, hoewel haar hart waarschijnlijk niet minder snel bonsde. De meisjes waren op geen enkele manier gewond, voor zover zij kon zien, dus waarom huilden ze zo? Haar minachting voor hun geblèr maakte dat ze haar eigen roekeloosheid inzag en ze haalde diep adem om de kilte in haar te verdrijven. Laat hen bang zijn. Zij was Lessa van Ruatha en had geen enkele reden om bang te zijn.

Precies op dat moment bewoog het gouden ei schokkend. De meisjes weken naar lucht happend achteruit in de richting van de rotswand. Een van hen, een mooie blondine met een zware vlecht van goudkleurig haar die vlak boven de grond heen en weer zwaaide, maakte aanstalten om van de verhoging te stappen, maar stopte toen. Luid krijsend week ze angstig achteruit, in een poging bescherming te zoeken bij haar lotgenoten.

Lessa draaide zich snel om om te zien wat de reden kon zijn voor de uitdrukking van afgrijzen op het gezicht van het meisje en stapte onwillekeurig zelf achteruit.

In het hoofdgedeelte van de zanderige arena waren verschillende van het handjevol eieren reeds gebroken. De draakjes bewogen zich zwakjes kraaiend in de richting van een groepje jonge jongens die stoïcijns in een halve cirkel stonden. Enkelen van hen waren niet ouder dan zij geweest was toen Fax' leger op Borg Ruath neerdook.

Het gekrijs van de meisjes ging over in gedempt gehuil en gehijg toen een van de draakjes klauw en bek uitstrekte om een jongen te grijpen.

Lessa dwong zichzelf toe te kijken hoe de jonge draak de jongen verminkte en ruw opzij gooide, alsof hij hem om de een of andere reden ongeschikt achtte. De jongen bewoog zich niet en ze zag bloed opwellen uit de wonden die het draakje veroorzaakt had.

Een tweede draakje strompelde op een andere jongen af en hield voor hem stil, daarbij onmachtig met de nog natte vleugeltjes slaand. Hij rekte zijn magere nek uit en kraste een parodie op het aanmoedigende geneurie dat Mnementh vaak uitte. Onzeker stak de jongen een hand uit en begon de kammen boven de ogen te krabben. Lessa keek ongelovig toe toen het draakje het hoofd naar beneden boog en, terwijl het gekreun steeds zachtaardiger werd, tegen de jongen aan schurkte. Het gezicht van het kind vormde een ongelovige glimlach van verrukking.

Lessa scheurde zich los van dit verbazingwekkende tafereel en zag een ander draakje hetzelfde doen met weer een andere jongen. In de tussentijd waren nog twee draakjes uit het ei gekropen. Een had een jongen omvergegooid en liep over hem heen, zich niet bewust van het feit dat zijn klauwen diepe wonden maakten. Het draakje dat zijn voorganger volgde, stopte bij het gewonde kind en liet zijn kop naar het hoofd van de jongen zakken, waarbij het angstig kreunde. Terwijl Lessa toekeek, slaagde de jongen er huilend van de pijn in weer op te staan. Ze kon horen dat de jongen het draakje bezwoer zich geen zorgen te maken; hij had enkel wat schrammetjes.

Het was snel voorbij. De jonge draakjes en de jongens hadden paren gevormd. Groenrijders doken neer om de jongens die om de een of andere reden ongeschikt waren gebleken, weg te halen. Blauwrijders en hun beesten namen plaats op de vloer en leidden de paren weg uit de grot. De jonge draakjes piepten, kreunden en sloegen met nog steeds natte vleugeltjes terwijl ze wegstrompelden. Ze werden daarbij aangemoedigd door hun zojuist gekozen Weyrgenoten.

Lessa draaide zich vastbesloten om, nu ze wist wat ze kon verwachten. Ze probeerde te bedenken wat de jongens wel en niet hadden gedaan om ervoor te zorgen dat ze werden uitgekozen door de jonge draakjes.

De gouden schaal begon een scheur te vertonen die werd begroet met angstig gekrijs van de meisjes. Enkelen waren in elkaar gezakt tot hoopjes witte stof, anderen omhelsden elkaar stevig in gedeelde angst. De scheur werd wijder en de wigvormige kop brak erdoorheen, snel gevolgd door de nek die goudkleurig glinsterde. Lessa vroeg zich af hoe lang het zou duren voordat het beest volgroeid was, gezien de niet geringe omvang bij de geboorte. Want de kop was groter dan die van de mannelijke draakjes en die waren groot genoeg om stevige jongens van tien omwentelingen te overweldigen.

Lessa werd zich bewust van een luid gezoem in de zaal. Opkijkend realiseerde ze zich dat het kwam van de toekijkende bronzen draken, want dit was de geboorte van hun partner, hun koningin. Het gezoem werd luider toen de schaal in fragmenten uiteenbarstte en het gouden, glanzende lijf van de nieuwe koningin te voorschijn kwam. Ze strompelde naar buiten en dook met haar bek in het zand, waar ze even vastzat. Ze sloeg met haar natte vleugels en wist zich zo rechtop te krijgen. In haar onbeholpenheid was ze lachwekkend. Met plotselinge en onverwachte snelheid stormde ze in de richting van de meisjes die nu totaal in paniek raakten. In een oogwenk had ze het eerste meisje met zo'n geweld door elkaar geschud dat haar hoofd hoorbaar kraakte. Het meisje viel slap op de grond. Zonder verder nog op haar te letten sprong de draak in de richting van een tweede meisje, maar ze schatte de afstand verkeerd in, miste en viel. Daarbij strekte ze echter een klauw uit om steun te zoeken en haalde het lichaam van het meisje van schouder tot dij open. Het dodelijk gewonde kind leidde de draak af met haar gegil en de andere meisjes ontwaakten hierdoor uit hun trance. Zij stoven in hun paniek alle kanten uit, renden, vielen, strompelden en struikelden in de richting van de uitgang die de jongens hadden gebruikt.

Toen het gouden beest meelijwekkend piepend van de verhoogde arena afsprong in de richting van de vluchtende meisjes, bewoog Lessa zich. Waarom was die griet met haar stomme kop niet opzij gestapt, dacht ze, terwijl ze naar de wigvormige kop reikte, die bij de geboorte niet veel groter was dan haar lichaam. Het draakje was zo onhandig dat ze een gevaar voor zichzelf was.

Lessa draaide de kop rond, zodat de facetogen gedwongen waren haar aan te kijken... en ze merkte dat ze zichzelf verloor in die regenboogblik.

Een gevoel van vreugde vervulde Lessa; een gevoel van warmte, tederheid, zuivere genegenheid en onmiddellijk respect en bewondering vloeide haar geest en hart en ziel binnen. Nooit meer zou het Lessa ontbreken aan iemand die het voor haar opnam, een vertrouwd wezen dat meteen wist hoe ze zich voelde, wat ze dacht en wat haar wensen waren. Hoe geweldig was ze, hoe mooi, hoe lief, hoe attent, hoe dapper en slim!

Werktuiglijk begon Lessa precies de juiste plek boven de zachte oogkassen te krabben.

Het draakje knipperde droefgeestig naar haar, verdrietig omdat ze Lessa ongerust gemaakt had. Ze klopte geruststellend op de natte, zachte nek die zich vol vertrouwen naar haar toe boog. De draak wankelde naar een kant en één vleugel raakte bekneld onder een achterpoot. Dat deed haar pijn. Heel voorzichtig tilde Lessa de achterpoot op, bevrijdde de vleugel en vouwde die terug op de kam op de rug.

De draak begon in haar keel te neuriën en volgde elke beweging van Lessa met haar ogen. Ze stootte Lessa aan en die besteedde gehoorzaam aandacht aan de andere oogkam.

De draak liet haar weten dat ze honger had.

'We zullen er zo meteen voor zorgen dat je iets te eten krijgt,' verzekerde Lessa haar en knipperde verbaasd terug naar de draak. Hoe kon ze zo ongevoelig zijn? Dit kleine wezentje had toch zojuist twee meisjes ernstig verwond, zo niet gedood.

Het verontrustte haar dat haar sympathie zo snel naar de draak omsloeg. En toch was het voor haar vanzelfsprekend dat ze dit beestje wilde beschermen.

De draak boog haar nek zodat ze Lessa recht in de ogen kon kijken. Ramoth herhaalde droevig dat ze heel erge honger had, aangezien ze zo lang zonder eten in die schaal opgesloten had gezeten.

Lessa vroeg zich af hoe Ramoth de naam van de gouden draak wist en Ramoth antwoordde: 'Waarom zou ze haar eigen naam niet kennen, aangezien het de hare is en niet die van iemand anders?' En toen verloor Lessa zich opnieuw in die prachtige, uitdrukkingsvolle ogen.

Ze vergat de dalende bronzen draken, ze vergat de aanwezigheid van de bronsrijders. Lessa stond alleen maar de kop van het prachtigste beest van heel Pern te strelen. Ze wist dat er een hoop problemen voor haar lagen, maar ook roem. Maar ze was zich het sterkst van alles bewust van het feit dat zij, Lessa van Pern, nu Weyrvrouw was bij de gouden Ramoth, voor eens en altijd.

Deel 2

Ramoths vlucht

Zeeën zieden en bergen verrijzen,

Het zand dat brandt, de draken bewijzen

De Rode Ster passeert.

Laat vuren vlammen en stenen, stapel,

Groen verdort; Pern, te wapen!

Bewaak alle passen.

Sla acht op de Sterrensteen, let op de lucht,

Maak de Weyrs gereed; alle rijders in vlucht;

De Rode Ster passeert.

'Als een koningin niet mag vliegen, waarom heeft ze dan vleugels?' vroeg Lessa. Ze probeerde oprecht een toon van kalme redelijkheid te handhaven.

Ze had moeten leren om het niet te laten merken als ze van binnen kookte. In tegenstelling tot gewone Pernesianen konden drakenrijders sterke emotionele aura's waarnemen.

R'guls zware wenkbrauwen trokken in een verbaasde en geschokte frons samen. Hij klapte zijn kaken in ergernis op elkaar. Lessa wist wat hij zou antwoorden voor hij zijn mond opendeed.

'Koninginnen vliegen niet,' zei hij monotoon.

'Behalve om te paren,' voegde S'lel eraan toe. Hij had zitten doezelen, wat hij vaak deed, hoewel hij jonger was dan de levendige R'gul.

Ze gaan weer ruzie maken, dacht Lessa inwendig kreunend. Dat kon ze ongeveer een halfuur verdragen, maar dan begon haar maag op te spelen. Hun idee de nieuwe Weyrvrouw te instrueren over "Plichten ten aanzien van Draak, Weyr en Pern" verzandde te vaak in eindeloze discussies over marginale puntjes in de lessen die zij uit haar hoofd diende te leren en woord voor woord moest kunnen opzeggen. Ze bleef hopen dat ze erin zou slagen ze zo uit hun tent te lokken dat ze per ongeluk een of twee waarheden onthulden.

'Een koningin vliegt alleen om te paren,' erkende R'gul.

'Maar,' zei Lessa vasthoudend, 'als ze kan vliegen om te paren, kan ze dat toch ook op andere tijdstippen?'

'Koninginnen vliegen niet,' zei R'gul koppig.

'Jora vloog nooit op een draak,' mompelde S'lel. Hij knipperde snel met zijn ogen nu hij over het verleden nadacht. 'Jora kwam nooit buiten deze verblijven.'

'Ze bracht Nemorth naar de weidegronden om gevoerd te worden,' beet een geïrriteerde R'gul hun toe.

Maagzuur steeg op naar Lessa's keel. Ze slikte. Ze moest ze dan maar dwingen weg te gaan. Zouden ze ooit beseffen dat Ramoths ontwaken soms heel gelegen kwam? Misschien was het beter om R'guls Hath te wekken. Ze glimlachte inwendig toen haar geheime gave om iedere draak in de Weyr – groen, blauw, bruin of brons – te kunnen horen en ermee te kunnen praten haar tijdelijk kalmeerde.

'Als Jora Nemorth zover kon krijgen,' prevelde S'lel, bezorgd op zijn lip bijtend.

R'guls ogen spuwden vuur om S'lel tot stilte te manen en toen hij daarin geslaagd was, tikte hij op Lessa's lei.

Ze onderdrukte een zucht en pakte haar schrijfstift. Ze had deze ballade al negen keer tot op de letter goed uitgeschreven. Blijkbaar was tien het magische getal voor R'gul. Want ze had elke traditionele ballade van onderricht, rampsagen en de wetten reeds tien keer tot op de letter nauwkeurig uitgeschreven. Toegegeven, ze had de helft ervan niet begrepen, maar ze kende ze uit haar hoofd.

Zeeën zieden en bergen verrijzen... schreef ze.

Mogelijk. Als er een gigantische inwendige beweging van het land ontstond. Een van Fax' wachten op Borg Ruath had de wacht eens vermaakt met een verhaal uit de tijden van zijn overgrootvader. Een heel kustdorp in Oostfort was de zee in gegleden. Er waren toen enorme getijden geweest en naar het schijnt was er voorbij Ista een berg verschenen met een brandende top. Vele jaren later was die weer weggezonken. Het zou kunnen dat de regel daarnaar verwees. Zou kunnen.

Het zand dat brandt... Dat is waar, in de zomer kon het zand van de Vlakte van Igen onverdraaglijk zijn. Geen schaduw, geen bomen, geen grotten, slechts een kale, dorre woestenij. Zelfs drakenrijders meden die plek hartje zomer. Nu ze eraan dacht, het zand van de Broedweyr voelde ook altijd warm aan onder haar voeten. Werd dat zand ooit heet genoeg om te branden? En waardoor werd het eigenlijk verhit? Hetzelfde onzichtbare onderaardse vuur dat het water van alle badpoelen van Benden Weyr verwarmde?

de draken bewijzen... Dat was voor minstens een half dozijn interpretaties vatbaar, maar R'gul zou geen enkele als erkend voorstellen. Wordt er bedoeld dat de draken bewijzen dat de Rode Ster passeert? Hoe? Door een bepaald gezang te uiten, vergelijkbaar met het gezang dat ze uiten als een van hen verdwijnt om in het tussen te sterven? Of bewijzen de draken zichzelf op de een of andere wijze terwijl de Rode Ster voorbijkomt? Natuurlijk buiten hun traditionele taak van het uit de lucht schroeien van de Draden? O, al die dingen die deze balladen niet zeggen en die niemand ooit uitlegt. En toch moet er eens een reden zijn geweest.

Laat vuren vlammen en stenen, Stapel/Groen verdort; Pern, te wapen!

Nog meer raadsels. Is iemand bezig de stenen op het vuur te stapelen? Bedoelen ze vlamstenen? Of stapelen de stenen zichzelf, zoals tijdens een lawine? De schrijver van de ballade had op zijn minst een aanwijzing kunnen geven over het seizoen – of deed hij dat in groen verdort? Maar men zei dat het groen het Draad juist aantrok. Dat was de oorspronkelijke reden dat er geen groen mocht worden getolereerd rond de woonplaatsen van de mensen. Maar stenen konden niet verhinderen dat het Draad zich ingroef en zich daar vermeerderde. Dat kon alleen met behulp van de fosforwaterstofuitstoot van een vlamsteen etende draak. En tegenwoordig nam niemand nog de moeite, zelfs geen drakenrijder, te oefenen met vlamstenen, met uitzondering van de mannen van F'lars vleugel, dacht Lessa, fijntjes glimlachend. Ze dachten daar nog minder aan dan aan het uitgraven van groen gras rond de Borgen. De laatste tijd stond men zelfs toe dat heuveltoppen die eeuwenlang kaalgebrand waren, zich in de lente in het groen hulden.

Bewaak alle passen.

Ze kerfde de regel met haar schrijfstift in haar lei, terwijl ze bij zichzelf dacht: zodat geen enkele drakenrijder ongemerkt de Weyr kan verlaten.

R'guls huidige koers als Weyrleider was er een van inactiviteit, gebaseerd op het idee dat als niemand, Heer of wie dan ook, een drakenrijder zag, niemand beledigd kon worden. Zelfs de traditionele patrouilles werden over onbewoond gebied gevlogen om de huidige opschudding over het 'parasiteren' van de Weyr te laten bedaren. Fax had met zijn openlijke discussie die beweging op gang gebracht en hij had die helaas niet meegenomen in zijn graf. Larad, de jonge Heer van Telgar, scheen de nieuwe leider te zijn.

R'gul als Weyrleider. Dat stak Lessa diep. Hij was er zo totaal ongeschikt voor. Maar zijn Hath was de draak die Nemorth op haar laatste paringsvlucht had bevrucht. De Weyrleider was traditioneel (en dat woord alleen al deed Lessa walgen vanwege de zonden van verwaarlozing die men daaraan kon toeschrijven) de berijder van de draak die de koningin had bevrucht. O, R'gul voldeed uiterlijk wel aan de rol – een grote, forse man die fysiek erg levendig en dominant was en wiens gezicht een streng gedisciplineerde persoonlijkheid suggereerde. Alleen vond Lessa dat die discipline op een verkeerde manier gebruikt werd.

Neem nu F'lar... hij had zichzelf en zijn vleugelmannen gedrild op een manier die Lessa de juiste achtte. Want hij geloofde niet alleen oprecht in de wetten en tradities, — wat je van de huidige Weyrleider niet kon zeggen – hij begreep ze ook. Keer op keer wist ze een raadselachtige les te begrijpen door een zin of een paar woorden die hij tegenover haar losliet. Maar het was nu eenmaal de traditie dat de Weyrleider de Weyrvrouw onderwees.

Waarom, bij de naam van het Ei, was het niet Mnementh, F'lars bronzen reus, geweest die Nemorth bevrucht had? Hath was een nobel beest, in volle wasdom, maar hij kon zich niet meten met Mnementh in grootte, vleugelspanwijdte of kracht. Het laatste legsel van Nemorth had zeker meer dan tien eieren bevat, als ze door Mnementh bevrucht was geweest.

Jora, wijlen de niet-betreurde Weyrvrouw, was een dikke, domme en incompetente vrouw geweest. Daar was iedereen het over eens. Vermoedelijk leek de draak evenveel op zijn of haar berijder als de berijder op zijn of haar draak. Lessa's gedachten namen een kritische wending. Mnementh was ongetwijfeld evenzeer vervuld geweest van walging voor de draak, als een man als F'lar voor de berijdster – onrijdster herstelde Lessa zichzelf, intussen sardonisch glurend naar de dommelende S'lel.

Maar als F'lar de moeite had genomen dat wanhopige duel met Fax uit te vechten om Lessa's leven op Borg Ruath te redden, om haar naar de Weyr te kunnen voeren als kandidate voor de Indruk, waarom had hij dan niet het leiderschap over de Weyr overgenomen door R'gul af te zetten toen ze succesvol bleek? Waar wachtte hij op? Hij was hartstochtelijk en overtuigend genoeg geweest in zijn pogingen Lessa zover te krijgen dat ze Ruatha opgaf om naar Benden Weyr te komen. Waarom nam hij dan nu zo'n hooghartige houding van onverschilligheid aan, terwijl de Weyr steeds verder in ongenade viel?

'Om Pern te redden,' zei hij. Waarvan dan wel, als het niet R'gul was? F'lar kon maar beter de reddingsoperatie starten. Of wachtte hij totdat R'gul een fatale blunder beging? R'gul begaat die niet, dacht Lessa zuur, want hij doet gewoon niets. En in het bijzonder wilde hij niet uitleggen wat zij wilde weten.

Sla acht op de Sterrensteen, let op de lucht. Vanaf haar plaats kon Lessa de gigantische rechthoek van de Sterrensteen zich zien afsteken tegen de lucht. Er stond altijd een waakrijder bij. Op een dag zou ze erheen gaan. Vandaar had je een prachtig uitzicht over de Benden Bergketen en het hoge plateau dat tot aan de voet van Benden Weyr reikte. De afgelopen omwenteling was er een indrukwekkende ceremonie geweest bij de Sterrensteen, toen het leek alsof de opkomende zon even op de Vingerrots ging zitten en daarmee de zonnewende aangaf. Dat verklaarde echter alleen maar de functie van de Vingerrots en niet die van de Sterrensteen. Daar had ze weer zo'n onverklaard mysterie.

Maak de Weyrs gereed, schreef Lessa chagrijnig. Meervoud. Niet Weyr, maar Weyrs. R'gul kon niet ontkennen dat er vijf verlaten Weyrs waren op Pern. Niemand wist hoeveel omwentelingen geleden die verlaten waren. Zij had hun namen moeten leren en ook de volgorde van stichting. Fort was de eerste en machtigste, gevolgd door Benden, Hoogten, Heet Igen, Oceaan Ista en op de vlakte Telgar. En toch was er geen enkele verklaring waarom er vijf verlaten waren. Noch waarom het grote Benden, dat in staat was vijfhonderd draken te herbergen in zijn vele grotten, er toch maar een magere tweehonderd onderhield. Natuurlijk had R'gul de nieuwe Weyrvrouw afgewimpeld met het gemakkelijke excuus dat Jora een incompetente en neurotische Weyrvrouw was geweest, die het haar koningin had toegestaan zich vol te proppen. (Niemand had Lessa uitgelegd waarom dit niet wenselijk was, noch waarom zij dan wel tevreden waren als Ramoth zich volpropte.) Natuurlijk, Ramoth was nog in de groei, zodat je zelfs na één nacht veranderingen opmerkte.

Lessa glimlachte, een tedere glimlach ondanks de aanwezigheid van R'gul en S'lel. Ze keek van haar schrijfwerk op naar de gang die liep van de raadzaal naar de grote grot die Ramoths weyr was. Ze voelde dat Ramoth nog steeds sliep. Ze verlangde naar het ontwaken van de draak, verlangde naar de geruststellende blik in haar regenboogogen en naar haar troostrijke gezelschap dat het leven in de Weyr draaglijk maakte. Lessa voelde zich soms alsof ze uit twee mensen bestond: vrolijk en voldaan wanneer ze voor Ramoth zorgde, grijs en gefrustreerd als de draak sliep. Lessa kapte deze deprimerende gedachte af en boog zich weer ijverig over haar les. Het deed de tijd verstrijken.

De Rode Ster passeert.

Die achterlijke, ziekelijke Rode Ster, dacht Lessa, terwijl ze met haar schrijfstift de schuine streep die een voltooid couplet aanduidde met geweld in haar lei kerfde.

Eens was er die onvergetelijke dageraad geweest, meer dan twee omwentelingen geleden, toen ze door een onheilspellend voorgevoel was gewekt en ze het vochtige stro van de kaaskelder in Ruatha had moeten verlaten. En de Rode Ster had haar toegeglinsterd.

Toch was ze nu hier. En van die heldere, bruisende toekomst die F'lar haar had voorgeschilderd was niets terechtgekomen. In plaats van haar subtiele vermogens te kunnen gebruiken om de gebeurtenissen ten bate van het volk van Pern naar haar hand te zetten, was ze nu gedwongen tot een sleur van onafgeronde, niet-leerzame, vermoeiende dagen en tot een misselijkmakende verveling in het gezelschap van R'gul en S'lel. Verder werd haar bewegingsvrijheid beperkt tot de verblijven van de Weyrvrouw (hoeveel beter die ook waren dan het stuk kaaskeldervloer van een vierkante meter), en tot de weidegronden waar Ramoth gevoed werd, en het badmeer. Haar vermogens gebruikte ze uitsluitend om de lessen van haar zogenaamde leraren te beëindigen. Knarsetandend wist Lessa dat, als Ramoth er niet geweest was, ze weggegaan zou zijn. Dan zou ze Gemma's zoon verdrijven en de Borg in Ruatha innemen, zoals ze had moeten doen toen Fax eenmaal dood was.

Ze beet op haar onderlip en lachte uit zelfspot. Als Ramoth er niet was geweest, was ze na de Indruk hoe dan ook geen moment gebleven. Ramoth was het enige dat telde, sinds het moment dat haar ogen die van de jonge drakenkoningin op de broedplaats ontmoetten. Lessa was van Ramoth en Ramoth was van haar, met heel hun geest en hart verbonden. Alleen de dood kon een dergelijk ongelooflijk verbond verbreken.

Een enkele keer bleef een drakenloze man in leven, zoals Lytol, opzichter van Ruatha, maar hij was half schaduw en dat schimmige deel leefde in eeuwige kwelling. Als zijn berijder stierf, vloog de draak het tussen in, dat bevroren niets waardoor een draak zichzelf en zijn berijder onmiddellijk van de ene geografische plaats naar de andere op Pern verplaatste. Het was voor de niet-ingewijde gevaarlijk het tussen binnen te gaan, wist Lessa, om daar langer te verkeren dan het een man kostte om drie keer te kuchen.

En toch had Lessa's enige drakenvlucht op Mnemenths grote nek haar vervuld met de ontembare lust die ervaring te herhalen. Ze had heel naïef gedacht dat het haar ook geleerd zou worden, net zoals men het de jonge rijders en draakjes leerde. Maar men veronderstelde dat zij na Ramoth de belangrijkste bewoonster van de Weyr was en dus bleef zij op aarde, terwijl de jongelingen de hele tijd het tussen in- en uitvlogen. Zij ergerde zich aan deze onduldbare beperking.

Vrouwelijk of niet, Ramoth moest net zoals de mannetjes het aangeboren vermogen bezitten om door het tussen te vliegen. Deze theorie werd – in Lessa's ogen onmiskenbaar – ondersteund door 'De ballade van Moreta's vlucht'. Waren die balladen niet geschreven om te onderwijzen? Om hen te onderwijzen die niet konden lezen of schrijven? Zodat de jonge Pernesiaan, van welke rang of stand dan ook, zijn plicht jegens Pern kon leren en Perns grootse geschiedenis kon herhalen? Deze twee volslagen dwazen konden het bestaan van deze ballade zo dikwijls ontkennen als ze wilden, maar als die niet bestond, hoe had zij, Lessa, haar dan kunnen leren? Zonder enige twijfel om dezelfde reden, dacht Lessa bijtend, als waarom koninginnen vleugels hebben.

Zodra R'gul erin toestemde – en ze zou hem net zolang bewerken tot hij dat zou doen – dat zij haar traditionele verantwoordelijkheid als Hoedster der annalen op zich nam, zou ze die ballade opzoeken. Op een dag moest de door R'gul reeds zolang uitgestelde 'juiste tijd' hoe dan ook komen.

Juiste tijd! kookte ze. Juiste tijd! Ik zit al met te veel van de verkeerde tijd in mijn maag. Wanneer zal die bijzondere juiste tijd van hen nu eens komen? Wanneer de manen groen worden? Waar wachten ze nog op? En waar mag die zo superieure F'lar dan wel niet op wachten? Het passeren van de Rode Ster waar alleen hij in gelooft? Ze hield zich in, want zelfs de meest terloopse verwijzing naar dat verschijnsel maakte een koud gevoel van dreiging in haar wakker.

Ze schudde haar hoofd om dat gevoel te verdrijven. Haar onbezonnen beweging trok R'guls aandacht. Hij keek op van de annalen die hij zo ijverig aan het lezen was. Toen hij haar lei over de stenen raadstafel naar zich toe trok, maakte het ratelende geluid S'lel wakker. Hij schrok op, wist even niet waar hij was.

'Hmm? Eh? Ja?' mompelde hij, terwijl hij zijn door slaap benevelde ogen trachtte te richten.

Dat was haar te veel. Lessa zocht snel contact met S'lels Tuenth, die zelf net wakker werd. Tuenth wilde graag meewerken.

'Tuenth is rusteloos, moet erheen,' prevelde S'lel meteen. Hij haastte zich door de gang en Lessa wist dat zijn opluchting te kunnen vertrekken even groot was als haar opluchting hem te zien gaan. Ze was verbaasd te horen dat hij iemand in de gang groette en hoopte dat de komst van de bezoeker haar van R'gul zou verlossen.

Het bleek Manora te zijn. Lessa groette de hoofdvrouw van de lagere grotten met nauwelijks verhulde opluchting. R'gul, die altijd nerveus werd in Manora's bijzijn, verdween dan ook prompt.

Manora was een statige vrouw van middelbare leeftijd. Zij straalde een aura van rustige kracht en doelbewustheid uit, nadat ze tot een moeizaam compromis met het leven was gekomen – een compromis dat ze met serene waardigheid droeg. Haar geduld vormde een scherp contrast met Lessa's rusteloosheid. Van alle vrouwen in de Weyr die ze ontmoet had (als ze al toestemming kreeg van de drakenrijders om vrouwen te zien), was Manora degene die ze het meest bewonderde en respecteerde. Instinctief wist Lessa dat ze nooit ofte nimmer op intieme voet zou staan met de vrouwen in de Weyr. Haar voorzichtig formele verstandhouding met Manora was in ieder geval wel bevredigend.

Manora had de duplicaatleien van de voorraadgrotten meegebracht. Het was haar verantwoordelijkheid als hoofdvrouw de Weyrvrouw op de hoogte te houden van de huishoudelijke staat van de Weyr. (Dat was in ieder geval een taak waarvan R'gul vond dat ze hem moest vervullen.)

'Bitra, Benden en Lemos hebben hun tienden ingezonden, maar dat zal niet genoeg zijn om ons deze omwenteling door de diepe koude heen te slepen.'

'We hadden de vorige omwenteling ook slechts die drie tienden en toch hebben we goed gegeten, dunkt me.'

Manora glimlachte vriendelijk, maar het was duidelijk dat zij niet vond dat de Weyr goed bevoorraad was.

'Dat klopt, maar dat was omdat we nog voorraden over hadden van gedroogd en ingemaakt voedsel van overvloediger omwentelingen. Die reserve is nu op. Behalve dan die tonnen vis uit Tillek...' Haar stem zakte betekenisvol weg.

Lessa sidderde. Gedroogde vis, gezouten vis; vis was de laatste tijd maar al te vaak geserveerd.

'Onze voorraad graan in de droge grotten is bijzonder gering, want Benden, Bitra en Lemos zijn geen graantelers.'

'En we hebben graan en vlees het hardst nodig?'

'We kunnen ook wel wat meer groenten en wortelen gebruiken voor de variatie,' zei Manora bedachtzaam. 'Zeker als we inderdaad zo'n lang, koud seizoen krijgen als wordt voorspeld. Nu zijn we naar de vlakte van Igen gegaan om daar de noten en bessen van de lente en de herfst te oogsten...'

'Wij? Naar de vlakte van Igen?' vroeg Lessa scherp, uiterst verbaasd.

'Ja,' antwoordde Manora, op haar beurt verrast door Lessa's reactie. 'Daar gaan we altijd heen om te plukken. En we slaan de graankorrels uit de aren van het watergraan in de lage moeraslanden.'

'Hoe komen jullie daar?' vroeg Lessa streng. Er kon maar één antwoord zijn.

'Wel, de ouderen vliegen ons. Zij vinden het niet erg en het geeft hun beesten iets te doen dat niet te vermoeiend is. Dat wist u toch?'

'Dat vrouwen uit de lagere grotten met drakenrijders vliegen?' Lessa perste haar lippen woedend op elkaar. 'Nee, dat hebben ze me niet verteld.' Het was niet goed voor Lessa's humeur de blik van medelijden en spijt in Manora's ogen te zien.

Ze zei vriendelijk: 'Uw plichten als Weyrvrouw beperken u tot...'

'Als ik zou vragen om naar... Ruatha bijvoorbeeld... gevlogen te worden,' onderbrak Lessa haar, hoewel ze heel goed besefte dat de oudere vrouw het onderwerp liever liet vallen, 'zouden ze mij dat dan weigeren?'

Manora keek Lessa strak aan, met ogen waar haar bezorgdheid duidelijk uit sprak. Lessa wachtte af. Ze had Manora opzettelijk in een positie gedrongen waarin ze kon kiezen tussen een volslagen leugen – wat de vrouw zeker zou verafschuwen — of een uitvlucht, die voor Lessa heel wat leerzamer zou kunnen zijn.

'Een afwezigheid dezer dagen, om welke reden dan ook, zal desastreus zijn. Absoluut desastreus,' zei Manora krachtig, maar ze bloosde om onverklaarbare redenen. 'Niet nu de koningin zo snel groeit. U moet hier blijven.' Haar onverwacht dringende smeekbede maakte meer indruk op Lessa dan alle opgeblazen vermaningen van R'gul betreffende de constante aandacht voor Ramoth bij elkaar.

'U moet hier zijn,' herhaalde Manora zonder haar angst nog te verbergen.

'Koninginnen vliegen niet,' herinnerde Lessa haar zuur. Ze vermoedde dat Manora op het punt stond S'lels eeuwige antwoord te herhalen, maar de oudere vrouw stapte over op een veiliger onderwerp.

'We kunnen zelfs niet met kleinere rantsoenen de hele koude-periode doorkomen,' gooide ze er ademloos uit, daarbij zenuwachtig met haar leien frutselend.

'Is er dan nog nooit een dergelijk tekort geweest... in de hele traditie?' vroeg Lessa poeslief.

Manora richtte haar ogen vragend op Lessa, die bloosde omdat ze zich nu schaamde voor het feit dat ze haar frustraties jegens de drakenrijders op de hoofdvrouw afreageerde. Ze had zelfs dubbel berouw toen Manora haar gemompelde excuus ernstig aanvaardde. Op dat moment nam Lessa's vastberadenheid om R'guls dominantie over haar en de Weyr te beëindigen vaste vorm aan.

'Nee,' ging Manora kalm verder en ze glimlachte wrang naar Lessa, 'traditioneel gesproken wordt in alle behoeften van de Weyr uit de eerste vruchten van de grond en uit de jacht voorzien. Toegegeven, tijdens de laatste omwentelingen zijn we chronisch gekort, maar dat was van geen belang. Er waren geen jonge draken om te voeden. En die eten veel, zoals u weet.' De blikken van de vrouwen drukten een tijdloos vrouwelijke geamuseerdheid uit over de nukken van de jongen die aan hun zorg waren toevertrouwd. Toen haalde Manora haar schouders op. 'De rijders hadden ooit de gewoonte hun beesten in de Hoogten of op het plateau van Keroon te laten jagen. Maar ja, tegenwoordig...'

Ze lachte hulpeloos om aan te geven dat R'guls beperkingen hun die oplossing van het voedselprobleem onthielden.

'Er was een tijd,' vervolgde ze met een zachte, weemoedige stem, 'dat we het koudste gedeelte van de omwenteling in een van de zuidelijker gelegen Borgen doorbrachten. Of we keerden terug naar onze geboorteplaatsen, als we dat wilden en we de mogelijkheid daartoe hadden. Families waren ooit trots op dochters met zonen van drakenrijders.' Haar gezicht vertoonde plotseling droevige lijnen. 'De wereld draait en de tijden veranderen.'

'Ja,' hoorde Lessa zichzelf met raspende stem zeggen, 'de wereld draait inderdaad en de tijden... de tijden zullen veranderen.'

Manora keek Lessa verrast aan.

'Zelfs R'gul zal inzien dat er geen alternatief is,' vervolgde Manora haastig, in een poging om bij het onderwerp te blijven.

'Waarvoor? Het laten jagen van de volwassen draken?'

'O nee, op dat punt is hij zo koppig. Nee. We moeten handel gaan drijven met Fort of Telgar.'

Gerechtvaardigde verontwaardiging vlamde in Lessa op.

'De dag dat de Weyr moet kopen wat haar gegeven zou moeten worden...' Ze hield midden in de zin op, verward door zowel de betekenis van die woorden als door de onheilspellende echo van andere woorden. 'Ik zal afstand doen van welke Borg dan ook op de dag dat deze zichzelf of de rechtmatige opperheer tijdens een bezoek niet kan onderhouden...' Fax' woorden dreunden door haar hoofd. Waren deze woorden opnieuw een voorbode van rampen? Voor wie? Waarvoor?

'Ik weet 't. Ik weet 't,' hoorde ze Manora zeggen, die zich duidelijk niet bewust was van Lessa's verwarring. 'Het gaat tegen alles in. Maar als R'gul de jacht niet wil toestaan, dan hebben we geen andere keus. Hij zal de steken van honger in zijn buik niet aangenaam vinden.'

Lessa vocht om haar angst onder controle te krijgen en haalde diep adem.

'Hij zal waarschijnlijk eerder zijn keel doorsnijden dan zijn maag tevredenstellen,' beet ze en haar zure opmerking deed haar weer tot zichzelf komen. Ze besteedde geen aandacht aan Manora's geschokte blik en vervolgde: 'Het is de traditie dat jij als hoofdvrouw van de lagere grotten dergelijke zaken onder de aandacht van de Weyrvrouw brengt, nietwaar?'

Manora knikte, totaal van de wijs gebracht door Lessa's snelle stemmingswisseling.

'En ik, als Weyrvrouw, breng daarop de zaak onder de aandacht van de Weyrleider, die daarop dan' – ze deed geen enkele poging haar hoon te verbergen – 'actie onderneemt?'

Manora knikte onthutst.

'Goed,' zei Lessa met een plezierige, lichte stem, 'je hebt je plichtsgetrouw van je traditionele taak gekweten. Het is nu aan mij om me van de mijne te kwijten. Nietwaar?'

Manora keek Lessa argwanend aan. Lessa glimlachte geruststellend naar haar.

'Je kunt het dus aan mij overlaten.'

Langzaam stond Manora op. Zonder haar ogen van Lessa af te houden, begon ze haar leien op te rapen.

'Men zegt dat Fort en Telgar ongewoon goede oogsten hadden,' zei ze, maar haar lichte toon verborg haar angst toch niet helemaal. 'Keroon ook, ondanks die overstroming aan de kust.'

'Is dat waar?' mompelde Lessa beleefd.

'Ja,' vervolgde Manora behulpzaam, 'en de kudden van Keroon en Tillek hebben vele jongen geworpen.'

'Ik ben blij voor hen.'

Manora wierp haar een taxerende blik toe, in het geheel niet gerustgesteld door Lessa's plotselinge vriendelijkheid. Lessa raapte haar laatste annalen op en legde ze toen allemaal weer in een nette stapel neer.

'Is het u opgevallen dat K'net en zijn vleugelmannen openlijk geërgerd doen over R'guls beperkingen?' vroeg ze aandachtig op Lessa lettend.

'K'net?'

'Ja. En ook de oude C'gan. Och, zijn been mag dan nog steeds stijf zijn en Tagath van ouderdom meer grijs dan blauw, maar hij was er een van Lidiths legsel. Haar laatste legsel had er prachtbeesten bij zitten,' merkte ze op. 'C'gan herinnert zich nog andere tijden...'

'Vóór de wereld draaide en de tijden veranderden?'

Lessa's lieve stem misleidde Manora ditmaal niet.

'Het is niet alleen als Weyrvrouw dat u aantrekkingskracht uitoefent op de drakenrijders, Lessa van Pern,' zei Manora scherp met een ernstig gezicht. 'Er zijn verschillende bruinrijders, bijvoorbeeld...'

'F'nor?' vroeg Lessa nadrukkelijk.

Manora rechtte haar rug. 'Hij is een volwassen man, Weyrvrouw, en wij van de lagere grotten hebben geleerd niet langer op bloedverwantschap te letten. Het is als bruinrijder dat ik hem aanbeveel, niet als de zoon die ik gebaard heb. Ja, ik beveel F'nor aan, net als trouwens T'sum en L'rad.'

'Stel je hen voor omdat ze uit F'lars vleugel komen en zijn opgevoed in de ware tradities? Minder snel te verleiden door mijn verlokkingen...?'

'Ik stel hen voor, omdat zij geloven in de traditie dat de Weyr bevoorraad dient te worden door de Borgen.'

'Goed.' Lessa grijnsde naar Manora, nu ze zag dat de vrouw niet in het aas dat ze haar in de vorm van F'nor voorhield, zou bijten. 'Ik zal jouw aanbevelingen ter harte nemen, want ik ben niet van plan...' Ze brak haar zin af. 'Bedankt dat je me op de hoogte hebt gesteld van onze voorraadproblemen. Het hardst van alles hebben we vers vlees nodig?'

'En graan. Natuurlijk zouden wat van die zuidelijke wortelen ook zeer welkom zijn,' antwoordde Manora formeel.

'Zonder meer,' stemde Lessa in.

Manora verliet de kamer met een bedachtzame uitdrukking op haar gezicht.

Lessa dacht lang na over dit gesprek, terwijl ze als een slank standbeeldje in de ruime stenen stoel zat. Ze hield haar benen daarbij opgevouwen onder zich op de kussens.

Het belangrijkste was de verontrustende wetenschap dat Manora heel bang was voor Lessa's eventuele afwezigheid van de Weyr, hoe klein de kans daarop ook was, weg van Ramoths zijde, om welke reden of voor welke tijdsduur dan ook. Haar instinctmatige angstreactie was een veel effectiever argument dan al R'guls moraliserende uitspraken bij elkaar. Toch had ook Manora geen redenen gegeven waarom zij niet weg mocht. Welnu, dan zou ze niet proberen op een van de andere draken, met of zonder berijder, te vliegen, zoals ze van plan was.

Wat het probleem van de geringe voorraden betreft, daaraan zou ze wat doen. In het bijzonder omdat R'gul niets deed. En, aangezien R'gul niet kon protesteren tegen wat hij niet wist, wilde zij proberen om met behulp van K'net of F'nor de Weyr voldoende bevoorraad te houden. Regelmatig eten was een plezierige gewoonte geworden die ze niet graag wilde missen. Ze was niet van plan hebzuchtig te zijn, maar handig stelen van een goede oogst zou door geen enkele Borgheer worden opgemerkt.

Hoewel, K'net was nog jong; hij zou misschien onbesuisd en indiscreet kunnen zijn. Wellicht was F'nor dan toch een betere keus. Maar had die wel net zoveel manoeuvreerruimte als K'net, die in ieder geval een bronsrijder was? Misschien C'gan. De afwezigheid van een teruggetrokken blauwrijder, die al behoorlijk op leeftijd was, zou waarschijnlijk niet eens opvallen.

Lessa lachte in zichzelf, maar haar glimlach verdween weer snel. 'De dag dat de Weyr moet kopen wat haar gegeven zou moeten worden...' Ze onderdrukte de waarschuwende rilling en concentreerde zich op de schande van een dergelijke situatie. Het maakte voor haar zeker de omvang van haar zelfmisleiding duidelijk.

Waarom had ze gedacht dat een verblijf in de Weyr een groot verschil zou uitmaken met Borg Ruath? Was ze door haar opvoeding in haar jonge omwentelingen doordrongen van zo'n blinde verering voor de Weyr dat het leven zijn loop moest wijzigen omdat Lessa van Ruatha de Indruk van Ramoth had ondergaan? Hoe had ze zo'n romantisch dwaasje kunnen zijn?

Kijk om je heen, Lessa van Pern, geef je ogen de kost. Oud en geheiligd is de Weyr? Ja, maar haveloos en uitgeleefd – en genegeerd. Ja, je was uitgelaten dat je in de grote stoel van de Weyrvrouw aan de raadstafel mocht zitten, maar de laag kussens is dun en het materiaal stoffig. Deemoedig te denken dat je handen rusten op de plek waar de handen van Moreta en Torene hebben gerust? Welnu, het vuil is diep in de steen ingegroefd en er is dus een zeer uitgebreide schrobbeurt nodig. Je billen mogen dan wel rusten waar die van hen dat deden — maar daar zitten je hersens niet.

De haveloze Weyr weerspiegelde het algehele verval van Pern. Ook die knappe draken rijders, die er in hun wherleren uitrusting zo dapper uitzagen, en zo trots op de nekken van hun beesten zaten – ook zij konden niet aan een nader onderzoek onderworpen worden zonder dat er een paar teleurstellende ontdekkingen zouden worden gedaan. Het waren maar mannen, vol mannelijke ambities en lusten, boordevol menselijke fouten en frustraties en onwillig hun gemakkelijke bestaan te onderbreken om de eer van de Weyr te herstellen. Ze hadden zich te zeer geïsoleerd van de rest van hun ras; ze realiseerden zich niet dat men nog maar weinig aan hen dacht. Aan hun hoofd stond geen echte leider... F'lar! Waar wachtte die nog op? Totdat Lessa eindelijk R'guls ineffectiviteit doorzag? Nee, besloot Lessa langzaam, totdat Ramoth opgegroeid was. Zodat Mnementh haar kon bevruchten, als hij dat al kon. F'lar was als altijd de traditionalist, maar Lessa achtte dit een te mooi excuus... wanneer de berijder van de parende draak traditioneel de Weyrleider werd. O, die drakenrijder!

Welnu, F'lar zou nog weleens kunnen merken dat niet alles verloopt zoals hij dat gedacht had.

Mijn ogen waren door die van Ramoth verblind, maar nu kijk ik om de regenboog heen, dacht Lessa. Ze staalde zichzelf tegen de opkomende tederheid die elke gedachte aan het gouden beest altijd vergezelde. Ja, nu doorzie ik de zwarte en grijze schaduwen en zal mijn opleiding in Ruatha me van pas komen. Toegegeven, er valt nu meer te beheersen dan een kleine Borg en er zijn geesten te beïnvloeden die veel gevoeliger zijn. Gevoeliger, maar net zo stompzinnig. Als ik verlies, loop ik een groter risico. Maar hoe zou ik kunnen verliezen? Lessa's glimlach werd breder. Verwachtingsvol wreef ze haar handpalmen langs haar dijen. Ze nam de uitdaging graag aan. Ze kunnen helemaal niets met Ramoth aanvangen, als ze mij er niet bij hebben. Niemand kan Lessa van Ruatha dwingen iets tegen haar wil te doen. Ze zitten evenzeer aan mij vast, als aan die stomme Jora. Ik ben alleen geen Jora!

Uitgelaten sprong Lessa op uit haar stoel. Ze voelde zichzelf weer tot leven komen. En machtiger dan wanneer Ramoth wakker was.

Tijd, tijd, tijd. R'guls tijd. Nee, vanaf nu had Lessa genoeg van zijn tijd. Ze was een dwaas geweest. Vanaf nu zou ze de Weyrvrouw zijn die F'lar voor ogen had gehad.

F'lar... haar gedachten keerden steeds weer naar hem terug. Ze zou voorzichtig moeten zijn met hem. Helemaal wanneer ze begon met het 'regelen' van de dingen naar haar zin. Maar ze had één voordeel waarvan hij niet op de hoogte was — ze kon met alle draken praten, niet alleen met Ramoth. Zelfs met zijn geliefde Mnementh.

Lessa trok haar handen weg en lachte. Het geluid echode hol door de grote, lege raadzaal. Haar vrolijkheid wekte Ramoth. De uitgelatenheid vanwege haar beslissing werd vervangen door de wetenschap dat de gouden draak aan het ontwaken was.

Ramoth verroerde zich wederom en rekte zich rusteloos uit toen honger door haar slaap heendrong. Lessa rende op lichte voeten door de gang en verlangde als een kind naar de eerste aanblik van de schitterende ogen en de lieflijkheid die de draak karakteriseerden.

Ramoths grote, gouden wigvormige kop draaide rond, terwijl de slaperige draak instinctief op zoek was naar haar Weyrgezellin. Lessa raakte vlug de stompe kin aan en de zoekende kop hield prompt gerustgesteld stil. De verscheidene beschermende oogleden, die de facetogen bedekten, gingen open en Ramoth en Lessa hernieuwden hun eed van wederzijdse toewijding.

Ramoth had weer die dromen gehad, vertelde ze Lessa, waarbij ze licht rilde. Het was daar zo koud! Lessa streelde het zachte dons boven haar oogkassen en kalmeerde de draak. Ze was zo stevig met Ramoth verbonden geraakt dat ze zich heel precies bewust was van de ontzetting die die vreemde dromen tot gevolg hadden.

Ramoth klaagde over jeuk aan de linkerkant van haar rugschub.

'Je bent alweer aan het vervellen,' zei Lessa, terwijl ze snel zoete oliën op de jeukende plek smeerde. 'Je groeit ook zo snel,' voegde ze er plagend aan toe.

Ramoth herhaalde dat ze vreselijke jeuk had.

'Of je zult minder moeten eten, zodat je veel slaapt, of je moet ophouden 's nachts uit je vel te groeien.'

Plichtsgetrouw dreunde ze haar lessen op, terwijl ze de olie inwreef. 'Het draakje moet elke dag met olie worden ingewreven, aangezien de snelle groei in de vroege ontwikkeling kwetsbare huiddelen te ver kan uitrekken.'

Het jeukt, verbeterde Ramoth haar piepend.

'Stil. Ik herhaal alleen maar wat ze me geleerd hebben.'

Ramoth snoof als een draak, hetgeen Lessa's rok strak om haar benen blies.

'Stil. Een dagelijks bad is verplicht en daarna een grondig inwrijven met olie. Als de huid vlekken vertoont, dan leidt dit tot een ongezonde huid van de volwassen draak. Een ongezonde huid kan op haar beurt weer leiden tot scheurende huid, wat dodelijk kan zijn voor het vliegende beest.'

Houd alsjeblieft niet op met wrijven, smeekte Ramoth.

'Jaja, vliegend beest!'

Ramoth liet Lessa weten dat ze honger had. Kon ze niet later baden en ingewreven worden met olie?

'Op het moment dat die grot, die jij je buik noemt, vol is, word je zo slaperig dat je nog maar nauwelijks kunt kruipen. En je bent te groot om nog gedragen te kunnen worden.'

Ramoths wrange repliek werd onderbroken door een laag gegrinnik. Lessa keerde zich om en onderdrukte haastig de irritatie die ze voelde toen ze F'lar lui tegen de boog die naar de richelgang leidde, zag leunen.

Het was overduidelijk dat hij net een patrouille had gevlogen, want hij droeg nog steeds de zware wherleren uitrusting. De stijve tuniek zat strak om zijn vlakke borst en toonde de vorm van zijn lange, gespierde benen. Zijn benige maar knappe gezicht was nog rood van de extreme koude van het tussen. Zijn ogen, die zo'n vreemde amberachtige kleur hadden, glinsterden van plezier en, dacht Lessa, verwaandheid.

'Ze blaakt van gezondheid,' merkte hij op, terwijl hij Ramoths weyr naderde, intussen een hoffelijke buiging naar de jonge koningin makend.

Lessa hoorde Mnementh Ramoth groeten vanaf de richel waar hij zat.

Ramoth rolde koket met haar ogen naar de vleugelleider. Zijn glimlach, die zijn bijna bezitterige trots op haar verried, verdubbelde Lessa's ergernis.

'Het escorte arriveert op het juiste moment om de koningin een goede dag toe te wensen.'

'Goedendag, Ramoth,' zei F'lar gehoorzaam. Hij rechtte zijn rug en sloeg met zijn zware handschoenen tegen zijn dijen.

'Hebben wij jouw patrouilleplannen onderbroken?' vroeg Lessa liefjes.

'Geen probleem. Een routinevlucht,' antwoordde een niet van zijn stuk gebrachte F'lar. Hij kuierde naar Lessa's zijde om een onbelemmerd uitzicht op de koningin te krijgen. 'Zij is groter dan de meeste bruinen. Er zijn in Telgar hoge zeeën en overstromingen geweest. En de getijdemoerassen van Igen zijn drakendiep.' Zijn grijns flitste op, alsof hij behagen schepte in deze kleine rampen.

Aangezien F'lar nooit iets zonder bedoeling zei, sloeg Lessa deze woorden op in haar geheugen om er later nog eens naar te vragen. Hoe irritant F'lar ook wezen mocht, zij gaf de voorkeur aan zijn gezelschap boven dat van de andere bronsrijders.

Ramoth onderbrak Lessa's gedachten met een sarcastische opmerking: als zij in bad moest voordat er gegeten kon worden, was het dan misschien mogelijk op te schieten voordat ze stierf van de honger?

Lessa hoorde Mnemenths geamuseerde grom buiten de grot.

'Mnementh zegt dat we haar maar beter tevreden kunnen stellen,' merkte F'lar goedig op.

Lessa onderdrukte de neiging te antwoorden dat ze heel goed kon verstaan wat Mnementh zei. Op een dag zou ze het genoegen smaken F'lars verbaasde reactie te zien, wanneer hij zou horen dat zij met elke draak in de Weyr kon spreken.

'Ik verwaarloos haar enorm,' sprak ze, alsof ze berouw had.

Ze zag dat F'lar op het punt stond haar te antwoorden, maar hij hield zich in, daarbij zijn amberen ogen even samenknijpend. Hoffelijk glimlachend maakte hij het gebaar dat zij voor moest gaan.

Lessa schepte er een pervers genoegen in om, wanneer het maar mogelijk was, F'lar een lokaas voor te houden. Op een dag zou ze door zijn houding heen prikken en hem levend villen. Het zou moeite kosten, want hij was scherpzinnig.

De drie voegden zich op de richel bij Mnementh. De bronzen draak zweefde beschermend boven Ramoth toen zij onhandig naar de grond aan de overkant van de ovale Weyrkom gleed. Uit het warme water van het kleine meer rezen wat mistflarden op, die echter door Ramoths lompe vleugels uiteengerafeld werden. Zij was zo snel gegroeid dat haar spieren zich nog niet aangepast hadden aan haar omvang. Terwijl F'lar Lessa voor de korte vlucht op de nek van Mnementh zette, keek de laatste angstvallig naar de onhandig fladderende koningin.

Koninginnen vliegen niet, omdat ze dat niet kunnen, zei Lessa bitter tegen zichzelf, toen ze Ramoths groteske afdaling vergeleek met Mnemenths moeiteloze zweven.

'Mnementh zegt dat ik je moet verzekeren dat ze gracieuzer zal zijn, zodra ze volwassen is,' klonk F'lars stem geamuseerd in haar oor.

'Maar de jonge mannetjes groeien even snel en zij zijn helemaal niet...' ze brak haar zin af, want ze had geen zin om iets toe te geven aan die F'lar.

'Maar die worden niet zo groot en oefenen elke dag in het vliegen...'

'Vliegen!...' Lessa stoof op toen ze het woord hoorde, maar toen ze een glimp van F'lars gezicht opving, deed ze er verder het zwijgen toe. Hij was zó goed in terloopse pesterijen.

Ramoth had zichzelf door en door nat gemaakt en stond nu geïrriteerd te wachten om met zand te worden schoongeschrobd. Vooral die linkerkant van haar rug jeukte verschrikkelijk. Plichtsgetrouw viel Lessa de bewuste plek aan met een handvol zand.

Nee, haar leven in de Weyr verschilde in niets van dat op Ruatha. Ze stond nog steeds te schrobben. En iedere dag weer moest ze meer Ramoth behandelen, dacht ze toen ze het gouden beest eindelijk het water in kon sturen om zich van het zand te ontdoen. Ramoth wentelde zich in het water en dook helemaal onder met slechts het puntje van haar neus boven water. Haar ogen waren met het dunne binnenste lid bedekt en glinsterden als waterjuwelen. Lui draaide Ramoth zich om en het water kabbelde rond Lessa's enkels.

Als Ramoth buiten was, werden alle bezigheden onderbroken. De groep vrouwen die samendrong en in de ingang van de lagere grotten met grote ogen stond te kijken, werd direct door Lessa opgemerkt. Draken zaten op hun richels of cirkelden doelloos boven hen rond. Zelfs de weyrlingen, zowel jongens als draakjes, zwierven nieuwsgierig vanuit hun barakken op de oefenvelden hun richting uit.

Onverwachts brulde er een draak op de hoogten bij de Sterrensteen. Hij en zijn berijder daalden in een spiraal.

'Tienden, F'lar. Er nadert een karavaan via de pas,' kondigde de blauwrijder aan. Hij grijnsde breed totdat hij de neutrale blik zag waarmee zijn onvoorziene goede nieuws ontvangen werd door de bronsrijder.

'F'nor zal dat afhandelen,' kreeg hij te horen van een onverschillige F'lar. Gehoorzaam bracht de blauwe draak zijn berijder naar de richel van de tweede man van de vleugel.

'Wie zou het zijn?' vroeg Lessa. 'De drie getrouwen zijn al binnen.'

F'lar wachtte tot hij F'nor op de bruine Canth omhoog zag draaien en over de beschermende rand van de Weyr verdwijnen, verscheidene groenrijders van zijn vleugel in zijn gevolg.

'Dat zullen we snel genoeg weten,' merkte hij op. Hij draaide zijn hoofd nadenkend naar het oosten met een glimp van een onaangename glimlach rond zijn mond. Ook Lessa keek naar het oosten, waar de vage vonk van de Rode Ster te zien was, al was het midden op de dag.

'Zij die loyaal zijn zullen worden beschermd, wanneer de Rode Ster voorbijkomt,' mompelde F'lar.

Lessa wist niet waarom zij tweeën bondgenoten waren in hun impopulaire geloof in de betekenis van de Rode Ster. Al wat ze wist, was dat ook zij hem herkende als een bedreiging. In feite was dat het belangrijkste geweest van alle argumenten die F'lar geuit had om haar mee te krijgen naar de Weyr. Waarom hij niet had toegegeven aan de verderfelijke onverschilligheid die de andere drakenrijders van hun mannelijkheid had beroofd, wist ze niet. Zij had het hem nooit gevraagd – niet uit wrok, maar omdat zijn geloof zo overduidelijk boven alle twijfel verheven was. Hij wist het. En zij wist het.

En soms moest die wetenschap ook de draken verontrusten. Bij dageraad draaiden ze zich als één wezen rusteloos om in hun slaap – als ze al sliepen – of sloegen met hun staart en spreidden hun vleugels in protest uit. Het leek erop dat ook Manora erin geloofde. F'nor in ieder geval wel. En misschien dat iets van F'lars zekerheid op de mannen van zijn vleugel was overgeslagen. In elk geval eiste hij van zijn rijders blinde gehoorzaamheid aan de tradities en kreeg die ook van hen.

Ramoth kwam weer boven water, en half flapperend, half strompelend ging ze naar de weide om te eten. Mnementh schikte zichzelf op de rand en stond Lessa toe op zijn grote voorpoot te zitten. De grond die niet aan de rand van de kom lag voelde koud aan onder haar voeten.

Ramoth at, maar klaagde de hele tijd over de magere hertenbokken die haar maaltijd moesten vormen en was hevig verontwaardigd toen Lessa haar tot zes beperkte.

Anderen moeten ook eten, dat weet je.'

Ramoth vertelde Lessa dat zíj de koningin was en dat ze dus voorrang had.

'Morgen zul je weer jeuk hebben.'

Mnementh zei dat ze zijn deel kon krijgen. Hij had twee dagen tevoren in Keroon goed gegeten van een vette hertenbok. Lessa keek Mnementh zeer geïnteresseerd aan. Was dat de reden dat alle draken in F'lars vleugel er zo tevreden uitzagen? Ze moest er maar eens beter op letten wie de weidegronden bezocht en hoe vaak.

Ramoth lag alweer in haar weyr te dommelen toen F'lar de aanvoerder van de karavaan naar haar verblijf leidde.

'Weyrvrouw,' zei F'lar, 'deze boodschapper komt van Lytol met eer en belasting voor u.'

De man haalde met tegenzin zijn ogen van de gloeiende gouden koningin af en boog voor Lessa.

'Tilarek, Weyrvrouw, afgezant van Lytol, opzichter van Borg Ruath,' zei hij eerbiedig, maar zijn ogen keken zo bewonderend naar Lessa dat het grensde aan onbeleefdheid. Hij haalde een boodschap uit zijn gordel en aarzelde, verscheurd door twijfel tussen de wetenschap dat vrouwen niet lezen en zijn instructies de boodschap aan de Weyrvrouw te overhandigen. Juist op het moment dat hij F'lars geamuseerd geruststellende blik zag, stak Lessa gebiedend haar hand uit.

'De koningin slaapt,' merkte F'lar op en wees naar de gang naar de raadzaal.

Slim van F'lar, dacht Lessa, om er zeker van te willen zijn dat de boodschapper Ramoth lang had bekeken. Tilarek zou op de terugreis het nieuws wel verspreiden, met de nodige verfraaiingen iedere keer dat het opnieuw verteld werd, hoe ongewoon groot de koningin was en hoe gezond. Laat hem er ook maar voor zorgen dat Tilarek zijn mening over de nieuwe Weyrvrouw rondstrooit.

Lessa wachtte totdat F'lar de boodschapper wijn aanbood, voordat ze de boodschap ontvouwde. Terwijl ze Lytols handschrift ontcijferde, realiseerde Lessa zich hoe blij ze was nieuws uit Ruatha te ontvangen. Maar waarom moest Lytol de brief openen met:

De baby groeit op tot een sterk, gezond kind...

Ze gaf weinig om het welzijn van dat kind. Ha...

Ruatha is vrij van groen, van de heuveltoppen tot aan de grenzen van de dorpen van de handwerkslieden. De oogst is zeer goed geweest en het aantal dieren neemt toe door de nieuwe hengsten. Bij deze de rechtmatige en gepaste tiende van Borg Ruath. Moge het de Weyr die ons beschermt, doen bloeien.

Lessa snoof nauwelijks hoorbaar. Ruatha kende haar plicht, dat gaf ze toe, maar ook de andere drie schatplichtige Borgen hadden geen gepaste groeten gezonden. Onheilspellend ging Lytols bericht verder:

Een wijze waarschuwing. Na de dood van Fax is Telgar aan het hoofd van de groeiende opstand komen te staan. Meron, de zogenaamde Heer van Nabol, is machtig en wil de eerste zijn, denk ik: Telgar is hem te voorzichtig. De onvrede neemt in kracht toe en is wijder verspreid sinds ik voor het laatst met bronsrijder F'lar gesproken heb. De Weyr moet haar waakzaamheid verdubbelen. Als Ruatha van dienst kan zijn, laat het dan weten.

Lessa fronste haar voorhoofd vanwege de laatste zin. Die benadrukte alleen maar het feit dat er nog maar weinig loyaal dienende Borgen waren.

'... er werd alleen maar om ons gelachen, waarde F'lar,' zei Tilarek, terwijl hij zijn keel smeerde met een genereuze slok van in de Weyr gemaakte wijn, 'omdat we deden wat een man moet doen.'

'Da's vreemd, moet je weten, want hoe dichter we bij de Benden-keten kwamen hoe minder er werd gelachen. Vaak is 't moeilijk om iets van de dingen te begrijpen, te meer daar we het niet veel doen. Als ik m'n zwaardarm niet sterk houd en aan het gewicht van het zwaard gewend zou houden,' zei hij, terwijl hij levendig halen en stoten maakte met zijn rechterarm, 'dan zou ik 't nog moeilijk krijgen mezelf en de mijnen te verdedigen als er een langdurig gevecht komt. Sommige lieden geloven direct wat de hardste schreeuwer zegt. En weer anderen omdat het hen bang maakt er níet in te geloven. Maar,' vervolgde hij bruusk, 'ik ben een geboren soldaat en het is moeilijk de schimpscheuten van simpele handwerkslieden en boeren te slikken. Maar we hadden orders om onze zwaarden in hun scheden te laten en dat deden we dan ook. Maar goed ook dat we voorzichtig waren,' voegde hij er met een wrang gezicht aan toe, 'want de Heren hebben een verdubbelde wacht gehouden sinds... sinds de schouwing...'

Lessa vroeg zich af wat hij had willen zeggen, maar hij ging sobertjes verder: 'Er zijn er die spijt zullen krijgen als het Draad zich opnieuw op al het groen op hun drempels stort.'

F'lar vulde de drinkbeker van de man bij en vroeg terloops naar de oogsten die hij onderweg had gezien.

'Goed, vet en zwaar,' verzekerde de boodschapper hem. 'Ze zeggen dat dit de beste omwenteling sinds mensenheugenis is. De wijnranken in Crom hadden dit keer zulke trossen!' Hij maakte een grote cirkel met zijn twee enorme handen en zijn luisteraars reageerden op de juiste manier. 'En ik heb nog nooit zulke zware, volle aren gezien in Telgar. Nooit.'

'Pern gedijt goed,' merkte F'lar droogjes op.

'Met uw welnemen' – Tilarek pakte een verschrompeld stuk fruit van de schaal – 'ik heb betere kwaliteit gezien dan dit spul, dat ik van de weg heb opgeraapt nadat het van een oogstkar was gevallen.' Hij at het stuk fruit in twee happen op en veegde zijn handen af aan zijn kleding. Toen hij zich realiseerde wat hij gezegd had, voegde hij er haastig aan toe: 'Borg Ruath stuurt jullie het beste. Het eerste fruit, zoals het hoort. Geen fruit dat we van de grond hebben opgeraapt. Daar kunnen jullie zeker van zijn.'

'Het is geruststellend te weten dat we niet alleen zeker kunnen zijn van de loyaliteit van Borg Ruath, maar dat we ook ons rechtmatig deel krijgen,' verzekerde F'lar de man. 'Alle wegen vrij?'

'Ja, en da's raar voor de tijd van het jaar. Dan is het koud en dan ineens warm, alsof het weer niet meer weet welk seizoen het is. Geen sneeuw en weinig regen. Maar een wind! Dat geloven jullie nooit. En ze zeggen dat de kusten zwaar getroffen zijn door hoogwater.' Hij rolde veelzeggend met zijn ogen en boog vertrouwelijk naar voren. 'Ze zeggen ook dat Ista's rokende berg, die verschijnt en dan... pffft... weer verdwijnt..., opnieuw verschenen is.'

F'lar keek gepast sceptisch, maar Lessa ontging de opgewonden glinstering in zijn ogen niet. De man klonk als een van R'guls dubbelzinnige verzen.

'Je moet hier een paar dagen blijven om goed uit te rusten,' nodigde F'lar Tilarek hartelijk uit, terwijl hij hem langs de slapende Ramoth naar buiten leidde.

'Graag, ik ben zeer dankbaar. Je komt tenslotte maar een of twee keer in je leven in de Weyr,' sprak Tilarek afwezig, terwijl hij zijn nek zover mogelijk uitrekte om een blik op de slapende draak te kunnen werpen. 'Nooit geweten dat koninginnen zo groot werden.'

'Ramoth is al veel groter en sterker dan Nemorth,' verzekerde F'lar hem toen hij de man overgaf aan de weyrling die stond te wachten om hem naar zijn verblijf te begeleiden.

'Lees dit eens,' zei Lessa, terwijl ze de boodschap ongeduldig naar F'lar toe schoof zodra hij weer in de raadzaal terug was.

'Ik had niet anders verwacht,' merkte F'lar onaangedaan op, gezeten op de rand van de stenen tafel.

'En...?' vroeg Lessa fel.

'De tijd zal het leren,' sprak F'lar sereen, terwijl hij een stuk fruit op rotte plekjes inspecteerde.

'Tilarek liet doorschemeren dat niet iedereen de gevoelens van de opstandige heren deelt,' voegde Lessa eraan toe in een poging zichzelf gerust te stellen.

F'lar snoof. 'Tilarek zegt ook: "ze praten hun luisteraars naar de mond",' zei hij in een redelijke imitatie van 's mans stem.

'Jullie moeten ook weten dat hij niet voor iedereen in zijn escorte spreekt,' zei F'nor vanuit de deuropening. 'Er werd nogal wat gemopperd in de karavaan.' F'nor groette Lessa beleefd, maar enigszins afwezig. 'Men vond dat Ruatha te lang arm was geweest om de Weyr zoveel van de eerste goede oogst te geven. En laat me eraan toevoegen dat Lytol vrijgeviger is geweest dan hij had hoeven te zijn. We zullen goed eten... voor een tijdje.'

F'lar gooide hem de huid met daarop de boodschap toe.

'Alsof we dat niet al wisten,' knorde F'nor toen hij snel de inhoud had gelezen.

Als je het weet, wat doe je er dan aan?' zei Lessa koud. 'De Weyr staat in zulk laag aanzien dat de dag nadert dat ze haar bewoners niet langer kan voeden.'

Ze gebruikte deze zinsnede opzettelijk en merkte tevreden op dat die herinneringen wakker maakte in beide drakenrijders. Ze staarden haar bijna wild aan. Toen grinnikte F'lar zo, dat F'nor zich met een zuur lachje ontspande.

'Nou?' vroeg ze eisend.

'R'gul en S'lel zullen ongetwijfeld honger krijgen,' zei F'nor, zijn schouders ophalend.

'En jullie twee?'

Ook F'lar haalde zijn schouders op. Hij stond op, terwijl hij formeel naar Lessa boog. 'Aangezien Ramoth slaapt, uw permissie, Weyrvrouw, ons terug te trekken.'

'D'ruit!' schreeuwde Lessa tegen hen.

Ze hadden zich net grinnikend omgedraaid, toen R'gul de kamer binnen kwam stormen met S'lel, D'nol, T'bor en K'net vlak op zijn hielen.

'Wat heb ik gehoord? Heeft alleen Ruatha, van heel de Hoogten, haar tienden gezonden?'

'Waar, maar al te waar,' gaf F'lar kalmpjes toe en wierp de huid naar R'gul.

De Weyrleider vloog met zijn ogen over de boodschap, terwijl hij de woorden prevelde. Hij fronste zijn voorhoofd. Hij gaf de huid door aan S'lel alsof het iets vreselijk smerigs was. De laatste hield de boodschap omhoog, zodat allen die konden lezen.

'We hebben de Weyr de laatste omwenteling weten te voeren met de tienden van slechts drie Borgen,' sprak R'gul hooghartig.

'De laatste omwenteling,' herhaalde Lessa, 'maar dat was alleen maar omdat we nog reserves hadden in de voorraadgrotten. Manora heeft net rapport uitgebracht dat die nu uitgeput zijn.'

'Ruatha is zeer vrijgevig geweest,' zei F'lar vlug, 'dat zou het verschil kunnen uitmaken.'

Lessa aarzelde even, want ze dacht dat ze hem niet goed verstaan had.

'Niet zo vrijgevig.' Ze praatte vlug door en negeerde de vermanende blik die F'lar haar toewierp.

'De draakjes vereisen in ieder geval deze omwenteling meer. Er is dus maar één oplossing. De Weyr zal moeten kopen van Telgar en Fort om de koude te overleven.'

Haar woorden riepen onmiddellijk weerstand op.

'Kopen? Nooit!'

'De Weyr gedwongen tot kopen? Plunderen!'

'R'gul, we zullen eerst plunderen. Er wordt niet gekocht!'

Dat had alle bronsrijders wakker geschud. Zelfs S'lel reageerde verontwaardigd. Vol verwachting over mogelijke actie stond K'net met vonkende ogen bijna te dansen.

Alleen F'lar bleef uit de hoogte doen. Hij had zijn armen voor zijn borst gekruist en staarde haar woest en koud aan.

'Plunderen?' R'guls stem steeg gezaghebbend boven het tumult uit. 'Er wordt niet geplunderd!'

Ze vielen allemaal even stil, geoefend als ze waren in het luisteren naar zijn gebiedende toon.

'Geen plundertochten?' vroegen T'bor en D'nol in koor.

'Waarom niet?' vervolgde D'nol met opgezwollen aderen in zijn nek.

Hij was niet de goede, kreunde Lessa in zichzelf, terwijl ze probeerde S'lan te vinden tot ze zich herinnerde dat hij op het oefenveld was. Een enkele keer werkten hij en D'nol samen tegen R'gul tijdens een raadsvergadering, maar D'nol was niet sterk genoeg om hem alleen te kunnen weerstaan.

Lessa keek hoopvol naar F'lar. Waarom zei hij nu niets?

'Ik heb genoeg van pezig, oud vlees, van slecht brood en van wortelen die naar hout smaken,' schreeuwde D'nol, hevig ontstemd. 'Pern tierde welig deze omwenteling. Laat iets van die overvloed naar de Weyr vloeien, zoals het hoort!'

T'bor, die oorlogszuchtig naast hem stond, gromde instemmend en keek eerst de ene en dan de andere stille bronsrijder strak aan. Lessa vatte de hoop op dat T'bor misschien de vervanger kon zijn van S'lan.

'Eén verkeerde beweging van de Weyr op dit moment,' onderbrak R'gul hem met een waarschuwend opgeheven arm, 'en de Heren zullen tegen ons optreden.' Hij liet zijn arm met een dramatisch gebaar vallen.

Hij keek de twee rebellen recht aan met hoog opgeheven hoofd, vuurspuwende ogen en zijn voeten iets uit elkaar. Hij torende anderhalf hoofd boven de kleine, gedrongen D'nol en de slanke T'bor uit. Het was een ongelukkig verschil: het tafereel van de ernstige patriarch die kinderen die een fout hadden gemaakt, streng toesprak.

'De wegen zijn vrij begaanbaar,' vervolgde R'gul dreigend, 'zonder regen of sneeuw om een oprukkend leger tegen te houden. De Heren hebben hun voltallige legers bewapend gehouden sinds Fax is gedood.' R'guls hoofd draaide zich eventjes in F'lars richting. 'En jullie zullen je toch wel allemaal herinneren hoe weinig gastvrij we ontvangen zijn op onze schouwing?' Nu hield R'gul elke bronsrijder eventjes met een veelzeggende blik gevangen. 'Jullie kennen de stemming onder de Heren, jullie kennen hun kracht.' Hij gooide zijn kin omhoog. 'Zijn jullie dan dwazen dat jullie hen tegen je in het harnas willen jagen?'

'Een keer flink met de vlamsteen...' gooide D'nol er kwaad uit en hield toen in. Zijn ondoordachte woorden schokten hem evenzeer als de anderen in de kamer.

Het idee om vlamstenen opzettelijk tegen mensen te gebruiken deed zelfs Lessa's adem stokken.

'Er moet iets gedaan worden...' stamelde D'nol wanhopig, eerst naar F'lar draaiend en vervolgens met nog minder hoop naar T'bor.

Als R'gul dit wint, is dit het einde, dacht Lessa in kille woede en reageerde door haar gedachten op T'bor te richten. Het beïnvloeden van woedende mannen was in Ruatha het gemakkelijkst geweest. Als ze nu maar... Buiten brulde een draak.

Een ondraaglijk scherpe pijn schoot vanuit haar wreef omhoog haar been in. Verdoofd strompelde ze achteruit en viel onverwachts tegen F'lar aan. Hij pakte haar arm in een ijzeren greep vast.

'Als je het waagt nu iemand te beïnvloeden...' fluisterde hij woest in haar oor en met geveinsde bezorgdheid gooide hij haar bijna in haar stoel. Zijn hand bleef haar arm in een bankschroef vasthouden.

Moeilijk slikkend bleef ze onder deze dubbele aanval stijf zitten. Toen ze eenmaal begreep wat er was gebeurd, merkte ze dat het juiste moment voorbij was.

'Er kan nu niets gedaan worden,' sprak R'gul krachtig.

'Nu... Het woord bleef in haar hoofd nagalmen.

'De Weyr heeft jonge draken die moeten worden opgeleid. Jongemannen die in de juiste tradities moeten worden opgevoed.'

Lege tradities, dacht Lessa verdoofd, terwijl haar geest ziedde van woede. En ze zullen de Weyr zelf leeg laten stromen.

Ze staarde met onmachtige woede naar F'lar. Zijn hand verstevigde waarschuwend de greep om haar arm, totdat zijn vingers die bijna samenknepen en ze naar adem snakte van de pijn. Door haar betraande ogen zag Lessa schaamte en verslagenheid op K'nets jonge gezicht staan. Nieuwe hoop vlamde op.

Met moeite dwong ze zichzelf te ontspannen. Langzaam, alsof F'lar haar echt bang had gemaakt. Langzaam genoeg om hem te doen geloven dat ze echt verslagen was.

Zodra ze kon, zou ze K'net apart nemen. Hij was rijp voor het idee dat ze zojuist gekregen had. Hij was nog jong en kneedbaar. Verder voelde hij zich toch al tot haar aangetrokken. Hij was uitermate geschikt voor haar plannen.

"'Drakenrijder, overdaad vermijd",' dreunde R'gul op, "'Hebzucht brengt de Weyr slechts last".'

Lessa staarde de man aan, oprecht verbaasd dat hij het waagde de morele ondergang van de Weyr met zo'n hypocriete zedenpreek te bezegelen.

Eer hen die de draken achten,

In woord en daad, gunst en gedachten.

Werelden gaan onder of blijven bestaan,

Als draken het gevaar tegengaan.

'Wat is er aan de hand? De nobele F'lar die tegen de traditie ingaat?' vroeg Lessa op eisende toon aan F'nor, toen de bruinrijder met een hoffelijke verklaring voor de afwezigheid van zijn vleugelleider aankwam.

Lessa hield haar tong niet langer in bedwang in aanwezigheid van F'nor. De bruinrijder wist dat het niet tegen hem gericht was en stoorde zich er zelden aan. Hij had een deel van de afstandelijkheid van zijn halfbroer overgenomen.

Ditmaal was de uitdrukking op zijn gezicht niet tolerant, maar streng afkeurend.

'Hij is K'net aan het opsporen,' zei F'nor, terwijl zijn donkere ogen bezorgd stonden. Hij streek met zijn vingers het haar van zijn voorhoofd weg, een andere gewoonte die hij van F'lar had opgepikt. Dat gooide nog meer kolen op het vuur van Lessa's woede jegens de afwezige vleugelleider.

'Ach, probeert hij dat? Hij zou er beter aan doen zijn voorbeeld te volgen,' beet ze hem toe.

F'nors ogen schoten vuur.

Mooi, dacht Lessa. Ik begin ook hem te raken.

'Wat u zich niet realiseert, Weyrvrouw, is dat K'net uw instructies al te letterlijk opvat. Verstandig plunderen zou niet opvallen, maar K'net is te jong om onopvallend te werk te gaan.'

'Mijn instructies?' vroeg Lessa onschuldig. Ze was er zeker van dat F'lar en F'nor geen spoortje van bewijs tegen haar hadden. Niet dat het haar verontrustte. 'Hij heeft gewoon genoeg van dat zootje lafaards.'

F'nor perste zijn lippen op elkaar om een woedend antwoord tegen te houden. Hij veranderde van houding en klemde zijn handen om de wijde ruitergordel tot zijn knokkels er wit van werden. Hij wierp een koude blik op Lessa.

In de stilte die nu viel, kreeg Lessa er spijt van dat ze F'nor tegen zich in het harnas had gejaagd. Hij had geprobeerd vriendelijk te zijn, gezellig, en had haar vaak vermaakt met verhalen, terwijl zij meer en meer verbitterd werd. Toen de wereld kouder werd, werden de rantsoenen in de Weyr steeds kleiner, ondanks K'nets systematische aanvullingen. Er dreef nu op de ijskoude winden wanhoop door de Weyr.

Sinds de mislukte opstand van D'nol was alle lef uit de drakenrijders verdwenen. Zelfs de beesten weerspiegelden dit. De dofheid van hun huid en hun verminderde harmonie konden niet alleen door het voedsel verklaard worden. Lusteloosheid wel – dat was duidelijk. Lessa vroeg zich af of R'gul geen berouw had van zijn lafhartige beslissing.

'Ramoth is niet wakker,' zei ze kalmpjes tegen F'nor, 'dus je hoeft mij geen gezelschap te houden.'

F'nor antwoordde niet en zijn aanhoudend zwijgen maakte dat Lessa zich ongemakkelijk begon te voelen. Ze stond op, met de palmen van haar handen tegen haar dijen wrijvend alsof ze op die manier haar laatste onbesuisde woorden kon wegvegen. Ze liep op en neer en keek van haar slaapkamer naar die van Ramoth, waar de gouden koningin, die inmiddels groter was dan welke bronzen draak ook, in diepe slaap verzonken lag.

Werd ze nu maar wakker, dacht Lessa. Als ze wakker is, is alles goed. Maar ze slaapt als een blok.

'Dus...' begon ze, terwijl ze probeerde de zenuwachtigheid uit haar stem te bannen. 'F'lar doet eindelijk iets, al snijdt dat dan onze enige bron van aanvulling af.'

'Lytol heeft vanochtend een boodschap gestuurd,' zei F'nor kortaf. Zijn woede was gezakt, maar zijn afkeuring nog niet.

Lessa draaide haar hoofd verwachtingsvol naar hem toe.

'Telgar en Fort hebben overlegd met Keroon,' vervolgde F'nor moeizaam. 'Ze hebben besloten dat de Weyr achter hun verliezen zit. Waarom,' en nu vlamde zijn woede weer fel op, 'hebt u, toen u K'net koos, hem niet beter in de hand gehouden? Hij is nog veel te groen. C'gan, T'sum, ik zou...'

'Jij? Jij niest nog niet eens zonder F'lars toestemming,' wierp ze tegen.

F'nor lachte haar vierkant uit.

'F'lar heeft u veel te hoog ingeschat,' antwoordde hij op zijn beurt minachtend. 'Hebt u zich niet gerealiseerd waarom hij moet wachten?'

'Nee,' schreeuwde Lessa tegen hem. 'Dat heb ik niet! Is dit iets dat ik met behulp van mijn instinct moet raden, zoals de draken? Bij de schaal van het eerste Ei, F'nor, niemand legt ooit iets aan mij uit!'

'Maar het is goed te weten dat hij een reden heeft om te wachten. Ik hoop alleen maar dat het een geldige is. Dat het nog niet te laat is. Want dat is wat ik denk.'

Het was al te laat toen hij me tegenhield op het moment dat ik T'bor wilde steunen, dacht ze, maar ze sprak haar gedachten niet uit. In plaats daarvan zei ze: 'Het was al te laat toen R'gul zo laf was de schande van de Weyr niet te willen voelen.'

F'nor draaide zich met een gezicht dat wit was van woede razendsnel naar haar om. 'Om dat moment voorbij te laten gaan kostte hem meer moed dan jij ooit zult hebben.'

'Hoezo?'

F'nor kwam een halve stap naar voren en deed dat zo dreigend dat Lessa zichzelf voorbereidde op een klap. Hij beheerste zich echter door heftig met zijn hoofd te schudden.

'Het is niet de schuld van R'gul,' zei hij uiteindelijk. Zijn gezicht was plotseling oud en afgetobd en zijn ogen waren vol van pijn en zorgen. 'Het was moeilijk, heel moeilijk, om te wachten, wetend dat je moest wachten.'

' Waarom? schreeuwde Lessa bijna.

F'nor liet zich echter niet meer prikkelen. Met een kalme stem ging hij verder.

'Ik vond dat jij het moest weten, maar het stuit F'lar tegen de borst zich te verontschuldigen voor een van zijn eigen...'

Lessa slikte met veel moeite een sarcastische opmerking in, om de langverwachte opheldering niet te onderbreken.

'R'gul is slechts Weyrleider doordat er geen andere kandidaten aanwezig waren. Hij zou goed genoeg geweest zijn, denk ik, als er niet zo'n lang interval was geweest. De annalen waarschuwen voor de gevaren...'

'Annalen? Gevaren? Wat bedoel je met interval?'

'Een interval ontstaat wanneer de Rode Ster niet dichtbij genoeg komt om het Draad te prikkelen. De annalen geven aan dat het de Rode Ster ongeveer tweehonderd omwentelingen kost om terug te keren. F'lar denkt dat er zeker tweemaal zoveel tijd verlopen is sinds de laatste keer dat het Draad gevallen is.' Lessa keek angstig naar het oosten. F'nor knikte ernstig.

'Ja, en het is nogal gemakkelijk om angst en voorzichtigheid uit het oog te verliezen in vierhonderd omwentelingen. R'gul is een goede vleugelleider en een goed vechter, maar hij moet het gevaar kunnen zien en ruiken om te kunnen toegeven dat het bestaat. Oh ja, hij heeft de Wetten en de Tradities geleerd, maar hij heeft ze nooit door en door begrepen. Niet op de manier zoals F'lar ze begrijpt, en zoals ik ze ben gaan begrijpen,' voegde hij er trots aan toe, toen hij de sceptische uitdrukking op het gezicht van Lessa zag. Hij kneep zijn ogen iets samen en wees met een beschuldigende vinger naar haar. 'En ook niet op de manier zoals u ze begrijpt, al weet u dan nog niet hoe het zit.'

Ze week achteruit, niet voor hem, maar voor de dreiging waarvan ze wist dat die bestond, al wist ze dan niet precies waarom ze erin geloofde.

'Vanaf het moment dat F'lar de Indruk maakte op Mnementh, begon F'lon hem op te leiden om het gezag over te nemen. Toen slaagde F'lon erin zich te laten doden in die belachelijke vechtpartij.' Een uitdrukking van woede, spijt en irritatie gleed over F'nors gezicht. Een beetje laat begreep Lessa dat hij het over zijn vader had. 'F'lar was nog te jong om de leiding over te nemen en voordat iemand kon ingrijpen, was R'gul erin geslaagd zijn Hath Nemorth te laten bevruchten en moesten wij wachten. Maar R'gul kon Jora's verdriet over F'lon niet in de hand houden en zij ging snel achteruit. Daarnaast begreep hij F'lons plan om de Weyr door het laatste deel van het interval heen te slepen verkeerd, door het als complete isolatie uit te leggen. Als gevolg daarvan' – F'nor haalde betekenisvol zijn schouders op – 'verloor de Weyr steeds meer prestige.'

'Tijd, tijd en nog eens tijd,' schimpte Lessa. 'Het is nooit de juiste tijd. Wanneer is het nu dan wel de juiste tijd?'

'Luister goed naar me.' F'nors strenge woorden onderbraken haar tirade even gemakkelijk als wanneer hij haar gegrepen en door elkaar gerammeld had. Ze had van F'nor niet zoveel kracht verwacht. Ze keek hem met meer respect aan.

'Ramoth is nu volgroeid en klaar voor haar eerste paarvlucht. Wanneer ze vliegt, zullen alle bronzen proberen haar te vangen. Het is niet altijd de sterkste die de koningin pakt. Een enkele keer is het degene van wie iedereen in de Weyr wil dat hij wint.' Hij sprak zijn woorden langzaam en duidelijk uit. 'Op die manier kreeg R'gul het voor elkaar dat Hath Nemorth vloog. De oudere rijders wilden R'gul. Ze konden het niet verkroppen dat een jongeling van negentien omwentelingen de nieuwe leider zou worden, al was hij dan de zoon van F'lon. Dus vloog Hath Nemorth. En zij kregen R'gul. Ze kregen wat ze vroegen. En zie eens wat ze kregen!' Zijn spottend gebaar besloeg de hele armoedige Weyr.

'Het is te laat, te laat,' kreunde Lessa nu ze alles begreep.

'Dat zou het kunnen zijn, gezien het feit dat u K'net hebt aangezet tot ongecontroleerd plunderen,' verzekerde F'nor haar cynisch. 'U had hem niet nodig, moet u weten. Onze vleugel had de zaak stilletjes onder handen genomen. Maar toen er zoveel binnen begon te komen, hebben we onze operaties stilgelegd. Het is te vroeg, zeker nu de Borgheren brutaal genoeg zijn geworden om terug te slaan. Denkt u zich eens in, Lessa van Pern,' nu leunde F'nor naar haar over met een bittere glimlach om zijn mond, 'hoe R'gul zal reageren. Daar hebt u niet aan gedacht, nietwaar? Denk er dan eens aan wat hij zal doen als de goed bewapende Heren verschijnen en genoegdoening eisen.'

Lessa sloot haar ogen, geschokt door het tafereel dat ze zich maar al te goed kon voorstellen. Ze greep de armleuning van haar stoel vast en ging slapjes zitten — verloren, nu ze begreep dat ze een verkeerde inschatting had gemaakt. Doordat ze de hooghartige Fax de dood in had kunnen leiden, was ze te zelfverzekerd geworden en had ze de Weyr daardoor bijna naar haar einde gevoerd.

Plotseling was er een hoop lawaai in de gang, alsof de halve Weyr vanaf de richel kwam aanstormen. Ze kon de draken opgewonden naar elkaar horen roepen, de eerste uitbarsting in twee maanden.

Geschrokken sprong ze op. Was F'lar er niet in geslaagd K'net te onderscheppen? Was K'net misschien door de Heren gevangengenomen? Samen renden zij en F'nor naar de weyr van de koningin.

Het waren niet F'lar en K'net met een woedende Heer op sleeptouw, die binnenkwamen. Het was R'gul, zijn alerte gezicht verwrongen en met grote ogen van opwinding. Lessa hoorde dat Hath buiten net zo opgewonden was. R'gul wierp een snelle blik op Ramoth, die onwetend verder sliep. Zijn ogen stonden koud en berekenend, toen ze die van Lessa ontmoetten. D'nol kwam de weyr binnen rennen, druk bezig zijn tuniek verder aan te trekken. S'lan, T'bor en S'lel volgden hem op de hielen. Ze drongen allemaal samen in een halve cirkel rond Lessa.

R'gul deed een stap naar voren en strekte zijn arm uit alsof hij haar wilde omarmen. Nog voor Lessa achteruit kon stappen – iets in zijn uitdrukking stootte haar af – schoof F'nor handig aan haar zijde. R'gul liet kwaad zijn arm zakken.

'Neemt Hath slechts het bloed van zijn prooi?' vroeg de bruinrijder veelbetekenend.

'Binth en Orth ook,' gooide T'bor eruit en zijn ogen verriedden dezelfde opwinding die zich van de andere bronsrijders meester had gemaakt.

R'gul bewoog rusteloos en zweeg even om haar aandachtig te bekijken.

'Neemt slechts het bloed?' riep Lessa uit, verbaasd maar aanvoelend dat dit van groot belang was.

'Roep K'net en F'lar terug,' beval F'nor met meer gezag dan hij zou mogen gebruiken in het bijzijn van bronsrijders.

R'guls lach klonk gemeen.

'Niemand weet waar die heen zijn gegaan.'

D'nol begon te protesteren, maar R'gul onderbrak hem met een woest gebaar.

'Dat zou jij niet durven, R'gul,' sprak F'nor dreigend.

Nu, Lessa zou het wel durven. Haar wanhopige oproep aan Mnementh en Piyanth kreeg een zwak antwoord. Toen was er absolute duisternis, daar waar Mnementh was geweest.

'Zij zal wakker worden,' zei R'gul, terwijl hij Lessa doordringend aankeek. 'Zij zal met een slecht humeur wakker worden. U moet haar alleen maar toestaan het bloed te drinken. Ik waarschuw u dat ze zal tegenstribbelen. Maar als u haar niet weerhoudt, zal ze zich volstoppen en dan kan ze niet vliegen.'

'Zij zal opstijgen om te paren,' beet F'nor en zijn stem had nog immer een ondertoon van koude, wanhopige woede.

'Zij zal opstijgen om te paren met die bronzen draak die haar te pakken krijgt,' vervolgde R'gul met jubelende stem.

En hij wil niet dat F'lar dan hier is, begreep Lessa.

'Hoe langer de vlucht duurt, hoe beter het legsel. En ze kan niet goed of hoog vliegen als ze vol zit met zwaar vlees. Ze mag zich niet volproppen. Ze mag alleen maar het bloed drinken. Begrijpt u?'

'Ja, R'gul,' antwoordde Lessa, 'ik begrijp het. Eindelijk begrijp ik jou maar al te goed. F'lar en K'net zijn er niet.' Haar stem werd schel. 'Maar Ramoth zal niet door Hath gevlogen worden, al moet ik haar naar het tussen brengen.'

Ze zag dat pure angst en schrik de triomf van R'guls gezicht wisten en ze keek toe hoe hij zichzelf weer in bedwang kreeg. Een gemene grijns verving de verrassing die op haar bedreiging was gevolgd. Geloofde hij haar niet?

'Een goede middag,' sprak F'lar vanuit de deuropening. K'net grijnsde breed. 'Mnementh vertelde me dat de bronzen slechts het bloed drinken. Hoe vriendelijk van jullie om ons ook voor het spektakel uit te nodigen.'

Heel even werd haar aversie jegens F'lar verdrongen door een gevoel van opluchting. Hem daar kalm, arrogant en spottend te zien staan, gaf haar nieuwe moed.

R'guls ogen vlogen over het groepje bronsrijders om er achter te komen wie deze twee teruggeroepen had. En Lessa wist dat hij F'lar haatte, maar ook bang voor hem was. Ze kon ook voelen dat F'lar veranderd was. Nu was er niets meer over van de passieve, onverschillige of afstandelijke F'lar. In plaats daarvan was er een gespannen verwachting. F'lar had genoeg gewacht!

Ramoth werd ineens helemaal wakker. Haar geest was zo verward dat Lessa zich realiseerde dat die twee maar net op tijd waren teruggekomen. De hongerscheuten van Ramoth waren zo intens dat Lessa snel naar haar toeliep om haar te kalmeren. Maar Ramoth was niet in de stemming om zich te laten geruststellen.

Met onverwachte vlugheid stond ze op en liep naar de richel. Lessa rende haar achterna, gevolgd door de drakenrijders. Ramoth siste opgewonden naar de bronzen die in de buurt van haar richel zweefden. Ze stoven uit haar buurt weg. Hun ruiters gingen naar de brede trap die van de weyr van de koningin naar beneden naar de Kom voerde.

Versuft voelde Lessa hoe F'nor haar op de nek van Canth zette en zijn draak tot spoed aanzette, achter de anderen aan naar de voederplaatsen. Lessa keek verbaasd toe hoe Ramoth moeiteloos en gracieus over de op hol geslagen kudde zweefde. Ze sloeg snel toe en pakte haar prooi bij de nek beet. Ze vouwde plotseling haar vleugels op en liet zich boven op de prooi vallen, te hongerig om ermee weg te vliegen.

'Bedwing haar!' sprak F'nor ademloos, terwijl hij Lessa zonder plichtplegingen op de grond neerzette.

Ramoth schreeuwde uitdagend tegen het bevel van de Weyrvrouw. Zij gooide haar kop in het rond en klapte woedend met haar vleugels. Haar ogen stootten veelkleurige poelen van vuur uit. Ze strekte haar nek zover als ze maar kon de lucht in en liet haar ongehoorzaamheid schel klinken. De harde echo's weerkaatsten tegen de rotsmuren van de Weyr. Overal spreidden de draken – blauw, groen, bruin en brons – hun vleugels in heel hun machtige omvang en hun antwoorden klonken als bronzen donder in de lucht.

Nu had Lessa inderdaad alle wilskracht nodig die ze in hongerige, wraakzuchtige omwentelingen had ontwikkeld. De wigvormige kop van Ramoth zwaaide heen en weer; haar ogen straalden een witgloeiend verzet uit. Dit was geen vriendelijk, aanhankelijk drakenkind meer. Dit was een gewelddadige duivel.

Lessa mat haar wil met die van de veranderde Ramoth aan de andere kant van het bloedige veld. Zonder een spoor van zwakte, zonder een zweem van angst dwong Lessa Ramoth haar te gehoorzamen. Terwijl ze krijsend protesteerde, liet de gouden draak haar kop op het roerloze prooidier vallen, haar tong als een zweep naar het lijk uitslaand. Haar kop zwaaide over de stomende ingewanden die haar klauwen naar buiten hadden getrokken. Met een laatste, verwijtende grauw greep Ramoth het beest met haar tanden bij de keel en dronk al het bloed uit het karkas.

'Houd haar vast,' prevelde F'nor. Lessa was hem helemaal vergeten.

Ramoth steeg opnieuw brullend op, en dook met onvoorstelbare snelheid op een tweede hertenbok neer. Ze ondernam weer een poging om van de zachte buik van haar prooi te eten. Wederom oefende Lessa al haar wilskracht uit en won. Haar opstandigheid uitkrijsend dronk de draak met tegenzin opnieuw slechts het bloed.

Zij verzette zich niet voor de derde keer tegen Lessa's bevelen. De draak begon zich nu te realiseren dat ze zich in de greep van dat onweerstaanbare instinct bevond. Zij had niets dan woede gekend, totdat ze het hete bloed had gedronken. Nu wist ze wat ze werkelijk nodig had: snel en hoog te vliegen, ver weg van de Weyr, weg van die nietige vleugellozen, ver voor de bronstige bronzen uit.

Het instinct van draken is beperkt tot het hier-en-nu. De mensheid vormt koppels met hen om er wijsheid en orde in te brengen. Lessa merkte dat ze die les stilletjes voor zichzelf zong.

Zonder enige aarzeling sloeg Ramoth voor een vierde keer toe, sissend van hebzucht, terwijl ze de nek van het beest leegdronk.

Een gespannen stilte was over de Weyrkom gevallen, slechts onderbroken door het geluid dat Ramoth tijdens het eten maakte en de hoge fluittoon van de wind.

Ramoths huid begon te gloeien. Ze leek te groeien, niet door het voedsel, maar door een licht dat van binnenuit straalde. Ze stak haar kop in de lucht, terwijl ze haar tong naar buiten sloeg om het bloed van haar bek te likken. Ze rechtte zich en tegelijkertijd begonnen de bronzen draken een gonzend geluid te maken dat de hele kom in stille verwachting deed trillen.

Met een plotselinge gouden beweging kromde Ramoth haar grote rug. Ze sprong de lucht in met de vleugels wijdgespreid. Met een ongelooflijke snelheid was ze hoog in de lucht. In een oogwenk volgden zeven bronzen gestalten haar, waarbij ze met hun enorme vleugels kolkende gesels van met zand gevulde lucht in de gezichten van de toekijkende weyrbewoners wierpen.

Terwijl haar hart in haar keel klopte door de wonderbaarlijke vlucht, vloog Lessa's ziel met Ramoth mee.

'Blijf bij haar,' fluisterde F'nor dringend, 'blijf bij haar. Ze mag nu niet aan je invloed ontsnappen.'

Hij stapte weg van Lessa, terug tussen het weyrvolk, dat als één geheel zijn ogen oprichtte naar de in de hoogte verdwijnende schitteringen van de draken.

Hoewel haar geest op vreemde wijze in de lucht leek te zweven, behield Lessa net genoeg fysiek bewustzijn om te beseffen dat ze nog steeds op de grond stond.

Al haar andere zintuigen en gevoelens vlogen hoog in de lucht met Ramoth mee. En zij, Ramoth-Lessa, was bezield met onbeperkte macht; haar vleugels bewogen zonder moeite naar de ijle hoogten, trotse vervoering bruiste door haar lijf, vervoering en – verlangen.

Ze voelde de haar achtervolgende, grote bronzen mannetjes eerder dan dat ze ze zag. Ze minachtte hun vruchteloze pogingen. Want ze was niet te veroveren.

Ze stak haar hoofd kronkelend als een slang onder een vleugel en in schelle pesterijtjes spotte ze met hun miezerige pogingen. Hoog boven hen cirkelde ze nu. Plotseling liet ze zich met opgevouwen vleugels naar beneden vallen en keek met plezier toe hoe ze, klapperend met hun vleugels, wegdraaiden om een botsing te vermijden.

Snel steeg ze cirkelend weer boven hen uit, terwijl zij hard werkten om hun verloren snelheid en hoogte weer goed te maken.

Op die manier flirtte Ramoth ontspannen met haar geliefden, prachtig in haar zojuist gevonden vrijheid, terwijl ze de bronzen uitdaagde haar te verslaan.

Eén viel er weg, uitgeput. Ze kraaide haar overmacht uit. Kort daarop gaf een tweede de jacht op, terwijl zij met hen speelde, duikend en wegvluchtend in een ingewikkeld patroon. Bij tijden was ze zich niet eens bewust van hun aanwezigheid, omdat ze geheel opging in de opwinding van het vliegen.

Toen ze uiteindelijk hooghartig omkeek naar haar geliefden, was ze enigszins geamuseerd door het feit dat er nog maar drie grote beesten achter haar aan zaten. Ze herkende Mnementh, Orth en Hath. Alle drie in volle wasdom en haar wellicht waardig.

Ze gleed naar beneden, hen kwellend en zich vermakend om hun nu moeizame vlucht. Hath kon ze niet luchten. Orth? Dat was een prachtig, jong beest. Ze vouwde haar vleugels op om tussen hem en Mnementh door te glijden.

Terwijl ze langs Mnementh draaide, sloot die plots zijn vleugels en liet zich naast haar vallen. Geschrokken probeerde ze te zweven, maar ze merkte dat zijn vleugels met de hare verstrengeld waren en zijn nek om de hare was gewonden.

Zo samengevlochten vielen ze. Mnementh riep zijn verborgen reserves op en spreidde zijn vleugels uit om hun val te remmen. Verbaasd door hun snelle val spreidde ook Ramoth haar enorme vleugels. En toen...

Het duizelde Lessa en haar handen grepen blind naar steun. Het leek alsof ze door een explosie in haar lichaam werd teruggeworpen, waarbij iedere zenuw klopte en trilde.

'Niet flauwvallen, zottin. Blijf bij haar.' F'lars stem raspte in haar oren. Zijn armen gaven haar ruw steun.

Ze probeerde haar ogen op iets te richten. Verbaasd ving ze een glimp op van de muren van haar eigen weyr. Ze greep naar F'lar en raakte naakte huid aan. Verward schudde ze met haar hoofd.

'Breng haar terug.'

'Hoe?' schreeuwde ze huilend, hijgend, niet in staat te begrijpen wat Ramoth terug kon lokken, weg van zoveel glorie.

De pijn van venijnige klappen op haar gezicht maakte haar woedend op F'lars verstorende aanwezigheid attent. Zijn ogen stonden wild, zijn mond was verwrongen.

'Denk met haar mee. Ze mag niet tussen gaan. Blijf bij haar.'

Trillend bij de gedachte Ramoth aan het tussen te verliezen, zocht Lessa de draak, die nog immer vleugel-in-vleugel met Mnementh vloog.

De paarlust van de twee draken vormde een wijde cirkel die ook Lessa omvatte. Lessa werd overstroomd door een vloedgolf die meedogenloos uit de zee van haar ziel oprees. Met een verlangende kreet klampte ze zich vast aan F'lar. Ze voelde zijn lichaam sterk als een rots tegen het hare, zijn stevige armen die haar optilden, en zijn mond was genadeloos op de hare. Ze verdronk onverwacht in een nieuwe golf van begeerte.

'Nu! Wij brengen hen veilig thuis,' mompelde hij.

Drakenrijder, drakenrijder,

Dat ge me iets van de liefde laat

Tussen u en de uwen,

Die de mijne te boven gaat.

F'lar werd plotseling wakker. Hij luisterde aandachtig, hoorde Mnemenths voldaan gerommel en was gerustgesteld. De bronzen draak zat rustig op de richel van de weyr van de koningin. Alles was vredig in de kom beneden.

Vredig, maar veranderd. F'lar merkte deze verandering meteen op dankzij Mnemenths zintuigen en ogen. Gedurende de nacht was er iets in de Weyr veranderd. F'lar stond zichzelf een voldane glimlach toe, toen hij aan het tumult van de vorige dag terugdacht. Er had iets fout kunnen gaan.

Er was bijna iets fout gegaan, herinnerde Mnementh hem.

Wie had hem en K'net teruggeroepen? F'lar dacht nog eens diep na. Mnementh herhaalde slechts dat hij teruggeroepen was. Waarom wilde hij de identiteit van die persoon niet onthullen?

Een zeurend gevoel van bezorgdheid brak door F'lars gepeins heen.

'Heeft F'nor eraan gedacht...' begon hij hardop.

F'nor vergeet jouw opdrachten nimmer, verzekerde Mnementh hem geïrriteerd. Canth vertelde me dat de Rode Ster vanmorgen bij dageraad bovenop de Oogrots stond. De zon raakt de Oogrots ook nog niet.

F'lar streek met ongeduldige vingers door zijn haren. 'Boven de Oogrots... dichter en dichter bij kwam de Rode Ster', precies zoals de oude annalen hadden voorspeld. En die dageraad dat de Rode Ster scharlakenrood op de waker scheen door de Oogrots, was de voorbode van een gevaarlijke passage... en van het Draad.

Er was zeer zeker geen andere verklaring voor die met veel zorg opgerichte groep gigantische stenen en die bijzondere rotsen op Benden Piek, noch voor hun tegenhangers op de oostelijke rotswanden van de vijf verlaten Weyrs.

Ten eerste was er de Vingerrots waarop de zon tijdens de dageraad van de winterzonnewende even balanceerde. Dan kwam op twee drakenlengten daarachter de vierkante, enorme Sterrensteen, die tot de borst van een grote man reikte. Op het gepolijste oppervlak van de Sterrensteen waren twee pijlen ingesneden, waarvan er één recht naar het oosten, naar de Vingerrots, wees en de andere daar iets ten noorden van, precies op de Oogrots gericht. De Oogrots was op ingenieuze en onverplaatsbare wijze in de Sterrensteen gevat.

Er zou in de nabije toekomst een dageraad komen waarop hij door de Oogrots zou kijken en het onheilspellende geflikker van de Rode Ster hem tegemoet zou komen. En dan –

Spetterende geluiden onderbraken F'lars gedachten. Hij grijnsde opnieuw, toen hij zich realiseerde dat het meisje aan het baden was. Gewassen was ze zeer zeker mooi, en ongekleed... Hij rekte zich uit in ontspannen herinneringen en maakte zich er een voorstelling hoe hij zou worden ontvangen. Ze had in ieder geval niets te klagen, dacht hij. Wat een vlucht! Hij grinnikte zachtjes.

Mnementh zei vanaf de veilige richel dat F'lar maar beter op zijn tellen kon passen met Lessa.

Je zei: Lessa, nietwaar? dacht F'lar, in antwoord op zijn draak.

Mnementh herhaalde zijn waarschuwing op raadselachtige wijze. F'lar grinnikte zelfverzekerd.

Plotseling was Mnementh waakzaam, alsof er een alarm was gegeven.

De wachters stuurden een rijder uit om ongewoon lang aanhoudende stofwolken op het plateau onder het Meer van Benden te verkennen, vertelde Mnementh zijn vleugelleider kort en bondig.

F'lar stond snel op, verzamelde zijn verspreid liggende kleren en kleedde zich aan. Hij gordde net de brede ruiterriem om, toen het gordijn naar de badkamer opzij werd geschoven. Lessa stond oog in oog met hem, volledig gekleed.

Als altijd was hij weer verbaasd te zien hoe tenger ze was. Het was eigenlijk ongerijmd dat een dergelijke geestkracht in zo'n lichaam kon huizen. Haar pas gewassen haar omlijstte haar smalle gezicht als een donkere wolk. In haar ogen vond hij geen enkel spoor van de door de draken opgewekte passie die zij de vorige dag samen hadden ervaren. Er was zelfs absoluut geen zweem van kameraadschap in haar te bespeuren. Geen warmte. Was dit wat Mnementh bedoelde? Wat was er met het meisje aan de hand?

Mnementh bracht een volgend alarmerend rapport uit en F'lar keek strak voor zich. Hij moest verstandelijk met haar op één lijn komen, maar moest dat maar even uitstellen tot na deze noodtoestand. In zichzelf vervloekte hij R'guls onervaren omgang met haar. De man had de Weyrvrouw bijna onbruikbaar gemaakt, zoals hij ook bijna de Weyr had vernietigd.

Maar goed, F'lar, de berijder van bronzen Mnementh, was nu Weyrleider en de broodnodige veranderingen zouden nu komen.

Aan de late kant, bevestigde Mnementh droogjes. De Borgheren bundelen hun macht op het plateau van het meer.

'Er zijn moeilijkheden,' kondigde F'lar als groet aan, maar zijn woorden leken Lessa niet te alarmeren.

'De Borgheren komen verhaal halen?' vroeg ze koud.

Hij bewonderde haar koelbloedigheid, terwijl hij haar aandeel in deze ontwikkeling toch openlijk afkeurde.

'Je had er beter aan gedaan mij de plunderingen te laten organiseren. K'net is nog te veel een jongen en laat zich meeslepen door zijn enthousiasme.'

Haar dunne glimlach was geheimzinnig. F'lar vroeg zich even af of dit niet haar bedoeling geweest was. Als Ramoth gisteren niet gevlogen had, zou het er vandaag heel anders hebben uitgezien. Had ze daaraan gedacht?

Mnementh waarschuwde hem dat R'gul op de richel stond. R'gul was een en al verontwaardiging, merkte de draak op, wat betekende dat hij zijn gezag voelde.

'Hij heeft geen gezag meer,' beet F'lar hem hardop toe, helemaal wakker en tevreden met de gebeurtenissen, ondanks de snelheid waarmee die zich hadden voltrokken.

'R'gul?'

Ze had toch een goed verstand, moest F'lar toegeven.

'Kom, meisje.' Hij wees in de richting van de weyr van de koningin. De scène die hij met R'gul wilde opvoeren zou die schandelijke dag van twee maanden geleden in de raadzaal goed moeten maken. Hij wist dat het haar evenzeer dwars zat als hem.

Ze waren nog maar net in de Weyr of R'gul, gevolgd door een opgewonden K'net, kwam van de andere kant binnenstormen.

'De wacht heeft me gemeld dat een grote macht gewapende mannen onder de banieren van de Borgheren de tunnel nadert. K'net hier' – R'gul wees woedend op de jongeman – 'heeft bekend dat hij systematisch heeft geplunderd – tegen alle redelijkheid in en zeer zeker tegen mijn uitgesproken bevelen in. Natuurlijk zullen wij hem later straffen,' lichtte hij de dwalende drakenrijder in, 'tenminste, als er nog een Weyr is nadat de Heren met ons klaar zijn.'

Hij draaide zich om naar F'lar en zijn frons werd nog dieper toen hij zich realiseerde dat deze naar hem stond te grijnzen.

'Sta daar niet zo,' gromde R'gul. 'Er is niets om over te grijnzen. We moeten nadenken hoe we de Heren tevreden kunnen stellen.'

'Nee, R'gul,' sprak F'lar de oudere man tegen, 'de dagen van het de Heren naar de zin maken zijn voorbij.'

'Wat? Ben je gek geworden?'

'Nee. Jij bent uit je rang ontheven,' zei F'lar met een ernstig gezicht. Zijn grijns was verdwenen.

R'gul sperde zijn ogen wijd open, terwijl hij naar F'lar staarde, alsof hij hem voor het eerst zag.

'Jij hebt één belangrijk feit over het hoofd gezien,' vervolgde F'lar genadeloos. 'De gevoerde politiek verandert wanneer er een verandering van Weyrleider plaatsvindt. Ik, Mnemenths ruiter, ben nu de Weyrleider.'

Terwijl die woorden nagalmden, kwamen S'lel, D'nol, T'bor en S'lan binnen. Diep geschokt staarden ze naar het roerloze tafereel.

F'lar wachtte om hun de gelegenheid te geven het feit dat de onenigheid in de weyr betekende dat het gezag inderdaad op hem was overgegaan, tot zich te laten doordringen.

'Mnementh,' sprak hij hardop, 'roep alle vleugels en de bruinrijders binnen. We moeten enkele maatregelen treffen voordat onze... gasten aankomen. Aangezien de koningin slaapt, kunnen we ons beter in de raadzaal terugtrekken, drakenrijders. Na u, Weyrvrouw.'

Hij stapte opzij om haar voor te laten en merkte haar lichte blozen op. Ze beheerste haar emoties dus toch niet volledig.

Nauwelijks zaten ze aan de raadstafel of de bruinrijders begonnen binnen te stromen. F'lar merkte nauwkeurig op hoe subtiel hun gedrag zich had gewijzigd. Ze liepen rechter, stelde hij vast. En – ja, de aura van verslagenheid en frustratie was vervangen door een van intense opwinding. Aangezien er verder niets veranderd was, moesten de gebeurtenissen van deze dag de trots en het doel van de Weyr in ere herstellen.

F'nor en T'sum, zijn eigen luitenants, schreden binnen. Niemand interpreteerde hun intense en trotse houding verkeerd. Hun ogen flitsten langs iedereen, hen uitdagend hun nieuwe rang te trotseren, terwijl T'sum in de doorgang bleef staan en F'nor keurig verzorgd naar zijn plaats achter F'lar liep. F'nor hield even in om diep voor Lessa te buigen. F'lar zag dat ze weer bloosde en haar ogen neersloeg.

'Wie staan er voor de poort, F'nor?' vroeg de nieuwe Weyrleider minzaam.

'De Heren van Telgar, Nabol, Fort en Keroon, om de belangrijkste banieren te noemen,' antwoordde F'nor op dezelfde toon.

R'gul stond op uit zijn stoel; het halfgevormde protest bestierf echter op zijn lippen toen hij de gelaatsuitdrukking van de bronsrijders zag. S'lel, die naast hem zat, begon te prevelen en op zijn lip te bijten.

'Geschatte sterkte?'

'Meer dan duizend. In goede slagorde en goed bewapend,' rapporteerde F'nor onverschillig.

F'lar wierp zijn luitenant een terechtwijzende blik toe. Zelfvertrouwen was één ding, onverschilligheid verdiende de voorkeur boven verslagenheid, maar ontkennen dat de situatie precair was, was onverstandig.

'Tegen de Weyr?' stamelde S'lel.

'Zijn wij lafaards of drakenrijders?' snauwde D'nol, opspringend en met de vuist op de tafel slaand. 'Dit is de laatste belediging.'

'Dat is het inderdaad,' stemde F'lar volmondig in.

'Daar moet een eind aan komen. We slikken niets meer,' vervolgde D'nol vurig, aangemoedigd door F'lars houding. 'Een paar vlammen –'

'Zo is het genoeg! zei F'lar met harde stem. 'Wij zijn drakenrijders! Onthoud dat en onthoud ook – vergeet dat nimmer – dat ons genootschap gezworen heeft te beschermen.' Hij sprak dat laatste woord heel langzaam en duidelijk uit, terwijl hij iedere man even fel aankeek. 'Is dat duidelijk?' Hij keek D'nol vragend, maar streng aan. Deze dag mocht geen persoonlijke heldendaden kennen.

'Wij hebben geen vlamstenen nodig,' vervolgde hij, ervan overtuigd dat D'nol hem begrepen had, 'om deze dwaze Heren te verspreiden.' Hij leunde achteruit en ging kalm verder: 'Het is mij tijdens onze schouwing opgevallen, zoals jullie allen ongetwijfeld ook hebben gemerkt, dat de gewone man geen greintje van zijn... laat ons zeggen... respect voor het drakenras heeft verloren.'

T'bor grinnikte en een ander grijnsde bij de herinnering.

'Ach, ze volgen hun Heer trouw genoeg, daartoe aangezet door verbolgenheid en veel nieuwe wijn. Maar het is een geheel andere zaak om een draak onder ogen te komen, vooral wanneer ze het warm hebben, moe zijn en broodnuchter. Om nog maar te zwijgen over het feit dat ze geen enkele muur of Borg in zicht hebben en te voet zijn.' Hij voelde hun instemming. 'Ook de bereden mannen zullen het veel te moeilijk met hun beesten hebben om echt te kunnen vechten,' voegde hij er grinnikend aan toe, terwijl de meesten in de kamer zijn voorbeeld volgden.

'Hoe geruststellend deze feiten ook mogen zijn, er zijn nog andere, belangrijker factoren die ten gunste van ons meespelen. Ik betwijfel of de Borgheren daaraan gedacht hebben. Ik vermoed zelfs' – hij keek sardonisch naar zijn drakenrijders – 'dat de Heren ze zelfs vergeten zijn... zoals ze gemakshalve nog meer drakenkennis vergeten zijn... en tradities.'

'Het wordt tijd dat we hen opnieuw opvoeden en die tijd is nu gekomen.' Zijn stem klonk hard als staal. Instemmend gemompel volgde. Goed, ze waren er klaar voor.

'Zij staan nu voor onze poorten. Ze hebben een verre, barre tocht achter de rug om naar deze afgelegen Weyr te komen. Sommige eenheden zijn ongetwijfeld reeds weken aan het marcheren. F'nor,' zei hij terloops, maar berekenend, 'help me eraan herinneren dat we de patrouilleschema's moeten bespreken, later vandaag. Vraag je eens af, drakenrijders, als de Borgheren hier zijn, wie bewaakt dan de Borgen voor hen? Wie houdt er de wacht over de Binnenborgen, over alles wat de Heren dierbaar is?'

Hij hoorde Lessa kwaadaardig grinniken. Ze was sneller van begrip dan alle bronsrijders bij elkaar. Hij had goed gekozen, die dag in Ruatha, al had het dan betekend dat hij tijdens een schouwing had moeten doden.

'Onze Weyrvrouw doorziet mijn plan. T'sum, voer het uit.' Hij gaf het bevel op blaffende toon. Een breed grijnzende T'sum verliet de ruimte.

'Ik begrijp het niet,' klaagde S'lel, verward met zijn ogen knipperend.

'O, laat mij het uitleggen,' gooide Lessa er snel uit op die zoete, redelijke toon die F'lar herkende als haar slechtste kant. Hij kon het haar niet kwalijk nemen dat ook zij wraak wilde nemen op S'lel, maar haar voorliefde voor wraak kon gevaarlijk worden.

'Iemand moet het uitleggen,' sprak S'lel klagend. 'Ik kan niet goedkeuren wat hier gebeurt. Borgheren voor de tunnelweg. Draken die vuur mogen spuwen. Ik begrijp het niet.'

'Het is zo eenvoudig, verzekerde Lessa hem liefjes. 'Ik schaam me ervoor dat ik het moet uitleggen.'

'Weyrvrouw!' F'lar riep haar scherp tot de orde. Zij keek hem niet aan, maar ze hield er wel mee op S'lel te prikken met haar vlijmscherpe woorden.

'De Heren hebben hun Borgen onbeschermd achtergelaten,' zei ze. 'Ze schijnen niet te hebben overwogen dat draken in enkele seconden door het tussen kunnen bewegen. T'sum is, als ik me niet vergis, uitgevlogen om voldoende gijzelaars te verzamelen van de onbewaakte Borgen om ons ervan te verzekeren dat de Heren de onschendbaarheid van de Weyr zullen respecteren.' F'lar knikte bevestigend. Lessa's ogen flitsten woedend op, toen ze vervolgde: 'Het is niet de schuld van de Heren dat ze de Weyr niet langer respecteren. De Weyr zelf heeft...'

'De Weyr,' wierp F'lar er scherp tussen. Ja, hij zou goed op dit tengere meisje moeten letten, heel goed en met veel respect. '... de Weyr staat op het punt haar oude, traditionele rechten en privileges opnieuw op te eisen. Maar voordat ik het precies uitleg, Weyrvrouw, zou u onze nieuwe gasten welkom willen heten? Een paar woorden zijn wellicht nuttig om de aanschouwelijke les die we vandaag aan alle Pernesianen willen leren te verhelderen.'

De ogen van het meisje flonkerden vol verwachting. Ze grijnsde met zoveel intens plezier dat F'lar zich terdege afvroeg of het wel zo verstandig was haar de weerloze gijzelaars de les te laten lezen.

'Ik vertrouw op uw discretie,' zei hij nadrukkelijk, 'en op uw intelligentie om de zaak op de juiste wijze af te handelen.' Hij ving haar blik op en hield die vast totdat ze even haar hoofd boog om bevestigend op zijn waarschuwing te reageren. Toen ze wegging, gaf hij Mnementh opdracht een oogje in het zeil te houden.

Mnementh gaf hem te verstaan dat dat verspilde moeite was. Had Lessa geen blijk gegeven over meer scherpzinnigheid te beschikken dan wie ook in de Weyr? Ze was van nature behoedzaam.

Behoedzaam genoeg om de invasie van nu te bespoedigen, herinnerde F'lar zijn draak aan de feiten.

'Maar... de... Heren,' stotterde R'gul.

'Ach, stik,' stelde K'net voor. 'Als we niet zo lang naar jou hadden geluisterd, dan hadden we nu niet in deze positie gezeten. Vlieg tussen, als de zaak je niet bevalt. F'lar is nu de Weyrleider. En wat mij betreft werd dat tijd!'

'K'net! R'gul!' F'lar riep hen tot de orde en daarbij overschreeuwde hij de aanmoedigende kreten die K'nets brutale woorden losmaakten. Toen hij opnieuw hun volledige aandacht had, vervolgde hij: 'Dit zijn mijn bevelen. Ik verwacht van iedereen dat hij ze tot op de letter opvolgt.' Hij keek iedere man strak aan om er zeker van te zijn dat zijn gezag niet meer betwist werd. Toen beschreef hij zijn plannen beknopt en vlug, terwijl hij met genoegen zag hoe de onzekerheid langzaam vervangen werd door respect.

Toen hij er zeker van was dat elke brons- en bruinrijder zijn plannen goed had begrepen, vroeg hij Mnementh om de stand van zaken.

Het oprukkende leger stroomde over het plateau bij het meer en de voorste eenheden waren nu op de tunnelweg, de enige toegang tot de Weyr via de grond. Mnementh voegde eraan toe dat de Vrouwen van de Heren zeer veel hadden aan hun verblijf op de Weyr.

'Hoe?' wilde F'lar meteen weten.

Mnementh rommelde het drakenequivalent van lachen. Twee van de jonge groenen waren aan het eten, dat was alles. Maar om de een of andere reden scheen deze normale bezigheid de vrouwen ernstig te verontrusten.

De vrouw was op een diabolische manier schrander, dacht F'lar, er zorg voor dragend dat Mnementh van zijn bezorgdheid niets voelde. Die bronzen dwaas was even gek op de berijdster als op de koningin. Hoe kon de Weyrvrouw de bronzen draak zo fascineren?

'Onze gasten zijn op het plateau bij het meer,' vertelde hij de drakenrijders. 'Jullie kennen jullie posities. Beveel jullie vleugels uit te vliegen.' Zonder om te kijken stapte hij vastberaden naar buiten, terwijl hij een innerlijke aandrang om zich naar de richel te haasten onderdrukte. Hij wilde absoluut vermijden dat de gijzelaars zich doodschrokken.

In de vallei beneden bij het meer werd er luchtig op de vrouwen gepast door vier van de kleinste groenen — groot genoeg voor hen die niet ingewijd waren – en de vrouwen waren waarschijnlijk veel te bang om te hebben gezien dat de vier groenrijders nauwelijks volwassen waren. Hij zag de tengere figuur van de Weyrvrouw bij de grootste groep zitten. Onderdrukt gehuil bereikte zijn oren. Hij keek over hen heen, naar de voedselweiden, en zag hoe een groene draak een hertenbok uitkoos en opjoeg. Een andere groene zat op een richel te eten met de typische, smerige gulzigheid van draken. F'lar haalde zijn schouders op, sprong op Mnementh en maakte plaats op de richel voor de zwevende draken die hun berijders kwamen ophalen.

Terwijl Mnementh boven de chaos van vleugels en glimmende lijven cirkelde, knikte F'lar goedkeurend. Een hoge, snelle paarvlucht, gekoppeld aan de belofte van actie, was goed voor een ieders moraal.

Mnementh snoof.

F'lar besteedde geen aandacht aan hem, terwijl hij keek hoe R'gul zijn vleugel om zich heen verzamelde. De man had een psychologische nederlaag geleden. Hij moest hem niet alleen in de gaten houden, maar ook voorzichtig behandelen. Zodra de Draden begonnen te vallen en zijn geloof hersteld was, zou de man wel bijdraaien.

Mnementh vroeg hem of zij de Weyrvrouw moesten ophalen.

'Zij heeft hier niets mee te maken,' antwoordde F'lar scherp, terwijl hij zich afvroeg waarom, bij de twee manen, de bronzen draak een dergelijke suggestie had gedaan. Mnementh gaf als antwoord dat hij dacht dat ze er graag bij wilde zijn.

D'nols eenheid steeg op in een keurige formatie, evenals die van T'bor. Die twee waren goede leiders. K'net nam een dubbele vleugel naar de rand van de Kom en verdween netjes om achter het naderende leger weer te verschijnen. C'gan, de oudere blauwrijder, was de jongeren aan het organiseren.

F'lar gaf Mnementh opdracht tegen Canth te zeggen dat F'nor van wal moest steken. Na nog een laatste blik te hebben geworpen op de lagere grotten om er zeker van te zijn dat de stenen om die af te sluiten goed geplaatst waren, gaf F'lar Mnementh het teken tussen te gaan.

Vanuit de Weyr en het drakennest,

Brons en bruin en blauw en groen,

Stijg op drakenrijders van Pern,

Omhoog op vleugels, gezien, dan ongezien.

Larad, Heer van Telgar, nam de monolithische hoogten van Benden Weyr in zich op. De gegroefde steen leek op een bevroren waterval in een zonsondergang. En ongeveer even gastvrij. Vanwege de heiligschennis die hij en het leger op het punt stonden te begaan, bekroop hem ergens diep in zijn geest een al lang zieltogend gevoel van ontzag. Hij onderdrukte die gedachte vastberaden.

De Weyr had zichzelf overleefd. Dat was duidelijk. Er was geen enkele reden meer voor de Heren om de vrucht van hun zweet aan het luie weyrvolk af te staan. De Borgheren waren geduldig geweest. Zij hadden de Weyr op ruime wijze gesteund, uit dankbaarheid voor de in het verleden bewezen diensten. Maar de drakenrijders hadden de grenzen van die dankbare vrijgevigheid overschreden.

Ten eerste was er de archaïsche dwaasheid van een schouwing. Er was dus een koninginnenei gelegd... en wat dan nog? Waarom moesten de drakenrijders hun mooiste vrouwen stelen, terwijl ze zelf hun eigen vrouwen hadden in de Weyr? Er was geen enkele reden om zich op een avond Larads zuster Kylara toe te eigenen, terwijl die gretig naar een geheel andere verbintenis met Brant van Igen uitzag, en de volgende dag op die idiote schouwing te verdwijnen. Nooit meer wat van haar gehoord, trouwens.

En Fax doden! Al was die man gevaarlijk ambitieus geweest, toch was hij van het bloed. En men had de Weyr tenslotte niet gevraagd zich met de gang van zaken in de Hoogten te bemoeien.

Daarbovenop kwam ook nog eens het constante geplunder. Dat ging te ver. Ach, een Borgheer had er geen bezwaar tegen als ze af en toe een hertenbok namen, maar wanneer een draak zo maar uit het niets verscheen (een vermogen dat Larad ernstig verontrustte) om de beste fokbeesten uit een goed beschermde en moeizaam gevoede kudde te grijpen, ging dat toch echt veel te ver!

De Weyr moest zijn ondergeschikte plaats op Pern maar eens goed onder ogen zien. En moest op andere wijze aan het voedsel voor zijn bewoners zien te komen, want er zouden van niemand nog tienden komen. Benden, Bitra en Lemos zouden gauw genoeg bijdraaien. Ze zouden blij moeten zijn dat er nu werd afgerekend met de op bijgeloof berustende overheersing door de Weyr.

Desalniettemin, hoe dichter ze bij de reusachtige berg kwamen, hoe meer twijfels Larad kreeg over hoe de Heren dachten de Weyr binnen te dringen. Hij gaf Meron, de zogenaamde Heer van Nabol (hij vertrouwde deze ex-opzichter met diens scherpe gezicht, die bovendien ook niet van het bloed was, niet helemaal), een teken om naast hem te komen rijden.

Meron zweepte zijn rijdier naast Larad.

'Is er geen enkele andere manier om de eigenlijke Weyr binnen te komen dan via de tunnel?'

Meron schudde zijn hoofd. 'Daar zijn zelfs de mannen uit de streek het over eens.'

Dit scheen Meron niet te ontmoedigen, maar hij ving wel Larads weifelende blik op.

'Ik heb een groepje vooruitgestuurd, naar de zuidelijke tong van de Piek.' Hij wees in die richting. 'Er is misschien een lage klif die we kunnen beklimmen op de plaats waar de rotsrand naar beneden helt.'

'Jij hebt een groepje vooruitgestuurd zonder met ons te overleggen? Ik was tot leider gekozen...'

'Dat is waar,' stemde Meron in, met een vriendelijke grijns die zijn tanden liet zien. 'Het was maar een ideetje van me.'

'Het is zeker een mogelijkheid, daar ben ik het mee eens, maar je had er beter aan gedaan...' Larad keek naar de Piek.

'Ze hebben ons gezien, daar hoef je niet aan te twijfelen, Larad,' verzekerde Meron hem, terwijl hij minachtend naar de stille Weyr keek. 'Dat zal genoeg zijn. Geef ons ultimatum af en ze geven zich zonder slag of stoot aan een overmacht over. Zij hebben zichzelf vaak genoeg laten kennen als lafaards. Ik heb die bronsrijder, die men F'lar noemt, twee keer diep beledigd en hij negeerde me. Welke man zou zoiets doen?'

Een plotseling ritselend gegier en een vlaag ijskoude lucht onderbraken hun gesprek. Terwijl hij zijn steigerend rijdier weer onder controle kreeg, ving Larad een verward panorama van draken op, in alle kleuren en maten, overal. De lucht was vervuld van kreten van door paniek bevangen beesten en het geschreeuw van geschokte, in doodsangst verkerende mannen.

Larad slaagde er met de grootste moeite in zijn beest om te keren en stond toen tegenover de drakenmannen.

Bij de leegte die ons voortbracht, dacht hij, terwijl hij vocht om zijn eigen angst onder de duim te krijgen, ik was vergeten dat draken zo groot waren.

De kop van de angstaanjagende slagorde werd gevormd door een driehoekige formatie van vier grote, bronzen beesten, wier vleugels elkaar in een enorm kris-kras-patroon overlapten, terwijl ze net boven de grond zweefden. Een drakenlengte daarboven en erachter strekte zich een tweede lijn uit, langer en wijder, van bruine beesten. In een boog daar weer achter en hoger vlogen blauwe en groene en nog meer bruine draken, die alle met hun reusachtige vleugels koude windstoten over de angstige massa die kort tevoren nog een fier leger was geweest, joegen.

Waar kwam die doordringende koude vandaan, vroeg Larad zich af. Hij gaf een ruk aan de teugels toen zijn beest weer begon te steigeren.

De drakenrijders zaten daar maar op de nekken van hun beesten te kijken en te wachten.

'Zorg dat ze van hun beesten afkomen en houd die dingen uit de buurt, zodat we kunnen praten,' schreeuwde Meron naar Larad, terwijl zijn rijdier in paniek bokte en krijste.

Larad gebaarde soldaten te voet naar voren te komen, maar er waren vier man per dier nodig om hen voldoende te kalmeren, zodat de Heren konden afstijgen.

Dat is de tweede misrekening, dacht Larad sarcastisch. We zijn de uitwerking vergeten die draken hebben op de dieren van Pern. De mens inbegrepen. Hij gordde zijn zwaard beter om en trok zijn handschoenen op tot boven zijn polsen. Hij gaf de Heren met een ruk van zijn hoofd een teken en allen liepen naar voren.

Toen hij de Heren zag afstijgen, gaf F'lar Mnementh het bevel zich te verspreiden, zodat de eerste drie rijen konden landen. Gehoorzaam daalden de draken als een golf naar de grond, waar ze hun vleugels met een luide, ritselende zucht opvouwden.

Mnementh zei tegen F'lar dat alle draken opgewonden en tevreden waren. Dit was veel leuker dan de Spelen.

F'lar vermaande Mnementh ernstig dat dit absoluut niet grappig was.

'Larad van Telgar,' stelde de man aan het hoofd zich voor. Zijn stem klonk kordaat en zijn houding was militair en zelfverzekerd voor iemand die nog betrekkelijk jong was.

'Meron van Nabol.'

F'lar herkende het kwaadaardige gezicht met de scherpe gelaatstrekken en rusteloze ogen onmiddellijk. Een gemene, uitdagende vechtjas.

Mnementh gaf F'lar een ongewoon bericht uit de Weyr door. Onmerkbaar knikte deze en ging verder met het uitwisselen van de introducties.

'Ik ben aangesteld als woordvoerder,' begon Larad van Telgar. 'De Borgheren zijn het er unaniem over eens dat de Weyr zijn taak heeft overleefd. Als gevolg daarvan heeft de Weyr dus niets meer te eisen. Er zullen geen schouwingen meer worden gehouden onder onze Borgen. Ook dienen alle overvallen op de kudden en schuren van welke Borg ook door alle drakenrijders te worden stopgezet.'

F'lar besteedde hoffelijk aandacht aan hem. Larad was welsprekend en bondig. F'lar knikte. Hij keek elke Heer voor hem aandachtig aan en schatte hen in. Hun ernstige gezichten drukten hun overtuiging en oprechte verontwaardiging uit.

'Als Weyrleider antwoord ik, F'lar, Mnemenths ruiter, u. Uw klacht is gehoord. Luister nu naar wat de Weyrleider u beveelt.' Zijn ontspannen houding was verdwenen. Mnementh gromde, als een dreigende begeleiding van de stem van zijn berijder, die nu scherp en metaalachtig over het plateau klonk. Zijn woorden werden duidelijk door de echo teruggekaatst, zodat zelfs de massa hem kon verstaan.

'U zult omdraaien en naar uw Borgen terugkeren. Daar aangekomen zult u uw schuren binnentreden en u onder uw kudden mengen. U zult vervolgens een rechtvaardige en gelijkvormige tiende selecteren. Deze tienden dienen binnen drie dagen na uw aankomst op weg naar de Weyr te zijn.'

'De Weyrleider beveelt de Borgheren hun tienden te voldoen?' Merons honende lach weerklonk luid.

F'lar gaf een teken en er verschenen nog twee vleugels die boven het Nabolese contingent begonnen te zweven.

'De Weyrleider beveelt de Borgheren hun tienden te voldoen,' bevestigde F'lar. 'En tot de tijd dat de Heren hun tienden inderdaad voldaan hebben, spijt het ons dat de Vrouwen van Nabol, Telgar, Fort, Igen en Keroon bij ons zullen moeten verblijven. Benevens de Vrouwen van Borg Balan, Borg Gar, Borg...'

Hij stopte, want de Borgheren mompelden woedend en opgewonden tegen elkaar toen ze hun eigen namen hoorden op de lijst van gijzelaars. F'lar gaf Mnementh een snelle boodschap om door te geven.

'Uw bluf werkt niet,' zei Meron laatdunkend, terwijl hij met zijn hand op het gevest van zijn zwaard naar voren stapte. Hun kudden plunderen kon nog worden toegestaan; dat was ook gebeurd. Maar de Borgen waren onschendbaar! Ze zouden toch niet durven –

F'lar vroeg Mnementh het signaal te geven en T'sums vleugel verscheen. Elke ruiter hield op de nek van zijn draak een Vrouwe vast. T'sum en zijn groep bleven in de lucht, maar wel zo dichtbij dat iedere Heer zijn hysterische, doodsbange Vrouwe kon herkennen.

Merons gezicht werd verwrongen door de schok en opnieuw oplaaiende haat.

Larad stapte naar voren, terwijl hij zijn ogen van zijn eigen Vrouwe losscheurde. Zij was een nieuwe vrouw van hem en zeer geliefd. Het was een kleine troost dat zij noch huilde noch flauwgevallen was. Het was een dapper en rustig persoontje.

'U hebt een troef in handen,' gaf Larad bleekjes toe. 'Wij zullen ons terugtrekken en onze tienden voldoen.' Hij stond op het punt zich om te draaien, toen Meron met een wild gezicht naar voren sprong.

'Wij onderwerpen ons gedwee aan hun eisen? Wat stelt een drakenrijder voor dat hij ons kan bevelen?"

'Zwijg,' beval Larad, intussen de arm van de Nabolees grijpend.

F'lar hief een arm op in een gebaar dat blijk gaf van gezag. Een vleugel blauwe draken verscheen. Iedere draak droeg voor zijn ruiter een van de bergbeklimmers in spe die Meron erop uitgestuurd had. Een enkeling vertoonde tekenen van hun strijd met de zuidflank van Benden Piek.

'Drakenrijders zien toe op de goede orde. En niets ontsnapt aan hun aandacht,' sprak F'lar koud met galmende stem.

'U zult naar uw Borgen terugkeren. Een ieder van u zal de rechtmatige tienden sturen, want wij zullen het weten indien u het niet doet. Vervolgens zult u, op straffe van vlamsteniging, al het groen van uw woonplaatsen verwijderen, zowel van Borg als huizen en hutten. Beste Telgar, zie erop toe dat het nauwkeurig gebeurt bij die zuidelijke Buitenborg van u, want die ligt er gevaarlijk onbeschut bij. Maak alle vuurputten en richelranden schoon. U hebt het toegelaten dat ze verstopt raakten. De mijnen moeten heropend worden en vlamstenen opgeslagen.'

'Tienden, ja, maar de rest...' onderbrak Larad hem.

F'lars arm schoot omhoog.

'Kijk omhoog, Heer. Kijk goed. De Rode Ster klopt zowel gedurende de dag als de nacht. De bergen voorbij Ista stomen en spuwen brandende rots. De zeeën zieden met hoogwater en overstromen de kust. Hebben jullie allen dan de sagen en balladen vergeten? Zoals jullie de vermogens van draken waren vergeten? Kunnen jullie deze voortekenen die als altijd de komst van het Draad aankondigen, ontkennen?'

Meron zou het nooit geloven, tot hij het zilveren Draad door de lucht zou zien flitsen. Maar Larad en velen van de anderen geloofden het nu wel, wist F'lar.

'En de koningin,' vervolgde hij, 'is in haar tweede jaar opgestegen om te paren. Opgestegen om te paren en ze heeft hoog en ver gevlogen.'

Alle mannen voor hem wierpen met een ruk hun hoofd omhoog. Ook Meron keek verbaasd. F'lar hoorde R'guls adem achter zich stokken, maar toch durfde hij niet te kijken, uit vrees dat het bedrog was.

Plotseling, net aan het eind van zijn gezichtsveld, ving hij een gouden glans in de lucht op.

Mnementh, snauwde hij, maar Mnementh rommelde slechts gelukkig. De koningin draaide op dat moment in het zicht; een schitterend schouwspel, gaf F'lar met tegenzin toe.

Lessa was overduidelijk zichtbaar op de gebogen gouden nek, gekleed in golvend wit. Ramoth zweefde met een spanwijdte die die van Mnementh overtrof, terwijl ze ontspannen haar vleugels spreidde. Aan de manier waarop ze haar nek boog was te zien dat Ramoth in een goedmoedige, speelse bui was, maar F'lar was woedend.

Het schouwspel van de koningin in de lucht had een behoorlijke uitwerking op de toeschouwers. F'lar was zich bewust van de indruk die het op hem maakte en zag dit weerspiegeld in de gezichten van de ongelovige Borgheren. Hij merkte het ook aan de manier waarop de draken zongen, hoorde het zelfs in Mnementh.

'En, natuurlijk, de grootsten van onze Weyrvrouwen – Moreta, Torene, om er maar een paar te noemen – kwamen allen van Borg Ruath, zo ook Lessa van Pern.'

'Ruatha...' Meron sprak de naam knarsetandend uit en klemde zijn kaken met een nors gezicht op elkaar.

'Het Draad komt?' vroeg Larad.

F'lar knikte langzaam. 'Uw bard kan u opnieuw leren wat de tekenen zijn. Beste Heren, de tienden worden vereist. Uw Vrouwen zullen worden teruggebracht. De Borgen dienen op orde gebracht te worden. De Weyr bereidt Pern voor, zoals de Weyr gezworen heeft Pern te beschermen. Uw medewerking wordt verwacht' – betekenisvol zweeg hij even – 'en zal eventueel worden afgedwongen.'

Na die woorden sprong hij op Mnemenths nek, daarbij de koningin geen moment uit het oog verliezend. Hij zag haar gouden vleugelslag, toen de draak draaide en zich verhief.

Het maakte hem woedend dat Lessa dit ogenblik had gekozen, waarin al zijn energie en aandacht gericht had moeten zijn op het afrekenen met de grieven van de Borgheren en hun vertoon van opstandigheid. Waarom moest ze met haar onafhankelijkheid pronken voor de ogen van zowel de hele Weyr als alle Heren? Hij verlangde ernaar onmiddellijk achter haar aan te gaan, maar kon dat niet. Niet voordat hij het leger werkelijk de terugtocht had zien aanvaarden en ook niet voordat hij het teken had gegeven voor het laatste vertoon van Weyrmacht om het de Heren nog eens goed duidelijk te maken.

Hij gaf Mnementh het teken om op te stijgen. Achter hem stegen alle eenheden op, spectaculair brullend en duikend zodat het leek alsof er duizenden draken in de lucht waren, in plaats van de krappe tweehonderd waarin Benden Weyr zich mocht verheugen.

Toen hij er zeker van was dat dat deel van zijn strategie goed verliep, vroeg hij Mnementh achter de koningin aan te vliegen, die nu hoog boven de Weyr dook en zweefde.

Als hij dat meisje in handen kreeg, zou hij haar het een en ander te vertellen hebben...

Mnementh gaf hem zuur te verstaan dat het een goed idee zou zijn haar het een en ander te vertellen. Hij herinnerde zijn ziedende berijder eraan dat de gouden draak de dag tevoren ver en hoog gevlogen had op slechts het bloed van vier beesten, en sindsdien niets meer gegeten had. Ze was niet geïnteresseerd in een lange vlucht en zou die ook niet volhouden, zonder eerst gegeten te hebben. Maar, als F'lar erop stond deze slecht doordachte en geheel overbodige achtervolging voort te zetten, dan zou hij haar misschien zo irriteren dat ze zou proberen te ontsnappen door in het tussen te springen.

De gedachte aan dat paar dat oningewijd het tussen in zou springen, deed F'lar onmiddellijk afkoelen. Zichzelf beheersend realiseerde F'lar zich dat Mnemenths oordeel op dit moment betrouwbaarder was dan het zijne. Hij had zijn beslissing door woede en ongerustheid laten beïnvloeden, maar...

Mnementh draaide bij om naast de Sterrensteen, de punt van Benden Piek te landen, want dat was een goede uitkijkpost, vanwaar F'lar zowel het terugtrekkende leger als de koningin kon zien.

Mnemenths grote ogen gaven de indruk te dwarrelen, toen hij ze aanpaste aan het uiterste bereik van zijn gezichtsvermogen.

Hij meldde F'lar dat de berijder van Piyanth het idee had dat het toezicht van de draken op de terugtocht hysterie veroorzaakte onder de mannen en beesten. Er vielen gewonden door de op hol slaande beesten.

Onmiddellijk gaf F'lar K'net opdracht de draken te laten opstijgen tot normale verkenningshoogte, totdat het leger zich opmaakte om het kamp voor de nacht op te slaan. Hij moest echter wel het Nabolese contingent de hele tijd streng in de gaten blijven houden.

Terwijl hij Mnementh deze opdrachten liet doorzenden, realiseerde F'lar zich dat hij de zaak reeds uit zijn gedachten had gezet. Al zijn aandacht was bij het hoogvliegende paar.

Je moet haar écht leren hoe tussen te vliegen, vertelde Mnementh zijn ruiter, met een groot oog recht over F'lars schouder schijnend. Ze is slim genoeg het zelf uit te vinden en waar staan we dan?

F'lar slikte het scherpe weerwoord in, terwijl hij ademloos toekeek. Ramoth vouwde plotseling haar vleugels op en dook als een gouden streep door de lucht. Moeiteloos draaide ze op het kritieke punt weer omhoog en schoot opnieuw de lucht in.

Mnementh riep doelbewust hun eerste wild acrobatische vlucht in herinnering. Een tedere glimlach gleed over F'lars gezicht en plotseling begreep hij hoezeer Lessa ernaar verlangd moest hebben te vliegen, hoe bitter het voor haar geweest moest zijn toe te kijken hoe de draakjes oefenden terwijl het haar verboden was te vliegen.

Welnu, hij was geen R'gul, innerlijk verscheurd door besluiteloosheid en twijfel.

En zij is geen Jora, antwoorde Mnementh prikkelend. Ik roep ze terug, voegde hij eraan toe, Ramoth is vaaloranje geworden.

F'lar keek toe, terwijl de vliegenden gehoorzaam aan hun cirkelende afdaling begonnen, waarbij de vleugels van de koningin bogen en kromden om haar enorme voorwaartse snelheid te breken. Ongevoed of niet, vliegen kon ze!

Hij besteeg Mnementh en gebaarde hen door te gaan naar de voedselweiden. Hij ving een vlugge blik van Lessa op. Haar gezicht vertoonde een uitdrukking van uitgelatenheid en opstandigheid.

Ramoth landde en Lessa sprong van haar rug, haar draak gebarend dat ze moest gaan eten.

Toen draaide het meisje zich om, toekijkend hoe Mnementh kwam aanglijden en bleef zweven om F'lar de kans te geven af te stijgen. Ze rechtte haar schouders en richtte haar kin krijgshaftig omhoog om zich op zijn vermaning voor te bereiden. Haar gedrag was dat van elke weyrling; ze verwachtte straf en was vastberaden die stilzwijgend te ondergaan. Ze had geen enkele spijt van haar vlucht.

Bewondering voor haar ontembare persoonlijkheid verdreef het laatste restje van F'lars woede. Hij glimlachte, terwijl hij de afstand tussen hen overbrugde.

Verbaasd over zijn volkomen onverwachte gedrag deed zij een halve stap achteruit.

'Ook koninginnen kunnen vliegen,' gooide ze er stamelend uit, hem uitdagend.

Zijn grijns werd breder totdat die zijn hele gezicht bedekte. Hij legde zijn handen op haar schouders en schudde haar teder door elkaar.

'Natuurlijk kunnen ze vliegen,' zei hij met een stem die bol stond van trots en respect. 'Daarom hebben ze vleugels!'

Deel 3

Stof in de lucht

De Vinger wijst
naar een bloedrood oog.

Waarschuw de Weyrs

Het Draad te verschroeien.

'Jij twijfelt nog steeds, R'gul?' vroeg F'lar, enigszins geamuseerd door de dwarse houding van de oudere bronsrijder. R'gul, die zijn knappe gezicht in een koppige plooi trok, gaf geen antwoord op de pesterij van de Weyrleider. Hij knarsetandde, alsof hij zo F'lars gezag over hem kon wegmalen.

'Meer dan vierhonderd omwentelingen is het Draad niet in de Pernesiaanse luchten gezien. Het is er niet meer!'

'Die mogelijkheid bestaat altijd,' stemde F'lar vriendelijk in. Zijn amberkleurige ogen en zijn hele manier van doen verrieden echter geen spoortje van tolerantie.

Hij leek meer op F'lon, zijn vader, besloot R'gul, dan een zoon zou mogen. Altijd zo zeker van zichzelf, altijd een beetje minachtend over wat anderen deden of dachten. Arrogant, dat was precies wat F'lar was. Brutaal ook en achterbaks in de zaak van de jonge Weyrvrouw. Hij, R'gul, had haar opgeleid tot een van de beste Weyrvrouwen in vele omwentelingen. Voordat hij haar opleiding had afgerond, kende ze al alle balladen van Onderricht en Sagen tot op de letter uit haar hoofd. Toen had het domme kind zich naar F'lar gekeerd. Had niet voldoende benul om de verdiensten van een oudere, meer ervaren man op hun waarde te schatten. Ze voelde ongetwijfeld iets van loyaliteit jegens F'lar omdat hij haar ontdekt had tijdens de schouwing.

'Je geeft toch wel toe,' zei F'lar, 'dat wanneer de zon de Vingerrots aanraakt tijdens de dageraad, dat dan de winterzonnewende bereikt is?'

'Elke dwaas weet dat de Vingerrots daarvoor dient,' kreunde R'gul.

'Waarom, oude dwaas, wil je dan niet toegeven dat de Oogrots op de Sterrensteen geplaatst is om de Rode Ster te koppelen op het moment dat die op het punt staat te passeren?' barstte K'net los.

R'gul bloosde, half uit zijn stoel opspringend en klaar om een dergelijke brutaliteit af te straffen.

'K'net!' kraakte F'lars stem met gezag. 'Vind je het vliegen van de patrouilles boven Igen werkelijk zo leuk dat je er graag nog een paar weken rondvliegt?'

K'net ging haastig weer zitten, blozend vanwege de reprimande en het dreigement.

'Er is, en dat weet je, R'gul, genoeg onweerlegbaar bewijs dat mijn conclusie ondersteunt,' vervolgde F'lar met misleidende mildheid. De Vinger wijst/ naar een bloedrood oog...'

'Haal geen verzen aan die ik je geleerd heb, toen je nog weyrling was,' riep R'gul verhit uit.

'Geloof dan zelf in wat je mij geleerd hebt,' beet F'lar hem toe, terwijl zijn amberkleurige ogen gevaarlijk flitsten.

R'gul viel, geschokt door de onverwachte felheid van F'lars woorden, terug in zijn stoel.

'Je kan niet ontkennen, R'gul,' vervolgde F'lar nu rustig, 'dat nog geen halfuur geleden, bij het ochtendgloren, de zon op het puntje van de Vinger balanceerde en dat de Rode Ster stevig omvat werd door de Oogrots.'

De andere drakenrijders, zowel de brons- als de bruinrijders, mompelden en knikten instemmend over dat natuurverschijnsel. Er was ook een onderstroom van weerstand jegens R'guls aanhoudende strijd tegen F'lars beleid als nieuwe Weyrleider voelbaar. Zelfs de oude S'lel, eens de gezworen aanhanger van R'gul, volgde nu de meerderheid.

'In vierhonderd omwentelingen is het Draad niet gevallen. Er is geen Draad,' prevelde R'gul.

'Dan, mijn mededrakenrijder,' sprak F'lar opgewekt, 'is alles wat je hebt onderwezen, gelogen. De draken zijn, zoals de Borgheren willen doen geloven, parasieten van de economie van Pern, anachronismen. En wij dus ook. Ik wil je daarom beslist niet hier tegen je geweten in vasthouden. Je hebt mijn toestemming de Weyr te verlaten en te gaan wonen waar je maar wilt.'

Iemand lachte.

R'gul was te zeer geschokt door F'lars ultimatum om aanstoot te nemen aan het feit dat hij belachelijk werd gemaakt. De Weyr verlaten? Was de man gek? Waar moest hij heen? De Weyr was zijn leven. Hij was er generaties lang voor opgeleid. Al zijn mannelijke voorouders waren drakenrijders geweest. Niet allemaal bronsrijders, maar toch wel een redelijk percentage.

De vader van zijn moeder was Weyrleider geweest net als hij, totdat F'lars Mnementh de nieuwe koningin gevlogen had.

Maar drakenrijders verlieten de Weyr nooit. Natuurlijk wel als ze zo achteloos waren geweest hun draak te verliezen, zoals die Lytol in Borg Ruath. En hoe kon hij de Weyr verlaten met een draak?

Wat verlangde F'lar van hem? Was het nog niet genoeg dat F'lar nu in zijn plaats Weyrleider was? Was F'lars trots nog niet voldoende gestreeld nu hij erin geslaagd was de Heren van Pern te overbluffen en hen zo ver te krijgen dat ze hun leger ontmantelden, toen ze van plan waren om de Weyr en de drakenrijders te onderdrukken? Moest F'lar iedere drakenrijder domineren? Hij staarde lang en ongelovig voor zich uit.

'Ik geloof niet dat wij parasieten zijn,' zei F'lar, met een zachte, overtuigende stem de stilte doorbrekend, 'noch anachronismen. Een dergelijk lang interval is eerder voorgekomen. De Rode Ster passeert niet altijd op zo'n korte afstand dat hij het Draad op Pern kan laten vallen. Dat is de reden waarom onze slimme voorvaderen eraan dachten de Oogrots en de Vingerrots op deze wijze te plaatsen... om te bevestigen wanneer een passage plaatsvindt. En dan nog iets' – zijn gezicht werd nu ernstig – 'er zijn ook tijden geweest dat het drakenras bijna uitgestorven was... en Pern ook, vanwege sceptici zoals jij.' F'lar glimlachte en hing loom achterover in zijn stoel. 'Ik geef er de voorkeur aan niet als een scepticus te worden herinnerd in de annalen. Hoe zal men over jou schrijven, R'gul?'

Heel de raadzaal was gespannen. R'gul werd zich ervan bewust dat iemand raspend ademhaalde en besefte dat hij het zelf was. Hij keek naar het onvermurwbare gelaat van de jonge Weyrleider en wist dat het geen loze bedreiging was geweest. Hij moest zich of geheel aan F'lars gezag onderwerpen of de Weyr verlaten.

Maar waar kon hij heen, behalve naar een van de andere Weyrs, die al vele honderden omwentelingen verlaten waren? En – R'guls gedachten werden nu roekeloos – was dat niet voldoende aanwijzing dat het Draad niet meer zou vallen? Vijf lege Weyrs? Nee, bij het Ei van Faranth, hij zou F'lars sluwheid imiteren en zijn tijd afwachten. Als heel Pern zich naar die arrogante dwaas had gericht, dan zou hij, R'gul, er nog zijn om iets van de puinhoop te redden.

'Een drakenrijder blijft in zijn Weyr,' antwoordde R'gul met alle waardigheid die hij kon opbrengen.

'En accepteert het beleid van de huidige Weyrleider?' De toon van F'lars stem deed het meer op een bevel lijken dan op een vraag.

Om zichzelf niet vast te leggen knikte R'gul kort met zijn hoofd. F'lar bleef hem aanstaren en R'gul vroeg zich af of de man zijn gedachten kon lezen, zoals zijn draak dat zou kunnen. Hij slaagde erin de blik kalm te beantwoorden. Zijn tijd zou nog komen. Hij kon wachten.

F'lar accepteerde de capitulatie blijkbaar, want hij stond op en gaf kort en bondig patrouilleopdrachten voor die dag.

'T'bor, jij hebt weerwacht. Houd een oogje op de tiendenkaravanen, terwijl je daarmee bezig bent. Heb je het verslag van vanochtend?'

'Het weer was goed bij dageraad... over geheel Telgar en Keroon... misschien wat te koud,' antwoordde T'bor met een wrange glimlach. 'De karavanen met de tienden hebben dus mooi harde wegen en behoren hier binnenkort te zijn.' Zijn ogen twinkelden bij de gedachte aan het feest dat zou volgen op de aankomst van de voorraden – een stemming die een ieder deelde, afgaand op de gezichtsuitdrukkingen rond de tafel.

F'lar knikte. 'S'lan en D'nol, jullie dienen de schouwing naar veelbelovende jongens voort te zetten. Het moeten knapen zijn, maar zie niemand over het hoofd. Het is natuurlijk heel mooi om jongelingen die zijn grootgebracht in de Weyrtradities aan te bieden voor de Indruk.' F'lar glimlachte partijdig. 'Maar er zijn er helaas niet genoeg in de lagere grotten. Ook wij zijn achter geraakt in het krijgen van kinderen. Hoe dan ook, draken worden sneller volwassen dan hun berijders. We moeten meer jonge mannen hebben die de Indruk kunnen ondergaan, wanneer Ramoths eieren uitkomen. Neem de zuidelijke Borgen, Ista, Nerat, Fort en Zuid Boll – waar men sneller volwassen wordt. Jullie kunnen jullie missie maskeren door te doen alsof jullie de Borgen op groen inspecteren. Neem ook wat vlamstenen mee en maak wat vlammende passages over die hoogten die in vele drakenlevens niet meer schoon geschroeid zijn. Een vlammend beest maakt heel wat indruk op de jongeren en wekt jaloezie op.'

F'lar keek met opzet naar R'gul om de reactie van de ex-Weyrleider op het bevel te bestuderen. R'gul was er fel op tegen geweest op zoek te gaan naar nog meer kandidaten. Ten eerste, had R'gul geargumenteerd, waren er achttien jongelingen in de lagere grotten, van wie een paar inderdaad nog erg jong waren, maar R'gul wilde niet toegeven dat Ramoth meer eieren zou leggen dan het gebruikelijke dozijn van Nemorth. Ten tweede wilde hij per se elke actie vermijden die de Borgheren mogelijkerwijs woedend zou kunnen maken.

R'gul protesteerde niet openlijk en F'lar vervolgde: 'K'net, terug naar de mijnen. Ik wil de toestand van iedere vlamsteengroeve gecontroleerd hebben en weten hoe groot de voorraad is. R'gul, ga verder met de weyrlingen om herkenningspunten erin te stampen. Ze moeten helemaal zeker zijn van hun referenties. Als ze gebruikt worden als boodschappers of bevoorraders, kunnen ze op zeer korte termijn uitgezonden worden zonder dat er tijd is vragen te stellen.'

'F'nor, T'sum' – F'lar richtte zich tot zijn eigen bruinrijders – 'jullie zijn vandaag de schoonmaakploeg.' Hij grijnsde vanwege hun teleurstelling. 'Probeer Ista Weyr. Ruim de Broedweyr op en genoeg Weyrs voor een of twee vleugels. En, F'nor, laat geen enkele van de annalen achter. Zij zijn het waard door ons bewaard te worden.

'Dat is het voor vandaag, drakenrijders. Goede vlucht.' Met die woorden stond F'lar op en verliet de raadzaal in de richting van de weyr van de koningin.

Ramoth sliep nog, met een van gezondheid glimmende huid, waarvan de kleur zich verdiept had in een schakering van goud en brons, een teken dat ze zwanger was. Toen hij haar passeerde, bewoog het puntje van haar lange staart lichtjes.

Alle draken waren de laatste paar dagen rusteloos geweest, dacht F'lar. Maar als hij ernaar vroeg, kon Mnementh hem niet zeggen waarom. Hij werd wakker en viel dan weer in slaap. Dat was alles. F'lar moest zich tevredenstellen met het vage feit dat de rusteloosheid een soort instinctieve reactie was.

Lessa was niet in het slaapverblijf, noch was ze aan het baden. F'lar snoof. Dat meisje zou haar huid nog afschuren door dat constante gebaad. Ze had zichzelf smerig moeten houden om op Borg Ruath te overleven, maar tweemaal per dag in bad? Hij begon zich af te vragen of dit niet een subtiele manier van haar was om hem te beledigen. F'lar zuchtte. Dat meisje... Zou ze ooit uit eigen beweging naar hem toe komen? Zou hij er ooit in slagen die ontwijkende kern van Lessa te raken? Ze had meer warmte voor zijn halfbroer F'nor en voor K'net, de jongste van alle bronsrijders, dan voor hem, die haar bed deelde.

Hij trok het gordijn geïrriteerd weer op zijn plaats. Waar was ze vandaag heen gegaan, nu hij er uitgerekend voor het eerst in weken in geslaagd was alle vleugels de Weyr uit te krijgen, zodat hij haar kon leren tussen te vliegen?

Ramoth was binnenkort door de eieren te zwaar voor zo'n activiteit. Hij had het de Weyrvrouw beloofd en hij stond erop die belofte te houden. Ze droeg nu ook de wherleren rijtuniek, een flagrante herinnering aan de nog steeds niet vervulde belofte. Uit zekere opmerkingen die ze zich had laten ontvallen, wist hij dat ze niet veel langer op zijn hulp zou wachten. Het zinde hem niet dat ze het anders zelf zou proberen.

Hij liep nogmaals door de weyr van de koningin en keek de gang door die naar het vertrek met de annalen leidde. Men kon haar daar de laatste tijd vaak vinden, bladerend door de beschimmelde huiden. Nog iets waar hij dringend over na moest denken. Die annalen waren bijna niet meer leesbaar. Vreemd genoeg waren oudere nog wel in goede staat en leesbaar. Alweer een verloren gegane techniek.

Dat meisje! Hij veegde de dikke lok van zijn voorhoofd weg, een gebaar dat erop duidde dat hij geïrriteerd was of zich zorgen maakte. De gang was duister. Dat betekende dat ze niet beneden in het vertrek met de annalen kon zijn.

'Mnementh,' riep hij stilletjes naar zijn bronzen draak, die op de richel buiten de weyr van de koningin lag te zonnen. 'Wat doet het meisje?'

Lessa, antwoordde de draak, de naam van de Weyrvrouw met overduidelijke eerbied beklemtonend, praat met Manora. Zij is gekleed voor het rijden, voegde hij er na een korte pauze aan toe.

F'lar bedankte de bronzen draak sarcastisch en liep de gang naar de ingang in. Toen hij de laatste bocht nam, liep hij Lessa bijna omver.

Je had me niet gevraagd waar ze was, antwoordde Mnementh klaaglijk toen F'lar hem vernietigend berispte.

Lessa stond door de kracht van hun ontmoeting te tollen op haar benen. Ze staarde hem fel aan met dunne lippen van ongenoegen.

'Waarom kreeg ik geen kans de Rode Ster door de Oogrots heen te zien?' vroeg ze eisend met een harde, kwade stem.

F'lar friemelde aan zijn haren. Lessa op haar moeilijkst zouden de beproevingen van de ochtend compleet maken.

'Er waren er al te veel die een plaats op de Piek moesten krijgen,' prevelde hij, vastbesloten zich niet door haar te laten irriteren. 'En jíj gelooft al.'

'Ik had het anders graag gezien,' beet ze hem toe en drong langs hem heen naar de weyr. 'Al was het maar uit hoofde van mijn positie als Weyrvrouw en annalenschrijfster.'

Hij greep haar arm en voelde dat haar lichaam gespannen was. Hij klemde zijn tanden op elkaar en wenste voor de honderdste keer sinds Ramoth was opgestegen voor haar eerste paarvlucht dat Lessa niet ook maagd was geweest. Hij had zijn door de draak opgeroepen emoties niet kunnen beheersen en Lessa's eerste seksuele ervaring was gewelddadig geweest. Het had hem verrast dat hij de eerste was, gezien het feit dat ze haar puberteit als sloofje voor wellustige opzichters en soldaten had doorgebracht. Het was duidelijk dat niemand de moeite genomen had om door het gordijn van vodden en vuil, die ze zo zorgvuldig als vermomming had gekweekt, te dringen. Hij was sindsdien een attente en zachte bedgenoot, maar de eerste keer was eigenlijk een verkrachting geweest, tenzij men Ramoth en Mnementh erbij betrok.

En toch wist hij dat hij haar op een dag zover zou krijgen dat ze zijn liefde met haar hele hart zou beantwoorden. Hij was behoorlijk trots op zijn prestaties en hij bevond zich in de positie dat hij kon doorzetten.

Nu haalde hij echter diep adem en liet haar arm langzaam los.

'Wat een bof dat je rijkleding draagt. Zodra de vleugels weg zijn en Ramoth wakker wordt, zal ik je leren tussen te vliegen.'

De opgewonden glans in haar ogen was zelfs in de duistere gang duidelijk te zien. Hij hoorde haar diep ademhalen.

'Ik kan het nu niet langer uitstellen, want Ramoth zal binnenkort niet meer tot vliegen in staat zijn,' vervolgde hij vriendelijk.

'Je meent het?' Haar stem klonk laag en ademloos en de gebruikelijke zure ondertoon ontbrak. 'Je gaat het ons vandaag leren?' Hij wenste dat hij haar gezicht goed kon zien.

In een onbewaakt ogenblik had hij op haar gezicht weleens een liefhebbende en tedere uitdrukking gezien. Hij zou er veel voor geven als ze hem die blik schonk. Maar, gaf hij zichzelf wrang toe, hij mocht blij zijn dat die smeltende blik slechts op Ramoth gericht was en niet op een ander mens.

'Ja, mijn lieve Weyrvrouw, ik meen het. Ik leer je vandaag tussen te vliegen. Al was het maar,' en hij boog met een zwierig gebaar, 'om je ervan te weerhouden het zelf te proberen.'

Haar zacht gegrinnik vertelde hem dat zijn plaagstoot goed gericht was.

'Maar nu,' zei hij, haar gebarend dat ze terug moesten naar de weyr, 'zou ik wel wat voedsel kunnen gebruiken. Wij waren op de been voordat de keuken bemand was.'

Ze waren in de goedverlichte weyr gekomen, zodat hij de scherpe blik die ze hem over haar schouder toe wierp niet kon missen. Ze zou het hem niet gauw vergeven dat ze die ochtend buiten de groep bij de Sterrensteen gelaten was, ondanks het gegeven dat hij haar omkocht met het leren tussen te vliegen.

Hoe anders zag deze binnenkamer eruit nu Lessa Weyrvrouw was, dacht F'lar, terwijl Lessa via de dienstschacht naar beneden riep om eten. Toen de incompetente Jora Weyrvrouw was, waren de slaapverblijven volgeraakt met troep, ongewassen kleren en onopgeruimd eetgerei. De toestand van de Weyr en het afgenomen aantal draken waren evenzeer Jora's als R'guls schuld, want zij had indirect luiheid, nalatigheid en vraatzucht aangemoedigd.

– Als hij, F'lar, maar een paar omwentelingen ouder was geweest toen F'lon, zijn vader, stierf... Jora was afstotelijk geweest, maar als de draken opstegen voor hun paarvlucht, dan telde de staat waarin je partner verkeerde niet mee.

Lessa pakte een blad met brood, kaas en mokken met het stimulerende klah uit de kooi in de dienstschacht. Ze bediende hem bedreven.

'Jij hebt ook nog niet gegeten?' vroeg hij.

Ze schudde heftig met haar hoofd, waarbij de vlecht waarin ze haar dikke, zachte, zwarte haren had gevlochten op haar schouders op en neer danste. De haardracht was te streng voor haar smalle gezicht, maar verborg haar vrouwelijkheid of de vreemde schoonheid van haar delicate trekken niet, als dat haar bedoeling was. Opnieuw verwonderde F'lar zich erover dat een dergelijk tenger lichaam zoveel schrandere intelligentie en vindingrijke... sluwheid – ja, dat was het woord – sluwheid bevatte. F'lar maakte niet de fout, zoals anderen wel deden, haar mogelijkheden te onderschatten.

'Manora riep me om getuige te zijn bij de geboorte van Kylara's kind.'

F'lar bewaarde een uitdrukking van beleefde interesse. Hij wist heel goed dat Lessa vermoedde dat het kind van hem was, en dat zou zeker kunnen, maar hij twijfelde eraan. Kylara was een van de tien kandidaten van de schouwing geweest waarop Lessa drie omwentelingen tevoren was ontdekt. Zoals anderen die de Indruk overleefden, merkte Kylara dat zekere aspecten van het Weyrleven pasten bij haar temperament. Ze was van de ene rijdersweyr naar de andere gegaan. Ze had zelfs F'lar verleid – niet geheel tegen zijn wil, dat mocht duidelijk zijn. Nu hij Weyrleider was, vond hij het beter haar pogingen de relatie voort te zetten, te negeren. T'bor had haar overgenomen en had zijn handen vol aan haar gehad, totdat hij haar naar de lagere grotten had gestuurd, in vergevorderde staat van zwangerschap.

Behalve dat ze de amoureuze aanleg van een groene draak had, was Kylara snel en ambitieus. Ze kon een sterke Weyrvrouw worden en dat was de reden dat F'lar Manora en Lessa had opgedragen dat idee in haar geest te planten. In de hoedanigheid van Weyrvrouw... van een andere Weyr... konden haar sterke driften in Perns voordeel gebruikt worden. Maar ze had niet de strenge lessen in terughoudendheid en geduld geleerd die Lessa had doorstaan, noch had ze Lessa's pientere geest. Gelukkig had ze veel ontzag voor Lessa en F'lar vermoedde dat Lessa haar houding op subtiele wijze beïnvloedde. In het geval van Kylara gaf F'lar er de voorkeur aan niet te protesteren tegen Lessa's bemoeizucht.

'Een flinke zoon,' zei Lessa. F'lar nam een slokje klah. Ze zou hem niet zover krijgen dat hij enige verantwoordelijkheid erkende.

Na een lange stilte voegde Lessa eraan toe: 'Ze heeft hem T'kul genoemd.'

F'lar onderdrukte een grijns – ze slaagde er niet in hem kwaad te krijgen.

'Discreet van haar.'

'O?'

'Ja,' antwoordde F'lar laconiek. 'T'lar zou verwarrend kunnen zijn als ze zoals gebruikelijk het tweede deel van haar naam nam. T'kul daarentegen geeft nog steeds zowel de vader als de moeder aan.'

'Terwijl ik wachtte tot de raadsvergadering voorbij was,' zei Lessa, nadat ze haar keel geschraapt had, 'hebben Manora en ik de voorraadgrotten gecontroleerd. De tiendenkaravanen die de Heren ons zo goedgunstig hebben gezonden' – haar stem klonk scherp – 'worden binnen een week verwacht. Dan zal er weer brood zijn dat geschikt is om te eten,' voegde ze eraan toe, haar neus ophalend voor het kruimelende, grijze baksel waar ze kaas op probeerde te smeren.

'Een aangename verandering,' stemde F'lar in.

Ze hield even op.

'De Rode Ster maakte de verwachte capriolen?'

Hij knikte.

'En R'guls twijfels zijn door de rode gloed weggevaagd?'

'In het geheel niet.' F'lar grijnsde terug, haar sarcasme negerend. 'In het geheel niet. Maar hij zal zijn kritiek niet meer zo hard uiten.'

Ze slikte vlug, zodat ze kon antwoorden. 'Je zou er goed aan doen zijn kritiek eruit te snijden,' zei ze genadeloos en maakte een gebaar met haar mes alsof ze het in het hart van iemand stak. 'Hij zal jouw gezag nooit echt aanvaarden.'

'We hebben elke bronsrijder nodig... er zijn er maar zeven, dat weet je,' herinnerde hij haar kortaf. 'R'gul is een goede vleugelleider. Hij zal wel tot rust komen als de Draden vallen. Hij heeft bewijzen nodig om zijn twijfels opzij te schuiven.'

'En de Rode Ster in de Oogrots is geen afdoend bewijs?' Lessa's expressieve ogen waren wijd opengesperd.

In zijn hart was F'lar het met Lessa eens – het zou verstandiger kunnen zijn R'guls koppige opstandigheid uit de weg te ruimen. Maar hij kon geen enkele vleugelleider opofferen, nu hij elke ruiter en zijn draak zo hard nodig had.

'Ik vertrouw hem niet,' voegde ze er somber aan toe. Ze nam een slokje van de hete drank, daarbij met haar grijze ogen duister over de rand van haar mok kijkend. Alsof, dacht F'lar, ze hem ook niet vertrouwde.

Dat deed ze wel, maar slechts tot op zekere hoogte. Dat had ze duidelijk gemaakt en eerlijk gezegd kon hij haar dat ook niet kwalijk nemen. Ze erkende in ieder geval dat al zijn handelingen slechts één doel nastreefden... de veiligheid en het behoud van het drakenras en het weyrvolk en als gevolg daarvan de veiligheid en het behoud van Pern zelf. Om dat doel te bereiken, had hij haar volle medewerking nodig. Wanneer het zaken betrof die de Weyr of de drakenleer aangingen, dan schoof ze haar antipathie voor hem opzij. Tijdens vergaderingen steunde ze hem van ganser harte, maar altijd vermoedde hij een dubbele betekenis in haar opmerkingen en zag hij een speculerende, verdachte blik in haar ogen. Hij had niet alleen haar tolerantie nodig, maar ook haar begrip.

'Zeg eens,' zei ze na een lange stilte, 'heeft de zon de Vingerrots aangeraakt, voordat de Rode Ster door de Oogrots scheen, of daarna?'

'Eerlijk gezegd ben ik daar niet zeker van, omdat ik het zelf niet gezien heb... het samenvallen duurt maar heel even... maar die twee dingen horen gelijktijdig te gebeuren.'

Zij fronste zuur tegen hem. 'Aan wie heb je dat overgelaten? R'gul?' Ze was getergd en haar woedende ogen keken overal naar, behalve naar hem.

'Ik ben Weyrleider,' vertelde hij haar kortaf. Ze was onredelijk.

Ze wierp hem een lange, harde blik toe, voordat ze vooroverboog om haar maaltijd te beëindigen. Ze at weinig, snel en netjes. Vergeleken met Jora at ze gedurende een hele dag niet meer dan een ziek kind zou eten. Maar ja, het had geen zin Lessa met Jora te vergelijken.

Hij at de rest van zijn ontbijt op en zette daarna de mokken afwezig op het lege dienblad. Zij stond op en haalde het vuile eetgerei weg.

'Zodra de Weyr vrij is, kunnen we gaan,' vertelde hij haar.

'Dat zei je al.' Ze knikte in de richting van de slapende koningin, die door de open boog heen zichtbaar was. 'Toch zullen we op Ramoth moeten wachten.'

'Is ze niet bezig wakker te worden? Haar staart beweegt al een uur.'

'Dat doet ze altijd rond dit tijdstip.'

F'lar leunde over de tafel en bestudeerde de gouden, gevorkte punt van de staart van de koningin, die bij vlagen spastisch heen en weer zwiepte, met bedachtzaam samengetrokken wenkbrauwen.

'Mnementh ook. En altijd bij dageraad en in de vroege ochtend. Alsof ze dat tijdstip op de een of andere manier met gevaar associëren...'

'Of met het rijzen van de Rode Ster?' gooide Lessa ertussen.

Een subtiel verschil in haar toon deed F'lar snel naar haar opkijken. Het was nu geen woede over het feit dat ze het verschijnsel van die ochtend gemist had. Haar ogen keken in het niets; haar gezicht vertoonde al snel een enigszins ongeruste frons en kleine rimpels vormden zich tussen haar gebogen, scherp afgetekende wenkbrauwen.

'Dageraad... dan komen alle waarschuwingen,' prevelde ze.

'Wat voor waarschuwingen?' vroeg hij haar kalm aanmoedigend.

'Er was die morgen... een paar dagen... voordat jij en Fax op Borg Ruath neerstreken. Iets maakte me wakker... een gevoel, alsof iets heel zwaar op me drukte... het gevoel van een verschrikkelijk dreigend gevaar.' Ze was even stil. 'De Rode Ster kwam net op.' De vingers van haar linkerhand openden en sloten zich. Ze schokte krampachtig. Haar ogen richtten zich nu op hem.

'Jij en Fax kwamen echt uit het noordoosten van Crom,' zei ze scherp, maar F'lar merkte op dat ze het feit dat de Rode Ster ook ten noorden van het zuivere oosten opkwam, negeerde.

'Inderdaad, daar kwamen we vandaan,' grijnsde hij naar haar, zich die morgen levendig herinnerend. 'Hoewel,' voegde hij er met een weids gebaar door de enorme grot aan toe, 'ik er de voorkeur aan geef te geloven dat ik je toen goed van dienst ben geweest... herinner je je het met zoveel ongenoegen?'

De blik die ze hem zond was koud en ondoorgrondelijk.

'Het gevaar komt in vele vermommingen.'

'Daar ben ik het mee eens,' antwoordde hij vriendelijk, vastbesloten niet toe te happen. 'Ben je vaker zo ruw wakker gemaakt?' vroeg hij op conversatietoon.

De absolute stilte in de kamer vestigde zijn aandacht weer op haar. Alle kleur was uit haar gezicht weggetrokken.

'Op de dag dat Fax Borg Ruath overviel.' Haar stem was nauwelijks hoorbaar. Haar ogen waren wijd opengesperd. Haar handen klemden zich om de rand van de tafel. Ze zweeg zo lang dat F'lar zich zorgen begon te maken. Dit was een onverwacht heftige reactie op een terloopse vraag.

'Vertel het me,' stelde hij zachtjes voor.

Ze sprak op een onpersoonlijke toon, alsof ze een traditionele ballade opzei of alsof het ging om iets dat een totaal andere persoon was overkomen.

'Ik was een kind. Net elf. Ik werd bij dageraad wakker...' Haar stem viel weg. Haar ogen bleven gericht op het niets, starend naar een tafereel dat lang geleden had plaatsgevonden.

F'lar kreeg een onweerstaanbaar verlangen haar gerust te stellen. Het trof hem dat hij er nooit aan gedacht had dat uitgerekend Lessa verontrust werd door een verschrikking die al zo oud was.

Mnementh stelde zijn berijder er scherp van op de hoogte dat Lessa zich er duidelijk druk om maakte. Zelfs zozeer dat haar pijn Ramoth uit haar slaap haalde. Op minder beschuldigende toon vertelde Mnementh F'lar verder nog dat R'gul eindelijk vertrokken was met zijn weyrlingleerlingen. Zijn draak, Hath, was echter vreselijk gedesoriënteerd als gevolg van R'guls toestand. Moest F'lar nu iedereen in de Weyr van zijn stuk brengen?

'Och, houd je mond,' antwoordde F'lar fluisterend.

'Waarom?' wilde Lessa op normale toon weten.

'Ik bedoelde jou niet, mijn lieve Weyrvrouw,' verzekerde hij haar, vrolijk glimlachend, alsof het intermezzo, dat hij half in trance had ondergaan, niet plaats had gevonden. 'Mnementh zit de laatste tijd vol adviezen.'

'Zo ruiter, zo beest,' antwoordde ze brutaal.

Ramoth moest verschrikkelijk gapen. Lessa stond onmiddellijk op en rende naar haar draak. Haar tengere figuur leek nog veel kleiner naast de grote drakenkop.

Toen ze in Ramoths glinsterende, iriserende ogen keek, gleed een tedere, liefdevolle uitdrukking over Lessa's gezicht. F'lar beet zijn tanden op elkaar, jaloers, bij het Ei, op de liefde van een ruiter voor haar draak.

In zijn geest hoorde hij Mnemenths drakenequivalent van lachen.

'Zij heeft honger,' zei Lessa tegen F'lar, terwijl een echo van haar liefde voor Ramoth op haar lippen en in de mildheid van haar grijze ogen bleef hangen.

'Ze heeft altijd honger,' merkte hij op en hij volgde hen de weyr uit.

Mnementh zweefde hoffelijk net voorbij de richel totdat Lessa en Ramoth in de lucht waren. Ze gleden naar beneden door de Weyrkom, over het nevelige badmeer, naar de voedselweiden aan het tegenoverliggende eind van de lange ovaal die de bodem van Benden Weyr omvatte. De gelaagde, steile wanden waren doorboord met de zwarte monden van aparte weyringangen, die op dit tijdstip verlaten waren door de weinige draken die anders op hun richel dommelden in de winterzon.

Terwijl F'lar op de gladde bronzen nek van Mnementh sprong, hoopte hij dat Ramoths legsel spectaculair zou zijn, de schande wegvagend van het schamele dozijn waaruit Nemorths laatste legsels hadden bestaan.

Hij twijfelde daar niet echt aan na Ramoths opmerkelijke paarvlucht met zijn Mnementh. De bronzen draak weerspiegelde de zekerheid van zijn berijder en beiden keken bezitterig naar de koningin toen deze haar vleugels boog om te landen. Ten eerste was ze twee keer zo groot als Nemorth; haar vleugels waren zelfs een halve vleugel groter dan die van Mnementh, die toch de grootste van de zeven mannelijke bronzen draken was. F'lar vertrouwde erop dat Ramoth de vijf lege Weyrs opnieuw kon bevolken, net zoals hij op zichzelf en Lessa vertrouwde om de trots en het geloof van de drakenrijders en van Pern zelf nieuw leven in te blazen. Hij hoopte alleen dat hem daarvoor genoeg tijd werd gegund. De Rode Ster was door de Oogrots gezien. Binnenkort zou het Draad vallen. Ergens, in de annalen van een van de andere Weyrs, moest de informatie staan die hij nodig had om te weten te komen wanneer het Draad precies zou vallen.

Mnementh landde. F'lar sprong van de gebogen nek en ging naast Lessa staan. De drie keken toe, terwijl Ramoth met een hertenbok in iedere voorklauw naar een eetrichel opsteeg.

'Zal haar eetlust ooit afnemen?' vroeg Lessa met tedere ontzetting.

Als draakje had Ramoth gegeten om te groeien. Nu ze volgroeid was, at ze natuurlijk voor haar jongen en ze wijdde zich daar plichtsgetrouw aan.

F'lar grinnikte en hurkte op de manier van een jager. Hij raapte stukken kleischalie op en liet ze over de droge grond kaatsen, daarbij jongensachtig de stofwolkjes tellend.

'Er komt een tijd dat ze niet alles wat ze ziet zal eten,' verzekerde hij Lessa. 'Maar ze is jong...'

'... en heeft haar kracht nodig,' onderbrak Lessa hem in een goede imitatie van F'lars pedante toon.

F'lar keek naar haar op, de ogen half dicht knijpend tegen de winterzon die schuin op hen neerscheen.

'Ze is een mooi beest geworden, zeker vergeleken met Nemorth.' Hij snoof spottend. 'Feitelijk valt er zelfs niets te vergelijken. Goed, kijk hier eens,' beval hij haar.

Hij klopte op het glad gemaakte zand voor hem en ze zag dat zijn schijnbaar terloopse gebaren een doel hadden. Met een stuk steen tekende hij in vlugge halen een patroon.

'Om een draak tussen te vliegen dient deze te weten waar hij heen moet gaan. En dat moet jij ook.' Hij grijnsde vanwege de verbaasde en woedende blik in haar ogen. 'Maar er zijn zekere gevolgen als je een slecht voorbereide sprong maakt. Onduidelijk geprojecteerde herkenningspunten leiden er vaak toe dat je in het tussen blijft.' Zijn stem daalde betekenisvol. De wrevel verdween nu van Lessa's gezicht. 'Dus zijn er zekere oriëntatie- en herkenningspunten die aan alle weyrlingen worden geleerd. Dat' – hij wees eerst naar zijn tekening en toen naar de echte Sterrensteen met zijn metgezellen de Vinger- en Oogrots op Benden Piek – 'is het eerste herkenningspunt dat aan alle weyrlingen wordt geleerd. Als ik je mee omhoog neem, zul je een hoogte net boven de Sterrensteen bereiken, zo dat je het gat in de Oogrots duidelijk kunt zien. Bewaar dat beeld heel scherp in je geheugen, geef het aan Ramoth door. Dat zal je altijd weer thuisbrengen.'

'Begrepen. Maar hoe leer ik oriëntatiepunten van plaatsen die ik nog nooit heb gezien?'

Hij grijnsde naar haar. 'Daar word je in gedrild. Eerst door je leraar,' en hij wees met het stuk steen op zijn borst, 'en dan door erheen te gaan, wanneer je je draak de opdracht hebt gegeven de projectie van haar leraar over te nemen' en hij wees naar Mnementh. De bronzen draak liet zijn wigvormige kop zakken totdat één oog op zijn berijder en die van zijn weyrgenote gericht was. Hij maakte een tevreden geluid diep in zijn borst.

Lessa lachte naar het glinsterende oog en streelde spontaan de zachte neus.

F'lar schraapte verrast zijn keel. Hij was er zich van bewust dat Mnementh een ongewone genegenheid toonde voor de Weyrvrouw, maar hij had er geen idee van dat Lessa gek was op de bronzen draak. Ondanks zichzelf voelde hij zich geïrriteerd.

'We nemen,' zei hij, en zijn stem klonk hem onnatuurlijk in de oren, 'de jonge berijders constant mee naar de belangrijkste oriëntatiepunten over heel Pern, naar alle Borgen zodat ze met hun eigen ogen indrukken kunnen opdoen waarop ze kunnen vertrouwen. Als een ruiter bedreven raakt in het oppikken van herkenningspunten, krijgt hij aanvullende oriëntatiepunten van andere ruiters. Dus, om tussen te gaan is er feitelijk maar één vereiste: een duidelijk beeld van waar je heen wilt gaan. En een draak!' Opnieuw grijnsde hij naar haar. 'Verder moet je er altijd aan denken boven je oriëntatiepunt uit te komen in de vrije lucht.'

Lessa fronste.

'Het is beter in de vrije lucht aan te komen' – F'lar zwaaide met zijn hand boven zijn hoofd – 'in plaats van onder de grond,' en hij sloeg met zijn vlakke hand op de grond. Een stofwolkje kringelde waarschuwend omhoog.

'Maar de vleugels stegen op vanuit de Kom zelf, op de dag dat de Heren arriveerden,' bracht Lessa hem in herinnering.

F'lar grinnikte omdat ze het meteen juist opnam. 'Dat is waar, maar alleen de meest ervaren ruiters. We hebben eens een draak en zijn berijder gevonden, begraven in massieve rots. Ze... waren... erg jong.' Zijn ogen waren flets.

'Ik begrijp het,' verzekerde ze hem ernstig. 'Dat is haar vijfde,' voegde ze er naar Ramoth wijzend aan toe. Die was bezig een nieuwe prooi naar de bloedige eetrichel te dragen.

'Die werkt er heel wat af vandaag,' merkte F'lar op. Hij stond op en sloeg met scherpe klappen van zijn ruiterhandschoenen zijn knieën schoon. 'Test haar humeur eens.'

Dat deed Lessa met een stil Genoeg gehad? Ze grijnsde om Ramoths verontwaardigde blik.

De koningin liet zich duikend op een grote vogel vallen en steeg op in een wolk van grijze, bruine en witte veren.

'Ze heeft niet zoveel honger als ze je wil laten geloven, het slinkse beest,' grinnikte F'lar en hij zag dat Lessa dezelfde conclusie had getrokken. Haar ogen schoten vuur.

'Als je de vogel op hebt, Ramoth, laten we dan alsjeblieft leren hoe tussen te vliegen,' zei Lessa hardop, zodat ook F'lar het kon horen, 'voordat onze beste Weyrleider van gedachten verandert.'

Ramoth keek op van haar zwelgpartij en draaide haar kop naar de twee ruiters aan de rand van de voedselweiden. Haar ogen glinsterden. Ze boog haar kop weer terug naar haar prooi, maar Lessa voelde dat ze zou gehoorzamen.

Het was koud in de lucht. Lessa was blij dat haar rijkleding van binnen gevoerd was met bont en blij met de warmte van de grote gouden nek waarop ze zat. Ze besloot niet aan de absolute kou van het tussen te denken, die ze pas één keer meegemaakt had. Ze keek naar beneden waar aan haar rechterkant de bronzen Mnementh zweefde en ze ving zijn geamuseerde gedachte op.

F'lar zei me tegen Ramoth te zeggen dat ze tegen jou moet zeggen dat je de opstelling van de Sterrensteen scherp in je moet opnemen als een thuisbaken. Daarna, vervolgde Mnementh vriendelijk, zullen we naar het meer beneden vliegen. Je zult precies op dit punt uit het tussen terugkeren. Begrijp je dat?

Lessa grinnikte verwachtingsvol en knikte heftig. Hoeveel tijd werd er niet uitgespaard omdat ze rechtstreeks met alle draken kon praten! Ramoth maakte een knorrig geluid ergens diep in haar keel. Lessa streelde haar geruststellend.

'Heb je het beeld goed in je opgenomen, liefje?' vroeg ze en Ramoth rommelde opnieuw, minder ontstemd nu, omdat ze aangestoken werd door Lessa's opwinding.

Mnementh streelde de koude lucht met zijn in het zonlicht groenbruin gekleurde vleugels en daalde in een elegante boog af naar het meer in het plateau onder Benden Weyr. De lijn van zijn vlucht deed hem zeer laag over de rand van de Weyr scheren. Vanuit Lessa's ooghoek leek het zelfs op een botsing uit te lopen. Ramoth volgde zijn spoor op korte afstand. Lessa's adem stokte toen ze de getande rotsen net onder de vleugeltippen van Ramoth zag.

Wat is dit opwindend, dacht Lessa, en dat gevoel werd versterkt door de opwinding die vanuit Ramoth naar haar terugstroomde.

Mnementh hield stil boven de verste meeroever, net als Ramoth.

Mnementh flitste naar Lessa dat ze het beeld van de plek waar ze heen wilde scherp in gedachten moest nemen en Ramoth de opdracht moest geven daarheen te gaan.

Lessa gehoorzaamde. Het volgende moment werden ze door de ontzagwekkende, tot op het bot doordringende kou van zwart tussen omgeven. Voordat zij of Ramoth zich bewust was van iets anders dan de bijtende kou en de ondoordringbare duisternis, zaten ze boven de Sterrensteen.

Lessa slaakte een kreet van pure triomf.

Het is uiterst simpel. Ramoth scheen teleurgesteld.

Mnementh verscheen opnieuw naast en enigszins boven hen.

Jullie moeten via dezelfde route terug naar het meer, beval hij en hij was nog niet klaar met die boodschap of Ramoth vertrok.

Mnementh vloog naast hen boven het meer, ziedend van zijn eigen en F'lars woede. Je hebt het beeld niet eerst goed geprojecteerd voor het overspringen. Denk niet dat een eerste succesvolle sprong je meteen perfect maakt. Je hebt geen idee van de gevaren die inherent zijn aan het tussen. Nimmer mag je vergeten je punt van aankomst te projecteren.

Lessa keek naar F'lar. Zelfs met twee spanwijdtes tussen hen kon ze de woede op zijn gezicht zien, die bijna uit zijn ogen voelen flitsen. En door zijn woede heen gevlochten zat een verschrikkelijke, weemakende bezorgdheid om haar veiligheid die een veel effectievere reprimande was dan zijn woede. Lessa's veiligheid, vroeg ze zich bitter af, of die van Ramoth?

Jullie moeten ons volgen, zei Mnementh op kalmere toon, terwijl jullie in je geest de twee oriëntatiepunten, die reeds geleerd zijn, herhalen. We zullen gedurende de ochtend van en naar hen springen, terwijl jullie langzaam andere punten rond Benden worden bijgebracht.

En dat deden ze. Terwijl Lessa helemaal naar de Borg Benden vloog, die tussen de uitlopers boven de Vallei van Benden genesteld was, met de Weyr Piek als een ver punt afgetekend tegen de middaghemel, vergat ze geen enkele keer een scherp en gedetailleerd beeld te projecteren.

Het was net zo opwindend als ze gehoopt had, vertrouwde ze Ramoth toe. Ramoth antwoordde: ja, het was zeker te verkiezen boven de tijdrovende methoden die anderen moesten aanwenden, maar ze vond het niet opwindend tussen te springen van Benden Weyr naar Borg Benden en terug naar Benden Weyr. Dat vond ze saai.

Ze hadden Mnementh weer boven de Sterrensteen ontmoet. De bronzen draak liet Lessa weten dat dit een zeer bevredigende eerste sessie was geweest. Ze zouden morgen nog wat langeafstandsprongen oefenen.

Morgen, dacht Lessa somber, zal er een noodsituatie ontstaan of onze hardwerkende Weyrleider besluit dat hij met de sessie van vandaag zijn woord heeft gehouden.

Er was één sprong die ze door het tussen kon maken, van waar dan ook van Pern, zonder haar doel te missen.

Ze projecteerde Ruatha voor Ramoth zoals het er uitzag van de hoogten boven de Borg... om aan die eis te voldoen. Om een nauwgezet scherp beeld te geven, projecteerde Lessa het patroon van de vuurputten. Voordat Fax Ruatha binnengevallen was en zij Ruatha's verval had moeten bewerkstelligen, was het een lieflijke, vruchtbare vallei geweest. Ze zei Ramoth tussen te springen.

De kou was intens en scheen vele hartslagen te duren. Net toen Lessa begon te vrezen dat ze hen in het tussen had laten verdwalen, barstten ze los in de lucht boven de Borg. Ze werd vervuld van grote blijdschap. Net goed voor F'lar en zijn overdreven vermaningen! Met Ramoth kon ze overal heen springen! Want daar lag het duidelijke patroon van Ruatha's met vuurgeulen doortrokken hoogten. Het was nog net geen dageraad, de Borst Pas tussen Crom en Ruatha, zwarte kegels tegen de lichter wordende ochtendhemel. Vluchtig merkte ze de afwezigheid van de Rode Ster op die nu ergens brandde in de ochtendhemel. Al zwevende merkte ze dat de lucht veranderd was. Koud, ja, maar niet winters... de lucht bevatte die vochtige koelte van de vroege lente.

Geschokt keek ze naar beneden, zich afvragend of ze niet tóch een fout had gemaakt. Maar nee, dit was Borg Ruath. De toren, de binnenplaats, de aanblik van de brede avenue die naar het dorp beneden voerde, alles was precies zoals het hoorde te zijn. Sliertjes rook kringelden uit verre schoorstenen om aan te geven dat daar mensen bezig waren zich op de dag voor te bereiden.

Ramoth ving haar onzekerheid op en begon op een verklaring aan te dringen.

Dit is Ruatha, antwoordde Lessa krachtig. Het kan niets anders zijn. Cirkel over de hoogten. Zie je, daar lopen de lijnen van de vuurgeulen die ik je gaf...

Lessa's adem stokte, terwijl een opkomende kilte haar deed verstijven.

Onder haar, in de langzaam opstijgende gloed van de dageraad, zag ze de figuren van veel mannen over de rand van de klif van de heuvels achter Ruatha ploeteren, mannen die zich stil voortbewogen, alsof ze iets kwaads in de zin hadden.

Ze beval Ramoth zo roerloos mogelijk in de lucht te blijven zweven, zodat ze niet de aandacht trokken. De draak gehoorzaamde, maar was wel erg nieuwsgierig.

Wie viel Ruatha aan? Het leek onwaarschijnlijk. Lytol was per slot van rekening een voormalig drakenrijder en had al een eerdere aanval wreed afgeslagen. Leefde er dan nog steeds agressie in de Borgen, ondanks het feit dat F'lar Weyrleider was? En welke Borgheer zou er zo dwaas zijn in de winter een landoorlog te beginnen?

Nee, winter was het niet. De lucht was beslist lenteachtig.

De mannen kropen verder, over de vuurputten naar de rand van de hoogten. Plotseling begreep Lessa dat ze touwladders over de rand lieten vallen, naar beneden in de richting van de open luiken van de Binnenborg.

In paniek greep ze zich vast aan Ramoths nek, toen de betekenis van het tafereel tot haar doordrong.

Dit was Fax de agressor, nu bijna drie omwentelingen dood – Fax en zijn mannen terwijl ze hun aanval op Ruatha van bijna dertien omwentelingen geleden begonnen.

Ja, daar was de Torenwacht, zijn gezicht een witte vlek tegen de klif. Hij was omgekocht om die ochtend geen alarm te slaan.

Maar de waakwher, erin geoefend alarm te slaan bij elke poging tot binnendringen – waarom gaf hij zijn trompetterende waarschuwing niet? Waarom bleef hij stil?

Omdat, vertelde Ramoth haar ruiter met kalme logica, hij zowel jouw als mijn aanwezigheid voelt, dus hoe kan de Borg gevaar lopen?

Nee! Nee! kreunde Lessa. Wat kan ik doen? Hoe kan ik hen wakker maken? Waar is het meisje dat ik toen was? Ik sliep en werd toen wakker. Dat herinner ik me. Ik rende mijn kamer uit. Ik was zo bang. Ik rende de trappen af en viel bijna. Ik wist dat ik naar het hok van de waakwher moest zien te komen... ik wist...

Lessa zocht naar steun door Ramoths nek vast te grijpen, terwijl de gebeurtenissen en mysteriën uit het verleden onthutsend duidelijk werden.

Zij had zichzelf gewaarschuwd, zoals het ook haar aanwezigheid op de koninginnendraak was geweest die de waakwher ervan weerhouden had alarm te slaan. Terwijl ze verdoofd en sprakeloos toekeek, zag ze de kleine, in een grijze jurk gestoken figuur die alleen zijzelf als jong meisje kon zijn, uit de deur van de Borgzaal stormen, onzeker de koude stenen trap naar de binnenplaats afrennen en in het stinkende hol van de waakwher verdwijnen. Ze hoorde hem zachtjes piepen, in zielige verwarring.

En toen Lessa-het-meisje die twijfelachtige vrijplaats bereikte, doken Fax' soldaten door de open ramen en begonnen haar slapende familie af te slachten.

'Terug – terug naar de Sterrensteen!' schreeuwde Lessa. Ze hield het beeld van de rotsen in haar wijd opengesperde, starende ogen als een roer voor haar verstand en als leidraad voor Ramoth.

De intense koude werkte verfrissend. En toen waren ze boven de rustige, vredige Weyr in de winter, alsof ze dit tegenstrijdige bezoek aan Ruatha nimmer hadden afgelegd.

F'lar en Mnementh waren nergens te bekennen.

Ramoth was echter niet verward door het gebeuren. Ze was alleen maar daarheen gegaan omdat ze er opdracht toe had gekregen. Ze had helemaal niet begrepen dat dat voor Lessa een schokkende ervaring was. Ze wees haar ruiter erop dat Mnementh hen waarschijnlijk gevolgd was naar Ruatha, zodat als Lessa haar de juiste oriëntatiepunten gaf, ze haar daarheen zou brengen.

Lessa schilderde voor Ramoth heel bewust niet de beelden die zij als kind had van een reeds lang verdwenen idyllisch Ruatha, maar haar meer recente herinnering aan de Borg, grauw en somber tijdens een dageraad, met een pulserende Rode Ster boven de horizon.

En toen waren ze er weer, hangend boven de vallei met rechts onder hen de Borg. Het gras groeide onverzorgd op de hoogten, vuurput en metselwerk waren totaal vervuild; het tafereel toonde al het verval dat ze had bewerkstelligd om te voorkomen dat Fax op enigerlei wijze profijt zou trekken van zijn verovering.

Maar, terwijl ze licht verontrust toekeek, zag ze een figuurtje uit de keuken te voorschijn komen, zag dat de waakwher uit zijn hol kroop en het figuurtje in vodden zover als de ketting het toestond over de binnenplaats volgde. Ze zag de persoon de Toren beklimmen en eerst naar het oosten kijken en vervolgens naar het noordoosten. Dit was nog steeds niet het Ruatha van het nu! Lessa's geest draaide rond, gedesoriënteerd. Nu was ze teruggekeerd om de Lessa van drie omwentelingen geleden te bezoeken. Ze zag het vuile sloofje bezig met het voorbereiden van haar wraak op Fax.

Ze voelde de absolute kou van het tussen, toen Ramoth hen wegrukte, om opnieuw boven de Sterrensteen uit te komen. Lessa rilde, terwijl ze buiten zichzelf van vreugde het geruststellende aanzien van de Weyrkom in zich opnam, hopend dat ze niet weer op de een of andere manier in de tijd teruggeschoven werd. Mnementh barstte plotseling los in de lucht een paar lengten onder en van Ramoth vandaan. Lessa begroette hem met een schreeuw van intense opluchting.

Terug naar jullie weyr! Het was zonneklaar dat Mnementh furieus was. Lessa was te zeer van haar stuk gebracht om niet gehoorzaam te reageren. Ramoth zweefde snel naar hun richel en maakte snel ruimte vrij zodat ook Mnementh kon neerstrijken.

De woede die op F'lars gezicht geschreven stond toen hij van Mnementh afsprong en op Lessa toe liep, bracht haar met één klap in de werkelijkheid terug. Toen hij haar bij de schouders greep en krachtig door elkaar schudde, deed ze geen enkele poging om hem te ontwijken.

'Hoe durf je jezelf en Ramoth in gevaar te brengen? Waarom moet je me bij iedere gelegenheid tarten? Realiseer je je wel wat er met heel Pern zou gebeuren als we Ramoth zouden verliezen? Waar ben je geweest?' Hij spoog vuur en onderstreepte iedere vraag door haar krachtig heen en weer te schudden.

'Ruatha,' slaagde ze erin uit te brengen, terwijl ze probeerde op de been te blijven. Zij reikte naar zijn armen om zich daaraan vast te grijpen, maar hij schudde haar weer door elkaar.

'Ruatha? Daar waren wij! Jullie niet. Waar ben je geweest?'

'Ruatha!' schreeuwde Lessa luider, zich automatisch aan hem vastgrijpend omdat hij haar telkens weer uit balans bracht. Ze kon haar gedachten niet op een rijtje krijgen zolang hij haar door elkaar schudde.

Ze was in Ruatha, liet Mnementh krachtig weten.

Daar zijn we zelfs tweemaal geweest, voegde Ramoth eraan toe.

Toen de kalme woorden van de draken tot F'lar doordrongen, hield hij op Lessa door elkaar te schudden. Ze hing slapjes in zijn greep, met gesloten ogen en een asgrauw gezicht, terwijl haar handen zwakjes aan zijn armen trokken. Hij tilde haar op en liep snel de weyr van de koningin binnen. De draken volgden hen. Hij legde haar op het bed neer en wikkelde haar stevig in het bontdek. Hij riep door de dienstschacht tegen de kok-van-dienst om hete klah naar boven te sturen.

'Goed, wat is er gebeurd?' wilde hij weten.

Ze keek hem niet aan, maar hij ving iets op van de gekwelde uitdrukking in haar ogen. Ze knipperde constant, alsof ze zo wilde uitwissen wat ze zojuist gezien had.

Na een tijdje kreeg ze zich enigszins in bedwang en zei met een vermoeide, lage stem: 'Ik ben naar Ruatha geweest. Alleen... ik ging terug naar Ruatha.'

'Terug naar Ruatha?' F'lar herhaalde de woorden stompzinnig; de betekenis ervan ontging hem even.

Nou en of, stemde Mnementh in en zond de twee beelden die hij uit Ramoths herinnering gehaald had door naar F'lar.

Onthutst door de betekenis van de beelden zeeg F'lar langzaam op het bed neer.

'Jullie zijn tussen tijden gegaan?'

Zij knikte langzaam. De angst begon langzaam uit haar ogen te verdwijnen.

' Tussen tijden,' mompelde F'lar. 'Ik vraag me af...'

Razendsnel overwoog hij alle mogelijkheden. Het kon heel goed de overlevingsbalans in het voordeel van de Weyr doen doorslaan. Alleen kon hij niet precies bedenken hoe deze buitengewone vaardigheid te gebruiken, maar er moest een voordeel in schuilen voor het drakenvolk.

De dienstschacht rammelde. Hij nam de schenkkan van het blad en schonk twee mokken vol.

Lessa's handen trilden zo dat ze haar mok niet aan haar lippen kon krijgen. Hij hield hem voor haar vast, zich afvragend of het tussen tijden springen vaak zo'n schok zou veroorzaken. In dat geval zou er geen enkel voordeel zijn. Als ze vandaag genoeg geschrokken was, dan zou ze de volgende keer misschien minder minachting hebben voor zijn bevelen; dat zou in zijn voordeel zijn.

Buiten, in de weyr, gaf Mnementh er snuivend zijn mening over. F'lar negeerde hem.

Lessa zat nu vreselijk te trillen. Hij sloeg een arm om haar heen, het bont tegen haar tengere lichaam aan duwend. Hij hield de mok voor haar lippen en dwong haar te drinken. Hij voelde dat de rillingen langzaam verdwenen. Ze haalde diep en langzaam adem tussen de slokken door, vastberaden om zichzelf weer in bedwang te krijgen. Toen hij haar weer onder zijn arm voelde verstijven, liet hij haar los. Hij vroeg zich af of Lessa ooit iemand gehad had op wie ze kon vertrouwen. In ieder geval niet nadat Fax haar familie-Borg overvallen had. Ze was pas elf geweest, een kind nog. Waren haat en wraak de enige emoties waarin het opgroeiende meisje zich geoefend had?

Ze liet de mok zakken, hem voorzichtig in haar handen wiegend alsof hij voor haar een niet te definiëren belang had.

'Nu. Vertel op,' beval hij haar vlak.

Ze haalde opnieuw diep adem en begon te praten, terwijl haar handen zich rond de mok klemden. Haar innerlijke beroering was niet minder geworden, maar ze had die nu onder controle.

'Ramoth en ik hadden beiden genoeg van de weyrlingoefeningen,' gaf ze openhartig toe.

Het was voor F'lar overduidelijk dat, hoewel het avontuur haar misschien geleerd had voorzichtiger te zijn, het haar niet tot gehoorzaamheid gebracht had. Hij betwijfelde of iets dat kon bewerkstelligen.

'Ik gaf haar het beeld van Ruatha, zodat we er via het tussen heen konden gaan.' Ze keek hem niet aan, en haar profiel stak af tegen het donkere bont van het kleed. 'Het Ruatha dat ik zo goed kende – ik stuurde mezelf per ongeluk terug in de tijd naar de dag dat Fax' invasie plaatsvond.'

Nu werd hem duidelijk waarom ze zo bang was.

'En...' moedigde hij haar met zorgvuldig neutraal gehouden stem aan.

'En ik zag mezelf – ' Haar stem viel weg. Met moeite vervolgde ze: 'Ik had Ramoth het patroon van de vuurputten gegeven en de hoek waaronder men de Borg zag als je van de putten naar beneden op de binnenplaats keek. Daar verschenen we. Het was net dageraad' – met een nerveuze ruk gooide ze haar kin omhoog – en er stond geen Rode Ster aan de hemel.' Ze keek hem vlug en enigszins verdedigend aan, alsof ze verwachtte dat hij dit detail zou bestrijden. 'En ik zag mannen rond de putten kruipen en touwladders naar de bovenste ramen van de Borg laten zakken. Ik zag de Torenwacht toekijken. Alleen maar toekijken.' Ze perste haar lippen op elkaar over zoveel verraad en haar ogen gloeiden kwaadaardig. 'En ik zag mezelf van de zaal naar het hok van de waakwher rennen. En weet je waarom' – haar stem viel weg tot een bitter gefluister – 'de waakwher de Borg niet alarmeerde?'

'Waarom?'

'Omdat er een draak in de lucht was en ik, Lessa van Ruatha, daarop reed.' Ze gooide de mok van zich weg, alsof ze daarmee ook de kennis kon wegwerpen. 'Omdat ik daar was, heeft de waakwher de Borg niet gealarmeerd. Hij dacht dat de inval legitiem was vanwege de aanwezigheid van iemand van het Bloed op een draak in de lucht. Dus ik' – haar lichaam verstijfde, haar handen zo stijf in elkaar gewrongen dat de knokkels wit werden – 'ik was de oorzaak van de slachting van mijn familie. Niet Fax! Als ik me vandaag niet als een prikkelbare idioot had gedragen, dan zou ik daar niet met Ramoth geweest zijn en de waakwher zou –'

Haar stem kreeg een hysterische toon. Hij sloeg haar krachtig op de wangen en pakte haar, met dek en al, op om haar door elkaar te rammelen.

De verdoofde blik in haar ogen en de tragische uitdrukking op haar gezicht verontrustten hem. Zijn verontwaardiging over haar eigenzinnigheid verdween. Haar tegendraadse onafhankelijkheid van geest trok hem evenzeer aan als haar vreemde donkere schoonheid. Hoe woedend haar dwarse manieren hem ook mochten maken, ze waren ook een te belangrijk deel van haar integriteit om te worden uitgedreven. Haar ontembare wilskracht was vandaag diep geschokt en haar zelfvertrouwen kon maar beter snel worden hersteld.

'Integendeel, Lessa,' zei hij ernstig, 'Fax zou je familie toch hebben vermoord. Hij had alles zeer zorgvuldig voorbereid, zelfs zo dat hij zijn aanval plande op de morgen dat er een omkoopbare Torenwacht stond. Denk er ook aan dat het dageraad was en dat de waakwher, die een nachtdier is, bij zonsopgang wordt afgelost en dat weet. Jouw aanwezigheid, hoe schuldig die ook op jou overkomt, was zeer zeker niet de beslissende factor. Het heeft er wel voor gezorgd – en dat moet je je goed realiseren – dat je jezelf gered hebt, door Lessa-het-kind te waarschuwen. Zie je dat niet?'

'Ik had kunnen schreeuwen,' prevelde ze, maar de wanhopige blik was uit haar ogen verdwenen en er zat weer een spoortje van haar normale kleur op haar lippen.

'Als je jezelf wilt kwellen met schuldgevoelens, ga vooral je gang,' zei hij met opzettelijke hardvochtigheid.

Ramoth zond een gedachte. Aangezien zij tweeën er die vorige keer toen Fax' mannen zich op de inval hadden voorbereid al waren geweest, het allemaal al gebeurd was, hoe kon er dan nog iets aan veranderd worden? Het was onvermijdelijk, zowel toen als nu. Want hoe had Lessa anders kunnen overleven, naar de Weyr kunnen komen en de Indruk maken op Ramoth toen die uit haar ei kroop?

Mnementh gaf Ramoths gedachte nauwgezet door, zelfs haar egocentrische nuances imiterend. F'lar keek aandachtig naar Lessa om het effect van Ramoths bittere opmerking te meten.

'Net iets voor Ramoth om het laatste woord te hebben,' zei ze met haar oude gevoel voor humor.

F'lar voelde dat de spieren in zijn nek en schouders zich ontspanden. Het zou wel weer goed komen, besloot hij, maar het zou wellicht verstandiger zijn het haar er nu allemaal uit te laten gooien, om de ervaring in het juiste perspectief te plaatsen.

'Je zei dat jullie er tweemaal waren?' Hij leunde achterover op het bed, haar scherp aankijkend. 'Wanneer was de tweede keer?'

'Kun je dat niet raden?' vroeg ze sarcastisch.

'Nee,' loog hij.

'Wanneer anders dan de dageraad dat ik gewekt werd en voelde dat de Rode Ster een bedreiging voor me vormde? Drie dagen voordat jij en Fax uit het noordoosten kwamen.'

'Het lijkt erop,' merkte hij droogjes op, 'dat jijzelf beide keren je eigen voorgevoel was.'

Zij knikte.

'Heb je nog meer van die voorgevoelens gehad... of moet ik zeggen: versterkte waarschuwingen?'

Ze rilde, maar gaf hem antwoord met haar oude weerbaarheid.

'Nee, maar als ik die krijg, mag jij gaan. Ik wil niet.'

F'lar grijnsde ondeugend.

'Ik zou wel graag willen weten hoe en waarom het kon gebeuren,' voegde ze eraan toe.

'Ik ben nog nooit een verwijzing naar dit fenomeen tegengekomen,' zei hij oprecht tegen haar. 'Natuurlijk, als jij het hebt gedaan – en het kan niet ontkend worden dat dat zo is,' verzekerde hij haar haastig als reactie op haar verontwaardiging, 'dan kan het gedaan worden, dat is duidelijk. Je zei dat je aan Ruatha dacht, maar je dacht aan Ruatha zoals het die speciale dag was. Zeer zeker een dag om je te herinneren. Je dacht aan de lente, net voor de dageraad, geen Rode Ster – ja, ik herinner me dat je dat zei – dus moet men zich oriëntatiepunten herinneren die specifiek zijn voor een bepaalde dag om via het tussen naar het verleden terug te keren.'

Ze knikte bedachtzaam.

'Je hebt de tweede keer dezelfde techniek gebruikt om naar het Ruatha van drie omwentelingen geleden terug te keren. Natuurlijk was het opnieuw lente.'

Hij wreef zijn handpalmen over elkaar, legde zijn handen toen met een nadrukkelijke klap op zijn knieën en stond op.

'Ik kom zo terug,' sprak hij en liep de kamer uit, haar half geuite waarschuwingskreet negerend.

Ramoth was zich in haar weyr aan het oprollen, toen F'lar haar passeerde. Het viel hem op dat haar kleur goed bleef, ondanks het feit dat de oefeningen die ochtend veel van haar energie gevergd hadden. Ze keek naar hem op met een facetoog dat al door het binnenste, beschermende ooglid bedekt was.

Mnementh wachtte op de richel al op zijn berijder en vloog op op het moment dat F'lar op zijn nek sprong. Hij cirkelde omhoog, zwevend boven de Sterrensteen.

Je wil Lessa's truc proberen, zei Mnementh, niet van streek gebracht door dat experiment.

F'lar streelde de grote, gebogen nek teder. Je begrijpt hoe het bij Ramoth en Lessa werkte?

Zo goed als iemand dat kan, antwoordde Mnementh met zijn benadering van schouderophalen. Wanneer had je in gedachten?

Tot op dat moment had F'lar daar nog niet aan gedacht. Nu voerden zijn gedachten hem feilloos terug naar de zomerse dag dat R'guls bronzen Hath opgevlogen was om met de groteske Nemorth te paren en dat R'gul Weyrleider was geworden als opvolger van zijn gestorven vader, F'lon.

Alleen de kou van het tussen wees erop dat ze de sprong gemaakt hadden; ze hingen nog steeds boven de Sterrensteen. F'lar vroeg zich af of ze misschien een essentieel onderdeel van de sprong gemist hadden. Toen besefte hij dat de zon aan een ander deel van de hemel stond en dat de lucht warm en zoet was van de zomer. De Weyr beneden hen was leeg; er lagen geen draken te zonnen, er waren geen vrouwen in de Kom bezig met hun taken. Geluiden troffen zijn zintuigen: ruw gelach, schreeuwen, kreten en een zacht neuriënd geluid dat de heksenketel domineerde.

Op dat moment verschenen er twee figuren uit de richting van de barakken van de weyrlingen in de lagere grotten – een jongeling en een jonge, bronzen draak. De arm van de jongen lag slap om de nek van het beest. De indruk die de zwevende toeschouwers kregen, was er een van totale neerslachtigheid. De twee stopten bij het meer, waar de jongen in het gladde, blauwe water staarde om vervolgens op te kijken naar de weyr van de koningin.

F'lar wist dat hij die jongen was en hij werd vervuld door medeleven met zijn jongere zelf. Kon hij die jongen, die zo verteerd werd door verdriet en wrok, maar geruststellen met de gedachte dat hij eens Weyrleider zou zijn.

Geschokt door zijn eigen gedachten, beval hij Mnementh terug te springen. De immense kou van het tussen leek een klap in het gezicht, maar die kou werd vrijwel onmiddellijk vervangen door de normale winterkou op het moment dat ze uit het tussen braken.

Langzaam vloog Mnementh terug naar de weyr van de koningin, net zo ontnuchterd door wat ze gezien hadden als F'lar.

Stijg hoog op in glorie,

Brons en goud,

Duik verstrengeld,

Opdat de borg meer macht ontvouwt.

Tel drie maanden en meer,

En vijf verhitte weken,

Een dag van glorie en,

Dan nog een maand verstreken:

Wie zoekt dan in een streep van zilver

In de lucht...

Door hitte komt alles tot leven,

De tijden gaan op de vlucht

'Ik begrijp niet waarom je erop stond dat F'nor deze idiote dingen uit Ista Weyr moest opgraven,' riep Lessa geërgerd uit. 'Ze bevatten niets anders dan huishoudelijke aantekeningen over hoeveel graan er dagelijks voor het brood werd gebruikt en dergelijke zaken.'

F'lar keek naar haar op van de annalen die hij aan het bestuderen was. Hij zuchtte en leunde in zijn stoel achterover, zich daarbij zo uitrekkend dat al zijn botten kraakten.

'En ik dacht nog wel,' zei Lessa met een verdrietige uitdrukking op haar smalle, levendige gezicht, 'dat die eerbiedwaardige annalen het geheel van alle drakenkennis en menselijke wijsheid zouden bevatten. Althans, dat wilde men mij doen geloven,' voegde ze er bondig aan toe.

F'lar grinnikte. 'Dat is ook zo, alleen moet je het eruit opgraven.'

Lessa haalde haar neus op. 'Pfff. Ze ruiken alsof we dat inderdaad gedaan hebben... het enig passende zou zijn ze opnieuw te begraven.'

'En dat is een ander punt waarover ik iets hoop te vinden... de oude techniek om huiden te bewaren zonder dat ze hard worden en gaan stinken.'

'Het is in elk geval stom om huiden te gebruiken om annalen op bij te houden. Er moet iets beters zijn. Mijn geliefde Weyrleider, ik geloof dat we al te zeer aan die huiden hechten.'

Ze keek hem ongeduldig aan. Plots sprong ze op, aangespoord door weer een van haar opstandige buien.

'Wel, je zult 't niet vinden. Je zult de feiten die je zoekt niet vinden. Want ik weet waar je eigenlijk achterheen zit en dat is niet opgeschreven!'

'Verklaar je nader.'

'Het wordt tijd dat we ermee ophouden ons voor een wrede waarheid te verstoppen.'

'Welke?'

'Ons gezamenlijke gevoel dat de Rode Ster een bedreiging is en dat het Draad zal vallen! Wij hebben dat uit pure eigenwaan beslist en zijn toen tussen tijden gesprongen naar cruciale punten in ons leven om dat idee in onze vroegere persoonlijkheden te versterken. Voor jou was dat toen je besloot dat je was voorbestemd' – ze sprak het laatste woord spottend uit – 'om Weyrleider te worden. Kan het niet zo zijn,' vervolgde ze smalend, 'dat onze ultraconservatieve R'gul gelijk heeft? Dat er geen Draad meer is gevallen in vierhonderd omwentelingen omdat er geen Draden meer zijn? En dat we nog maar zo weinig draken hebben omdat de draken aanvoelen dat ze niet langer van essentieel belang voor Pern zijn? Dat we zowel anachronismen als parasieten zijn?'

F'lar had er geen idee van hoe lang hij naar haar bittere gezicht zat te kijken, noch hoe lang het hem kostte antwoorden te vinden op haar indringende vragen.

'Alles is mogelijk, Weyrvrouw,' hoorde hij zichzelf kalmpjes antwoorden. 'Zelfs het onwaarschijnlijke feit dat een elfjarig kind, doodsbang, een plan kan smeden om haar familie te wreken en – tegen alle verwachtingen in – daarin slaagt.'

Ze deed automatisch een stap naar voren, geraakt door zijn onverwachte weerwoord. Ze luisterde heel aandachtig.

'Ik geef er de voorkeur aan te geloven,' vervolgde hij gedreven, 'dat er meer is om voor te leven dan het grootbrengen van draken en het spelen van lentespelen. Dat is voor mij niet genoeg. En ik ben erin geslaagd anderen ook verder te laten kijken, voorbij eigenbelang en gemakzucht. Ik heb hun een doel gegeven, een discipline. Iedereen, zowel drakenvolk als Borgheer, profiteert daarvan.

'Ik zoek niet in deze annalen naar geruststelling. Ik zoek naar solide feiten.'

'Ik kan bewijzen, Weyrvrouw, dat het Draad gevallen is. Ik kan bewijzen dat er eerder intervallen zijn geweest, gedurende welke de Weyrs in verval raakten. Ik kan bewijzen dat als men de Rode Ster precies door de Oogrots kan zien op het moment van de winterzonnewende, dat dan de Rode Ster zo dichtbij passeert dat hij het Draad op Pern laat vallen. Aangezien ik deze feiten kan aantonen, geloof ik dat Pern in gevaar is. Ik geloof dat... niet de jongeling van vijftien omwentelingen geleden. F'lar, de bronsrijder, de Weyrleider, gelooft dat!'

Hij zag de vage twijfel in haar ogen, maar hij voelde ook aan dat zijn argumenten haar gerust begonnen te stellen.

'Je hebt je al eerder gedwongen gevoeld om in mij te geloven,' vervolgde hij op mildere toon, 'toen ik suggereerde dat je Weyrvrouw kon worden. Je hebt me geloofd en...' Om zijn woorden te ondersteunen gebaarde hij naar de weyr.

Ze glimlachte zwakjes en vreugdeloos.

'Dat was omdat ik nooit nagedacht had over wat ik zou doen nadat ik Fax dood aan mijn voeten had liggen. Natuurlijk is het prachtig Ramoths weyrgenoot te zijn, maar' – ze fronste lichtjes – 'het is niet genoeg. Daarom wilde ik zo graag leren vliegen en...'

'... daarom ook begon je deze discussie,' maakte F'lar haar zin met een sardonische glimlach af.

Hij leunde vol overtuigingskracht over de tafel.

'Geloof me, Lessa, totdat je reden hebt dat niet meer te doen. Ik respecteer je twijfels. Er schuilt niets verkeerds in twijfel. Het leidt soms zelfs tot sterker geloof. Maar geloof mij tot het lente is. Als het Draad dan nog niet gevallen is...' Hij haalde fatalistisch zijn schouders op.

Ze keek hem lange tijd aan en liet haar hoofd toen instemmend zakken.

Hij probeerde de opluchting die hij over haar besluit voelde, te onderdrukken. Hij had gemerkt dat Lessa niet alleen een meedogenloze tegenstander was, maar ook een uitgekookte medestander. Daarbij kwam nog dat ze de voor zijn plannen essentiële Weyrvrouw was.

'Vooruit, laten we terugkeren naar onze studie van triviale zaken. Ze vertellen me, moet je weten, de tijd, plaats en lengte en wanneer, waar en hoe lang het Draad iedere keer valt,' grijnsde hij geruststellend naar haar. 'En die feiten heb ik nodig om mijn tijdschema op te stellen.'

'Tijdschema? Maar je zei dat je niet wist wanneer...'

'Niet op welke seconde van welke dag het Draad naar beneden kan dwarrelen. In de eerste plaats zal het Draad gewoon broos en als stof weggeblazen worden, zolang het weer zo ongewoon koud blijft. Dan is het onschadelijk. Maar als de lucht warm is, wordt het levensvatbaar en... dodelijk.' Hij maakte een vuist van beide handen en hield de een naast en iets boven de andere. 'Mijn rechterhand is de Rode Ster en mijn linkerhand de Pern. De Rode Ster draait zeer snel rond en in tegengestelde richting. Hij volgt een onregelmatige baan.'

'Hoe weet je dat?'

'Diagram op de muren van de Broedweyr van Fort Weyr. Dat was de allereerste Weyr, weet je.'

Lessa glimlachte zuur. 'Weet ik.'

'Dus, als de Ster passeert, wordt het Draad tollend afgeworpen, naar beneden, naar ons, in aanvalsgolven die ongeveer zes uur duren en zich om de ongeveer zestien uur herhalen.'

'Aanvalsgolven van zes uur?'

Hij knikte ernstig.

Als de Rode Ster het dichtst bij is. Op dit moment begint hij net aan zijn passage.'

Ze fronste.

Hij rommelde wat tussen de huiden op tafel en er viel iets met een metalige klank op de stenen vloer.

Nieuwsgierig boog Lessa voorover om het op te rapen, het dunne plaatje in haar handen omdraaiend.

'Wat is dit?' Onderzoekend liet ze een vinger glijden over het onregelmatige patroon dat op één kant stond.

'Ik weet het niet. F'nor heeft het mee teruggenomen uit Fort Weyr. Het zat vastgespijkerd aan een van de kisten waarin de annalen waren opgeslagen. Hij heeft het maar meegenomen, omdat hij dacht dat het misschien van belang was. Zei dat er nog zo'n plaat net onder het Rode Ster-diagram op de muur van de Broedweyr zat.'

'Het eerste deel is duidelijk genoeg: "De vader van moeders vader, die voor altijd tussen verdween, zei dat dit de sleutel tot het raadsel was en dat het, terwijl hij doedelde, tot hem kwam: hij zei dat hij zei: ARRHENIUS? EUREKA! MYCORRHIZA..." Natuurlijk, dat deel is onzin,' snoof Lessa. 'Het is zelfs geen Pernesiaans – gewoon gewauwel, die laatste drie woorden.'

'Ik heb het bestudeerd, Lessa,' antwoordde F'lar, er opnieuw naar kijkend en het naar zich toe draaiend om zijn conclusies opnieuw te bevestigen. 'De enige manier om voor altijd tussen te verdwijnen is te sterven, nietwaar? Mensen vliegen niet zomaar uit zichzelf weg, dat is duidelijk. Dus is het een visioen op het sterfbed, plichtsgetrouw opgeschreven door een klein kind dat niet eens goed kon spellen. "Doedelde" als onvoltooid verleden tijd van doodgaan!' Hij glimlachte minzaam. 'En de rest die op de onzin volgt – zoals de meeste visioenen op het sterfbed "verklaart" wat iedereen altijd al geweten heeft. Lees maar verder.'

"'Vuurspuwende hagedissen om de sporen weg te vagen?"'

'Ook dat helpt niets. Het is ongetwijfeld slechts een primitief plezier in het feit dat hij drakenrijder is, eentje die niet eens het juiste woord voor het Draad kende.' F'lars schouderophalen was veelbetekenend.

Lessa maakte een vinger nat om te zien of er inkt op het patroon zat. Het metaal was glanzend genoeg om er een goede spiegel van te maken, mits ze het patroon er af kon halen. Het bleef echter glad en duidelijk.

'Misschien primitief, maar ze hadden wel een permanente wijze om hun visioenen op te schrijven die veel beter is dan zelfs de best geprepareerde huiden,' mompelde ze.

'Goed bewaard gebleven gebabbel,' zei F'lar, terwijl hij zich weer op de huiden richtte waarin hij naar duidelijke gegevens zocht.

'Een slecht geschreven ballade?' vroeg Lessa zich af en zette toen alles uit haar hoofd. 'Het patroon is niet eens mooi.'

F'lar trok een kaart naar zich toe, die elkaar overlappende horizontale banden die over Pern getekend waren, vertoonde.

'Hier,' zei hij, 'dit geeft de aanvalsgolven weer en deze' – hij haalde een tweede kaart, nu met verticale banden, te voorschijn – 'duidt de tijdzones aan. Je kan dus zien dat met een interval van veertien uur tussen de aanvallen alleen bepaalde delen van Pern eronder lijden. Dat is één van de redenen om de Weyrs over Pern te verspreiden.'

'Zes volledige Weyrs,' prevelde ze, 'bijna drieduizend draken.'

'Ik ken de statistieken,' antwoordde hij op uitdrukkingsloze toon. 'Dat betekende dat geen enkele Weyr overbelast was op het hoogtepunt van de aanvallen, niet dat men over drieduizend beesten moest beschikken. Met deze tijdschema's kunnen we het wel redden tot Ramoths eerste legsel volwassen is.'

Wie zoekt dan in een streep van zilver

In de lucht...

Door hitte komt alles tot leven,

De tijden gaan op de vlucht.

Ze keek hem cynisch aan. 'Je hebt wel een heleboel vertrouwen in de capaciteiten van één koningin.'

Ongeduldig wuifde hij die opmerking weg.

'Wat jij er ook van mag denken, ik voor mij hecht meer geloof aan de verbazingwekkende herhaling van gebeurtenissen in deze annalen.'

'Ha!'

'Ik doel nu niet op de maten graan die er voor het dagelijkse brood werden gebruikt, Lessa,' bracht hij er tegenin. 'Ik bedoel zaken als wanneer die en die vleugel op patrouille werd uitgezonden, hoe lang die vlucht duurde, hoeveel rijders gewond raakten. De capaciteiten van koninginnen om eieren te leggen gedurende de vijftig omwentelingen die een Passage duurt. Ja, dat wordt allemaal vermeld. Uit alles wat ik hier bestudeerd heb,' en hij sloeg met veel nadruk op de stapel stoffige, riekende huiden die het dichtst bij hem lag, 'leid ik af dat Nemorth tijdens de laatste tien omwentelingen tweemaal per omwenteling had moeten paren. Als ze zich zelfs maar aan haar schamele twaalf per legsel had gehouden, dan hadden we nu tweehonderdveertig beesten meer gehad... Onderbreek me nou niet! Maar we hadden Jora als Weyrvrouw en R'gul als Weyrleider én we waren bij de hele planeet in ongenade gevallen vanwege een Lang interval dat vierhonderd omwentelingen geduurd heeft. Welnu, Ramoth zal niet op een miezerig dozijn broeden en, let op mijn woorden, ze legt een koninginnenei. Ze zal vaak opvliegen om te paren en veel eieren leggen. We zullen klaar zijn tegen de tijd dat de Rode Ster ons op de kortste afstand passeert en de aanvalsgolven elkaar snel opvolgen.'

Ze staarde hem met wijd opengesperde, ongelovige ogen aan. 'Door Ramoth?'

'Door Ramoth en de koninginnen die ze zal leggen. Bedenk dat er annalen zijn die beschrijven hoe Faranth zestig eieren per keer legde, waaronder verscheidene koninginnen.'

Lessa kon slechts verwonderd knikken.

'Wie zoekt dan in een streep van zilver/ in de lucht.../ Door hitte komt alles tot leven/ de tijden gaan op de vlucht. 'Om haar te overtuigen citeerde F'lar de regels voor haar.

'Het duurt nog weken voor ze legt en dan moeten de eieren nog uitgebroed worden...'

'Ben je de laatste tijd nog in de Broedweyr geweest? Doe je laarzen aan, anders verbrand je je voetzolen nog door je sandalen heen.'

Met een keelgeluid wees ze dat advies af. F'lar leunde achterover, schijnbaar geamuseerd door haar ongeloof.

'En dan moet de Indruk gemaakt worden en moeten we wachten tot hun berijders –,' vervolgde ze.

'Waarom denk je dat ik erop stond om oudere jongens te kiezen? Draken zijn lang voor hun berijders volwassen.'

'Dan klopt er niets van het systeem.'

Hij vernauwde zijn ogen iets, zijn schrijfstift in haar richting heen en weer zwaaiend.

'De drakentraditie is begonnen als richtlijn... maar er komt een tijd dat mensen te traditioneel worden, te – hoe zei je dat ook alweer? – te zeer aan huiden hechten? Ja, het is een traditie om weyrgeborenen te gebruiken, omdat dat gemakkelijker is. En omdat de gevoeligheid voor draken sterker wordt als zowel vader als moeder weyrgeborenen zijn. Dat betekent niet dat dat het beste is. Neem jezelf maar als voorbeeld...'

'Er zit Weyrbloed in het Ruathaanse geslacht,' sprak ze trots.

'Toegegeven. Neem de jonge N'ton; hij is opgegroeid als handwerksjongen in Nabol en toch zegt F'nor dat hij Canth zover kan krijgen dat die hem begrijpt.'

'Och, dat is niet zo moeilijk,' wierp ze ertussen.

F'lar reageerde direct op die opmerking. 'Wat bedoel je?'

Ze werden onderbroken door een hoog, doordringend gejank. F'lar luisterde even aandachtig en haalde toen grijnzend zijn schouders op.

'De een of andere groene heeft het weer eens voor elkaar gekregen achterna gezeten te worden.'

'Alweer iets dat jouw alwetende annalen niet vermelden. Waarom kan alleen de gouden draak zich voortplanten?'

F'lar onderdrukte zijn wellustige grijns niet.

'Eén reden is dat vlamstenen het voortbrengen van jongen onmogelijk maken. Als ze nooit op vlamstenen geknauwd had, zou een groene wél kunnen leggen, maar op hun best krijgen ze maar kleine beesten en we hebben grote nodig. En dat is een andere reden' – hij schoot in de lach en ging doelbewust en schalks grinnikend verder – 'als groenen zich konden voortplanten, dan zouden we gezien hun amoureuze aanleg en hun aantal binnen de kortste keren tot over onze oren in de draken zitten.'

Het eerste gejank kreeg gezelschap van nog een jankpartij en er klonk een laag gebrom bij, alsof het door de steen van de Weyr zelf verspreid werd.

F'lar, wiens gezicht eerst verrassing en toen triomfantelijke verbazing uitdrukte, snelde de gang in.

'Wat is er aan de hand?' wilde Lessa weten, terwijl ze haar rokken beetpakte om achter hem aan te rennen. 'Wat betekent het?'

Het gebrom, dat overal resoneerde, klonk oorverdovend in de weergalmende weyr van de koningin. Lessa merkte dat Ramoth weg was. Ze hoorde F'lars laarzen door de gang naar de richel stampen, een scherp ta-ta-tat dat boven het als paukenslagen klinkende gebrom uitsteeg. Het gejammer klonk nu zo hoog dat het bijna niet meer hoorbaar was, maar toch sneed het door merg en been. Verontrust en bang volgde Lessa F'lar naar buiten.

Tegen de tijd dat ze de richel bereikt had, was de Kom vervuld van het geluid van klapwiekende draken die naar de hoog liggende toegang tot de Broedweyr vlogen. Weyrvolk – drakenrijders, vrouwen, kinderen, allen schreeuwend van opwinding – stroomde door de Kom op weg naar de lager gelegen toegang tot de Broedweyr.

Ze ving nog net een blik op van een naar buiten stormende F'lar en gilde naar hem dat hij op haar moest wachten. Hij kon haar door de heksenketel niet gehoord hebben.

Ziedend omdat ze nu de lange trappen moest afdalen, dan moest terugkeren omdat de trap over de voedselweiden aan de tegenover de Broedweyr liggende kant van de Kom uitkeek, besefte Lessa dat zij, de Weyrvrouw, als laatste zou aankomen.

Waarom had Ramoth zo geheimzinnig gedaan over het leggen? Was ze niet nauw genoeg verbonden met haar weyrgenoot om haar bij zich te willen hebben?

Een draak weet wat ze moet doen, vertelde Ramoth haar kalmpjes.

Je had het me toch wel kunnen vertellen, klaagde Lessa.

Terwijl F'lar opschepperig deed over enorme legsels en drieduizend beesten, was het razendmakende drakenkind bezig geweest het uit te voeren!

Het bevorderde haar humeur ook niet toen ze zich een andere opmerking van F'lar herinnerde – over de vloer van de Broedweyr. Op het moment dat ze de grot, die zo groot was als een berg, betrad, voelde ze de hitte door de zolen van haar sandalen heen. Iedereen stond in een cirkel in een verre hoek van de grot samengedrongen. En iedereen hupte van voet op voet. De kans dat ze iets van wat Ramoth gedaan had te zien zou krijgen, was gering – ook al omdat ze zelf zo klein was.

'Laat me erdoor,' eiste ze gezaghebbend, stompend op de brede ruggen van twee grote rijders.

Aarzelend en met tegenzin werd er een doorgang voor haar gemaakt en daar liep ze doorheen zonder op het opgewonden weyrvolk aan haar linker- en rechterkant te letten. Ze was woedend, in de war, gekwetst en ze wist dat ze er belachelijk uitzag, omdat ze door het hete zand gedwongen werd met vreemde, trippelende, snelle stappen te lopen.

Ze stond stil, verbaasd en met wijd opengesperde ogen starend naar de massa eieren, en vergat alle onbelangrijke bijzaken zoals het hebben van warme voeten.

Ramoth lag rond het legsel gewikkeld en was enorm tevreden met zichzelf. Ook zij bleef van plaats veranderen, een beschermende vleugel over haar eieren sluitend en weer openend, zodat het moeilijk was het aantal vast te stellen.

Niemand zal ze stelen, dwaaskopje, dus hou op met dat zenuwachtige gefriemel, raadde Lessa haar aan, terwijl ze probeerde de stand van zaken op te maken.

Gehoorzaam vouwde Ramoth haar vleugels op. Om haar moederlijke angsten te verlichten, kronkelde ze haar nek en kop om de cirkel van de gevlekte, gloeiende eieren, de hele grot in zich opnemend en haar gevorkte tong naar binnen en buiten flitsend.

Een onmetelijk diepe zucht snelde als een windstoot door de grot. Nu Ramoths vleugels opgevouwen bleven, glinsterde er tussen de gevlekte eieren een ei van gloeiend goud. Een koninginnenei!

'Een koninginnenei!' De kreet steeg gelijktijdig op uit vijftig kelen. De Broedweyr galmde van de kreten, schreeuwen, het gegil en opgewonden gehuil.

Iemand tilde Lessa op en zwierde haar uitgelaten in het rond. Een kus kwam in de buurt van haar mond terecht. Ze was nog niet neergezet of ze werd alweer door een ander omhelsd – ze dacht dat het Manora was – en toen gestompt en door elkaar geschud in felicitaties, net zolang tot ze in een soort dans ronddraaide om enerzijds de feestvierders te vermijden en anderzijds haar pijnlijke voeten te verlichten.

Ze brak uit de massa ronddraaiende, feestende mensen en rende door de Broedweyr naar Ramoth. Lessa hield plotsklaps stil voor de eieren. Ze leken te kloppen. De schalen zagen er week uit. Ze zou gezworen hebben dat ze hard waren op de dag dat ze de Indruk op Ramoth maakte. Ze wilde er één aanraken, gewoon om er zeker van te zijn, maar ze durfde het niet.

Je mag wel, verzekerde Ramoth haar minzaam. Ze raakte Lessa's schouder teder met haar tong aan.

Het ei voelde zacht aan en Lessa trok haar hand snel terug, uit angst het te beschadigen.

De hitte zal het verharden, zei Ramoth.

'Ramoth, ik ben zo trots op jou,' zuchtte Lessa, bewonderend opkijkend naar de grote ogen die straalden met regenbogen van trots. 'Je bent de meest wonderbaarlijke koningin aller tijden. Ik geloof dat jij alle Weyrs werkelijk opnieuw zult bedraken. Ik geloof echt dat jij dat zult doen.'

Ramoth boog haar hoofd koninklijk en begon toen beschermend boven de eieren van de ene kant naar de andere kant te zwaaien. Plotseling begon ze te sissen, opstaand uit haar liggende houding, met haar vleugels in de lucht klappend, voordat ze opnieuw in het zand ging liggen om nog een ei te leggen.

Het weyrvolk, dat zich op het hete zand niet op zijn gemak voelde, begon de Broedweyr te verlaten nu ze hun eer aan het koninginnenei hadden betoond. Een koningin had verscheidene dagen nodig om al haar eieren te leggen, zodat het geen zin had verder te wachten. Zeven eieren lagen er reeds naast het belangrijke gouden ei. Als er nu al zeven eieren lagen, dan voorspelde dat veel goeds voor het totale aantal. Op het moment dat Ramoth haar negende ei produceerde, werden er reeds weddenschappen gesloten.

'Net zoals ik je voorspeld had, een koninginnenei, bij ons aller moeder,' fluisterde F'lars stem in Lessa's oren. 'En ik durf te wedden dat er minstens tien bronzen zullen zijn.'

Ze keek naar hem op, nu volkomen in harmonie met de Weyrleider. Ze was zich nu bewust van Mnementh die trots op een richel lag, teder kijkend naar zijn partner. Impulsief legde Lessa haar hand op F'lars arm.

'F'lar, ik geloof je.'

'Nu pas?' plaagde hij haar, maar zijn grijns was breed en zijn ogen stonden trots.

Weyrman, waak; Weyrman leer.

Elke omwenteling meer.

Oudst en koudst zijn somtijds gelijk.

Het juiste voel, naar 't ware reik!

Mochten F'lars bevelen gedurende de daaropvolgende maanden eindeloos gediscussieer en gemopper veroorzaken onder het weyrvolk, voor Lessa waren ze niets anders dan het logische gevolg op hun discussie nadat Ramoth haar legsel op een dankbaar totaal van tweeënveertig eieren had gebracht.

F'lar ontdeed zich links en rechts van allerlei tradities, daarbij op meer dan alleen maar R'guls conservatieve teentjes trappend.

Lessa steunde hem volledig, vanwege haar afkeer van overleefde doctrines waarover zij zich tijdens R'guls leiderschap ook zo had opgewonden en uit respect voor F'lars intelligentie. Als ze niet gemerkt had dat de ene na de andere voorspelling van hem uitkwam, dan had ze zich misschien niet gehouden aan haar belofte om tot de lente in hem te geloven. Deze waren echter niet gebaseerd op de voorgevoelens die ze sinds haar ervaringen tussen tijden niet meer vertrouwde, maar op vaststaande feiten.

Zo gauw de eierschalen hard geworden waren en Ramoth het gouden ei aan één kant van het legsel had gelegd om het met extra zorg uit te broeden, bracht F'lar de toekomstige rijders naar de Broedweyr. Traditioneel zagen de kandidaten de eieren pas op de dag van de Indruk. F'lar voegde hier andere precedenten aan toe: slechts een paar van de ongeveer zestig mededingers waren in de Weyr geboren en de meeste waren tegen de twintig. Ze moesten aan de eieren wennen door ze aan te raken, te strelen en wennen aan de gedachte dat uit deze eieren jonge draakjes zouden komen, begerig wachtend om de Indruk te ondergaan. F'lar verwachtte dat het aantal slachtoffers tijdens de Indruk daardoor beperkt zou worden, want normaliter waren de jongelingen te bang om voor de onhandige draakjes opzij te gaan.

F'lar liet Lessa Ramoth overreden om Kylara in de buurt van het gouden ei te laten komen. Kylara was willig genoeg om haar zoon te spenen en bracht uren naast het gouden ei door, terwijl Lessa als haar mentor fungeerde.

Hoewel ze losjes aan T'bor gebonden was, toonde ze toch een openlijke voorkeur voor F'lars gezelschap. Om die reden gaf Lessa zich veel moeite om F'lars plan te doen slagen, omdat dat inhield dat Kylara met de pas uit het ei gekropen koningin naar Fort Weyr zou verdwijnen.

F'lars idee om in de Borgen geborenen als rijders te gebruiken, diende nog een ander doel. Kort voordat de eieren uit zouden komen en de Indruk gemaakt was, zond de tot opzichter over Borg Ruath benoemde Lytol een boodschap.

'De man heeft er werkelijk plezier in slecht nieuws te sturen,' merkte Lessa op toen F'lar haar de huid met de boodschap doorgaf.

'Hij is somber,' zei F'nor, die de boodschap had overgebracht. 'Ik heb medelijden met die jongen die met zo'n pessimist zit opgescheept.'

Lessa keek de bruinrijder fronsend aan. Ze vond het nog steeds onaangenaam iets te horen over Gemma's zoon, nu Borgheer van haar voorvaderlijke Borg. Maar toch... ze had onbedoeld de dood van zijn moeder veroorzaakt en ze kon slecht Weyrvrouw èn Borgvrouwe tegelijk zijn. Daarom was het passend dat Jaxom nu Heer van Ruatha was.

'Ik, daarentegen,' zei F'lar, 'ben dankbaar voor zijn waarschuwing. Ik vermoedde wel dat Meron opnieuw moeilijkheden zou veroorzaken.'

'Hij is net zo achterbaks als Fax,' merkte Lessa op.

'Achterbaks of niet, hij is gevaarlijk,' antwoordde F'lar. 'En we kunnen het niet hebben dat hij geruchten verspreidt dat we doelbewust mannen van het bloed kiezen om de geslachten te verzwakken.'

'Er zijn trouwens meer zonen van handwerkslieden dan Borgzonen,' zei F'nor snuivend.

'Ik vind het maar niets dat hij vraagtekens plaatst bij het feit dat het Draad nog niet verschenen is,' sprak Lessa somber.

F'lar haalde zijn schouders op. 'Dat komt wanneer de tijd rijp is. Wees blij dat het weer zo koud blijft. Als het warmer wordt en het Draad dan nog niet verschenen is, dan pas zal ik me zorgen gaan maken.' Hij grijnsde naar Lessa om haar op intieme wijze aan haar belofte te herinneren.

F'nor schraapte haastig zijn keel en keek weg.

'Maar,' vervolgde de Weyrleider kordaat, 'aan die andere beschuldiging kan ik wel wat doen.'

Toen het duidelijk was dat de eieren zeer binnenkort uit zouden komen, liet hij de vaders van de jongelingen door rijders uit Borg en dorp halen. Hiermee brak hij met een andere, zeer oude traditie.

De grote Broedweyr gaf de indruk bijna vol te zijn, toen Borgvolk en weyrvolk vanaf de richels en balkons boven de verhitte bodem toekeken. Ditmaal hing er geen aura van angst in de ruimte, merkte Lessa op. De jeugdige mededingers waren wel gespannen, maar zeker niet doodsbang voor de bewegende, brekende eieren. Toen de draakjes ongecoördineerd naar voren strompelden – Lessa had het idee dat ze opzettelijk onder de verlangende gezichten rondkeken alsof ze reeds een voor-Indruk hadden ondergaan – stapten de jongelingen óf opzij óf ze liepen gretig naar voren als een zachtjes zingend draakje zijn keus had gemaakt. De Indrukken werden snel en zonder ongelukken gemaakt. Veel te snel, vond Lessa, bewoog de triomfantelijke processie van strompelende draakjes en hun trotse, nieuwe ruiters zich grillig de Broedweyr uit naar de barakken.

De jonge koningin barstte los uit haar schaal en liep feilloos naar Kylara, die zelfverzekerd op het hete zand stond. Gonzend lieten de toekijkende beesten hun goedkeuring blijken.

'Het was veel te vlug voorbij,' zei Lessa die avond teleurgesteld tegen F'lar.

Hij lachte toegeeflijk, terwijl hij zich een zeldzame avond van ontspanning gunde nu er weer een fase van zijn plannen naar wens was voltooid. Het Borgvolk was naar huis gereden, verdoofd, daas en zelf ook onder de indruk van de Weyr en haar leider.

'Dat was omdat je ditmaal zelf toekeek,' merkte hij op, een lok van haar haar naar achteren duwend, omdat die haar profiel aan zijn blik onttrok. Wederom grinnikte hij. 'Het zal je zijn opgevallen dat Naton...'

'N'ton,' verbeterde ze hem.

'Goed, N'ton – de Indruk maakte op een bronzen draak.'

'Precies zoals je had voorspeld,' zei ze met enige scherpte in haar stem.

'En Kylara is Weyrvrouw van Pridith.'

Lessa reageerde hier niet op en deed haar best om zijn gelach te negeren.

'Ik vraag me af welke bronzen draak haar zal vliegen,' prevelde hij zachtjes.

'Het kan maar beter T'bors Orth zijn,' antwoordde Lessa gepikeerd.

Hij gaf haar het enige antwoord dat een verstandige man kon geven.

Hard stof, zwart stof,

Wentel in vrieslucht, her en der.

Woest stof, ruimtestof,

Van de kale Rode Ster.

Lessa schoot wakker, met hoofdpijn, benevelde ogen en een droge mond. Ze had een zeer levendige herinnering aan een verschrikkelijke nachtmerrie, die net zo snel weer aan haar geheugen ontglipte. Ze veegde haar haar uit haar gezicht en merkte tot haar verbazing dat ze zwaar had liggen zweten.

'F'lar?' vroeg ze met onzekere stem. Hij was blijkbaar vroeger opgestaan. 'F'lar,' riep ze opnieuw, luider nu.

Hij komt eraan, antwoordde Mnementh haar. Lessa voelde dat de draak net op de richel neerstreek. Ze raakte Ramoth aan en merkte dat ook zij last had gehad van vormeloze, angstaanjagende dromen. De draak werd even wakker en viel toen terug in een diepe slaap.

Verontrust door haar vage angsten stond Lessa op en kleedde zich aan. Voor het eerst sinds ze in de weyr gekomen was, nam ze geen bad.

Ze riep door de dienstschacht om ontbijt en vlocht terwijl ze wachtte met vlugge vingers haar haar.

Het blad verscheen in de schacht op het moment dat F'lar binnenkwam. Hij bleef over zijn schouders naar Ramoth kijken.

'Wat is er in haar gevaren?'

'Een echo van mijn nachtmerrie. Ik werd badend in het zweet wakker.'

'Je sliep anders rustig toen ik wegging om de bevelen voor de patrouilles te geven. Weet je dat de snelheid waarmee de jonge draakjes groeien hen nu al tot beperkte vluchten in staat stelt? Ze eten maar en drinken maar en dat is...'

'... wat een draak doet groeien,' vulde Lessa hem aan. Ze nam diep in gedachten verzonken een paar slokken van haar hete, dampende klah. 'Je zal wel bijzonder voorzichtig zijn tijdens hun opleiding, neem ik aan.'

'Je bedoelt om een onbedoelde vlucht tussen tijden te voorkomen? Dat zal ik zeker!' stelde hij haar gerust. 'We kunnen het niet hebben dat verveelde drakenrijders onverantwoord heen en weer gaan springen.' Hij keek haar lang en ernstig aan.

'Maar het was niet mijn schuld dat men zo laat is begonnen mij te leren vliegen,' antwoordde ze op de lievige toon die ze gebruikte als ze nijdig was. 'Als ik vanaf de dag van Indruk tot aan de dag van mijn eerste vlucht geoefend was, zou ik die truc nooit ontdekt hebben.'

'Dat is waar,' zei hij ernstig.

'Weet je, F'lar, als ík dit ontdekt heb, moeten er meer geweest zijn die dat hebben gedaan of nog zullen doen.

F'lar nam een slok en hij vertrok zijn gezicht toen de hete klah zijn tong verbrandde. 'Ik zou niet weten hoe ik dit onopvallend kan achterhalen. Het is dwaas te denken dat wij de eersten zijn, aangezien het per slot van rekening om een aangeboren vermogen van de draken gaat. Anders had jij het nooit kunnen doen.'

Ze fronste, haalde vlug adem en blies die toen schouderophalend weer uit.

'Ga verder,' moedigde hij haar aan.

'Zou het niet mogelijk zijn dat onze overtuiging, waar het om de voor de deur staande Draden betreft, voortkomt uit het feit dat één van ons terugkomt uit een tijd waarin het Draad echt valt? Ik bedoel...'

'Mijn lieve meid, we hebben beiden iedere toevallige gedachte en actie onderzocht – zelfs je droom van vanochtend heeft je van je stuk gebracht, hoewel het ongetwijfeld komt door alle wijn van gisteravond – net zolang tot we een echt voorgevoel niet meer herkennen als het op ons af zou komen en ons als een klap in het gezicht zou treffen.'

'Maar ik kan de gedachte niet van me afzetten dat dit vermogen tussen tijden te springen van cruciaal belang is,' zei ze met klem.

'Dat, lieve Weyrvrouw, is een écht voorgevoel.'

'Maar waarom?'

'Niet waarom,' verbeterde hij haar cryptisch, ' wanneer!'

Een vaag idee begon diep in zijn geest vorm te krijgen. Hij probeerde het naar de oppervlakte te halen zodat hij het kon overdenken. Mnementh kondigde aan dat F'nor de weyr binnenkwam.

'Wat is er met jou aan de hand?' wilde F'lar weten, want F'nor snakte proestend naar adem, zijn gezicht rood aangelopen door de krampen.

'Stof...' kuchte hij, terwijl hij met zijn rijhandschoenen zijn mouwen en borst schoon klopte. 'Heel veel stof, maar geen Draad,' zei hij, terwijl hij daarbij met een arm een wijde boog maakte en met veelbetekenende vingerbewegingen dwarrelen nadeed. Hij veegde zijn strakke wherleren rijbroek schoon en keek nors toen er een fijn, zwart stof vanaf kwam.

Toen hij zag hoe het stof naar de grond zweefde, voelde F'lar iedere spier in zijn lijf verstijven.

'Waar ben je zo stoffig geworden?' vroeg hij gebiedend.

F'nor keek hem lichtelijk verrast aan. 'Tijdens een weerverkenning in Tillek. Het hele noorden wordt de laatste tijd door stofstormen geteisterd. Maar ik kwam melden...' Hij brak zijn zin af, gealarmeerd door F'lars gespannen onbeweeglijkheid. 'Wat is er met stof aan de hand?' vroeg hij met verbaasde stem.

F'lar draaide zich op zijn hielen om en rende naar de trap die naar de kamer met de annalen leidde. Lessa liep vlak achter hem. F'nor volgde op afstand.

'Tillek, zei je,' blafte F'lar tegen zijn luitenant. Hij maakte de tafel vrij van de stapels huiden om er de vier kaarten op te leggen. 'Hoe lang zijn die stormen al gaande? Waarom heb je ze niet gerapporteerd?'

'Stofstormen rapporteren? Je wilde weten of er warme luchtmassa's waren.'

'Hoe lang duren deze stormen al?' kraakte F'lars stem.

'Bijna een week.'

'Hoe bijna is bijna?'

'Zes dagen geleden werd de eerste storm in Boven-Tillek opgemerkt. Sindsdien zijn ze ook gemeld uit Bitra, Boven-Telgar, Crom en de Hoogten,' meldde F'nor nu kort en bondig.

Hoopvol keek hij naar Lessa, maar hij zag dat ook zij naar de vier ongewone kaarten staarde. Hij probeerde uit te vinden waarom de horizontale en verticale banden over de Pernesiaanse landmassa waren getekend, maar hij slaagde daar niet in.

F'lar maakte haastige aantekeningen, eerst één en dan nog een kaart van zich afschuivend.

'Te zeer bij de zaak betrokken om rechtlijnig te denken, om alles duidelijk te zien en te begrijpen,' grauwde de Weyrleider tegen zichzelf, de schrijfstift woedend neergooiend.

'Je zei alleen warme luchtmassa's,' hoorde F'nor zichzelf nederig zeggen, zich bewust van het feit dat hij op de een of andere manier zijn Weyrleider teleurgesteld had.

Ongeduldig schudde F'lar zijn hoofd.

'Niet jouw fout, F'nor, de mijne. Ik had er om moeten vragen. Ik wist dat we geluk hadden dat het koude weer zo lang aanhield.' Hij legde beide handen op F'nors schouders en keek hem recht in de ogen. 'Het Draad is aan het vallen,' kondigde hij ernstig aan. 'Het valt de koude lucht in en bevriest tot stofjes om zo op de winden te drijven' – F'lar imiteerde F'nors dwarrelende vingers – 'als kleine stukjes zwart stof.'

'Hard stof, zwart stof citeerde Lessa. 'In de "ballade van Moreta's vlucht" gaat het refrein over zwart stof.'

'Ik hoef nu niet aan Moreta herinnerd te worden,' gromde F'lar, zich over de kaarten buigend. 'Zij kon tenminste met alle draken van de Weyr spreken.'

'Maar dat kan ik ook!' flapte Lessa eruit.

Langzaam, alsof hij zijn oren niet wilde geloven, richtte F'lar zich weer naar Lessa. 'Wat zei je daarnet?'

'Ik zei dat ik met elke draak in de Weyr kan praten.'

Nog steeds naar haar starend, met zijn ogen knipperend, in totale verbazing, liet F'lar zich op het tafelblad zakken.

'Hoe lang al,' wist hij uit te brengen, 'heb je dit bijzondere vermogen?'

Iets in zijn toon en manier van doen maakte dat Lessa begon te blozen en te stamelen als een weyrling die een fout gemaakt had.

'Ik... ik heb 't altijd al gehad. Beginnend met de waakwher in Ruatha.' Ze gebaarde vaag naar het westen. 'En ik heb in Ruatha met Mnementh gesproken. En... toen ik hier kwam, kon ik...' Haar stem weigerde verder te gaan onder de beschuldigende blik in F'lars koude, harde ogen. Beschuldigend en, erger nog, minachtend.

'Ik dacht dat je ermee ingestemd had mij te helpen, in mij te geloven.'

'Het spijt mij werkelijk, F'lar. Ik heb er nooit aan gedacht dat het iemand van nut kon zijn, maar...'

F'lar sprong in een explosieve beweging overeind, zijn ogen ziedend van ergernis.

'Het enige dat ik niet kon oplossen was hoe de vleugels te leiden én contact te houden met de Weyr tijdens een aanval, en hoe ik op tijd versterkingen en vlamstenen kon krijgen. En jij... jij zat hier maar, rancuneus te verhullen dat...'

'Ik ben NIET rancuneus,' gilde ze tegen hem. 'Ik zei dat het me spijt. Eerlijk. Jíj hebt de gemene, zelfvoldane gewoonte alles voor je te houden. Hoe kon ik weten dat jij het niet óók kon? Jij bent F'lar, de Weyrleider, jij kan alles. Je bent net zo erg als R'gul, omdat je me nog niet de helft vertelt van wat ik zou moeten weten...'

F'lar pakte haar vast en schudde haar door elkaar totdat haar woedende stem zweeg.

'Genoeg. We kunnen geen tijd verspillen door als kinderen te ruziën.' Op dat moment verwijdden zijn ogen zich en viel zijn mond open. 'Tijd verspillen? Dat is het!'

'Tussen tijden springen?' Lessa's adem stokte.

'Tussen tijden!'

F'nor was geheel in de war. 'Waar hebben jullie het over?'

'Het Draad is tijdens de dageraad in Nerat gaan vallen,' sprak F'lar zelfverzekerd.

F'nor voelde zijn ingewanden van vrees haast bevriezen. In Nerat bij dageraad? Maar dan zouden de regenwouden verwoest zijn. Hij kon een golf van adrenaline door zijn aderen voelen stromen bij de gedachte aan het gevaar.

'Dus gaan we daarheen terug, tussen tijden en zullen we er zijn op het moment dat het Draad begon te vallen, twee uur geleden. F'nor, we kunnen de draken niet alleen leiden waarheen wij willen, ook wanneer.'

'Waar? Wanneer?' herhaalde F'nor verbijsterd. 'Dat zou gevaarlijk kunnen zijn.'

'Ja, maar vandaag zal het Nerat redden. Nu, Lessa,' F'lar schudde haar nog eens door elkaar, ditmaal van trots en liefde, 'beveel alle draken, jong, oud, alles wat kan vliegen, naar buiten te komen. Vertel hun zich met vlamsteenzakken te beladen. Ik weet niet of je door tijden heen kunt praten...'

'Mijn droom van vanochtend...'

'Misschien... maar por nu eerst de Weyr op.' Hij draaide zich om naar F'nor. 'Als het Draad valt... víel, in Nerat, bij dageraad, dan valt het nu op Keroon en Ista, omdat die in dat tijdspatroon liggen. Breng twee vleugels naar Keroon. Alarmeer de vlakten. Laat hen de vuurputten hoog opstoken. Neem wat weyrlingen mee en stuur die door naar Igen en Ista. Die Borgen verkeren niet in zulk direct gevaar als Keroon. En... laat Canth contact houden met Lessa.'

F'lar sloeg zijn halfbroer op de schouders en stuurde hem weg. De bruinrijder was te zeer gewend bevelen te ontvangen om hem tegen te spreken.

'Mnementh zegt dat R'gul officier van dienst is en hij wil weten...'

'Kom op, meid,' sprak F'lar met van opwinding glimmende ogen. Hij greep zijn kaarten bij elkaar en dreef haar toen de trap op.

Ze waren net in de weyr, toen R'gul samen met T'sum binnenkwam. R'gul mompelde iets over de ongewone oproep.

'Hath liet me weten dat ik me bij jou moest melden,' klaagde hij. ''t Is me wat als je eigen draak...'

'R'gul, T'sum, maak jullie vleugels klaar. Bewapen ze met alle vlamstenen die ze kunnen dragen en verzamel boven de Sterrensteen. Over een paar minuten kom ik daar ook heen. We gaan naar de dageraad van Nerat.'

'Nerat? Maar ik ben officier van dienst, geen patrouille...'

'Dit is geen verkenningsvlucht,' viel F'lar hem in de rede. 'Maar, Heer,' onderbrak T'sum hem met wijd opengesperde ogen, 'dageraad in Nerat was twee uur geleden, net zoals bij ons.'

'En dat is wanneer wij gaan, bronsrijders. We hebben ontdekt dat de draken zowel in de tijd als geografisch tussen plaatsen kunnen springen. Bij dageraad viel het Draad op Nerat. Wij gaan terug, tussen tijden, om het uit de lucht te schroeien.'

F'lar besteedde geen aandacht aan R'guls gestamelde eis om een verklaring. T'sum greep een paar zakken met vlamstenen en rende terug naar de richel en zijn wachtende Munth.

'Kom op, oude dwaas,' zei Lessa geprikkeld tegen R'gul. 'Het Draad is bezig te vallen. Jij hebt je vergist. Wees nu eindelijk eens een drakenrijder. Of spring tussen en blijf daar!'

Ramoth, door het alarm gewekt, duwde met haar mansgrote kop tegen R'gul en de ex-Weyrleider ontwaakte uit zijn shock. Zonder een woord te zeggen volgde hij T'sum door de gang.

F'lar had zijn zware wherleren tuniek over zich heen gegooid en schoof zijn rijlaarzen aan zijn voeten.

'Lessa, zorg ervoor dat alle Borgen tijdig bericht krijgen. Deze aanval zal nog vier uur duren. Dus het meest westelijke punt waar het kan komen is Ista. Maar ik wil dat iedere Borg en ieder dorp gewaarschuwd wordt.'

Ze knikte, haar ogen op zijn gezicht gericht opdat ze geen woord zou missen.

'Gelukkig is de ster pas aan zijn passage begonnen, dus hoeven we ons de komende paar dagen geen zorgen te maken over een aanval. Ik zal, als ik terug ben, wel uitvissen wanneer de volgende komt.

Laat Manora haar vrouwen in actie brengen. We zullen emmers vol zalf nodig hebben. De draken worden ingesnoerd en dat doet hen pijn. Het belangrijkste is dat, als er iets mis gaat, je moet wachten tot een bronzen draak minstens een jaar oud is om Ramoth te vliegen...'

'Niemand anders dan Mnementh zal Ramoth vliegen,' schreeuwde ze, met vuurspuwende ogen.

F'lar drukte haar tegen zich aan, zijn mond zo hard op de hare dat het pijn deed, alsof hij al haar kracht en lieflijkheid mee wilde nemen. Hij liet haar zo onverwacht weer los dat ze achteruit wankelde tegen Ramoths hoofd aan. Ze greep zich even aan haar draak vast, voor steun zowel als geruststelling.

Je bedoelt als Mnementh me kan vangen, verbeterde Ramoth haar zelfvoldaan.

Zwenk en draai

Of bloed en laai.

Vlieg door tussen,
blauw en groen.

Stijg en duik,

Brons en bruin.

Rijders moeten op hun vlucht zijn

Als de Draden in de lucht zijn.

Terwijl F'lar de gang door rende naar de richel, waarbij de vlamzakken tegen zijn benen sloegen, was hij diep tevreden dat hij zoveel inspannende, gedetailleerde patrouilles boven iedere Borg en vallei van Pern gevlogen had. Hij had voor zijn geestesoog een scherp beeld van Nerat. Hij kon de wingerdbloemen met de vele kroonbladeren zien, die de meest kenmerkende eigenschap van het regenwoud omstreeks deze tijd van het jaar vormden. Hun ivoren bloesems zouden als drakenogen tussen de grote breedbladige planten gloeien.

Mnementh hing uitgelaten en met van opwinding vonkende ogen boven de richel. F'lar sprong op de bronzen nek.

De Weyr kolkte van drakenvleugels in alle kleuren en was lawaaiig door kreten en tegenbevelen. De sfeer was geladen, maar F'lar merkte niets van paniek in die geordende warboel. Drakenlijven en mensenlichamen stroomden uit alle openingen in de rotswanden van de Weyr. Vrouwen repten zich van de ene Lagere Grot naar de andere. De kinderen die bij het meer aan het spelen waren, werden erop uitgestuurd om hout te sprokkelen voor een vuur. De weyrlingen stelden zich onder supervisie van de oude C'gan voor de barakken op. F'lar keek omhoog naar de Piek en inspecteerde de strakke vleugelformaties die daar in vluchtorde waren gerangschikt. Op dat moment verzamelde zich nog een vleugel. Vlak voor de hele vleugel verdween, herkende hij bruine Canth met F'nor op zijn nek.

Hij beval Mnementh op te stijgen. De wind was koud en droeg een vage vochtigheid met zich mee. Late sneeuw? Dit was er precies de juiste tijd voor.

Aan zijn linkerkant waaierden de vleugels van R'gul en T'bor uit en aan zijn rechterkant die van T'sum en D'nol. Hij zag dat iedere draak goed voorzien was van zakken. Toen projecteerde hij voor Mnementh Nerats regenwoud in de vroege lente, net voor de dageraad, met glanzende wingerdbloemen en de zee brekend op de rotsen van de Ondiepten.

Hij voelde de brandende kou van het tussen en een plotse steek van twijfel. Was het onbezonnen om hen mogelijkerwijs allen de dood in te jagen tussen tijden, in zijn poging om het Draad te snel af te zijn?

Op dat moment waren ze daar in de schemering die de dag aankondigde en beloofde. De overdadige, fruitige geur van het regenwoud dreef hen tegemoet. Warm was het ook en dat was angstaanjagend. Hij keek omhoog in de richting van het noorden. De Rode Ster scheen dreigend kloppend op hen neer.

De drakenrijders hadden nauwelijks in de gaten wat er gebeurd was en verbaasd stegen hun stemmen op. Mnementh vertelde F'lar dat de draken lichtelijk verrast waren door de drukte die hun ruiters maakten.

'Luister naar me, drakenrijders,' riep F'lar met een stem die rauw en vervormd klonk in een poging door allen verstaan te worden. Hij wachtte tot iedereen zo dicht mogelijk bij hem in de buurt gekomen was en hij beval Mnementh de informatie aan iedere draak door te geven. Toen legde hij uit wat ze gedaan hadden en waarom. Niemand sprak, maar over de kleurige drakenvleugels heen werden vele nerveuze blikken gewisseld.

Kort en bondig beval hij de drakenrijders uit te waaieren tot een zigzagformatie, met een onderlinge afstand van vijf vleugelspanwijdten naar boven en beneden.

De zon kwam op.

Het Draad viel, scheef invallend over de zee, als een steeds dichter wordende mist, stil, mooi, verraderlijk. Zilvergrijs waren die door de ruimte reizende sporen, van harde, bevroren ovalen in ruwe draden uitlopend als ze het warmere, atmosferische omhulsel van Pern binnendrongen. Volkomen willoos werden ze door hun dorre planeet naar Pern afgeworpen, een afgrijselijke regen die organisch materiaal zocht om zichzelf te voeden en zo te kunnen groeien. Een stukje Draad, wegzinkend in vruchtbare grond, zou zich heel diep ingraven en in de warmere aarde duizenden andere stukjes voortbrengen om vervolgens die aarde te veranderen in een zwarte, stoffige woestenij. Het zuidelijke continent van Pern was al leeggezogen. De ware parasiet van Pern was het Draad.

Een onderdrukt gebrul uit de kelen van mannen en draken doorkliefde de lucht van de dageraad boven Nerats groene hoogten – alsof het Draad deze uitdaging kon horen, dacht F'lar.

Precies tegelijk kronkelden de draken hun wigvormige koppen naar hun berijders om vlamstenen te vragen. Grote kaken vermaalden de brokken. De stukjes werden ingeslikt en ze eisten nog meer vlamsteen. Binnen in de beesten schuimden de zuren, waardoor de giftige fosforwaterstofgassen gereed gemaakt werden. Als de draken het gas uitbraakten, zou het in de lucht ontbranden en het Draad daar verschroeien en wegbranden van de aarde.

Op het moment dat het Draad begon te vallen, kreeg het drakeninstinct de overhand.

F'lar had altijd al veel bewondering gehad voor zijn bronzen metgezel, maar de daaropvolgende uren werd die nóg groter. Met machtige slagen cirkelde Mnementh met vlammende adem om de naar beneden stormende bedreiging op te vangen. De rook, die door de wind naar achteren werd gedreven, verstikte F'lar haast, totdat hij op het idee kwam heel laag naast de lijzijde van de bronzen nek te gaan hangen. De draak piepte toen een Draad even een vleugelpunt aanraakte. Onmiddellijk doken hij en F'lar het tussen in, koud, kalm en zwart. Krakend brak het bevroren Draad af. In een oogwenk waren ze weer terug om de werkelijkheid van het Draad opnieuw onder ogen te zien.

F'lar zag overal om zich heen draken het tussen in en uit springen, vuurspuwend als ze terugkeerden, duikend en cirkelend. Terwijl de aanval voortduurde en ze over Nerat uitzwierven, begon F'lar het patroon van het instinctieve ontwijken-aanvallen van de draken te doorgronden. En dat van het Draad. Want, in tegenstelling tot wat hij uit de annalen had begrepen, viel het Draad in vlagen. Niet zoals regen in voortdurende, onafgebroken buien, maar veeleer als sneeuw, hier, daar, plots naar één kant gejaagd. Nooit vloeiend en aaneengesloten, zoals de naam suggereerde.

Zag je een vlaag boven je, dan stoof je draak vlammend omhoog. Als de kluwen van beneden naar boven verschrompelde, vervulde dat je met een intense vreugde. Soms viel er een brok tussen twee ruiters. Eén draak gaf dan het teken dat hij zou volgen en dook dan vurig om het Draad te verschroeien.

Langzaam vlogen de drakenrijders over de regenwouden, ondoordringbaar en toch zo uitnodigend groen. F'lar weigerde zich voor te stellen wat één stukje Draad dat zich levend had ingegraven, met dat weelderige land kon doen. Hij zou laagvliegende patrouilles terugsturen, om iedere meter grond te onderzoeken. Eén stukje Draad kon alle ivoren ogen van elke lichtende wingerdbloem doen doven.

Ergens aan zijn linkerkant gilde een draak. Voor hij het beest kon identificeren, was het al tussen gedoken. F'lar hoorde nog meer kreten van pijn, zowel van mannen als van draken. Hij sloot zich ervoor af en concentreerde zich, net zoals de draken, op het hier-en-nu. Zou Mnementh zich later die doordringende kreten nog kunnen herinneren? F'lar wenste dat hij ze nú kon vergeten.

Hij, F'lar, de bronsrijder, voelde zich overbodig. Het waren de draken die deze strijd voerden. Je kon je beest aanmoedigen, hem geruststellen als het Draad hem brandde, maar je leven hing van zijn instinct en snelheid af.

Heet vuur droop langs F'lars wang, begroef zich als een zuur in zijn schouder... een kreet van verraste pijn ontsnapte aan zijn lippen. Mnementh voerde hen naar het genadige tussen. Als een waanzinnige bestreed de drakenrijder het Draad met zijn handen, voelde het verschrompelen en afbreken in de intense kou van het tussen. Walgend sloeg hij naar nog immer gloeiende wonden. Terug in de vochtige lucht boven Nerat scheen het steken minder te worden. Mnementh bromde geruststellend en dook toen vuurspuwend naar een Draadvlaag.

Geschokt door het feit dat hij slechts aandacht voor zichzelf had gehad, onderzocht F'lar haastig de schouder van zijn rijdier op veelbetekenende brandwonden.

Ik duik heel snel vertelde Mnementh hem en draaide weg van een Draadvlaag die vervaarlijk dichtbij kwam. Een bruine draak volgde hen naar beneden en verschroeide het tot as.

Misschien was het slechts enkele momenten later, misschien honderd uren, toen F'lar verrast neerkeek op een door de zon beschenen zee. Het Draad viel nu in het zoute water, waar het geen kwaad meer kon. Nerat lag aan zijn rechterhand, in het oosten, en de rotsige punt draaide naar het westen weg.

Iedere spier in F'lar deed pijn. In de opwinding van het heftige gevecht was hij de bloederige striemen op schouder en wang geheel vergeten. Nu hij en Mnementh langzaam zweefden, begonnen de wonden pijnlijk te steken.

Hij liet Mnementh hoog opstijgen en toen ze voldoende hoogte hadden, bleven ze hangen. Hij kon geen stukjes Draad meer op het land zien vallen. Onder hen zwermden de draken ver uit, zowel hoog als laag vliegend, op zoek naar tekenen van zich ingravend Draad, alert op plots omvallende bomen of verstoorde vegetatie.

'Terug naar de Weyr,' beval hij Mnementh diep zuchtend. Hij hoorde de bronzen draak het bevel doorgeven, terwijl ze zelf in het tussen verdwenen. Hij was zo moe dat hij het waarheen niet projecteerde – en het wanneer nog minder – vertrouwend op Mnemenths instinct hem veilig door tijd en ruimte thuis te brengen.

Eer hen die de draken achten,

In woord en daad, gunst en gedachten.

Werelden gaan onder of blijven bestaan,

Als draken het gevaar tegengaan.

Lessa strekte haar nek in de richting van de Sterrensteen op Benden Piek en keek vanaf de richel toe totdat de vier vleugels uit het zicht verdwenen.

Diep zuchtend om haar angsten te kalmeren, rende Lessa de trappen af naar de bodem van Benden Weyr. Ze zag dat iemand bezig was een vuur te ontsteken bij het meer en dat Manora met duidelijke en kalme stem haar vrouwen bevelen gaf.

De oude C'gan had alle weyrlingen een rij laten vormen. Ze ving een blik op van de jaloerse gezichten van de nieuwste drakenrijders achter de ramen van de barakken. Die zouden nog tijd genoeg hebben om een vuurspuwende draak te berijden. Uit wat F'lar had laten doorschemeren, leidde ze af dat ze nog vele omwentelingen hadden.

Ze rilde toen ze op de weyrlingen afliep, maar slaagde erin naar ze te glimlachen. Ze stuurde hen weg om de Borgen te gaan waarschuwen, nadat ze snel bij iedere draak had geverifieerd of hij duidelijke herkenningspunten van zijn berijder had gekregen. Binnenkort zouden de Borgen bruisen van de activiteiten.

Canth vertelde haar dat het Draad boven Keroon was, en dat het viel op de kant van de Baai van Nerat die tegen Keroon aanlag. Hij zei ook dat F'nor dacht dat twee vleugels niet genoeg waren om de weidegronden te beschermen.

Lessa hield plots halt, terwijl ze probeerde uit te rekenen hoeveel vleugels er al weg waren.

K'nets vleugel is nog steeds hier, liet Ramoth haar weten. Boven de Piek.

Lessa keek op en zag bronzen Piyanth zijn vleugels in antwoord spreiden. Ze gaf hem het bevel tussen te springen naar Keroon, nabij de Baai van Nerat. Gehoorzaam steeg de hele eenheid op en verdween.

Met een zucht draaide ze zich om naar Manora om iets tegen haar te zeggen, toen ze bijna overmeesterd werd door een windvlaag en een smerige stank. De lucht boven de Weyr was vol draken. Ze wilde net een verklaring van Piyanth eisen waarom hij niet naar Keroon vertrokken was, toen ze zich realiseerde dat er veel meer beesten waren dan K'nets twintig.

Maar jullie zijn nog maar net weg, schreeuwde ze toen ze Mnemenths onmiskenbare omvang herkende.

Voor ons was dat twee uur geleden, zei Mnementh met zoveel vermoeidheid in zijn stem dat Lessa uit medeleven haar ogen sloot.

Een paar draken kwamen zeer snel binnen zweven. Hun ongemakkelijke vlucht wees erop dat ze gewond waren.

Eensgezind grepen de vrouwen naar potten met zalf en schone doeken en gebaarden de gewonden naar beneden te komen. De verdovende zalf werd op hun striemen gesmeerd, daar waar de vleugels op zwart met rood kant leken.

Hoe gewond een ruiter ook was, altijd zorgde hij eerst voor zijn beest.

Lessa bleef Mnementh in de gaten houden, ervan overtuigd dat F'lar de enorme bronzen draak niet in de lucht zou houden als die gewond was. Ze was T'sum aan het helpen bij het verzorgen van de wreed doorboorde vleugel van diens Munth, toen ze besefte dat de lucht boven de Sterrensteen leeg was.

Ze dwong zichzelf verder te gaan tot ze met Munth klaar waren, voordat ze de bronzen draak en zijn berijder ging zoeken. Toen ze hen vond, zag ze ook Kylara die zalf op F'lars wang en schouder smeerde. Ze naderde doelbewust over de zandgrond, toen ze Canths dringende smeekbede opving. Ze zag Mnemenths hoofd omhoog draaien – ook hij ving Canths gedachte op.

'F'lar, Canth zegt dat ze hulp nodig hebben,' schreeuwde Lessa. Het viel haar op dat moment niet op dat Kylara wegglipte, de drukke menigte in.

F'lar was gelukkig niet ernstig gewond. Kylara had de gemene brandwonden, die echter niet al te diep leken, behandeld met zalf. Iemand had een andere bontmantel voor hem gevonden om de vodden van de door het Draad verslonden oude mantel te vervangen. Hij fronste en vertrok direct zijn gezicht omdat de frons zijn verbrande wang doorkliefde. Hij nam haastige slokken van zijn klah.

Mnementh, hoeveel zijn er niet gewond? Laat eigenlijk ook maar, zorg dat ze weer de lucht in gaan, zwaarbeladen met vlamstenen.

'Alles is toch wel goed met je?' vroeg Lessa, een arm uitstekend om hem even tegen te houden. Hij kon toch niet zomaar weer verdwijnen, of wel soms?

Vermoeid glimlachte hij naar haar, duwde zijn lege mok in haar handen en gaf er een kneepje in. Daarna sprong hij op Mnemenths nek. Iemand gaf hem een zware lading zakken.

Blauwe, groene, bruine en bronzen draken stegen snel op uit de Weyrkom. Iets meer dan zestig draken zweefden even boven de Weyr, waar zoeven tachtig beesten hadden gehangen.

Zo weinig draken. Zo weinig ruiters. Hoe lang zouden ze dit volhouden?

Canth zei dat F'nor meer vlamstenen nodig had.

Bezorgd keek ze in het rond. Geen van de weyrlingen was al teruggekeerd van zijn boodschappenronde. Een draak kreunde klaaglijk en ze draaide zich razendsnel om. Het was Pridith maar, die door de Weyr strompelde op weg naar de voedselweiden en speels haar kop tegen Kylara aanduwde. De andere draken waren gewond of... haar oog viel op C'gan, die net uit de weyrlingenbarakken kwam.

'C'gan, kan jij met Tagath meer vlamstenen naar F'nor boven Keroon brengen?'

'Natuurlijk,' verzekerde de oude blauwrijder haar, trots met glimmende ogen de borst vooruitstekend. Ze had er niet eerder aan gedacht hem in te schakelen, terwijl hij toch zijn hele leven had doorgebracht met het zich oefenen voor precies zo'n noodsituatie. Zo'n kans mocht niet aan hem voorbijgaan.

Terwijl ze zware zakken op Tagath laadden, liet ze met een glimlach haar goedkeuring blijken over zijn enthousiasme. De oude, blauwe draak snoof en danste alsof hij weer jong en sterk was. Ze gaf hun de herkenningspunten die Canth voor haar geprojecteerd had.

Ze keek toe hoe de twee boven de Sterrensteen uitflitsten.

Het is niet eerlijk. Zij hebben alle lol, zei Ramoth chagrijnig. Lessa zag dat ze lag te zonnen op de Weyrrichel, haar enorme vleugels gladstrijkend.

'Als jij vlamsteen eet, word je niets meer dan een stomme groene draak,' sprak Lessa vermanend tegen haar weyrgenote. Het knorrige geklaag van de koningin amuseerde haar.

Daarna liep ze wat rond tussen de gewonden. B'fols bevallige groene draak kreunde en gooide haar kop heen en weer, niet in staat een vleugel te buigen, die tot op het kraakbeen door het Draad aangetast was. Ze zou voor weken uit de roulatie zijn: zij had de zwaarste verwondingen van alle draken. Lessa keek snel weg van de ellendige blik in B'fols bezorgde ogen.

Terwijl ze haar ronde maakte, ontdekte ze dat er meer mannen dan draken gewond geraakt waren. Twee rijders in R'guls vleugel hadden ernstige hoofdwonden opgelopen. Eén rijder moest misschien een oog missen. Manora had hem met verdoofkruid buiten bewustzijn gebracht. Van een andere rijder was een arm tot op het bot kaalgevreten. Hoewel de meeste wonden niet ernstig waren, voelde Lessa zich sterk verontrust door het aantal gewonden. Hoeveel meer zouden er in Keroon buiten gevecht gesteld worden?

Van de honderdtweeënzeventig draken waren er al vijftien buiten gevecht gesteld, sommige slechts voor een dag of twee.

Plots kreeg Lessa een idee. Als N'ton werkelijk op Canth gereden had, kon hij misschien bij de volgende vlucht uitrijden op het beest van een gewonde man, aangezien er meer gewonde rijders dan draken waren. F'lar brak immers met tradities als hem dat zo uitkwam. Hier kon er weer een terzijde geschoven worden – als de draak er tenminste mee instemde.

Aangenomen dat N'ton niet de enige nieuwe berijder zou blijken die in staat was over te schakelen op een ander beest, wat voor nut had zo'n flexibiliteit dan op de lange termijn? F'lar had heel duidelijk gezegd dat de invallen de komende tijd niet zo frequent zouden zijn, nu de Rode Ster pas aan zijn passage van vijftig omwentelingen begon. Hoe frequent was frequent? Hij zou het wel weten, maar hij was er niet.

Hij had wel gelijk gehad omtrent de verschijning van het Draad boven Nerat, dus zijn uitgebreide studie van de oude annalen was zinvol gebleken.

Nee, dat was niet helemaal waar. Hij was vergeten de mannen opmerkzaam te maken op tekens van zwart stof, naast die van warmer weer. Maar aangezien hij die zaak inmiddels rechtgezet had door tussen tijden te springen, wilde ze hem dat foutje wel vergeven. Maar hij had wel die irritante gewoonte om goed te gokken. Lessa verbeterde zichzelf opnieuw. Hij gokte niet. Hij bestudeerde. Hij maakte plannen. Hij dacht en gebruikte vervolgens zijn verstand. Zoals uitrekenen waar en wanneer het Draad zou toeslaan door middel van teksten op die stinkende huiden. Lessa begon de toekomst voor hen beiden zonniger in te zien.

En als hij nu de drakenrijders er eens van kon overtuigen tijdens het gevecht op het trefzekere instinct van hun draken te vertrouwen, dan konden ze het aantal slachtoffers ook laag houden.

Toen een blauwe draak boven de Sterrensteen verscheen, doorboorde een ijselijke kreet de lucht.

Ramoth! schreeuwde Lessa in een instinctieve reactie. De koningin vloog op voordat de echo van de schreeuw weggestorven was. Want het was duidelijk dat de voortdenderende blauwe draak in grote moeilijkheden verkeerde. Hij trachtte zijn voorwaartse beweging af te remmen, maar één van zijn vleugels weigerde dienst. Zijn berijder was voorover gevallen over de grote schouder en klampte zich op hachelijke wijze met één hand vast aan de nek van zijn draak.

Lessa keek angstig toe, haar handen voor haar mond geslagen. Het enige geluid dat in de Kom weerklonk, was het slaan van Ramoths immense vleugels. De koningin rees snel op om zich onder de wanhopige blauwe draak te plaatsen, hem met een vleugel steun biedend aan de verlamde kant.

De toeschouwers hielden hun adem in toen de ruiter weggleed, zijn greep verloor en viel – om op Ramoths brede schouders terecht te komen.

De blauwe draak viel als een baksteen. Naast hem kwam Ramoth tot een zachte landing, diep doorbuigend zodat het weyrvolk haar passagier kon verwijderen.

Het was C'gan.

Lessa kokhalsde toen ze de ruïne zag waarin het Draad het gezicht van de oude bard veranderd had. Ze liet zich naast hem neervallen en legde zijn hoofd in haar schoot. Het weyrvolk verzamelde zich in een respectvolle, stille cirkel rond hen.

Manora, wier gezicht altijd sereen was, had tranen in haar ogen. Ze knielde en legde haar handen op het hart van de oude drakenrijder. Haar ogen trilden van bezorgdheid toen ze Lessa aankeek. Langzaam schudde ze haar hoofd. Ze perste haar lippen op elkaar en begon vervolgens de verdovende zalf aan te brengen.

'Te tandeloos oud om vuur te spuwen en te langzaam om in het tussen te springen,' mompelde C'gan, zijn hoofd heen en weer bewegend. 'Te oud. Maar Rijders moeten op hun vlucht zijn/als de Draden in de lucht zijn...' Zijn stem viel weg tot een zucht. Zijn ogen vielen dicht.

Lessa en Manora keken elkaar angstig aan. Een hartverscheurende toon sneed door de stilte. Tagath maakte een enorme sprong de lucht in. C'gans ogen rolden langzaam open, blind. Lessa keek met ingehouden adem naar de blauwe draak, in een poging het onvermijdelijke te ontkennen, terwijl Tagath hoog in de lucht verdween. Plots klonk in de Weyr een laag geweeklaag, als een eenzame kreet van een klagende wind. De draken betoonden hun eerbied.

'Is hij... weg?' vroeg Lessa, hoewel ze het wist.

Manora knikte langzaam en de tranen rolden over haar wangen toen ze zich vooroverboog om C'gans ogen te sluiten.

Langzaam stond Lessa op en ze gebaarde naar een paar vrouwen om het lichaam van de oude rijder weg te halen. Afwezig wreef ze haar bebloede handen af aan haar rokken en probeerde zich te concentreren op wat ze verder nog kon doen.

Maar haar geest keerde terug naar wat er zojuist gebeurd was. Een drakenrijder was gestorven. Zijn draak ook. Het Draad had één paar levens opgeëist. Hoeveel meer zouden er tijdens deze wrede omwenteling sterven? Hoe lang kon de Weyr overleven, zelfs als Ramoths veertig volgroeid waren en de eieren die ze gauw weer zou leggen en ook haar koninginnendochters?

Lessa maakte zich los uit de cirkel om haar onzekerheid te verdrijven en haar verdriet te verlichten. Ze zag Ramoth ronddraaien en zweven om op de Piek te landen. Zouden die gouden vleugels er binnenkort ook uitzien als zwart met rood kant, dankzij het Draad? Zou Ramoth... verdwijnen?

Nee, dat zou Ramoth niet. Niet zolang zij, Lessa, nog leefde.

Lang geleden had F'lar haar eens gezegd dat ze verder moest kijken dan de enge grenzen van Borg Ruath en haar wraak. Zoals gewoonlijk had hij gelijk. Onder zijn voogdij had ze als Weyrvrouw verder nog geleerd dat er meer in het leven was dan het grootbrengen van draken en het houden van de Lentespelen. Het leven was een strijd om iets onmogelijks te bereiken – erin te slagen of te sterven, in de wetenschap dat je alles had geprobeerd!

Lessa besefte dat ze uiteindelijk haar rol geaccepteerd had: F'lar te helpen, als Weyrvrouw en geliefde, om mannen en gebeurtenissen gedurende nog vele komende omwentelingen te vormen en naar hun hand te zetten – om Pern te beschutten tegen het Draad.

Lessa rechtte haar schouders en hief haar kin.

Oude C'gan had gelijk.

Rijders moeten op hun vlucht zijn,

Als de Draden in de lucht zijn.

Werelden gaan onder of blijven bestaan,

Als draken het gevaar tegengaan.

Zoals F'lar voorspeld had, duurde de aanval tot het middaguur. De uitgeputte draken en hun berijders werden verwelkomd door Ramoths hoge gebrul vanaf de Piek.

Zodra Lessa zich ervan vergewist had dat F'lar niet nog meer verwondingen had opgelopen, dat die van F'nor slechts oppervlakkig waren en dat Manora Kylara bezighield in de keukens, richtte ze zich geheel op het organiseren van de verzorging van de gewonden en het geruststellen van hen die zich zorgen maakten.

Toen de schemering viel, was de Weyr in een ongemakkelijke rust gehuld – de rust van lichamen en geesten die te moe waren of te veel pijn leden om te praten. Lessa's eigen woorden klonken haar hol in de oren toen ze een lijst opmaakte van gewonde mannen of beesten. Achtentwintig mannen en draken konden de lucht niet in als het volgende gevecht tegen het Draad zou beginnen. C'gan was het enige dodelijke slachtoffer, maar er waren vier draken ernstig gewond geraakt boven Keroon en zeven mannen zo zwaar getroffen dat ze vele maanden niet meer in actie konden komen.

Lessa stak de Kom over op weg naar haar eigen weyr, aarzelend en met tegenzin, maar vastbesloten F'lar het zorglijke nieuws te brengen.

Ze had verwacht hem in het slaapvertrek aan te treffen, maar dat was leeg. Ramoth sliep al toen Lessa langs haar liep op weg naar de raadzaal – die ook leeg was. Onzeker en een beetje verontrust daalde Lessa half rennend de trap naar het vertrek met de annalen af om daar F'lar te vinden, terwijl hij zich met een afgetobd gezicht in de schimmelige huiden verdiepte.

'Wat doe jij hier?' vroeg ze woedend. 'Je hoort in je bed te liggen.'

'Dat geldt ook voor jou,' sprak hij lijzig en geamuseerd.

'Ik was bezig Manora te helpen met het verzorgen van de gewonden...'

'Ieder zijn eigen taak.' Maar toch leunde hij achterover, weg van de tafel, masseerde zijn nek en draaide zijn ongeschonden schouder om de verstijfde spieren losser te maken.

'Ik kon niet slapen,' gaf hij toe, 'dus ben ik gaan kijken of ik uit al die verslagen nog meer antwoorden kon opgraven.'

'Nog meer antwoorden? Waarop?' schreeuwde Lessa geërgerd. Alsof de annalen ooit ergens een antwoord op gaven. Het was duidelijk dat de enorme verantwoordelijkheid van de verdediging van Pern tegen het Draad haar tol begon te eisen van de Weyrleider. Daar waren de spanningen van het eerste gevecht geweest, om niet te spreken van de uitputting van het tussen de tijden zelf te springen om eerder dan het Draad boven Nerat te zijn.

F'lar lachte Lessa toe en gebaarde dat ze naast hem op de muurbank moest gaan zitten.

'Ik heb antwoord nodig op de zeer dringende vraag hoe één onderbezette Weyr voor zes kan vechten.'

Lessa verzette zich tegen de paniek die als een koude vloed uit haar binnenste opsteeg.

'Daar zullen je tijdschema's wel voor zorgen,' antwoordde ze dapper. 'Je slaagt er zeker in om de drakenmacht op sterkte te houden totdat de veertig nieuwelingen mee kunnen vechten.'

F'lar trok spottend een wenkbrauw op.

'Laten we eerlijk zijn tegen elkaar, Lessa.'

'Maar een lang interval is toch vaker voorgekomen,' pleitte ze, 'en daar Pern dat overleefd heelt, kan Pern dat weer.'

'Toen waren er altijd zes Weyrs. En twintig omwentelingen voordat de Rode Ster aan zijn verwachte passage zou beginnen, gingen de koninginnen enorme legsels produceren. Alle koninginnen, niet slechts één trouwe, gouden Ramoth. O, hoezeer vervloek ik Jora!' Met een harde klap sprong hij op en begon te ijsberen, geïrriteerd de haarlok die voor zijn ogen viel wegvegend.

Lessa werd verscheurd tussen het verlangen hem op zijn gemak te stellen en de weemakende, verstikkende angst in haar buik, die het denken bemoeilijkte.

'Je twijfelde niet zo sterk...'

Razendsnel draaide hij zich naar haar om. 'Niet zolang ik het Draad nog niet werkelijk onder ogen had gehad en het aantal gewonden bij elkaar opgeteld had. Dat doet de balans in ons nadeel doorslaan. Zelfs als we er andere berijders op niet-gewonde draken op uit kunnen sturen, dan nog zullen we het er moeilijk mee hebben een effectieve macht in de lucht te houden én een wacht op de grond te handhaven.' Hij zag haar verwarde frons. 'Morgen moeten we Nerat te voet controleren. Het zou dwaas zijn te denken dat we alle Draad in de lucht hebben opgevangen en verschroeid.'

'Zorg er dan voor dat de Borgheren dat doen. Die kunnen zich toch niet achter hun veilige muren terugtrekken en ons alles laten opknappen? Waren ze maar niet zo vrekkig en dom geweest...'

Hij onderbrak haar klacht met een abrupt gebaar. 'Zij zullen hun deel wel voor hun rekening nemen,' verzekerde hij haar. 'Ik stuur er morgen ruiters op uit om alle Borgheren en gildemeesters bijeen te halen voor een voltallige raadsvergadering. Maar er valt meer te doen dan aan te geven waar Draad gevallen is. Hoe vernietig je diep ingegraven Draad? Drakenadem is uitstekend voor werk in de lucht en aan het oppervlak, maar niet voor werk drie voet diep.'

'Daar had ik niet aan gedacht. Maar de vuurputten...'

'...liggen alleen op de Hoogten en rond de menselijke woonplaatsen, niet op de weidegronden van Keroon of in de groene regenwouden van Nerat.'

Dat was inderdaad een ontmoedigende gedachte. Een spottend lachje ontsnapte haar.

'Het was kortzichtig van me te veronderstellen dat alleen onze draken ervoor kunnen zorgen dat het Draad boven Pern wordt verslagen. En toch...' ze haalde veelbetekenend haar schouders op.

'Er zijn nog andere methoden,' zei F'lar, 'of die waren er. Die moeten er zijn geweest. Ik ben vaak vermeldingen tegengekomen van Borgen die met vuur uitgeruste grondtroepen bijeenbrachten. Wat voor soort vuur wordt niet vermeld, omdat het zo algemeen bekend was.' Hij wierp zijn handen vol afkeer in de lucht en zakte op de bank ineen. 'Zelfs geen vijfhonderd draken hadden vandaag al het Draad dat gevallen is kunnen verbranden. Toch slaagden zij erin Pern Draadvrij te houden.'

'Pern, ja, maar is het zuidelijk continent niet verloren gegaan? Of hoefden de drakenrijders van vroeger zich alleen te bekommeren om Pern?'

'Niemand heeft zich in honderdduizend omwentelingen iets gelegen laten liggen aan het zuidelijke continent,' snoof F'lar.

'Het staat op de kaarten,' bracht Lessa onder zijn aandacht.

Walgend en woedend keek hij naar de annalen, in onmededeelzame stapels opgetast op de lange tafel.

'Het antwoord moet er zijn. Ergens.'

Er zat een ondertoon van wanhoop in zijn stem, een aanwijzing dat hij het zichzelf verweet de feiten die hem ontgingen niet te hebben ontdekt.

'De man die ze schreef, begreep er zelf de helft niet van,' sprak Lessa brutaal. 'Bovendien zijn het je eigen ideeën geweest die ons tot nu toe het beste geholpen hebben. Je hebt die tijdkaarten opgesteld en bedenk hoe waardevol die zijn gebleken.'

'Ik hecht weer eens te veel aan huiden, nietwaar?' vroeg hij, terwijl een halve glimlach aan een van zijn mondhoeken trok.

'Ongetwijfeld,' verzekerde ze hem met meer vertrouwen dan ze in werkelijkheid voelde. 'We weten beiden dat die annalen zich schuldig maken aan de meest belachelijke hiaten.'

'Goed gesproken, Lessa. Laten we die misleidende en gedateerde voorschriften dus maar vergeten en onze eigen leidraden uitdenken. Ten eerste: we hebben meer draken nodig. Ten tweede: we hebben ze nu nodig. Ten derde: we hebben iets nodig dat even effectief is als een vuurspuwende draak om ingegraven Draad te vernietigen.'

'Ten vierde hebben we slaap nodig, want anders kunnen we helemaal niets meer bedenken,' voegde ze eraan toe met een vleugje van haar gewone bitterheid.

F'lar lachte en omhelsde haar.

'Jij denkt maar aan één ding, is het niet?' plaagde hij haar, terwijl zijn handen haar vol vuur streelden.

Ze trachtte hem weg te duwen. Voor een gewonde, vermoeide man was hij opmerkelijk amoureus. Net als die Kylara. Hoe aanmatigend van haar om zijn wonden te verzorgen!

'Mijn verantwoordelijkheden als Weyrvrouw houden ook in dat ik voor jou, de Weyrleider, moet zorgen.'

'Maar je was uren bezig met blauwrijders en liet mij over aan Kylara's tedere hulp.'

'Het zag er niet naar uit dat je daar bezwaar tegen maakte.'

F'lar gooide zijn hoofd in zijn nek en bulderde. 'Moet ik Fort Weyr opnieuw openen en Kylara daarheen sturen?' daagde hij haar uit.

'Wat mij betreft is Kylara vele omwentelingen en kilometers hiervandaan,' beet Lessa hem toe.

F'lars mond viel open, zijn ogen werden groter. Met een verbaasde kreet sprong hij overeind.

'Je hebt het gezegd!'

'Wat?'

'Omwentelingen hiervandaan! Dat is het! We sturen Kylara terug, tussen tijden, met haar koningin en de jonge draakjes.' Opgewonden begon F'lar te ijsberen, terwijl Lessa probeerde zijn redenering te volgen. 'Nee, ik doe er beter aan ook een van de oudere bronzen draken mee te sturen. F'nor... Ik heb het liefst dat F'nor toezicht houdt... Ongemerkt natuurlijk –'

'Kylara terugzenden... waarheen? Wanneer?' onderbrak Lessa hem.

'Een goede vraag.' F'lar haalde de kaarten te voorschijn. 'Een zeer goede vraag. Waar kunnen we hen hier in de buurt heen sturen zonder onregelmatigheden te veroorzaken? De Hoogten liggen ver weg. Nee, we hebben overblijfselen van vuren gevonden, die nog warm waren, en we hebben geen idee wie ze gestookt kan hebben of waarom. En als we ze al hadden teruggestuurd, dan zouden ze voor vandaag klaar geweest zijn en dat waren ze niet. Dus kunnen ze niet al op twee plaatsen tegelijk geweest zijn...' Hij schudde zijn hoofd, verbijsterd door alle paradoxen.

Lessa's ogen werden naar de vage omtrekken van het vergeten zuidelijke continent getrokken.

'Stuur ze daarheen,' suggereerde ze liefjes en ze wees op de kaart.

'Daar is niets.'

'Ze kunnen alles meenemen wat ze nodig hebben. Er moet water zijn, want het Draad kan dat niet verslinden. De rest kan erheen gevlogen worden, voer voor de kudden, graan...'

Geconcentreerd trok F'lar zijn wenkbrauwen samen, en hij vergat de depressie en verslagenheid van kort tevoren geheel. 'Het Draad zal er tien omwentelingen geleden nog niet zijn. Zal daar ook niet geweest zijn in bijna vierhonderd omwentelingen. Tien omwentelingen is genoeg voor Pridith om volwassen te worden en verscheidene legsels te produceren. Misschien zelfs meer koninginnen.'

Toen fronste hij zijn voorhoofd en schudde onzeker zijn hoofd. 'Nee, er is daar geen Weyr. Geen Broedweyr, geen...'

'Hoe weten we dat?' vroeg Lessa scherp, te zeer ingenomen met het plan om het zo gemakkelijk weer op te geven. 'De annalen bevatten inderdaad geen vermeldingen van het zuidelijke continent, maar ze laten zoveel weg. Hoe weten we dat het zich in de afgelopen vierhonderd omwentelingen sinds de laatste aanval van het Draad niet opnieuw in het groen gehuld heeft? We weten dat het Draad niet lang overleeft als er geen organisch materiaal meer is waarmee het zich kan voeden en dat het opdroogt en weggeblazen wordt als het eenmaal alles opgegeten heeft.'

F'lar keek haar bewonderend aan. 'Waarom heeft niemand zich dat eerder afgevraagd?'

'Te veel gehecht aan huiden.' Lessa stak een vermanende vinger naar hem uit. 'Bovendien was er tot nu toe geen reden toe.'

'Noodzaak – of is het jaloezie? – smeedt vele plannen.' Er lag een gemeen glimlachje op zijn gezicht en Lessa draaide weg toen hij zijn handen naar haar uitstrekte.

'Om bestwil van de Weyr,' antwoordde ze.

'Ik zal je er morgen samen met F'nor op uit sturen om eens te gaan kijken. Niet meer dan eerlijk, omdat het jouw plan is.'

Lessa stond stil. 'Jij gaat niet?'

'Ik weet zeker dat ik dit project geheel in jouw zeer bekwame, geïnteresseerde handen kan leggen.' Hij lachte en trok haar tegen zijn niet-gewonde kant, met gloeiende ogen naar haar glimlachend. 'Ik moet de meedogenloze Weyrleider spelen en de Borgheren ervan zien te weerhouden hun binnendeuren dicht te gooien. En ik hoop' – hij richtte licht fronsend zijn hoofd op – 'dat een van de gildemeesters een oplossing weet voor het derde probleem – het vernietigen van ingegraven Draad.'

'Maar...'

'De reis geeft Ramoth iets te doen, zodat ze haar opgekropte energie kwijt kan.' Hij drukte het tengere lichaam van Lessa dichter tegen zich aan en richtte al zijn aandacht op haar vreemde, delicate gezicht. 'Lessa, jij bent mijn vierde probleem.' Hij boog voorover om haar te kussen.

Er klonken haastige voetstappen in de gang, waarop F'lar geïrriteerd gromde en Lessa losliet.

'Op dit uur?' mompelde hij, klaar om de indringer vernietigend terecht te wijzen. 'Wie is daar?'

'F'lar?' Het was F'nors stem, angstig, schor.

De uitdrukking op F'lars gezicht zei Lessa dat zelfs zijn halfbroer nu niet aan een reprimande zou ontkomen en op de een of andere manier beviel dat haar wel. Maar toen F'nor de kamer binnenstormde, werden zowel Weyrleider als Weyrvrouw met stomheid geslagen. Er was iets niet in orde met de bruinrijder. En terwijl de man zijn incoherente boodschap eruit gooide, begreep Lessa plotseling wat het verschil was. Hij was gebruind! Hij droeg geen verband en van de Draadwond op zijn wang die ze eerder die avond verzorgd had, was geen spoor meer te bekennen!

'F'lar, het werkt niet! Je kunt niet in twee tijden tegelijk leven!' riep F'nor verwezen uit. Hij wankelde naar de muur en graaide naar de kale rots om zichzelf overeind te houden. Er zaten diepe wallen onder zijn ogen, die ondanks de gebruinde huid duidelijk zichtbaar waren. 'Ik weet niet hoe lang we dit nog uithouden. We lijden er allemaal onder. Sommige dagen meer dan andere.'

'Ik begrijp je niet.'

'Met je draken is alles in orde,' stelde F'nor de Weyrleider bitter lachend gerust. 'Ze hebben er geen last van. Die houden er hun kop wel bij. Maar hun berijders... het weyrvolk... schaduwen zijn we, halfdood, als drakenloze mannen, een deel van ons voor altijd verloren. Behalve Kylara.' Zijn gezicht werd verwrongen door een intense afkeer. 'Die wil de hele tijd terug om zichzelf te zien. Ik ben bang dat het enorme ego van die vrouw ons allen nog eens kapot zal maken.'

Zijn blik werd ineens wazig en hij begon te wankelen. Zijn ogen werden groter en zijn mond viel open. 'Ik kan niet blijven. Ik ben hier al. Te dichtbij. Maakt het twee keer zo erg. Maar ik moest je waarschuwen. Ik beloof je, F'lar, dat we blijven zolang we kunnen, maar veel langer zal het niet zijn... dus niet lang genoeg, maar we hebben het in ieder geval geprobeerd. Geprobeerd!'

Voordat F'lar zich kon verroeren, draaide de bruinrijder zich om en rende de kamer uit, half in elkaar gedoken.

'Maar hij is nog niet eens vertrokken!' bracht Lessa er haperend uit. 'Hij is nog helemaal niet vertrokken!'

Deel 4

Het Koude Tussen

F'lar staarde zijn halfbroer na, zijn wenkbrauwen in ongerustheid samengetrokken.

'Wat kan er gebeurd zijn?' wilde Lessa weten van de Weyrleider. 'We hebben het F'nor nog niet eens verteld. We hebben het idee zelf net besproken.' Haar hand vloog naar haar wang. 'En de Draadwond – die ik vanavond zelf heb verzorgd – die is weg. Dus hij is een lange tijd weggeweest.' Ze liet zich op de bank zakken.

'Hoe dan ook, hij is teruggekomen en dus ook gegaan,' merkte F'lar bedachtzaam op. 'We weten nu dat de onderneming niet geheel zal slagen, nog voordat die begonnen is. En in die wetenschap hebben we hem tien omwentelingen teruggezonden, wat voor goeds er ook uit mag voortkomen.' F'lar pauzeerde even. 'Als gevolg hiervan hebben we geen andere keus dan het experiment door te laten gaan.'

'Maar wat kan er misgegaan zijn?'

'Ik denk dat ik het weet en daar is geen middel tegen gebaat.' Hij ging naast haar zitten, met zijn ogen strak op haar gericht. 'Lessa, jijzelf was geheel in de war toen je terugkwam van het tussen springen naar Ruatha die eerste keer. Maar ik denk dat dat niet alleen kwam door de schok toen je zag hoe Fax' mannen je eigen Borg overvielen of door het idee dat jouw terugkeer die ramp had veroorzaakt. Ik denk dat het te maken heeft met het gelijktijdig aanwezig zijn in twee tijden.' Hij aarzelde en probeerde die gedachte te doorgronden.

Lessa keek hem met zoveel ontzag aan dat F'lar verlegen lachte.

'Het is hoe dan ook verwarrend,' vervolgde hij, 'als je denkt terug te keren en dan een jongere uitvoering van jezelf ziet.'

'Dat moet F'nor bedoeld hebben inzake Kylara,' stamelde Lessa, 'omtrent haar verlangen terug te gaan en naar zichzelf te kijken... als meisje. O, die vervloekte griet!' Lessa werd met woede vervuld door Kylara's obsessie met zichzelf. 'Vervloekt, egoïstisch secreet. Ze zal alles in het honderd laten lopen.'

'Nog niet,' bracht F'lar onder haar aandacht. 'Hoewel F'nor ons waarschuwde dat de toestand in zijn tijd wanhopig wordt, vertelde hij ons niet wat ze bereikt hebben. Maar het viel je op dat zijn litteken door genezing onzichtbaar geworden was – dus zijn er enkele omwentelingen verstreken. Zelfs al heeft Pridith maar één goed legsel voortgebracht, zelfs als alleen Ramoths veertig klaar zijn om over drie dagen te vechten, dan hebben we al iets gewonnen. Daarom, Weyrvrouw' – en hij zag hoe ze haar rug rechtte bij het horen van haar titel – 'moeten we F'nors terugkeer negeren. Als je morgen naar het zuidelijke continent vliegt, moet je er niets over zeggen. Begrepen?'

Lessa knikte langzaam en zuchtte toen zachtjes. 'Ik weet niet of ik blij ben of teleurgesteld, nu ik me realiseer dat het zuidelijke continent overduidelijk een Weyr kan onderhouden,' sprak ze verbijsterd. 'Het was best spannend om in onzekerheid te verkeren.'

'Hoe dan ook,' reageerde F'lar met een sardonische glimlach, 'we hebben pas een gedeeltelijk antwoord op de problemen één en twee.'

'Ja, en je kan maar beter probleem vier oplossen, nu meteen!' stelde Lessa voor.

Wever, mijnwerker, smid en boer,

Looier, herder, heer en bard,

Verzamel u snel en luister goed

Naar wat de Weyrman u drukt op 't hart.

Toen ze F'nor de volgende morgen spraken, waren ze er beiden in geslaagd niets tegen hem te zeggen over zijn voortijdige terugkeer. F'lar vroeg de bruine Canth zijn berijder, zodra hij wakker was, naar de weyr van de koningin te sturen. Hij was tevreden te merken dat F'nor vrijwel onmiddellijk verscheen. Als de bruinrijder al merkte dat Lessa nieuwsgierig en intens naar het verband op zijn wang keek, dan liet hij daar niets van blijken. In werkelijkheid vergat F'nor zijn wonden op het moment dat F'lar de gewaagde onderneming beschreef het zuidelijke continent te gaan verkennen en er mogelijk een Weyr te stichten, tien omwentelingen terug in de tijd.

'Ik ga geheel vrijwillig, als je T'bor maar met Kylara meestuurt. Ik ga niet wachten tot N'ton en zijn bronzen draak groot genoeg zijn om Kylara aan te kunnen. T'bor en zij zijn als –' F'nor brak zijn zin af met een grijns in de richting van Lessa. 'Nu ja, ze vormen zo goed als maar kan een paar. Ik maak er geen bezwaar tegen... lastiggevallen te worden, maar er zijn grenzen aan wat een man wil doen uit loyaliteit jegens het drakenras.'

F'lar slaagde er nauwelijks in zijn leedvermaak jegens F'nor te onderdrukken. Kylara probeerde al haar trucjes uit op iedere drakenrijder en omdat F'nor niet toehapte, maakte dat haar alleen maar fanatieker.

'Ik hoop dat twee bronzen draken genoeg zijn. Pridith zou er weleens anders over kunnen denken, als de paartijd eenmaal is aangebroken.'

'Maar je kan een bruine niet in een bronzen draak veranderen!' riep F'nor met zoveel verbijstering uit dat F'lar zich niet langer kon inhouden.

'Och, hou op!' En dat deed Lessa in lachen uitbarsten. 'Jullie tweeën zijn al net zo erg,' beet F'nor hun toe, terwijl hij opstond. Als wij nog naar het zuiden gaan, Weyrvrouw, dan moesten wij maar eens opstappen. Helemaal als we willen dat deze lachende maniak tot zichzelf komt, voordat de plechtige, gewichtige Heren komen. Ik haal proviand bij Manora. Nu, Lessa? Ga je mee?' Haar lachen onderdrukkend pakte Lessa haar met bont beklede vliegmantel op en volgde hem. In ieder geval begon het avontuur goed.

Met de schenkkan met klah en zijn mok in de hand verhuisde F'lar naar de raadzaal, terwijl hij erover nadacht of hij de Heren en gildemeesters van de zuidelijke onderneming op de hoogte moest stellen of niet. Het drakenvermogen om zowel tussen tijden als plaatsen te springen was nog niet algemeen bekend. De Heren beseften wellicht niet eens dat dat vermogen de vorige dag gebruikt was om het Draad te vlug af te zijn. Als F'lar er zeker van kon zijn dat de onderneming goed zou verlopen – wel, het zou de vergadering een optimistische ondertoon kunnen verlenen.

Laat de kaarten, met daarop duidelijk zichtbaar de golven en tijden van de Draadaanvallen, de Heren maar geruststellen.

Het duurde niet lang of alle gasten waren bijeen. Niet allen slaagden erin hun angst te verbergen, nu het Draad weer door de Rode Ster werd afgeworpen, om al het leven op Pern te bedreigen. Het zou een moeilijke vergadering worden, dacht F'lar grimmig. Hij verlangde heel eventjes dat hij met F'nor en Lessa meegegaan was naar het zuidelijke continent, maar dat verlangen onderdrukte hij snel. In plaats daarvan boog hij zich volijverig over de kaarten die voor hem lagen.

Het wachten was nog op twee mannen, Meron van Nabol (die hij er liever buiten gehouden had, omdat het een onruststoker was) en Lytol van Ruatha. F'lar had als laatste iemand naar Lytol gestuurd, omdat hij Lessa een ontmoeting met die man wilde besparen. Ze was nog steeds overgevoelig – wat in zijn ogen kinderachtig was – voor het feit dat ze afstand had moeten doen van haar rechten op Ruatha ten gunste van de zoon van Vrouwe Gemma. Lytol, als opzichter van Ruatha, diende deel te nemen aan deze vergadering. Daarnaast was hij ook een ex-drakenrijder en zijn terugkeer naar de Weyr was zonder Lessa's wrok al moeilijk genoeg. Lytol was, met uitzondering van de jonge Larad van Telgar, de waardevolste bondgenoot van de Weyr.

S'lel kwam binnen, met Meron op zijn hielen. Meron was woedend over de oproep; dat bleek duidelijk uit zijn manier van lopen, uit zijn ogen en zijn hooghartige houding. Maar hij was net zo nieuwsgierig als sluw. Larad was de enige van alle Heren die hij met een hoofdknik groette. Hij ging op de voor hem vrijgehouden stoel naast Larad zitten. Uit Merons manier van doen bleek duidelijk dat hij vond dat hij veel te dicht bij F'lar zat.

De Weyrleider beantwoordde S'lels groet en gebaarde waar de bronsrijder moest gaan zitten. F'lar had over de tafelschikking nagedacht en daarbij zorgvuldig bruin- en bronsrijders tussen de Borgheren en de gildemeesters geplaatst. Er was nauwelijks ruimte meer om je te bewegen in de royale grot, maar ook niet om een mes te trekken als de gemoederen verhit raakten.

Een stilte daalde over het gezelschap neer. Toen hij opkeek, zag F'lar dat de gedrongen, angstig kijkende ex-drakenrijder van Ruatha op de drempel van de raadzaal stond. Langzaam bracht hij zijn hand omhoog om de Weyrleider vol respect te begroeten. Terwijl F'lar zijn groet beantwoordde, zag hij dat Lytols linkerwang constant in beweging was door de bekende tic.

Lytols ogen, duister van pijn en innerlijke onrust, verkenden de zaal. Hij knikte naar zijn voormalige vleugelgenoten, naar Larad en Zurg, hoofd van zijn eigen weversgilde. Met stroeve benen liep hij naar de enige overgebleven lege stoel, een groet prevelend tegen T'sum die aan zijn linkerkant zat.

F'lar stond op.

'Ik waardeer het, mijn waarde Heren en gildemeesters, dat u gekomen bent. Het Draad wordt eens te meer gesponnen. De eerste aanval is opgevangen en uit de lucht geschroeid. Heer Vincet,'– de bezorgde Heer van Nerat keek geschrokken op – 'we hebben een laagvliegende patrouille naar het regenwoud gezonden om er zeker van te zijn dat zich nergens Draad heeft ingegraven.'

Vincet slikte nerveus, terwijl zijn gezicht verbleekte bij de gedachte aan de schade die het Draad op zijn vruchtbare, weelderige boerderijen kon aanrichten.

'We zullen uw beste woudlopers nodig hebben om te helpen –'

'Helpen? Maar u zei... het Draad is toch uit de lucht geschroeid?'

'Het is niet verstandig om ook maar het geringste risico te nemen,' antwoordde F'lar, daarbij implicerend dat de patrouille slechts een voorzorgsmaatregel was, terwijl het in feite een noodzaak was.

Vincet snakte naar adem, keek verontrust de zaal rond in de hoop medeleven te krijgen, maar vond dat niet. Al snel zou iedereen zich in zijn positie bevinden...

'Er wordt een patrouille gevlogen boven Keroon en Igen.' F'lar keek eerst naar Heer Corman en vervolgens naar Heer Banger, die ernstig knikte. 'Laat me u geruststellen door te zeggen dat er pas over drie dagen en vier uur weer een aanval zal volgen.' F'lar klopte op de desbetreffende kaart. 'Het Draad zal ongeveer hier boven Telgar beginnen te vallen en dan naar het westen drijven over het meest zuidelijke, bergachtige gedeelte van Crom, en dan over Ruatha en het zuidelijke uiteinde van Nabol.'

'Hoe kunt u daar zo zeker van zijn?'

F'lar herkende de honende stem van Meron van Nabol.

'Het Draad valt niet als de strootjes van het knibbelspel van een kind, Heer Meron,' antwoordde F'lar. 'Het valt in een volstrekt voorspelbaar patroon; de aanvallen duren precies zes uur. De tussenpozen tussen de aanvallen zullen, gedurende de komende paar omwentelingen, geleidelijk korter worden, terwijl de Rode Ster steeds dichterbij komt. Dan, gedurende bijna veertig hele omwentelingen, als de Rode Ster langs en rond ons draait, volgen de aanvalsgolven elkaar om de veertien uur op, op voorspelbare wijze over onze planeet trekkend.'

'Dat zegt u!' spotte Meron en uit de zaal klonk wat gemompelde steun.

'Dat zeggen de balladen van onderricht,' gooide Larad er krachtig tussen.

Meron keek de Heer van Telgar woedend aan en vervolgde: 'Ik herinner me een andere voorspelling van u, dat het Draad onmiddellijk na de winterzonnewende zou gaan vallen.'

'Wat ook gebeurde,' onderbrak F'lar hem. 'In de vorm van zwart stof boven de noordelijke Borgen. Dankzij onze gelukssterren hebben we wat respijt gehad doordat we zo'n ongewoon lange en koude omwenteling hebben gehad.'

'Stof?' vroeg Nessel van Crom met nadruk. 'Was dat stof Draad?' Hij was een van Fax' bloedverwanten en stond onder Merons invloed: een oudere man die zijn lering getrokken had uit de bloedige werkwijze van zijn imperialistische verwant, maar niet de hersens had de originele lessen te verbeteren of veranderen. 'Het waait nog steeds over mijn Borg. Is het gevaarlijk?'

F'lar schudde nadrukkelijk zijn hoofd. 'Hoe lang waait het zwarte stof al over uw Borg? Weken? En heeft het enig kwaad gedaan?'

Nessel fronste.

'Ik ben geïnteresseerd in uw kaarten, Weyrleider,' zei Larad van Telgar gladjes. 'Zullen ze ons een accuraat idee geven hoe vaak we het Draad boven onze eigen gebieden mogen verwachten?'

'Ja. U kunt er ook op rekenen dat er kort voor de aanval drakenrijders aanwezig zullen zijn,' vervolgde F'lar. 'Desalniettemin zijn aanvullende maatregelen uwerzijds noodzakelijk en daarom heb ik deze raad bijeengeroepen.'

'Wacht eens even,' grauwde Corman van Keroon. 'Ik wil van die fantastische kaarten een kopie hebben. Ik wil weten wat die banden en golvende lijnen werkelijk betekenen. Ik wil...'

'Maar natuurlijk kunt u een eigen tijdschema krijgen. Ik ben van plan meesterbard Robinton' – F'lar knikte respectvol naar de gildemeester – 'opdracht te geven toe te zien op het kopiëren en zich ervan te vergewissen dat iedereen de betreffende tijdsberekeningen begrijpt.'

Robinton, een lange, uitgemergelde man met een gegroefd, somber gelaat, boog diep. Een dunne glimlach speelde om zijn brede lippen vanwege de nu hoopvolle blikken die hem door de Borgheren gegund werden. Met zijn ambacht was veelvuldig de spot gedreven, zoals met dat van de drakenrijders, en dit nieuwe respect vond hij amusant. Hij was een man met een scherp oog voor het belachelijke en met een levendige fantasie. De omstandigheden waren te ironisch om niet zijn aangeboren gevoel voor rechtvaardigheid aan te spreken. Hij beperkte zich tot een diepe buiging en een paar milde woorden.

'Waarlijk, allen zullen acht slaan op de meester. Zijn stem had een diepe klank, zijn woorden werden duidelijk en zonder accent uitgesproken.

F'lar keek Robinton streng aan toen hij de dubbele steek van die ene zin voelde. Ook Larad keek naar de meesterbard, terwijl hij haastig zijn keel schraapte.

'We krijgen dus allemaal kaarten,' zei Larad om Meron te vlug af te zijn. 'De drakenrijders komen ons te hulp, zodra het Draad begint te vallen. Waaruit bestaan de extra maatregelen? En waarom zijn ze nodig?'

Alle ogen werden weer op F'lar gericht.

'We hebben maar één Weyr, waar er eens zes vlogen.'

'Maar er wordt gezegd dat Ramoth meer dan veertig eieren heeft gelegd,' riep iemand achter in de zaal. 'En waarom hebben jullie nog meer van onze jongelingen geschouwd?'

'Eénenveertig vooralsnog onvolwassen draken,' zei F'lar. Persoonlijk hoopte hij dat de zuidelijke onderneming zijn vruchten zou afwerpen. Er klonk werkelijke angst door in de stem van de man. 'Ze groeien snel en goed. Op dit moment, nu het Draad niet al te vaak toeslaat, is onze Weyr voldoende... als we uw medewerking op de grond krijgen. Het is Traditie' – tactvol knikte hij naar Robinton, de man die de traditionele gebruiken verkondigde – 'dat u, Borgheren, alleen verantwoordelijk bent voor uw eigen woonplaatsen, die, natuurlijk, adequaat beschermd worden door vuurputten en kale rots. Maar het is nu lente en we hebben toegelaten dat onze hoogten met wilde vegetatie bedekt zijn geraakt. Op het bouwland bloeien vele gewassen. Dit resulteert in een enorm gebied dat kwetsbaar is voor het Draad. Een gebied ook dat op dit moment niet door een Weyr verkend kan worden zonder de vitaliteit van onze draken en hun berijders ernstig uit te putten.

Na deze eerlijke bekentenis verspreidde zich een angstig en tegelijk woedend gemompel door de zaal.

'Ramoth zal binnenkort weer opstijgen om te paren,' vervolgde F'lar op zakelijke toon. 'Natuurlijk, in andere tijden begonnen de koninginnen vele omwentelingen voor de gevaarlijke zonnewende grote legsels voort te brengen, evenals meer koninginnen. Ongelukkigerwijs was Jora ziek en oud en Nemorth onhandelbaar. De zaak –' Hij werd onderbroken.

'Jullie drakenrijders leiden ons allen met jullie hooghartige houding naar de verdommenis!'

'Dat is uw eigen schuld,' sneed Robintons stem door de kreten die daarop volgden. 'Geef dat maar toe, allemaal. Jullie hebben de Weyr minder eer betoond dan het nest van jullie waakwher – en dat was al niet veel! Maar nu staat de dief op de Hoogten en schreeuwen jullie, omdat het beest bijna doodgegaan is door verwaarlozing. Slaan zullen jullie hem nu, nietwaar? Terwijl jullie hem naar zijn nest hebben verbannen, omdat hij jullie trachtte te waarschuwen? Probeerde om jullie zover te krijgen dat jullie je gingen voorbereiden op de invasie? Dit rust op jullie geweten, niet op dat van de Weyrleider of de drakenrijders, die de afgelopen honderden omwentelingen eerlijk hun plicht hebben vervuld... ondanks jullie protesten. Hoeveel van jullie' – zijn toon was vernietigend – 'zijn in gedachte en daad het drakenras gunstig gezind geweest? Hoe vaak heb ik niet, vanaf het moment dat ik gildemeester van mijn gilde ben, mijn barden horen klagen dat ze geslagen werden, omdat ze, zoals hun plicht is, de oude balladen zongen? Het is slechts jullie verdiende loon, m'n waarde Heren en gildelieden, nu te moeten piepen en kronkelen in jullie stenen Borgen, terwijl jullie gewassen sterven tijdens het ontkiemen.'

Hij stond op.

"'Het Draad zal niet vallen. Het is slechts een winterverhaal van de barden",' jankte hij in een perfecte imitatie van Nessel. "'Deze drakenrijders zuigen ons uit door onze oogsten en erfgenamen te nemen".' Nu had zijn stem de samengeknepen, insinuerende toon van Meron. 'En nu is de waarheid even bitter als de angsten van een dapper man en even moeilijk te slikken als valkruid. Eigenlijk zouden de drakenrijders moeten toekijken terwijl jullie op de spoel van het Draad gesponnen worden, als beloning voor alle eer die jullie hun betoond hebben.'

'Bitra, Lemos en ikzelf,' sprak Raid, de pezige Heer van Benden, zijn stompe kin strijdlustig opheffend, 'hebben onze plicht jegens de Weyr altijd vervuld.'

Robinton draaide zich snel naar hem om. Zijn ogen vonkten, terwijl hij hem lang aankeek.

'Ja, dat hebben jullie. Van alle grote Borgen zijn jullie drieën loyaal geweest. Maar de rest...' en hij verhief verbolgen zijn stem, 'als spreekbuis van mijn ambacht ken ik jullie mening over het drakenras tot de laatste punt van iedere strofe. Ik heb het eerste gefluister gehoord over jullie poging om naar de Weyr op te trekken.' Hij lachte ruw en wees met een lange vinger naar Vincet. 'Waar zou u vandaag geweest zijn, m'n waarde Heer Vincet, als de Weyr u niet de aftocht had laten blazen, in de hoop dat uw vrouwen dan terug zouden komen? Jullie allemaal,' en zijn beschuldigende vinger wees naar iedere Heer die aan die mislukte poging had meegedaan, 'trokken in feite op tegen de Weyr omdat... er... geen... Draad... meer... zou... zijn!'

Hij zette zijn vuisten op zijn heupen en keek de vergadering woedend aan. F'lar had hem wel willen omhelzen. Het was duidelijk waarom de man meesterbard was en hij was dankbaar dat deze man een bondgenoot van de Weyr was.

'En nu, op dit kritieke moment, hebben jullie de ongelooflijke arrogantie tegen iedere maatregel die de Weyr voorstelt te protesteren?' Robintons soepele stem droop van de hoon en verbazing. 'Sla acht op wat de Weyrleider zegt en bespaar hem jullie kleingeestige muggenzifterij!' Hij beet die woorden eruit, zoals een vader een zich misdragend kind zou vermanen. 'U vroeg,' sprak hij op beleefde toon, terwijl hij F'lar aankeek, 'geloof ik, om onze medewerking, waarde F'lar? Wat verlangt u van ze?'

F'lar schraapte haastig zijn keel.

'Ik verzoek de Borgen hun eigen velden en bossen te beschermen en schoon te maken, indien mogelijk tijdens de aanvallen, anders nadat het Draad gepasseerd is. Alle plaatsen waar zich Draad heeft ingegraven, moeten gevonden worden, aangegeven en vernietigd. Hoe sneller ze gevonden worden, hoe gemakkelijker ze opgeruimd kunnen worden.'

'Maar er is geen tijd meer om door ons hele land vuurgeulen te graven... we raken de helft van ons bouwland kwijt,' riep Nessel uit.

'Er werden in vervlogen tijden andere manieren aangewend. Ik geloof dat onze meestersmid daar iets van af weet.' F'lar gebaarde beleefd naar Fandarel, het archetype van zijn ambacht.

De gildemeester der smeden stak verscheidene centimeters boven iedereen in de raadzaal uit. Zijn massieve schouders en gespierde armen drukten tegen zijn buren aan, hoewel hij niemand wilde wegdrukken. Hij stond op, als een reusachtige, menselijke boomstronk en haakte met duimen als de horens van een beest achter de brede riem die zijn heuploze lijf omspande. Zijn stem, die na vele omwentelingen van het boven loeiende haarden en hamers uit brullen niet langer lieflijk klonk, was, in vergelijking met de melodieuze bas van Robinton, een verbleekte, ongeoefende lichte bariton.

'Er waren machines, zoveel is waar,' gaf hij op bedachtzame toon toe. 'Mijn vader vertelde me erover als een rariteit van het Ambacht. Misschien zijn er in de smidse nog schetsen. Misschien ook niet. Dergelijke dingen blijven niet lang bewaard op huiden.' Hij wierp een zijdelingse blik vanonder zijn zware, borstelige wenkbrauwen naar de gildemeester der looiers.

'Het zijn nu onze eigen huiden die we moeten redden,' merkte F'lar op om een dispuut tussen de verschillende ambachten te voorkomen.

Fandarel gromde zo dat F'lar niet wist of de man lachte of een instemmend keelgeluid maakte.

'Ik zal de zaak overdenken. Net als al mijn medegildelieden,' verzekerde Fandarel de Weyrleider. 'Het zal niet meevallen het Draad van de grond te schroeien zonder schade aan te richten aan de aarde. Er zijn wel vloeistoffen die branden en schroeien. We gebruiken een zuur om patronen op dolken en siermetaal te etsen. Wij van het gilde noemen het haanodrie. Ook is er het zwart zwaarwater dat op het oppervlak van poelen in Igen en Boll ligt. Het brandt lang en heet. En als de koude omwenteling het Draad deed verstoffen, dan doet het ijs van de koudste noordelijke streken het Draad misschien bevriezen. Het probleem is dat ijs naar het Draad te brengen, aangezien het Draad niet zo vriendelijk is te vallen waar het ons goed uitkomt...' Hij vertrok zijn gezicht tot een grijns.

F'lar staarde de man verbaasd aan. Wist de man hoe geestig hij was? Nee, hij sprak met oprechte bezorgdheid. De meestersmid krabde op zijn hoofd, waarbij zijn harde vingers hoorbare, raspende geluiden produceerden over zijn ruwe haren en door hitte geharde hoofdhuid.

'Een leuk probleem. Een leuk probleem,' overdacht hij, niet uit het veld geslagen. 'Ik zal er mijn volle aandacht op richten.' Hij ging weer zitten. De zware bank kraakte onder zijn gewicht.

De meesterboer stak aarzelend zijn hand op.

'Toen ik gildemeester werd, ben ik ergens een vermelding tegengekomen van de zandwormen van Igen. Die werden eens gekweekt als een beschermende –'

'Nooit gehoord dat Igen iets nuttigs voortbracht, behalve zand en hitte,' schimpte iemand.

'We kunnen elke suggestie gebruiken,' zei F'lar scherp, terwijl hij de spreker probeerde te identificeren. 'Wilt u alstublieft proberen die vermelding terug te vinden, gildemeester? Heer Banger van Igen, vang een aantal van die zandwormen voor mij!'

Banger, die ook verbaasd was dat zijn dorre gebied een verborgen, waardevolle eigenschap bezat, knikte heftig.

'Tijdens aanvallen moet iedereen van de Borgen georganiseerd worden in grondtroepen om ingravend Draad op te sporen, te merken en er brandend vuursteen op te gooien, totdat we over effectievere middelen beschikken om het Draad te vernietigen. Ik wil niet dat er iemand gewond raakt, maar we weten hoe snel het Draad zich ingraaft en hoe diep. Geen enkel stukje Draad mag zich vermenigvuldigen. U loopt het risico,' zei hij tegen de Borgheren, 'meer te verliezen dan wie dan ook. Waak niet alleen over uzelf, want ingravend Draad op uw eigen grond kan grenzen oversteken naar het gebied van uw buren. Mobiliseer iedere man, vrouw, kind, boerderij en werkplaats. Doe het nu.'

De atmosfeer in de raadzaal was vervuld van spanning en stil gepeins, totdat Zurg, de meesterwever, opstond om te spreken.

'Ook mijn gilde heeft iets bij te dragen... wat logisch is, omdat we elke dag van ons leven met draad te maken hebben... met inachtneming van de oude methoden.' Zurgs stem klonk licht en droog en zijn ogen, ingebed in plooien van mager, rimpelig vlees, schoten van het ene naar het andere gezicht van zijn toehoorders. 'In Borg Ruath zag ik eens op een muur... wie weet waar het tapijt zich nu bevindt?' Hij keek verlegen naar Meron van Nabol en vervolgens naar Bargen van de Hoogten, die Fax daar opgevolgd was. 'Het tapijt was even oud als het drakenras en toonde, onder andere, een man te voet, die een vreemd ding op zijn rug droeg. In zijn hand hield hij een rond voorwerp, zo lang als een zwaard, waaruit tongen van vuur, schitterend geweven in de oranjerode kleur die nu verloren is, naar de grond spoten. Natuurlijk vlogen daarboven draken in strakke formaties, overheersend bronzen... nog een kleurschakering die verloren gegaan is. Als gevolg daarvan herinner ik me het werkstuk los van het onderwerp zo goed.'

'Een vlammenwerper?' rommelde de smid. 'Een vlammenwerper?' herhaalde hij met dalende intonatie. 'Een vlammenwerper,' prevelde hij nadenkend, zijn zware wenkbrauwen samengetrokken in een reusachtige frons. 'Een werper van wat voor vlammen? Dat vereist denkwerk.' Hij liet zijn hoofd zakken en zei niets, zo diep in gedachten verzonken dat hij alle interesse in de rest van de discussie verloor.

'Ja, m'n waarde Zurg, vele kneepjes van vele ambachten zijn tijdens de recente omwentelingen verloren gegaan,' merkte F'lar smalend op. Als we in leven willen blijven, moet die kennis teruggevonden worden... en snel. Zelf zou ik heel graag het tapijt waar Meester Zurg over sprak terugvinden.'

F'lar keek de Heren die na Fax' dood om diens zeven Borgen geruzied hadden betekenisvol aan. 'Dat kan u allen veel verliezen besparen. Ik stel voor dat het tapijt snel in Ruatha verschijnt. Of in Zurgs of Fandarels werkplaats. Wat het beste uitkomt.'

Er werd wat geschuifeld, maar niemand bekende er de eigenaar van te zijn.

'Daarna kan het aan Fax' zoon teruggegeven worden, die nu Heer van Ruatha is,' voegde F'lar eraan toe, op wrange wijze geamuseerd door de rechtvaardigheid van een dergelijke daad.

Lytol snoof zachtjes en keek de zaal rond. F'lar voelde een vluchtig medeleven met Jaxom, die door zo'n uiterlijk vreugdeloze, maar eerlijke voogd werd opgevoed.

'Staat u me toe, Heer Weyrleider.' Met die woorden mengde Robinton zich opnieuw in het gesprek. 'We zullen wellicht allen profijt trekken van onderzoek in onze eigen annalen, zoals uw kaarten hebben bewezen.' Plotseling glimlachte hij, onverwacht verlegen. 'Ik geef toe dat ik mezelf enigszins te schande gezet voel, omdat wij, Barden, onpopulaire balladen hebben laten schieten en beknibbeld hebben op enkele van de langere balladen van onderricht en sagen... wegens gebrek aan luisteraars en, af en toe, met het oog op het behoud van onze eigen huiden.'

F'lar onderdrukte met een kuch zijn lachen. Robinton was een meester.

'Ik moet dat Ruathaanse tapijt zien,' loeide Fandarel plotseling.

'Ik ben er zeker van dat u het snel in handen zal hebben,' verzekerde F'lar hem met meer vertrouwen dan hij eigenlijk voelde. 'Mijne heren, er valt nog veel te doen. Nu u allen begrijpt wat we onder ogen moeten zien, laat ik het aan u over als leider van uw eigen Borgen en ambachten hoe u uw mensen het beste kunt organiseren. Gildemeesters, laat uw beste mensen zich over onze speciale problemen buigen: bekijk opnieuw alle annalen waar iets nuttigs in zou kunnen staan. Heren van Telgar, Crom, Ruatha en Nabol, ik zal over drie dagen bij u zijn. Heren van Nerat, Keroon en Igen, ik sta nu tot uw beschikking om u te helpen ieder Draad op uw land uit te roeien. Stel de meestermijnwerker op de hoogte van uw behoeften, nu we hem toch in ons midden hebben. Hoe staat het met uw ambacht?'

'Blij zo druk bezig te zijn met ons werk, Weyrleider,' begon de meestermijnwerker.

Op dat moment ving F'lar een blik op van F'nor, die in de schaduwen van het portaal rondhing en zijn aandacht probeerde te trekken. De bruinrijder grijnsde triomfantelijk en stond te popelen om hem het nieuws te vertellen.

F'lar vroeg zich af hoe ze zo snel van het zuidelijke continent hadden kunnen terugkeren en realiseerde zich toen dat F'nor – alweer – gebruind was. Hij gebaarde met zijn hoofd, waarmee hij aangaf dat F'nor zich moest verwijderen en in het slaapvertrek moest wachten. 'Heren en gildemeesters, voor boodschappen en transporten staat een draakje tot uw beschikking. Voor nu, een goede morgen.'

Hij liep de raadzaal uit, door de gang naar de weyr van de koningin en schoof de nog bewegende gordijnen opzij om het slaapvertrek te betreden. F'nor schonk zichzelf net een glas wijn in.

'Succes!' schreeuwde F'nor, toen de Weyrleider binnenkwam. 'Hoewel ik nooit zal begrijpen hoe je wist dat je tweeëndertig kandidaten moest sturen. Ik dacht dat je onze nobele Pridith beledigde. Maar tweeëndertig eieren was exact wat ze in vier dagen legde. Het kostte me moeite om niet meteen bij het eerste ei al uit te rijden.'

F'lar reageerde met hartelijke felicitaties, opgelucht dat er in ieder geval zoveel profijt uit deze ogenschijnlijk gedoemde onderneming werd getrokken. Wat hij nu nog moest zien uit te vissen, was hoeveel langer F'nor in het zuiden was gebleven sinds zijn wanhopige bezoek de avond tevoren. Want er vielen geen rimpels van zorgen of spanning te ontwaren in F'nors grijnzende, goed gebruinde gezicht.

'Geen koninginnenei?' vroeg F'lar hoopvol. Met tweeëndertig eieren uit één experiment konden ze het misschien nog een keer proberen met een tweede koningin.

F'nor trok een lang gezicht. 'Nee. En ik was er zo zeker van dat er één zou zijn. Maar er zijn wel veertien bronzen. Op dat punt heeft Pridith Ramoth overtroffen,' voegde hij er trots aan toe.

'Dat heeft ze zeker. Hoe gaat het verder met de Weyr?'

F'nor schudde fronsend zijn hoofd. 'Kylara is... wel, ze is een probleem. Maakt constant moeilijkheden. T'bor heeft het moeilijk met haar en hij is zo prikkelbaar dat iedereen op een afstand blijft. F'nors gezicht lichtte een beetje op. 'De jonge N'ton groeit uit tot een goede vleugelleider en zijn bronzen draak zou T'bors Orth kunnen overvliegen als Pridith weer opstijgt om te paren. Niet dat ik N'ton Kylara toewens... of wie dan ook.'

'Geen problemen dus met voorraden?'

Nu lachte F'nor voluit. 'Als je niet duidelijk had gemaakt dat we niet met jullie hier in contact moesten treden, dan zouden we jullie kunnen voorzien van fruit en verse groenten die alles uit het noorden overtreffen. We eten zoals drakenrijders horen te eten! F'lar, we moeten eens overwegen of we daar niet een voorraad-Weyr kunnen inrichten. Dan zullen we ons nooit meer zorgen hoeven te maken over tiendenkaravanen en...'

Alles op zijn tijd. Ga nu maar terug. Je weet dat je deze bezoeken kort moet houden.'

F'nor grijnsde. 'Och, het is niet zo erg. Overigens ben ik toch niet hier in deze tijd.'

'Dat is waar,' stemde F'lar in, 'maar vergis je niet in de tijd, zodat je niet hier komt als je er wel bent.'

'Hmmm? O, ja, da's goed. Ik vergeet dat de tijd voor ons kruipt en voor jullie voorbijschiet. Nou, ik kom niet terug voordat Pridith een tweede legsel voortgebracht heeft.'

Vrolijk nam F'nor afscheid en hij liep de weyr uit. F'lar keek hem nadenkend na, terwijl hij langzaam naar de raadzaal terugliep. Tweeëndertig nieuwe draken, waarvan veertien bronzen, was lang niet slecht en leek het waard om risico voor te lopen. Of zouden de risico's groter worden?

Iemand schraapte opzettelijk zijn keel. F'lar keek op en zag Robinton staan in de doorgang die naar de raadzaal leidde.

'Voordat ik de kaarten kan kopiëren en de anderen kan leren hoe ze te gebruiken, Weyrleider, moet ik ze zelf helemaal doorgronden. Daarom nam ik de vrijheid achter te blijven.'

'U bent een goede voorvechter, meesterbard.'

'Voor uw edele zaak, Weyrleider.' Robintons ogen glinsterden plagerig. 'Ik heb het Ei gesmeekt om een kans om voor zo'n edel gehoor te mogen spreken.'

'Eerst een glas wijn?'

'De druiven van Benden vervullen Pern met afgunst.'

'Als men een dergelijk delicaat boeket weet te waarderen.'

'Het wordt zorgvuldig gekweekt, door kenners.'

F'lar vroeg zich af wanneer de man op zou houden met woordspelingen. Hij had meer op zijn hart dan het bestuderen van de tijdkaarten.

'Er speelt een ballade door mijn geest die ik vanwege een gebrek aan verklaringen terzijde heb geschoven toen ik meester werd van mijn gildehal,' zei hij voorzichtig, nadat hij met waardering van de wijn geproefd had. 'Het is een stroef lied, zowel qua melodie als qua woorden. Men ontwikkelt, zoals een bard betaamt, een zekere gevoeligheid waardoor men leert te onderscheiden wat goed ontvangen zal worden en wat afgewezen zal worden, meestal luidruchtig...' Hij vertrok zijn gezicht bij de herinnering daaraan. 'Ik merkte dat dit lied zowel de zanger als zijn publiek in de war bracht en heb het aan de circulatie onttrokken. Nu, net als dat tapijt, dient het opnieuw te voorschijn gehaald te worden.'

Na zijn dood was C'gans instrument aan de muur van de raadzaal gehangen, totdat een nieuwe Weyrzanger gekozen kon worden. De gitaar was zeer oud, het hout dun. Oude C'gan had hem goed gestemd gehouden en er een hoes omheen gedaan. De meesterbard behandelde hem nu met veel eerbied, zachtjes op de snaren tokkelend om de klank van het instrument te horen. Hij trok zijn wenkbrauwen op, toen hij de delicate tonen van de gitaar hoorde.

Hij tokkelde een akkoord, een dissonant. F'lar vroeg zich af of het instrument ontstemd was of dat de bard per ongeluk de verkeerde snaar aangeraakt had. Maar Robinton herhaalde de vreemde dissonant om die vervolgens tot een ongewone mineurtoon te moduleren, die nog meer verwarring zaaide dan de eerste tonen.

'Ik zei al dat het een stroef lied was. En ik vraag me af of u de antwoorden hebt op de vragen die het stelt. Ik heb er de laatste tijd heel veel over nagedacht.'

Toen begon hij abrupt te zingen.

Weggegaan, vooruitgegaan,

Echo's, zonder antwoord vervlogen.

Open, stoffig, leeg en doods,

Waar is al 't Weyrvolk heengetogen?

Waarom toch lieten alle draken

De Weyrs ten prooi aan weer en wind,

De kuddedieren vrijuit zwerven?

Wie, die onze beschermers vindt?

Zijn die naar 'n nieuwe Weyr gegaan,

Waar anderen wrede Draden vrezen?

Zijn ze werelden hiervandaan?

Waarom zou hier zo'n leegte wezen?

Het laatste klaaglijke akkoord stierf weg.

'U beseft natuurlijk dat dit lied zo'n vierhonderd omwentelingen geleden voor het eerst in de annalen werd opgetekend,' zei Robinton zachtjes, de gitaar met beide armen wiegend. 'De Rode Ster was gepasseerd en niet langer dichtbij genoeg om aan te vallen. De mensen hadden reden genoeg om door het plotselinge verlies van de bevolking van vijf Weyrs geschokt te zijn en zich daarover zorgen te maken. O, ik kan me voorstellen dat ze toen konden kiezen uit een aantal mogelijke verklaringen, maar geen enkele... geen enkele van die verklaringen... is opgetekend.' Robinton hield betekenisvol zijn mond.

'Ik heb er ook geen gevonden,' antwoordde F'lar. 'Ik heb alle annalen van de andere Weyrs hier naar toe laten brengen... opdat ik precieze tijdkaarten kon maken van de aanvalsgolven. En die andere annalen van de Weyrs eindigen gewoonweg F'lar maakte met zijn hand een hakkend gebaar. 'In de annalen van Benden wordt niets gezegd over ziekte, dood, branden, rampen – geen enkel verklarend woord over het plotselinge wegvallen van het normale contact tussen de Weyrs. De annalen van Benden worden zorgeloos en vrolijk voortgezet, maar dan ook alleen voor Benden. Er is slechts één vermelding die naar de massale verdwijning verwijst... het instellen van patrouilles over geheel Pern, wat niet onder de verantwoordelijkheid van Benden alleen valt. En dat is alles.'

'Vreemd,' sprak Robinton nadenkend. 'Het kan natuurlijk zijn dat, toen het gevaar van de Rode Ster eenmaal voorbij was, draken en berijders tussen gegaan zijn om de druk op de Borgen te verlichten. Maar dat kan ik haast niet geloven. De annalen van mijn gilde vermelden wel dat er toen slechte oogsten waren en verscheidene natuurrampen... niet het Draad, maar andere. Mensen kunnen dapper zijn en uw ras het meest van allen, maar massale zelfmoord? Nee, die verklaring weiger ik eenvoudig te geloven... niet waar het drakenrijders betreft.'

'Mijn dank,' zei F'lar met lichte ironie.

'Tot uw dienst,' antwoordde Robinton met een hoffelijke knik.

F'lar grinnikte waarderend. 'Ik merk dat we niet alleen te veel aan huiden hechten, maar ook aan de Weyr.'

Robinton dronk zijn glas leeg en bekeek het treurig totdat F'lar het opnieuw vulde.

'Welnu, uw isolement heeft toch een zeker doel gediend. Verder heeft u die opstand van de Heren op indrukwekkende wijze aangepakt. Ik stikte bijna van het lachen,' merkte Robinton breeduit grijnzend op. 'Hun vrouwen stelen in de ademtocht van een draak!' Hij grinnikte opnieuw en werd toen weer nuchter, F'lar recht in het gezicht kijkend. 'Gewend als ik ben om te luisteren naar wat iemand niet hardop zegt, vermoed ik dat er veel is dat u verbloemd hebt in de raadsvergadering. U kunt verzekerd zijn van mijn discretie... en... u kunt op mijn volledige steun rekenen, alsmede op die van mijn niet geheel ineffectieve gilde. Om kort te gaan, hoe kunnen mijn barden u helpen?' en hij tokkelde een levendige mars. 'Het bloed van mannen opstoken met balladen van glorie en succes uit het verleden?' Het lied veranderde onder zijn flitsende vingers abrupt in een strak ritme. 'Hun mentale en fysieke pezen aansterken tegen tegenslag?'

'Als al uw barden de mannen evenzeer konden beroeren als u, dan zou ik geen zorgen meer hebben die niet onmiddellijk door een extra vijfhonderd draken opgelost konden worden.'

'O, dus ondanks uw dappere woorden en gemerkte kaarten is de situatie' – een aan de gitaar onttrokken dissonant accentueerde zijn woorden – 'nog wanhopiger dan u deed voorkomen.'

'Dat zou kunnen.'

'De vlammenwerpers die de oude Zurg zich herinnerde en die Fandarel opnieuw moet uitvinden – kunnen zij de balans in ons voordeel doen doorslaan?'

F'lar keek de intelligente man bedachtzaam aan en nam snel een beslissing.

'Zelfs de zandwormen uit Igen zullen helpen, maar terwijl de wereld draait en de Rode Ster nadert, zullen de tussenpozen tussen de aanvallen steeds korter worden en we hebben maar tweeënzeventig draken om aan het aantal dat we gisteren hadden, toe te voegen. Eén is er dood en verscheidene andere kunnen een aantal weken niet vliegen.'

'Tweeënzeventig?' Scherp pikte Robinton dit aantal op. 'Ramoth legde er slechts veertig en die zijn nog te jong om vlamstenen te eten.'

F'lar beschreef de expeditie van F'nor en Lessa die op dat moment onderweg was, vluchtig. Hij ging verder met F'nors terugkeer en waarschuwingen te beschrijven, evenals het feit dat het experiment gedeeltelijk geslaagd was door het uitbroeden van de tweeëndertig draken uit Pridiths eerste legsel. Ook dit punt nam Robinton snel in zich op.

'Hoe kan F'nor teruggekeerd zijn, terwijl u nog niet van Lessa en hem gehoord hebt dat er een broedplaats is op het zuidelijke continent?'

'Draken kunnen zowel tussen tijden als plaatsen springen. Ze gaan even gemakkelijk naar een wanneer als een waar.'

Terwijl hij dit verbazingwekkende nieuws verteerde, werden Robintons ogen groter.

'Op die manier konden we de aanval op Nerat gisterochtend te vlug af zijn. We sprongen twee uur tussen tijden om het Draad toen het begon te vallen op te vangen.'

'Jullie kunnen werkelijk achteruit springen? Hoe ver?'

'Dat weet ik niet. Lessa sprong onbedoeld terug naar Borg Ruath, toen ik haar aan het leren was Ramoth te vliegen, naar een dageraad dertien omwentelingen geleden, het moment dat Fax' soldaten vanaf de Hoogten de Borg binnendrongen. Toen ze naar het heden terugkeerde, heb ik een sprong tussen tijden van een tiental omwentelingen geprobeerd. Voor draken is het een simpele zaak om tussen tijden of plaatsen te springen, maar het schijnt de berijder enorm uit te putten. Toen we gisteren uit Nerat terugkwamen en nog door moesten naar Keroon, voelde ik me alsof men me in een vijzel had platgestampt en een hele zomer op de vlakte van Igen had laten drogen.' F'lar schudde zijn hoofd. 'We zijn er duidelijk in geslaagd Kylara, Pridith en de anderen tien omwentelingen tussen te sturen, omdat F'nor me al heeft gemeld dat hij er verscheidene omwentelingen is geweest. De uitputting van de mensen wordt steeds erger. Toch zullen tweeënzeventig draken meer veel verschil uitmaken.'

'Stuur een ruiter vooruit in de tijd om te zien of het voldoende is,' stelde Robinton behulpzaam voor. 'Het zou u een paar dagen van zorgen maken schelen.'

'Ik weet niet of je naar een wanneer kunt springen dat nog niet heeft plaatsgevonden. Je moet je draak namelijk herkenningspunten kunnen geven. Hoe kan je hem naar een tijd verwijzen die nog niet heeft plaatsgevonden?'

'U heeft toch fantasie? Projecteer het.'

'En misschien een draak kwijtraken, die ik niet kan missen? Nee, ik moet doorgaan op de ingeslagen weg... F'nors terugkeer geeft dat duidelijk aan. Dat doet me eraan herinneren dat ik bevelen moet geven om de voorbereidingen te treffen. Daarna zal ik met u de tijdkaarten bespreken.'

Pas na het middagmaal, dat Robinton met de Weyrleider gebruikte, begreep de Meesterbard de kaarten en hij vertrok om te beginnen met het kopiëren.

Over een woeste, verlaten zee,

Waar lang geen draak de vleugels spande,

Vlogen in 't voorjaar goud en bruin,

Om te zien of de dood lag over de landen.

Terwijl Ramoth en Canth Lessa en F'nor naar de Sterrensteen brachten, zagen ze de eerste Borgheren en gildemeesters arriveren voor de raadsvergadering.

Om terug te keren naar het zuidelijke continent van tien omwentelingen geleden, hadden Lessa en F'nor besloten dat het het gemakkelijkste was eerst tussen tijden te springen naar de Weyr van tien omwentelingen tevoren, zoals F'nor die zich herinnerde. Daarna zouden ze tussen plaatsen springen naar een punt net buiten de kust van het vergeten zuidelijke continent, het dichtstbijzijnde herkenningspunt dat de annalen gaven.

F'nor gaf Canth een gedachte door aan een speciale dag die hij zich van tien omwentelingen geleden nog kon herinneren. Ramoth nam het beeld over uit de geest van de bruine draak. De verschrikkelijke kou van het tussen tijden springen deed Lessa naar adem snakken en met intense opluchting ving ze een glimp op van normale weyractiviteiten, voordat de draken hen tussen plaatsen meevoerden om ten slotte boven de woelige zee te blijven hangen.

Vóór hen, als een paarse veeg in de bewolkte, sombere dag, lag het zuidelijke continent. Lessa voelde hoe de onzekerheid van de verplaatsing in de tijd vervangen werd door een nieuwe ongerustheid. Ramoth vloog met machtige vleugelslagen voorwaarts in de richting van de verre kust. Dapper probeerde Canth een vergelijkbare snelheid aan te houden.

Hij is maar een bruine draak, voer Lessa tegen haar gouden koningin uit.

Als hij met mij uitvliegt, antwoordde Ramoth koud, moet hij zijn vleugels maar een beetje verder uitspreiden.

Lessa grinnikte en bedacht dat Ramoth nog steeds gepikeerd was dat ze niet met haar weyrgenoten had mogen meevechten. De mannetjes zouden het de komende tijd niet gemakkelijk met haar hebben.

Als eerste zagen ze een vlucht wherries en ze realiseerden zich toen dat er in ieder geval wat vegetatie op het continent moest zijn. Wherries leefden van groene vegetatie, al konden ze in geval van nood van weinig meer dan af en toe een larve leven.

Lessa liet Canth vragen doorgeven aan zijn berijder. Als het zuidelijke continent door het Draad kaalgevreten was, hoe kon dan nieuwe vegetatie ontstaan? Waar kwamen de wherries vandaan?

Heb je ooit gezien hoe zaaddozen opensplijten en de zaadjes door de wind meegevoerd worden? Ooit gezien dat de wherries na de zonnewende naar het zuiden trekken?

Ja... maar...

Ja, maar!

Maar het land was door het Draad kaalgevreten!

In minder dan vierhonderd omwentelingen ontspruiten zelfs de verschroeide heuveltoppen van ons continent opnieuw in de lente, antwoordde F'nor via Canth, dus het valt aan te nemen dat ook het zuidelijke continent opnieuw kan opleven.

Zelfs met de vaart die Ramoth erachter zette, duurde het toch nog een tijd voordat ze de grillige kust bereikten, met zijn grimmige klippen en naakte rotsen in het sombere licht. Lessa kreunde zachtjes, maar drong er bij Ramoth op aan hoger te gaan vliegen, zodat ze over de maskerende Hoogten heen konden kijken. Alles zag er grijs en verlaten uit vanaf die hoogte.

Plotseling brak de zon door de wolken en het grijs loste op in dicht groen met bruine massa's; levende kleuren – het levende groen van een weelderige tropische begroeiing, het bruin van gezonde bomen en klimplanten. Lessa's triomfkreet werd door F'nors 'hoera' en de bronzen drakenstemmen van een echo voorzien. Wherries, door het ongewone geluid opgeschrikt, verlieten onder het slaken van angstkreten hun rustplaatsen.

Voorbij de kaap liep het land schuin af naar jungle en graslanden, vergelijkbaar met het midden van Bol. Hoewel ze de hele ochtend zochten, konden ze geen gastvrije rotswanden vinden waarin een nieuwe Weyr gesticht kon worden. Was dat een factor die bijdroeg aan het mislukken van de zuidelijke onderneming? vroeg Lessa zich af.

Ontmoedigd landden ze op een hoog plateau naast een klein meer. Het was weer warm, maar niet drukkend en terwijl Lessa en F'nor hun middagmaal gebruikten, wentelden de twee draken zich in het water om zich te verfrissen.

Lessa voelde zich ongemakkelijk en had nauwelijks trek in het vlees en het brood. Het viel haar op dat F'nor ook rusteloos was en dat hij heimelijk blikken op het meer en de bosrand wierp.

'Waar onder de zon zijn we bang voor? Wherries vallen niet aan en wilde whers durven absoluut niet in de buurt van een draak te komen. We zijn tien omwentelingen vóór op de Rode Ster, dus kan er geen Draad zijn.'

F'nor haalde zijn schouders op en lachte schaapachtig toen hij zijn brood teruggooide in de zak met etenswaren.

'Deze plek voelt ook zo verlaten aan,' zei hij, terwijl hij rondkeek. Hij zag rijp fruit hangen aan een maanbloemwingerd. 'Kijk, dat ziet er vertrouwd uit en goed genoeg om te eten, zonder dat het lijkt alsof je stof in je mond hebt.'

Hij klom behendig omhoog en greep het oranjerode fruit.

'Ruikt goed, voelt rijp aan, ziet er rijp uit,' zei hij en hij sneed het fruit vliegensvlug door. Grijnzend overhandigde hij het eerste stuk aan Lessa en sneed een tweede stuk voor zichzelf af. Hij hief het uitdagend op. 'Laat ons samen eten en sterven!'

Ze kon niet nalaten te lachen en toostte terug. Ze beten gelijktijdig in het sappige vruchtvlees. Zoet sap liep uit haar mondhoeken en haastig likte Lessa haar lippen af om niets van het kostelijke vocht verloren te laten gaan.

'Sterf gelukkig – dat zal ik zeker,' riep F'nor, terwijl hij meer van de vrucht afsneed.

Beiden werden op subtiele wijze gerustgesteld door deze proeverij en waren nu in staat hun verontrusting te bespreken.

'Ik vermoed,' stelde F'nor, 'dat het 'm zit in de afwezigheid van rotswanden en grotten en in de diepe stilte die hier heerst, de wetenschap dat er buiten ons geen ander mens of beest in de buurt is.' Lessa knikte instemmend. 'Ramoth, Canth, zouden jullie je ongemakkelijk voelen zonder Weyr?'

We hebben niet altijd in grotten geleefd, antwoordde Ramoth ietwat hooghartig, terwijl ze zich in het water omdraaide. Vrij grote golven sloegen over de oever, bijna tot Lessa en F'nor, die op een omgevallen boomstronk zaten. De zon is hier warm en aangenaam, het water verkoelend. Ik zou het hier naar mijn zin hebben, maar ik mag hier niet komen.

'Ze is uit haar doen,' fluisterde Lessa tegen F'nor. 'Gun het Pridith, mijn liefste,' sprak ze troostend tegen de gouden koningin. 'Jij hebt de Weyr en alles wat daarbij hoort!'

Ramoth dook onder water en ademde uit zodat er als een knorrig antwoord een hoop bellen en schuim ontstond.

Canth gaf toe dat hij er geen moeite mee zou hebben Weyrloos te moeten leven. De droge aarde was zelfs warmer om op te slapen dan steen, als er eenmaal een comfortabele holte gemaakt was. Nee, hij kon geen bezwaren zien in het ontbreken van een grot, als er maar genoeg te eten was.

'We moeten wel kuddedieren aanvoeren,' overpeinsde F'nor. 'Genoeg om een flinke kudde mee te beginnen. Natuurlijk zijn de wherries hier groot. Nu ik eraan denk, geloof ik dat dit plateau geen uitgangen heeft. We hoeven er dus geen omheining omheen te zetten. Dat kan ik beter even controleren. Voor de rest ziet dit plateau, met het meer en genoeg vlakke grond voor woonruimte, er ideaal uit. Naar buiten lopen en je ontbijt van de bomen plukken.'

'Het zou misschien beter zijn mensen te kiezen die niet op een Borg zijn opgegroeid,' voegde Lessa eraan toe. 'Zij voelen zich waarschijnlijk niet zo ongemakkelijk als ze geen beschermende hoogten en veilige steen in de buurt hebben.' Ze lachte even kort. 'Ik ben blijkbaar meer een gewoontedier dan ik dacht. Al die open ruimte, onbewoond en rustig, komt me... onfatsoenlijk voor.' Ze rilde lichtjes en zocht de wijde en open vlakte rond het meer af.

'Vruchtbaar en lieflijk,' verbeterde F'nor haar, terwijl hij opsprong om meer van de oranjerode, sappige vruchten te plukken. 'Dit smaakt me ongewoon goed. Ik kan me niets van een dergelijke kwaliteit uit Nerat herinneren en toch is het dezelfde variëteit.'

'Onmiskenbaar beter dan wat de Weyr krijgt. Ik vermoed dat Nerat eerst zichzelf bedient en dan pas de Weyr.'

Gretig propten ze zich allebei vol.

Verdere verkenning wees uit dat het plateau er geïsoleerd bij lag en weelderig genoeg was om er een enorme kudde voedseldieren voor de draken te laten grazen. Het eindigde met een steile afgrond van verscheidene drakenlengtes naar dichtere begroeiing aan de ene kant en met de steile rotswand naar de zee aan de andere kant. De bomen die her en der verspreid stonden, leverden zeker voldoende hout op om er hutten voor het Weyrvolk van te maken. Ramoth en Canth waren het er zonder meer over eens dat het drakenras tevreden zou zijn onder het zware bladerdak van de dichtere begroeiing. Aangezien dit deel van het continent zich qua klimaat liet vergelijken met Boven-Nerat, zou er noch intense hitte noch intense kou kunnen heersen, die aanleiding tot ongemakken konden geven.

Terwijl Lessa blij was dat ze terug konden gaan, scheen F'nor met tegenzin te vertrekken.

'We kunnen tussen tijden en plaatsen gaan op de terugweg,' drong Lessa aan, 'en zo tegen het einde van de middag weer in de Weyr zijn. Tegen die tijd zullen de Heren zeker weg zijn.'

F'nor stemde ermee in en Lessa bereidde zich voor op de sprong tussen. Ze vroeg zich af waarom het wanneer tussen haar meer dwars zat dan het waar tussen, want het had geen enkel effect op de draken. Ramoth, die voelde dat Lessa het er moeilijk mee had, moedigde haar zacht zingend aan. Het lange, zwarte hangen in de absolute kou van het tussen eindigde plotseling in zonlicht boven de Weyr.

Enigszins verbaasd zag Lessa voor de lagere grotten zakken en bundels goederen uitgespreid liggen, terwijl drakenrijders toezicht hielden op het beladen van hun beesten.

'Wat is hier gebeurd?' riep F'nor uit.

'O, F'lar verwachtte zeker dat we succes zouden hebben,' verzekerde ze hem achteloos.

Mnementh, die het gedoe bekeek vanaf de richel voor de weyr van de koningin, zond de reizigers een groet en zei hun dat F'lar hen in de weyr wilde zien zodra ze terug waren.

Zoals gewoonlijk troffen ze F'lar gebogen over enkele van de oudste en minst leesbare huiden aan. Hij had ze naar de raadzaal gebracht.

'En?' vroeg hij, hen met een brede grijns verwelkomend.

'Groen, weelderig en leefbaar,' verklaarde Lessa, hem strak aankijkend. Hij wist nog meer ook. Nu, ze hoopte dat hij even goed op zijn woorden zou passen. F'nor was geen dwaas en deze voorkennis was gevaarlijk.

'Dat is precies wat ik hoopte dat ik te horen zou krijgen,' vervolgde F'lar vlot. 'Vertel me tot in details wat jullie gezien en ontdekt hebben. Het zal een genoegen zijn de witte plekken op de kaart in te vullen.'

Lessa liet F'nor het meeste zeggen. F'lar luisterde met oprechte aandacht en maakte intussen aantekeningen.

'Ik had het idee dat het nuttig zou kunnen zijn alvast een begin te maken met het inpakken van voorraden en het waarschuwen van ruiters die met jou mee moeten,' zei hij tegen F'nor, toen die klaar was met zijn verslag. 'Denk eraan dat wij in deze tijd maar drie dagen hebben om jullie tien omwentelingen in de tijd terug te sturen. Wij hebben geen tijd te verliezen. En we moeten veel meer volwassen draken hebben die over drie dagen in Telgar kunnen vechten. Lessa, jouw idee om alleen maar jongelingen te kiezen die op een boerderij zijn opgegroeid, was een goede ingeving. We mogen ons gelukkig prijzen dat de laatste schouwing om kandidaatruiters te vinden voor de draken die Pridith zal leggen, voornamelijk zulke jongelingen heeft opgeleverd. Geen probleem dus. En de meesten van de tweeëndertig zijn een paar omwentelingen ouder dan tien.'

'Tweeëndertig?' riep F'nor uit. 'We kunnen er beter vijftig hebben. De draakjes moeten een beetje keuze hebben, zelfs als we ervoor zorgen dat de kandidaten gewend geraakt zijn aan de draakjes, voordat ze uit het ei kruipen.'

F'lar haalde achteloos zijn schouders op. 'Kom terug om er meer te halen. Jullie zullen alle tijd hebben, hou dat in gedachten.' Hij grinnikte, alsof hij er nog iets aan toe wilde voegen, maar zag daar vanaf.

F'nor kreeg geen tijd om met de Weyrleider in discussie te gaan, want F'lar begon onmiddellijk snelle instructies te geven.

F'nor diende zijn eigen vleugelrijders mee te nemen om hem te assisteren bij het opleiden van de weyrlingen. Ze zouden ook de veertig jonge draakjes uit Ramoths eerste legsel meenemen, alsmede Kylara met haar koningin Pridith en T'bor met zijn bronzen Piyanth. N'tons bronzen draakje zou ongeveer gelijk met Pridith rijp zijn om te paren, zodat die uit ten minste twee bronzen draken kon kiezen.

'En als we het continent nu kaal en dor aangetroffen hadden?' vroeg F'nor, nog steeds verwonderd over F'lars zekerheid. 'Wat dan?'

'Och, we hadden ze naar de Hoogten teruggezonden,' antwoordde F'lar nonchalant, maar daar meteen bovenop zei hij: 'Ik zou nog meer bronzen draken moeten sturen, maar ik heb iedereen veel te hard nodig om in Keroon en Nerat Draadlegers op te sporen. Ze hebben er al een stel uitgegraven in Nerat. Men heeft me verteld dat Vincet heel dicht tegen een hartaanval aan zit, van pure angst.'

Lessa maakte een korte opmerking over dat heerschap.

'Hoe ging de vergadering vanochtend?' vroeg F'nor.

'Maak je daar nu maar niet druk over. Je moet tegen de avond beginnen met tussen te verhuizen, F'nor.'

Lessa staarde de Weyrleider lang en strak aan en besloot dat ze heel gauw, tot in de details, moest uitvinden wat er had plaatsgevonden.

'Teken eens wat herkenningspunten, Lessa?' vroeg F'lar.

Zijn ogen hadden een smekende blik, toen hij haar een schone huid en schrijfstift aanreikte. Hij wilde voorkomen dat ze vragen zou stellen die F'nor zouden verontrusten. Ze zuchtte en pakte de stift op.

Ze maakte vlug een tekening, waar F'nor een paar details aan toevoegde, totdat ze een redelijke kaart had van het plateau dat uitgekozen was. Plotseling kreeg ze een waas voor haar ogen. Ze voelde zich duizelig.

'Lessa?' F'lar boog zich naar haar toe.

'Alles... beweegt... draait...' Ze viel achterover in zijn armen.

Terwijl F'lar haar tengere lichaam optilde, wisselde hij een gealarmeerde blik met zijn halfbroer.

'Hoe voel jij je?' vroeg de Weyrleider hem.

'Vermoeid, maar niet meer dan dat,' verzekerde F'nor hem, toen F'lar door de dienstschacht naar beneden riep om Manora en hete klah. Dat had hij nodig, dat was zeker.

F'lar legde de Weyrvrouw op de slaapbank en bedekte haar teder.

'Dit bevalt me niet,' prevelde hij, terwijl hij eraan dacht wat F'nor gezegd had over Kylara's verval. Waarom moest het bij Lessa zo snel komen?

'Tijdsprongen maken dat je je enigszins –' F'nor zocht naar de juiste woorden. 'Niet helemaal... compleet voelt. Jij hebt gisteren boven Nerat tussen tijden gevochten...'

'Ik vocht,' bracht F'lar hem in herinnering, 'maar noch jij, noch Lessa, hebt vandaag gevochten. Er komt misschien een innerlijke... mentale... druk bij het tussen tijden springen kijken. F'nor, ik heb liever dat alleen jij terugkomt, zodra je de zuidelijke Weyr bereikt hebt. Ik maak daar een bevel van en zorg dat Ramoth de draken verbiedt terug te komen. Op die manier kan geen enkele ruiter het in zijn hoofd halen terug te komen, zelfs al zou hij willen. Er speelt een factor mee die ernstiger is dan we nu kunnen vermoeden. Laten we geen onnodige risico's nemen.'

'Afgesproken.'

'En nog iets, F'nor. Kies je momenten om mij te komen opzoeken, zorgvuldig uit. Ik zou niet tussen tijden springen die heel dicht aanliggen tegen een tijd dat jij hier in werkelijkheid bent. Ik heb geen idee wat er gebeurt als je jezelf tegenkomt in een gang, maar ik wil je niet verliezen.'

Met een zeldzaam vertoon van affectie pakte F'lar zijn halfbroer stevig bij de schouder.

'Denk eraan, F'nor. Ik was hier de hele morgen en jij kwam pas in de loop van de middag terug van de eerste reis. En denk er ook aan dat wij maar drie dagen hebben. Jullie hebben tien omwentelingen.'

F'nor vertrok en hij passeerde Manora in de gang.

De vrouw kon niets verontrustends bij Lessa vinden. Ze besloten dat het waarschijnlijk vermoeidheid was, uitputting door het doorgeven van boodschappen van draken aan mannen de dag tevoren, gevolgd door de enerverende reis tussen tijden van die dag.

Toen F'lar wegging om de zuidelijke onderneming succes te wensen, lag Lessa normaal te slapen. Haar gezicht was wel bleek, maar ze ademde rustig.

F'lar droeg Mnementh op Ramoth het verbod door te geven, dat hij moest opleggen aan iedere draak die aan de onderneming was toegewezen. Ramoth gehoorzaamde, maar klaagde wel tegen Mnementh dat iedereen maar avonturen beleefde, terwijl zíj gedwongen werd achter te blijven. Mnementh gaf deze zijdelingse opmerking aan F'lar door.

De beladen draken waren nauwelijks één voor één boven de Sterrensteen uitgeflitst of de weyrling die als boodschappenjongen aan Borg Nerat was toegewezen, kwam de Weyr binnengegleden, zijn gezicht wit van angst.

'Weyrleider, men heeft vele Draadlegers gevonden, maar ze kunnen niet door vuur alleen vernietigd worden. Heer Vincet heeft u nodig.'

F'lar kon zich dat zeer goed voorstellen.

'Zorg dat je wat te eten krijgt, jongen, voordat je terugvliegt. Ik kom zo snel mogelijk.'

Toen hij langs Ramoth liep op weg naar het slaapvertrek, hoorde hij haar een rommelend geluid in haar keel maken. Ze had zich te ruste gelegd.

Lessa sliep nog, een hand onder haar wang, haar donkere haar over de rand van het bed hangend. Ze zag er breekbaar uit. F'lar glimlachte. Dus ze was jaloers, vanwege Kylara's attenties van gisteren. Hij was daarmee ingenomen en voelde zich gevleid. Lessa zou nooit van hem te horen krijgen dat Kylara, ondanks haar vrijpostige schoonheid en sensuele natuur, geen fractie van de aantrekkingskracht bezat die de onvoorspelbare, duistere en subtiele Lessa voor hem had. Zelfs haar koppige eigenzinnigheid, haar scherpe en plaagzieke stemmingen, gaven meer smaak aan hun relatie. F'lar boog voorover en kuste haar lippen met een tederheid die hij nooit zou laten zien als ze wakker was. Ze bewoog en glimlachte, zachtjes zuchtend in haar slaap.

Met tegenzin liet F'lar haar achter. Toen hij even bij de koningin stilstond, tilde Ramoth haar grote, wigvormige kop op. Terwijl ze hem aankeek, glinsterden haar facetogen met een heldere schittering.

'Mnementh, wil je alsjeblieft Ramoth vragen contact te maken met het draakje in Fandarels werkplaats? Ik had graag dat de meestersmid met me meekwam naar Nerat. Ik wil weten wat zijn haanodrie met het Draad doet.'

Ramoth schudde haar kop, nadat de bronzen draak de boodschap aan haar doorgegeven had.

Ze heeft het gedaan en de groene draak komt zo snel mogelijk, liet Mnementh zijn berijder weten. Dit rondpraten is toch makkelijker als Lessa wakker is, mopperde hij.

F'lar was het er hartgrondig mee eens. Het was een behoorlijk voordeel geweest, gisteren tijdens het gevecht, en het zou steeds waardevoller worden.

Misschien was het zelfs beter als ze zou proberen met F'nor te spreken, door de tijd... maar nee, F'nor was teruggekomen.

F'lar liep de raadzaal in, in de hoop dat hij ergens in die onleesbare delen van de oude annalen de aanwijzing kon vinden die hij zo hard nodig had. Er moest een manier zijn om deze impasse te doorbreken. Als het niet de zuidelijke onderneming was, dan iets anders. Iets!

Fandarel was niet alleen een man met een ijzeren wil, maar hij had ook stalen zenuwen; hij bleef heel kalm toen hij de blootgelegde warboel zag van zichtbaar groeiend Draad, dat zich obsceen in elkaar strengelde.

'Honderden en duizenden alleen al op deze ene plek,' riep Heer Vincet van Nerat wanhopig uit. Hij gebaarde aangeslagen naar de aanplant van jonge bomen, waarin het Draadleger gevonden was. 'Deze stammen sterven, terwijl jullie maar staan te aarzelen. Doe iets! Hoeveel jonge boompjes moeten er alleen al in dit veld doodgaan? Hoeveel Draadlegers zijn er gisteren aan de drakenadem ontsnapt? Waar is de draak die ze moet verschroeien? Waarom staan jullie daar maar te staan?'

F'lar en Fandarel besteedden geen aandacht aan de man; ze waren zowel gefascineerd als met afschuw vervuld door hun eerste ontmoeting met de ingegraven staat van hun aartsvijand. In tegenstelling tot Vincets paniekerige beschuldigingen was dit het enige Draadleger op deze helling. F'lar dacht er liever niet aan hoeveel meer er tussen de draken door geglipt waren en Nerats warme, vruchtbare aarde bereikt hadden. Als ze maar tijd genoeg hadden gehad om waarnemers op te stellen, die het spoor van verdwaalde kluwens hadden kunnen volgen. Die fout zouden ze tenminste over drie dagen in Telgar, Crom en Ruatha niet maken.

Fandarel gebaarde de twee gildelieden die met hem meegekomen waren, naar voren te komen. Ze droegen een vreemd voorwerp: een grote cilinder van metaal waar een staaf met een breed mondstuk aan bevestigd zat. Aan het andere uiteinde van de cilinder zat nog een soort pijp met daaraan een korte cilinder met een interne zuiger. Een van hen was druk bezig met pompen, terwijl de ander, nauwelijks in staat zijn handen stil te houden, het mondstuk richtte op het Draadleger. Na een teken liet hij een kleine knop op het mondstuk los en hield het behoedzaam van zijn lichaam af boven het ingegraven Draad. Een dunne nevel danste weg van het mondstuk en dreef naar beneden over het leger. De nevel had nauwelijks de wirwar van Draad aangeraakt of er ontstond stoom, die sissend uit het leger ontsnapte. Het duurde niet lang of er was van de bleke, kronkelende tentakels slechts een rokende massa van zwartgeblakerde stengels over. Fandarel bleef nog lang naar het graf staren nadat hij de twee mannen het teken had gegeven opzij te gaan. Ten slotte gromde hij en zocht een lange stok om ermee in de overblijfselen te porren. Geen Draadje wriemelde nog.

'Hmm,' bromde hij met zichtbare tevredenheid. 'Maar we kunnen toch niet rond gaan lopen en alle gaten opgraven. Ik heb er nóg een nodig.'

Ze werden door de woudlopers naar een ander Draadleger geleid aan de zeekant van het regenwoud, met heer Vincet handenwringend in hun kielzog. Het Draad was de aarde binnengedrongen via de zijkant van een reusachtige boom, die al begon over te hellen.

Met zijn pook maakte Fandarel een klein gaatje bovenin het leger en gebaarde toen zijn werklieden naar voren. De een pompte opnieuw met energieke gebaren, terwijl de man die het mondstuk vasthield, de pijplengte bijstelde alvorens die in het gat te steken. Fandarel maakte het startgebaar en telde langzaam totdat hij hen met een handgebaar liet stoppen. Rook kringelde uit het kleine gat omhoog.

Na een tijdje gaf Fandarel de woudlopers opdracht te graven, hen eraan herinnerend dat ze voorzichtig moesten zijn en contact met het haanodrie moesten vermijden. Toen het leger blootgelegd was, bleek dat het zuur zijn werk gedaan had. Er was niets van over dan een volkomen verkoolde massa tentakels.

Fandarel grijnsde, maar krabde zich tegelijkertijd ontevreden op het hoofd.

'Kost te veel tijd. Het beste kunnen we ze te grazen nemen als ze nog aan de oppervlakte liggen,' rommelde de meestersmid.

'Het beste is ze uit de lucht te schroeien,' ratelde Heer Vincet. 'En wat zal dat spul met mijn jonge boomgaarden doen? Wat zal het aanrichten?'

Fandarel draaide zich vliegensvlug om, alsof hij de Borgheer, die geheel overstuur was, voor het eerst opmerkte.

'Kleine man, haanodrie gebruikt u in verdunde vorm om uw planten in de lente te bemesten. Het is waar dat dit veld voor een paar jaar verzuurd is, maar het is niet vol van Draad. Het zou beter zijn als we de nevel hoog in de lucht konden krijgen. Dan zou die naar beneden zweven en zich ongevaarlijk verspreiden – het land zelfs heel gelijkmatig bemesten.' Hij zweeg even en krabde zijn hoofd met een raspend geluid. 'Jonge draken zouden een team de lucht in kunnen voeren... Hmmmm. Het is een mogelijkheid, maar het apparaat is veel te groot.' Hij keerde de verraste Borgheer de rug toe en vroeg aan F'lar of het tapijt al boven water was. 'Ik kan er maar niet achter komen hoe ik ervoor kan zorgen dat een buis vuur spuwt. Dit mechanisme heb ik afgeleid van wat we voor de boomgaardboeren maken.'

'Ik wacht nog steeds op bericht over het tapijt,' antwoordde F'lar, 'maar uw nevel is zeer effectief. Het Draadleger is dood.'

'Zandwormen zijn ook effectief, maar niet echt efficiënt,' gromde Fandarel ontevreden. Abrupt wenkte hij naar zijn assistenten en liep in de groeiende schemering naar de draken.

Robinton zat in de Weyr op hun terugkeer te wachten en zijn innerlijke opwinding werd nauwelijks gemaskeerd door zijn uiterlijke kalmte. Hij informeerde beleefd naar het resultaat van Fandarels pogingen.

'Ik heb mijn hele gilde aan het werk gezet.'

'De meestersmid is veel te bescheiden,' zei F'lar. 'Hij heeft een ingenieus ding in elkaar gezet dat haanodrie in een Draadleger spuit en het tot een zwarte pulp schroeit.'

'Niet efficiënt genoeg. Mij bevalt het idee van een vlammenwerper,' sprak de smid met glinsterende ogen in een verder uitdrukkingloos gezicht. 'Een werper van vlammen,' herhaalde hij. Hij schudde zo krachtig met zijn zware hoofd dat zijn botten ervan kraakten. 'Ik ga,' zei hij en met een bruuske hoofdknik verliet hij hen.

'Ik mag de toewijding van die man wel,' merkte Robinton op. Ondanks het feit dat hij zich verkneukelde om het excentrieke gedrag van de man, klonk er een krachtige ondertoon van respect voor de smid in door. 'Ik moet mijn leerlingen eens opdracht geven een toepasselijke sage over de meestersmid te schrijven. Ik heb begrepen,' zei hij, zich naar F'lar omdraaiend, 'dat de zuidelijke onderneming op gang gebracht is.'

F'lar knikte ongelukkig.

'Uw twijfels groeien?'

'Dit gereis tussen tijden eist zijn tol,' gaf hij toe, bezorgd naar het slaapvertrek kijkend.

'De Weyrvrouw is ziek?'

'Ze slaapt, maar de reis van vandaag heeft haar uitgeput. We hebben een ander, minder gevaarlijk antwoord nodig!' F'lar sloeg een vuist tegen de palm van zijn andere hand.

'Ik ben niet met een echt antwoord gekomen,' zei Robinton, 'maar met iets dat naar mijn mening een deel van het raadsel uitmaakt. Ik heb een notitie gevonden. Vierhonderd omwentelingen geleden werd de toenmalige meesterbard niet lang nadat de Rode Ster in de avondhemel van Pern weggetrokken was naar Fort Weyr geroepen.'

'Een notitie? Vertel op!'

'Bedenk dat de aanvallen van het Draad net voorbij waren en dat de meesterbard laat op een avond naar Fort Weyr geroepen werd. Een ongewone oproep. En toch,' Robinton benadrukte zijn woorden door met een lange, eeltige vinger naar F'lar te wijzen, 'wordt er verder niet meer over dat bezoek gesproken. Dat zou wel moeten, want al dergelijke oproepen hebben een doel. Al dergelijke vergaderingen worden vermeld, maar over deze wordt geen uitleg gegeven. De meesterbard gaat enkele weken later gewoon verder met het bijhouden van de annalen, alsof hij zijn gildehal nimmer verlaten had. Een maand of tien later werd het vragenlied toegevoegd aan de verplichte balladen van onderricht.'

'U gelooft dat een en ander verband houdt met het verlaten van de vijf Weyrs?'

'Inderdaad, maar ik kan niet zeggen waarom. Ik heb het gevoel dat de gebeurtenissen, het bezoek, de verdwijningen en het vragenlied verband met elkaar houden.'

F'lar schonk hun beiden een glas wijn in.

'Ik heb ook alles nog eens op aanwijzingen nageplozen.' F'lar haalde zijn schouders op. 'Alles moet zijn normale gang zijn gegaan tot het moment dat ze verdwenen. Er zijn annalen over ontvangen tiendenkaravanen, voorraden, de lijst van gewonde draken en mannen die in actieve dienst terugkeren. En dan midden in de winter, houden de annalen op, waarbij slechts Benden Weyr bezet blijft.'

'En waarom die ene Weyr van de zes waaruit gekozen kon worden?' wilde Robinton weten. 'Het eiland Ista zou een veel betere keus zijn geweest als er een Weyr bezet diende te blijven. Benden is zo ver naar het noorden dat het geen waarschijnlijke plaats is om vierhonderd omwentelingen door te brengen.'

'Benden ligt hoog en geïsoleerd. Een ziekte misschien die de andere trof en die Benden niet heeft bereikt?'

'En daar zou dan geen bewijs voor zijn? Ze kunnen toch niet allemaal – draken, berijders, weyrvolk – op hetzelfde moment dood zijn neergevallen zonder in de zon rottende karkassen achter te laten?'

'Laten we ons dan afvragen waarom de bard geroepen werd. Werd hem opgedragen een ballade van onderricht over de verdwijning te schrijven?'

'Wel,' snoof Robinton, 'het was in ieder geval niet de bedoeling om ons gerust te stellen, niet met een dergelijke melodie – als men het al een melodie kan noemen – noch geeft het antwoorden op vragen! Die stelt de ballade slechts.'

'Opdat wij ze beantwoorden?' stelde F'lar zachtjes voor.

'Ja.' Robintons ogen glinsterden. 'Opdat wij ze beantwoorden, inderdaad, want het is geen lied dat je gemakkelijk vergeet. Die vragen zijn belangrijk, F'lar!'

'Welke vragen zijn belangrijk?' vroeg Lessa, die stilletjes binnengekomen was.

Beide mannen sprongen overeind. Met voor hem ongewone attentheid bood F'lar haar een stoel en een glas wijn aan.

'Ik zal heus niet uit elkaar vallen, hoor,' sprak ze brutaal, bijna geïrriteerd door deze overdaad aan aandacht. Meteen daarop glimlachte ze naar F'lar om de angel uit haar woorden te halen. 'Ik voel me veel beter. Waar maakten jullie je zo druk om?'

F'lar schetste vlug wat hij en de meesterbard hadden besproken. Toen hij het vragenlied vermeldde, rilde Lessa.

'Dat kan ook ik niet vergeten. Dat betekent, zoals men mij altijd heeft gezegd,' haar gezicht vertrok bij de herinnering aan R'guls lessen, 'dat het belangrijk is. Maar waarom? Het stelt alleen maar vragen.' Toen werden haar ogen groot van verbazing.

'"Weggegaan, vooruit ... gegaan!"' schreeuwde ze opspringend. 'Dat is het! Alle vijf de Weyrs gingen... vooruit. Maar naar welk wanneer?'

F'lar draaide zich sprakeloos naar haar om.

'Ze zijn vooruit gesprongen naar onze tijd! Vijf Weyrs vol met draken,' herhaalde ze met ontzag in haar stem.

'Nee, dat kan niet,' sprak F'lar haar tegen.

'Waarom niet?' wilde Robinton opgewonden weten. 'Lost dat niet ons probleem op? Ons gebrek aan vechtklare draken? Verklaart dat niet waarom ze zo plots vertrokken, zonder een verklaring, behalve dat vragenlied?'

F'lar veegde de zware lok die voor zijn ogen hing weg.

'Het zou hun verdwijning verklaren,' gaf hij toe, 'omdat ze geen enkele aanwijzing konden achterlaten waar ze heen gingen, want dat zou alles opheffen. Net zoals ik F'nor niet kon vertellen dat ik wist dat de zuidelijke onderneming problemen zou opleveren. Maar hoe komen ze hier – als hier is wanneer ze komen. Ze zijn er nu niet. Hoe konden ze geweten hebben dat ze nodig waren – of wanneer ze nodig waren? En nu komt het grote probleem – hoe kan je een draak herkenningspunten geven van een wanneer dat nog niet heeft plaatsgevonden?'

'Iemand van hier moet teruggaan en hun de juiste herkenningspunten geven,' antwoordde Lessa kalm.

'Je bent gek, Lessa,' schreeuwde F'lar tegen haar en de ontsteltenis was duidelijk van zijn gezicht af te lezen. 'Je weet wat er vandaag met je gebeurd is. Hoe haal je het in je hoofd terug te gaan naar een wanneer dat je je absoluut niet kan voorstellen? Naar een wanneer vierhonderd omwentelingen geleden? Je viel al flauw en was bijna ziek nadat je tien omwentelingen terugging.'

'Is het dat niet waard?' vroeg ze hem met ernstige ogen. 'Is Pern dat niet waard?'

F'lar greep haar bij de schouders en schudde haar door elkaar, zijn ogen wild van angst.

'Zelfs Pern is het niet waard er jou of Ramoth voor te verliezen. Lessa, Lessa, waag het niet mij op dit punt ongehoorzaam te zijn.' Zijn stem viel weg tot een intens, ijzig gefluister.

'Er is misschien een manier om de oplossing die nu nog buiten ons bereik ligt, te vinden, Weyrvrouw,' zei Robinton behendig. 'Wie weet wat morgen ons zal brengen? Het is in ieder geval niet iets wat men doet zonder eerst nauwgezet alle aspecten te overdenken.'

Lessa schudde F'lars handen, die haar als een bankschroef omklemden, niet van zich af, terwijl ze naar Robinton staarde.

'Wijn?' vroeg de meesterbard en schonk haar een glas in. Zijn afleidingsmanoeuvre maakte een eind aan de merkwaardige vertoning van Lessa en F'lar.

'Ramoth durft het aan,' zei Lessa met een vastberaden trek om haar mond.

F'lar keek woedend naar de gouden draak die de mensen aankeek, met haar nek bijna tot aan het schoudergewricht gebogen.

'Ramoth is nog jong,' beet F'lar en hij ving Mnemenths gedachte gelijktijdig met Lessa op.

Ze gooide haar hoofd in haar nek. Haar lachsalvo echode door de gewelfde kamer.

'Ik heb ook behoefte aan een goede grap,' zei Robinton ad rem.

'Mnementh zei tegen F'lar dat hij noch te jong noch te bang was het te proberen. Het was gewoon een lange sprong,' legde Lessa uit, de tranen uit haar ogen vegend.

F'lar keek streng de gang in; Mnementh lag aan het andere eind op zijn richel.

Er komt een beladen draak aan, waarschuwde de bronzen draak. Het is Lytol, die bij de jonge B'rant achterop zijn bruine Fanth zit.

'Komt hij nu zelf zijn slechte nieuws brengen?' vroeg Lessa zuur.

'Het is al moeilijk genoeg voor Lytol om op de draak van een ander te moeten rijden of om hier te komen, Lessa van Ruatha. Maak het hem niet nog moeilijker met dat kinderachtige gedoe,' sprak F'lar streng.

Lessa liet haar oogleden zakken, woedend op F'lar, omdat hij waar Robinton bij was die toon tegen haar aansloeg.

Lytol strompelde de weyr van de koningin binnen, met een uiteinde van een opgerold tapijt. De jonge B'rant zweette verschrikkelijk in zijn poging om het andere uiteinde hoog te houden. Lytol boog respectvol voor Ramoth en gebaarde de jonge bruinrijder hem te helpen hun last te ontrollen. Terwijl het immense tapijt zichtbaar werd, begreep F'lar waarom meesterwever Zurg het zich herinnerde. De kleuren, hoewel ongetwijfeld zeer oud, waren nog levendig en niet verbleekt. Het onderwerp was zelfs nog interessanter.

'Mnementh, laat Fandarel komen. We hebben het model voor zijn vlammenwerper,' zei F'lar.

'Dat tapijt is van Ruatha,' riep Lessa verbolgen uit. 'Ik kan het me uit mijn jeugd herinneren. Het hing in de grote zaal en was het dierbaarste bezit van mijn geslacht. Waar is het geweest?' Haar ogen bliksemden.

'Vrouwe, het is teruggekomen waar het hoort,' zei Lytol onverstoorbaar, haar blik ontwijkend. 'Het werk van een meesterwever,' vervolgde hij en hij raakte de zware stof eerbiedig aan. 'Zulke kleuren, zulk een patroon. Het heeft een heel mensenleven gekost om het weefgetouw in te stellen en alles wat een gilde te bieden had om het af te maken, of ik ben geen kenner van waarlijk vakmanschap.'

F'lar liep langs de rand van het immense wandtapijt. Hij wou dat het kon worden opgehangen om de heroïsche scène het juiste perspectief te bieden. Een vliegende formatie van drie vleugels draken domineerde het bovenste gedeelte van het tapijt. Ze spuwden vuur, terwijl ze in de glinsterende lucht naar grijze kluwens neervallend Draad doken. Een lucht in precies dat herfstige blauw, besloot F'lar, dat alleen maar bij warm weer kan voorkomen. Op de lagere hellingen van de heuvels was het gebladerte afgebeeld als vergelend door koude nachten. De gelaagde rotsen suggereerden Ruathaans gebied. Was dat de reden dat het in de zaal van Borg Ruath gehangen had? Daaronder hadden mannen de beschermende Borg, die in de rots zelf was uitgehakt, verlaten. De mannen waren beladen met de vreemde cilinders waarover Zurg gesproken had. De buizen in hun handen braakten heldere tongen van vuur uit, in lange stromen gericht op het wriemelende Draad, dat zich probeerde in te graven.

Lessa slaakte een verbaasde kreet, terwijl ze het tapijt opliep en naar de geweven omtrek van de Borg staarde, waarvan de massieve poort openstond. De details van de bronzen versieringen daarvan waren zeer nauwgezet afgebeeld met fijn garen.

'Ik geloof dat dat het patroon op de deur van Borg Ruath is,' merkte F'lar op.

'Ja... en nee,' antwoordde Lessa perplex.

Lytol keek haar aan en vervolgens naar de geweven poort. 'Das waar. Het is de deur en toch ook niet. En dat terwijl ik er nog geen uur geleden doorheen gegaan ben.' Hij keek kwaad naar de poort voor zijn voeten.

'Welnu, hier zijn de ontwerpen die Fandarel wilde bestuderen,' sprak F'lar opgelucht, toen hij naar de vlammenwerpers keek.

Of de smid aan de hand van dit geweven model een werkend apparaat kon fabriceren om hen over drie dagen te kunnen helpen, wist F'lar niet. Maar als Fandarel het niet kon, dan kon niemand het.

De meestersmid deed voor zijn doen uitbundig over de aanwezigheid van het tapijt. Hij lag er bovenop, zodat zijn neus, terwijl hij de details bestudeerde, gekieteld werd door stukjes weefsel. Hij rommelde, kreunde en mompelde, terwijl hij in kleermakerszit zat te tekenen en te staren.

'Is gedaan. Kan gedaan. Moet gedaan,' kon men hem horen mompelen.

Toen ze van de jonge B'rant hoorde dat noch hij, noch Lytol gegeten had, riep Lessa om klah, brood en vlees. Ze bediende alle mannen op een vrolijke, plagerige manier. F'lar voelde zich opgelucht voor Lytol. Lessa kreeg het zelfs voor elkaar dat Fandarel wat at en dronk. Ze stond erop dat hij van het tapijt af kwam om wat tot zich te nemen, voor hij terug mocht naar zijn tekeningen en gemompel.

Toen Fandarel genoeg tekeningen had, verdween hij om naar de smidse te worden teruggevlogen.

'Het heeft geen zin hem te vragen wanneer hij terugkomt. Hij is te diep in gedachten verzonken om het te horen,' merkte F'lar geamuseerd op.

'Als jullie er geen bezwaar tegen maken, excuseer ik mezelf ook,' zei Lessa, gracieus glimlachend naar de vier achtergebleven mannen rond de tafel. 'Waarde opzichter Lytol, de jonge B'rant zal binnenkort ook moeten worden geëxcuseerd. Hij is al bijna half in slaap.'

'Dat ben ik zeker niet, Weyrvrouwe,' verzekerde de jonge B'rant haar haastig, ineens klaarwakker.

Lessa lachte, terwijl ze zich terugtrok in het slaapvertrek. F'lar staarde haar bedachtzaam na.

'Ik vertrouw de Weyrvrouw niet, als ze die speciale, volgzame stem gebruikt,' sprak hij langzaam.

'Wel, we moesten allemaal maar eens opstappen,' stelde Robinton voor en hij stond op.

'Ramoth is jong, maar niet zo dwaas,' mompelde F'lar, toen de anderen vertrokken waren.

Ramoth sliep, zich niet bewust van F'lars onderzoek. Hij reikte naar de troost die Mnementh hem kon bieden, maar kreeg geen antwoord. De bronzen draak lag te dommelen op zijn richel.

Zwart, zwarter, zwartst,

En koude, sterker nog dan vorst.

Waar is tussen, als het Leven

Op broze vleugels wordt getorst?

'Ik wil er alleen maar op toezien dat dat tapijt weer op de muur in Ruatha komt te hangen,' bleef Lessa de volgende dag tegen F'lar volhouden. 'Ik wil het hebben waar het thuishoort.'

Ze waren naar de gewonden gaan kijken en hadden al ruzie gehad over het feit dat F'lar N'ton had meegestuurd met de zuidelijke onderneming. Lessa had liever gezien dat ze geprobeerd hadden hem een andere draak te laten berijden. F'lar gaf er echter de voorkeur aan om hem in het zuiden te leren hoe het bevel te voeren over een vleugel, gegeven de omwentelingen om volwassen te worden. Hij had Lessa aan F'nors twee bezoeken herinnerd, in de hoop dat dat het plan om vierhonderd omwentelingen terug te springen in de kiem zou smoren. Hij had ook haar eigen moeilijkheden krachtig benadrukt.

Ze had bedachtzaam gereageerd, zonder verder iets te zeggen.

Toen Fandarel liet weten dat hij de Weyrleider een nieuw mechanisme wilde tonen, had F'lar, die zich redelijk zeker voelde van zijn succes, haar de triomf gegund het ontvreemde tapijt naar Ruatha terug te brengen. Ze ging weg om het wandkleed te laten oprollen en op Ramoths rug te laten binden.

Hij keek toe hoe Ramoth met machtige slagen van haar enorme vleugels naar de Sterrensteen vloog om daarboven in het tussen te verdwijnen, op weg naar Ruatha. Op dat moment verscheen R'gul op de richel met de mededeling dat een enorme vlamsteenkaravaan de tunnel binnenkwam. Daar had hij het zo druk mee, dat het halverwege de ochtend was voor hij naar Fandarel kon gaan om diens primitieve en niet echt effectieve vlammenwerper te zien... het vuur spoot niet krachtig uit het mondstuk van de buis. Pas in de namiddag kwam hij weer terug in de Weyr.

R'gul kondigde aan dat F'nor hem gezocht had – tweemaal eigenlijk.

'Tweemaal?'

'Tweemaal, zoals ik zei. Hij wilde de boodschap niet bij mij achterlaten.' R'gul voelde zich duidelijk beledigd door F'nors weigering.

Tegen etenstijd die avond, toen er nog steeds geen teken van Lessa te bespeuren viel, stuurde F'lar iemand naar Ruatha om te weten te komen of ze het tapijt werkelijk had gebracht. Ze had de hele Borg op zijn kop gezet totdat het ding op de juiste manier hing. Lange tijd had ze ervoor gezeten en ernaar gekeken, terwijl ze er zo nu en dan was langsgelopen.

Zij en Ramoth waren daarna opgestegen en in de lucht boven de hoge toren verdwenen. Lytol had, en met hem iedereen in Ruatha, aangenomen dat ze naar Benden Weyr teruggekeerd was.

'Mnementh,' brulde F'lar, toen de boodschapper uitgepraat was. 'Mnementh, waar zijn ze?'

Het duurde lang voordat Mnemenths antwoord kwam.

Ik kan ze niet horen, sprak hij ten slotte, de stem van zijn geest zacht en zo zorgelijk als een drakenstem maar zijn kon.

F'lar greep de tafel met beide handen vast en staarde naar de lege weyr van de koningin. Diep in zijn hart wist hij waar Lessa geprobeerd had heen te gaan.

Koud als de dood', dood-dragend,

Blijf en sterf zonder gids.

Dapper en trotserend, leef voort.

Deze weg is tweemaal beslist.

Onder hen lag Ruatha's hoge toren. Lessa haalde Ramoth ertoe over iets meer naar links te gaan, waarbij ze het zure commentaar van de draak negeerde, want ze wist dat ook zij opgewonden was.

Dat is goed, liefje, dat is precies de hoek waarin het tapijt de Borgdeur afbeeldt. Alleen toen dat tapijt ontworpen werd, had nog niemand de lateibalken versierd of de deur met een kap afgedekt. En er was geen Toren, geen binnenplaats, geen poort. Ze streelde de verrassend zachte huid van de gebogen nek en lachte om haar eigen gespannen nervositeit en bezorgdheid over wat ze ging proberen, te verbergen.

Ze zei bij zichzelf dat er goede redenen voor haar actie waren. De openingsregel van de ballade, "Weggegaan, vooruitgegaan" was een duidelijke verwijzing naar een sprong tussen tijden. En het tapijt gaf de juiste herkenningspunten voor de sprong tussen de wanneers. O, hoe dankbaar was ze de meesterwever die die ingang had geweven. Ze moest eraan denken hem een complimentje te geven. Ze hoopte dat ze dat kon. Genoeg daarvan, natuurlijk zou ze daartoe in staat zijn. Want waren de Weyrs niet verdwenen? Wetend dat ze vooruit gegaan waren, wetend hoe ze moest terugkeren om hen vooruit te helpen, was zij het die terug moest gaan om hen te leiden. Zoveel was duidelijk. Het was heel simpel en alleen zij en Ramoth konden het doen. Want ze hadden het al eens gedaan.

Ze lachte zenuwachtig, en haalde een paar keer diep adem.

'Goed, mijn gouden lief,' prevelde ze. 'Je hebt de herkenningspunten. Je weet wanneer ik wil gaan. Neem me mee het tussen in, Ramoth, tussen vierhonderd omwentelingen.'

De koude was intens, nog doordringender dan ze zich had voorgesteld. Toch was het geen fysieke kou. Het was het je er bewust van zijn dat alles afwezig was. Geen licht. Geen geluid. Geen aanrakingen. Terwijl ze daar in dat niets hingen, herkende Lessa de groeiende paniek die haar verstand dreigde te overweldigen. Ze wist dat ze op Ramoths nek zat, maar toch kon ze het grote beest niet onder haar handen en dijen voelen. Onwillekeurig probeerde ze te schreeuwen en opende haar mond om... niets... geen geluid klonk in haar eigen oren. Ze kon zelfs de handen niet voelen, waarvan ze wist dat ze die voor haar mond geslagen had.

Ik ben hier, hoorde ze Ramoth in haar geest zeggen. Wij zijn samen, en deze geruststelling weerhield haar ervan om haar greep op haar verstand in die angstaanjagende eeuwigheid van het niet-voorbijgaande, tijdloze niets, te verliezen.

Iemand kwam op het lumineuze idee om Robinton te laten halen. De meesterbard trof F'lar aan tafel zittend aan, zijn gezicht dodelijk bleek, zijn ogen starend naar de lege weyr. De binnenkomst van de gildemeester en zijn kalme stem haalden F'lar uit zijn verdoving. Hij stuurde de anderen met een gebiedend gebaar weg.

'Ze is weg. Ze heeft geprobeerd vierhonderd omwentelingen terug te gaan,' zei F'lar met een gespannen, harde stem.

De meesterbard liet zich op de stoel tegenover de Weyrleider zakken.

'Ze bracht het tapijt terug naar Ruatha,' vervolgde F'lar met verstikte stem. 'Ik heb haar over F'nors terugkomsten verteld. Ik heb haar verteld hoe gevaarlijk dit is. Ze ging er niet al te zeer tegenin en ik dacht dat het tussen tijden springen haar bang gemaakt had.' Hij sloeg met zijn vuist op tafel. 'Ik had erop bedacht moeten zijn. Als zij denkt dat ze gelijk heeft, dan zal niets haar op andere gedachten brengen. Ze doet het gewoon!'

'Maar het is geen domme vrouw,' bracht Robinton onder zijn aandacht. 'Zelfs zij zou niet tussen tijden springen zonder herkenningspunten. Nee toch?'

"'Weggegaan, vooruitgegaan" – dat is de enige aanwijzing die we hebben!'

'Wacht eens even,' waarschuwde Robinton hem om vervolgens met zijn vingers te knippen. 'Gisteravond, toen ze op het tapijt liep, was ze buitengemeen geïnteresseerd in de zaaldeur. Ze heeft die nog met Lytol besproken.'

F'lar sprong op en was reeds half de gang in.

'Kom op, man, we moeten naar Ruatha.'

Lytol liet elke gloeibol in de zaal aansteken opdat F'lar en Robinton het tapijt nauwkeurig konden onderzoeken.

'Ze heeft er de hele middag naar zitten kijken,' zei de opzichter, zijn hoofd schuddend. 'U bent er zeker van dat ze die ongelooflijke sprong gewaagd heeft?'

'Dat moet wel. Mnementh kan noch haar noch Ramoth horen. Toch zegt hij dat hij van Canth, vele omwentelingen weg en op het zuidelijke continent, wel een echo kan opvangen.' F'lar liep langs het tapijt. 'Wat is er met die deur aan de hand, Lytol? Denk 'ns na, man!'

'Die ziet er grotendeels uit zoals die nu is, behalve dan dat er geen versierde lateien zijn en geen buitenerf noch Toren...'

'Dat ís het. O, bij het eerste Ei, het is allemaal zo simpel. Zurg zei dat dit tapijt oud is. Lessa moet geconcludeerd hebben dat het vierhonderd omwentelingen oud moet zijn. Ze heeft het als herkenningspunt gebruikt om tussen tijden terug te springen.'

'Wel, dan is ze daar, en veilig,' riep Robinton uit, terwijl hij zich opgelucht in een stoel liet zakken.

'O nee, bard, zo eenvoudig ligt het niet,' prevelde F'lar. Robinton ving zijn verslagen blik en de wanhoop die op Lytols gezicht weerspiegeld werd, op.

'Wat is er aan de hand?'

'Er is niets tussen,' sprak F'lar met dode stem. 'Het duurt even lang als een man nodig heeft om driemaal te kuchen om tussen plaatsen te springen. Tussen vierhonderd omwentelingen...' Zijn stem stierf weg.

Wie wil,
die kan.

Wie tracht,
die doet.

Wie liefheeft,
die leeft.

Er klonken stemmen, die eerst als gebrul in haar pijnlijke oren klonken en vervolgens wegstierven. Ze snakte naar adem, toen het draaiende, misselijkmakende gevoel haar met bed en al schijnbaar deed rondtollen. Ze greep zich vast aan de randen van het bed, terwijl de pijn vanaf het midden van haar schedel door haar hoofd schoot. Ze gilde, evenzeer uit protest tegen de pijn als tegen het angstaanjagende, rollende, draaiende, neerstortende gevoel.

Toch bleef ze proberen de boodschap waarvoor ze gekomen was eruit te brabbelen. Soms voelde ze dat Ramoth haar probeerde te bereiken in die enorme, op haar neerduikende duisternis die haar omringde. Ze probeerde zich aan Ramoths geest vast te klampen, in de hoop dat de gouden koningin haar uit dit martelende niets kon wegleiden. Uitgeput viel ze naar beneden, om dan toch weer uit de vergetelheid te worden losgescheurd door de noodzaak haar bericht over te brengen.

Uiteindelijk werd ze zich bewust van een zachte, gladde hand op haar arm, van een vloeistof, die warm en prikkelend was, in haar mond. Ze liet de vloeistof over haar tong rollen en hij druppelde haar pijnlijke keel in. Een hoestaanval deed haar naar adem snakken. Toen probeerde ze bij wijze van experiment haar ogen te openen en de beelden die ze zag, draaiden niet.

'Wie... ben... jij?' stamelde ze.

'O, arme Lessa...'

'Ben ik dat?' vroeg ze verward.

'Dat zegt jouw Ramoth,' werd haar verzekerd. 'Ik ben Mardra van Fort Weyr.'

'O, F'lar zal woedend op me zijn,' kreunde ze toen haar geheugen weer terugkeerde. 'Hij zal me door elkaar rammelen! Hij rammelt me altijd door elkaar als ik ongehoorzaam ben. Maar ik had gelijk. Ik had gelijk. Mardra?... O, dat... afgrijselijke... niets...' Ze voelde dat ze opnieuw in slaap viel, niet in staat die overweldigende aandrang te weerstaan. Geruststellend hield het bed op met ronddraaien.

De kamer, zwakjes verlicht door muurgloeibollen, leek op haar eigen kamer in Benden Weyr, maar was toch op subtiele wijze anders. Lessa lag stil, in een poging het verschil te vinden. De weyrmuren waren hier glad. De kamer was ook groter en het plafond hoger en gewelfd. Het meubilair was kunstiger versierd, kon ze zien nu haar ogen aan het zwakke licht gewend waren en ze details kon waarnemen. Rusteloos bewoog ze zich.

'Ah, u bent weer wakker, mysterieuze vrouw,' zei een man. Vanuit de buitenweyr stroomde licht naar binnen door het open gordijn. Lessa voelde, meer dan dat ze ze zag, de aanwezigheid van derden in de andere kamer.

Een vrouw glipte onder de arm van de man door en liep snel op het bed af.

'Ik kan me u herinneren. U bent Mardra,' zei Lessa verrast.

'Dat klopt en dit is T'ton, Weyrleider van Fort.'

T'ton was bezig meer gloeibollen in de muurmand te gooien en hij keek over zijn schouder naar Lessa om te zien of ze last had van het licht.

'Ramoth!' riep Lessa uit en ze schoot overeind, zich ervan bewust dat het niet Ramoths geest was die ze in de buitenweyr aanraakte.

'O, die,' lachte Mardra, die deed alsof ze geschokt was. 'Zij eet de hele Weyr nog eens op. Mijn Loranth heeft de andere koninginnen er zelfs bij moeten halen om haar wat te matigen.'

'Ze zit op de Sterrenstenen alsof ze van haar zijn en klaagt de hele tijd,' voegde T'ton eraan toe, minder gastvrij. Hij spitste een oor. 'Ha. Ze is ermee opgehouden.'

'Jullie kunnen komen, ja toch?' flapte Lessa eruit.

'Komen? Waarheen komen, liefje?' vroeg Mardra, verward. 'Je hebt het de hele tijd gehad over "komen" en dat het Draad naderde en dat de Rode Ster zichtbaar was door de Oogrots en... maar schat, besef je dan niet dat de Rode Ster al twee maanden voorbij Pern is?'

'Nee, nee, het is begonnen. Daarom ben ik juist tussen tijden teruggesprongen...'

'Terug? Tussen tijden?' riep T'ton uit. Hij liep naar het bed en keek Lessa strak aan.

'Kan ik wat klah krijgen? Ik weet dat ik het niet goed uitleg en ik ben nog niet echt wakker. Maar ik ben noch gek, noch ziek. Het is alleen erg gecompliceerd.'

'Ja, dat is het zeker,' merkte T'ton met nauwelijks gemeende mildheid op. Maar hij riep inderdaad om klah door de dienstschacht. Hij trok een stoel naar de rand van het bed en ging erop zitten om haar aan te horen.

'Natuurlijk ben je niet gek,' kalmeerde Mardra haar, terwijl ze haar weyrgenoot ziedend aankeek. 'Anders zou ze geen koningin berijden.'

T'ton moest het daar wel mee eens zijn. Lessa wachtte op de klah; toen die kwam, dronk ze, dankbaar voor de stimulerende warmte.

Ze haalde nog een keer diep adem en begon hun te vertellen over het lange interval tussen de gevaarlijke passages van de Rode Ster: hoe de enige Weyr in ongenade geraakt was en geminacht werd, hoe Jora achteruitging en de controle over Nemorth verloor, zodat toen de Rode Ster weer dichterbij begon te komen, er geen plotselinge toename van de omvang van de legsels was. Hoe zij de Indruk gemaakt had op Ramoth om Weyrvrouw van Benden te worden. Hoe F'lar de opstandige Borgheren afgetroefd had op de dag na Ramoths eerste paarvlucht en zo het gezag over de Weyr en Pern stevig in handen kreeg om alles voor te bereiden op de komst van het Draad, waarvan hij zo overtuigd was. Ze beschreef haar toehoorders, die een en al oor waren, haar eigen pogingen om voor het eerst Ramoth te vliegen en hoe ze onbedoeld tussen tijden teruggesprongen was naar de dag dat Fax Borg Ruath overviel.

'De Borg van mijn familie... overvallen?' riep Mardra ontzet uit.

'Ruatha heeft de Weyrs vele beroemde Weyrvrouwen geschonken,' sprak Lessa met een plagerige glimlach die T'ton in lachen deed uitbarsten.

'Zij is ook Ruathaans, geen twijfel mogelijk,' verzekerde hij Mardra.

Verder beschreef ze hun de toestand waarin de drakenrijders zich nu bevonden, met een te kleine gevechtskracht om de aanvallen van het Draad af te slaan en ze besprak het vragenlied en het grote tapijt.

'Een tapijt?' vroeg Mardra, terwijl ze geschokt haar handen voor haar mond sloeg. 'Beschrijf het eens.'

Terwijl Lessa daarmee bezig was, zag ze – eindelijk – dat de anderen haar geloofden.

'Mijn vader heeft kortgeleden de opdracht gegeven voor zo'n tapijt. Dat heeft hij me een paar dagen geleden verteld, toen de laatste slag met het Draad boven Ruatha werd uitgevochten.' Ongelovig draaide ze zich nu naar T'ton, die het niet echt leuk scheen te vinden. 'Ze moet gedaan hebben wat ze zegt dat ze gedaan heeft. Hoe kan ze anders iets van het tapijt weten?'

'U zou het ook aan uw koninginnendraak en de mijne kunnen vragen,' suggereerde Lessa.

'Schat, we twijfelen niet meer aan je,' zei Mardra oprecht, 'maar het is een ongelooflijke prestatie.'

'Ik denk ook niet,' antwoordde Lessa, 'dat ik het nog eens zou wagen, met de kennis die ik nu heb.'

'Ja, zo'n shock als jij hebt gehad maakt een sprong vooruit tussen tijden tot een groot probleem als die F'lar van jou tenminste een effectieve gevechtsmacht wil behouden.'

'Jullie komen dus? Echt waar?'

'Er bestaat een grote kans dat we dat inderdaad doen,' sprak T'ton ernstig en hij begon scheef te grijnzen. 'Je zei dat we de Weyrs verlaten hebben... eigenlijk in de steek hebben gelaten, zonder verklaring. We gingen ergens heen... naar een wanneer, liever gezegd, want we zijn nog steeds hier...'

Ze spraken geen van drieën, want ze zagen tegelijkertijd hetzelfde probleem. De Weyrs waren ontruimd, maar Lessa kon op geen enkele manier bewijzen dat de vijf Weyrs in haar tijd weer waren opgedoken.

'Er moet een manier zijn. Er moet een manier zijn,' riep Lessa afwezig. 'En we hebben geen tijd te verliezen. We hebben helemaal geen tijd!'

T'ton schoot in de lach. 'Aan deze kant van de geschiedenis is er meer dan genoeg tijd, liefje.'

Ze zagen erop toe dat ze ging rusten. Zij waren ongeruster dan zijzelf over het feit dat ze een paar weken ziek geweest was en geijld had dat ze viel en niets kon zien, niets kon horen, niets kon aanraken. Ze vertelden Lessa ook dat Ramoth net zo geleden had onder het ontstellende niets van het langere verblijf in het tussen. Ze was boven het oude Ruatha verschenen als een bleke, gele schim van haar vroegere, robuuste zelf.

De Heer van Borg Ruath, Mardra's vader, was hevig geschrokken toen de strompelende berijdster en de bleke koningin op zijn stenen drempel waren verschenen. Hij had iemand naar zijn dochter in Fort Weyr gestuurd voor hulp. Lessa en Ramoth waren naar de Weyr overgebracht, terwijl de Ruathaanse heer erover zweeg.

Toen Lessa sterk genoeg was, liet T'ton de raad van Weyrleiders bijeenroepen. Vreemd genoeg was niemand ertegen om te gaan... op voorwaarde dat ze een oplossing konden vinden voor het probleem van de tijdshock en dat ze herkenningspunten langs de weg konden vinden. Het duurde niet lang of Lessa begreep waarom de draken rijders zo graag de sprong wilden wagen. De meesten van hen waren tijdens de huidige golf van Draadaanvallen geboren. Ze hadden nu bijna vier maanden achter de rug van geestdodende routinepatrouilles en verveelden zich. Oefenspelen waren maar bleke aftreksels van de echte veldslagen die ze uitgevochten hadden. De Borgen, die ooit de drakenrijders maar niet genoeg diensten konden bewijzen, begonnen steeds onverschilliger te worden. De Weyrleiders zagen dit steeds vaker, naarmate de angsten die door het Draad waren opgewekt, langzaam verdwenen. Het was een moreel verval in Weyr en Borg, even sluipend als een ziekte. Lessa's verzoek was een aantrekkelijk alternatief voor het langzame verval in hun eigen tijd.

Uit Benden was alleen de Weyrleider op de hoogte van de vergaderingen. Aangezien Benden de enige Weyr was die er in Lessa's tijd nog was, mocht het nergens van af weten en moest het toch in stand gehouden worden, tot haar tijd. Noch mocht er iets over haar aanwezigheid gezegd worden, want ook dat wist niemand in haar omwenteling.

Ze stond erop dat de meesterbard geroepen werd, want haar annalen hadden dat vermeld. Maar toen hij haar vroeg het vragenlied op te zeggen, glimlachte ze terughoudend.

'U zult het schrijven, of uw opvolger, als de Weyrs verlaten aangetroffen worden,' zei ze tegen hem. 'Maar het moet van uw hand zijn, niet slechts mijn herhalen.'

'Het is een moeilijke opdracht een lied te schrijven dat vierhonderd omwentelingen later een waardevolle aanwijzing geeft.'

'Maar wees er zeker van,' waarschuwde ze hem, 'dat het een ballade van onderricht wordt. Het mag niet vergeten worden, want het stelt vragen die ik moet beantwoorden.'

Toen hij begon te grinniken, realiseerde ze zich dat ze reeds een aanwijzing had gegeven.

De discussies – over hoe ze veilig zo ver konden gaan zonder aanhoudend verlies van zintuigen – raakten oververhit. Er waren verscheidene constructieve ideeën, hoewel niet allemaal even praktisch, hoe ze langs de weg herkenningspunten konden vinden. De vijf Weyrs waren nimmer vooruit geweest in de tijd en Lessa was tijdens haar enorme sprong terug niet gestopt om tussentijdse herkenningspunten op te doen.

'Je zei dat een sprong van tien omwentelingen tussen tijden geen problemen veroorzaakte?' vroeg T'ton aan Lessa, toen alle Weyrleiders en de meesterbard samen kwamen om de impasse te doorbreken.

'Geen enkel. Het duurt... och, maar twee keer zolang als een sprong tussen plaatsen.'

'Het is dus de sprong van vierhonderd omwentelingen die je uit balans bracht. Hmmmm. Misschien dat sprongen van twintig, vijfentwintig omwentelingen wel veilig zijn.'

Dat voorstel sloeg aan, totdat D'ram, de voorzichtige leider van Ista, het woord nam.

'Ik wil me niet achter Borgen verschuilen, maar er is een mogelijkheid die we nog niet besproken hebben. Hoe weten we dat we inderdaad de sprong naar Lessa's tijd gemaakt hebben? Een sprong tussen maken is een riskante zaak. Er gaan vaker mannen verloren. En Lessa kwam nauwelijks levend aan.'

'Een goede opmerking, D'ram,' stemde T'ton in, 'maar ik heb het gevoel dat er meer is dat bewijst dat we vooruitgaan – gingen – zullen gaan. De aanwijzingen waren bedoeld voor Lessa. De noodsituatie, die het verlaten van vijf Weyrs veroorzaakte, heeft haar doen terugkomen om ons om hulp te smeken –'

'Akkoord, akkoord,' onderbrak D'ram hem vurig, 'maar wat ik bedoel is: hoe weten we zeker dat we Lessa's tijd bereikt hebben? Het is nog niet eerder gebeurd. Hoe weten we of het kan?' T'ton was niet de enige die zijn hersens pijnigde om hier een antwoord op te vinden. Plotseling sloeg hij met beide handen vlak op de tafel.

'Bij het Ei, of we sterven langzaam, in ledigheid, of snel, terwijl we een poging wagen. Ik heb meer dan genoeg van het kalme leven dat wij drakenrijders moeten leiden nu de Rode Ster zich steeds verder van ons verwijdert in de avondhemel. Ik zeg dat we deze gelegenheid met beide handen moeten aangrijpen. Wij zijn drakenrijders, of niet soms, gekweekt om het Draad te bevechten. Laten we op jacht gaan... vierhonderd omwentelingen vooruit!'

Lessa's strakke gezicht ontspande zich. Ze had de juistheid van D'rams opmerking ingezien en dat had bittere angst in haar hart doen ontwaken. Dat ze zelf het risico had gelopen, was haar eigen verantwoordelijkheid, maar om de levens van deze honderden mannen, draken en het weyrvolk dat met hen meekwam op het spel te zetten...?

T'tons woorden, die in haar bleven nagalmen, schoven die gedachte voorgoed terzijde.

'En ik geloof,' met die woorden sneed de uitgelaten stem van de meesterbard door alle geschreeuwde kreten van instemming heen, 'dat ik jullie herkenningspunten heb.' Een glimlach verlichtte zijn gezicht. 'Twintig omwentelingen of twintighonderd omwentelingen, jullie hebben een gids! En T'ton zei het al. Terwijl de Rode Ster zich steeds verder van ons verwijdert in de avondhemel...'

Later, toen ze de baan van de Rode Ster natrokken, merkten ze hoe eenvoudig die oplossing in feite was en grinnikten omdat hun aartsvijand hun gids zou zijn.

Bovenop Fort Weyr, zoals bovenop alle Weyrs, stonden grote stenen. Zij waren zodanig geplaatst dat ze op zekere tijden van de omwenteling de nadering of verwijdering van de Rode Ster aangaven, terwijl die in tweehonderd omwentelingen in een dolende baan rond hun zon draaide. Door de annalen te raadplegen, die – tussen andere stukjes informatie – ook de baan van de Rode Ster bevatten, was het niet moeilijk om voor iedere Weyr sprongen tussen van vijfentwintig omwentelingen te plannen. Er werd besloten dat de volledige bezetting van iedere Weyr boven de eigen basis tussen zou springen. Er zouden anders zonder enige twijfel ongelukken gebeuren als bijna achttienhonderd beladen beesten het vanaf één punt zouden proberen.

Elk moment dat ze nu uit haar eigen tijd weg was, was er een te veel voor Lessa. Ze was al meer dan een maand weg van F'lar en miste hem meer dan ze voor mogelijk gehouden had. Bovendien maakte ze zich ook zorgen dat Ramoth misschien zou paren met een andere draak dan Mnementh. Er waren zeker bronzen draken en bronsrijders genoeg om haar van dienst te zijn, maar Lessa had geen enkele interesse in hen.

T'ton en Mardra hielden haar bezig met de vele details van het organiseren van de exodus, opdat er geen enkele aanwijzing, behalve die van het tapijt en het vragenlied dat op een later tijdstip geschreven zou worden, in de Weyrs achter zou blijven.

Toen Lessa Ramoth aanspoorde op te stijgen in de nachtelijke hemel om haar plaats naast T'ton en Mardra boven de Sterrensteen van Fort Weyr in te nemen, was ze zo opgelucht dat er tranen in haar ogen schoten. Boven vier andere Weyrs werden grote vleugels in formatie opgesteld, klaar om hun eigen tijd te verlaten.

Toen de draken van iedere Weyrleider aan Lessa meldden dat iedereen klaar was, met de herkenningspunten die bepaald waren aan de hand van de baan van de Rode Ster in gedachten, was het de reizigster uit de toekomst die het bevel gaf om tussen te springen.

De zwartste nacht zelfs kent een dageraad,

De zon verdrijft de angst der dromen;

Wanneer zal voor mijn lege, bange ziel

Als 't schemert in haar Weyr, vertroosting komen?

Ze hadden vijftien sprongen tussen gemaakt, zeiden de bronzen draken van de Weyrleiders tegen Lessa, terwijl ze even kort rustten. Van de ongeveer achttienhonderd reizigers waren er maar vier niet mee vooruitgekomen en dat waren oudere beesten. Alle vijf groepen waren het ermee eens tijdens een korte pauze een vlugge maaltijd te gebruiken en hete klah te drinken, alvorens aan de laatste sprong van slechts twaalf omwentelingen te beginnen.

'Het is gemakkelijker,' merkte T'ton op, toen Mardra de klah uitdeelde, 'om vijfentwintig omwentelingen vooruit te gaan dan twaalf.' Hij keek op naar de Rode Ster, hun twinkelende, trouwe gids. 'Die verandert niet zoveel van plaats. Ik vertrouw erop dat jij, Lessa, verdere herkenningspunten voor ons projecteert.'

'Ik wil in Ruatha terug zijn voordat F'lar ontdekt dat ik weg ben.' Ze rilde toen ze naar de Rode Ster keek en dronk haastig van haar hete klah. 'Ik heb de Ster al een keer eerder... nee, twee keer... zo boven Ruatha gezien.' Ze staarde naar T'ton, terwijl haar keel zich samentrok toen ze aan die ochtend terugdacht: de ochtend dat ze besloten had dat de Rode Ster haar bedreigde, drie dagen voordat Fax en F'lar in Borg Ruath verschenen waren. Fax was onder F'lars dolk gestorven en zij was naar Benden Weyr gegaan. Ze voelde zich plots duizelig, zwak en op een vreemde manier in de war. Zo had ze zich niet gevoeld tijdens de eerdere pauzes tussen de sprongen.

'Voel je je wel goed, Lessa?' vroeg Mardra bezorgd. 'Je ziet zo bleek. Je trilt helemaal.' Ze sloeg haar arm om Lessa heen en keek haar Weyrgenoot bezorgd aan.

'Twaalf omwentelingen geleden was ik in Ruatha,' prevelde Lessa, steun zoekend bij Mardra's hand. 'Ik was toen tweemaal in Ruatha. Laten we vlug verder gaan. Ik moet terug. Ik moet terug naar F'lar. Hij zal zó woedend zijn.'

De hysterische toon in haar stem verontrustte zowel Mardra als T'ton. De laatste gaf haastig het bevel de vuren te doven. Het weyrvolk besteeg de draken en maakte zich klaar voor de laatste sprong vooruit.

Terwijl haar geest een chaos was, gaf Lessa de herkenningspunten door aan de draken van de andere Weyrleiders: Ruatha in het avondlicht, de hoge toren, de binnenplaats, het land in de lente...

Een rode vlek aan een nachthemel koud,

Een druppel bloed die op koers hen houdt,

Wentel weg, wentel weg, omwenteling: ga,

Een Rode Ster gaan de reizigers na.

Lytol en Robinton dwongen F'lar iets te eten en spoorden hem aan een glas wijn te drinken. Diep in zijn hart wist F'lar dat hij door moest gaan, maar het kostte hem verschrikkelijk veel moeite, nu alle vuur uit hem was verdwenen. De gedachte dat ze nog altijd Pridith en Kylara hadden om het drakenras mee voort te zetten troostte hem niet. Toch stelde hij de beslissing om iemand naar F'nor te sturen uit: als hij immers iemand op weg stuurde om Pridith en Kylara te laten halen, erkende hij daarmee het feit dat Lessa en Ramoth niet meer terug zouden komen.

Lessa, Lessa, schreeuwden zijn gedachten zonder ophouden, terwijl hij haar het ene moment vervloekte vanwege haar onnadenkende waaghalzerij en haar het volgende moment liefhad omdat ze zo'n ongelooflijke daad gesteld had.

'Ik zei, F'lar, dat je nu eerder slaap nodig hebt dan wijn.' Robintons stem drong eindelijk tot hem door.

F'lar keek hem fronsend aan. Hij besefte dat hij naar de wijnkan reikte, maar dat Robinton hem tegenhield.

'Wat zei je?'

'Kom. Ik vergezel je naar Benden. Ik kan je nu absoluut niet alleen laten. Je bent in een paar uur tijd omwentelingen ouder geworden, man.'

'En is dat niet begrijpelijk?' schreeuwde F'lar en hij sprong op, terwijl de machteloze woede uit hem wegstroomde in de richting van het dichtstbijzijnde doel, Robinton.

Robintons ogen stonden vol medeleven toen hij F'lars arm stevig vastgreep.

'Man, zelfs deze meesterbard komt woorden te kort om het medeleven en de eerbied die hij voelt uit te drukken. Maar je moet slapen. Je moet morgen door zien te komen en de dag erop moet je vechten. De drakenrijders moeten een leider hebben...' Zijn stem zakte weg. 'Morgen moet je F'nor laten halen... en Pridith.'

F'lar draaide op zijn hielen om en stapte op de noodlottige deur van Ruatha's grote zaal af.

Oh, tong, geef vreugde een klank en zing

Van hoop en belofte op de vleugel van een draak.

Voor hen doemde de Grote Toren van Ruatha op, de hoge muren van de buitenplaats duidelijk zichtbaar in het afnemende licht.

De toeter slingerde heftige oproepen de lucht in, nauwelijks hoorbaar boven het oorverdovende gedonder van honderden draken die, in volledige uitrusting opgesteld, boven de hele vallei opdoemden, vleugel boven vleugel.

Toen de Borgdeur geopend werd, deed een bundel licht de stenen van de binnenplaats opvlammen.

Lessa gaf Ramoth opdracht te dalen tot vlakbij de Toren, sprong van haar af en rende geestdriftig naar de mannen die uit de deur stroomden. Ze kon de strenge gestalte van Lytol onderscheiden, die een mand met gloeibollen boven zijn hoofd hield. Ze was zo opgelucht hem te zien dat ze haar vroegere vijandschap jegens de opzichter geheel vergat.

'Je hebt de laatste sprong met twee dagen verkeerd ingeschat, Lessa,' riep hij uit, zodra ze hem dicht genoeg genaderd was om hem boven het kabaal van de landende draken uit te verstaan.

'Verkeerd ingeschat? Hoe kan dat?' hijgde ze.

T'ton en Mardra kwamen naast haar staan.

'Maak je geen zorgen,' verzekerde Lytol haar met glimmende ogen, terwijl hij haar handen stevig vastpakte. Hij glimlachte zelfs tegen haar. 'Je bent gewoon twee dagen te ver gesprongen. Spring terug naar het tussen, keer terug naar het Ruatha van twee dagen geleden. Da's alles.' Zijn grijns werd breder vanwege haar verwarring. 'Neem ditzelfde uur, de grote binnenplaats, maar projecteer F'lar, Robinton en mijzelf op deze plek. Zet Mnementh op de hoge toren en een blauwe draak aan de rand. Ga nu.'

Mnementh? vroeg Ramoth aan Lessa, vurig verlangend haar Weyrgenoot weer te zien. Ze boog haar grote kop en haar enorme ogen gloeiden van fonkelend vuur.

'Ik begrijp het niet,' klaagde Lessa. Mardra legde een geruststellende arm om haar schouders.

'Maar ik wel, ik wel – vertrouw me maar,' smeekte Lytol, haar onhandig op de schouders kloppend, terwijl hij voor steun naar T'ton keek. 'Het is precies als F'nor zegt. Je kunt niet op verschillende plaatsen in de tijd tegelijk zijn zonder verschijnselen van uitputting te ondervinden en toen jullie twaalf omwentelingen geleden stopten, raakte Lessa helemaal in de war.'

'Dat weet je?' riep T'ton uit.

'Natuurlijk. Ga nu maar twee dagen terug. Dan zal ik natuurlijk verrast zijn, maar nu, vanavond, weet ik dat jullie twee dagen eerder opnieuw verschenen. O, ga! Spreek me niet tegen. F'lar werd bijna gek van de zorgen die hij zich om je maakte.'

'Hij zal me door elkaar rammelen,' riep Lessa als een klein meisje.

'Lessa!' T'ton pakte haar hand en leidde haar terug naar Ramoth die zich liet zakken, zodat haar berijdster kon opstijgen.

T'ton nam de leiding over en liet zijn Fidranth het bevel verspreiden om terug te keren naar de herkenningspunten die Lytol had gegeven en voegde er via Ramoth een beschrijving van de mensen en Mnementh aan toe.

De kou van het tussen deed Lessa tot zichzelf komen, hoewel haar fout haar zelfvertrouwen ernstig geschaad had. Maar toen was Ruatha er weer. De draken stelden zich dolgelukkig op met een geweldig vertoon. En daar, als silhouetten tegen het licht dat uit de zaal stroomde, stonden Lytol, Robintons lange gestalte en... F'lar.

Mnemenths stem liet een bronzen welkom galmen en Ramoth wist niet hoe snel ze Lessa moest neerzetten om naar haar Weyrgenoot toe te gaan en de nekken in elkaar te draaien.

Lessa bleef staan waar Ramoth haar afgezet had, niet in staat een vin te verroeren. Ze was zich er vaag van bewust dat T'ton en Mardra naast haar stonden, maar het enige dat werkelijk tot haar doordrong was de op haar afstormende F'lar. En toch kon ze zich niet verroeren.

Hij trok haar in zijn armen en hield haar zo stevig vast dat er geen enkele twijfel bestond over zijn vreugde haar weer te zien.

'Lessa, Lessa,' kreunde zijn stem rauw in haar oren. Hij drukte haar gezicht tegen het zijne, benam haar bijna de adem, zonder een spoortje van zijn zorgvuldig opgehouden afstandelijkheid. Hij kuste haar, omklemde haar, hield haar tegen zich aan en kuste haar opnieuw hartstochtelijk. Toen deed hij een stap achteruit en greep haar bij de schouders. 'Lessa, als je ooit...,' sprak hij, ieder woord met een vermanende vinger benadrukkend. Ineens hield hij zijn mond, zich bewust van een grijnzende kring van vreemdelingen om hen heen.

'Ik zei toch dat hij me door elkaar zou rammelen,' hoorde hij Lessa zeggen terwijl ze de tranen uit haar gezicht veegde. 'Maar, F'lar, ik heb ze allemaal meegebracht... allemaal, behalve Benden Weyr. En dat is de reden dat de vijf Weyrs verlaten werden. Ik heb ze meegebracht.'

F'lar keek om zich heen, langs de leiders, naar de massa's draken die neerstreken in de Vallei, op de Hoogten. Waar hij ook keek, waren draken, blauwe, groene, bruine, bronzen en zelfs een hele vleugel van louter gouden koninginnen.

'Je hebt de Weyrs meegebracht?' herhaalde hij verdoofd.

'Ja, dit zijn Mardra en T'ton van Fort Weyr, D'ram en...'

Hij legde haar het zwijgen op door haar zachtjes tegen zich aan te trekken, zodat hij de nieuwkomers kon zien en begroeten.

'Ik ben nog dankbaarder dan jullie kunnen vermoeden,' zei hij en hij kon niet verder spreken.

T'ton stapte naar voren en stak zijn hand uit, die stevig door F'lar gegrepen werd.

'Wij brengen u achttienhonderd draken, zeventien koninginnen en alles wat nodig is om de Weyrs uit te rusten.'

'En ze hebben ook nog vlammenwerpers meegenomen,' voegde Lessa daar opgewonden aan toe.

'Maar – te komen... het te wagen...' prevelde F'lar in bewonderende verwondering.

T'ton en D'ram en de anderen lachten.

'Uw Lessa heeft ons de weg gewezen...'

met de Rode Ster om ons te leiden...,' vulde Lessa aan.

'Wij zijn drakenrijders,' vervolgde T'ton ernstig, 'zoals u, F'lar van Benden. Ons is verteld dat er hier tegen het Draad gevochten moet worden en dat is werk voor drakenrijders... wanneer dan ook!'

Trommelslager, sla en pijper, blaas,

Sla aan, bard en ga, soldaat.

Bevrijd de vlam en schroei het gras

Tot de Rode Ster aan de dageraad voorbijgaat.

Terwijl de vijf Weyrs bezig waren rond de vallei van Ruatha neer te strijken, had F'nor zich genoodzaakt gezien terug te keren met zijn weyrvolk. Ze waren door het leven in dubbeltijd aan het einde van hun Latijn, en wilden maar al te graag hun verblijven weer opzoeken die ze twee dagen en tien omwentelingen tevoren hadden verlaten.

R'gul, die geheel onkundig was van Lessa's duik achteruit, begroette F'lar en zijn Weyrvrouw bij hun terugkeer in de Weyr met het nieuws van F'nors verschijning met tweeënzeventig nieuwe draken en zijn twijfel of ze wel in staat zouden zijn om te vechten.

'Ik heb in mijn hele leven nog nooit zulke uitgeputte mensen gezien,' ratelde R'gul. 'Ik heb geen idee hoe dat heeft kunnen gebeuren, met alle zon en het goede voedsel en zonder enige verantwoordelijkheid.'

F'lar en Lessa wisselden een blik.

'Toch moet de zuidelijke Weyr gehandhaafd worden, R'gul. Denk er maar eens over na.'

'Ik ben een vechtende drakenrijder, geen rokkenjager,' gromde de oude drakenrijder. 'Er is meer voor nodig dan een sprong tussen tijden om me terug te brengen tot de staat waarin de anderen verkeren.'

'O, in minder dan geen tijd zullen ze zichzelf weer zijn,' zei Lessa en tot R'guls afgrijzen begon ze te giechelen.

'Ze zullen wel moeten als we de lucht Draadvrij willen houden,' zei R'gul geërgerd.

'Dat is nu geen probleem meer,' verzekerde F'lar hem nonchalant.

'Geen probleem? Met maar honderdvierenveertig draken?'

'Tweehonderdzestien,' verbeterde Lessa hem krachtig.

Haar negerend vroeg R'gul: 'Heeft de meestersmid een vlammenwerper gevonden die werkt?'

'Zeer zeker,' verzekerde F'lar hem opnieuw, breeduit grijnzend.

De vijf Weyrs hadden ook hun uitrusting mee vooruit genomen. Fandarel griste de voorbeelden bijna uit hun handen en tegen de ochtend zouden ongetwijfeld alle smidsen op het hele continent klaarstaan om de ontwerpen na te bouwen. T'ton had Fandarel verteld dat in zijn tijd iedere Borg over genoeg vlammenwerpers voor iedere man op de grond beschikte. Gedurende het lange interval moesten die vlammenwerpers echter omgesmolten zijn of verloren gegaan zijn omdat men niet wist wat te doen met de toestellen. D'ram was bijzonder geïnteresseerd in Fandarels haanodriesproeier. Hij achtte die beter dan een vlammenwerper, omdat hij ook als bemester kon dienen.

'Wel,' gaf R'gul somber toe, 'een vlammenwerper of twee zal overmorgen wel wat verschil uitmaken.'

'We hebben nog iets anders gevonden dat veel meer verschil uit zal maken,' merkte Lessa op en ze excuseerde zich daarop haastig en schoot het slaapvertrek binnen.

De geluiden die door het gordijn drongen klonken óf als gelach óf als gehuil en R'gul fronste woedend over beide mogelijkheden. Dat meisje was doodgewoon nog veel te jong om Weyrvrouw te zijn in een dergelijke tijd. Absoluut niet stabiel.

'Realiseert ze zich wel hoe precair de situatie is? Zelfs met F'nors extra draken? Als ze althans kunnen vliegen,' vroeg R'gul op onderzoekende toon. 'Je zou niet moeten toestaan dat ze de Weyr verlaat.'

F'lar negeerde die opmerking en schonk zichzelf een glas wijn in.

'Je hebt er ooit op gewezen dat de vijf verlaten Weyrs van Pern jouw theorie ondersteunden dat er geen Draad meer zou komen.'

R'gul schraapte zijn keel, in de wetenschap dat verontschuldigingen – zelfs al zou de Weyrleider die verschuldigd zijn – onbelangrijker waren dan het Draad.

'Nu zat er wel een kern van waarheid in die theorie,' vervolgde F'lar, een glas inschenkend voor R'gul. 'Alleen niet op de manier waarop jij die interpreteerde. De vijf Weyrs werden verlaten omdat ze... ze hierheen kwamen.'

Met zijn glas halverwege zijn mond, staarde R'gul F'lar aan. Ook deze man was te jong om zijn verantwoordelijkheden aan te kunnen. Maar... hij scheen werkelijk te geloven in wat hij zei.

'Geloof het of niet, R'gul – en over iets meer dan een dag zul je dat doen – de vijf Weyrs zijn niet langer verlaten. Ze zijn hier, in de Weyrs, in deze tijd. En ze zullen zich bij ons aansluiten, achttienhonderd draken sterk, overmorgen boven Telgar, met vlammenwerpers en meer dan genoeg gevechtservaring.'

R'gul keek F'lar lange tijd medelijdend aan. Heel voorzichtig zette hij zijn glas neer, draaide zich om en verliet de weyr. Hij kon maar beter plannen maken om morgen het bevel over te nemen als ze de dag daarop het Draad wilden bevechten.

De volgende ochtend bedronk R'gul zich stilletjes, nadat hij de groep enorme bronzen draken gezien had die de Weyrleiders en hun vleugelleiders naar de vergadering brachten.

Lessa wisselde een ochtendgroet uit met haar vrienden en verliet toen lieflijk lachend de weyr, met de mededeling dat ze Ramoth moest voeden. F'lar staarde haar bedachtzaam na en ging toen vervolgens Robinton en Fandarel begroeten, die eveneens gevraagd waren de vergadering bij te wonen. Geen van beide gildemeesters zei veel, maar miste geen woord van wat er gezegd werd. Fandarels grote hoofd draaide van de ene spreker naar de andere, waarbij zijn diepliggende ogen af en toe knipperden. Robinton zat met een verbijsterde glimlach te genieten van het voorvaderlijke bezoek.

Het idee van F'lar om op grond van zijn gebrek aan ervaring zijn positie als Weyrleider van Benden op te geven, werd hem snel uit het hoofd gepraat.

'Je hebt het goed gedaan boven Nerat en Keroon. Heel goed,' zei T'ton.

'Noem je achtentwintig buiten gevecht gestelde mannen en draken goed leiderschap?'

'In een eerste gevecht, waarin iedereen nog zo groen als gras was? Kerel, waar het om gaat is dat je op tijd boven Nerat was, hoe je daar ook kwam.' T'ton grijnsde plagerig. 'Dat precies is waar een drakenrijder voor heeft te zorgen. Nee, dat was goed gevlogen, zeg ik je. Goed gevlogen.' De andere vier Weyrleiders mompelden hun instemming met dat compliment. 'Jouw Weyr is niet op volle sterkte, dus zullen we je genoeg losse vleugelruiters lenen totdat jouw Weyr weer op volledige gevechtssterkte is. O, de koninginnen zijn gék op deze tijden!' En zijn grijns werd nog breder om aan te tonen dat dat ook gold voor de bronsrijders.

F'lar grijnsde terug. Hij dacht eraan dat Ramoth nu snel weer zou opstijgen om te paren en dat Lessa deze keer... o, dat meisje deed veel te gehoorzaam. Hij moest haar maar goed in de gaten houden.

'Nu,' sprak T'ton, 'we hebben alle vlammenwerpers die we meegenomen hebben bij Fandarels smidse achtergelaten, opdat alle grondtroepen morgen bewapend zijn.'

'Jazeker, en nogmaals bedankt,' bromde Fandarel. 'We zullen in recordtijd nieuwe maken en die van jullie snel terugsturen.

'Vergeet niet dat haanodrie van u aan te passen voor het sproeien vanuit de lucht,' zei D'ram.

'Het is dus afgesproken,' zei T'ton en hij keek daarbij snel alle drakenrijders even aan, 'dat alle Weyrs morgen drie uur na de dageraad op volle sterkte boven Telgar samenkomen om de Draadaanval te volgen richting Crom. Tussen twee haakjes, F'lar, die tijdkaarten van jou die Robinton ons heeft laten zien, zijn perfect. Die hebben wij nooit gehad.'

'Hoe wisten jullie dan wanneer de aanvallen kwamen?'

T'ton haalde zijn schouders op. 'Die kwamen, zelfs toen ik een weyrling was, zo regelmatig dat je wel zo ongeveer wist wanneer er weer een kwam. Maar deze manier is veel, veel beter.'

'Veel efficiënter,' voegde Fandarel er goedkeurend aan toe.

'Na overmorgen, als alle Weyrs zich boven Telgar hebben laten zien, kunnen we vragen om alle voorraden die we nodig hebben om de lege Weyrs te voorzien,' grinnikte T'ton. 'Zoals in vroeger tijden, extra tienden uit de Borgen persen.' Hij wreef vol verwachting in zijn handen. 'Net zoals vroeger.'

'We hebben nu ook de zuidelijke Weyr,' suggereerde F'nor. 'We zijn daar nu, in deze tijd, zes omwentelingen weg en de kuddedieren werden achtergelaten. Die zullen zich vermeerderd hebben en dan is er ook nog al het graan en fruit.'

'Het zou me genoegen doen als de zuidelijke onderneming voortgezet werd,' merkte F'lar op, terwijl hij bemoedigend naar F'nor knikte.

'Graag, en Kylara ook, alsjeblieft,' voegde F'nor er met vonkende ogen aan toe.

Ze bespraken de mogelijkheid om er mensen heen te sturen om direct voorraden te halen voor de opnieuw bezette Weyrs. Daarna verdaagden ze de vergadering.

'Het brengt je een beetje in de war,' zei T'ton, toen hij samen met Robinton wat wijn dronk, 'om te merken dat de Weyr die je de dag tevoren opgeruimd hebt achtergelaten een stoffige ruimte is geworden.' Hij grinnikte. 'De vrouwen van de lagere grotten waren een beetje geschokt.'

'We hebben die keukens schoongemaakt,' antwoordde F'nor verontwaardigd. Een goede nachtrust in een verse tijd had veel van zijn vermoeidheid weggenomen.

T'ton schraapte zijn keel. 'Volgens Mardra kan geen enkele man iets schoonmaken.'

'Denk je dat je morgen kan rijden?' vroeg F'lar bezorgd. Hij was zich scherp bewust van de stress die nog steeds op het gezicht van zijn halfbroer te lezen stond. Toch waren die vermoeiende omwentelingen noodzakelijk geweest en ze waren niet tevergeefs gebleken, nu er uit het verleden achttienhonderd draken gekomen waren. Toen F'lar F'nor opdracht had gegeven tien omwentelingen in het verleden de bitter noodzakelijke vervangingen te kweken, hadden ze nog niet aan het vragenlied gedacht of iets van het tapijt afgeweten.

'Ik zou dat gevecht zelfs niet willen missen als ik drakenloos was,' verklaarde F'nor vastberaden.

'Dat doet me eraan denken,' merkte F'lar op, 'dat we Lessa morgen boven Telgar nodig hebben. Ze kan namelijk met alle draken spreken,' legde hij T'ton en D'ram bijna verontschuldigend uit.

'O, dat weten we,' stelde T'ton hem gerust. 'En Mardra vindt het niet erg.' Hij zag F'lars uitdrukkingloze gezicht en voegde eraan toe: 'Als oudste Weyrvrouw leidt Mardra natuurlijk de koninginnenvleugel.'

F'lars gezicht werd nog uitdrukkinglozer. 'Koninginnenvleugel?'

''Zeker.' T'ton en D'ram wisselden vragende blikken uit vanwege F'lars verrassing. 'Jullie weerhouden jullie koninginnen er toch niet van te vechten?'

'Onze koninginnen? T'ton, wij in Benden hebben al zoveel generaties lang maar één koningin dat er mensen zijn die de legenden over koninginnen op het slagveld als je reinste ketterij aan de kaak stellen!'

T'ton keek berouwvol. 'Ik heb me tot op dit moment niet goed gerealiseerd hoe klein jullie aantal is.' Maar zijn enthousiasme kreeg de overhand. 'Desalniettemin, koninginnen zijn heel goed bruikbaar met vlammenwerpers. Zij krijgen de kluwen Draad te pakken die andere rijders missen. Ze vliegen heel laag, onder de hoofdmacht. Dat is een van de redenen waarom D'ram zo geïnteresseerd is in de haanodrienevel. 't Verschroeit het haar van het Borgvolk niet, om het zo maar eens uit te drukken, en is bovendien veel beter boven akkers.'

'Bedoel je te zeggen dat jullie je koninginnen toestaan te vechten – tegen het Draad?' F'lar negeerde het feit dat F'nor stond te grinniken, evenals T'ton.

'Toestaan?' D'ram brulde het uit. 'Je kan ze niet tegenhouden. Ken je je balladen niet?'

"'Moreta's Vlucht?"'

'Precies.'

F'nor barstte in lachen uit vanwege de uitdrukking op F'lars gezicht, toen deze geïrriteerd de in zijn gezicht hangende lok uit zijn ogen veegde. Toen begon ook F'lar schaapachtig te grijnzen. 'Dank je. Je brengt me op een idee.'

Hij deed zijn mede-Weyrleiders uitgeleide naar hun draken en wuifde vrolijk naar Robinton en Fandarel, veel vrolijker dan hij ooit gedacht had te kunnen zijn de dag voor zijn tweede luchtslag. Toen vroeg hij aan Mnementh waar Lessa kon zijn.

In bad., antwoordde de bronzen draak.

F'lar keek naar de lege weyr van de koningin.

O, Ramoth zit zoals gewoonlijk op de Piek. Mnementh klonk gekrenkt.

F'lar hoorde het geluid van gespetter in het badvertrek plotseling ophouden en dus riep hij door de dienstschacht om hete klah. Hij ging hiervan genieten.

'Ging de vergadering goed?' vroeg Lessa liefjes, toen ze uit het badvertrek kwam, met een handdoek strak om het tengere figuur gewonden.

'Buitengewoon. Je beseft natuurlijk, Lessa, dat je morgen boven Telgar nodig bent?'

Ze keek hem even strak aan voor ze begon te glimlachen.

'Ik ben de enige Weyrvrouw die met elke draak kan spreken,' antwoordde ze schalks.

'Dat is waar,' gaf F'lar monter toe. 'En niet langer de enige koninginnenruiter van Benden...'

'Ik haat je!' schreeuwde Lessa, terwijl ze probeerde te ontsnappen toen F'lar haar in een handdoek gewikkelde lijf tegen het zijne aandrukte.

'Zelfs als ik je vertel dat Fandarel een vlammenwerper voor je heeft, zodat je je bij de koninginnenvleugel kan voegen?'

Ze probeerde niet meer los te komen, maar staarde hem aan, in verlegenheid gebracht nu hij haar plannen geraden had.

'En dat Kylara geïnstalleerd wordt als Weyrvrouw in het zuiden... in deze tijd? Als Weyrleider moet ik tussen de gevechten mijn rust hebben...'

De handdoek viel van haar lichaam op de vloer toen ze zijn kus met zoveel vuur beantwoordde alsof het door draken opgewekt was.

Vanuit de Weyr en het drakennest,

Brons en bruin en blauw en groen,

Stijgen drakenrijders van Pern,

Omhoog op vleugels, gezien, dan ongezien.

Opgesteld boven de Piek van Benden Weyr, een kleine drie uur na de dageraad, hielden tweehonderdzestien draken hun formaties in stand, terwijl F'lar op de bronzen Mnementh de rijen inspecteerde.

Daaronder, in de Kom, had al het weyrvolk zich verzameld en de paar rijders die tijdens het eerste gevecht gewond geraakt waren. Al het weyrvolk, behalve Lessa en Ramoth. Die waren naar Fort Weyr gegaan, waar de koninginnenvleugel zich verzamelde. F'lar kon een steek van ongerustheid niet helemaal onderdrukken, nu zij en Ramoth ook zouden deelnemen aan het gevecht. Hij wist dat het een overblijfsel was uit de dagen dat Pern maar één koningin had. Als Lessa vierhonderd omwentelingen terug kon springen en vijf Weyrs vooruit kon leiden, dan kon ze ook wel op zichzelf en haar draak passen tijdens een Draadaanval.

Hij controleerde of iedere man goed voorzien was van vlamsteenzakken, of iedere draak de juiste kleur had, in het bijzonder degenen die van de zuidelijke Weyr kwamen. Natuurlijk waren alle draken fit, maar de gezichten van hun ruiters vertoonden nog steeds sporen van de tijdspanningen die ze hadden doorstaan. Hij aarzelde nog, terwijl het Draad ieder moment kon gaan vallen.

Hij gaf het bevel tussen te springen. Ze verschenen opnieuw boven en ten zuiden van Borg Telgar en waren niet als eersten aangekomen. In het westen, in het noorden en ja, ook in het oosten kwamen nu vleugels aan, net zolang tot de hele horizon gevuld werd met de grote V-patronen van enige duizenden drakenvleugels. Hij hoorde vaaglijk de toeter op de toren van Borg Telgar, waarmee de onverwachte drakenmacht werd toegejuicht.

'Waar is ze?' wilde F'lar van Mnementh weten. 'We hebben haar zo meteen nodig om bevelen door te geven...'

Ze komt eraan, onderbrak Mnementh hem.

Recht boven Borg Telgar verscheen nog een vleugel. Zelfs van deze afstand kon F'lar het verschil zien: de gouden draken glinsterden in het heldere zonlicht van de ochtend.

Een goedkeurend gebrom gleed door de drakengelederen en in weerwil van zijn vluchtige bezorgdheid grijnsde F'lar met trots genoegen naar het glinsterende schouwspel.

Precies op het moment, dat de draken zich bewust werden van hun aartsvijand, schoten de oostelijke vleugels omhoog de lucht in.

Mnementh stak zijn kop omhoog en uitte een echo van de bronzen oorlogskreet. Hij draaide zijn kop om, net zoals honderden andere beesten deden om vlamstenen van hun berijders te krijgen. Honderden enorme kaken vermaalden de steen, slikten die in om de droge steen door hun spijsverteringszuur te laten transformeren tot gassen die zouden ontvlammen zodra ze in contact kwamen met zuurstof.

Het Draad! F'lar kon het nu duidelijk zien tegen de lentehemel. Zijn hartslag versnelde, niet door angst, maar door een wilde vreugde. Zijn hart klopte onregelmatig. Mnementh eiste meer vlamstenen en begon steeds sneller te vliegen, klaar om omhoog te schieten zodra hij daartoe het bevel kreeg.

De voorste Weyr braakte reeds stralen van oranjerood vuur de lentehemel in. Draken verdwenen en verschenen weer, spogen vuur en doken naar beneden.

De grote, gouden koninginnen schoten met enorme snelheid rakelings over de rotsen om nog te verschroeien wat eventueel gemist werd.

Toen gaf F'lar het bevel hoogte te winnen om het Draad halverwege zijn vruchteloze afdaling op te vangen. Toen Mnementh steeg, schudde F'lar uitdagend zijn vuist tegen het twinkelende Rode Oog van de Ster.

'Op een dag,' schreeuwde hij, 'zullen we hier niet tam zitten te wachten tot je valt. Wij zullen op jou neervallen, waar je het Draad spint, en zullen je van je eigen grond wegschroeien.'

Bij het Ei, zei hij tegen zichzelf, als we in één oogwenk vierhonderd omwentelingen terug kunnen reizen over zeeën en landen, wat is het reizen van de ene wereld naar de andere dan meer dan een ander soort sprong?

F'lar grinnikte. Hij kon het maar beter uit zijn hoofd laten om dat gewaagde plan met Lessa in de buurt uit te spreken.

Kluwens voor ons, waarschuwde Mnementh hem.

Toen de bronzen draak vuurspuwend aanviel, drukte F'lar zijn knieën steviger om de enorme nek. Bij ons aller Moeder, wat was hij blij dat hij, F'lar, bronsrijder van Mnementh, nu, van alle denkbare tijden, een drakenrijder van Pern was!

Drakenindex

DE WEYRS IN VOLGORDE VAN STICHTING

Fort Weyr | Ista Weyr
Benden Weyr | Telgar Weyr
Hoogten Weyr | Zuid Weyr
Igen Weyr |

DE BELANGRIJKSTE BORGEN ZOALS GELIEERD AAN DE WEYRS

Fort Weyr

Borg Fort (oudste Borg), Borgheer Groghe

Borg Ruath (op een na de oudste), Borgheer Jaxom, Opzichter Lytol

Borg Zuid Boll, Borgheer Sangel

Benden Weyr

Borg Benden, Borgheren Raid en Toronas

Borg Bitra, Borgheren Sifer en Sigomal

Borg Lemas, Borgheer Asgenar

Hoogten Weyr

Borg Hoogten, Borgheer Bargen

Borg Nabol, Borgheren Fax, Meron, Deckter

Borg Tillek, Borgheer Oterel

Igen Weyr

Borg Keroon, Borgheer Corman

Delen van Boven-Igen

Borg Zuid Telgar

Ista Weyr

Borg Ista, Borgheer Warbret

Borg Igen, Borgheer Laudey

Borg Nerat, Borgheren Vincet en Begamon

Telgar Weyr

Borg Telgar, Borgheer Larad

Borg Crom, Borgheer Nessel

Zuid Weyr

Borg Zuid, Borgheer Toric

DE BELANGRIJKSTE HEREN (EN HUN BORGEN)

Asgenar (Lemos) | Meron (Nabol, 2)
Banger (Vlakte van Igen) | Nessel (Crom)
Bargen (Hoogten) | Oterel (Tillek)
Begamon (Nerat, 2) | Raid (Benden)
Corman (Keroon) | Sangel (Boll)
Deckter (Nabol, 3) | Sifer (Bitra, 1)
Fax (Nabol, 1) | Sigomal (Bitra, 2)
Groghe (Fort) | Toric (Zuid)
Jaxom (Ruath) | Toronas (Benden, 2)
Larad (Telgar) | Vincet (Nerat, 1)
Laudey (Igen) | Warbret (Ista)
Lytol (opzichter Ruath) |

GILDEMEESTERS EN MEESTERVAKLIEDEN

Naam | Rang/vak | Locatie
Andemon | Meesterboer | Borg Nerat

Arnor

Gildemeester,
schrijver

zaal der Barden
Borg Fort

Baldor | Weyrbard | Ista Weyr
Belesdan | Meesterleerlooier | Borg Igen

Bendarek

Gildemeester,
houtsnijder

Borg Lemos

Benelek

Machinebouwers-
knecht

Smidse

Briaret | Meesterherder | Borg Keroon

Brudegan

Bardsgezel

aal der Barden
Borg Fort

Chad | Bard | Telgar Weyr

Domick

Gildemeester,
schrijver

zaal der Barden
Borg Fort

Elgin | Bard | Borg Halve-Maanzee

Facenden

Gildemeester,
smid

Fandarel | Meestersmid | Smidse Borg Telgar
Idarolan | Meestervisser | Borg Tillek

Jerint

Gildemeester,
instrumenten

zaal der Barden
Borg Fort

Ligand | Leerlooiersgezel | Borg Fort

Menolly

Bardsgezel

zaal der Barden
Borg Fort

Morshall

Gildemeester,
theorie

zaal der Barden
Borg Fort

Nicat | Meestermijnwerker | Borg Crom
Oharan | Weyrbard | Benden Weyr

Oldive

Meestergenezer

zaal der Barden
Borg Fort

Palim | Bakkersgezel | De Smederij
Petiron | Bard | Borg Halve-Maanzee

Piemur

Leerling/gezel

zaal der Barden
Borg Fort

Robinton | Meesterbard | Borg Fort

Sebell

Gezel/Meesterbard

zaal der Barden
Borg Fort

Sharra | Genezersgezel | Borg Zuid

Shonegar

Gildemeester,
stem

zaal der Barden
Borg Fort

Sograny | Meesterherder | Borg Keroon

Tagetarl

Bardsgezel

zaal der Barden
Borg Fort

Talmor

Bardsgezel

zaal der Barden
Borg Fort

Terry | Gildemeester, smid | Smidse Borg Telgar
Timareen | Gildemeester, wever | Borg Telgar

Wansor

Gildemeester,
glasblazer

Smidse Borg Telgar

Yanis | Gildemeester | Borg Halve-Maanzee
Zurg | Meesterwever | Borg Zuid Boll

BEZITTERS VAN VUURHAGEDISSEN

Bezitter | Hagedis
Asgenar | bruine Rial
Baner | -
Bargen | -
Brand | blauwe
Brekke | bronzen Berd
Corman | -
Deelan | groene
Famira | groene
F'nor | gouden Grall
Groghe | koningin Merga
G'sel | bronzen
Kylara | gouden
Larad | groene

Menolly

koningin Schoonheid;
bronzen Rots, Duiker,
Poll; bruine Luibeen,
Mimiek, Bruintje;
groene Tante Een,
Tante Twee; blauwe Oom

Meron | bronzen

Mirrim

groene Reppa, Lok;
bruine Tolly

Nessel | –
Nicat | –
N'ton | bruine Tris
Oterel | –
Piemur | koningin Farli
Robinton | bronzen Zair
Sangel | -
Sebell | koningin Kimi
Sharra | Bronzen Meer, bruine Talla
Sifer | –
Toric | koningin; twee bronzen
Vincet | –

ENKELE TERMEN VAN BELANG

Borg: | een woonplaats van de gewone mensen; oorspronkelijk werden ze uit de rots gehouwen in bergen en heuvels.
Dageraad Zusters: | een alternatieve naam voor de Dag Zusters.
Dodegloei: | een domoor, stommeling. Afgeleid van gloei.

Het Draad/De Draden:

(mycorrhizoïde) sporen die vanaf de Rode Ster op Pern neerdalen en zich daar ingraven en al het organisch materiaal dat ze tegenkomen wegvreten.

Fellis: | een bloeiende boom.
Fellis sap: | een sap dat uit de vruchten van de Fellis geperst wordt; een slaapverwekkend middel.
Gloeibol: | een lichtbron die in een mand gedragen kan worden.
Haanodrie: | een algemeen op Pern voorkomend chemisch bestanddeel (HNO_3, salpeterzuur).

Indruk:

het samensmelten van de geesten van een draak en zijn toekomstige berijder op het moment dat het draakje uit het ei kruipt.

Interval: | de periode tussen twee passages – over het algemeen tweehonderd omwentelingen.
Klah: | een hete, stimulerende drank, gemaakt van boombast en vagelijk naar kaneel smakend.

Lang Interval:

een periode, in het algemeen tweemaal zo lang als een Interval, waarin het Draad niet valt en het aantal drakenrijders afneemt. Het laatste Lang Interval zou het einde van het Draad aankondigen.

Maand: | vier Zevendagen.
Omwenteling: | een Pernesiaans jaar.
Opperrakken: | een gebergte op het noordelijke continent van Pern.

Oudtijder:

een lid van een van de vijf Weyrs die door Lessa vierhonderd omwentelingen in de tijd vooruit gehaald werden. Ook als denigrerende term gebruikt voor iemand die naar Zuid Weyr verhuisd is.

Passage: | een periode gedurende welke de Rode Ster dicht genoeg bij Pern komt om het Draad op Pern af te werpen.
Pern: | derde van de vijf planeten rond Rukbat; kent twee natuurlijke satellieten.
Rode Ster (sic): | Perns stiefzuster planeet. Volgt een onregelmatige baan.
Rukbat: | een gele ster in de Sagitariussector. Rukbat heeft vijf planeten en twee asteroïdengordels.
Tussen: | een gebied waar niets is en verlies van zintuiglijke waarneming tussen het hier en het daar.
Verdoofkruid: | een medicinale zalf die, op een wond gesmeerd, al het gevoel verdooft; als verdoving gebruikt.
Vlamsteen: | een fosforhoudend mineraal dat de draken opkauwen om vuur te kunnen spuwen.
Waakwher: | een reptiel dat 's nachts leeft, in de verte verwant aan het drakenras.
Weyr: | een woonplaats van draken en hun berijders.
weyr: | een slaapplaats van een draak.
Weyrzanger: | de bard van de drakenrijders, gewoonlijk zelf ook drakenrijder.
Wherries: | een soort loopvogel, in de verte gelijkend op de aardse kalkoen, maar met de grootte van een struisvogel.
Witties: | waterplanten, gelijkend op het aardse riet.
Zevendag: | het Pernesiaanse equivalent van een week.
Zwarte rots: | vergelijkbaar met steenkool.

PERNESIAANSE VLOEKEN

Bij het Ei | Bij de scherven van mijn drakenei
Bij het eerste Ei | Eierschalen
Bij het Ei van Faranth | Schroei 't
Door Draadval, nevel en vuur | Scherven

BEWONERS VAN PERN

Abuna: | Hoofd van de keuken van de Zaal der Barden te Borg Fort.
Alemi: | Derde zoon van de Zeepachter te Borg Halve-Maanzee.
Andemon: | Meesterboer, te Borg Nerat.
Arnor: | Gildemeester, schrijver, in de Borg der Barden.
Balder: | Bard, te Ista Weyr.
B'dor: | te Ista Weyr.
Bedella: | Oudtijdse Weyrvrouw, te Telgar Weyr; draak: koningin Solth.
Belesdan: | Meesterleerlooier, te Borg Igen.
Bendarek: | Gildemeester, houtsnijder, te Borg Lemos.
Benelek: | Machinebouwersgezel, in De Smederij.
Benis: | Een van de zeventien zonen van Borgheer Groghe, te Borg Fort.
B'fol: | rijder, te Benden Weyr; draak: groene Gerenth.
B'irto: | rijder, te Benden Weyr; draak: bronzen Cabenth.
B'naj: | rijder, te Fort Weyr; draak: koningin Beth.
Brand: | rentmeester te Borg Ruath; blauwe vuurhagedis.
B'rant: | rijder, te Benden Weyr; draak: bruine Fanth.
B'refli: | rijder, te Benden Weyr; draak: bruine Joruth.
Brekke: | Weyrvrouw, te Zuid Weyr; draak: koningin Wirenth; vuurhagedis: bruine Berd.
Briala: | leerling in de Zaal der Barden.
Briaret: | Meesterherder (vervangt Sograny), te Borg Keroon.
Brudegen: | Reizend koorzanger, in de Zaal der Barden, Borg Fort.
Camo: | idioot in de Zaal der Barden, te Borg Fort.
Celina: | berijdster van een koningin; draak: koningin Lamanth.
C'gan: | Weyrzanger te Benden Weyr; draak: blauwe Tegath.
Corana: | zuster van Fidello (pachter te Plateau); te Borg Ruath.
Cosira: | rijder, te Ista Weyr; draak: koningin Caylith.
Deelan: | voedster van Jaxom, te Borg Ruath.
Dorse: | zoogbroer van Jaxom, te Borg Ruath.
D'nek: | rijder, te Fort Weyr; draak: bronzen Zagenth.
D'nol: | berijder van bronzen draak Valenth, te Benden Weyr.
Domick: | Gildemeester-componist in de Zaal der Barden, te Borg Fort.
D'ram: | Oudtijder Weyrleider, te Ista Weyr; draak: bronzen Tiroth.
Dunca: | pachtster meisjeshuis, in de Zaal der Barden, te Borg Fort.
D'wer: | rijder, te Benden Weyr ; draak: blauwe Trebeth.
Elgion: | de nieuwe bard te Borg Halve-Maanzee.
Fandarel: | Meestersmid, smidse, te Borg Telgar.
Fanna: | Oudtijder Weyrvrouw, te Ista Weyr; draak: koningin Miranth.
Fax: | Heer van Zeven Borgen; vader van Jaxom.
Felena: | assistente van Hoofdvrouw Manora, te Benden Weyr.
Fidello: | pachter, te Plateau te Borg Ruath.
Finder: | Bard, te Borg Ruath.
F'lar: | Weyrleider, te Benden Weyr ; draak: bronzen Mnementh.
F'lessan: | rijder, te Benden Weyr, zoon van F'lar en Lessa; draak: bronzen Golanth.
F'lon: | Weyrleider, te Benden Weyr; vader van F'lar en F'nor.
F'nor: | vleugelluitenant te Benden Weyr; draak: bruine Canth, vuurhagedis: gouden Grall.
F'rad: | rijder, te Benden Weyr; draak: groene Telorth.
Gandidan: | kind te Benden Weyr.
Gemma: | Eerste Vrouwe van Fax (Heer van Zeven Borgen) en moeder van Jaxom.
G'dened: | Aankomend Weyrleider, te Ista Weyr, zoon van Oudtijder Weyrleider D'ram; draak: bronzen Baranth.
G'nag: | te Zuid Weyr; draak: blauwe Nelanth.
G'narish: | Oudtijder Weyrleider te Igen Weyr; draak: bronzen Gyamath.
Groghe: | Borgheer van Borg Fort; vuurhagedis: koningin Merga.
G'sel: | rijder, te Zuid Weyr; bronzen vuurhagedis; draak: groene Roth.
H'ages: | vleugelluitenant te Telgar Weyr; draak: bronzen Kerth.
Hororn: | zoon van Heer Groghe, te Borg Fort.
Idarolan: | Meestervisser, te Borg Tillek.
Jaxom: | Borgheer (minderjarig) te Borg Ruath; draak: witte Ruth.
Jerint: | Gildemeester voor instrumenten, in de Zaal der Barden, te Borg Fort.
Jora: | Weyrvrouw voorafgaand aan Lessa, te Benden Weyr; draak: koningin Nemorth.
J'ralt: | rijder, te Benden Weyr; draak: groene Palanth.
Kayla: | sloofje, in de Zaal der Barden, te Borg Fort.
K'der: | rijder, te Ista Weyr; draak: blauwe Warth.
Kenelas: | vrouw in de Lagere Grotten, te Benden Weyr.
Kern: | oudste zoon van Heer Nessel (Borgheer van Crom).
Kirnity: | een jongen, te Borg Telgar; maakt Indruk op bronzen draak Fidirth.
K'nebel: | Weyrlingleermeester, te Fort Weyr; draak: bronzen Firth.
K'net: | rijder te Benden Weyr; draak: bronzen Piyanth.
K'van: | rijder, te Benden Weyr; draak: bronzen Heth.

Kylara:

een zuster van Borgheer Larad en een Weyrvrouw te Zuid Weyr, die naar Opperrakken Weyr verhuist als de Oudtijders verbannen worden; draak: koningin Pridith.

Lessa: | Weyrvrouw te Benden Weyr; draak: koningin Ramoth.
Lidith: | drakenkoningin voor Nemorth, berijdster onbekend.
Ligand: | Leerlooiersgezel, te Borg Fort.
L'tol: | ruiter, te Benden Weyr en, als Lytol, Opzichter van Borg Ruath; draak: bruine Larth (sterft).
L'trel: | vader van Mirrim, te Zuid Weyr; draak: blauwe Falgrenth.
Lytol: | Opzichter in naam van de minderjarige Jaxom te Borg Ruath; draak: bruine Larth (sterft).
Manora: | Hoofdvrouw te Benden Weyr.
Mardra: | Oudtijder Weyrvrouw te Fort Weyr, verbannen naar Zuid Weyr; draak: koningin Loranth.
Margatta: | Oudtijder Weyrvrouw te Fort Weyr, verbannen naar Zuid Weyr; draak: koningin Loranth.
Mavi: | de Vrouwe van Zeepachter Yanis te Borg Halve-Maanzee.

Menolly:

Bardsgezel in de Zaal der Barden, te Borg Fort; vuurhagedissen (tien): gouden Schoonheid, bronzen Rots, Duiker, Poll, bruine Luibeen, Mimiek, Bruintje, groene Tante Een, Tante Twee, blauwe Oom.

Menolly: | jongste dochter van Zeepachter Yanis te Borg Halve-Maanzee.
Merelan: | moeder van Robinton (Meesterbard in de Zaal der Barden).
Merika: | Oudtijder Weyrvrouw, te Opperrakken Weyr; verbannen naar Zuid Weyr; draak: koningin.
Mirrim: | groenruiter, stiefzoon van Brekke, te Benden Weyr; draak: groene Path; vuurhagedissen: groene Reppa, Lok, bruine Tolly.
Moreta: | vroegere Weyrvrouw te Benden Weyr; draak: koningin Orlith.
Morshall: | Gildemeester van theorie, in de Zaal der Barden, te Borg Fort.
M'rek: | vleugelluitenant, te Telgar Weyr; draak: bronzen Zigith.
M'tok: | ruiter, te Benden Weyr; draak: bronzen Litorth.
Nadira: | Weyrvrouw, te Igen Weyr.
Nanira: | zie Varena.
Nicat: | Meestermijnwerker, te Borg Crom.

N'ton:

vleugelleider, te Benden Weyr; draak: bronzen Lioth; vervolgens Weyrleider te Fort Weyr (na T'ron), vuurhagedis: bruine Tris.

Oharan: | Bardsgezel, te Benden Weyr.
Oldive: | Meestergenezer, in de Zaal der Barden, te Borg Fort.
Oude Oom: | overgrootvader van Menolly, te Borg Halve-Maanzee.
Palim: | Bakkersgezel, te Borg Fort.
Petiron: | de oude Bard van Borg Halve-Maanzee.
Piemur: | leerling/gezel, in de Zaal der Barden, te Borg Fort; vuurhagedis: koningin Farli; renbeest: Dommerik.
Pilgra: | Weyrvrouw, te Opperrakken Weyr; draak: koningin Selgrith.
P'llomar: | ruiter, te Benden Weyr; draak: groene Ladrarth.
Pona: | kleindochter van Borgheer Sanger, te Borg Zuid Boll.
P'ratan: | ruiter, te Benden Weyr; draak: groene Poranth.
Prilla: | jongste Weyrvrouw, te Fort Weyr; draak: koningin Selianth.
Ranelly: | kindermeisje en bediende van Kylara.
R'gul: | Weyrleider voor F'lar, te Benden Weyr; draak: bronzen Hath.
R'mart: | Oudtijder Weyrleider, te Telgar Weyr; draak: bronzen Branth.
R'mel: | ruiter, te Benden Weyr; draak: Sorenth.
R'nor: | ruiter, te Benden Weyr; draak: bruine Virianth.
Robinton: | Meesterbard in de Zaal der Barden, te Borg Fort; vuurhagedis: bronzen Zair.
Sanra: | toezichthoudster op kinderen te Benden Weyr.
Sebell: | Gezel/Meesterbard, Robintons luitenant in de Zaal der Barden, te Borg Fort; vuurhagedis: koningin Kimi.
Sella: | Menolly's op een na oudste zuster, te Borg Halve-Maanzee.
S'goral: | ruiter, te Zuid Weyr; draak: groene Betunth.
Sharra: | Genezersgezel, te Zuid Weyr; vuurhagedissen: bronzen Meer en bruine Talla.
Shonagar: | Gildemeester voor stem, in de Zaal der Barden, te Borg Fort.
Silon: | een kind te Benden Weyr.
Silvina: | Hoofdvrouw in de Zaal der Barden, Borg Fort.
S'lan: | ruiter, te Benden Weyr; draak: bronzen Binth.
S'lel: | ruiter, te Benden Weyr: draak: bronzen Tuenth.
Sograny: | Meesterherder, te Borg Keroon.
Soreel: | vrouw van de Eerste Borgheer van Borg Halve-Maanzee.
Tagetarl: | Bardsgezel, in de Zaal der Barden, te Borg Fort.
Talina: | Weyrvrouw, te Benden Weyr; berijdster van een koningin.
Talmor: | Leermeestersgezel, in de Zaal der Barden, te Borg Fort.
T'bor: | Weyrleider, te Zuid Weyr, verhuist later naar de Hoge Kliffen, als de Oudtijders zijn verbannen; draak: bronzen Orth.
Teggar: | pachter te Ruatha.
Tela, Vrouwe: | een van Faxs vrouwen.
Terry: | Gildemeester smid, in de Smidse, te Borg Telgar.
T'gellan: | vleugelleider, te Benden Weyr; draak: bronzen Monarth.
T'gor: | ruiter, te Benden Weyr; draak: blauwe Relth.
T'gran: | ruiter, te Benden Weyr; draak: bronzen Branth.
T'kul: | Oudtijder, te Hoogten Weyr, verbannen naar Zuid Weyr; draak: bronzen Salth.
T'ledon: | Waak-drakenrijder, te Borg Fort; draak: blauwe Serith.
Tordril: | stiefkind, te Borg Ruath, toekomstige Borgheer van Igen.
Torene: | vroeger Weyrvrouw, te Benden Weyr.
Toric: | Borgheer van Borg Zuid.
T'ran: | ruiter, te Igen Weyr; draak: bronzen Redreth.
T'reb: | ruiter, te Fort Weyr; draak: groene Beth.
T'ron: | Oudtijder Weyrleider, te Fort Weyr; verbannen naar Zuid Weyr; draak: bronzen Fidranth; ook bekend als T'ton.
T'sel: | ruiter, te Benden Weyr; draak: groene Trenth, vuurhagedis: bronzen Rill.
Vanira: | zie Varena.
Varena: | (ook bekend als Nanira en Vanira) ruiter, te Zuid Weyr; draak: koningin Ralenth.
Viderian: | stiefkind (zoon van Zeepachter), te Borg Fort.
Wansor: | Gildemeester glasblazer, de smederij, te Borg Telgar; wordt ook Sterblazer genoemd.
Yanis: | Gildemeester en Zeepachter te Borg Halve-Maanzee.
Zurg: | Meesterwever, te Borg Zuid Boll.

Table of Contents

- Proloog
- Deel 1
- Deel 2
- Deel 3
- Deel 4
- Drakenindex