Author: Guillermo Del Toro
Date: 2011-10-25 04:00:00+00:00
Keywords: Horror; Vampires; Fiction; Fantasy; Science Fiction; Thriller; Paranormal; Post Apocalyptic; Supernatural
Description: Over de aarde is een nucleaire winter neergedaald. Afgezien van één uur zonlicht per dag is de hele wereld in duisternis gehuld. Het is een bijna volmaakt leefklimaat voor vampiers. Ze hebben gewonnen. Dit is hun tijd. Maar ergens in de wildernis houdt zich een desperaat netwerk van vrije mensen schuil. Zij blijven verzet bieden, hoe hopeloos het ook lijkt.
Publisher: Mistral
Rights: Copie : 4f47ca7e6b0ad -

Guillermo del Toro & Chuck Hogan

Eeuwige duisternis

==

==

Oorspronkelijke titel: Night Eternal

Oorspronkelijke uitgave: Published by arrangement with William Morrow,
an imprint of HarperCollins Publishers

Vertaling door: Hugo Kuipers

==

Omslagontwerp: Wil Immink Design

Omslagbeeld: © Efenzi / iStock

Productie e-book: Perfect Service, Schoonhoven

Copyright © 2011 Guillermo del Toro & Chuck Hogan

Copyright © 2012 Nederlandstalige uitgave:

Uitgeverij Mistral/FMB uitgevers, Amsterdam

==

Mistral is een imprint van FMB uitgevers bv

==

ISBN 978 90 499 5325 6 / nur 332/304

==

Deze digitale editie is gemaakt naar de eerste druk, 2012

==
www.uitgeverijmistral.nl
www.twitter.com/Mistral_boeken

==

Meer weten over onze boeken? Schrijf je in voor de nieuwsbrief op www.uitgeverijmistral.nl.

Voor mijn ouders.

Nu weet ik wat een opgave het voor jullie was...

– GDT

==

Voor Charlotte. Eeuwig.

– CH

Regen van as

==

Fragment uit het dagboek van Ephraim Goodweather

Op de tweede dag van duisternis brachten ze hen allemaal bijeen. De besten en intelligentsten: al degenen die macht, rijkdom of invloed hadden.

Politici en topmanagers, industriëlen en intellectuelen, rebellen en aanzienlijken. Ze lieten deze mensen niet overgaan; iedereen werd gedood, vernietigd. Hun executie was snel en wreed en werd in het openbaar voltrokken.

Afgezien van enkele experts uit elke discipline werden alle leiders geëlimineerd. Daar kwamen ze naar buiten gelopen, de verdoemden, uit het River House, het Dakota, het Beresford, enzovoort. Ze werden allemaal gevangengenomen en naar grote verzamelplaatsen over de hele wereld gebracht, zoals de National Mall in Washington, Nanjing Lu in Shanghai, het Rode Plein in Moskou, het Groenpuntstadion in Kaapstad en Central Park in New York. En daar werden ze in een gruwelijk bloedbad geëlimineerd.

Het schijnt dat meer dan duizend strigoi plunderend door Lexington Avenue trokken en elk gebouw aan Gramercy Park binnendrongen. Wat hun ook aan geld of gunsten werd aangeboden, het had geen zin. Zachte, gemanicuurde handen werden smekend naar hen opgeheven. De lichamen stuiptrekten nog wat na – hangend aan lantaarnpalen langs de hele Madison Avenue. Op Times Square verschroeide gebruind, verwend vlees op brandstapels van zeven meter hoog. Met een lucht als van een barbecue verlichtte de elite van Manhattan de lege straten, de gesloten winkels – ALLES MOET WEG – en de geluidloze gigantische led-schermen.

Blijkbaar had de Meester precies uitgerekend hoeveel vampiers er nodig waren om de stad te beheersen zonder dat er een tekort aan bloed kwam. De hele aanpak was systematisch, ja mathematisch. De oude en zwakke mensen werden ook verzameld en geëlimineerd. Het was een zuivering en een coup. Ongeveer een derde van de mensheid werd uitgeroeid in die periode van tweeënzeventig uur, de periode die daarna bekend zou staan als ‘Nacht Nul’.

De horden namen de straten over. De oproerpolitie, de SWAT-teams, het leger – de vloedgolf van monsters spoelde over alles heen. Degenen die zich onderwierpen, degenen die zich overgaven, werden als wachters en hoeders ingezet.

Het plan van de Meester was een daverend succes. Op wrede, darwinistische wijze had de Meester de overlevenden geselecteerd op volgzaamheid en plooibaarheid. Zijn macht nam huiveringwekkend snel toe. Nu de Ouden waren vernietigd, was zijn macht over de horde – en via hen over de wereld – uitgebreid en veel geraffineerder geworden. De strigoi trokken niet meer als razende zombies door de straten, plunderend en zich voedend naar willekeur. Hun bewegingen waren nu gecoördineerd. Als bijen in een korf of mieren in een hoop hadden ze blijkbaar de taken en verantwoordelijkheden verdeeld. Ze waren de ogen van de Meester in de straten.

In het begin was het daglicht helemaal weg. Als de zon op haar hoogste punt stond, was soms enkele seconden een glimp op te vangen van vaag zonlicht, maar afgezien daarvan was de duisternis volledig. Nu, twee jaar later, schemerde de zon elke dag nog maar twee uur door de vergiftigde atmosfeer, maar het bleke schijnsel was niets in vergelijking met het zonlicht dat ooit de aarde had verwarmd.

De strigoi waren overal, als spinnen of mieren. Ze zorgden ervoor dat degenen die in leven waren gelaten in de gewenste dagelijkse routine vervielen...

En toch was dat juist het meest schokkend van alles: hoe weinig het leven echt was veranderd. De Meester maakte gebruik van de chaos die in de eerste maanden had geheerst. Het gebrek – aan voedsel, schoon water, vuilophaal en ordehandhaving – had de mensen zozeer geterroriseerd dat ze met dankbaarheid en gehoorzaamheid reageerden toen de elementaire infrastructuur werd hersteld, er voedselrantsoenering werd ingevoerd, en het elektriciteitsnet weer werd opgebouwd om de duisternis van de lange nachten te verdrijven. Vee gaf zich pas gewonnen als het beloond werd met orde en routine – de ondubbelzinnige structuur van de macht.

Binnen veertien dagen waren de meeste systemen hersteld. Water, elektriciteit... Zelfs de kabeltelevisie was terug, nu alleen nog met herhalingen zonder reclame. Sport, nieuws – alles was herhaling. Er werd niets nieuws geproduceerd. En... de mensen vonden het prachtig.

Snel openbaar vervoer had hoge prioriteit in de Nieuwe Wereld, want particuliere auto’s waren uiterst zeldzaam. Auto’s waren potentiële bommen en hoorden als zodanig niet thuis in de nieuwe politiestaat. Daarom werden ze in beslag genomen en vernietigd. Alle voertuigen op straat waren van openbare diensten: politie, brandweer, vuilnisdiensten – alles reed weer rond, bemand door gehoorzame mensen.

Vliegtuigen hadden hetzelfde lot ondergaan. De enige actieve vloot was in handen van Stoneheart, het multinationale concern dat de voedseldistributie, energievoorziening en militaire industrieën had beheerst en door de Meester was gebruikt om de planeet over te nemen. Deze vloot bestond uit ongeveer zeven procent van alle vliegtuigen die voorheen over de aarde hadden gevlogen.

Zilver werd buiten de wet gesteld en werd een ruilmiddel: zeer begerenswaardig en in te wisselen voor bonnen of voedselpunten. Met de juiste hoeveelheid kon je zelfs jezelf of iemand die je dierbaar was uit de kampen vrijkopen.

De kampen waren het enige wat volkomen anders was in deze Nieuwe Wereld. De kampen, plus het feit dat er geen onderwijsstelsel meer was. Geen onderwijs meer, geen boeken meer, geen gedachten meer.

De hokken en slachthuizen werden vierentwintig uur per dag en zeven dagen per week bemand. Speciaal opgeleide bewakers en veedrijvers voorzagen de strigoi van de voedingsstoffen die ze nodig hadden. Het nieuwe klassenstelsel kwam in korte tijd tot stand. Het was een stelsel van biologische kasten: de strigoi hadden een voorkeur voor B-positief. Elke bloedgroep was goed, maar B-positief bood – net als sommige soorten melk – extra voordelen, behield zijn smaak en kwaliteit beter buiten het lichaam en was gemakkelijker te verpakken en op te slaan. Niet-B’s waren de werkers, de boeren, de echte werkezels. B-positieven waren het beste vlees. Ze werden verwend en kregen extra voeding en allerlei voordelen. Ze mochten zelfs twee keer zo lang naar de UV-kampen om geen tekort aan vitamine D te krijgen. Hun dagelijkse bezigheden, hun hormonale evenwicht en uiteindelijk hun voortplanting werden systematisch gereguleerd om aan de vraag te kunnen voldoen.

En zo was het. Mensen gingen naar hun werk, keken tv, aten hun maaltijden en gingen naar bed. Maar in het donker, in de stilte, huilden en woelden ze. Ze wisten maar al te goed dat degenen die ze kenden, degenen uit hun naaste omgeving – zelfs degenen met wie ze het bed deelden – plotseling weg konden zijn, verslonden door het betoncomplex van het dichtstbijzijnde kamp. En ze beten op hun lip en huilden, want er zat niets anders voor hen op dan zich te onderwerpen. Er was altijd wel iemand anders (ouders, broers en zussen, kinderen) die van hen afhankelijk was. Altijd wel iemand anders die hun de vrijbrief gaf om bang te zijn: de zegen van de lafheid.

Wie had ooit kunnen denken dat we met grote nostalgie zouden terugkijken op de tumultueuze jaren negentig en het begin van de jaren nul? De jaren van beroering, politieke kinderachtigheid en financieel bedrog die aan de instorting van de wereldorde voorafgingen... Achteraf was dat een gouden tijd. Daarna is alles wat we waren en hadden volledig verloren gegaan – alle maatschappelijke systemen die onze voorouders hadden gekend. We zijn een kudde geworden. We zijn vee geworden.

Diegenen van ons die nog in leven zijn maar zich niet bij het systeem hebben aangesloten... Wij zijn de afwijking geworden... Wij zijn nu het ongedierte waarop wordt gejaagd.

En terugvechten kunnen we niet...

Kelton Street, Woodside, Queens

ER SCHALDE EEN kreet in de verte, en dr. Ephraim Goodweather schrok wakker op de bank. Hij draaide zich snel op zijn rug, ging rechtop zitten, greep met één vloeiende, heftige beweging het versleten leren zwaardgevest uit de rugzak die naast hem op de vloer stond en liet de kling van zingend zilver door de lucht zwiepen.

Zijn strijdkreet, schor en vervormd, een echo uit zijn nachtmerrie, stokte abrupt. Het zwaard bleef trillend in de lege lucht hangen.

Hij was alleen.

Kelly’s huis. Haar bank. Vertrouwde dingen.

De huiskamer van zijn ex-vrouw. De kreet was een sirene in de verte geweest die door zijn slapende geest in een menselijk geluid was omgezet.

Hij had weer gedroomd. Van vuur en vormen – ondefinieerbare maar vaag menselijke vormen – bestaand uit oogverblindend licht. Een vlampunt. Hij was in de droom, en die vormen worstelden met hem, en opeens verdween alles in het licht. Hij werd altijd paniekerig en doodmoe wakker, alsof hij een fysiek gevecht met een tegenstander had geleverd. De droom kwam uit het niets. Soms had hij een heel alledaagse droom – over een picknick, een verkeersopstopping, een dag op kantoor – en dan werd het licht opeens groter en verdween alles erin, waarna de zilverige figuren verschenen.

Blindelings tastte hij naar zijn wapentas – oorspronkelijk een honkbaltas, vele maanden geleden meegenomen uit de ravage van een geplunderde sportzaak aan Flatbush Avenue.

Hij was in Queens. Oké. Oké! Alles kwam weer bovendrijven – tegelijk met de eerste pijn van een beklemmende kater. Weer buiten westen geraakt. Weer gevaarlijk veel gedronken. Hij stopte het zwaard in de wapentas terug, ging op zijn rug liggen en hield zijn hoofd in zijn handen alsof het een gebarsten kristallen bol was die hij heel voorzichtig van de vloer had gepakt. Zijn haar voelde vreemd en draderig aan en er bonkte iets in zijn hoofd.

Een hel op aarde. Ja. Het land van de verdoemden.

De realiteit was een brok chagrijn. Hij was ontwaakt in een nachtmerrie. Hij leefde nog – en was nog menselijk – en dat was niet veel, maar meer had hij ook niet kunnen verwachten.

Weer een dag in de hel.

Het laatste wat hij zich van de slaap herinnerde, het stukje van de droom dat als een plakkerige nageboorte aan zijn bewustzijn was blijven kleven, was het beeld van Zack die in een schroeiend zilveren licht baadde. Deze keer was het vlampunt uit Zacks silhouet voortgekomen.

‘Papa...’ zei Zack, en hij keek Eph recht in de ogen. En toen was alles in het licht verdwenen.

Die herinnering joeg hem de rillingen door het lijf. Waarom kon hij geen respijt vinden van die hel in zijn dromen? Dat was toch de bedoeling van dromen? Dat je erin weg kon vluchten om even aan een afschuwelijk bestaan te ontkomen? Wat zou hij niet willen geven voor een zuiver sentimentele mijmering, een schepje suiker voor zijn geest!

Eph en Kelly, pas van de universiteit, hand in hand lopend op een vlooienmarkt, op zoek naar goedkope meubelen en snuisterijen voor hun eerste woning...

Zack als peuter, op blote voeten door het huis stappend, een klein baasje in een luier...

Eph, Kelly en Zack aan de eettafel, hun handen gevouwen voor volle borden, wachtend tot Zack obsessief en grondig zijn gebed had opgezegd...

In plaats daarvan waren Ephs dromen net slecht opgenomen snuff-films. Bekende gezichten uit zijn verleden – vijanden, kennissen, vrienden, iedereen – die overvallen en meegenomen werden terwijl hij toekeek en niet bij hen kon komen, hen niet kon helpen, zich zelfs niet kon afwenden.

Hij ging rechtop zitten, bracht zichzelf in evenwicht en steunde op de rugleuning van de bank om overeind te komen. Hij verliet het zitgedeelte en liep naar het raam dat op de achtertuin uitkeek. Het vliegveld LaGuardia was niet ver weg. De aanblik van een vliegtuig of het verre geluid van een straalmotor was tegenwoordig een zeldzaamheid. Er gleden geen lichten door de hemel. Hij herinnerde zich 11 september 2001, hoe surrealistisch leeg de hemel toen was geweest, en wat een merkwaardige opluchting het was geweest toen een week later de vliegtuigen terugkwamen. Nu was er geen opluchting. Nu keerde het normale leven niet terug.

Eph vroeg zich af hoe laat het was. Ergens in de ochtend, veronderstelde hij, al kon hij niet meer afgaan op zijn besef van de tijd. Het was zomer – in elk geval volgens de oude kalender – en de zon zou dus hoog en warm aan de hemel moeten staan.

In plaats daarvan heerste er duisternis. Het natuurlijke ritme van dag en nacht was verdwenen, waarschijnlijk voorgoed. De zon ging schuil achter een dichte sluier van as die in de hemel zweefde. De nieuwe atmosfeer bestond uit het stof van nucleaire explosies en vulkanische uitbarstingen. De hele aarde was een bal van blauwgroen snoepgoed in een korst van giftige chocolade geworden. De atmosfeer had zich gestabiliseerd tot een dichte, isolerende kap die de zon buitensloot en alles in kou en duisternis hulde.

Eeuwige nacht. De planeet veranderde in een vale, rottende onderwereld van mist en grauwheid.

Het ideale leefmilieu voor vampiers.

Volgens de laatste echte nieuwsberichten – het nieuws werd allang gecensureerd, maar de laatste berichten van daarvoor werden op internet uitgewisseld als porno – waren de condities na de catastrofe over de hele wereld ongeveer hetzelfde. Er waren ooggetuigenverslagen van een verduisterende hemel, van zwarte regen, onheilspellende wolken die zich samenpakten en niet meer uit elkaar gingen. Gezien de draai- en windpatronen op de aarde waren de polen – het bevroren noorden en zuiden – in theorie de enige plaatsen op de wereld die ’s zomers nog zon kregen... al wist niemand dat zeker.

De achtergebleven straling van de nucleaire explosies en de reactormeltdowns was in het begin nog gevaarlijk geweest, ja zelfs catastrofaal op de vele plaatsen waar zich een kernramp had voorgedaan. Eph en de anderen waren bijna twee maanden ondergronds gebleven in een metrotunnel onder de Hudson. Daardoor waren ze gespaard gebleven voor de fall-out in die eerste tijd. Extreme weersomstandigheden en atmosferische winden hadden de schade en daarmee wellicht ook de radioactiviteit over grote gebieden verspreid. Harde regenbuien, ontstaan door de radicale veranderingen in het ecosysteem, hadden de fall-out verdreven, en daardoor was de straling nog meer verstrooid. Fall-out desintegreert heel snel, en binnen ongeveer zes weken waren gebieden die niet rechtstreeks door een ramp waren getroffen zo veilig dat je er kon verblijven en zelfs besmetting kon kwijtraken.

De langetermijngevolgen moesten nog komen. Het zou nog wel enige tijd duren voordat er antwoord kwam op vragen over menselijke vruchtbaarheid, genetische mutaties en het verhoogde risico op kanker. Toch werden deze heel reële zorgen nog overschaduwd door de actuele situatie: twee jaar nadat de nucleaire catastrofes zich hadden voorgedaan en vampiers de wereld hadden overgenomen, waren alle angsten nog in volle hevigheid aanwezig.

De sirene zweeg. Die waarschuwingssystemen, bedoeld om menselijke indringers af te schrikken en hulp te laten komen, gingen nog steeds van tijd tot tijd af – zij het veel minder vaak dan in de eerste maanden, toen de alarminstallaties constant en aanhoudend gilden, als de doodskreten van een stervend ras. Ook dat restant van de beschaving was geleidelijk aan het verdwijnen.

Nu het alarm was opgehouden, luisterde Eph of hij indringers hoorde. Door ramen, opstijgend uit vochtige kelders, neerdalend van stoffige zolders – de vampiers kwamen door elke opening binnen en je was nergens veilig. Zelfs de weinige uren van zonlicht die ze elke dag hadden – een vaal en schemerig licht met een misselijkmakende zweem van geelbruin – brachten nog veel risico’s met zich mee. Bij daglicht gold er een uitgaansverbod voor mensen. Voor Eph en de anderen was dat de beste tijd om ergens heen te gaan – zonder bang te hoeven zijn voor een confrontatie met strigoi – maar tegelijk waren het ook gevaarlijke uren: overal loerden menselijke collaborateurs die verbetering in hun lot wilden brengen.

Eph leunde met zijn voorhoofd tegen het raam. Het koude glas deed zijn warme huid goed en verlichtte het kloppende gevoel in zijn hoofd.

Het weten was het ergste. Het feit dat je weet dat je krankzinnig bent, maakt je niet minder krankzinnig. Het feit dat je weet dat je verdrinkt, maakt je niet minder een drenkeling – het maakt de paniek alleen maar groter. De angst voor de toekomst en de herinneringen uit een beter, lichter verleden waren net zo goed een bron van leed voor Eph als de vampierplaag zelf.

Hij had behoefte aan voedsel, aan eiwitten. Er was niets in dit huis; hij had al het voedsel – en alle alcohol – al vele maanden geleden opgemaakt. Hij had zelfs een geheim voorraadje repen in Matts kast gevonden.

Hij ging bij het raam vandaan, draaide zich om naar de kamer en het keukengedeelte daarachter. Hij probeerde zich te herinneren hoe hij hier gekomen was, en waarom. Hij zag sporen op de muur, waar hij de vriend van zijn ex-vrouw uit zijn lijden had verlost door het kort daarvoor overgegane schepsel te onthoofden. Dat was in de begintijd van het doden geweest, toen het afmaken van vampiers bijna even angstaanjagend was als het idee dat je er zelf een zou kunnen worden. Zelfs wanneer de vampier in kwestie de vriend van zijn ex-vrouw was, een man die klaarstond om Ephs plaats in te nemen als de belangrijkste man in Zacks leven.

Maar die kokhalsreflex van de menselijke moraliteit was allang verdwenen. De wereld was veranderd, en dr. Ephraim Goodweather, ooit een vooraanstaand epidemioloog bij de Centers for Disease Control and Prevention, was ook veranderd. Het virus van het vampirisme had het menselijk ras in zijn greep gekregen. De epidemie was als een verbijsterend krachtige, gewelddadige storm over de wereld getrokken en had de beschaving weggevaagd. De opstandelingen – de wilskrachtigen, machtigen en sterken – waren allang voor het merendeel vernietigd of overgegaan, zodat alleen de makken, verslagenen en angstigen waren achtergebleven, de mensen die deden wat de Meester zei.

Eph liep naar zijn wapentas terug. Uit een smal ritsvak, bestemd voor slaghandschoenen of zweetbanden, haalde hij zijn verkreukelde notitieboekje met een omslag van moleskin. Tegenwoordig noteerde hij elke herinnering in dat verfomfaaide boekje. Alles stond erin, van het transcendentale tot het banale. Alles moest worden vastgelegd. Dat was een dwanghandeling van hem. Zijn dagboek was in feite een lange brief aan zijn zoon Zack. Hij beschreef zijn zoektocht naar zijn enige zoon. Hij noteerde zijn waarnemingen en theorieën over de vampierdreiging. Voor hem als wetenschapper was het heel gewoon dat hij gegevens en verschijnselen vastlegde.

Tegelijk hielp het hem ook enigszins bij zijn verstand te blijven.

Zijn handschrift was in de afgelopen twee jaar zo verkrampt geworden dat hij zijn eigen notities nauwelijks kon lezen. Hij noteerde elke dag de datum, want dat was de enige betrouwbare manier om de dagen bij te houden zonder een echte kalender. Niet dat het veel uitmaakte – behalve vandaag.

Hij schreef de datum op, en meteen ging zijn hart sneller slaan. Natuurlijk. Dat was het. Daarom was hij hier weer terug.

Vandaag was het Zacks dertiende verjaardag.

==

VOORBIJ DIT PUNT WACHT U DE DOOD, waarschuwde het papier dat op de deur van de bovenkamer was bevestigd. Het was geschreven met een markeerstift en er waren grafstenen, skeletten en kruisen bij getekend. Zack had die tekeningen gemaakt toen hij zeven of acht was. Zijn slaapkamer was in wezen onveranderd gebleven sinds Zack hem had gebruikt, net als de slaapkamers van vermiste kinderen overal: symbolen van de tijd die bleef stilstaan in het hart van hun ouders.

Eph keerde steeds weer naar die kamer terug, als een duiker die keer op keer naar een gezonken scheepswrak gaat. Een geheim museum; een wereld die precies zo bewaard was gebleven als hij ooit was geweest. Een venster op het verleden.

Eph ging op het bed zitten, voelde de vertrouwde zachtheid van het matras, hoorde het geruststellende kraken. Hij had alles in deze kamer al eens in handen gehad, alles wat zijn zoon had aangeraakt in het leven dat hij vroeger leidde. Hij fungeerde nu als curator van deze kamer; hij kende elk stukje speelgoed, elk figuurtje, elke munt, elke schoenveter, elk T-shirt en elk boek. Hij verwierp het idee dat hij zich in zijn verdriet wentelde. Mensen gingen niet naar een kerk, synagoge of moskee om zich in hun verdriet te wentelen, maar vanwege hun geloof. Zacks kamer was nu een tempel. Daar, en alleen daar, kreeg Eph een gevoel van vrede. Alleen daar kon hij zijn standvastigheid behouden.

Zack leefde nog.

Dat was geen speculatie van hem. Dat was geen blinde hoop.

Eph wist dat Zack in leven was en dat zijn jongen nog niet was overgegaan.

In vroeger tijden – zoals de wereld vroeger in elkaar zat – hadden de ouders van een verdwenen kind instanties waar zij heen konden gaan. Die ouders hadden troost kunnen putten uit het onderzoek dat de politie instelde, en uit de wetenschap dat honderden, zo niet duizenden, mensen met hen meeleefden en actief hielpen zoeken.

Deze ontvoering daarentegen had zich voorgedaan in een wereld zonder politie, zonder menselijke wetten. En Eph wist ook precies wie Zack had ontvoerd: het schepsel dat ooit zijn moeder was geweest – jazeker. Zij had hem ontvoerd. Maar ze was daartoe gebracht door een machtiger wezen.

De koningsvampier, de Meester.

Maar Eph wist niet waarom Zack was meegenomen. Om Eph te treffen, dat natuurlijk ook. En omdat zijn ondode moeder er behoefte aan had haar ‘Dierbaren’ opnieuw te bezoeken, de wezens die ze tijdens haar leven had liefgehad. De geniepige virusepidemie verspreidde zich als een weerzinwekkende vampierversie van menselijke liefde. Als je je Dierbaren in medestrigoi liet overgaan, waren ze voor altijd met jou verbonden in een bestaan dat de zorgen en problemen van het mens-zijn te boven ging en zich helemaal toespitste op primaire behoeften als voeding, verspreiding en overleving.

Daarom was Kelly (het ding dat ooit Kelly was geweest) zozeer fysiek gefixeerd geraakt op hun jongen, en daarom had ze ondanks al Ephs inspanningen kans gezien hem te ontvoeren.

En datzelfde syndroom, diezelfde obsessieve passie om degenen die hen het meest na stonden te laten overgaan, bracht Eph tot de overtuiging dat Zack niet was overgegaan. Want als de Meester of Kelly het bloed van de jongen had gedronken, zou Zack vast en zeker als vampier naar Eph zijn teruggekomen. Ephs angst daarvoor – de angst dat hij tegenover zijn ondode zoon zou komen te staan – spookte nu al twee jaar door zijn hoofd en bracht hem soms tot grote wanhoop.

Maar waarom? Waarom had de Meester Zack niet laten overgaan? Waarvoor behield hij hem? Wilde hij hem inzetten tegen Eph en de verzetsbeweging waarvan Eph deel uitmaakte? Of was er een nog kwaadaardiger reden die Eph niet kon – niet durfde – doorgronden?

Eph huiverde bij de gedachte aan het dilemma waarvoor hij zich gesteld zou zien. Als het om zijn zoon ging, was hij kwetsbaar. Ephs zwakheid was even groot als zijn kracht; hij kon zijn jongen niet loslaten.

Waar was Zack nu? Werd hij ergens vastgehouden? Werd hij in plaats van zijn vader gekweld? Die gedachten maalden door Ephs geest.

Het niet-weten was voor hem het ergst. De anderen – Fet, Nora, Gus – konden zich helemaal aan het verzet wijden, met al hun energie en aandacht, juist omdat de vijand geen van hun naasten in gijzeling hield.

Als hij in deze kamer was, voelde Eph zich meestal minder alleen in de verdoemde wereld. Maar vandaag deed zich het tegenovergestelde voor. Hij had zich nog nooit zo verschrikkelijk alleen gevoeld als op dat moment in die kamer.

Eph dacht weer aan Matt, de vriend van zijn ex-vrouw – degene die hij beneden had gedood. Vroeger was het een obsessie voor hem geweest dat die man steeds meer invloed kreeg op Zacks opvoeding. Nu moest hij – elke dag, elk uur – eraan denken wat voor een hel zijn jongen moest doormaken, in de macht van dat monster...

Door verdriet overmand, misselijk en bezweet, haalde Eph zijn dagboek tevoorschijn en schreef hij daarin de vraag die als een koan telkens weer opdook in het boekje:

Waar is Zack?

Zoals zijn gewoonte was, bladerde hij terug naar zijn laatste notities. Hij zag iets wat hij over Nora had geschreven en probeerde zijn handschrift te ontcijferen.

‘Mortuarium’. ‘Ontmoeting’. ‘Reizen bij zonlicht’.

Eph kneep zijn ogen halfdicht en probeerde het zich te herinneren, en meteen kwam er een angstgevoel bij hem opzetten.

Het was de bedoeling dat hij Nora en mevrouw Martinez in het oude kantoor van de Forensische Dienst zou ontmoeten. In Manhattan. Vandaag.

Shit.

Eph pakte zijn tas op, wat gepaard ging met gekletter van de zilveren zwaarden. Hij hing de tas aan zijn rug, met de zwaardgevesten als in leer verpakte antennes achter zijn schouders. Voordat hij de kamer verliet, keek hij vlug om zich heen en zag een oude Transformers-figuur naast de cd-speler op Zacks bureau liggen. Sideswipe, als hij zich de naam goed herinnerde uit Zacks boeken waarin de eigenschappen van de Autobots werden beschreven. Een verjaardagscadeau van Eph aan Zack, nog maar een paar jaar geleden. Een van Sideswipes benen hing slap, geknakt door overdadig gebruik. Eph bewoog de armen. Hij herinnerde zich hoe Zack het speelgoed moeiteloos van auto in robot en weer terug ‘transformeerde’, als een grootmeester van de Rubik’s Cube.

‘Gefeliciteerd met je verjaardag, Z,’ fluisterde Eph voordat hij het kapotte speelgoed in zijn wapentas stopte en naar de deur liep.

==

Woodside

==

NIET MEER DAN enkele minuten na Ephs vertrek kwam de voormalige Kelly Goodweather bij haar vroegere woning aan Kelton Street aan. Ze was de mens – haar Dierbare – op het spoor sinds ze ongeveer vijftien uur eerder het kloppen van zijn bloed had opgepikt. Maar toen het meridiem begon – de twee of drie uur van dof maar gevaarlijk zonlicht dat bij elke draaiing van de planeet door het dichte wolkendek heen wist te dringen – en het lichter werd, had ze zich onder de grond moeten terugtrekken en daardoor tijd verloren. Nu was ze dichtbij.

Twee voelers met zwarte ogen kwamen met haar mee – kinderen die verblind waren door de verduisterde zonnestralen waarmee de komst van de Meester in New York gepaard was gegaan, en die als gevolg daarvan door de Meester zelf tot vampier waren gemaakt en nu gezegend waren met een groter perceptievermogen of helderziendheid. Klein en snel renden ze als hongerige spinnen over het trottoir en over achtergelaten auto’s; ze zagen niets en voelden alles.

Normaal gesproken zou de natuurlijke aantrekkingskracht die Kelly’s Dierbare op haar uitoefende genoeg voor haar zijn om haar ex-man op te sporen. Maar Ephs signaal was zwakker geworden en vervormd door de werking van alcohol en stimulerende en verdovende middelen op zijn zenuwstelsel en bloedsomloop. Bedwelming bracht de synapsen in de menselijke hersenen in verwarring, vertraagde de overdracht en verhulde het signaal, als storing op een radiokanaal.

De Meester had bijzondere belangstelling gekregen voor Ephraim Goodweather en volgde zijn bewegingen door de hele stad. Daarom waren de voelers – vroeger broer en zus, nu bijna identiek, want ze hadden hun haar, geslachtsdelen en andere menselijke geslachtskenmerken verloren – door de Meester met Kelly meegestuurd. En nu renden ze heen en weer langs de korte omheining voor het huis, wachtend tot Kelly daar ook was.

Ze maakte het hekje open en betrad het perceel. Nadat ze eerst om het huis heen was gelopen, bedacht op trucs en valstrikken, stootte ze met de muis van haar hand tegen een dubbele ruit. Het glas vloog aan scherven en ze stak haar hand omhoog, maakte de sluiting los en schoof het raam omhoog.

De voelers sprongen naar binnen en Kelly volgde hen. Ze stak een bloot, vuil been door de opening, bukte zich en kreeg haar lichaam moeiteloos door de opening van bijna een meter in het vierkant. De voelers gingen als getrainde politiehonden meteen op de bank af en klommen eroverheen. Kelly bleef een hele tijd stilstaan om het interieur van het huis op zich te laten inwerken. Ze constateerde dat daar niemand was en dat ze dus te laat kwamen. Tegelijk voelde ze dat Eph daar onlangs nog was geweest. Misschien kon ze meer te weten komen.

De voelers renden nu naar een raam dat op het noorden uitkeek en raakten de ruit aan alsof ze daardoor een gevoel van kortgeleden konden opvangen dat in het glas was blijven hangen. Toen vlogen ze opeens de trap op. Kelly ging achter hen aan, liet hen het spoor volgen en de weg wijzen. Toen ze bij hen kwam, sprongen ze door een slaapkamer in het rond. Hun paranormale gaven werden gestimuleerd doordat Eph daar nog maar kortgeleden was geweest, zoals dieren wild worden door een allesoverheersende maar onbegrepen impuls.

Kelly stond met haar armen langs haar zijden midden in de kamer. De warmte van haar vampierlichaam, haar gloeiende stofwisseling, joeg de temperatuur van de koele kamer meteen een paar graden omhoog. In tegenstelling tot Eph leed Kelly niet aan menselijke nostalgie. Ze voelde geen affiniteit met haar vroegere woning, geen spijt of verlies nu ze in de kamer van haar zoon stond. Ze voelde zich niet meer verbonden met dit huis, zoals ze zich ook niet meer verbonden voelde met haar deerniswekkende menselijke verleden. De vlinder kijkt niet achterom naar de rups die hij is geweest, niet met genegenheid en niet met weemoed; hij vliegt gewoon door.

Er kwam een gezoem in haar wezen, iets wat in haar hoofd begon en zich versnelde en door haar lichaam verspreidde. De Meester, die via haar keek. Die met haar ogen zag. Die constateerde dat ze Eph net was misgelopen.

Een moment van grote eer. Ze voelde zich bevoorrecht.

Toen was het gezoem even plotseling weer weg. Voor zover Kelly kon voelen, nam de Meester het haar niet kwalijk dat Eph haar was ontglipt. Ze voelde zich alleen maar nuttig. Er waren velen die de Meester in deze wereld dienden, maar Kelly had twee dingen die de Meester enorm op prijs stelde. Het eerste was een rechtstreeks verband met Ephraim Goodweather.

Het tweede was Zachary.

Toch had Kelly een hunkerend verlangen – een grote behoefte – om haar dierbare zoon te laten overgaan. Die aandrang was in kracht afgenomen, maar nooit verdwenen. Ze had dat gevoel de hele tijd. Het was iets onvolledigs, een leegte. Het ging tegen haar vampiernatuur in. Toch onderging ze dat gemis om maar één reden: omdat de Meester het wilde. Alleen zijn volmaakte wil kon Kelly’s verlangen bedwingen. En dus bleef de jongen menselijk. Hij bleef onafgeleverd, onafgemaakt. Er was beslist een goede reden voor deze wens van de Meester. Daar was ze volkomen van overtuigd. Het motief was haar overigens niet verteld, want voorlopig was het niet aan haar om het te weten.

Voorlopig was het genoeg dat ze de jongen aan de zijde van de Meester zag zitten.

De voelers sprongen om Kelly heen toen ze de trap af ging. Ze liep naar het omhooggeschoven raam en ging erdoor naar buiten zoals ze was binnengekomen, bijna zonder haar pas in te houden. Het was weer gaan regenen: dikke, zwarte druppels die op haar verhitte hoofdhuid en schouders sloegen en in slierten damp verdwenen. Toen ze op de gele middenstreep van de straat stond, voelde ze Ephs spoor opnieuw. Het kloppen van zijn bloed werd krachtiger naarmate hij nuchterder werd.

Terwijl de voelers heen en weer renden, stapte zijzelf door de regen, met achterlating van een vaag spoor van damp. Ze naderde een metrostation en voelde dat haar telepathische band met hem vervaagde. Dat kwam door de toenemende afstand tussen hen. Hij was in een metrotrein gestapt.

Kelly was niet teleurgesteld. Ze zou Eph blijven achtervolgen tot ze voorgoed herenigd waren. Ze bracht verslag uit aan de Meester en liep achter de voelers aan het station in.

Eph keerde terug naar Manhattan.

==

De Farrell

==

HET PAARD GING in de aanval, met een pluim van dichte, zwarte rook en oranje vlammen achter zich aan.

Het paard stond in brand.

Volledig door de vlammen verteerd, galoppeerde het trotse beest met een felheid die niet uit verlangen maar uit pijn voortkwam. Bij nacht, maar op een kilometer afstand te zien, rende het paard zonder ruiter of zadel door het vlakke, kale land naar het dorp toe. Recht op degene af die naar hem keek.

Fet bleef aan de grond genageld staan toen hij het zag. Hij wist dat het op hem af kwam. Hij rekende erop. Verwachtte het.

Toen het galopperende paard de rand van het dorp bereikte en snel als een vlammende pijl op hem af kwam, sprak het – natuurlijk, in een droom kon het spreken. Het zei: Ik leef.

Fet gaf een schreeuw toen het vlammende paard bij hem was – waarna hij wakker werd.

Hij lag op zijn zij op een neergeklapt bed in het bemanningsverblijf onder het voordek van een deinend schip. Het schip stampte en slingerde, en hij slingerde mee. De bezittingen om hem heen waren stevig met netten vastgemaakt. De andere bedden waren tegen de wand geklapt. Hij was op dat moment de enige die daar sliep.

De droom – in feite altijd dezelfde – achtervolgde hem al sinds zijn jeugd. Het vlammende paard met brandende hoeven dat door de duisternis op hem af kwam rennen, waarna hij wakker werd als het dier bijna bij hem aangekomen was. De angst die hij bij het wakker worden voelde was diep en intens: de angst van een kind.

Hij stak zijn hand uit naar zijn rugzak onder het bed. Die rugzak was vochtig – alles op het schip was vochtig – maar de knoop aan de bovenkant zat strak; de inhoud was veilig.

Het schip was de Farrell, een grote vissersboot die gebruikt werd voor de smokkel van marihuana, nog steeds een winstgevende drug. Dit was het laatste traject van een reis vanaf IJsland en terug. Fet had de boot gehuurd voor de prijs van twaalf pistolen en zoveel munitie dat ze nog jaren marihuana konden smokkelen. De zee was een van de weinige overgebleven delen van de planeet die in feite buiten bereik van de vampiers waren. Drugs waren onder het nieuwe regime ongelooflijk schaars geworden. De handel beperkte zich tot narcotica van eigen kweek of eigen fabricaat, zoals marihuana en hier en daar ook methamfetamine. Ze verdienden er wat bij door eigen stook te smokkelen – en op deze reis hadden ze ook een paar kisten goede IJslandse en Russische wodka aan boord.

Fet had twee redenen om naar IJsland te reizen. Eerst zou hij naar de Universiteit van Reykjavik gaan. In de weken en maanden na de vampierramp, toen hij nog verscholen zat in de metrotunnel onder de Hudson en wachtte tot de lucht boven de grond weer in te ademen was, had Fet voortdurend in het boek gebladerd waarvoor professor Abraham Setrakian gestorven was, het boek dat de vampierjager en ex-Holocaustoverlevende nadrukkelijk en uitsluitend aan Fet had toevertrouwd.

Het was de Occido Lumen, losjes vertaald als ‘het gevallen licht’. Vierhonderdnegenentachtig folio’s van met de hand beschreven perkament, met twintig verluchte pagina’s, in leer gebonden en met zilveren voor- en achterplat en rug – zilver, dat vampiers op een afstand hield. De Occido Lumen vertelde over de opkomst van de strigoi en was gebaseerd op een verzameling oude kleitabletten uit Mesopotamische tijden, die in 1508 in een grot in het Zagros Gebergte was ontdekt. De tabletten, beschreven in het Soemerisch en uiterst kwetsbaar, lagen meer dan een eeuw te wachten totdat ze in handen kwamen van een Franse rabbijn die zich had voorgenomen ze heimelijk te ontcijferen – meer dan twee eeuwen voordat er veel meer Soemerische teksten werden vertaald. De rabbijn presenteerde zijn verlichte manuscript uiteindelijk als geschenk aan koning Lodewijk XIV – en werd daarvoor meteen gevangengezet.

De oorspronkelijke tabletten werden in opdracht van de koning verbrijzeld, en er werd algemeen aangenomen dat het manuscript was vernietigd of zoekgeraakt. De maîtresse van de koning, die zich voor occulte zaken interesseerde, haalde de Occido Lumen in 1671 uit een paleiskluis, en daarna ging het vele malen in het geheim in andere handen over en verwierf het zijn reputatie als obscure tekst. De Occido Lumen dook in 1823 even op, en opnieuw in 1911, en telkens deden zich dan raadselachtige epidemieën voor, waarna het manuscript weer verdween. De tekst werd binnen tien dagen na de komst van de Meester en het begin van de vampierplaag bij Sotheby’s in Manhattan geveild – en werd na veel moeite door Setrakian verworven, met steun van de Ouden en hun bijeengegaarde rijkdom.

Voor Setrakian, de professor die na het overgaan van zijn geliefde vrouw de normale samenleving schuwde, werd het een obsessie om de door een virus gekweekte strigoi op te jagen en te vernietigen. Hij beschouwde de Occido Lumen als het standaardwerk over de samenzwering van vampiers die de aarde gedurende het grootste deel van de geschiedenis van de mensheid had geteisterd. Zijn maatschappelijke positie was afgezakt naar die van een kleine pandjesbaas in een vervallen deel van Manhattan, maar in de diepte van zijn winkel had hij een arsenaal van antivampierwapens en een bibliotheek vol oude verslagen en handboeken over het gevreesde ras, afkomstig uit alle hoeken van de wereld en verzameld in tientallen jaren. Toch was zijn verlangen om de geheimen uit de Occido Lumen te onthullen zo groot dat hij uiteindelijk zijn leven gaf om ervoor te zorgen dat het in Fets handen viel.

In die lange, donkere nachten in de tunnel onder de Hudson had Fet bedacht dat iemand opdracht had moeten geven de Occido Lumen te veilen. Iemand had het vervloekte boek in bezit gehad – maar wie? Fet dacht dat de verkoper misschien meer kennis van de macht en inhoud van het boek had bezeten. In de tijd nadat het was opgedoken had Fet het boek ijverig met behulp van een Latijns woordenboek doorgenomen en had hij de moeizame taak op zich genomen het lexicon zo goed mogelijk te vertalen. Toen hij op onderzoek uitging in het ontruimde gebouw van Sotheby’s aan de Upper East Side, ontdekte hij dat de Universiteit van Reykjavik de anonieme begunstigde was van de veilingopbrengst van het buitengewoon zeldzame boek. Samen met Nora woog hij de voors en tegens van zo’n expeditie af, en ze kwamen samen tot de conclusie dat die lange reis naar IJsland hun enige kans was om erachter te komen wie de werkelijke vorige eigenaar van het boek was.

Bij aankomst merkte hij dat de universiteit een wirwar van vampiers was geworden. Fet had gehoopt dat IJsland dezelfde weg was gegaan als Groot-Brittannië, dat snel op de epidemie had gereageerd door de Kanaaltunnel op te blazen en meteen na de eerste uitbarsting op strigoi te gaan jagen. De eilanden waren nog steeds bijna vampiervrij, en de bewoners waren weliswaar volledig geïsoleerd van de besmette rest van de aarde, maar nog menselijk.

Fet had op het daglicht gewacht en toen in het geplunderde kantoor van de universiteit naar de herkomst van het boek gezocht. Hij had geconstateerd dat de universiteitsstichting zelf het boek had laten veilen, dus niet een geleerde die daar in dienst was of een specifieke weldoener, zoals Fet had gehoopt. Het universiteitscomplex was totaal verlaten en hij moest na zijn lange reis constateren dat het spoor doodliep. Toch was het geen volslagen verspilling, want op een plank in het gebouw van de subfaculteit Egyptologie had Fet een heel merkwaardige tekst gevonden: een oud, in leer gebonden boek dat in 1920 in Frankrijk was gedrukt. Op het omslag stond SADUM ET AMURAH. De allerlaatste woorden waarvan Setrakian tegen Fet had gezegd dat hij ze moest onthouden.

Hij nam de tekst mee. Al sprak hij geen woord Frans.

Het tweede deel van zijn missie bleek veel productiever. Toen hij die marihuanasmokkelaars nog maar kort kende en hoorde hoeveel ze voor elkaar konden krijgen, had Fet hun gevraagd hem aan een kernwapen te helpen. Dat verzoek was niet zo vergezocht geweest als je zou denken. Vooral in de Sovjet-Unie, waar de strigoi de volledige macht hadden, waren veel zogeheten atoomkoffers ontvreemd door ex-KGB-officieren. Volgens geruchten waren ze – in niet geheel perfecte staat – op de zwarte markten van Oost-Europa terechtgekomen. De Meester zette alles op alles om de wereld van die wapens te zuiveren – opdat ze niet gebruikt konden worden om zijn plaats van herkomst te vernietigen, zoals de Meester zelf de zes Ouden had vernietigd – en Fet en de anderen leidden daaruit af dat de Meester niet onkwetsbaar was. Ongeveer zoals bij de Ouden het geval was, moest de plaats van herkomst van de Meester, de sleutel tot zijn vernietiging, ergens te vinden zijn op de bladzijden van de Occido Lumen. Fet bood de juiste prijs en had het zilver om tot betaling over te gaan.

De smokkelaars staken hun voelhorens uit bij hun zeevarende landgenoten en beloofden hun een schat van zilver. Fet was sceptisch toen de smokkelaars hem vertelden dat ze een verrassing voor hem hadden, maar wie wanhopig is, wil bijna alles wel geloven. Op een klein vulkanisch eiland ten zuiden van IJsland ontmoetten ze een zeven koppen tellende Oekraïense bemanning aan boord van een afgedankt jacht met zes verschillende buitenboordmotoren. De kapitein was jong, midden twintig, en in feite eenhandig, want zijn linkerarm was verschrompeld en eindigde in een afzichtelijke klauw.

De bom was helemaal geen koffer. Hij leek op een vaatje of een vuilnisbak, verpakt in een net en een zwart dekkleed. Om de zijkanten en over het deksel waren groene banden met gespen gespannen. De bom was een kleine meter hoog en bijna een halve meter breed. Fet probeerde hem voorzichtig op te tillen. Het ding woog zo’n vijftig kilo.

‘Weten jullie zeker dat dit werkt?’ vroeg hij.

De kapitein krabde met zijn goede hand over zijn koperkleurige baard. Hij sprak gebroken Engels met een Russisch accent. ‘Ze hebben me verteld van wel. Er is maar één manier om erachter te komen. Er ontbreekt één onderdeel.’

‘Ontbreekt er een onderdeel?’ zei Fet. ‘Laat me raden. Plutonium. U-233.’

‘Nee. De brandstof zit in de kern. Een capaciteit van een kiloton. De detonator ontbreekt.’ Hij wees naar een bundel draden op de bovenkant en haalde zijn schouders op. ‘De rest is goed.’

De explosieve kracht van een kernbom van een kiloton kwam overeen met duizend ton TNT. Een schokgolf van bijna een kilometer, sterk genoeg om staal te verbuigen. ‘Ik zou graag willen weten hoe jullie hierop zijn gestuit,’ zei Fet.

‘Ik zou graag willen weten waarom je hem wilt hebben,’ zei de kapitein. ‘Het is het beste als we allemaal onze geheimen bewaren.’

‘Dat is redelijk.’

De kapitein liet een ander bemanningslid Fet helpen de bom op de smokkelboot te laden. Fet maakte het ruim onder het stalen dek open, waar de voorraad zilver lag. De strigoi waren erop gebrand elk stuk te verzamelen, zoals ze ook atoombommen verzamelden en ontmantelden. Daardoor was de waarde van dit metaal, dat vampiers kon doden, exponentieel gestegen.

Zodra de transactie was volbracht, inclusief een ruil van flessen wodka voor zakjes shag door de bemanningsleden, werden er drankjes in whiskyglazen geschonken.

‘Kom je uit de Oekraïne?’ vroeg de kapitein aan Fet nadat ze hun glas vuurwater hadden leeggedronken.

Fet knikte. ‘Kun je dat zien?’

‘Je ziet eruit als mensen uit mijn dorp, voordat het verdween.’

‘Verdween?’ vroeg Fet.

De jonge kapitein knikte. ‘Tsjernobyl,’ legde hij uit, en hij bracht zijn verschrompelde arm omhoog.

Fet keek nu naar de atoombom, die met elastische koorden aan de wand hing. Het ding gaf geen licht en tikte niet. Een wapen dat in stilte wachtte tot het werd geactiveerd. Had hij zijn zilver ingeruild voor een vat met schroot? Fet dacht van niet. Hij vertrouwde erop dat de Oekraïense smokkelaar voor zijn eigen leveranciers kon instaan. Bovendien wilde deze kapitein natuurlijk zaken blijven doen met de marihuanasmokkelaars.

Fet was opgewonden, zelfs optimistisch. Het was net of hij een geladen pistool in zijn hand had, zij het zonder trekker. Hij had alleen nog een detonator nodig.

Fet had met eigen ogen gezien dat een ploeg vampiers opgravingen had gedaan in een geologisch actief gebied van warme bronnen in de buurt van Reykjavik. Dat betekende dat de Meester de exacte locatie van zijn eigen plaats van herkomst niet kende – niet de geboorteplaats van de Meester, maar de plaats op aarde waar hij voor het eerst in zijn vampiergedaante was verschenen.

Het geheim van die locatie stond ook in de Occido Lumen. Fet hoefde alleen nog te doen wat hem tot nu toe niet gelukt was: het werk decoderen en de locatie van de plaats van herkomst ontdekken. Als de Occido Lumen een praktisch handboek voor het vernietigen van vampiers was geweest, had Fet gewoon de instructies kunnen volgen, maar in plaats daarvan zat de Occido Lumen vol bizarre beeldspraak, vreemde allegorieën en dubbelzinnige uitspraken. Het boek bracht een pad in kaart dat door de loop van de menselijke geschiedenis terug leidde, niet gestuurd door het lot maar door de bovennatuurlijke kracht van de Ouden. De tekst stelde hem voor raadsels, zoals dat anderen ook was overkomen. Fet had te weinig vertrouwen in zijn eigen wetenschappelijke capaciteiten. Wat dat betreft miste hij de geruststellend grote kennis van de oude professor. Zonder Setrakian hadden ze even weinig aan de Occido Lumen als aan de atoombom zonder detonator.

Toch was dit vooruitgang. In zijn rusteloze enthousiasme ging Fet aan dek. Hij pakte de reling vast en keek uit over de woelige oceaan. Er hing een gure, zilte mist, maar het regende die avond tenminste niet. De veranderde atmosfeer bracht gevaren voor de scheepvaart met zich mee; het weer op zee was onvoorspelbaarder geworden. Hun boot bewoog zich door een zwerm kwallen, een soort die een groot deel van de open zee had overgenomen. De kwallen voedden zich met visseneitjes en hielden het beetje zonlicht tegen dat tot de oceaan doordrong. Hier en daar vormden ze kilometers grote vlekken die het wateroppervlak bedekten als een puddingvel.

Ze passeerden de kust van New Bedford, Massachusetts, op nog geen vijftien kilometer afstand, en dat deed Fet denken aan een van de interessantste verhalen in Setrakians werkpapieren, de notities die hij tegelijk met de Occido Lumen had nagelaten. In die papieren vertelde de oude professor het verhaal van de Winthrop-vloot die in 1630, tien jaar na de Mayflower, de Atlantische Oceaan overstak om een tweede golf Pilgrims naar de Nieuwe Wereld te brengen. Een van de schepen van de vloot, de Hopewell, had drie stukken ongeïdentificeerde lading aan boord, verpakt in kisten van sierlijk bewerkt hout. Nadat de Pilgrims in Salem, Massachusetts, waren aangekomen en zich daarna in Boston hadden gevestigd, omdat daar een overvloed aan zoet water was, werden hun leefomstandigheden erg zwaar. In het eerste jaar stierven tweehonderd kolonisten. Hun dood werd toegeschreven aan ziekte, en niet aan de ware oorzaak: ze waren ten prooi gevallen aan de Ouden, nadat ze zonder het te weten de strigoi naar de Nieuwe Wereld hadden gebracht.

Setrakians dood had een grote leegte bij Fet achtergelaten. Hij miste het gezelschap van de wijze man, maar ook de raad die hij gaf, en vooral zijn intellect. De dood van de oude man was niet zomaar een sterfgeval, maar – en dit was niet overdreven – een grote slag voor de toekomst van de mensheid. Met groot gevaar voor eigen leven had hij dat heilige boek, de Occido Lumen, aan hen gegeven – zij het niet de middelen om het te ontcijferen. Fet had zich ook verdiept in de papieren en in leer gebonden notitieboeken met de duistere, hermetische overpeinzingen van de oude man, met daartussendoor soms alledaagse notities, boodschappenlijstjes en financiële berekeningen.

Hij liet het Franse boek krakend opengaan, en zoals hij al had verwacht, kon hij er geen touw aan vastknopen. Niettemin bleken sommige prachtige gravures heel verhelderend te zijn. Op een illustratie van een hele pagina zag Fet een oude man en zijn vrouw, die een stad ontvluchtten, in heilige vlammen opgaan – de vrouw verviel tot stof. Zelfs hij kende dat verhaal. ‘Lot...’ zei hij. Enkele bladzijden daarvoor zag hij nog een illustratie: de oude man die twee duizelingwekkend mooie gevleugelde wezens beschermde – aartsengelen die door de Heer waren gestuurd. Vlug sloeg Fet het boek dicht en keek naar het omslag. SADUM ET AMURAH.

‘Sodom en Gomorra...’ zei hij. ‘Sadum en Amurah zijn Sodom en Gomorra...’ En plotseling had hij het gevoel dat hij vloeiend Frans sprak. Hij herinnerde zich een illustratie in de Occido Lumen die bijna hetzelfde was als die in het Franse boek. Niet dat de stijl of de verfijning overeenkwamen, maar wel de inhoud. Lot die de aartsengelen beschermde tegen de mannen die gemeenschap met hen wilden hebben.

De aanwijzingen waren aanwezig, maar Fet kon er weinig mee doen. Zelfs zijn handen, ruw en groot als honkbalhandschoenen, leken volkomen ongeschikt om de Occido Lumen vast te pakken. Waarom had Setrakian hem uitgekozen om het boek te bewaken, en niet Eph? Eph was zonder enige twijfel intelligenter en meer belezen. Ach, waarschijnlijk sprak hij nog Frans ook. Aan de andere kant wist Setrakian dat Fet nog eerder zou sterven dan dat hij het boek in de handen van de Meester zou laten vallen. Setrakian kende Fet goed. En hij hield veel van hem – met het geduld en de zorgzaamheid van een oude vader. Sterk maar barmhartig als hij was, had de professor Fet nooit het gevoel gegeven dat hij te traag of onwetend was; integendeel, hij had alles heel zorgvuldig uitgelegd en Fet het gevoel gegeven dat hij erbij betrokken was – dat hij erbij hoorde.

De emotionele leegte in Fets leven was gevuld door een hoogst onverwachte bron. Toen Eph zich steeds grilliger en obsessiever ging gedragen, al in de metrotunnel maar nog veel meer nadat ze bovengronds waren gegaan, was Nora steeds meer op Fet gaan steunen. Ze had hem in vertrouwen genomen, hem troost geboden en troost bij hem gezocht. Geleidelijk had Fet geleerd hoe hij moest reageren. Hij had bewondering gekregen voor Nora’s doorzettingsvermogen in tijden van bijna onoverkomelijke wanhoop. Vele anderen waren bezweken aan hopeloosheid of waanzin of hadden hun wanhoop een ander mens van hen laten maken, zoals bij Eph was gebeurd. Nora Martinez zag blijkbaar iets in Fet – misschien wel hetzelfde dat de professor in hem had gezien: een aangeboren nobelheid, eerder de nobelheid van een lastdier dan die van een mens, iets waarvan Fet zich tot voor kort niet bewust was geweest. En als die eigenschap die hij bezat – standvastigheid, vastbeslotenheid, meedogenloosheid, wat het ook was – hem onder deze extreme omstandigheden aantrekkelijker voor haar maakte, was dat alleen maar gunstig voor hem.

Uit respect voor Eph had hij weerstand geboden aan die toenadering en daarmee zowel zijn eigen gevoelens als die van Nora verloochend. Maar hun wederzijdse aantrekking trad nu nog duidelijker aan het licht. Op de laatste dag voor zijn vertrek had Fet zijn been tegen dat van Nora laten rusten. Een achteloos gebaar, behalve voor iemand als Fet. Hij was een grote man, maar hij was zich ongelooflijk goed bewust van de ruimte om hem heen; hij schond die van anderen niet en liet die van hem door niemand schenden. Hij bewaarde afstand en had een hekel aan het meeste menselijke contact – maar Nora’s knie was tegen de zijne gedrukt en zijn hart bonkte. Het bonkte van hoop, want er drong iets tot hem door: Ze blijft zo zitten. Ze gaat niet bij me vandaan...

Ze had hem gevraagd voorzichtig te zijn, goed op zichzelf te passen, en er hadden tranen in haar ogen geblonken. Echte tranen toen ze hem zag vertrekken.

Niemand had ooit eerder om Fet gehuild.

==

Manhattan

==

EPH NAM LIJN 7 naar de binnenstad. Hij klampte zich vast aan de buitenkant van de metrotrein, aan de linkerachterhoek van het laatste treinstel, zijn rechterlaars op de achterste trede, zijn vingertoppen gekromd in de raamkozijnen, met de trein mee schommelend over het verhoogde spoor. De wind en zwarte regen sloegen tegen de slippen van zijn antracietgrijze regenjas, en zijn gezicht, diep weggedoken in de capuchon, was naar de schouderriem van zijn wapentas gekeerd.

Ooit moesten de vampiers op de buitenkant van metrotreinen door Manhattan reizen om niet ontdekt te worden. Door het raam waaraan hij zich vastklemde zag hij mensen zitten die met de trein mee schommelden. De starende blikken, de uitdrukkingsloze gezichten: een volkomen ordelijk tafereel. Hij keek niet lang, want als er strigoi in de trein zaten, zouden ze hem met hun op warmte reagerend nachtzicht kunnen opmerken en dan zou er op het volgende station een bijzonder onaangenaam ontvangstcomité voor hem klaarstaan. Eph was nog steeds voortvluchtig. Zijn afbeelding hing in postkantoren en op politiebureaus in de hele stad, en de beelden over zijn geslaagde moordaanslag op Eldritch Palmer – slim samengesteld uit de beelden van zijn mislukte aanslag – werden nog elke week op de televisie vertoond, opdat zijn naam en gezicht de waakzame burgerij voor ogen bleven staan.

Het meerijden met metrotreinen was een handigheid die Eph zich uit noodzaak eigen had gemaakt. De tunnels waren altijd nat – ze stonken naar verbrande ozon en oud vet – en Ephs rafelige, besmeurde kleren fungeerden als perfecte camouflage, ook wat de geur betrof. Het was een kwestie van timing en precisie om op de juiste manier aan de achterkant van een trein te gaan hangen. Maar Eph had het onder de knie. Als kind in San Francisco had hij vaak achter trams gehangen om een lift naar school te krijgen. En je moest er op het juiste moment aan gaan hangen. Als je te vroeg was, werd je betrapt. Als je te laat was, werd je meegesleurd en maakte je een lelijke val.

In de metro had hij ook lelijke vallen gemaakt, meestal wanneer hij had gedronken. Op een dag, toen de trein een bocht nam onder Tremont Avenue, was hij bij zijn afsprong uitgegleden en was hij achter de trein blijven haken, trappelend met zijn benen. Hij was over de rails gestuiterd tot hij op zijn zij rolde en had twee ribben gebroken en zijn rechterschouder ontwricht – het bot had zachte knapgeluiden gemaakt toen het de stalen rails aan de andere kant van het spoor had geraakt. Het had maar een haar gescheeld of hij was onder een tegemoetkomende trein gekomen. Hij had zijn toevlucht gezocht in een onderhoudsruimte langs de tunnel, een ruimte met urine en oude kranten, en had daar zijn schouder weer in de kom gezet – maar ’s nachts had hij er nog vaak last van. Als hij zich omrolde in zijn slaap, werd hij wakker van de hevige pijn.

Intussen had hij geleerd waar hij zijn voeten moest neerzetten en waar hij zich aan de trein kon vastgrijpen. Hij kende elke trein, elk treinstel – en hij had zelfs twee korte enterhaken gemaakt die hij binnen enkele seconden om de losse stalen panelen heen kon slaan. Ze waren vervaardigd van tafelzilver uit huize Goodweather en fungeerden zo nu en dan als wapen tegen de strigoi.

De haken waren bevestigd aan houten handgrepen, die gemaakt waren uit de poten van een mahoniehouten tafel die Kelly’s moeder hun als huwelijkscadeau had gegeven. Ze moest eens weten... Ze had Eph nooit gemogen – hij was niet goed genoeg voor haar Kelly geweest – en nu zou ze een nog grotere hekel aan hem hebben.

Eph draaide met zijn hoofd om de nattigheid eraf te schudden en door de zwarte regen naar de huizenblokken aan weerskanten van het betonnen viaduct hoog boven Queens Boulevard te kijken. Sommige blokken waren nog een ravage, geteisterd door brand in de dagen van de overname, of anders waren ze geplunderd en woonde er allang niemand meer. Delen van de stad zagen eruit alsof ze verwoest waren door oorlogsgeweld – en in zekere zin was dat inderdaad het geval.

Andere stonden in het schijnsel van kunstlicht. Dat waren delen van de stad die de Stoneheart-stichting op aanwijzingen van de Meester door mensen had laten herstellen: licht was van cruciaal belang voor werk in een wereld die elke kalenderdag maar liefst tweeëntwintig uur donker was. Een te hoge elektrische spanning had stroomuitval veroorzaakt, waardoor een groot deel van de wereld in vampiervriendelijke duisternis was gehuld. Mensen kwamen al heel gauw tot het – angstaanjagende en wrede – besef dat een ras met een superieure kracht de planeet had overgenomen en dat de mens aan de top van de voedselketen was vervangen door wezens die een biologische behoefte hadden aan menselijk bloed. Paniek en wanhoop hadden zich in golven over de continenten verspreid. Besmette legers waren stilgevallen. In de periode van consolidatie die op Nacht Nul was gevolgd, een tijd waarin de nieuwe, giftige atmosfeer zich over de wereld uitbreidde, hadden de vampiers een nieuwe orde ingesteld.

De metrotrein ging langzamer rijden omdat hij Queensboro Plaza naderde. Eph nam zijn voet van de achterste trede, hangend aan de blinde kant van het treinstel om niet zichtbaar te zijn vanaf het perron. De hevige, voortdurende regen was goed voor maar één ding: hij werd erdoor aan de waakzame, bloedrode ogen van de vampiers onttrokken.

Hij hoorde de deuren open glijden en mensen naar buiten en naar binnen schuifelen. Geautomatiseerde bekendmakingen dreunden uit luidsprekers boven het perron. De deuren gingen dicht en de trein zette zich weer in beweging. Eph greep het raamkozijn weer met zijn pijnlijke vingers vast en zag het schemerige perron in de verte verdwijnen, wegzakkend langs het spoor als de wereld van het verleden: verschrompelend, vervagend, opgeslokt door de vervuilde regen en de duisternis.

==

Even later ging de metrotrein onder de grond, de slaande regen uit. Na nog twee stations reed hij de Steinway Tunnel in, onder de East River. Moderne gemakken als dit – de verbijsterende mogelijkheid om onder een snelstromende rivier door te reizen – hadden bijgedragen aan de ondergang van het menselijk ras. Vampiers, die van nature niet in staat waren op eigen kracht stromend water over te steken, konden dergelijke obstakels omzeilen door gebruik te maken van tunnels, vliegtuigen en andere mogelijkheden om snel van de ene naar de andere plaats te komen.

De trein ging langzamer rijden. Hij naderde Grand Central Station – mooi op tijd. Eph verplaatste zijn greep op de buitenkant van het treinstel. Hij vocht tegen de vermoeidheid en hield zich krampachtig vast aan zijn zelfgemaakte haken. Door ondervoeding was hij weer net zo mager als toen hij in de eerste klas van de middelbare school zat. Hij was gewend geraakt aan de aanhoudende, knagende leegte in zijn buik. Hij wist dat het tekort aan eiwitten en vitaminen niet alleen zijn botten en spieren maar ook zijn geest aantastte.

Eph sprong van de trein af voordat die volledig tot stilstand was gekomen en kwam op het grind tussen de rails terecht. Hij draaide zijn linkerschouder naar beneden en kwam soepel neer. Hij bewoog zijn vingers snel om ze uit de artritisachtige verlamming van zijn knokkels te bevrijden en stopte de haken weg. Het achterlicht van de trein werd kleiner, en hij hoorde het knarsen van stalen wielen die werden afgeremd op stalen rails, een gierend geluid waaraan zijn oren nooit gewend raakten.

Hij draaide zich om en strompelde de andere kant op, dieper de tunnel in. Hij had deze weg al zo vaak afgelegd dat hij zijn nachtbril niet nodig had om op het volgende perron te komen. Over de derde rail hoefde hij zich niet druk te maken, want die had een houten ombouw en vormde zelfs een handig opstapje om op het lege perron te komen.

Er lagen nog bouwmaterialen op de tegelvloer, achtergebleven toen een opknapbeurt in het beginstadium was onderbroken: steigerpijpen, een stapel planken, stapels buizen, verpakt in plastic. Eph zette zijn natte capuchon naar achteren en haalde zijn nachtbril uit zijn wapentas. Hij maakte hem vast op zijn hoofd, met de lens voor zijn rechteroog. Nadat hij had geconstateerd dat er sinds zijn vorige bezoek niets was veranderd, liep hij naar de deur zonder opschrift.

In de tijd voordat de vampiers kwamen liepen dagelijks een half miljoen mensen over het glanzende Tennessee-marmer van de stationshal boven hem. Eph kon het niet riskeren om in de hal zelf te komen – die was tweeduizend vierkante meter groot en je kon je nergens verstoppen – maar hij was wel op de loopbruggen op het dak geweest. Daar had hij naar de monumenten van een vervlogen tijd gekeken: markante wolkenkrabbers als het MetLife Building en het Chrysler Building, donker en stil in de duisternis. Hij was boven de twee verdiepingen hoge installaties van de airconditioning op het stationsdak geklommen en had daar op het fronton aan de kant van 42nd Street en Park Avenue gestaan, tussen kolossale beelden van de Romeinse goden Minerva, Hercules en Mercurius, boven de grote klok van Tiffany-glas. Vanaf het midden van het dak had hij meer dan dertig meter omlaag gekeken naar de kathedraalachtige stationshal. Dichterbij was hij nooit gekomen.

Eph maakte de deur open en keek door zijn nachtbril in de volslagen duisternis daarachter. Hij liep twee hoge trappen op en kwam toen door een andere niet afgesloten deur in een lange gang. Daar liepen dikke stoombuizen langs, nog functionerend, kreunend van de hitte. Toen hij bij de volgende deur kwam, was hij drijfnat van het zweet.

Hij haalde een klein mes uit zijn rugzakje. Hij moest hier voorzichtig zijn. Bij de nooduitgang met betonnen wanden moest je niet in het nauw komen te zitten. Er was zwart grondwater door de vloer gesijpeld; de luchtvervuiling was een permanent element van het ecosysteem geworden. In dit deel van het metrostelsel was ooit gepatrouilleerd door onderhoudspersoneel, dat daklozen, nieuwsgierigen en vandalen wegjoeg. Daarna hadden de strigoi de onderwereld van de stad korte tijd in bezit gehad; ze hadden zich daar schuilgehouden, gevoed en verspreid. Nu de Meester de atmosfeer van de planeet had veranderd om vampiers te bevrijden van de virusdodende ultraviolette stralen van de zon, waren ze uit dit ondergrondse labyrint gekomen om het aardoppervlak in bezit te nemen.

Op de laatste deur zat een wit met rood bord: NOODUITGANG – ER GAAT EEN ALARM AF. Eph stopte zijn mes en zijn nachtbril weer in zijn rugzakje en duwde tegen de stang van de deur. De alarmdraden waren al lang geleden doorgeknipt.

Een vuile luchtstroom van drabbige zwarte regen blies in zijn gezicht. Hij zette zijn vochtige capuchon omhoog en liep in oostelijke richting door 45th Street. Hij liep met gebogen hoofd, zijn blik gericht op zijn voeten die door de plassen liepen. Er stonden nog veel verwoeste of achtergelaten auto’s die naar de kant waren geschoven, zodat de meeste straten in één richting te berijden waren voor werkverkeer of vrachtwagens die bestuurd werden door vampiers en Stoneheart-mensen. Eph hield zijn blik neergeslagen, maar keek tegelijk waakzaam naar weerskanten van de straat. Hij had geleerd nooit opvallend om zich heen te kijken; de stad had te veel ramen, te veel vampierogen. Als je om je heen keek, viel je op. Eph deed altijd zijn best om elk contact met strigoi te vermijden. Zoals overal waren ook op straat de mensen tweederangsburgers, die gefouilleerd of op allerlei manieren mishandeld konden worden. Het was een soort apartheid tussen verschillende soorten wezens. Eph moest elke confrontatie uit de weg gaan.

Hij liep vlug naar First Avenue, naar het kantoor van de Forensische Dienst, waar hij zich over de oprit haastte die voor ambulances en lijkwagens bestemd was. Hij perste zich langs brancards en een rijdende kleerkast die ze daar hadden neergezet om de ingang van het souterrain aan het oog te onttrekken, en kwam via de niet afgesloten deur in het mortuarium van de stad.

Binnen bleef hij enkele ogenblikken in de schemerige stilte staan luisteren. In deze kamer, met zijn roestvrijstalen sectietafels en talloze spoelbakken, was twee jaar geleden de eerste groep passagiers van vlucht 753 van Regis Air binnengebracht. Hier had Eph voor het eerst de op een naaldprik lijkende wond in de hals van de ogenschijnlijk dode passagiers onderzocht, een prikwond die zich tot de halsslagader uitstrekte – en waarvan ze gauw zouden ontdekken dat hij door de stekels van de vampiers was toegebracht. In deze zelfde kamer had Eph ook voor het eerst de aan de dood voorafgaande vergroting van de vestibulaire plooien bij de stembanden gezien, waarvan ze later zouden vaststellen dat die het eerste stadium vormden van de vlezige stekels die de wezens ontwikkelden. En hier had hij voor het eerst gezien hoe het bloed van de slachtoffers overging van gezond rood in olieachtig wit.

Ook hadden Eph en Nora hier buiten, op het trottoir, voor het eerst de oude pandjesbaas Abraham Setrakian ontmoet. Alles wat Eph van de vampiers wist – van de dodelijke eigenschappen van zilver en ultraviolet licht, en het bestaan van de Ouden en de rol die ze sinds de vroegste tijden bij de vorming van menselijke beschavingen hadden gespeeld, tot de schurkachtige Oude die de Meester werd genoemd en wiens reis naar de Nieuwe Wereld met vlucht 753 het begin van het einde had betekend – had hij van die standvastige oude man geleerd.

Het gebouw was sinds de overname niet meer gebruikt. Het mortuarium hoorde niet bij de infrastructuur van een stad die door vampiers werd bestuurd, want de dood was niet meer het noodzakelijke eindpunt van het menselijk bestaan. De rituelen van het rouwen en het afleggen en begraven van een lijk waren niet meer nodig en werden bijna altijd achterwege gelaten.

Voor Eph was dit gebouw zijn officieuze operatiebasis. Hij liep de trap op en verwachtte straks weer van Nora te horen te krijgen dat zijn wanhoop over Zacks verdwijning hun verzetswerk in de weg zat. Dr. Nora Martinez was Ephs nummer twee geweest in project Kanarie op het CDC. In alle stress en chaos waarmee de opkomst van de vampiers gepaard ging was hun sudderende relatie overgegaan van professioneel in persoonlijk. Eph had geprobeerd Nora en Zack in veiligheid te brengen, de stad uit, in de tijd dat de treinen nog onder Penn Station reden. Maar Ephs ergste angsten waren bewaarheid toen Kelly, aangetrokken door haar Dierbare, een zwerm strigoi naar de tunnels onder de Hudson had gebracht, de trein had laten ontsporen en de rest van de passagiers had gedood – waarna ze Nora had aangevallen en haar zoon had meegenomen.

Eph had Nora in geen enkel opzicht de schuld van Zacks gevangenneming gegeven, maar toch had die gebeurtenis een wig tussen hen gedreven, zoals er ook een wig was gedreven tussen Eph en al het andere. Eph had het gevoel dat hij los was komen te staan van zichzelf. Hij voelde zich alsof hij in stukjes uiteen was gevallen en wist dat die stukjes het enige waren wat hij Nora op dit moment te bieden had.

Nora had haar eigen problemen: vooral haar moeder, Mariela Martinez, wier geest verlamd was door alzheimer. Het gebouw van de Forensische Dienst was zo groot dat Nora’s moeder, met riemen vastgemaakt in haar rolstoel, over de bovenverdiepingen kon dwalen, op haar gripkousen door de gangen kon sluipen en met mensen kon praten die niet meer aanwezig waren of niet meer leefden. Het was een ellendig bestaan, maar eigenlijk verschilde het niet zoveel van dat van de rest van de mensen die nog in leven waren. Misschien was het zelfs beter: de geest van mevrouw Martinez had zijn toevlucht gezocht tot het verleden en kon daardoor de gruwelen van het heden vermijden.

Het eerste waaruit bleek dat er iets mis was, was de omgevallen rolstoel, die in het trappenhuis op zijn kant lag bij de deur van de derde verdieping, met de riemen los op de vloer. Toen drong de ammoniaklucht tot hem door, de geur die de aanwezigheid van vampiers verried. Eph trok zijn zwaard en liep vlugger door de gang. Hij voelde zich misselijk. Het gebouw van de Forensische Dienst beschikte over beperkte elektriciteit, maar omdat Eph geen licht kon aandoen dat vanaf de straat te zien was, liep hij voorovergebogen door de schemerige gang, waarbij hij goed op deuren, hoeken en andere mogelijke schuilplaatsen lette.

Hij kwam langs een omgevallen scheidingswand. Een overhoopgehaald kamertje. Een omgegooide stoel. ‘Nora!’ riep hij. Dat was onvoorzichtig van hem, maar als er nog strigoi in het gebouw waren, wilde hij ze nu tevoorschijn lokken.

Op de vloer van een hoekkamer zag hij Nora’s rugzak liggen. Die was opengetrokken en haar kleren en persoonlijke bezittingen waren door de kamer gegooid. Haar Luma-lamp stond in de hoek in zijn lader. Haar kleren waren tot daaraan toe, maar Eph wist dat Nora nooit ergens heen zou gaan zonder haar Luma-lamp, tenzij ze geen keus had. Hij zag nergens haar wapens.

Hij pakte de lamp op, zette het zwakke licht aan en zag kronkelende vlekken van felle kleuren op de vloerbedekking en de zijkant van het bureau: uitwerpselen van vampiers.

Het was duidelijk dat hier strigoi aan het plunderen waren geweest. Eph probeerde kalm te blijven en helder na te denken. Hij dacht dat hij alleen was, in elk geval op deze verdieping: geen vampiers, en dat was goed, maar ook geen Nora of haar moeder, en dat was verschrikkelijk.

Was er gevochten? Hij keek naar de kamer, de kleurvlekken, de omgegooide stoel, en dacht van niet. Hij liep door de gang, op zoek naar meer sporen van geweld dan alleen de beschadigde voorwerpen, en vond niets. Ze zou pas in het uiterste geval tot vechten zijn overgegaan, en als ze zich hier had verzet, zou het gebouw nu vast en zeker door vampiers worden bewaakt. Eph had eerder de indruk dat het gebouw alleen maar was geplunderd.

Terwijl hij het bureau onderzocht, vond hij Nora’s wapentas daaronder, met het zwaard er nog in. Blijkbaar was ze verrast. Als er geen gevecht was geweest – geen contact tussen zilver en vampier – was de kans dat ze op een gewelddadige manier aan haar eind was gekomen veel kleiner. De strigoi wilden geen slachtoffers maken. Ze wilden alleen hun kampen vullen.

Was ze gevangengenomen? Dat was een mogelijkheid, maar Eph kende Nora. Ze zou zich nooit gewonnen geven zonder te vechten – en daar zag hij geen sporen van. Tenzij ze eerst haar moeder gevangen hadden genomen, want dan zou Nora zich misschien gewonnen hebben gegeven, uit angst dat ze mevrouw Martinez anders iets zouden aandoen.

In dat geval was het onwaarschijnlijk dat Nora was overgegaan. De strigoi, onder bevel van de Meester, voelden er weinig voor om hun eigen aantal te vergroten: wanneer ze het bloed van mensen dronken en hen met het vampiervirus besmetten, kwam daar alleen maar nog een vampier uit voort die ook weer voeding moest hebben. Nee, het was waarschijnlijker dat Nora naar een detentiekamp buiten de stad was gebracht. Daar kon ze aan het werk gezet zijn of nadere bestraffing hebben ondergaan. Er was niet veel bekend over die kampen; sommigen van de mensen die daar naar binnen gingen, kwamen nooit meer tevoorschijn. Mevrouw Martinez, die te oud was om nog productief te kunnen zijn, zou daar vast en zeker aan haar eind komen.

Eph keek koortsachtig om zich heen. Wat moest hij doen? Dit zag eruit als een willekeurig incident, maar was het dat wel? Soms moest Eph vanwege Kelly’s onvermoeibare jacht op hem een zekere afstand tot de anderen bewaren en heel voorzichtig zijn als hij naar de Forensische Dienst ging. Als hij werd ontdekt, kon dat de Meester recht naar het hart van hun verzet leiden. Was er iets misgegaan? Hadden ze Fet ook ontdekt? Was de Meester hun hele cel op het spoor gekomen?

Eph liep naar de laptop op het bureau en maakte hem open. Het apparaat had nog stroom, en Eph drukte op de spatiebalk om het scherm tot leven te wekken. De computers in het gebouw van de Forensische Dienst waren verbonden met een nog functionerende netwerkserver. Het internet had hier en daar grote schade opgelopen en was over het algemeen onbetrouwbaar. Je maakte meer kans een foutbericht te krijgen dan dat je op een site kwam. Vooral niet-erkende en ongeautoriseerde internetadressen waren gevoelig voor wormen en virussen, en veel computers in het gebouw waren onbruikbaar gemaakt door malware die de harde schijf had aangetast, of min of meer had lamgelegd door gecorrumpeerde besturingssystemen. Er bestond geen mobiele telefoontechnologie meer, niet voor telecommunicatie en niet voor internettoegang. Waarom zou je de menselijke onderklasse toegang geven tot een communicatienetwerk dat zich over de hele wereld uitstrekte – iets waarvoor vampiers hun telekinese gebruikten?

Eph en de anderen gingen ervan uit dat alle internetactiviteit door vampiers werd gevolgd. Op de internetpagina waar hij nu naar keek – en die Nora blijkbaar plotseling had verlaten, zonder dat ze tijd had gehad om de harde schijf af te sluiten – was een uitwisseling van persoonlijke berichten te zien, een chat van twee personen met afkortingen.

‘NMart’ was natuurlijk Nora Martinez. Haar gesprekspartner, ‘VFet’ was Vasiliy Fet, een voormalige rattenverdelger van de gemeente New York. Fet had zich in een vroeg stadium bij hun verzet aangesloten, toen de komst van de strigoi tot een invasie van ratten had geleid. Hij was van grote waarde gebleken met zijn kennis van verdelgingstechnieken en van de stad, vooral de ondergrondse doorgangen. Hij was net zo goed een discipel van wijlen Setrakian geworden als Eph en had zich ontpopt als een echte vampierjager. Momenteel zat hij op een vrachtvaarder ergens op de Atlantische Oceaan. Hij kwam terug uit IJsland, waar hij een belangrijke missie had volbracht.

Dit gesprek met spellingvarianten van Fet was de vorige dag begonnen, en het ging vooral over Eph. Hij las woorden die nooit voor hem bestemd waren geweest:

==

NMart: E niet hier – miste afspraak. Je had gelijk. Ik had niet op hem moeten vertrouwen. Nu kan ik alleen maar wachten...

VFet: W8 daar niet. Blijf in beweging. Keer terug naar Roosvlt.

NMart: Kan niet – het gaat slechter met mijn moeder. Probeer hooguit een dag te blijven. Kan dit ECHT niet meer aan. Hij is gevaarlijk. Hij vormt een risico voor ons allemaal. Het is alleen maar een kwestie van tijd voordat vampierkreng Kelly hem vindt en hij haar hierheen leidt.

VFet: Ik begrijp het. Maar we hebben hem nodig. Moeten hem dichtbij houden.

NMart: Hij gaat in zijn eentje op stap. Trekt zich nergens iets van aan.

VFet: Hij = te belangrijk. Voor de M. Voor ons.

NMart: Ik weet het... Alleen kan ik hem niet meer vertrouwen. Ik weet niet eens wie hij is...

VFet: We moeten allemaal voorkomen dat hij ons meesleept naar de ondergang. Jij vooral. Houd hem aan het lijntje. Hij weet niet waar het bk =. Dat = ons behoud. Op die manier kan hij ons geen kwaad doen.

NMart: Hij is weer in K’s huis. Ik weet het. Zoekt naar herinneringen aan Z. Alsof hij steelt uit een droom.

==

En dan:

==

NMart: Je weet dat ik je mis. Hoe lang nog?

VFEt: Ben op terugweg. Mis jou ook.

==

Eph liet zijn wapentas zakken, stak zijn zwaard weer in de schede en plofte op de bureaustoel neer.

Hij keek naar de laatste woorden, las ze keer op keer, hoorde Nora’s stem, hoorde Fets Brooklyn-accent.

==

Mis jou ook.

==

Hij voelde zich gewichtloos toen hij dat las – alsof de zwaartekracht uit zijn lichaam was weggehaald. Toch bleef hij daar roerloos zitten.

Hij had meer woede moeten voelen. Meer verontwaardiging. Hij had zich bedrogen moeten voelen, hevig jaloers moeten zijn.

En hij voelde dat alles ook wel, maar het zat niet diep. Het was niet acuut. Die gevoelens waren er, en hij was zich ervan bewust, maar het kwam neer op... meer van hetzelfde. Zijn ellende was al zo groot dat geen enkele andere gebeurtenis, hoe erg ook, veel verandering in zijn gemoedstoestand kon brengen.

Hoe was dit gebeurd? In de afgelopen twee jaar had Eph soms bewust een zekere afstand tot Nora bewaard. Dat had hij gedaan om haar te beschermen, om hen allen te beschermen. Tenminste, dat zei hij tegen zichzelf om te rechtvaardigen dat hij haar eigenlijk gewoon in de steek liet.

Toch begreep hij het niet. Hij las de rest van de uitwisseling nog eens door. Dus hij vormde een ‘risico’. Hij was ‘gevaarlijk’. Onbetrouwbaar. Blijkbaar zagen ze in hem een blok aan hun been. In zekere zin voelde hij zich opgelucht. Hij was blij voor Nora – dit was goed voor haar – maar er kwam vooral woede bij hem op. Wat was dat voor gevoel? Was hij jaloers omdat hij haar niet langer bij zich kon houden? Hij wist zelf ook wel dat hij niet goed op de winkel had gepast. Was hij kwaad omdat iemand anders zijn vergeten speelgoed had gevonden en hij het nu terug wilde? Hij kende zichzelf zo slecht... Kelly’s moeder had vaak tegen hem gezegd dat hij altijd tien minuten te laat kwam voor alle mijlpalen in zijn leven. Te laat voor Zacks geboorte, te laat voor de huwelijksplechtigheid, te laat om te voorkomen dat zijn huwelijk uiteenviel. Te laat om Zack te redden of de wereld te redden, en nu... nu dit...

Nora? Met Fet?

Ze was weg. Waarom had hij niet eerder iets gedaan? Vreemd genoeg voelde hij zich ondanks zijn verdriet ook opgelucht. Hij hoefde zich geen zorgen meer te maken – hij hoefde zijn tekortkomingen niet meer te compenseren, hoefde zijn afwezigheid niet meer te verklaren, hoefde Nora niet meer gerust te stellen. Maar net toen die zwakke opluchting bij hem opkwam, draaide hij zich om en zag hij zichzelf in een spiegel.

Hij leek ouder. Ouder dan hij eruit zou moeten zien. En vuil, bijna als een zwerver. Zijn haar zat op zijn bezwete voorhoofd geplakt en zijn kleren zaten onder het vuil van maanden. Zijn ogen waren ingevallen en zijn jukbeenderen staken naar voren en trokken de dunne huid eromheen helemaal strak. Geen wonder, dacht hij. Geen wonder.

Met een verdoofd gevoel hees hij zich uit de stoel. Hij daalde de trappen af en verliet het gebouw van de Forensische Dienst om door de slaande zwarte regen naar het nabijgelegen Bellevue-ziekenhuis te lopen. Hij klom door een gebroken raam naar binnen en volgde bordjes in de donkere, verlaten gangen om bij de spoedgevallenafdeling te komen. Die afdeling van het Bellevue was ooit een traumacentrum van niveau 1. Dat betekende dat alle specialismen aanwezig waren en ze de beste zorg konden verlenen.

En ze hadden daar ook de beste geneesmiddelen.

Hij kwam bij de afdelingspost en zag dat de deur van de medicijnkast was weggerukt. De afgesloten koelkast was opengebroken en geplunderd. Geen Percocet, geen Vicodin, geen Demerol. Hij stelde zelf zijn diagnose, schreef zichzelf medicijnen voor en stopte oxycodone en kalmerende middelen in blisterverpakking in zijn zak, waarbij hij lege dozen over zijn schouder gooide. Hij stopte twee witte oxycodones in zijn mond en slikte ze zonder water door – en toen verstijfde hij.

Hij had zich zo snel bewogen en zoveel geluid gemaakt dat hij de blote voeten niet had horen naderen. Vanuit zijn ooghoek zag hij beweging aan de andere kant van de afdelingspost. Hij stond op.

Twee strigoi die naar hem keken. Volledig gevormde vampiers, bleek en onbehaard, zonder kleren aan. Hij zag de opgezwollen slagaders die vanuit hun hals over hun sleutelbeenderen omlaag liepen naar hun borst, als pulserende boomwortels. Een van hen was als mens een man geweest (groter lichaam), en de ander een vrouw (bleke, verschrompelde borsten).

Het andere kenmerk van deze volledig gevormde vampiers was hun losse, slaphangende halskwab. Het walgelijke, uitgerekte vlees hing als bij een kalkoen omlaag, lichtrood wanneer de vampier voeding nodig had, vuurrood wanneer hij zich had gevoed. De halskwabben van deze strigoi hingen er bleek en als een scrotum bij en volgden elke beweging van hun hoofd. Een teken van rang, en ook het teken van de ervaren jager.

Hadden deze twee vampiers ook Nora en haar moeder benaderd of hen op een andere manier uit het gebouw verjaagd? Dat was niet na te gaan, maar iets gaf Eph in dat dit het geval was – en als het waar was, betekende het dat Nora misschien toch nog was weggekomen.

Hij meende een zekere herkenning in hun verder zo lege, rode ogen te zien. Normaal gesproken was er in de ogen van vampiers geen enkel teken van werkende hersenen te zien, maar Eph had deze blik eerder gezien en wist dat hij herkend en geïdentificeerd was. Hun surrogaatogen hadden hun vondst aan de Meester doorgegeven, en diens aanwezigheid stroomde hun hersenen binnen om er volledig bezit van te nemen. De horde zou er binnen enkele minuten zijn.

‘Doctor Goodweather...’ zeiden beide wezens tegelijk, hun stemmen tsjilpend in akelige synchronie. Hun lichamen verhieven zich als twee marionetten die aan hetzelfde onzichtbare touwtje hingen: de Meester.

Gefascineerd en tegelijk van weerzin vervuld, zag Eph dat hun lege blik plaatsmaakte voor de intelligentie en evenwichtigheid van het superieure wezen – golvend, in de aandacht springend, als een dunne leren handschoen die opeens vorm krijgt wanneer hij zich om een hand sluit.

De bleke, uitgerekte gezichten van de wezens veranderden doordat de wil van de Meester hun slappe mond en lege ogen overnam...

‘Je ziet er... moe uit...’ zeiden de twee marionetten. Hun lichamen bewogen tegelijk. ‘Ik denk dat je rust moet nemen... Denk je zelf ook niet? Sluit je bij ons aan. Geef toe. Ik zal voor je zorgen. Alles wat je maar wilt...’

De monsters hadden gelijk: hij was moe – o, zo heel, heel moe – en ja, hij zou graag willen toegeven. Kan ik dat doen? dacht hij. Alsjeblieft? Toegeven?

De tranen stonden in zijn ogen en hij voelde dat zijn knieën doorbogen – een beetje maar – als de knieën van iemand die op het punt staat te gaan zitten. ‘De mensen van wie je houdt – de mensen die je mist – zij leven bij mij...’ zeiden de twee boodschappers, die hun woorden met zorg kozen. Zo uitnodigend, zo dubbelzinnig...

Ephs handen trilden toen hij over beide schouders reikte om de versleten leren gevesten van zijn twee lange zwaarden vast te pakken. Om niet in zijn wapentas te snijden trok hij ze er recht uit. Misschien liet het opiaat zich gelden; in elk geval klikte er iets diep in zijn hersenen, iets waardoor hij deze twee monsters, vrouw en man, met Nora en Fet associeerde. Zijn minnares en zijn vertrouwde vriend, die nu tegen hem samenspanden. Het was of zijzelf naar Eph toe waren gekomen terwijl hij als een junkie de medicijnkast overhoophaalde – of ze hem op zijn dieptepunt wilden gadeslaan, een dieptepunt waarvoor zijzelf rechtstreeks verantwoordelijk waren.

‘Nee,’ zei hij. Met een haperende jammerstem wees hij de Meester af; zijn stem sloeg zelfs over bij dat ene korte woordje. En in plaats van zijn emoties opzij te zetten haalde Eph ze in al hun hevigheid naar voren en kneedde hij ze om tot razernij.

‘Zoals je wilt,’ zei de Meester. ‘Ik zie je terug... gauw...’

En toen maakte de wil van de Meester plaats voor de jagers. Grommend, snuivend, kwamen de monsters terug. Ze hadden rechtop gestaan, maar lieten zich nu weer op handen en voeten zakken om hun prooi te omsingelen. Eph gaf de vampiers niet de kans hem van opzij aan te vallen. Hij rende recht op de mannelijke vampier af, met beide zwaarden in de aanslag. De vampier sprong op het laatste moment bij hem vandaan – ze waren snel en lenig – maar niet voordat de punt van Ephs zwaard door de zijkant van zijn bovenlijf had gesneden. De snee was diep genoeg om de vampier uit zijn evenwicht te brengen en op de vloer te laten vallen. Er lekte wit bloed uit de wond. Strigoi voelden bijna nooit lichamelijke pijn, maar wel wanneer het wapen van zilver was. Het wezen kronkelde en greep naar zijn zij.

Op dat moment van aarzeling en achteloosheid draaide Eph zich bliksemsnel opzij en bracht hij zijn andere zwaard op schouderhoogte. Met één uithaal verwijderde hij het hoofd van de hals en schouders. Net onder de kaak sneed hij het eraf. De armen van de vampier gingen in een reflex van verweer omhoog, en toen zakten zijn romp en ledematen in elkaar.

Eph draaide zich weer om en zag dat de vrouwelijke vampier was opgesprongen. Het wezen was over de balie gekomen en dook met zijn twee geklauwde middelvingers op hem af om zijn gezicht open te halen – maar Eph kon die aanval met zijn armen afweren. De vampier vloog voorbij, dreunde tegen de muur en zakte op de vloer. Eph raakte door dat alles zijn beide zwaarden kwijt. Zijn handen waren zo zwak. O ja, ja, alsjeblieft – ik wil het opgeven.

De strigoi sprong vlug op alle vier ledematen overeind en stond nu ineengedoken tegenover Eph. De ogen van het monster boorden zich in hem, surrogaten van de ogen van de Meester, de kwade geest die haar alles had afgenomen. Ephs woede laaide weer op. Hij haalde vlug zijn enterhaken tevoorschijn en zette zich schrap. De vampier viel aan en Eph ging in de tegenaanval – de halskwab vormde een perfect doelwit. Eph had deze beweging al honderden keren gemaakt – als een arbeider in een visfabriek die de schubben van een grote tonijn verwijderde. De ene haak trof de keel achter de kwab, zakte er diep in weg en bleef achter het kraakbeen zitten waarin het strottenhoofd zich bevond en waar de stekel uit voortkwam. Hij trok er hard aan, blokkeerde de stekel en dwong het wezen om piepend als een biggetje op de knieën te gaan. De andere haak sloeg zich in de oogkas, en Eph drukte met zijn duim onder de kaak om de mond te sluiten. Op een zomer, lang, lang geleden, had zijn vader hem die beweging laten zien toen ze slangen vingen bij een riviertje in het noorden. ‘Klem de kaak dicht,’ had hij gezegd. ‘Sluit de bek af – dan kunnen ze niet bijten.’ Niet veel slangen waren giftig, maar veel soorten konden gemeen bijten en hadden genoeg bacteriën in hun mond om je veel ellende te bezorgen. Het bleek dat Eph – de stadsjongen Eph – goed was in het vangen van slangen. Een natuurtalent. Hij had dat op een goede dag zelfs kunnen demonstreren door een slang van het garagepad te verjagen toen Zack nog een kind was. Hij had zich toen superieur gevoeld – een held. Maar dat was lang geleden. Een triljoen jaar voor Christus.

Nu sloeg Eph, zwak en verdoofd, zijn haken in een krachtig, ondood wezen dat heet aanvoelde, een en al woedende energie en dorst. Hij stond niet tot zijn knieën in een koel Californisch beekje en stapte niet uit zijn auto om een stadsslang te vangen. Hij verkeerde in reëel gevaar. Hij voelde dat zijn spieren het lieten afweten. Zijn kracht ebde weg. Ja... ja,ik zou graag willen toegeven...

En juist zijn zwakheid maakte hem kwaad. Hij dacht aan alles wat hij had verloren – Kelly, Nora, Zack, de wereld – en met een oerkreet gaf hij een harde ruk en scheurde daarmee de luchtpijp door en liet het strakke kraakbeen springen. Tegelijk knapte de kaak en raakte die ontwricht onder zijn groezelige duim. Bloed en wormen sprongen naar buiten en Eph ging vlug een stap achteruit om ze te ontwijken, als een bokser die buiten bereik van zijn tegenstander danste.

De vampier sprong overeind en gleed brullend langs de muur, zijn kwab en hals gescheurd en loshangend, het bloed naar buiten gutsend. Eph deed een schijnaanval, en de vampier deinsde enkele stappen achteruit, piepend en jengelend, een merkwaardig, nat geluidje – bijna als het geluidje dat jagers maken om eenden te lokken. Hij deed nog een schijnaanval, en deze keer trapte de vampier er niet in. Eph had het ritme er nu in zitten, maar toen verstijfde de vampier opeens en rende weg.

Als Eph ooit een lijst van regels voor een gevecht zou samenstellen, zou Nooit een vampier achtervolgen bijna bovenaan staan. Daar kon niets goeds van komen. Als je achter een strigoi aan rende, leverde dat geen enkel strategisch voordeel op. Hij had al telepathisch alarm geslagen. In de afgelopen twee jaar hadden de vampiers gecoördineerde aanvalsstrategieën ontwikkeld. Als ze wegrenden, was dat een vertragingstechniek of een regelrechte list.

En toch deed Eph in zijn woede juist datgene waarvan hij wist dat hij het niet moest doen. Hij pakte zijn zwaarden op en rende achter de vampier aan, door de gang en naar een deur met een bordje TRAP. Zijn woede en een vreemd verlangen naar plaatsvervangende wraak lieten hem die deur passeren en twee trappen op rennen. Toen verliet de vrouwelijke vampier het trappenhuis. Eph volgde haar, en de vampier rende met grote stappen door de gang, achtervolgd door Eph met een lang zwaard in elk van zijn handen. De vampier rende naar rechts en toen naar links, een ander trappenhuis in en een verdieping omhoog.

Eph begon moe te worden, en zijn gezond verstand kwam terug. Hij zag de vampier helemaal aan het eind van de gang en voelde aan dat het wezen langzamer was gaan lopen, dat het op hem wachtte, dat het ervoor wilde zorgen dat Eph het de hoek zag omgaan.

Hij bleef staan. Dit kon geen val zijn. Hij was nog maar net in het ziekenhuis; ze konden niet genoeg tijd hebben gehad. De vampier kon dus maar één reden hebben om hem met zich mee te lokken...

Eph liep de dichtstbijzijnde patiëntenkamer in en ging voor het raam staan. De ruit was besmeurd met olieachtige zwarte regen, en de stad beneden werd bijna aan het oog onttrokken door golfjes van vuil water die over het glas gleden. Eph drukte zijn voorhoofd tegen de ruit en tuurde naar beneden.

Hij zag donkere figuren, herkenbaar als lichamen, vanuit gebouwen naar buiten rennen, tot de straat ervan krioelde. Meer en meer, uit andere straten en uit deuren, als brandweerlieden die op groot alarm reageerden. En ze bewogen zich allemaal naar de ingang van het ziekenhuis.

Eph deinsde terug. Er was inderdaad een telepathisch alarm uitgegaan. Dr. Ephraim Goodweather, een van de architecten van het menselijk verzet, zat in de val in het Bellevue-ziekenhuis.

==

Metro 28th Street

==

NORA STOND OP de hoek van Park Avenue en 28th Street. De regen trommelde op de capuchon van haar oliejas. Ze wist dat ze in beweging moest blijven, maar ze moest zich er ook van vergewissen dat ze niet werd gevolgd. Anders zou ze niet vluchten maar juist in de val lopen wanneer ze het metrostelsel binnenging.

Vampiers hadden ogen in de hele stad. Ze moest zich voordoen als een willekeurig mens, op weg naar werk of huis. Het probleem was haar moeder.

‘Ik zei toch dat je de huisbaas moest bellen!’ zei haar moeder, die haar capuchon wegtrok om de regen op haar gezicht te voelen.

‘Mama,’ zei Nora, en ze schoof de capuchon weer over haar hoofd.

‘Hij moet die kapotte douche repareren!’

‘Ssst! Stil!’

Nora moest in beweging blijven. Hoe moeilijk het voor haar moeder ook was, ze was rustig zolang ze liep. Nora sloeg haar arm om haar moeder heen, hield haar dicht tegen zich aan en nam een stap naar de trottoirband, net op het moment toen een legertruck het kruispunt naderde. Nora ging weer achteruit, boog haar hoofd en liet de truck voorbijrijden. De truck werd bestuurd door een strigoi. Nora hield haar moeder stevig vast om te voorkomen dat ze de straat op liep.

‘Als ik die huisbaas zie, krijgt hij er spijt van dat hij ons dwars heeft gezeten.’

Gelukkig regende het. Regen betekende regenjassen, en regenjassen betekenden capuchons. De oude en zwakke mensen waren al lang geleden opgepakt. In de nieuwe samenleving was geen plaats voor onproductieven. Nora zou nooit zo’n risico nemen – zich met haar moeder op straat wagen – maar op dit moment had ze geen andere keus.

‘Mama, zullen we weer doen wie het langste stil kan zijn?’

‘Ik ben het allemaal zat. Dat verrekte lekkende plafond.’

‘Wie kan het langste stil zijn? Jij of ik.’

Nora begon de straat over te steken. Voor hen uit hing een lijk aan de paal van het straatnaambord en het verkeerslicht. Het kwam veel voor dat ze lijken met opzet lieten hangen, vooral aan Park Avenue. Op de ingezakte schouder van de dode man vocht een eekhoorn met twee duiven om de wangen.

Nora zou haar moeder bij die aanblik vandaan willen leiden, maar haar moeder keek niet eens op. Ze draaiden zich om en liepen de trap van het metrostation af. Die trap was glad van de olieachtige, vuile regen. Eenmaal ondergronds probeerde Nora’s moeder haar capuchon weer af te zetten, maar Nora zette hem vlug weer op en las haar de les.

De draaihekjes waren weg. Eén oude MetroCard-machine was zonder reden blijven staan. Maar de borden met ALS U IETS ZIET, ZEGT U HET DAN waren er nog steeds. Nora had geluk: de enige twee vampiers stonden aan het andere eind van de ingang en keken niet eens haar kant op. Ze leidde haar moeder naar het platform voor treinen naar de binnenstad, in de hoop dat er gauw een 4-, 5- of 6-trein zou komen. Ze duwde de armen van haar moeder omlaag en probeerde de omhelzing zo natuurlijk mogelijk te laten lijken.

Net als vroeger stonden er forensen om hen heen. Sommigen lazen boeken. Enkelen luisterden naar muziek op draagbare spelers. Alleen de telefoons en de kranten ontbraken.

Op een van de palen waar mensen tegenaan leunden zat een oud politiebiljet met Ephs gezicht: een kopie van de foto die op zijn oude CDC-legitimatiebewijs had gezeten. Nora deed haar ogen dicht en vloekte in stilte op hem. Hij was degene op wie ze in het mortuarium hadden gewacht. Nora kwam daar niet graag, niet omdat ze zo teergevoelig was – dat was ze allesbehalve – maar omdat het te open was. Gus – het vroegere bendelid dat, nadat een ontmoeting met Setrakian zijn leven had veranderd, een trouwe wapenbroeder was geworden – had onder de grond een territorium voor zichzelf afgebakend. Fet had Roosevelt Island – en daar ging ze nu heen.

Typisch Eph. Een genie, en een goed mens, maar altijd een paar minuten te laat. Hij had altijd haast om op het eind nog ergens te komen.

Vanwege hem was ze daar die extra dag gebleven. Uit misplaatste loyaliteit – en ja, misschien ook omdat ze zich schuldig voelde – wilde ze contact met hem hebben, met hem overleggen, er zeker van zijn dat het goed met hem ging. De strigoi waren het mortuarium op de begane grond binnengegaan; Nora had op een van de computers getypt toen ze het glas hoorde breken. Ze had net genoeg tijd gehad om haar moeder te vinden, die in haar rolstoel lag te slapen. Nora had de vampiers kunnen doden, maar dan zou ze haar positie en dus ook Ephs schuilplaats aan de Meester hebben verraden. En in tegenstelling tot Eph had ze te veel consideratie voor anderen om het risico te willen lopen hun bondgenootschap te verraden.

Dat wil zeggen: aan de Meester verraden. Ze had Eph in feite al verraden, hem al bedrogen met Fet. Ze had hem bedrogen binnen hun bondgenootschap. Daar voelde ze zich erg schuldig over, maar aan de andere kant: Eph was altijd een paar minuten te laat. Dat bleek nu maar weer eens. Ze had veel geduld met hem gehad – te veel geduld, vooral met zijn drankgebruik – en nu leefde ze volledig voor zichzelf.

En voor haar moeder. Ze voelde dat de oude vrouw aan haar armen trok en haar ogen opendeed.

‘Er zit een haar in mijn gezicht,’ zei haar moeder, en ze probeerde hem weg te strijken.

Nora keek vlug naar haar. Niets. Maar ze deed alsof ze een haar zag en liet de arm van haar moeder even los om hem weg te plukken. ‘Ik heb hem,’ zei ze. ‘Hij is weg.’

Maar ze voelde aan de wriemelende bewegingen van haar moeder dat haar truc niet had gewerkt. Haar moeder probeerde ernaar te blazen. ‘Het kriebelt. Laat me los!’

Nora merkte dat een paar mensen naar hen keken. Ze liet de arm van haar moeder los. De oude vrouw streek over haar gezicht en probeerde haar capuchon af te zetten.

Nora trok hem over haar hoofd terug, maar niet voordat een bos onverzorgd zilvergrijs haar heel even zichtbaar was geweest.

Ze hoorde dat iemand bij haar in de buurt de adem inhield. Nora vocht tegen de aandrang om te kijken, probeerde zo onopvallend mogelijk te blijven. Ze hoorde iemand fluisteren, of misschien verbeeldde ze zich dat maar.

Ze boog zich naar de gele lijn toe, in de hoop het licht van een trein te zien.

‘Daar heb je hem!’ schreeuwde haar moeder. ‘Rodrigo! Ik zie je. Doe maar niet alsof je mij niet ziet!’

Ze riep de naam van de man die hun huisbaas was geweest in de tijd dat Nora een kind was. Een broodmagere man, herinnerde Nora zich, met een grote bos zwart haar en zulke smalle heupen dat hij zijn gereedschapsriem in zijn handen moest houden als hij hem om zijn middel droeg. De man naar wie ze nu riep – donkerharig, maar geen dubbelganger van de Rodrigo van dertig jaar geleden – keek aandachtig in hun richting.

Nora duwde haar moeder weg en probeerde haar tot zwijgen te brengen. Maar haar moeder draaide zich weer om, en terwijl haar capuchon opnieuw van haar gezicht gleed, probeerde ze naar de fantoomhuisbaas te roepen.

‘Mama,’ smeekte Nora. ‘Alsjeblieft. Kijk me aan. Wees nou stil.’

‘Als het op flirten aankomt, staat hij vooraan, maar als er werk moet gebeuren...’

Nora wilde haar hand over de mond van haar moeder klemmen. Ze trok de capuchon recht en leidde haar weg over het perron, waardoor ze juist nog meer aandacht op zich vestigde. ‘Mama, alsjeblieft! Straks worden we ontdekt.’

‘Een luie donder is het!’

Zelfs wanneer mensen zouden denken dat haar moeder dronken was, zouden ze in moeilijkheden komen. Alcohol was verboden, niet alleen omdat het in het bloed ging zitten, maar ook omdat het antimaatschappelijk gedrag bevorderde.

Nora draaide zich om en dacht erover het station te ontvluchten – en zag toen licht door de tunnel schijnen. ‘Mama, onze trein. Stil. We vertrekken.’

De trein reed het metrostation in. Nora wachtte bij het voorste treinstel. Er stapten enkele passagiers uit, en toen duwde Nora vlug haar moeder naar binnen en vond ze twee stoelen bij elkaar. De 6-trein zou hen in enkele minuten naar 59th Street brengen. Ze trok de capuchon van haar moeder weer over haar hoofd en wachtte tot de deuren dichtgingen.

Nora zag dat er niemand anders bij hen in de buurt zat. Ze keek op tijd door het treinstel om te zien dat de andere instappende passagiers vlug hun ogen afwendden. Toen keek ze naar het perron en zag een jong stel met twee agenten van de metropolitie – mensen – staan praten. Ze wezen naar het voorste treinstel. Wezen naar Nora.

Sluit de deuren, smeekte ze in stilte.

En dat gebeurde. Met dezelfde genadeloze efficiency die het New Yorkse openbaar vervoer altijd al aan de dag had gelegd, gleden de deuren dicht. Nora wachtte op het vertrouwde schokje. Ze verheugde zich erop om weer naar het vampiervrije Roosevelt Island te gaan en daar op de terugkeer van Fet te wachten.

Maar de trein zette zich niet in beweging. Ze wachtte daarop, met één oog gericht op haar medepassagiers aan het andere eind van het treinstel en haar andere oog op de politieagenten die naar het treinstel toe liepen. Achter hen kwamen nu de twee vampiers, hun rode ogen strak op Nora gericht. En daar weer achter stond het zorgelijke jonge stel dat Nora en haar moeder had aangewezen.

De jonge mensen hadden gedacht dat ze deden wat goed was. Ze hielden zich aan de nieuwe wetten. Of misschien waren ze rancuneus; alle anderen hadden hun oude ouders aan de vampiers moeten afstaan.

De deuren gingen open en de menselijke politieagenten stapten als eersten in. Zelfs wanneer Nora twee van haar eigen soort kon doden, en daarna de twee strigoi, en ten slotte uit het metrostation kon ontsnappen, zou ze dat in haar eentje moeten doen. Ze zou het nooit voor elkaar krijgen zonder haar moeder op te offeren, en die zou dan gevangen worden genomen of worden gedood.

Een van de agenten stak zijn hand uit en trok de capuchon van Nora’s moeder weg. ‘Dames,’ zei hij. ‘U moet met ons meekomen.’ Toen Nora niet meteen opstond, legde hij zijn hand op haar schouder en kneep erin. ‘Nu.’

==

Bellevue-ziekenhuis

==

EPH GING BIJ het raam vandaan, weg van de vampiers die beneden in groten getale op het Bellevue-ziekenhuis af kwamen. Hij had het verknoeid... De angst brandde in het diepst van zijn binnenste. Alles was verloren.

In een eerste opwelling wilde hij omhoog blijven gaan, tijd winnen door de trappen te nemen tot aan het dak – maar dat was natuurlijk een doodlopende weg. Als hij op het dak was, had hij alleen het voordeel dat hij naar beneden kon springen wanneer hij voor de keuze stond: sterven of vampier worden.

Als hij meteen naar beneden ging, moest hij zich een weg door hen heen vechten. Dat zou net zoiets zijn als een zwerm woedende bijen tegemoet rennen: hij was er bijna zeker van dat hij minstens één keer gestoken zou worden, en meer was er niet nodig.

Dus vluchten was geen reële optie. En het had ook geen zin om zich dood te vechten. Aan de andere kant was hij vaak genoeg in ziekenhuizen geweest om dit gebouw als zijn eigen territorium te beschouwen. Dat voordeel had hij; hij moest het alleen nog zien te vinden.

Hij liep vlug langs de patiëntenliften, bleef toen staan, keerde terug en bleef voor het paneel van de gasinstallatie staan. Een afsluitkraan voor de hele verdieping. Hij sloeg de plastic plaat kapot en zorgde ervoor dat de afsluiter openstond, waarna hij tegen het ding sloeg tot hij een duidelijk sisgeluid hoorde.

Hij rende naar het trappenhuis, ging een verdieping naar boven, rende naar het gaspaneel van die verdieping en bracht daar dezelfde schade toe. Toen de trap weer op – en ditmaal hoorde hij de bloedzuigers over de lagere trappen naar boven rennen. Hij hoorde geen kreten, want ze hadden geen stem. Er was niets anders te horen dan hun dode, blote voeten op de trap.

Hij waagde het nog één verdieping hoger te gaan. Daar was hij ook gauw klaar met het gaspaneel. Hij drukte op de knop van de lift, maar wachtte daar niet op. In plaats daarvan rende hij weg om de dienstliften te zoeken, de liften die het ziekenhuispersoneel gebruikte om wagentjes en bedlegerige patiënten naar een andere verdieping te brengen. Hij vond de rij liften, drukte op de knop en wachtte tot er een kwam.

De adrenaline van de jacht en de overlevingsdrang vloog door zijn bloed, het heerlijkste stimulerende middel dat er bestond. Dit, besefte hij, was het high-gevoel dat hij met farmaceutische middelen probeerde te bereiken. In de loop van zoveel gevechten op leven en dood had hij zijn receptoren voor genot in de war gemaakt met te veel high-gevoelens.

De liftdeur ging open en hij drukte op de knop van het souterrain. Borden prentten hem in hoe belangrijk het was de vertrouwelijkheid van patiëntgegevens te respecteren en handen te wassen. Een kind glimlachte naar hem vanaf een groezelige poster. Het zoog aan een lolly, knipoogde en stak zijn duimen naar hem omhoog. ALLES KOMT HELEMAAL GOED! zei de gedrukte idioot. Op de poster stonden de data en tijden van een bazaar voor kindergeneeskunde die een miljoen jaar geleden was gehouden. Eph stak een van zijn zwaarden weer in zijn rugzak en keek naar de omlaag verspringende cijfers van de verdiepingen. De lift schokte een keer, en toen viel het licht opeens uit en bleef hij tussen twee verdiepingen hangen. Een nachtmerrie, maar even later schokte hij opnieuw en ging toen verder naar beneden. Net als al het andere dat afhankelijk was van regelmatig onderhoud waren deze mechanische dingen niet te vertrouwen – dat wil zeggen, als je een keuze had.

Ten slotte ging de deur met een ping-geluid open en kwam Eph op de dienstafdeling van het souterrain. Brancards met lege matrassen stonden tegen elkaar aan langs de muren, als supermarktkarretjes die op klanten wachtten. Een reusachtige wasserijwagen van zeildoek stond onder het open eind van een stortkoker in de muur.

In de hoek stonden op een handvol dolly’s een stuk of twaalf groen geverfde zuurstofcilinders. Eph werkte zo snel als zijn vermoeide lichaam hem toestond. Hij zette de cilinders in de drie liften, vier cilinders per lift. Hij trok de metalen kappen eraf en gebruikte die om op de tuiten te meppen tot hij het geruststellende geluid van ontsnappend gas hoorde. Hij drukte op de knoppen voor de bovenste verdieping, en alle drie de liftdeuren gingen dicht.

Hij haalde een halfvol blikje aanstekervloeistof uit zijn rugzak. Zijn doos stormlucifers zat ergens in zijn jaszak. Met trillende handen gooide hij de zeildoeken wasserijwagen om, zodat het vuile linnengoed voor de drie liften kwam te liggen, en toen kneep hij met een verdorven grijns in het blikje aanstekerbrandstof om de licht ontvlambare vloeistof over de berg katoen te gieten. Hij streek een paar lucifers aan en gooide ze op de stapel, die met een heet wumpfff in brand vloog. Eph drukte op de knop van alle drie de liften – die elk afzonderlijk bediend werden vanuit het souterrain – en rende er toen zo hard mogelijk vandaan, op zoek naar een uitweg.

Bij een getraliede uitgang zag hij een groot paneel met gekleurde buizen. Hij pakte een brandbijl uit een glazen kast – het ding voelde zo zwaar aan, zo groot. Hij sloeg meermalen met de bijl naar de pakkingen van alle drie de gasleidingen, waarbij hij meer gebruikmaakte van het gewicht van de bijl dan van zijn eigen afnemende kracht, net zo lang tot het gas eruit kwam fluiten. Hij duwde de deur open en stond in de slaande regen. Hij bevond zich nu in een modderig plantsoen met parkbanken en looppaden van gebarsten beton die uitkeken op de Franklin D. Roosevelt Drive en de verregende East River. Om de een of andere reden kon hij op dat moment alleen maar aan een tekst uit een oude film, Young Frankenstein, denken: ‘Het had nog erger kunnen zijn. Het had kunnen regenen.’ Hij grinnikte. Hij had die film met Zack gezien. Wekenlang hadden ze onderling teksten uit die film geciteerd: ‘Daar wolf... daar kasteel.’

Hij bevond zich achter het ziekenhuis en had geen tijd om naar de straat te rennen. In plaats daarvan rende hij door het plantsoen om zo ver mogelijk bij het gebouw vandaan te komen.

Toen hij aan de andere kant kwam, zag hij dat nog meer vampiers de hoge muur vanaf Roosevelt Drive beklommen. Nog meer moordenaars die door de Meester waren gestuurd. Hun lichamen met snelle interne verbranding dampten in de regen.

Eph rende naar hen toe. Hij verwachtte nu elk moment dat het gebouw achter hem zou ontploffen en instorten. Hij schopte de eerste paar vampiers naar achteren, gooide ze van de muur af naar de grote weg beneden – waar ze op handen en voeten neerkwamen en meteen overeind sprongen, als figuren in een videogame die nooit dood konden gaan. Eph rende langs de bovenrand van de muur in de richting van de gebouwen van het medisch centrum NYU – dat alles om maar bij het Bellevue-ziekenhuis vandaan te komen. Voor hem greep een vampierhand met lange klauwen de bovenkant van de muur vast en verscheen een kaal hoofd met rode ogen. Eph liet zich op zijn knie zakken en stak de punt van zijn zwaard in de open mond van de vampier. De punt drong door tot in de hete keel van het wezen. Maar Eph zette niet helemaal door, vernietigde de vampier niet. Het zilveren zwaard brandde het wezen en voorkwam dat het zijn kaak opendeed om zijn stekel te gebruiken.

De vampier kon niet bewegen. Zijn roodomrande ogen keken Eph met pijn en verwarring aan.

Eph zei: ‘Zie je me?’

De ogen van de vampier vertoonden geen reactie. Eph richtte zich niet tot dit wezen, maar tot de Meester, die via de vampier naar hem keek.

‘Zie je dit?’

Hij draaide met het zwaard om de vampier naar het Bellevue te laten kijken. Andere schepsels beklommen de muur, en sommigen renden het ziekenhuis al uit. Blijkbaar wisten ze al dat Eph was ontsnapt. Hij had maar heel even de tijd. Hij was bang dat zijn sabotage was mislukt en dat het lekkende gas een veilige uitweg uit het ziekenhuisgebouw had gevonden.

Eph keek de vampier weer aan alsof het de Meester zelf was.

‘Geef me mijn zoon terug!’

Hij had het laatste woord net uitgesproken toen het gebouw achter hem tot ontploffing kwam. Eph werd naar voren geslingerd, en zijn zwaard stak dwars door de keel van de vampier heen om in de nek weer naar buiten te komen. Eph viel van de muur en greep het gevest van zijn zwaard vast. Het zwaard gleed uit het gezicht van de vampier en ze vielen samen spartelend naar beneden.

Eph landde op het dak van een achtergelaten auto, een van de vele auto’s die daar langs de weg stonden. De vampier smakte naast hem tegen het wegdek.

Ephs heup ving het grootste deel van de klap op. Boven het galmen in zijn oren uit hoorde Eph een hoog en fluitend geluid. Hij keek omhoog, de zwarte regen in, en zag iets wat op een raket leek hoog over hem heen vliegen om in de rivier te plonzen. Een van de zuurstofcilinders.

Brokken metselwerk dreunden op de weg. Glasscherven vielen als edelstenen in de regen en vielen op de weg in nog kleinere stukjes. Eph trok zijn jas over zijn hoofd en gleed van het ingedeukte autodak af. De pijn in zijn zij negeerde hij.

Pas toen hij rechtop ging staan, zag hij dat twee glasscherven zich stevig in zijn kuit hadden geboord. Hij trok ze eruit. Het bloed stroomde uit de wonden. Hij hoorde een natte, opgewonden kreet...

Een paar meter bij hem vandaan lag de vampier op zijn rug, verdoofd en met wit bloed dat uit het gat in zijn nek gorgelde – maar nog steeds opgewonden en hongerig. Ephs bloed fungeerde als de bel van etenstijd.

Eph kreeg hem bij zijn gezicht te pakken, greep de gebroken, ontzette kin vast en zag dat de rode ogen eerst op hem en toen op de zilveren punt van zijn zwaard gericht waren.

‘Ik wil mijn zoon, klootzak!’ riep Eph.

Vervolgens vernietigde hij de strigoi met een harde uithaal naar zijn keel. De kop viel van het wezen af en daarmee was de communicatie met de Meester verbroken.

Strompelend, bloedend kwam Eph weer overeind. ‘Zack...’ mompelde hij. ‘Waar ben je...?’

Toen begon hij aan zijn lange reis naar huis.

==

Central Park

==

BELVEDERE CASTLE, AAN het noordelijk eind van het Lake in Central Park, bij 79th Street Transverse Road, was een hoge ‘folly’ in victoriaans-gotische en romaneske stijl, in 1869 gebouwd door Jacob Wrey Mould en Calvert Vaux, de oorspronkelijke ontwerpers van het park. Het enige wat Zachary Goodweather ervan had geweten, was dat het er spookachtig en cool uitzag, en daardoor had hij zich er altijd toe aangetrokken gevoeld; dat middeleeuwse (voor zijn gevoel) kasteel midden in het park, midden in de stad. Als kind had hij altijd verhalen over het kasteel verzonnen: dat het in werkelijkheid een gigantisch fort was dat door kleine trollen was gebouwd voor de oorspronkelijke architect van de stad, een duistere edelman die Belvedere heette en die in catacomben diep onder de kasteelrots huisde en vandaar bij nacht de duistere citadel beklom om zich over zijn schepsels in het park te ontfermen.

Dat was in de tijd geweest dat Zack nog zijn toevlucht tot fantasieën moest nemen om bovennatuurlijke en groteske verhalen te beleven. Toen hij nog moest dagdromen om aan de verveling van de moderne wereld te ontsnappen.

Nu waren zijn dagdromen echt. Zijn fantasieën waren bereikbaar. Zijn wensen waren verzoeken; zijn verlangens waren werkelijkheid geworden.

Hij stond in de deuropening van het kasteel, een jongen die naar de slaande zwarte regen in het park keek. De regen trommelde op de overstromende Turtle Pond, ooit een algenrijke, glanzend groene vijver, nu een modderig zwart gat. De hemel was onheilspellend betrokken, dat wil zeggen: normaal. Geen blauw in de hemel betekende geen blauw in het water. Twee uur per dag sijpelde er een beetje vaag licht door het tumultueuze wolkendek heen, en dan kon Zack nog net de daken van de stad om hem heen zien, en het Dagobah-achtige moeras dat het park was geworden. De parklantaarns, die op zonne-energie werkten, konden in die tijd niet genoeg energie opnemen om licht te geven in de tweeëntwintig uur van duisternis. Hun licht was alweer zo goed als verdwenen wanneer de vampiers uit hun schuilplaatsen onder de grond en in de schaduwen terugkwamen.

Zack was in het afgelopen jaar gegroeid en sterk geworden. Een paar maanden geleden had hij de baard in de keel gekregen; zijn kaak was markanter geworden en zijn bovenlijf leek opeens veel langer. Zijn sterke benen droegen hem de trap op, een smalle ijzeren wenteltrap naar het Henry Luce Nature Observatory op de eerste verdieping. Langs de muren en onder glazen tafels waren nog uitstallingen van dierenskeletten, vogelveren en papier-maché vogels in boompjes van triplex te zien. Central Park was ooit een van de favoriete plaatsen van vogelaars in het hele land geweest, maar de klimaatverandering had daar waarschijnlijk voorgoed een eind aan gemaakt. In de eerste weken na de aardbevingen en vulkaanuitbarstingen die door ontploffende kernkoppen en meltdowns van kernreactors waren veroorzaakt, had het in de donkere hemel gewemeld van de vogels. Hun geluiden waren de hele nacht doorgegaan. Toen was er een massale vogelsterfte geweest: gevleugelde kadavers waren met de dichte zwarte hagel uit de lucht komen vallen. Zo chaotisch en hopeloos het voor mensen op de grond was, zo was het ook voor het leven in de lucht. Er waren geen warmere zuidelijke streken meer waar de vogels heen konden trekken. Dagenlang was de grond letterlijk bedekt met klapperende, zwart uitgeslagen vleugels. Ratten hadden een feestmaal aan de gevallen vogels gehad. De doodskreten schalden door het ritme van de vallende hagel heen.

Maar nu was het stil in het park wanneer het niet regende. In de meren waren geen watervogels meer te zien. Er waren alleen nog een paar groezelige botjes en veren, half weggezakt in de rottende bladermassa en de modder waarmee alles, ook de paden, bedekt was. Voddige, halfkale eekhoorns sprongen nu en dan tegen de bomen omhoog, maar het waren er veel minder dan vroeger. Zack keek door een van de telescopen – hij had een steentje ter grootte van een kwartje in de gleuf geramd, zodat de telescoop zonder geld werkte – en zijn gezichtsveld verdween in de mist en de troebele regen.

Voordat de vampiers kwamen, was in het kasteel een meteorologisch station ondergebracht. Het grootste deel van de apparatuur stond nog op het spitse torendak en binnen het omheinde terrein ten zuiden van het kasteel. De radiostations van New York gaven het weerbericht als volgt: ‘De temperatuur in Central Park is...’, en dan volgde het aantal graden dat door het observatorium in de toren werd geregistreerd. Het was nu juli, misschien augustus, wat vroeger de ‘hondsdagen’ van de zomer waren, en de hoogste temperatuur die Zack op een bij uitstek warme nacht had gezien was zestien graden.

Augustus was de maand waarin Zack jarig was. Er hing een kalender van twee jaar geleden in het kantoor, en hij wilde dat hij de dagen zorgvuldiger had bijgehouden. Was hij al dertien? Hij had het gevoel van wel. Ja, het moest wel. Hij was nu officieel een tiener.

Zack kon zich – vaag – een zonnige middag herinneren waarop zijn vader met hem naar de Central Park Zoo was gegaan. Ze hadden deze zelfde natuurtentoonstelling in het kasteel bekeken en daarna Italiaans ijs gegeten op de stenen muur die uitkeek op de meteorologische apparatuur. Zack had zijn vader toen toevertrouwd dat de kinderen op school soms grappen maakten over zijn achternaam, Goodweather. En dat ze zeiden dat Zack weerman moest worden als hij groot was.

‘Wat wil je later worden?’ vroeg zijn vader.

‘Ik wil in de dierentuin werken,’ had Zack geantwoord. ‘En waarschijnlijk ga ik ook motorracen.’

‘Dat klinkt goed,’ zei zijn vader, en ze gooiden hun lege kartonnen bekers in de afvalbak om vervolgens naar een middagmatinee te gaan. En aan het eind van de dag, na een perfecte middag, beloofden vader en zoon elkaar het uitstapje te herhalen. Maar dat deden ze nooit. Zoals zoveel beloften in het verhaal van Zack en Eph ging ook deze niet in vervulling.

Nu hij daaraan terugdacht, leek het net of hij zich een droom probeerde te herinneren – als het al ooit was gebeurd. Zijn vader was allang weg, dood, net als professor Setrakian en de rest. Een heel enkele keer hoorde hij een explosie ergens in de stad of zag hij een dikke rook- of stofwolk opstijgen in de regen. Dat zette hem altijd aan het denken. Er moesten nog mensen zijn die zich tegen het onvermijdelijke verzetten. Zack dacht aan de wasberen die zijn ouders en hem een keer tot last waren geweest in een kerstvakantie; die beesten hadden hun vuilnis geplunderd, hoe goed pa alles ook dichtmaakte. Zo ging het nu ook, nam hij aan. Ze waren lastig, maar weinig meer dan dat.

Zack liet de muffe uitstalling achter zich en liep de trap weer af. De Meester had een kamer voor hem gemaakt die Zack had ingericht als zijn kamer thuis. Alleen had zijn oude slaapkamer geen videoscherm ter grootte van de hele wand gehad, weggehaald uit een restaurant aan Times Square. En ook geen Pepsi-automaat, en geen complete winkelstelling met stripverhalen. Zack gaf een trap tegen de afstandsbediening van een gamecomputer die hij op de vloer had laten liggen en plofte neer in een van de luxe leren stoelen uit het Yankee Stadium, de stoelen van duizend dollar achter het thuishonk. Nu en dan werden er kinderen naar hem toe gebracht voor wedstrijdjes, of hij speelde online tegen ze op een speciale server, maar Zack won bijna altijd. De anderen hadden al een hele tijd niet meer geoefend. Het werd vervelend als je altijd won, vooral wanneer er geen nieuwe games op de markt kwamen.

In het begin was het angstaanjagend geweest om in het kasteel te zijn. Hij had alle verhalen over de Meester gehoord en verwachtte elk moment dat ze hem in een vampier zouden doen overgaan, net als zijn moeder was overkomen, maar dat gebeurde niet. Waarom niet? Er was hem nooit een reden gegeven en daar had hij ook niet om gevraagd. Hij was daar te gast en als enige mens bijna een beroemdheid. In de twee jaar sinds Zack de gast van de Meester was geworden, was er geen enkele andere niet-vampier in Belvedere of ergens daar in de buurt toegelaten. Wat eerst een ontvoering had geleken, was geleidelijk op uitverkiezing gaan lijken. Alsof er in deze Nieuwe Wereld een speciale plaats voor hem was gereserveerd.

Uit alle mensen was Zack uitverkoren. Hij wist niet waarvoor. Hij wist alleen dat het wezen dat hem deze bevoorrechte positie had gegeven de absolute heerser over het nieuwe rijk was. En om de een of andere reden wilde hij Zack aan zijn zijde hebben.

De verhalen die Zack waren verteld – over een geduchte reus, een genadeloze moordenaar, over de belichaming van het kwaad – waren natuurlijk overdreven. Ten eerste had de Meester een normaal postuur voor een volwassene. Voor een oeroud wezen leek hij bijna jeugdig. Zijn zwarte ogen keken je zo doordringend aan dat Zack zich wel kon voorstellen dat er iets gruwelijks van uit kon gaan wanneer je bij de Meester in ongenade was gevallen. Maar achter die ogen – alleen zichtbaar voor iemand die het geluk had er recht in te mogen kijken, zoals Zack– lagen een diepte en duisternis die de menselijkheid te boven gingen, en een wijsheid die ver in de tijd terugging, een intelligentie die in verbinding stond met een hogere wereld. De Meester was een leider. Hij voerde het bevel over een immense clan van vampiers in de stad en de wereld, een leger van wezens dat de telepathische bevelen opvolgde die hij gaf vanaf zijn kasteeltroon in het Central Park in New York.

De Meester was een wezen dat beheerst werd door magie. Duivelse magie, dat zeker, maar de enige echte magie waarvan Zack ooit getuige was geweest. Goed en kwaad waren kneedbare termen geworden. De wereld was veranderd. Nacht was dag. Laag was het nieuwe hoog. De Meester was een hoger wezen. Een supermens. Een godheid. Zijn kracht was buitengewoon.

Neem bijvoorbeeld Zacks astma. De kwaliteit van de lucht in het nieuwe klimaat was extreem slecht, met verhoogde ozonniveaus en eeuwige luchtverontreiniging. Het dichte wolkendek drukte als een ongewassen deken op alles neer en had de weerpatronen grondig verstoord. Voor zover er nog wind van de oceaan kwam, verfriste die de lucht in de stad nauwelijks. Schimmels groeiden; sporen zweefden door de lucht.

Toch voelde Zack zich goed. Meer dan goed: zijn longen waren zuiver en hij haalde adem zonder te piepen of te hijgen. Hij had zelfs geen enkele astma-aanval meer gehad in de tijd dat hij bij de Meester was. Het was twee jaar geleden dat hij voor het laatst een inhaler had gebruikt, want die had hij niet meer nodig.

Zijn ademhalingsstelsel was volledig afhankelijk van één substantie die op magische wijze veel effectiever was dan albuterol of prednison. Een wit druppeltje bloed van de Meester – eens per week uit een prik in de vinger van de Meester toegediend op Zacks wachtende tong – zuiverde Zacks longen en liet hem vrij ademhalen.

Wat in het begin griezelig en walgelijk had geleken, was nu een geschenk: het melkachtige witte bloed met zijn zwakke elektrische lading en zijn smaak van koper en warme kamfer. Een bitter medicijn, maar de werking was zonder meer wonderbaarlijk. Iedere astmalijder zou er zo ongeveer alles voor overhebben om nooit meer de verstikkende paniek van een astma-aanval te voelen.

Die opname van bloed maakte Zack geen vampier. De Meester voorkwam dat er bloedwormen op Zacks tong kwamen. Hij wilde alleen maar dat Zack gezond was en zich goed voelde. En toch was de ware bron van Zacks genegenheid en ontzag voor de Meester niet de kracht die de Meester bezat, maar vooral de kracht die de Meester overdroeg. In sommige opzichten was Zack duidelijk bijzonder. Hij was anders, verheven boven andere mensen. De Meester had hem zijn bijzondere aandacht gegeven. Bij gebrek aan een betere term: de Meester had vriendschap met hem gesloten.

Neem bijvoorbeeld de dierentuin. Toen Zack hoorde dat de Meester hem voorgoed wilde sluiten, protesteerde hij. De Meester bood aan de dierentuin te sparen en zelfs helemaal aan Zack over te dragen, maar op één voorwaarde: dat Zack ervoor zou zorgen. Hij zou in zijn eentje de dieren moeten voeren en de kooien moeten schoonmaken. Zack had die kans meteen aangegrepen, en de Central Park Zoo werd van hem. Zomaar. (Er werd hem ook de draaimolen aangeboden, maar draaimolens waren voor ukkies; hij had geholpen hem te slopen.) De Meester kon wensen in vervulling laten gaan als een geest uit een fles.

Natuurlijk besefte Zack niet hoeveel werk het zou zijn, maar hij deed zijn best. De veranderde atmosfeer kostte algauw sommige dieren het leven, zoals de rode panda en de meeste vogels, en dat maakte zijn taak gemakkelijker. Maar omdat niemand hem aanstuurde, liet hij de perioden tussen de voedertijden steeds langer worden. Het fascineerde hem dat sommige dieren zich tegen elkaar keerden, zowel de zoogdieren als de reptielen. De grote sneeuwpanter was Zacks favoriete dier, maar ook het dier waar hij het bangst voor was. En dus werd de panter het vaakst gevoed: eerst grote lappen vers vlees die elke dag met een vrachtwagen werden aangevoerd, en toen, op een dag, een levende geit. Zack leidde de geit naar de kooi en zag vanachter een boom hoe de panter haar prooi besloop. Toen een schaap. Toen een jong hert. Maar in de loop van de tijd raakte de dierentuin in groot verval. De kooien zaten onder de uitwerpselen van dieren, want Zack had er genoeg van om alles schoon te maken. Na vele maanden kreeg hij genoeg van de hele dierentuin, en meer en meer verwaarloosde hij zijn taken. ’s Nachts hoorde hij de andere dieren soms kreten slaken, maar nooit de sneeuwpanter.

Na bijna een jaar ging Zack naar de Meester toe en klaagde hij dat het werk hem te veel werd.

Dan geven we de dierentuin op. En worden de dieren vernietigd.

‘Ik wil niet dat ze worden vernietigd. Ik... ik wil alleen niet meer voor ze zorgen. U kunt dat door uw eigen soort laten doen. Die zouden nooit klagen.’

Je wilt dat ik de dierentuin alleen voor jou open houd.

‘Ja.’ Zack had wel om buitensporiger dingen gevraagd en ze altijd gekregen. ‘Waarom niet?’

Op één voorwaarde.

‘Goed.’

Ik heb je met de sneeuwpanter gezien.

‘O ja?’

Ik zag dat je dieren aan haar voerde die zij kon besluipen en verslinden. Je voelt je aangetrokken tot haar schoonheid en soepelheid. Maar haar kracht maakt je bang.

‘Ja.’

Ik heb ook gezien dat je andere dieren liet verhongeren.

Zack protesteerde: ‘Er waren er te veel om voor te zorgen...’

Ik heb gezien dat je ze tegen elkaar opzette. Die nieuwsgierigheid van jou is heel normaal. Je wilt zien hoe lagere soorten reageren wanneer ze onder druk komen te staan. Fascinerend, nietwaar? Als je ze ziet vechten om in leven te blijven...

Zack wist niet of hij dat moest toegeven.

Je mag zelf bepalen wat je met de dieren doet. Ook met de sneeuwpanter. Jij beheerst haar leefmilieu en haar voeding. Je hoeft niet bang voor haar te zijn.

‘Nou... dat ben ik ook niet. Niet echt.’

Waarom... dood je haar dan niet?

‘Wat?’

Heb je er nooit over gedacht hoe het zou zijn om zo’n dier te doden?

‘Haar doden? De sneeuwpanter doden?’

De dierentuin verveelt je omdat hij kunstmatig en onnatuurlijk is. Je instincten zijn goed, maar je methode is verkeerd. Je wilt die primitieve wezens in je bezit hebben. Maar daarvoor zijn ze niet voorbestemd. Ze zijn te sterk. Ze hebben te veel trots. Er is maar één manier om een wild dier echt te bezitten. Daarvoor moet je het tot iets van jezelf maken.

‘Je moet het dus doden.’

Je moet bewijzen dat je tegen die taak bent opgewassen, en ik zal je belonen door ervoor te zorgen dat je dierentuin openblijft en dat de dieren gevoed en verzorgd worden. Jijzelf zou niets meer hoeven te doen.

‘Dat... dat kan ik niet.’

Omdat de panter mooi is of omdat je er bang voor bent?

‘Zomaar niet.’

Wat is het enige wat ik je ooit heb geweigerd? Het enige waar je om hebt gevraagd en dat ik je niet wilde geven?

‘Een geladen geweer.’

Ik zal ervoor zorgen dat er altijd een geweer tot je beschikking staat. Dat mag je gebruiken in de dierentuin. De beslissing is aan jou... Ik wil dat je een keuze maakt...

En dus ging Zack de volgende dag naar de dierentuin, alleen om het geladen wapen in zijn handen te houden. Hij vond het op een parasoltafel bij de ingang, gloednieuw en van klein formaat, met een gladde walnoothouten kolf, een stuk rubber om de terugslag op te vangen en een vizier boven op het wapen. Het woog maar drie kilo. Hij liep zorgvuldig met het wapen door de dierentuin en nam allerlei doelwitten in het vizier. Hij wilde schieten, maar wist niet hoeveel patronen er in het geweer zaten. Het was een grendelgeweer, maar hij was er niet voor honderd procent zeker van dat hij het kon herladen, zelfs niet of hij meer munitie zou kunnen krijgen. Hij mikte op een bord met TOILETTEN en drukte met zijn vinger op de trekker, niet eens hard, en meteen sprong het wapen omhoog in zijn handen. De kolf ramde tegen zijn schouder en de terugslag duwde hem achteruit. De knal was hard. Van schrik hield hij zijn adem in en zag een rooksliert uit de loop komen. Hij keek naar het bord en zag dat er een gat in de O zat.

De volgende dagen oefende Zack. Hij gebruikte daarvoor de prachtige, grillige bronzen dieren in de Delacorte-klok. De klok speelde nog elk halfuur muziek. Als de bronzen beelden dan hun ronde deden, mikte Zack op een nijlpaard dat viool speelde. Zijn eerste twee schoten waren volledig mis, en het derde schampte de geit die doedelzak speelde. Gefrustreerd herlaadde Zack het geweer en wachtte hij, zittend op een bankje, tot er weer een halfuur om was. De sirenes in de verte brachten hem in slaap, maar de klok maakte hem na een halfuur wakker. Ditmaal mikte hij op een punt iets voor zijn doelwit, in plaats van te proberen het met het geweer te volgen terwijl het bewoog. Drie schoten op het nijlpaard, en hij hoorde duidelijk het scherpe geluid van de kogel die afketste op de bronzen figuur. Twee dagen later had de geit het uiteinde van een van de twee pijpen van zijn doedelzak verloren en ontbrak een deel van de trommelstok van de pinguïn. Zack kon de beelden nu snel en accuraat treffen. Hij had het gevoel dat hij er klaar voor was.

Het terrein van de sneeuwpanter bestond uit een waterval en een berken- en bamboebos – dat alles binnen een hoge tent van roestvrijstaal draadgaas. Het was een steil terrein, met in de helling tunnelachtige buizen die naar het met glas omgeven kijkgedeelte leidden.

De sneeuwpanter stond op een rots en keek naar Zack. Als ze de jongen zag, dacht ze dat het voedertijd was. De zwarte regen had haar vacht vuilgemaakt, maar het dier bezat nog een vorstelijke houding. Met haar lengte van een meter twintig kon ze tien of vijftien meter springen als ze gemotiveerd was, en dat was ze als ze achter een prooidier aan rende.

Ze stapte van de rots af en liep in een kring rond. Het geweerschot had hem tegen haar ingenomen. Waarom wilde de Meester dat Zack haar doodde? Wat voor nut zou dat hebben? Het leek een offer, alsof aan Zack was gevraagd het dapperste dier te doden opdat de andere dieren in leven zouden blijven.

Hij schrok toen de panter met ontblote tanden naar het draadgaas kwam rennen dat hen van elkaar scheidde. Ze had honger en was teleurgesteld omdat ze geen voedsel rook, en ze was ook geschrokken van het geweerschot – al kwam het op Zack heel anders over. Hij ging een sprong achteruit, maar herstelde zich, richtte het geweer op de sneeuwpanter en beantwoordde haar diepe, intimiderende gromgeluid. Ze liep in een strak kringetje zonder haar blik van hem weg te nemen. Ze had enorme honger en Zack besefte dat ze de ene maaltijd na de andere tot zich zou nemen en dat zij, als het voedsel ooit opraakte, zonder scrupules de hand zou eten die haar voedde. Ze zou nemen wat hij moest nemen. Ze zou hem aanvallen.

De Meester had gelijk. Hij was bang voor de panter, en met reden. Maar wie van hen was de bewaker en wie was de gevangene? Liet zij Zack niet voor zich werken, had zij hem niet maandenlang bevolen haar te eten te geven? Hij was net zo goed haar huisdier als zij het zijne. En plotseling, met het geweer in zijn hand, vond hij dat niet meer zo’n goede regeling.

Hij verafschuwde zijn arrogantie, zijn wil. Hij liep langs de omheining en de panter volgde hem aan de andere kant van het draadgaas. Zack ging het voedergedeelte met het bord UITSLUITEND PERSONEEL binnen en keek door het kleine raampje boven het luik waardoor hij het vlees of de levende prooi voor de panter het hok in duwde. Zacks diepe ademhaling leek de hele kamer op te vullen. Hij dook door het luik, dat de scharnieren aan de bovenkant had en nu achter hem dichtklapte.

Hij was nooit eerder in het hok van de panter geweest. Hij keek naar de hoge tent boven hem. Botten van verschillende grootte lagen verspreid op de grond: restanten van vroegere maaltijden.

Hij had een mooie fantasie: dat hij het bosje in liep en de roofkat vond, hem in de ogen keek en dan besloot of hij al dan niet de trekker zou overhalen. Maar het geluid van het dichtklappende luik was het equivalent van een rinkelende etensbel, en de sneeuwpanter kwam meteen achter een rots vandaan, die daar was neergezet om voor dierentuinbezoekers verborgen te houden waar het voedsel van de panter vandaan kwam.

De panter bleef abrupt staan, verbaasd Zack in de kooi aan te treffen. Deze ene keer zat er geen draadgaas tussen hen in. Ze liet haar kop zakken alsof ze pogingen deed deze vreemde ontwikkeling te begrijpen, en Zack zag dat hij een vreselijke fout had gemaakt. Hij zette het geweer aan zijn schouder zonder te mikken en haalde de trekker over. Er gebeurde niets. Hij haalde hem nog een keer over. Niets.

Hij trok de grendel naar achteren en naar voren. Hij haalde de trekker over, en het geweer sprong in zijn handen. Koortsachtig gebruikte hij de grendel opnieuw, en hij haalde de trekker weer over, en de knal was het enige wat tot zijn galmende oren doordrong. Opnieuw de grendel, opnieuw de trekker, en het geweer sprong omhoog. Nog een keer, en het geweer gaf een klik: leeg. Nog een keer, en nog steeds leeg.

Nu pas besefte hij dat de panter op haar zij voor hem lag. Hij liep naar het dier toe en zag de rode bloedvlekken die zich over haar vacht verspreidden. De ogen van het dier waren dicht en zijn krachtige poten bewogen niet meer.

Zack klom op de rots en bleef daar met het lege geweer op zijn schoot zitten. Hij was overmand door emoties en huiverde en huilde. Tegelijk voelde hij zich triomfantelijk en bedroefd. Hij keek vanuit het panterhok naar de dierentuin. Het was gaan regenen.

Daarna veranderden er dingen voor Zack. Er konden maar vier patronen in zijn geweer, en een tijdlang ging hij elke dag naar zijn dierentuin terug om te oefenen: borden, bankjes, takken. Hij nam nu meer risico’s. Hij reed op een fiets over de oude joggingroutes in het park, steeds weer om de Great Lawn heen, door de lege straten van Central Park, langs de verschrompelde resten van hangende lijken of de as van brandstapels. Als hij in het donker reed, zette hij het licht van zijn fiets vaak uit. Het was opwindend, magisch – een avontuur. Omdat hij door de Meester werd beschermd, was hij niet bang.

Toch voelde hij nog steeds de aanwezigheid van zijn moeder. Hun band, die zelfs nadat ze was overgegaan nog sterk had aangevoeld, was in de loop van de tijd verzwakt. Het wezen dat eens Kelly Goodweather was geweest, leek nu nog maar nauwelijks op de menselijke vrouw die zijn moeder was geweest. Haar hoofdhuid was vuil en onbehaard, haar lippen waren dun en vertoonden zelfs geen zweem van roze meer. Het zachte kraakbeen van haar neus en oren was ingezakt tot iets wat er nog slechts een beetje slap bij hing. Er hingen losse, slordige kwabben vlees aan haar hals, en er begon ook een rode halskwab bij haar op te komen, die golfde als ze haar hoofd bewoog. Haar borsten waren verschrompeld en haar armen en benen waren aangekoekt met zo’n dikke laag vuil dat de slaande regen hem niet kon wegspoelen. Haar ogen waren zwarte kringen die op een donkerrode bedding dreven, in feite levenloos... behalve een heel enkele keer, al was zelfs dat misschien alleen maar verbeelding van Zack: dan meende hij een glimp van herkenning in die ogen te zien, iets wat hem deed denken aan de moeder die ze ooit was geweest. Het was niet zozeer een emotie of expressie als wel de manier waarop haar gezicht even verduisterde, een uitdrukking die eerder iets van haar vampieraard verhulde dan dat het iets van haar vroegere menselijke persoonlijkheid liet zien. Het waren vluchtige momenten, die steeds zeldzamer werden – maar ze waren genoeg. Zijn moeder bleef aan de rand van zijn nieuwe leven bestaan, zij het meer in psychologisch dan in fysiek opzicht.

Verveeld trok Zack aan de hendel van zijn snoepautomaat, en er viel een Milky Way naar de benedenlade. Hij at hem terwijl hij de trap naar de begane grond op ging. Daarna ging hij naar buiten, op zoek naar sensatie. Precies op dat moment kwam Zacks moeder over de ruige rotswand van de kasteelfundering naar boven geklauterd. Ze deed dat met katachtige lenigheid. Blijkbaar kostte het haar geen enkele moeite om het natte gesteente te beklimmen. Haar blote voeten en klauwhanden gingen van het ene houvast naar het andere, alsof ze daar al duizend keer eerder naar boven was geklommen. Boven aangekomen, sprong ze met gemak het looppad op, gevolgd door twee spinachtige voelers, die op alle vier de ledematen heen en weer sprongen.

Toen ze Zack naderde, die uit de regen in de deuropening stond, zag hij dat haar halskwab volkomen verzadigd was, en ook rood, ondanks al het vuil dat zich erop had verzameld. Dat betekende dat ze zich kort daarvoor had gevoed.

‘Ben je lekker uit eten geweest, mam?’ vroeg hij vol weerzin. De vogelverschrikster die ooit zijn moeder was geweest staarde hem met lege ogen en slaphangende kaken aan. Kelly was vuil en broodmager. In zijn ogen was ze het enige flard van familie dat hij nog had en tegelijk een ontheiliging van alles wat hem ooit dierbaar was geweest. Telkens wanneer hij haar zag, kwamen precies dezelfde tegenstrijdige impulsen bij hem op: walging en liefde. Ze volgde hem soms uren achtereen en bleef soms als een waakzame wolf op een afstand. Hij had, één keer, de verleiding niet kunnen weerstaan om haar hoofd te strelen en had daarna stilletjes gehuild.

Ze ging het kasteel binnen zonder een blik op Zacks gezicht te werpen. Haar natte voetafdrukken en de modder die door de handen en voeten van de voelers naar binnen werd gesleept, maakten de viezigheid op de stenen vloer nog erger. Zack keek naar haar en zag heel even – zij het vervormd door vampirische mutatie – het gezicht van zijn moeder tevoorschijn komen. Maar die illusie werd meteen verbroken. Zijn herinneringen werden bevuild door dat altijd aanwezige monster waar hij wel van moest houden, of hij het nu wilde of niet. Alle anderen die hij ooit in zijn leven had gehad, waren weg. Dit was alles wat Zack nog over had: een gebroken pop om hem gezelschap te houden.

Zack voelde een warmte die het tochtige kasteel opvulde, alsof een snel bewegend wezen die warmte had achtergelaten. De Meester was teruggekomen en er klonk een zacht gemurmel in Zacks hoofd. Hij zag zijn moeder de trap opgaan naar de bovenverdiepingen en volgde haar. Hij wilde zien wat die drukte te betekenen had.

==

De Meester

==

DE MEESTER HAD ooit de stem van God verstaan. Hij had die stem toen in zichzelf gehad, en in zekere zin bezat hij nog steeds een vage imitatie van die staat van genade. Hij was immers een wezen met één geest en vele ogen. Hij zag alles tegelijk, verwerkte alles, hoorde de vele stemmen van zijn onderdanen. En net als de stem van God was die van hem een concert van stroming en tegenstrijdigheid – een stem die de zachte bries en de orkaan in zich had, de stilte en de donder, een stem die aanzwol en afnam bij schemering en ochtendgloren...

Maar Gods grote stem omvatte alles – niet de aarde, niet de continenten, maar de héle wereld. En de Meester kon er alleen maar getuige van zijn. Hij was niet meer in staat er iets van te begrijpen, zoals hij ooit, toen het allemaal begon, nog wel had gekund.

Zo is het, dacht hij voor de miljoenste keer, om in ongenade te raken...

En toch stond daar de Meester. Hij volgde de planeet via de ogen en gedachten van zijn gebroed. Vele bronnen van informatie; één centraal brein. De geest van de Meester wierp een net van waarnemingen over de hele aardbol. Hij perste de planeet aarde samen in een vuist van duizend vingers.

Goodweather had zojuist zeventien slaven vernietigd door het ziekenhuisgebouw te laten exploderen. Zeventien waren er verloren gegaan, maar hun gelederen zouden snel worden aangevuld; de rekensom van de besmetting was voor de Meester van het grootste belang.

De voelers bleven in de omringende huizenblokken naar de voortvluchtige doctor zoeken. Ze zochten zijn telepathische geur, maar tot nu toe hadden ze niets gevonden. De uiteindelijke overwinning van de Meester stond vast, de grote schaakpartij was zo goed als voorbij, alleen weigerde de tegenstander koppig zijn nederlaag toe te geven – zodat de Meester zich gedwongen zag het laatst overgebleven stuk over het bord te achtervolgen.

Dat laatste stuk was overigens niet Goodweather, maar de Occido Lumen, het enige nog bestaande exemplaar van die vervloekte tekst. Doordat het boek de mysterieuze herkomst van de Meester en de Ouden uiteenzette, vertelde het in feite ook hoe je de ondergang van de Meester kon bewerkstelligen – de locatie van zijn plaats van herkomst – als je maar wist waar je moest zoeken.

Gelukkig waren de huidige bezitters van het boek ongeletterd vee. Het boekwerk was op de veiling weggekaapt door de oude professor Abraham Setrakian, op dat moment de enige mens op aarde met de kennis die nodig was om de tekst en de esoterische geheimen daarin te ontcijferen. Maar de oude professor had weinig tijd gehad om de Occido Lumen te bestuderen voordat hij stierf. En in de korte tijd dat de Meester en Setrakian door het bezit van het boek met elkaar verbonden waren geweest – die kostbare ogenblikken tussen het overgaan van de oude professor en zijn vernietiging – had de Meester precies kunnen nagaan welke kennis de professor uit het in zilver gebonden boek had gehaald.

Alle kennis van de professor – en toch was het niet genoeg. De locatie van de herkomst van de Meester – de legendarische ‘Zwarte Plaats’ – had Setrakian nog niet geweten toen hij overging. Dat was frustrerend, maar het bewees ook dat zijn trouwe bende sympathisanten de locatie evenmin kende. Setrakians weergaloze kennis van de folklore en geschiedenis van de duistere clans was als een gedoofde vlam tegelijk met hem gestorven.

De Meester had er alle vertrouwen in dat Setrakians volgelingen zelfs met het vervloekte boek in de hand het raadsel van het boek niet konden ontcijferen. Aan de andere kant had de Meester de coördinaten zelf ook nodig om de veiligheid van de plaats voor eeuwig te kunnen waarborgen. Alleen een dwaas laat iets belangrijks aan het toeval over.

Op dat moment van bezit, van unieke psychologische verbondenheid met Setrakian, was de Meester ook achter de identiteit van Setrakians medesamenzweerders gekomen. De Oekraïner, Vasiliy Fet, Nora Martinez en Augustin Elizalde.

Maar niets was voor de Meester belangrijker geweest dan de enige wiens identiteit hij al kende: dr. Ephraim Goodweather. Wat de Meester niet had geweten, en wat als een verrassing kwam, was dat Goodweather door Setrakian als de sterkste schakel onder hen was beschouwd. Ondanks Goodweathers duidelijke zwakke punten – zijn temperament en het verlies van zijn ex-vrouw en zoon – geloofde Setrakian dat de man absoluut niet te corrumperen was.

De Meester was iemand die niet gauw verrast werd. Hij bestond al eeuwen en keek niet gauw op van een onthulling, maar toch zat dit hem dwars. Hoe was het mogelijk? Met tegenzin gaf de Meester toe dat hij een hoge dunk had van Setrakians beoordelingsvermogen – voor een mens. Evenals met de Occido Lumen het geval was geweest, had de Meester in het begin alleen maar vage belangstelling voor Goodweather gehad.

Die vage belangstelling was groter geworden.

En nu kon je gerust van een obsessie spreken. Uiteindelijk bezweken alle mensen. Soms was het een kwestie van minuten, soms van dagen, soms van decennia, maar uiteindelijk won de Meester altijd. In deze schaakpartij kwam het aan op uithoudingsvermogen. Zijn tijdsbestek was altijd groter dan het hunne, zijn geest was veel beter getraind – en verstoken van hoop en waanideeën.

En zo was de Meester zich in Goodweathers nageslacht gaan verdiepen. Dat was de oorspronkelijke reden waarom de Meester de jongen niet had laten overgaan, de reden waarom de Meester elke week de longaandoening van de jongen verlichtte met een druppeltje van zijn kostbare bloed – waardoor de Meester ook in de warme, plooibare geest van de jongen kon kijken.

De jongen had goed op de kracht van de Meester gereageerd. En de Meester maakte daar gebruik van door op de geest van de jongen in te werken. Hij verdreef diens naïeve ideeën over goddelijkheid. Na een tijd van angst en walging was de jongen, met hulp van de Meester, bewondering en respect gaan voelen. Zijn kleffe emoties voor zijn vader waren verschrompeld als een bestraalde tumor. De jonge geest van de jongen was een kneedbare klomp deeg, en de Meester bleef hem kneden.

De Meester bereidde die geest erop voor om op te staan.

Meestal kwam de Meester met zulke personen in contact wanneer ze al gecorrumpeerd waren. Ditmaal verkeerde de Meester in de ongewone gelegenheid dat hij aan het bederf van de zoon – het surrogaat – van de zogenaamd niet te corrumperen Goodweather kon deelnemen. Dankzij de band van de bloedvoeding kon de Meester de neergang rechtstreeks ervaren via de jongen. De Meester had het conflict in de jongen gevoeld toen die naar de sneeuwpanter keek, had zijn angst, zijn vreugde ondergaan. Nooit eerder had de Meester iemand in leven willen houden; nooit eerder had hij gewild dat iemand menselijk bleef. De Meester had zijn besluit al genomen; dit was het volgende lichaam dat hij zou bewonen. In feite bereidde de Meester de jonge Zachary daarop voor. Hij had geleerd nooit een lichaam te nemen dat jonger was dan dertien. Een jongere persoon had fysieke voordelen te bieden: een onbegrensde energie, nieuwe gewrichten en soepele spieren, een lichaam dat weinig onderhoud behoefde. Maar er waren ook dezelfde nadelen aan verbonden als aan het nemen van een zwakker lichaam: kwetsbare bouw en beperkte kracht. En terwijl de Meester geen buitengewone grootte en kracht meer nodig had – zoals nog wel het geval was geweest met Sardu, het gigantische lichaam waarin hij naar New York was gereisd, de gastheer die hij van zich af had moeten schudden nadat hij door Setrakian was vergiftigd – had hij ook geen buitengewone fysieke aantrekkingskracht en verleidelijkheid meer nodig, zoals in het geval van Bolivar. Hij zou wachten. De Meester zocht iets wat hem in de toekomst van pas zou komen.

De Meester had zichzelf door Zachary’s eigen ogen kunnen zien, en dat was heel verhelderend geweest. Bolivars lichaam had de Meester goed gediend, en het was interessant om te zien hoe de jongen op zijn boeiende verschijning reageerde. Per slot van rekening was hij een persoonlijkheid met een magnetische aantrekkingskracht. Een artiest. Een ster. Dat was, in combinatie met de duistere talenten van de Meester, onweerstaanbaar geweest voor de jongen.

En het omgekeerde was ook waar. De Meester betrapte zich erop dat hij Zachary dingen niet uit genegenheid vertelde, maar zoals een oudere ‘ik’ zich tot een jongere ‘ik’ richtte. Zo’n dialoog was in zijn langdurige bestaan maar zelden voorgekomen. Per slot van rekening had hij door de eeuwen heen met sommige van de meest geharde, meest meedogenloze zielen te maken gehad. Hij had met hen samengewerkt, hen gemaakt tot wat hij wilde dat ze waren. Als het op wreedheid aankwam, kende hij geen gelijke.

Maar Zacks energie was zuiver. Zijn essentie leek sterk op die van zijn vader. De ideale persoon om te bestuderen en aan te tasten. Dit alles maakte de nieuwsgierigheid van de Meester naar de jonge Goodweather alleen maar groter. De Meester had in de loop van de eeuwen de techniek van de mensenkennis geperfectioneerd. Hij doorgrondde niet alleen de niet-verbale communicatie van mensen, maar ook alles wat ze weglieten. Een gedragswetenschapper kan een leugen voorzien of bespeuren door op de kleine gebaartjes te letten waarmee de leugen gepaard gaat. De Meester wist al twee seconden van tevoren dat er een leugen aankwam. Niet dat hij zich daar in moreel opzicht druk om maakte. Maar wanneer hij een overeenkomst aanging, was het van vitaal belang dat hij waarheid en leugen van elkaar kon onderscheiden. Daardoor wist hij of hij echt toegang kon krijgen tot iemand of niet: samenwerking of gevaar. Voor de Meester waren mensen insecten en was hijzelf een entomoloog die tussen hen leefde. De Meester had al duizenden jaren geleden zijn belangstelling voor die discipline verloren – tot nu toe. Hoe meer Zachary Goodweather zijn best deed om dingen te verbergen, des te meer kon de Meester uit hem halen – zonder dat de jonge man wist dat hij de Meester alles vertelde wat hij moest weten. En via de jonge Goodweather verzamelde de Meester informatie over Ephraim. Dat was een merkwaardige naam. De tweede zoon van Jozef en een vrouw die eens door een engel was bezocht: Asnat. Ephraim, alleen bekend door zijn nageslacht – hijzelf was verloren gegaan in de Bijbel, zonder identiteit of doel. De Meester glimlachte.

En dus ging de zoektocht op twee fronten door. Er werd gezocht naar de Occido Lumen, dat binnen zijn zilveren omslag het geheim van de Zwarte Plaats bevatte, en naar Ephraim Goodweather.

Vaak had de Meester het gevoel dat hij beide tegelijk in handen zou kunnen krijgen.

De Meester was ervan overtuigd dat de Zwarte Plaats dichtbij was. Alles wees daarop – alle aanwijzingen die hem hierheen hadden geleid. De profetie die hem ertoe had gebracht de oceaan over te steken. En toch kon hij niet voorzichtig genoeg zijn en liet hij zijn slaven doorgaan met hun opgravingen in verre uithoeken van de wereld, want het was altijd mogelijk dat de plaats ergens anders te vinden was.

De zwarte kliffen van Negril. De Black Hills-bergketen in South Dakota. De olievelden bij Pointe-Noire aan de westkust van de republiek Congo.

Intussen had de Meester bijna een volledige wereldwijde nucleaire ontwapening tot stand gebracht. Nadat hij de strijdkrachten van de wereld onmiddellijk door een gerichte verspreiding van vampirisme onder soldaten en bevelhebbers in zijn macht had gekregen, had hij nu toegang tot een groot deel van de nucleaire arsenalen. Het verzamelen en ontmantelen van het wapentuig van schurkenstaten, en ook van de zogeheten losse atoombommen, zou wat meer tijd vergen, maar het einde was in zicht.

De Meester keek naar alle hoeken van zijn Aarde-rijk en was tevreden.

De Meester pakte de staf met wolfskop die van Setrakian was geweest. De wandelstok had ooit aan Sardu toebehoord en was voorzien van een zilveren mes als hij werd opengedraaid. Nu was het ding niets meer dan een trofee, een symbool van de overwinning die de Meester had behaald. De symbolische hoeveelheid zilver in de zilveren knop deed de Meester niets, al lette hij er wel op dat hij de wolfskop nooit aanraakte.

De Meester liep met de staf naar de kasteeltoren, het hoogste punt in Central Park en stapte de olieachtige regen in. Achter de spichtige boventakken van de ontbladerde boomtoppen, voorbij het dichte waas van mist en verontreinigde lucht, stonden de vuilgrijze gebouwen, de East Side en de West Side. In het schijnsel van zijn warmtegevoelige zicht keken duizenden en duizenden lege ramen omlaag, als de koude, dode ogen van gevallen getuigen. De duistere hemel trok kolkend over de stad en liet nog meer vuilheid over de verslagen stad neerdalen.

Onder de Meester stonden de wachters van het kasteel, twintig rijen dik. Ze vormden een boog om de onderkant van de hoge rotsfundering. Voorbij hen had zich in antwoord op de telepathische oproep van de Meester een zee van vampiers verzameld op de twintig hectare grote Great Lawn. Ze keken allemaal met zwarte ogen naar hem op.

Geen gejuich. Geen begroeting. Geen uitbundigheid. Een stille massa; een zwijgend leger dat op zijn orders wachtte.

Kelly Goodweather verscheen aan de zijde van de Meester, en naast haar de jongen van Goodweather. Kelly Goodweather was ontboden; de jongen was uit nieuwsgierigheid komen aanlopen.

Het bevel van de Meester ging uit naar de geest van elke vampier.

Goodweather.

Er kwam geen antwoord op dat woord van de Meester. De enige respons zou actie zijn. Op zijn tijd zou hij Goodweather doden – eerst zijn ziel, dan zijn lichaam. Goodweather zou ondraaglijk lijden.

Daar zou hij voor zorgen.

==

Roosevelt Island

==

VOORDAT HET AAN het eind van de twintigste eeuw voor woningbouw werd bestemd, stonden er op Roosevelt Island de gevangenis, het krankzinnigengesticht en het pokkenhuis van de stad New York. Vroeger heette het Welfare Island.

Roosevelt Island was altijd een plaats geweest waar veel verschoppelingen uit New York terechtkwamen. Fet was nu een van hen.

Hij leefde liever in isolement op dit smalle, drie kilometer lange eiland midden in de East River dan in de stad zelf of de buitenwijken daarvan, die vergeven waren van de vampiers. Hij kon er niet tegen om in een bezet New York te wonen. Blijkbaar hadden de strigoi met hun rivierangst geen bestemming voor dit kleine satellieteiland van Manhattan kunnen vinden. Kort na de overname hadden ze alle bewoners van het eiland weggehaald en het in brand gestoken. De kabels van de tram in 59th Street waren doorgesneden en de brug naar het eiland was aan de kant van Queens verwoest. Metrolijn F liep nog onder de rivier door en passeerde het eiland, maar station Roosevelt Island was voorgoed dicht gemetseld.

Fet kende nog een andere manier om van de onderwatertunnel op het geografische midden van het eiland te komen. Er was ooit een extra tunnel gemaakt voor het heel bijzondere pneumatische buizenstelsel dat op het eiland werd gebruikt om afval te verzamelen. Het overgrote deel van het eiland, inclusief de ooit torenhoge appartementengebouwen met een schitterend uitzicht op Manhattan, lag in puin, maar Fet had een paar bijna onbeschadigde ondergrondse bergingen gevonden in het luxe appartementengebouw dat was opgetrokken rondom het Octagon, het vroegere hoofdgebouw van het oude krankzinnigengesticht. Daar, verborgen tussen het puin, had hij de afgebrande bovenverdiepingen afgesloten en vier bergingen in het souterrain met elkaar verbonden. De water- en elektriciteitsleidingen onder de rivier waren intact gebleven, en zodra de nutsbedrijven weer werkten, beschikte Fet over elektriciteit en drinkwater.

Onder dekking van het daglicht zetten de smokkelaars Fet met de Russische atoombom op het noordelijke eind van het eiland af. Hij haalde een palletwagen die hij in een schuurtje van het ziekenhuis bij de rotsige kust had staan en bracht daarmee het wapen, zijn rugzak en een kleine piepschuimen koelbox door de regen naar zijn schuilplaats.

Hij verheugde zich erop Nora terug te zien en voelde zich een beetje duizelig. Dat had je altijd als je van een reis terugkwam. Bovendien was zij de enige die wist dat hij een ontmoeting met de Oekraïners had gehad. Nu hij daar met zijn buit kwam aanrijden, voelde hij zich dan ook net een schooljongen met een trofee. Het deed hem goed dat hij dit voor elkaar had gekregen, en dat gevoel zou nog worden versterkt door het enthousiasme waarmee ze op zijn komst zou reageren.

Maar toen hij bij de geschroeide deur kwam die naar zijn verborgen ondergrondse kamers leidde, zag hij dat die op een kier stond. Zo’n fout zou dr. Nora Martinez nooit maken. Fet haalde vlug zijn zwaard uit zijn rugzak. Hij moest de palletwagen naar binnen trekken om alles uit de regen te krijgen, maar hij liet hem in de door het vuur geblakerde hal staan en liep de half gesmolten trap af.

Hij kwam bij zijn deur, die niet op slot zat. Zijn schuilplaats was zo goed verborgen dat hij niet veel beveiligingsmaatregelen hoefde te nemen. Bovendien zette bijna nooit meer iemand voet op het eiland, hooguit een heel enkele zeesmokkelaar die zich in New York waagde.

Er was niemand in de eenvoudige keuken. Fet leefde vooral op snacks die hij na de eerste maanden van de belegering had geplunderd en opgeslagen: crackers, mueslirepen, Little Debbie-koekjes en Twinkies, die hun uiterste verkoopdatum naderden en in sommige gevallen al hadden overschreden. In tegenstelling tot wat algemeen werd aangenomen werden ze inderdaad oneetbaar. Hij had geprobeerd te vissen, maar het roetzwarte water was zo vergeven van de troep dat geen vuur waarschijnlijk heet genoeg zou zijn om de vervuiling er veilig uit te koken.

Nadat hij vlug in de kasten had gekeken, liep hij door de slaapkamer. Hij had genoeg gehad aan een matras op de vloer, totdat hij bij het vooruitzicht dat Nora misschien bij hem zou blijven slapen op zoek was gegaan naar een ledikant. De logeerkamer, waar Fet de hulpmiddelen voor de rattenjacht bewaarde die hij uit zijn oude werkplaats in de Flatlands had gered, gereedschap dat bij zijn vroegere beroep hoorde en waar hij geen afstand van kon doen, was verder leeg.

Fet dook door het gat dat hij met een voorhamer had gemaakt naar de volgende berging, die hij als werkkamer gebruikte. De kamer had boekenplanken en stapels dozen met boeken en geschriften van Setrakian, met in het midden een leren bank onder een laaghangende leeslamp.

Ongeveer op de positie van twee uur in de cirkelvormig ingerichte kamer stond een krachtig gebouwde figuur van meer dan een meter tachtig. Zijn gezicht was weggedoken in een zwarte katoenen capuchontrui, maar de ogen waren duidelijk te zien. Ze waren fel en rood. In zijn bleke handen had hij een open boek met Setrakians kleine handschrift.

Het was een strigoi. Maar hij had kleren aan. Hij droeg niet alleen die capuchontrui, maar ook een broek en hoge schoenen.

Fet keek naar de rest van de kamer. Hij dacht aan een hinderlaag.

Ik ben alleen.

De strigoi bracht de woorden rechtstreeks in Fets hoofd. Fet keek naar het notitieboek in zijn handen. Dit was voor Fet een heiligdom. Die vampier was hier binnengedrongen. Hij had het gemakkelijk kunnen verwoesten. Dat verlies zou catastrofaal zijn geweest.

‘Waar is Nora?’ vroeg Fet, terwijl hij op de strigoi af liep. Hij trok zijn zwaard zo snel als iemand van Fets omvang zich maar kon bewegen. De vampier ontweek hem en duwde hem tegelijk tegen de vloer. Fet brulde van woede en probeerde zijn tegenstander van zich af te krijgen, maar dat lukte niet. De strigoi blokkeerde hem en diende hem een verlammende stoot toe, die Fet juist genoeg pijn deed om hem immobiel te maken.

Ik was hier alleen. Weet u toevallig nog wie ik ben, meneer Fet?

Fet kon het zich vaag herinneren. Hij wist nog dat deze vampier ooit een ijzeren staak tegen zijn hals had gehouden in een oud appartement hoog boven Central Park.

‘Je was een van die jagers. De lijfwachten van de Ouden.’

Dat is juist.

‘Maar je bent niet verdampt zoals de rest.’

Blijkbaar niet.

‘Q-en-nog-wat.’

Quinlan.

Fet trok zijn rechterarm los en probeerde de wang van het wezen te raken, maar zijn pols werd meteen vastgegrepen en verdraaid. Deze keer deed het veel pijn.

Nou, ik kan deze arm uit de kom trekken of ik kan hem breken. U mag kiezen. Maar denkt u goed na. Als ik u dood wilde hebben, zou u dat nu al zijn. In de loop van de eeuwen heb ik vele meesters gediend en in vele oorlogen gevochten. Ik heb keizers, koninginnen en huurlingen gediend. Ik heb duizenden van uw soort en honderden schurkachtige vampiers gedood. En nu wil ik van u alleen enkele ogenblikken. Ik wil dat u luistert. Als u me nog eens aanvalt, zal ik u onmiddellijk doden. Begrijpen we elkaar?

Fet knikte. Quinlan liet hem los.

‘Je bent niet met de Ouden gestorven. Dan moet je tot het ras van de Meester behoren...’

Ja. En nee.

‘O. Daar komen we verder mee. Mag ik vragen hoe je hier bent gekomen?’

Uw vriend Gus. De Ouden lieten me hem rekruteren voor de zonnejacht.

‘Dat herinner ik me. Te weinig en te laat, zoals is gebleken.’

Fet bleef op zijn hoede. Dit klopte niet. De sluwe trucs van de Meester maakten hem paranoïde, maar juist die paranoia had Fet de afgelopen twee jaar in leven gehouden en voorkomen dat hij overging.

Ik wil graag de Occido Lumen zien. Gus heeft me verteld dat u me misschien in de juiste richting kunt sturen.

‘Rot op,’ zei Fet. ‘Ik ga nog liever dood dan dat ik je iets vertel.’

Quinlan leek te glimlachen.

We hebben hetzelfde doel. En ik ben misschien wat beter in staat het boek en Setrakians notities te ontcijferen.

De strigoi had Setrakians notitieboek gesloten – een boek dat Fet vele malen had herlezen. ‘Prettig leesvoer?’

Jazeker. En indrukwekkend accuraat. Professor Setrakian was even geleerd als sluw.

‘Ja, hij was niet de eerste de beste.’

Hij en ik hebben elkaar eens bijna ontmoet. Ongeveer dertig kilometer ten noorden van Kotka in Finland. Hij had me daar op de een of andere manier opgespoord. Zoals u zich wel kunt voorstellen, was ik in die tijd op mijn hoede voor hem. Achteraf zou hij een interessante tafelgenoot zijn geweest.

‘In plaats van het gerecht zelf,’ zei Fet. Het leek hem goed de vampier aan een snelle test te onderwerpen. Hij wees naar de tekst in Q’s handen. ‘Ozryel, nietwaar? Is dat de naam van de Meester?’ vroeg hij. Fet had op zijn reis enige gekopieerde bladzijden van de Occido Lumen meegenomen om ze te bestuderen – inclusief een afbeelding waarnaar Setrakian aandachtig had gekeken toen hij de Occido Lumen had opengeslagen. Daarop stond de aartsengel die Setrakian met de naam Ozryel aanduidde. De oude professor had die illustratie naast het alchemistische symbool gelegd van drie halvemanen die samen op een primitieve voorloper van het teken voor biologisch gevaar leken. De naast elkaar gelegde afbeeldingen hadden een geometrische symmetrie vertoond. ‘De oude man noemde Ozy “de aartsengel van de dood”.’

Dus het is nu ‘Ozy’, hè?

‘Sorry, ja. Een bijnaam. Dus het was Ozy die de Meester werd?’

Dat is voor een deel juist.

‘Voor een deel?’

Fet had zijn zwaard inmiddels laten zakken en leunde erop alsof het een stok was. De zilveren punt maakte een putje in de vloer, naast de vele die er al waren.

‘Weet je, Setrakian zou misschien wel duizend vragen voor jou hebben gehad. Ik weet niet eens waar ik moet beginnen.’

U bent al begonnen.

‘Ja, daar lijkt het wel op. Evengoed: waar was je twee jaar geleden?’

Ik had werk te doen. Voorbereidingen.

‘Voorbereidingen waarvoor?’

As.

‘Oké,’ zei Fet. ‘Het had iets met de Ouden te maken, het verzamelen van hun resten. Er waren drie Ouden van de Derde Wereld.’

U weet meer dan u zelf denkt te weten.

‘Maar nog steeds niet genoeg. Weet je, ik ben zelf net van een reis teruggekomen. Ik probeerde de herkomst van de Occido Lumen te ontdekken. Het was een dood spoor... maar het heeft wel iets anders opgeleverd. Iets wat heel groot zou kunnen worden.’

Fet dacht aan de atoombom, die hem weer deed denken aan zijn opwinding toen hij naar huis ging, en dat deed hem weer denken aan Nora. Hij liep naar een laptop, wekte het apparaat uit de sluimerstand en keek naar het versleutelde message board. De afgelopen twee dagen waren er geen berichten van Nora binnengekomen.

‘Ik moet gaan,’ zei hij tegen Quinlan. ‘Ik heb veel vragen, maar er is misschien iets mis en ik moet naar iemand toe. Je kunt hier zeker niet op me blijven wachten?’

Nee. Ik moet toegang hebben tot de Occido Lumen. Net als de hemel is dat boek geschreven in een taal die ons begrip te boven gaat. Als u het me kunt laten zien... beloof ik dat ik u een plan van actie voorleg wanneer wij elkaar weer ontmoeten...

Fet voelde een enorme aandrang om haast te maken. Hij had opeens het gevoel dat er iets verschrikkelijks was gebeurd. ‘Ik moet eerst met de anderen praten. Deze beslissing kan ik niet in mijn eentje nemen.’

Quinlan bleef onbeweeglijk in het schemerlicht staan.

U kunt me vinden via Gus. Maar besef wel dat er heel weinig tijd is. Als er ooit een situatie is geweest die beslissende actie vereiste, dan is het deze wel.

Interludium – Het verhaal van Quinlan

HET JAAR 40 NA CHRISTUS, HET LAATSTE HELE JAAR VAN het bewind van gaius Caligula, keizer van Rome, werd gekenmerkt door buitengewoon veel overmoed, wreedheid en waanzin. De keizer verscheen gekleed als een god in het openbaar, en in verschillende officiële documenten uit die tijd wordt hij ‘Jupiter’ genoemd. Hij liet de hoofden van godenbeelden verwijderen en vervangen door zijn eigen hoofd. Hij dwong senatoren hem als een levende god te aanbidden. Een van die Romeinse senatoren was zijn paard Incitatus.

Het keizerlijke paleis op het Palatijn was uitgebreid met een tempel die voor de aanbidding van Caligula was opgericht. Tot het hof van de keizer behoorde een vrijgelaten slaaf, een bleke, donkerharige jongen van vijftien jaar, die door de nieuwe zonnegod was ontboden op aandrang van een waarzegger die niemand ooit meer had teruggezien. De slaaf had van de keizer de nieuwe naam Thrax gekregen.

Volgens de legende was Thrax ontdekt in een verlaten dorp in het woeste achterland van het verre Oosten: de koude streken die alleen door de meest barbaarse stammen werden bewoond. Hij had de reputatie dat hij ondanks zijn onschuldige, fragiele uiterlijk bijzonder wreed en sluw was. Sommigen zeiden dat hij helderziend was, en Caligula was meteen in zijn ban. Thrax liet zich alleen zien als de duisternis was gevallen. Dan zat hij meestal aan Caligula’s tafel, waar hij grote invloed uitoefende voor iemand die zo jong was. Of anders was hij in zijn eentje in de tempel, waar zijn huid in het maanlicht glansde als albast. Thrax sprak verscheidene barbaarse talen, leerde in korte tijd Latijn en maakte zich wetenschappelijke kennis eigen. Algauw had hij in Rome een sinistere reputatie, en dat in een tijd waarin het iemand roem kon brengen wanneer hij zich in wreedheid wist te onderscheiden. Hij gaf Caligula politiek advies en verleende keizerlijke gunsten met evenveel gemak als hij ze weer introk. In elk geval stond hij volledig achter de vergoddelijking van de keizer. Ze zaten vaak zij aan zij in het Circus Maximus naar de paardenrennen te kijken en de Groene Stallen aan te moedigen. Volgens geruchten had Thrax na een verlies van hun team voorgesteld de rivaliserende paarden te vergiftigen.

Caligula kon niet zwemmen, en Thrax kon dat ook niet, maar hij inspireerde de keizer tot het oprichten van zijn extravagantste bouwwerk: een tijdelijke drijvende brug van meer dan drie kilometer lang tussen de havensteden Baiae en Puteoli, met schepen als pontons. Thrax was er niet bij toen Caligula triomfantelijk op Incitatus over de baai van Baiae reed, uitgedost met de oorspronkelijke borstplaat van Alexander de Grote – maar ze zeiden dat de vroegere slaaf later menige nachtelijke oversteek maakte, altijd in een draagstoel die door vier Nubische slaven werd overgebracht, gehuld in de fijnste gewaden: een profane sedia gestatoria, geflankeerd door tien wachters.

Eens per week werden zeven zorgvuldig gekozen slavinnen naar Thrax gebracht in zijn kamer van goud en albast onder de tempel. Hij eiste dat het maagden waren, in volmaakte gezondheid en niet ouder dan negentien. In de loop van de week werden kleine uitstrijkjes van hun zweet gebruikt om hen te selecteren. Op de zevende dag werd bij het vallen van de avond de ijzerhouten deur van binnenuit met een balk afgesloten.

De eerste werd gedood op een groen marmeren voetstuk in het midden van de kamer, met een reliëf van een massa kronkelende lichamen die hun ogen en armen smekend ten hemel hieven. Twee geulen aan de onderkant leidden het slavinnenbloed naar gouden bekers die versierd waren met robijnen en granaten.

Thrax kwam gehuld in niets dan zijn subligar uit een gang en beval de slavin met zachte stem het voetstuk te beklimmen. Daar dronk hij haar in het volle zicht van de zeven bronzen spiegels die aan de wanden van de kamer hingen. Hij beet haar hard en doorboorde haar keel met zijn stekel. Hij zoog zo plotseling en zo snel dat niemand kon zien hoe de aderen onder de huid van de slavin bezweken terwijl de kleur binnen enkele seconden uit haar wegtrok. Thrax’ pezige armen hielden het bovenlichaam van de slavin met grote kracht en behendigheid op zijn plaats.

Als het vermaak van de daaropvolgende paniek was afgezakt, werd een tweede slavin snel aangevallen, gedronken en wreed gedood. Er volgden een derde en een vierde, enzovoort, totdat er nog maar één doodsbange slavin over was. Thrax genoot er vooral van die laatste te doden. Dat was verzadigend.

Maar op een avond laat in de winter vertraagde Thrax zijn bezigheden voordat hij klaar was met de laatste slavin, want hij had een extra hartslag in haar bloed bespeurd. Hij betastte haar buik door haar gewaad en merkte dat die stevig en gezwollen was. Zodra hij wist dat ze zwanger was, sloeg hij haar hard neer, terwijl haar bloed uit zijn mond liep. Hij pakte een gouden dolk die naast een hoorn met vers fruit lag. Hij wilde in haar snijden, te beginnen bij de hals – om opeens te merken dat zijn behendige uithaal werd afgeweerd door haar blote onderarm. De buitenste spieren daarvan werden doorgesneden en het mes ging rakelings langs de pezen. Thrax deed weer een uitval, maar werd opnieuw door het meisje tegengehouden. Ondanks zijn snelheid en lenigheid was hij door zijn onderontwikkelde, adolescente lichaam in het nadeel. Met al zijn beproefde technieken was hij uiteindelijk zwak.

De Meester nam zich daarna voor nooit meer een lichaam te bewonen dat jonger was dan dertien jaar. De slavin huilde en smeekte de Meester haar leven en dat van haar ongeboren kind te sparen – al die tijd heerlijk bloedend. Ze riep haar goden aan. Maar haar smeekbeden deden de Meester niets – behalve als onderdeel van het voedingsproces: het sissende geluid van spek in de koekenpan.

Op dat moment bonkten paleiswachters op zijn deur. Ze hadden bevel zijn wekelijkse ceremonie nooit te onderbreken, maar juist omdat ze wisten hoe groot zijn neiging tot wreedheid was, wist de Meester dat ze wel een heel belangrijke reden moesten hebben om hem te storen. De Meester haalde dan ook de balk van de deur af en liet hen toe in de bloederige kamer. Na maanden van paleisdienst waren de wachters gewend aan de aanblik van zoveel ontheiliging en perversie. Ze vertelden Thrax dat Caligula een moordaanslag had overleefd en hem bij zich wilde hebben.

De slavin moest direct worden gedood en haar zwangerschap beëindigd. Dat bepaalden de regels. Maar de Meester wilde zich zijn wekelijks vermaak niet laten ontgaan, en dus beval Thrax dat de deuren bewaakt moesten worden tot aan zijn terugkeer.

De zogenaamde moordaanslag bleek alleen maar een vlaag van keizerlijke hysterie te zijn die tot de dood van zeven onschuldige orgiegasten had geleid. Thrax keerde niet veel later naar zijn kamer terug en ontdekte daar dat terwijl hij weg was om de zonnegod tot bedaren te brengen, de centurions het hele paleisterrein, inclusief de tempel, hadden ontruimd om de zogenaamde coup de kop in te drukken. De zwangere slavin – besmet, gewond – was weg.

Tegen de ochtend haalde Thrax de keizer over om soldaten naar alle omringende steden te sturen. Ze moesten de slavin vinden en naar de tempel terugbrengen. Hoewel de soldaten min of meer een plundertocht in hun eigen land ondernamen, konden ze haar niet vinden. En toen het weer avond werd, ging Thrax zelf op zoek naar de slavin, maar door haar zwangerschap had ze geen duidelijke herinnering bij hem achtergelaten. De Meester was in die tijd nog maar een paar honderd jaar oud en maakte nu en dan fouten.

Deze fout zou de Meester nog eeuwen achtervolgen, want in de eerste maand van het nieuwe jaar werd Caligula inderdaad vermoord en kwam zijn opvolger Claudius na een korte periode van ballingschap aan de macht door zich van de steun van de Praetoriaanse garde te verzekeren – en de verdorven slaaf Thrax werd verdreven en moest op de vlucht slaan.

De zwangere slavin bleef naar het zuiden trekken, terug naar het land van haar Dierbaren. Ze schonk het leven aan een bleek, bijna doorschijnend jongetje, wiens huid de kleur had van marmer in maanlicht. Hij werd geboren in een grot bij een olijvenveld in de buurt van Sicilië, en in dat dorre land gingen ze jarenlang op jacht. De slavin en de jongen hadden een zwak telepathisch contact met elkaar, en hoewel ze zich beiden in leven hielden met het bloed van mensen, ontbrak het de jongen aan de besmettelijke stof die noodzakelijk was om slachtoffers op hun beurt tot vampier te maken.

Toen de jongen opgroeide – snel opgroeide – verspreidde het gerucht over een demon zich door het hele Middellandse Zeegebied. De jongen kon een klein beetje zon verdragen, maar verder bezat hij, besmet met de vloek van de Meester, alle vampirische eigenschappen, al had zijn schepper hem niet langs telepathische weg in zijn macht.

Maar als de Meester ooit werd vernietigd, zou dat ook met hem gebeuren.

Toen de Geborene tien jaar later kort voor de ochtend naar zijn grot terugkeerde, voelde hij een aanwezigheid. In de schimmige grot zag hij een nog donkerder schim, die bewoog en naar hem keek. Meteen daarop voelde hij dat de stem van zijn moeder in hem verdween – haar signaal was stopgezet. Hij wist meteen wat er gebeurd was: datgene wat daarbinnen was, had zijn moeder uit de weg geruimd... en wachtte nu op hem. Zonder dat hij zijn vijand zelfs maar had gezien wist de Geborene hoe wreed hij was. Het ding in de schaduw van de grot kende geen genade. Zonder ook maar enige aarzeling draaide de Geborene zich om en nam hij zijn toevlucht tot het enige wat hem kon redden: het licht van de ochtendzon.

De Geborene hield zich zo goed mogelijk in leven. Hij plunderde, ging op jacht en beroofde soms reizigers op de Siciliaanse wegen. Algauw werd hij gevangengenomen en veroordeeld. Hij werd gedwongen zich tot gladiator te laten opleiden. Tijdens demonstratietoernooien versloeg de Geborene elke tegenstander, mens of dier, en zijn onnatuurlijke talenten en bijzondere verschijning trokken de aandacht van de Senaat en het Romeinse leger. Op de dag voordat de gladiatoren hun ceremoniële brandmerk zouden ontvangen, werd hij overvallen door een groot aantal rivalen die jaloers waren op zijn succes en de aandacht die hij kreeg. Hij liep vele zwaardwonden op, fatale wonden die hem wonderbaarlijk genoeg niet doodden. Hij genas vlug en werd meteen bij de gladiatoren vandaan gehaald en in huis genomen door een senator, Faustus Sertorius, die enigszins vertrouwd was met duistere kunsten en een aanzienlijke verzameling primitieve kunstvoorwerpen bezat. De senator zag in dat de gladiator de vijfde onsterfelijke was die geboren was uit mensenvlees en vampierbloed en noemde hem dan ook Quintus Sertorius.

De eigenaardige peregrinus werd eerst in de auxilia van het leger ingelijfd, maar maakte snel promotie en kwam bij het derde legioen. Onder de banier van Pegasus stak Quintus de zee over om in Afrika tegen de woeste Berbers te vechten. Hij werd goed in het vechten met de pilum, de Romeinse verlengde lans, en ze zeiden dat hij hem hard genoeg kon werpen om een galopperend paard door de knieën te laten gaan. Hij had een tweesnijdend stalen zwaard, een gladius hispaniensis, dat speciaal voor hem gesmeed was en dat ontdaan was van alle zilveren ornamenten. Het had een gevest dat van een menselijk dijbeen was gemaakt.

In de volgende decennia nam Quintus vele malen deel aan de triomfmars van de tempel van Bellona naar de Porta Triumphalis. Hij diende vele keizers en generaties, en altijd tot tevredenheid. Geruchten over zijn lange levensduur droegen bij aan zijn legende en hij werd zowel gevreesd als bewonderd. In Brittannië joeg hij het leger van de Picten grote angst aan. Onder de Duitse Gamabrivii stond hij bekend als de Schaduw van Staal. Alleen al zijn aanwezigheid zorgde ervoor dat de vrede langs de oevers van de Euphraat bewaard bleef.

Quintus was een indrukwekkende persoonlijkheid. Met zijn gespierde fysiek en bovennatuurlijk bleke huid leek hij een levend, ademend standbeeld, gehouwen uit het zuiverste marmer. Alles aan hem was krijgshaftig, en hij straalde een enorme zelfverzekerdheid uit. Hij stelde zich aan het hoofd van elke stormaanval, en hij was de laatste die het slagveld verliet. In de eerste jaren bewaarde hij zijn trofeeën, maar toen hij meer veldslagen meemaakte en de souvenirs zijn huis begonnen op te vullen, verloor hij zijn belangstelling. Hij beperkte de regels van het gevecht tot exact tweeënvijftig bewegingen: technieken met een balletachtige precisie waarmee hij zijn tegenstanders binnen twintig seconden tegen de vlakte liet gaan.

Bij elke stap van zijn carrière voelde Quintus dat hij naar het leven werd gestaan door de Meester, die allang niet meer in het lichaam van de vijftienjarige slaaf Thrax woonde. Er kwamen mislukte hinderlagen, aanvallen van slaafvampiers en een heel enkele keer directe aanvallen door de Meester in allerlei vermommingen. In het begin werd Quintus door die aanvallen in verwarring gebracht, maar na verloop van tijd werd hij nieuwsgierig naar zijn schepper. Zijn Romeinse militaire training leerde hem in het offensief te gaan als hij bedreigd werd, en dus ging hij op zoek naar de Meester en naar antwoorden.

In diezelfde tijd brachten de heldendaden van de Geborene en zijn groeiende legendarische roem hem onder de aandacht van de Ouden, die hem op een nacht midden in een gevecht benaderden. Door zijn contact met hen kwam de Geborene achter de waarheid over zijn afkomst en over de achtergronden van de eigenzinnige Oude die ze ‘Het Jong’ noemden. Ze lieten hem veel dingen zien, in de veronderstelling dat de Geborene zich vanzelf bij hen zou aansluiten als hun geheimen aan hem werden onthuld.

Maar Quintus weigerde. Hij wendde zich af van de duistere orde van vampierheren, die voortgekomen waren uit dezelfde cataclysmische kracht als de Meester. Quintus had zijn hele leven tussen mensen doorgebracht en wilde proberen zich bij hen aan te passen. Hij wilde die helft van hem verkennen. En ondanks de bedreiging die de Meester voor hem vormde, wilde hij als onsterfelijke onder stervelingen leven, liever dan als – zoals hij zichzelf toen zag – halfbloed tussen volbloeden.

Omdat hij niet zozeer door een daad als wel door een verzuim was geboren, kon Quintus zich in geen enkel opzicht voortplanten. Hij kon geen nageslacht verwekken en kon ook nooit een vrouw echt de zijne noemen. Het ontbrak Quintus aan de stof om de besmetting te verspreiden of mensen aan zijn wil te onderwerpen.

Aan het eind van zijn legertijd was Quintus legatus en kreeg hij een vruchtbaar stuk land en zelfs een gezin: een jonge Berbervrouw met een olijfbruine huid, donkere ogen en een eigen dochter. Bij haar vond hij genegenheid, intimiteit en uiteindelijk liefde. De donkere vrouw zong mooie liederen voor hem in haar eigen taal en bracht hem in slaap in de diepe kelders van zijn huis. In een tijd van relatieve vrede woonden ze in hun huis aan de kust van Zuid-Italië. Totdat hij op een avond weg was en de Meester haar bezocht.

Toen Quintus terugkwam, was zijn gezin overgegaan en lag het op de loer om hem samen met de Meester aan te vallen. Quintus moest tegen alle drie tegelijk vechten en vernietigde eerst zijn woeste vrouw en toen haar kind. Ternauwernood overleefde hij de aanval van de Meester. In die tijd woonde de Meester in het lichaam van een andere legioensoldaat, een ambitieuze, genadeloze tribuun die Tacitus heette. Het kleine maar stevige en gespierde lichaam gaf de Meester veel ruimte in een gevecht. Er waren bijna geen legioensoldaten onder de een meter vijfenzeventig, maar Tacitus was toegelaten omdat hij zo sterk was als een os. Zijn armen en hals waren dik en kort, met uitpuilende spierbundels. Zijn kolossale schouders en rug wekten de indruk dat hij enigszins een bochel had, maar nu hij zich in volle lengte tegenover een verslagen Quintus verhief, was Tacitus zo recht als een marmeren zuil. Quintus was evenwel voorbereid op deze aanval – hij was er bang voor geweest en had tegelijk gehoopt dat het op een dag zou gebeuren. In een verborgen plooi van zijn riem had hij een smal zilveren mes verborgen – bij zijn huid vandaan, maar met een sierlijk bewerkt sandelhouten heft dat hem in staat stelde het wapen snel tevoorschijn te halen. Hij trok het en sneed Tacitus in zijn gezicht: hij doorboorde zijn oog en liet zijn rechterjukbeen in tweeën knappen. De Meester brulde van pijn en sloeg zijn hand voor zijn gewonde oog, waaruit bloed en glasvocht stroomden. Met één sprong was de Meester het huis uit en verdween hij in de donkere tuin daarachter.

Toen Quintus herstelde, kwam er een eenzaamheid over hem die hem nooit meer zou verlaten. Hij zwoer wraak te nemen op het wezen dat hem had geschapen – al zou dat ook zijn eigen ondergang worden.

Vele jaren later, ten tijde van de opkomst van het christelijk geloof, ging Quintus naar de Ouden terug. Hij erkende wie en wat hij was en bood hun zijn rijkdom, invloed en kracht aan, en ze verwelkomden hem als een van de hunnen. Quintus waarschuwde hen voor de trouweloosheid van de Meester, en ze zagen in dat de Meester een bedreiging vormde, maar bleven altijd vertrouwen op hun numerieke overwicht en de wijsheid van hun jaren.

In de daaropvolgende eeuwen bleef Quintus op wraak zinnen.

Toch kwam Quintus – later Quinlan – in de volgende zeven eeuwen nooit dichter bij de Meester dan op een nacht in Tortosa, in wat nu Syrië is, toen de Meester hem ‘zoon’ noemde.

Mijn zoon, zulke lange oorlogen kun je alleen winnen door toe te geven. Breng me naar de Ouden. Help me hen te vernietigen, en je kunt je rechtmatige plaats aan mijn zijde innemen. Wees de vorst die je waarlijk bent...

De Meester en Quinlan stonden op de rand van een rotsmassa die uitkeek op een grote Romeinse begraafplaats. Quinlan wist dat de Meester niet kon ontsnappen. De eerste stralen daglicht lieten hem al roken en branden. De woorden van de Meester kwamen onverwachts en zijn stem drong diep in Quinlans hoofd binnen. Quinlan voelde een intimiteit die hem bang maakte. En een ogenblik – waar hij de rest van zijn leven spijt van zou hebben – had hij het gevoel dat hij bij de Meester hoorde. Dat ding – dat zijn toevlucht had genomen in het lange, bleke lichaam van een ijzerwerker – was zijn vader. Zijn ware vader. Quinlan liet zijn wapen even zakken, en de Meester kroop snel over de hoge rotswand omlaag en verdween in een stelsel van tunnels en grafkelders daarbeneden.

==

Eeuwen later voer een schip van Plymouth in Engeland naar Cape Cod in het pas ontdekte Amerika. Volgens de officiële papieren vervoerde het schip honderddertig passagiers, maar in het ruim stonden ook kisten met aarde. Volgens de lijsten zaten er tulpenbollen in die aarde; vermoedelijk wilde hun eigenaar gebruikmaken van het klimaat aan de Amerikaanse kust. De realiteit was echter veel grimmiger. Drie van de Ouden en hun trouwe bondgenoot Quinlan vestigden zich onder auspiciën van een rijke koopman, Kiliaen van Zanden, in de Nieuwe Wereld toen die nog maar net ontdekt was. De nederzettingen daar waren eigenlijk weinig meer dan een collectieve bananenrepubliek, een handelsgemeenschap die in nog geen twee eeuwen tijd zou uitgroeien tot een economische en militaire wereldmacht – terwijl dat alles in wezen alleen maar een dekmantel was voor de werkelijke activiteiten, die ondergronds en achter gesloten deuren plaatsvonden. Alles was gericht op de verwerving van de Occido Lumen, in de hoop antwoord te krijgen op wat in die tijd nog de enige overgebleven vraag voor Quinlan en de Ouden was:

Hoe konden ze de Meester vernietigen?

Camp Liberty

DR. NORA MARTINEZ werd wakker van de schrille kampfluit. Ze lag op een zeildoeken stretcher die aan het plafond hing en haar helemaal omhulde. Ze kon er alleen uitkomen door zich onder haar deken door te schuiven en aan het voeteneind tevoorschijn te komen.

Toen ze op de vloer stond, had ze meteen het gevoel dat iets niet in de haak was. Ze draaide haar hoofd naar links en naar rechts. Het voelde te licht aan. Haar vrije hand ging meteen naar haar hoofdhuid.

Kaal. Helemaal kaal. Dat was een schok. Nora was niet erg ijdel, maar ze was gezegend geweest met prachtig haar en had het altijd lang gehouden, al was dat voor een epidemiologe eigenlijk niet zo praktisch. Ze greep haar hoofd nu vast alsof ze vlammende migraine had en voelde onbedekte huid waar ze die nooit eerder had gevoeld. De tranen rolden over haar wangen en ze voelde zich opeens kleiner en – op de een of andere manier, maar heel reëel – ook zwakker. Door haar haar af te scheren hadden ze ook een beetje van haar kracht weggehaald.

Toch wankelde ze niet alleen doordat ze een kaalgeschoren hoofd had, maar ze voelde zich ook versuft en had moeite in evenwicht te blijven. Na het verwarrende toelatingsproces en de bijbehorende spanningen stond Nora er versteld van dat ze had kunnen slapen. Ze herinnerde zich nu dat ze wakker had willen blijven om zo veel mogelijk te weten te komen over de quarantainezone, waar ze zou verblijven tot ze doorging naar het eigenlijke Camp Liberty, zoals het kamp absurd genoeg heette.

Maar uit de smaak die ze nu in haar mond had – alsof er een schone katoenen sok in haar mond had gezeten – leidde Nora af dat ze gedrogeerd was. Die fles drinkwater die ze had gekregen – daar hadden ze iets in gedaan.

Er kwam woede in haar opzetten, en die was voor een deel gericht tegen Eph. Zo’n woede was onproductief. In plaats daarvan concentreerde ze zich op Fet, op haar verlangen naar hem. Ze was er bijna zeker van dat ze geen van beide mannen ooit terug zou zien. Tenzij ze een manier vond om uit dit kamp weg te komen.

De vampiers die de leiding hadden van het kamp – of misschien hun menselijke collaborateurs die voor de Stoneheart Group werkten – waren zo verstandig nieuwkomers eerst een tijdje in quarantaine te houden. In zo’n kamp braken gemakkelijk besmettelijke ziekten uit, en daaraan zouden alle gevangenen, hun kostbare bloedleveranciers, kunnen bezwijken.

Een vrouw kwam de kamer binnen langs de zeildoeken lappen die in de deuropening hingen. Ze droeg een leigrijze overall, net als Nora zelf. Nora herkende haar gezicht; ze herkende haar van de vorige dag. De vrouw was angstaanjagend mager, en haar huid leek op vaal perkament, rimpelig bij de ooghoeken en de mond. Haar donkere haar was kortgeknipt; haar hoofdhuid was aan een scheerbeurt toe. Toch maakte de vrouw een opgewekte indruk, al zou Nora niet weten waarom. Blijkbaar fungeerde ze als een soort kampmoeder. Ze heette Sally.

Net als de vorige dag vroeg Nora haar: ‘Waar is mijn moeder?’

Sally’s glimlach was een en al klantenservice: toegeeflijk en ontwapenend. ‘Hoe hebt u geslapen, mevrouw Rodriguez?’

Nora had een valse naam genoemd toen ze werd opgenomen, want door haar contact met Eph zou ze ongetwijfeld op alle opsporingslijsten staan. ‘Heel goed,’ zei ze. ‘Dankzij het verdovende middel dat in mijn water was gedaan. Ik vroeg waar mijn moeder was.’

‘Ik denk dat ze is overgebracht naar Sunset. Dat is een gemeenschap voor gepensioneerden die met het kamp verbonden is. Dat is de normale procedure.’

‘Waar is dat? Ik wil haar zien.’

‘Het is een afzonderlijk deel van het kamp. Ik denk dat u haar op een gegeven moment wel kunt bezoeken, maar niet nu.’

‘Laat het me zien. Waar is het?’

‘Ik zou u de poort kunnen laten zien, maar... Ik ben daar zelf nooit binnen geweest.’

‘Je liegt. Of anders geloof je het echt. Dat betekent dat je liegt tegen jezelf.’

Sally was alleen maar een functionaris, een boodschapper. Nora begreep dat Sally haar niet opzettelijk probeerde te misleiden. Sally herhaalde alleen maar wat haar was gezegd. Misschien had ze geen idee en kon ze niet eens vermoeden dat ‘Sunset’ misschien heel iets anders was dan ze zeiden.

‘Alsjeblieft, luister naar me,’ zei Nora koortsachtig. ‘Het gaat niet goed met mijn moeder. Ze is ziek, ze is in de war. Ze heeft de ziekte van Alzheimer...’

‘Er wordt vast wel goed voor haar gezorgd...’

‘Ze wordt afgemaakt. Zonder enige aarzeling. Ze heeft geen nut meer voor die wezens. Maar ze is ziek, ze raakt in paniek, ze moet een bekend gezicht zien. Begrijp je dat? Ik wil haar alleen maar zien. Nog één keer.’

Dat was natuurlijk een leugen. Nora wilde hen beiden uit het kamp zien te krijgen. Maar eerst moest ze haar moeder vinden.

‘Jij bent een mens. Hoe kun je dit doen – hoe?’

Sally stak haar hand uit om een geruststellend maar mechanisch kneepje in Nora’s linkerarm te geven. ‘Ze is echt op een betere plaats, mevrouw Rodriguez. De oude mensen krijgen rantsoenen die hen gezond houden en ze hoeven daar niets voor te produceren. Eerlijk gezegd ben ik jaloers op ze.’

‘Geloof je dat werkelijk?’ vroeg Nora verbaasd.

‘Mijn vader is daar ook,’ zei Sally.

Nora pakte haar arm vast. ‘Wil je hem niet zien? Laat me zien waar het is.’

Sally voelde volkomen met haar mee – zozeer dat Nora haar een klap in haar gezicht zou willen geven. ‘Ik weet dat het moeilijk is, de scheiding. U moet nu vooral goed voor uzelf zorgen.’

‘Heb jij me dat verdovende middel toegediend?’

Alle hartelijkheid trok uit Sally’s glimlach weg en maakte plaats voor bezorgdheid. Misschien was ze bang dat Nora haar verstand verloor en dus geen productief kamplid zou kunnen worden. ‘Ik kan niet bij de medicijnen komen.’

‘Geven ze jou ook een verdovend middel?’

Sally ging daar niet op in. ‘De quarantaine is voorbij,’ zei ze. ‘U maakt nu deel uit van het gewone kamp, en ik moet u rondleiden, u met alles vertrouwd maken.’

Sally leidde haar door een kleine bufferzone in de openlucht, over een looppad onder een dekzeil tegen de regen. Nora keek naar de lucht: weer een sterrenloze nacht. Sally had papieren voor de mens bij de controlepost, een man van in de vijftig die een witte doktersjas over zijn leigrijze overall droeg. Hij bekeek de formulieren, keek even met de ogen van een douanier naar Nora en liet hen toen doorlopen.

De regen drong ondanks het dekzeil tot hen door en plensde tegen hun benen en voeten. Nora droeg sandalen zoals ze in ziekenhuizen werden gedragen, gemaakt van een soort schuimmiddel en met sponzige zolen. Sally droeg een comfortabel, zij het nat paar Saucony-sportschoenen.

Het pad van gruis kwam uit op een breed pad rond een hoge uitkijkpost, die op een reddingspost aan het strand leek. De cirkel vormde een soort naaf met vier andere paden die naar buiten staken. In de buurt stonden gebouwen in pakhuisstijl, lang en laag, met verderop gebouwen die wel wat van fabrieken weg hadden. Er stonden geen borden langs de weg. Er waren alleen pijlen van witte steen in de modderige grond. Langs de paden stonden zwakke lampen, want anders zouden de mensen hun weg niet kunnen vinden.

Een stel vampiers hield de wacht bij de rotonde, en toen Nora ze zag, moest ze een huivering bedwingen. Ze waren volkomen blootgesteld aan de elementen – kale, bleke huid zonder jas of kleren – en gaven toch geen blijk van ongemak. De zwarte regen sloeg op hun blote hoofd en schouders en liep langs hun doorzichtige huid omlaag. Met slaphangende armen keken de strigoi ernstig maar onverschillig naar de mensen die kwamen en gingen. Ze waren politieagent, waakhond en bewakingscamera in één.

‘De beveiliging ziet toe op de gang van zaken, zodat alles op een heel ordelijke manier gebeurt,’ zei Sally, die Nora’s angst en ontzetting aanvoelde. ‘Er doen zich trouwens maar heel weinig incidenten voor.’

‘Je bedoelt, mensen die zich verzetten?’

‘Verstoringen,’ zei Sally, die zich verbaasde over Nora’s veronderstelling.

Nora kreeg kippenvel bij het idee dat ze zo dicht bij de vampiers was zonder dat ze een scherp zilveren wapen bij zich had. En ze roken het. Hun stekels klikten zacht tegen hun gehemelte en ze snoven aan de lucht, gewaarschuwd door de geur van haar adrenaline.

Sally porde tegen Nora’s arm om haar te laten doorlopen. ‘We mogen hier niet treuzelen. Dat is verboden.’

Nora voelde dat de zwarte en rode ogen van de schildwachten hen volgden toen Sally haar over een lang zijpad langs de pakhuisachtige gebouwen leidde. Nora keek naar de hoge omheiningen langs het kamp: draadgaas, doorweven met oranje stormbanden, zodat het moeilijk was om van buiten het kamp naar binnen te kijken. De bovenrand van de omheining stond schuin met een hoek van vijfenveertig graden en reikte verder dan ze kon zien, al staken er hier en daar plukken prikkeldraad naar buiten als spuuglokken. Ze zou een andere uitweg moeten vinden.

Voorbij de omheining zag ze de kale toppen van bomen in de verte. Ze wist al dat ze buiten de stad was. Er gingen geruchten over een groot kamp ten noorden van Manhattan en twee kleinere kampen op Long Island en in het noorden van New Jersey. Nora was met een kap over haar hoofd naar dit kamp gebracht, en in haar angst en door de zorgen die ze om haar moeder uitstond had ze er niet aan gedacht de reistijd te schatten.

Sally leidde Nora naar een schuifhek van draadgaas, vier meter hoog en minstens zo breed. Het hek zat op slot en werd bemand door twee vrouwelijke wachters in een hokje, die Sally vriendelijk toeknikten en samen het hek van het slot haalden en openduwden tot het net breed genoeg was om hen door te laten.

Binnen stond een grote barak die op een streekziekenhuis leek. Daarachter stonden tientallen kleine stacaravans in rijen als op een keurige camping.

Ze liepen de barak in en kwamen in een grote gemeenschappelijke ruimte die leek op een kruising van een luxe wachtkamer en de hal van een studentenhuis. Er werd een oude aflevering van Frasier afgespeeld, en de ingeblikte lach klonk vals, alsof de spot werd gedreven met de zorgeloze mensen van vroeger.

Op stoelen met pastelkleurige kussens zaten een stuk of tien vrouwen in schone witte overalls, in tegenstelling tot de vaalgrijze van Nora en Sally. Aan hun uitpuilende buiken was te zien dat ze al een hele tijd zwanger waren. En dan was er nog iets: ze mochten hun haar laten groeien, dat dik en weelderig was door de zwangerschapshormonen.

En toen zag Nora het fruit. Een van de vrouwen at een zachte, sappige perzik die rood dooraderd was aan de binnenkant. Het speeksel liep Nora in de mond. De enige verse, niet ingeblikte vruchten die ze het afgelopen jaar had gegeten, waren beurse appelen van een stervende boom op een binnenplaats in Greenwich Village geweest. Ze had de lelijke plekken met een mesje uit een multitool weggesneden, tot het overgebleven fruit eruitzag alsof het al opgegeten was.

Blijkbaar had haar verlangen op haar gezicht te lezen gestaan, want zodra de zwangere vrouw Nora aankeek, wendde ze onbehaaglijk haar ogen af.

‘Wat is dit?’ vroeg Nora.

‘De kraamzone,’ zei Sally. ‘Hier kunnen zwangere vrouwen aansterken en brengen ze uiteindelijk hun baby ter wereld. De stacaravans buiten zijn de beste woonverblijven op het hele terrein, met de meeste privacy.’

‘Hoe komen ze aan...’ Nora dempte haar stem. ‘... het fruit?’

‘Zwangere vrouwen krijgen ook de beste voedselrantsoenen. En zolang ze zwanger zijn en borstvoeding geven, hoeven ze geen bloed af te staan.’

Gezonde baby’s. De vampiers moesten het ras en hun bloedvoorraad op peil houden.

Sally ging verder: ‘U bent een van de gelukkigen, de twintig procent van de bevolking met bloedgroep B-positief.’

Nora kende natuurlijk haar bloedgroep wel. B-positieven waren de slaven die gelijker waren dan de anderen. De beloning die ze kregen, bestond uit internering in een kamp, herhaaldelijk bloed geven en gedwongen voortplanting.

‘Hoe kunnen ze een kind in deze wereld zetten, de wereld zoals die nu is? In dit zogeheten kamp? In gevangenschap?’

Sally keek alsof ze zich voor Nora geneerde. ‘U zult tot het besef komen dat het baren van kinderen een van de weinige dingen is die het leven hier de moeite waard maken, mevrouw Rodriguez. Een paar weken kampleven en u voelt zich vast heel anders. Wie weet, misschien verheugt u zich dan zelfs hierop.’ Sally schoof haar grijze mouw omhoog en liet ronde blauwe plekken zien die eruitzagen als vreselijke bijensteken, paarsig bruin. ‘Elke vijf dagen een halve liter.’

‘Zeg, ik wil je niet persoonlijk beledigen, maar...’

‘Weet u, ik probeer u te helpen,’ zei ze. ‘U bent nog jong genoeg. U hebt mogelijkheden. U kunt zwanger worden en een baby ter wereld brengen. Een leven opbouwen in dit kamp. Sommigen van ons... zijn niet zo fortuinlijk.’

Nora zag dit alles even vanuit Sally’s perspectief. Ze begreep dat Sally en alle anderen door bloedverlies en ondervoeding waren verzwakt en dat ze geen vechtlust meer over hadden. Ze begreep hun wanhoop, hun hopeloosheid, het gevoel dat ze om het afvoerputje heen cirkelden – en dat het vooruitzicht van een bevalling hun enige bron van hoop en trots was.

Sally ging verder: ‘En iemand als u, die dit zo smakeloos vindt, stelt het dan misschien wel op prijs dat ze maanden achtereen van de soort is gescheiden.’

Nora wilde zeker weten dat ze het goed had gehoord. ‘Gescheiden? Zijn er geen vampiers in de zone voor zwangere vrouwen?’ Ze keek om zich heen en besefte dat het waar was. ‘Waarom niet?’

‘Weet ik niet. Het is een strikte regel. Ze mogen hier niet komen.’

‘Een regel?’ Nora deed haar best het te begrijpen. ‘Moeten de zwangere vrouwen bij vampiers vandaan gehouden worden, of moeten de vampiers bij zwangere vrouwen vandaan gehouden worden?’

‘Zoals ik al zei: ik weet het niet.’

Er klonk een toon als van een deurbel, en de vrouwen legden hun fruit of lectuur weg en kwamen uit hun stoel.

‘Wat is dat?’ vroeg Nora.

Sally was ook een beetje meer rechtop gaan staan. ‘De kampdirecteur. Ik raad u dringend aan u zo goed mogelijk te gedragen.’

Integendeel: Nora zocht naar een plaats om heen te rennen, een deur, een vluchtweg. Maar het was te laat. Er verscheen een contingent kampfunctionarissen, mensen, bureaucraten, gekleed in informele zakenpakken, geen overalls. Ze liepen door het middenpad en keken met nauw verholen walging naar de gedetineerden. Nora dacht dat het een inspectie was, en nog een onverwachte ook.

Ze werden gevolgd door twee kolossale vampiers, die op hun armen en hals nog tatoeages uit hun menselijke tijd hadden. Ooit criminelen, veronderstelde Nora, en nu hooggeplaatste bewakers in deze bloedfabriek. Beiden hadden een druipnatte zwarte paraplu, en dat vond Nora vreemd – vampiers die iets om regen gaven – totdat de laatste man achter hen binnenkwam, blijkbaar de kampdirecteur. Hij droeg een prachtig, modderloos, oogverblindend wit pak. Pas gewassen, schoner dan alle kledingstukken die Nora in maanden had gezien. De getatoeëerde vampiers vormden de lijfwachten van deze kampcommandant.

Hij was oud en had een wit snorretje en een spitse baard, wat hem op een oude duivel liet lijken – ze stikte bijna bij de aanblik. Ze zag medailles op de borst van het witte pak. Het geheel zou een admiraal niet misstaan.

Nora keek ongelovig naar hem. Ze keek met zoveel verbijstering dat het meteen de aandacht trok. En nu was het te laat; ze kon zich niet meer afwenden.

Ze zag de herkenning op zijn gezicht, en meteen verspreidde een gevoel van misselijkheid zich als plotselinge koorts door haar hele lichaam.

Hij bleef staan en keek even ongelovig naar haar als zij naar hem. Toen draaide hij zich abrupt opzij en liep naar haar toe, gevolgd door de getatoeëerde vampiers. De oude man kwam op haar af met zijn handen op zijn rug. Zijn ongeloof ging over in een sluwe glimlach.

Het was dr. Everett Barnes, ooit directeur van de Centers for Disease Control and Prevention. Nora’s vroegere baas, die nu, twee jaar na de val van de overheid, nog steeds het uniform droeg dat symbool stond voor de oorsprong van de Centers, die ooit als onderdeel van de Amerikaanse marine waren opgericht.

‘Dr. Martinez,’ zei hij met zijn zachte zuidelijke accent. ‘Nora... Nee maar, wat een mooie verrassing.’

==

De Meester

==

ZACK HOESTTE EN kokhalsde toen de kamferlucht achter in zijn keel brandde en in zijn gehemelte binnendrong. Zijn ademhaling kwam terug; zijn hart ging langzamer slaan. Hij keek op naar de Meester – die in de vorm van de popster Gabriel Bolivar tegenover hem stond – en glimlachte.

’s Nachts werden de dieren in de dierentuin erg actief. Hun instinct zette hen dan aan tot de jacht, al zou daar achter de tralies nooit iets van komen. Als gevolg daarvan was de nacht vol geluiden. Apen krijsten en roofkatten brulden. Er waren nu mensen die de dieren verzorgden en de paden schoonmaakten. Die beloning had Zack gekregen voor zijn jachtprestaties.

De jongen was een vrij goede schutter geworden en de Meester beloonde elk dodelijk schot met een nieuw privilege. Zack was nieuwsgierig naar meisjes, of beter gezegd: vrouwen. De Meester zorgde ervoor dat er een paar naar hem toe werden gebracht. Niet om te praten. Zack wilde naar hen kijken. Meestal vanaf een plaats waar ze hem niet konden zien. Niet dat hij zo verlegen of bang was, maar hij was sluw en wilde niet gezien worden. Hij wilde hen niet aanraken. Nog niet. Maar hij keek naar hen – ongeveer zoals hij naar de sneeuwpanter in zijn kooi had gekeken.

In al zijn jaren op deze aarde had de Meester bijna nooit zoiets meegemaakt; de kans om het lichaam dat hij zou bewonen met zoveel zorg, zoveel aandacht op te kweken. Honderden jaren lang had de Meester, zelfs wanneer hij de bescherming van machtigen genoot, zich schuilgehouden en zich in het verborgene gevoed. Hij was zijn vijanden uit de weg gegaan en had zich ingehouden omdat hij een bestand met de Ouden had gesloten. Maar nu was de wereld nieuw en had hij een menselijk huisdier.

De jongen was intelligent en zijn ziel was volkomen toegankelijk. De Meester was een expert op het gebied van manipulatie. Hij wist hoe hij de hebzucht, de verlangens en de rancunes van anderen kon gebruiken – en op dit moment had hij een goddelijk lichaam. Bolivar was een echte popster en je zou kunnen zeggen dat de Meester dat nu ook was.

Als de Meester liet doorschemeren dat Zack intelligent was, zou de jongen meteen intelligenter worden: hij zou zich gestimuleerd voelen om de Meester het allerbeste te geven dat hij had. En als de Meester liet doorschemeren dat de jongen wreed en sluw was, zou de jongen die eigenschappen ook aannemen, alleen om hem te behagen. In de loop van de maanden, in de vele nachten van gesprekken, trainde de Meester de jongen, liet hij de duisternis opbloeien die de jongen al in zijn hart had. En de Meester voelde iets wat hij in geen eeuwen had gevoeld: hij voelde zich bewonderd.

Voelde het zo aan om een menselijke vader te zijn, en was het altijd zo’n gigantische onderneming om vader te zijn? De ziel van je dierbare kneden naar je eigen beeltenis, naar je eigen schaduw?

Het einde was nabij. De beslissende tijden. De Meester voelde het in het ritme van het universum, in de kleine voortekenen, in de cadans van de stem van God. De Meester zou nog één lichaam bewonen, voor altijd, en zijn heerschappij op aarde zou voortduren. Want wie zou de Meester met de duizend ogen en de duizend monden kunnen tegenhouden? De Meester die nu macht had over de legers en de slaven en voor wie de hele wereld bang was?

Simpelweg via gedachten kon hij zijn wil onmiddellijk kenbaar maken in het lichaam van een luitenant in Dubai of Frankrijk. Hij kon bevel geven tot de uitroeiing van duizenden, en niemand zou het weten, want de media bestonden niet meer. Wie zou proberen zo’n bevel in de openbaarheid te brengen? Wie zou daarin slagen?

En dan keek de Meester in de ogen van de jongen, in het gezicht van de jongen, en zag sporen van zijn vijand. Die ene vijand die het nooit zou opgeven, hoe onbeduidend hij ook was.

Goodweather.

De aanslagen die Goodweather en zijn groep pleegden, stelden heel weinig voor – je kon ze hooguit vandalisme noemen. Maar er werd gepraat over wat ze deden – er werd over hen gemompeld in de kampen en de fabrieken en ze werden telkens meer verheerlijkt. Ze waren een symbool geworden. En de Meester wist hoe belangrijk symbolen waren. In Nacht Nul had hij ervoor gezorgd dat veel gebouwen in vlammen opgingen in elke stad die hij in bezit nam. Hij wilde dat de as en het gesmolten metaal op de grond bleven liggen en een lappendeken van macht vormden op de plattegronden van de stad. De puinhopen moesten de mensen herinneren aan zijn wil.

Er waren nog meer dissidenten – drugshandelaren, smokkelaars, plunderaars – maar dat waren anarchistische figuren die de plannen van de Meester nooit dwarsboomden, en dus maakte de Meester zich niet druk om wat ze deden. Maar Goodweather was anders. Hij en zijn groep waren restanten van Setrakians aanwezigheid op aarde, en daardoor was alleen al het feit dat ze bestonden een belediging voor de macht van de Meester.

Aan de andere kant had de Meester een gijzelaar die Goodweather naar hem toe zou lokken.

De Meester glimlachte naar de jongen. En de jongen glimlachte terug.

==

Forensische Dienst, Manhattan

==

NA DE EXPLOSIE in het Bellevue-ziekenhuis was Eph naar het noorden gegaan langs de East River Drive, met de achtergelaten auto’s en vrachtwagens als dekking. Hij draafde zo snel als met zijn pijnlijke heup en gewonde been mogelijk was en liep tegen de aangegeven richting in over een oprit naar 30th Street terug. Hij wist dat hij werd achtervolgd, waarschijnlijk ook door jeugdige voelers, die vreemde, blinde telepathische speurvampiers die zich op alle vier ledematen voortbewogen. Hij haalde zijn nachtkijker tevoorschijn en liep vlug terug naar de Forensische Dienst. Dat zou de laatste plaats zijn waar de vampiers zouden zoeken: een gebouw waar ze kortgeleden waren binnengedrongen en dat ze helemaal hadden doorzocht.

Zijn oren galmden nog na van de daverende explosie. Enkele autoalarmen toeterden en schetterden, en er lagen verse glasscherven op straat, afkomstig uit hoge ramen die verbrijzeld waren door de kracht van de ontploffing. Toen hij bij de hoek van 30th Street en First Avenue kwam, zag hij brokken metselwerk op straat liggen. Een voorgevel van een gebouw was voor een deel ingestort. Toen hij dichterbij kwam, zag hij in het groene licht van zijn nachtkijker twee benen achter twee oude verkeerszuilen vandaan steken.

Blote benen, blote voeten. Een vampier die op zijn buik naast het trottoir lag.

Eph ging langzamer lopen, om de zuiltjes heen. Hij zag de vampier tussen het baksteen en beton liggen. Het witte, van wormen vergeven bloed vormde een plasje onder zijn naar beneden gekeerde gezicht. De vampier was niet vernietigd: er kronkelden nog subcutane wormen onder zijn huid, dus zijn bloed stroomde nog. Blijkbaar was dit gewonde schepsel bewusteloos, of hoe dat bij de ondoden ook maar ging.

Eph zocht naar het grootste brok metselwerk. Hij tilde het boven zijn hoofd om het karwei af te maken... totdat er opeens een gruwelijke nieuwsgierigheid bij hem opkwam. Hij gebruikte zijn zware schoen om de strigoi op zijn rug te rollen, en het wezen bleef stil liggen. Het moest het rommelen van de losse bakstenen hebben gehoord en omhoog hebben gekeken, want zijn gezicht was ingedeukt.

Het brok metselwerk werd zwaar in Ephs handen, en hij liet het zakken en gooide het op het trottoir, nog geen halve meter bij het hoofd van het schepsel vandaan. Geen reactie.

Het gebouw van de Forensische Dienst stond aan de overkant. Het was een groot risico, maar als het wezen inderdaad blind was, zoals het leek, kon de Meester niet door zijn ogen kijken. En als zijn hersenen ook waren beschadigd, kon het helemaal niet met de Meester communiceren en kon het niet worden opgespoord.

Eph kwam vlug in actie, voordat hij zichzelf op andere gedachten kon brengen. Hij stak zijn handen onder de oksels van het schepsel, lette er goed op dat hij niet in de kleverige bloedplas stapte, en trok hem naar de overkant van de straat en naar de ingang van het mortuarium in het souterrain.

Binnen schoof hij een keukentrapje naar zich toe om de vampier op een sectietafel te kunnen leggen. Hij werkte snel, bond de polsen van het wezen met rubberen slangen onder de tafel aan elkaar vast en bevestigde de enkels op dezelfde manier aan de tafelpoten.

Eph keek naar de strigoi die languit op de onderzoekstafel lag. Ja, hij stond nu inderdaad op het punt om dit te doen. Hij pakte het lange pathologenschort uit de kast en trok rubberhandschoenen aan. Toen maakte hij de handschoenen met tape aan zijn mouwen vast, en zijn broekspijpen aan de bovenkant van zijn schoenen, zodat hij nu helemaal ingepakt was. In een kast boven een van de spoelbakken vond hij een doorzichtig plastic spatscherm, dat hij voor zijn gezicht zette. Toen haalde hij een verrijdbaar tafeltje en legde daar meer dan tien verschillende roestvrijstalen instrumenten op, stuk voor stuk snijgereedschap.

Terwijl hij naar de vampier keek, kwam die bij bewustzijn. Het wezen bewoog eerst enigszins en draaide zijn hoofd heen en weer. Het voelde de rubberen slangen waarmee het was vastgebonden en verzette zich ertegen door zijn middel telkens omhoog te duwen van de tafel. Eph sloeg een ander stuk slang om het middel heen en onder de tafel door, en legde er ook een om zijn hals. Hij knoopte de slangen stevig vast onder de tafel.

Vanachter het hoofd van het schepsel gebruikte Eph een sonde om naar de stekel te porren. Hij hield rekening met de mogelijkheid dat die nog steeds functioneerde, zelfs nu het hele gezicht was ingedeukt. Hij zag de keel van de vampier bewegen en hoorde klikgeluiden in de kaak: blijkbaar probeerde het wezen zijn steekmechanisme te gebruiken. Maar de onderkaak was inwendig beschadigd. Nu moest Eph alleen nog op zijn hoede zijn voor de bloedwormen, en daarom hield hij zijn Luma-lamp dicht bij de hand.

Hij haalde de scalpel over de keel van het wezen, opende hem rondom de luchtpijp en trok de plooien weg. Eph ging heel voorzichtig te werk. Hij zag de keel stuiptrekkende bewegingen maken; de kaken probeerden van elkaar te komen. De vlezige stekel bleef ingetrokken en slap. Eph pakte de smalle punt met een klemmetje vast en trok eraan. De stekel liet zich gemakkelijk uitrekken. Het wezen probeerde hem weer te beheersen; de spier aan de onderkant trilde.

Voor zijn eigen veiligheid pakte Eph zijn zilveren mesje en amputeerde het uitsteeksel.

Het wezen kromp ineen alsof er een hevige pijn door hem heen schoot en scheidde een kleine hoeveelheid ontlasting af, waarvan de ammoniaklucht in Ephs neus prikte. Er liep wit bloed uit de incisies in de keel; de bijtende vloeistof sijpelde over de uitgerekte rubberen slang.

Eph droeg het kronkelende orgaan naar een werkblad, waar hij het naast een digitale weegschaal legde. Hij bekeek het met een lichtgevend vergrootglas, en terwijl het daar als de afgehakte staart van een hagedis lag te kronkelen, zag hij de kleine dubbele punt aan het eind. Eph sneed het orgaan in de lengte door en trok toen het roze vlees weg, zodat de verwijde, gevorkte kanalen bloot kwamen te liggen. Hij wist al dat een van die kanalen, telkens wanneer een vampier een slachtoffer stak, niet alleen de met het virus besmette parasitaire worm aanvoerde, maar ook een verdovend middel en een mengsel van antistollingsmiddelen. Via het andere kanaal werd het bloed uit het slachtoffer overgeheveld. De vampier zoog het bloed niet uit zijn menselijke slachtoffer, maar vertrouwde op natuurwetten. Het tweede stekelkanaal vormde een vacuümachtige verbinding waardoor slagaderlijk bloed even gemakkelijk werd aangetrokken als wanneer water omhoog kroop door de steel van een plant. De vampier kon die capillaire werking zo nodig bespoedigen door de onderkant van de stekel als een zuiger te gebruiken. Het was verbijsterend dat dit complexe biologische systeem uit radicale endogene groei was voortgekomen.

Het menselijk bloed bestaat voor meer dan vijfennegentig procent uit water. De rest bestaat uit eiwitten, suikers en mineralen, maar vet zit er niet in. Voor kleine bloedzuigers als muskieten, teken en andere geleedpotigen was het helemaal geen probleem om zich met bloed in leven te houden. Hoe efficiënt de getransmuteerde lichamen van de vampiers ook waren, ze waren grote bloedzuigers en moesten een gestage hoeveelheid bloed tot zich nemen om niet uitgehongerd te raken. En omdat menselijk bloed voor het grootste deel uit water bestond, scheidden ze veel afvalstoffen af, ook als ze zich voedden.

Eph liet de opengelegde stekel op het werkblad achter en liep naar de vampier terug. Het zuurrijke witte vampierbloed had zich door de slang om de hals gevreten, maar de vampier maakte minder spartelbewegingen. Eph opende de borst van het wezen. Hij maakte een klassieke Y-incisie van het borstbeen naar het middel. Toen hij tussen de verkalkte botten van de ribbenkast door keek, zag hij dat het inwendige van de borst in kwadranten, of kamers, was gemuteerd. Hij was al lang geleden tot de veronderstelling gekomen dat het hele spijsverteringskanaal veranderd was door het vampirisch ziektesyndroom, maar nog nooit eerder had hij de borstholte in zijn volgroeide vorm gezien.

De wetenschapper in hem vond het heel bijzonder.

De mens in hem vond het absoluut weerzinwekkend.

Hij hield op met snijden toen hij voetstappen op de verdieping boven hem hoorde. Harde stappen – van schoenen. Sommige vampiers droegen ze nog steeds, aangezien schoeisel van goede kwaliteit het langer uithield dan de meeste kledingstukken. Hij keek naar het ingedeukte hoofd van de vampier en hoopte dat hij het bereik van de Meester niet had onderschat en niet zonder het zelf te weten een gevecht had uitgelokt.

Eph pakte zijn lange zwaard en lamp. Hij ging in een nis bij de deur van de koelruimte staan, vanwaar hij een goed zicht op de trap had. Het had geen zin dat hij zich verstopte; vampiers konden het kloppen van een mensenhart horen, het stromen van het rode bloed waarnaar ze hunkerden.

De voetstappen kwamen langzaam naar beneden – tot aan de laatste paar treden, die ze vlug afdaalden. Toen werd de deur open geschopt. Eph zag een flikkering van zilver, een lang zwaard als het zijne, en wist meteen wie het was – en ontspande.

Fet zag Eph tegen de muur staan en kneep zijn ogen samen zoals hij altijd deed. De verdelger droeg een wollen broek en een donkerblauwe parka. De leren gespriem van zijn tas hing over zijn borst. Hij trok zijn capuchon naar achteren om de rest van zijn grauwe gezicht te laten zien en stak zijn zwaard in de schede.

‘Vasiliy?’ zei Eph. ‘Wat doe jij hier nou?’

Fet zag Ephs schort en handschoenen en keek toen naar de nog levende strigoi die opengesneden op de tafel lag.

‘Wat doe jíj hier?’ vroeg Fet, terwijl hij de schede met zijn zwaard liet zakken. ‘Ik ben vandaag net aangekomen...’

Eph ging bij de muur vandaan en stak zijn eigen zwaard weer in de wapentas op de vloer. ‘Ik onderzoek deze vampier.’

Fet liep naar de tafel en keek naar het ingedeukte gezicht van het wezen. ‘Heb jij dat gedaan?’

‘Nee. Niet rechtstreeks. Hij is getroffen door een brok vallend beton, nadat ik een ziekenhuis had opgeblazen.’

Fet keek Eph aan. ‘Dat heb ik gehoord. Was jij dat?’

‘Ze hadden me in het nauw gedreven. Bijna.’

Eph was opgelucht geweest zodra hij Vasiliy zag, maar hij voelde ook dat zijn spieren zich samentrokken van woede. Hij bleef aan de grond genageld staan. Wist niet wat hij moest doen. Moest hij de rattenverdelger omhelzen? Of hem in elkaar slaan?

Fet keek weer naar de strigoi op de tafel en huiverde bij de aanblik. ‘En dus besloot je hem hierheen te brengen. Om met hem te spelen.’

‘Ik zag een gelegenheid om antwoord te krijgen op een aantal vragen over het biologische systeem van onze tegenstanders.’

‘Het lijkt mij eerder martelen,’ zei Fet.

‘Nou, dat is dan het verschil tussen een verdelger en een wetenschapper.’

‘Misschien wel,’ zei Fet. Hij liep om de tafel heen en keek Eph vanaf de andere kant aan. ‘Of misschien weet jij het verschil niet. Misschien heb je dit ding maar gegrepen omdat je de Meester niets kunt doen. Je beseft toch wel dat dit schepsel je niet zal vertellen waar je zoon is?’

Eph vond het niet prettig als ze Zack hem op die manier voor de voeten wierpen. Voor Eph stond er in deze strijd iets op het spel wat geen van de anderen begreep. ‘Ik bestudeer zijn biologische systeem in de hoop dat ik daar zwakheden in vind. Iets waar we gebruik van kunnen maken.’

Fet bleef bij het opengesneden lichaam van de vampier tegenover Eph staan. Hij zei: ‘We weten wat ze zijn. Natuurkrachten die in ons binnendringen en onze lichamen gebruiken. Die zich met ons voeden. Ze zijn geen raadsel meer voor ons.’

Het wezen kreunde zacht en bewoog op de tafel. Het stak zijn heupen naar voren en zijn borst omhoog, alsof het de geslachtsdaad bedreef met een onzichtbare partner.

‘Jezus, Eph. Maak dat rotding kapot.’ Fet deinsde van de tafel terug. ‘Waar is Nora?’

Hij had geprobeerd het nonchalant te laten klinken, maar dat was hem niet gelukt.

Eph haalde diep adem. ‘Ik denk dat haar iets is overkomen.’

‘Wat bedoel je met “iets”? Vertel op.’

‘Toen ik hier terugkwam, was ze weg. Haar moeder ook.’

‘Weg waarheen?’

‘Ik denk dat ze zijn verjaagd. Ik heb daarna niets meer van haar gehoord. Als jij ook niets hebt gehoord, is er iets gebeurd.’

Fet staarde hem aan. ‘En je dacht dat je dan het beste hier kon blijven om zo’n verrekte vampier open te snijden?’

‘Ja, hier blijven en wachten tot een van jullie met me in contact kwam.’

Fet trok een kwaad gezicht. Hij had zin om Eph te slaan – hem te slaan en tegen hem te zeggen wat een waardeloze kerel hij was. Eph had alles en Fet had niets, en toch had Eph steeds weer zijn goede fortuin verspild of was hij vergeten dat hij het had. Ja, hij zou die kerel heel graag een paar klappen verkopen. In plaats daarvan slaakte hij een diepe zucht en zei: ‘Vertel me precies wat er is gebeurd.’

Eph liep met hem naar boven en liet hem de omgegooide stoel en Nora’s achtergebleven lamp, kleren en wapentas zien. Hij keek in Fets ogen en zag ze branden. Gezien het bedrog dat Fet en Nora hadden gepleegd, had Eph gedacht dat het hem wel goed zou doen om Fet te zien lijden – maar dat was niet zo. Niets aan dit alles deed hem goed. ‘Het is erg,’ zei Eph.

‘Erg,’ zei Fet. Hij draaide zich om naar de ramen en keek uit over de stad. ‘Is dat alles wat je te zeggen hebt?’

‘Wat wil je doen?’

‘Je zegt dat alsof we een keuze hebben. We moeten haar terughalen.’

‘Aha. Simpel.’

‘Ja! Simpel! Zou je niet willen dat we op zoek gingen naar jou?’

‘Ik zou het niet verwachten.’

‘O nee?’ Fet draaide zich weer naar hem om. ‘Dan hebben we blijkbaar fundamenteel verschillende ideeën over loyaliteit.’

‘Ja, blijkbaar,’ zei Eph met genoeg scherpte in zijn woorden om goed tot de ander door te dringen.

Fet zei daar niets op, maar hij bond ook niet in. ‘Dus je denkt dat ze is ontvoerd, maar niet overgegaan.’

‘Niet hier. Maar hoe kunnen we dat zeker weten? In tegenstelling tot Zack heeft ze geen Dierbare waar ze achteraan kan gaan. Zo is het toch?’

Weer een steek onder water. Eph kon het niet laten. De computer met hun intieme communicatie stond daar op het bureau.

Fet begreep nu dat Eph minstens een vermoeden had. Hij zou hem kunnen tarten om met een openlijke beschuldiging te komen, maar Eph zou hem dat vast niet gunnen. Daarom ging hij niet op Ephs insinuaties in en richtte hij zich zoals gewoonlijk op Ephs kwetsbare plek. ‘Ik neem aan dat je weer in Kelly’s huis bent geweest en dat je daardoor niet op het afgesproken tijdstip bij Nora in dit gebouw was? Die obsessie voor je zoon heeft je uit het lood geslagen, Eph. Zeker, hij heeft je nodig. Maar wij hebben je ook nodig. Zíj heeft je nodig. Dit is niet alleen een kwestie van jou en je zoon. Anderen rekenen op je.’

‘En jij dan?’ zei Eph. ‘Je obsessie voor Setrakian. Daarom ging je naar IJsland. Je deed wat je denkt dat hij zou hebben gedaan. Heb je alle raadsels in de Occido Lumen al opgelost? Nee? Dat dacht ik al. Je had net zo goed hier kunnen zijn, maar jij moest zo nodig in de schoenen van de oude man gaan staan. Jij moest zo nodig voor zijn discipel spelen.’

‘Ik nam een risico. Soms moeten we geluk hebben.’ Fet zweeg en stak zijn handen omhoog. ‘Maar... vergeet dat alles nu maar. Concentreer je op Nora. Zij is nu ons enige probleem.’

Eph zei: ‘In het gunstigste geval zit ze in een zwaar bewaakt bloedkamp. Gesteld dat we erachter komen in welk kamp, dan hoeven we alleen maar naar binnen te gaan, haar te vinden en weer naar buiten te gaan. Ik kan me wel gemakkelijker manieren voorstellen om zelfmoord te plegen.’

Fet pakte Nora’s spullen op. ‘We hebben haar nodig. Zo simpel ligt het. We kunnen het ons niet veroorloven iemand te verliezen. Als we ooit een kans willen maken onszelf uit deze puinhoop te verlossen, moeten we alle hens aan dek hebben.’

‘Fet, we maken het nu al twee jaar mee. Het systeem van de Meester heeft wortel geschoten. We zijn verloren.’

‘Mis. Ik mag dan niet verder zijn gekomen met de Occido Lumen, maar dat wil nog niet zeggen dat ik met lege handen terug ben gekomen.’

Eph vroeg zich af wat hij bedoelde. ‘Eten?’

‘Dat ook,’ zei Fet.

Eph was niet in de stemming voor raadselspelletjes. Trouwens, zodra het over eten ging, liep het water hem in de mond en trok zijn buik zich samen als een vuist. ‘Waar?’

‘In een koelbox, hier in de buurt verstopt. Je kunt me helpen dragen.’

‘Waarheen dragen?’

‘Naar een ander deel van de stad,’ zei Fet. ‘We moeten Gus halen.’

==

Staatsburg, New York

==

NORA ZAT OP de achterbank van een auto die met grote snelheid door het regenachtige landschap van de staat New York reed. De bekleding was donker en schoon, maar de vloermatten waren vuil van de ingelopen modder. Nora zat helemaal rechts, ineengedoken in de hoek, niet wetend wat er zou komen.

Ze wist niet waar ze heen werd gebracht. Na haar schokkende ontmoeting met haar vroegere baas Everett Barnes was Nora door twee kolossale vampiers naar een kamer met douches zonder gordijn gebracht. De vampiers bleven naast elkaar bij de enige deur staan. Ze had zich kunnen verzetten, had kunnen weigeren, maar het leek haar beter om te doen wat er gezegd werd en af te wachten wat er zou komen. Misschien kwam er nog een betere kans om te ontsnappen.

En dus kleedde ze zich uit en ging ze onder de douche staan. In het begin was ze verlegen, maar toen ze naar de grote vampiers terugkeek, zag ze dat die met hun typische lege blik naar de achterste muur keken en geen enkele belangstelling voor het menselijk uiterlijk hadden.

Het koude douchewater – ze kon het niet warm krijgen – voelde vreemd aan op haar kale hoofdhuid. De naalden van koud water prikten in die huid, en het water liep onbelemmerd over haar nek en naakte rug omlaag. Het water voelde goed aan. Nora pakte een half stuk zeep dat in een inham in de tegels lag. Ze zeepte haar handen, hoofd en blote buik in; dat ritueel deed haar goed. Ze waste haar schouders en hals, onderbrak dat even om de zeep dicht onder haar neus te houden – rozen en seringen, iets uit het verleden. Iemand had ergens dit stuk zeep gemaakt. Net als duizenden andere stukken zeep, en die waren verpakt en getransporteerd op een normale dag met verkeersopstoppingen, schoolverzuim en gehaaste lunches. Iemand had gedacht dat het stuk zeep met rozen- en seringengeur goed zou verkopen en had het vervolgens ontworpen – de vorm, de geur, de kleur – om vanaf de volle schappen van een Kmart of Walmart de aandacht te trekken van huisvrouwen en moeders. En nu was dat stuk zeep hier – in een fabriek waar mensen werden verwerkt. Een archeologisch voorwerp dat naar rozen en seringen rook, en naar tijden die voorbij waren.

Een nieuwe grijze overgooier lag opgevouwen op een bank midden in de ruimte, met daarbovenop een katoenen slipje. Ze kleedde zich aan en werd door de quarantaineafdeling naar de hoofdingang gebracht. Boven haar stond op een boogpoort van roestend ijzer het woord L I B E R T Y. De auto kwam, gevolgd door een tweede auto. Nora ging achter in de eerste auto zitten; er stapte niemand in de tweede auto.

Een glasachtige scheidingswand van hard plastic scheidde de chauffeuse van haar passagier. Dat was een mens van begin twintig; ze droeg een chauffeurspak met pet. Haar haar was onder de achterkant van haar pet afgeschoren, zodat Nora aannam dat ze kaal was en dus misschien zelf ook in het kamp zat. Aan de andere kant had ze een roze huid in haar nek en hadden haar handen ook een gezonde kleur, zodat het sterk de vraag was of ze een gewone bloeder was.

Nora draaide zich weer om. Ze werd geobsedeerd door de volgauto, al sinds ze bij het kamp vandaan waren gereden. Door de schittering van de koplampen in de donkere regen zou ze het niet met zekerheid kunnen zeggen, maar aan de houding van de bestuurder meende ze te kunnen zien dat het een vampier was. Misschien was het een ondersteunende auto voor het geval ze een vluchtpoging deed. Haar eigen deuren waren ontdaan van hun binnenpanelen en armsteunen. Het slot en de draaihendel voor het raam waren verwijderd.

Ze verwachtte een lange rit, maar niet meer dan vier of vijf kilometer buiten het kamp sloeg de auto af en reden ze door een open poort. Uit de nevelige schemering aan het eind van een lange, bochtige oprijlaan verrees een huis dat groter en imposanter was dan de meeste huizen die ze ooit had gezien. Als een Europees landhuis verhief het zich uit het landschap van de staat New York. Bijna elk raam was warm geel verlicht, alsof er een feest werd gegeven.

De auto stopte. De chauffeuse bleef achter het stuur zitten. Een butler kwam naar buiten met twee paraplu’s, waarvan hij er een boven zijn hoofd hield. Hij trok Nora’s portier open en schermde haar tegen de vuile regen af toen ze uit de auto stapte en met hem de gladde marmeren trap op liep. Binnen zette hij de paraplu’s weg en pakte hij een witte handdoek van een rek, waarna hij zich op een knie liet zakken om haar bemodderde voeten af te vegen.

‘Deze kant op, dr. Martinez,’ zei hij. Nora volgde hem. Haar blote voetzolen maakten bijna geen geluid op de koele vloer van een brede gang. Felverlichte kamers met roosters in de vloer waar warme lucht uit kwam, de aangename geur van schoonmaakmiddelen. Het was allemaal zo beschaafd, zo menselijk. Dat wil zeggen: zo droomachtig. Het verschil tussen het bloedkamp en dit landhuis was als het verschil tussen as en satijn.

De butler trok twee deuren open, en ze zag een weelderige eetkamer met een lange tafel waarop aan een van de hoeken voor twee personen was gedekt. De borden hadden geribbelde gouden randen en een klein wapenschild in het midden. Het glaswerk was van kristal, maar het tafelzilver was van roestvrij staal – niet van zilver. Dat was blijkbaar de enige concessie die in het hele landhuis aan de realiteit van een door vampiers geleide wereld werd gedaan.

Tegenover de twee borden stonden een koperen schaal met heerlijke pruimen, een porseleinen mand met allerlei soorten gebak en twee schalen met chocoladetruffels en andere heerlijke zoetigheden. De pruimen riepen naar haar. Ze stak haar hand naar de schaal uit, maar hield zich in, want ze herinnerde zich het gedrogeerde water dat ze haar in het kamp hadden gegeven. Ze moest de verleiding weerstaan en ondanks haar honger verstandige keuzes maken.

Ze ging niet zitten, maar bleef op haar blote voeten staan. Ergens in het huis was vaag muziek te horen. Er was een tweede deur aan de andere kant van de kamer, en ze dacht erover de knop te proberen. Maar ze voelde zich gadegeslagen. Ze keek of ze camera’s zag, maar zag ze niet.

De tweede deur ging open. Barnes kwam binnen, opnieuw in dat formele, spierwitte admiraalsuniform. Zijn huid glansde gezond en roze om zijn korte witte Van Dyke-baardje heen. Nora was bijna vergeten hoe gezond een weldoorvoed mens er kon uitzien.

‘Wel,’ zei hij, terwijl hij langs de tafel naar haar toe liep. Hij hield een van zijn handen in zijn zak, als een echte landheer. ‘Dit is een veel aangenamer omgeving om onze kennismaking te hernieuwen, nietwaar? Het kampleven is zo somber. Dit huis is mijn vlucht uit de werkelijkheid.’ Hij maakte een gebaar naar de kamer en het huis als geheel. ‘Natuurlijk is het te groot voor mij alleen. Maar als het op aanzienlijke huizen aankomt, heeft alles op het menu dezelfde prijs, dus waarom zou je dan genoegen nemen met minder dan het allerbeste? Dit huis was ooit eigendom van een pornograaf, heb ik gehoord. Dit alles is dus gekocht met viezigheid. Daarom voel ik me er niet zo beroerd om.’ Toen hij glimlachte, trokken zijn mondhoeken de keurig bijgewerkte randen van zijn spitsbaardje omhoog. Intussen was hij bij haar eind van de tafel aangekomen. ‘Heb je nog niet gegeten?’ zei hij met een blik op het voedsel. Hij pakte een koekje met suikerig glazuur. ‘Ik dacht dat je uitgehongerd zou zijn.’ Hij keek trots naar al het gebak. ‘Ik laat deze dingen speciaal voor mij maken. Elke dag in een bakkerij in Queens; alleen voor mij. Als kind verlangde ik ernaar en had ik er het geld niet voor. Maar nu...’

Barnes nam een hap van het koekje. Hij ging aan het hoofd van de tafel zitten, vouwde zijn servet open en streek het glad op zijn knie.

Zodra Nora wist dat er niets met het voedsel aan de hand was, pakte ze een pruim en verslond hem in heel korte tijd. Ze pakte haar eigen servet om het sap van haar kin te vegen en nam toen nog een pruim.

‘Rotzak,’ zei ze met haar mond vol.

Barnes glimlachte vaag. Hij had iets beters van haar verwacht. ‘Goh, Nora, je komt meteen ter zake... “Realist”, dat lijkt er meer op. Of “opportunist”? Dat zou ik misschien accepteren. Misschien. Maar we leven nu in een nieuwe wereld. Degenen die dat accepteren en zich aanpassen, zijn veel beter af.’

‘Wat nobel. Een sympathisant van die... die monsters.’

‘Integendeel. Ik zou zeggen dat het me juist aan sympathie ontbreekt.’

‘Een profiteur dan.’

Hij dacht daarover na, zocht naar woorden voor beleefde conversatie, at zijn koekje op en likte over al zijn vingertoppen. ‘Misschien.’

‘Of “verrader”? Of... “klootzak”?’

Barnes sloeg met zijn vlakke hand op de tafel. ‘Genoeg,’ zei hij, en hij wuifde het woord weg zoals je met een lastige vlieg zou doen. ‘Je klampt je vast aan je zelfgenoegzaamheid, want dat is alles wat je over hebt! Maar kijk eens naar mij! Kijk naar alles wat ik heb...’

Nora nam haar blik niet van hem weg. ‘In de eerste weken hebben ze alle echte leiders gedood. De opinieleiders, de machtigen. Daardoor kreeg iemand als jíj de ruimte om omhoog te vallen naar de top. Dat kan ook niet zo’n goed gevoel zijn. Dat je de drijver in de stortbak bent.’

Barnes glimlachte. Hij deed alsof haar mening over hem er niet toe deed. ‘Ik probeer me beschaafd op te stellen. Ik probeer je te helpen. Dus ga zitten... Laten we eten... praten...’

Nora schoof de andere stoel bij de tafel vandaan om de afstand tussen haar en hem wat groter te maken.

‘Sta me toe,’ zei hij. Met een dof mes in zijn hand begon Barnes een croissant voor haar klaar te maken. Hij smeerde er boter en frambozenjam op. ‘Je gebruikt termen als “verrader” en “profiteur”, termen uit oorlogstijd. Maar als er ooit een oorlog is geweest, dan is die nu voorbij. Een paar mensen zoals jij hebben die nieuwe realiteit nog niet geaccepteerd, maar dat is een waanidee van jullie. Nou – wil dat zeggen dat we allemaal slaven moeten zijn? Is dat de enige keuze? Ik denk het niet. Er is ruimte in het midden, zelfs ruimte dicht onder de top. Voor de weinigen die over buitengewone vaardigheden beschikken en zo slim zijn daar gebruik van te maken.’ Hij legde het croissantje op haar bord.

‘Ik was vergeten hoe glad je bent,’ zei ze. ‘En hoe ambitieus.’

Hij glimlachte alsof ze hem een compliment had gegeven. ‘Nou – het leven in het kamp kan een volwaardig bestaan zijn. Je leeft niet alleen voor jezelf, maar ook voor anderen. De elementaire menselijke biologische functie – het produceren van bloed – is voor hun soort een hulpbron van het grootste belang. Denk je dat we daar geen macht aan kunnen ontlenen? Tenminste, als we het goed spelen. Als we hun kunnen laten zien dat we echte waarde hebben.’

‘Als cipier.’

‘Weer zo’n minachtende term. Jouw taal is die van de verliezers, Nora. Ik geloof dat het kamp er niet is om mensen te straffen of te onderdrukken. Het is simpelweg een voorziening, ingesteld op massaproductie en maximale efficiency. Het is mijn mening – al zie ik het als een eenvoudig feit – dat mensen vlug waardering krijgen voor een leven met duidelijk afgebakende verwachtingen. Met eenvoudige, begrijpelijke regels om te overleven. Als je geeft, zul je ontvangen. Dat is heel geruststellend. De menselijke bevolking is over de hele wereld met bijna een derde afgenomen. Dat is voor een groot deel het werk van de Meester, maar mensen vermoorden elkaar ook voor eenvoudige dingen... zoals het eten dat je voor je hebt liggen. Dus ik verzeker je: als je je helemaal overgeeft aan het kampleven, zul je merken dat het een leven zonder stress is.’

Nora negeerde de croissant die hij had gesmeerd en schonk in plaats daarvan wat citroenwater uit een kan in haar glas. ‘Ik vind het vooral angstaanjagend dat je dat blijkbaar echt gelooft.’

‘Het idee dat wij mensen op de een of andere manier meer waren dan dieren, meer dan wezens die toevallig op deze aarde waren gezet, dus dat we waren uitverkoren om hier te zijn, heeft ons in moeilijkheden gebracht. Het maakte ons gemakzuchtig en zelfingenomen. We voelden ons bevoorrecht. Als ik denk aan de sprookjes die we onszelf en elkaar over God vertelden...’

Een bediende maakte de dubbele deuren open en kwam binnen met een koperen dienblad waarop een met goudfolie omwonden fles stond.

‘Aha,’ zei Barnes, en hij schoof zijn lege glas naar de bediende toe. ‘De wijn.’

Nora zag de bediende een beetje in Barnes’ glas schenken. ‘Wat stelt dit alles voor?’ vroeg ze.

‘Priorat. Spaans. Palacios, L’Ermita, 2004. Hij zal je goed bevallen. Tegelijk met dit mooie huis heb ik een fantastische wijnkelder geërfd.’

‘Ik bedoel dit alles. Dat ik hierheen ben gebracht. Waarom? Wat wil je?’

‘Ik wil je iets aanbieden. Een geweldige kans. Iets wat je lot in dit nieuwe leven aanzienlijk kan verbeteren, misschien zelfs voorgoed.’

Nora keek naar hem terwijl hij de wijn proefde en goedkeurde en de bediende zijn glas liet vullen. Ze zei: ‘Heb je nog een chauffeur nodig? Een bordenwasser? Iemand die je wijn inschenkt?’

Barnes glimlachte met iets sluws achter die glimlach. Hij keek naar Nora’s handen alsof hij die in zijn eigen handen wilde nemen. ‘Weet je, Nora, ik heb altijd bewondering gehad voor je schoonheid. En... eerlijk gezegd heb ik altijd gevonden dat Ephraim een vrouw als jij niet verdiende...’

Nora deed haar mond open om te spreken. Er kwam geen geluid uit, alleen adem. Geluidloos blies ze alle lucht uit haar longen.

‘Natuurlijk zou het in die tijd, in een kantooromgeving, bij een overheidsinstantie... onprofessioneel zijn geweest om toenadering te zoeken tot een ondergeschikte. Dat zou seksuele intimidatie of zoiets zijn genoemd. Weet je nog, die belachelijke, onnatuurlijke regels? Hoe pietluttig de beschaving op het eind werd? Nu hebben we een meer natuurlijke orde. Hij die wil en kan... verovert en neemt.’

Nora slikte nu eindelijk en vond haar stem terug: ‘Bedoel je wat ik denk dat je bedoelt, Everett?’

Hij bloosde een beetje, alsof hij niet helemaal achter zijn lompheid stond. ‘Er zijn niet veel mensen over uit mijn vroegere leven. Of het jouwe. Zou het niet prettig zijn om nu en dan herinneringen op te halen? Dat zou heel aangenaam zijn, denk ik: ervaringen te delen die we samen hebben gehad. Anekdotes over ons werk... datums en plaatsen. Verhalen over de dingen van vroeger. We hebben zoveel met elkaar gemeen – onze professionele achtergrond, onze werkervaring. Je zou zelfs als arts kunnen werken in het kamp, als je dat wilt. Ik meen me te herinneren dat je vroeger actief bent geweest in sociaal werk. Je kunt de zieken verzorgen, hen weer productief maken. Of je kunt zelfs belangrijker werk doen, als je dat wilt. Weet je, ik heb veel invloed.’

Nora deed haar best om kalm te spreken. ‘En in ruil daarvoor?’

‘In ruil? Luxe. Comfort. Je zou hier bij mij kunnen wonen – eerst op proef. Als het niet bevalt, moeten we ons niet hebben vastgelegd. Ik denk dat het na verloop van tijd een heel goede regeling kan worden. Ik vind het jammer dat ik je niet heb gevonden voordat ze je mooie haar hadden afgeschoren. Maar we hebben pruiken...’

Hij stak zijn hand uit naar haar kale hoofd, maar Nora richtte zich snel op en trok zich terug.

‘Is je chauffeuse op deze manier aan haar baan gekomen?’ vroeg ze.

Barnes trok langzaam zijn hand terug. Er stond droefheid op zijn gezicht te lezen. Niet om hemzelf, maar om Nora, alsof ze botweg een grens was overgestoken en niet meer terug kon.

‘Nou,’ zei hij, ‘je vond het geen probleem om het aan te leggen met Goodweather, die indertijd je baas was.’

Ze was niet zozeer beledigd als wel verbaasd. ‘Dus dat is het,’ zei ze. ‘Dat stond je niet aan. Je was de baas van mijn baas. Je dacht dat jij degene was die... Het recht op de eerste huwelijksnacht – is het zoiets?’

‘Ik herinner je er alleen maar aan dat het niet de eerste keer zou zijn dat je zoiets deed.’ Hij leunde achterover en sloeg zijn benen en armen over elkaar, zoals een debater doet die het volste vertrouwen heeft in zijn kant van de discussie. ‘Dit is voor jou niet zo’n ongewone situatie.’

‘Allemachtig,’ zei Nora. ‘Jij bent echt de hypocriete imbeciel voor wie ik je altijd gehouden heb...’

Barnes glimlachte, niet uit het veld geslagen. ‘Ik denk dat je voor een gemakkelijke keuze staat. Een leven in het kamp of – misschien, als je het goed speelt – een leven hier. Over die keuze zou niemand met gezond verstand erg lang hoeven na te denken.’

Nora glimlachte onwillekeurig van ongeloof. Haar hele gezicht trok zich ervan samen. ‘Vuile hufter,’ zei ze. ‘Jij bent erger dan een vampier, weet je dat? Het is voor jou geen noodzaak, alleen maar een buitenkans. Je kickt op macht. Verkrachting zou te rommelig voor je zijn. Je bindt me liever aan je met “luxes”. Je wilt dat ik dankbaar en volgzaam ben. Dat ik er waardering voor heb dat je me misbruikt. Je bent een monster. Ik kan me best indenken dat je precies in hun plannen past. Maar er zijn niet genoeg pruimen in dit huis, of op deze verwoeste planeet, om mij...’

‘Misschien brengen een paar dagen in een moeilijker omgeving je op andere gedachten.’ Barnes’ ogen waren harder geworden toen ze hem de les las. Nu leek hij opeens nog meer in haar geïnteresseerd te zijn, alsof hij zich laafde aan die machtsongelijkheid. ‘En als je besluit daar te blijven, geïsoleerd en in het donker – wat natuurlijk je goed recht is – moet ik je eraan herinneren wat je te wachten staat. Je bloedgroep is toevallig B-positief, en dat is om de een of andere reden – smaak of extra vitaminen – de favoriete bloedgroep van de vampierklasse. Dat betekent dat er met je gefokt zal worden. Aangezien je zonder partner in het kamp bent aangekomen, zal er een voor je worden uitgekozen. Hij zal ook B-positief zijn, want dan is de kans groter dat je nog meer B-positieven ter wereld brengt. Iemand als mijzelf. Dat kan gemakkelijk geregeld worden. En dan zul je zwanger zijn of een baby aan de borst hebben zolang je nog vruchtbaar bent. Dat heeft zijn voordelen, zoals je misschien al hebt gezien. Betere huisvesting, betere rantsoenen, twee porties fruit en groente per dag. Maar als het je niet lukt zwanger te worden, zul je na een redelijke tijd, waarin vele pogingen met allerlei vruchtbaarheidsmiddelen worden gedaan, natuurlijk dwangarbeid moeten verrichten en elke vijf dagen bloed moeten geven. En als ik helemaal eerlijk mag zijn, zul je na verloop van tijd sterven.’ Barnes keek haar met een strak glimlachje aan. ‘En aangezien ik zo vrij ben geweest je toelatingsformulieren te bekijken, “mevrouw Rodriguez”, geloof ik dat je samen met je moeder in het kamp bent toegelaten.’

Nora voelde dat de huid op haar nek – waar ze ooit haar had gehad – begon te tintelen.

‘Je bent in de metro opgepakt terwijl je haar probeerde te verbergen. Ik vraag me af waar jullie twee heen gingen.’

‘Waar is ze?’ vroeg Nora.

‘Ze leeft nog. Maar zoals je misschien wel weet, is het vanwege haar leeftijd en kennelijke zwakheid de bedoeling dat er bloed bij haar wordt afgenomen en dat ze dan permanent wordt gepensioneerd.’

Die woorden brachten een waas voor Nora’s ogen.

‘Nou,’ zei Barnes, terwijl hij zijn armen van elkaar nam om een truffel van witte chocolade te nemen, ‘het is heel goed mogelijk dat ze wordt gespaard. Misschien... Dit schiet me nu net te binnen. Misschien kan ze zelfs hierheen worden gebracht. Ze kan hier haar eigen kamer krijgen, misschien zelfs een verpleegster. Er kan goed voor haar worden gezorgd.’

Nora’s handen trilden.

‘Dus... je wilt mij neuken én een gezinnetje vormen?’

Barnes beet in zijn truffel, genietend van de zoete crème die erin zat. ‘Weet je, dit had veel plezieriger kunnen verlopen. Ik heb geprobeerd het op een aangename manier te brengen. Ik ben een gentleman, Nora.’

‘Je bent een vuile smiecht. Dat ben je.’

‘Ha.’ Hij knikte vergenoegd. ‘Je Spaanse temperament, hè? Opvliegend. Dat is goed.’

‘Monster dat je bent!’

‘Ja, dat zei je al. Nou, er is nog één ding dat je in overweging dient te nemen. Zodra ik je in het detentiegebouw zag, had ik eigenlijk moeten zeggen wie je was en je aan de Meester moeten overdragen. De Meester zou maar al te graag meer over dr. Goodweather en de rest van jullie rebellentroepje te weten willen komen. Bijvoorbeeld over de plaats waar ze zich bevinden en de middelen waarover ze beschikken. Of alleen maar waarheen jij en je moeder op weg waren toen jullie in die metrotrein in Manhattan zaten – of waar jullie vandaan kwamen.’ Barnes glimlachte en knikte. ‘De Meester zou heel graag achter die informatie willen komen. Ik kan je in alle vertrouwen zeggen dat de Meester jouw gezelschap waarschijnlijk nog meer op prijs zou stellen dan ik. En hij zou je moeder gebruiken om jou onder druk te zetten. Geen twijfel over mogelijk. Als je zonder mij naar het kamp teruggaat, zul je uiteindelijk worden ontmaskerd. Dat kan ik je ook verzekeren.’ Barnes stond op, streek de vouwen in zijn admiraalsuniform glad en veegde de kruimels weg. ‘Dus... Nu begrijp je dat je nog een derde optie hebt. Een date met de Meester, met daarna een eeuwigheid als vampier.’

Nora staarde voor zich uit. Ze voelde zich versuft, bijna duizelig. Ze dacht dat het ongeveer zo zou zijn als er bloed bij je was afgenomen.

‘Maar je moet nadenken over een beslissing,’ zei Barnes. ‘Ik zal je niet langer ophouden. Ik weet dat je naar het kamp terug wilt – naar je moeder, zolang ze nog leeft.’ Hij liep naar de dubbele deuren en duwde ze open om in de imposante hal te komen. ‘Denk er maar goed over na en laat me dan weten wat je beslissing is. De tijd dringt...’

Zonder dat hij het zag stak Nora een van de botermesjes in haar zak.

==

Onder de Columbia University

==

DE COLUMBIA UNIVERSITY was een instituut voor de elite geweest, wist Gus. Oude gebouwen, absurde collegegelden, overal beveiliging en camera’s. Hij ging vroeger weleens om met studenten die contact zochten met buurtbewoners, sommigen omdat ze sociaal voelend waren, iets wat hij nooit begreep, en anderen om meer clandestiene redenen, die hij heel goed begreep. Maar op de universiteit zelf, de vervallen campus op Morningside Heights en alle gebouwen eromheen, had hij niets te zoeken gehad.

Nu was het Gus’ basis, zijn hoofdkwartier en zijn thuis. Het Mexicaanse bendelid zou zich nooit laten dwingen zijn territorium te verlaten; hij zou nog liever alles de lucht in laten vliegen. Toen zijn sabotage- en jachtactiviteiten in aantal afnamen en een meer gedisciplineerd karakter kregen, ging Gus op zoek naar een permanente basis. Daar had hij echt behoefte aan. Het was moeilijk om efficiënt te zijn in deze gekke nieuwe wereld. Je was dag en nacht bezig rottigheid uit te halen, en het gaf je steeds minder voldoening. Politie en brandweer, medische instanties, verkeersdiensten – alles was weer op volle sterkte. Toen hij op zijn oude stekken in Harlem naar een onderkomen zocht, had hij contact gelegd met twee van zijn La Mugre-vechtersbazen en medesaboteurs, Bruno Ramos en Joaquin Soto.

Bruno was dik – je kon het niet anders zeggen. Hij leefde vooral op Cheetos en bier. Joaquin was mager en gespierd. Goed verzorgd, getatoeëerd en vol arrogantie. Ze waren als broers voor Gus en zouden voor hem door het vuur gaan. Maten voor het leven.

Joaquin had met Gus in de gevangenis gezeten, een tijdlang samen in een cel. Gus had zestien maanden gekregen. Ze waren voor elkaar opgekomen en Joaquin had een hele tijd in de isoleer gezeten nadat hij met zijn ellebogen de tanden van een bewaarder eruit had gestoten, een grote zwarte kerel die Raoul heette – wat een rotnaam voor iemand zonder tanden: Raoul. Na de komst van de vampiers – die sommigen de Val noemden – was Gus weer met Joaquin in contact gekomen toen ze een elektronicawinkel aan het plunderen waren. Joaquin en Bruno hielpen hem een grote plasma-tv en een doos met videogames te dragen.

Samen waren ze de universiteit binnengedrongen en hadden daar maar weinig aangetroffen wat hen interesseerde. Ramen en deuren waren dichtgetimmerd en afgesloten met staalplaten, en alle vertrekken waren overhoopgehaald en besmeurd met ammoniakafval. De studenten waren er al vroeg vandoor gegaan. Ze hadden geprobeerd de stad uit te komen en naar huis te gaan. Joaquin nam aan dat ze niet ver waren gekomen.

Zwervend door de leegstaande gebouwen hadden ze een tunnelstelsel onder de fundering gevonden. In een boek dat in de vitrinekast op de afdeling Toelatingen lag, had Joaquin gelezen dat het universiteitscomplex oorspronkelijk was gebouwd op het terrein van een negentiende-eeuws krankzinnigengesticht. De architecten van de universiteit hadden alle bestaande ziekenhuisgebouwen op een na met de grond gelijkgemaakt en vervolgens op de fundamenten hun nieuwe gebouwen opgericht. Veel van de ondergrondse tunnels waren gebruikt voor nutsvoorzieningen, stoompijpen die een schroeiende condensatie voortbrachten, kilometers van elektrische bedrading. In de loop van de tijd waren sommige van die gangen dicht getimmerd of op een andere manier afgesloten om te voorkomen dat sensatie zoekende studenten en stadsspeleologen iets overkwam.

Samen hadden ze een groot deel van dit ondergrondse netwerk verkend en in bezit genomen. Het verbond bijna alle eenenzeventig gebouwen van de Columbia University tussen Broadway en Amsterdam Avenue in de Upper West Side van New York. In enkele afgelegen gedeelten waren ze nog niet geweest, simpelweg omdat de dagen te kort waren om op vampiers te jagen, chaos te veroorzaken in heel Manhattan en dan ook nog muffe tunnels vrij te maken.

Gus had zijn eigen territorium gemaakt in een kwadrant van het grote plein. Zijn domein begon onder Buell Hall, het enige gebouw dat van het vroegere krankzinnigengesticht was overgebleven. Het leidde onder de Low Memorial-bibliotheek en Kent Hall door en eindigde bij Philosophy Hall, het gebouw waar buiten een bronzen beeld van een naakte kerel alleen maar zat na te denken.

De tunnels vormden een prima stek, een echt rovershol. Omdat het stoomsysteem niet meer werkte, had Gus toegang tot gedeelten waar bijna een eeuw lang vrijwel nooit iemand was geweest en die naar een muf subsouterrain van cellen met ijzeren tralies leidden. De ruwe zwarte vezels die uit de barsten in de ondergrondse muren staken, waren paardenharen die indertijd gebruikt waren om de pleisterkalk te versterken.

Het gekkenhuis. Hierbeneden sloten ze de geksten van de geksten op. Er waren geen skeletten in ketenen of zoiets, al hadden ze krassen in het metselwerk gevonden die met graaiende nagels konden zijn gemaakt, en je had niet veel verbeeldingskracht nodig om spookachtige echo’s te horen van afgrijselijke, door merg en been gaande kreten uit vervlogen eeuwen.

Hier hield hij haar gevangen. Zijn madre. In een kooi van vijf vierkante meter, gemaakt van ijzeren tralies die van vloer tot plafond reikten en een halve cirkel in een hoek vormden. De handen van Gus’ moeder waren achter haar rug aan elkaar vastgemaakt met een paar dikke handboeien die hij onder een tafel in een kamer daar in de buurt had gevonden; hij had geen sleutels voor die boeien. Haar hoofd was bedekt met een zwarte integraalhelm, waarvan de lak grotendeels verdwenen was doordat ze in de eerste maanden van haar gevangenschap telkens weer met haar hoofd tegen de tralies had gebonkt. Gus had de nekflap van de helm met superlijm aan haar huid vastgemaakt. Dat had hij voor zijn eigen veiligheid gedaan: alleen op die manier kon hij haar vampierstekel helemaal in bedwang houden. De helm bedekte ook de groeiende vampierkwab, die hem misselijk maakte als hij ernaar keek. Hij had het vizier van doorzichtig plastic vervangen door een ijzeren plaat die hij zwart had gespoten en aan de zijkant van scharnieren had voorzien. Die plaat had hij vastgezet met een hangslot. De uitsparingen bij de oren had hij opgevuld met dikke wattenproppen.

Ze kon dus niets zien en niets horen, maar altijd wanneer Gus de kamer binnenkwam, draaide de helm zich naar hem toe. Ze keek om, griezelig goed afgestemd op zijn manier van lopen, en volgde hem door de kamer. Ze gorgelde en piepte zoals ze daar midden in de halfronde hoekcel stond, ongekleed, haar afgeleefde vampierlichaam groezelig van het eeuwenoude stof uit het krankzinnigengesticht. Gus had eens geprobeerd haar door de tralies aan te kleden. Hij had eerst mantels en jassen en toen dekens gebruikt, maar alles was weggevallen. Ze had geen behoefte aan kleding en ze had geen besef van zedigheid. Op haar voetzolen had ze eelt zo dik als de zolen van tennisschoenen. Insecten en luizen dwaalden vrijelijk over haar lichaam en haar benen waren gevlekt en gebruind door uitwerpselen. Om haar dooraderde, bleke dijen en kuiten hingen flappen bruine huid.

Maanden geleden, na het gevecht in de treintunnel onder de Hudson, had Gus zich van de anderen afgezonderd zodra het stof was gaan liggen. Voor een deel was dat zijn natuur, maar het kwam ook door zijn moeder. Hij wist dat ze hem – haar Dierbare – gauw zou vinden en had zich op haar komst voorbereid. Toen ze kwam, had Gus al klaargestaan. Hij had een zak over haar hoofd gegooid en haar handen en voeten vastgebonden. Ze vocht met absurde vampierkracht tegen hem, maar het lukte Gus de helm over haar hoofd te trekken, zodat haar hoofd gevangenzat en haar stekel niets kon beginnen. Toen had hij haar polsen geboeid en haar aan de nekflap van de helm naar deze kerker gesleurd. Haar nieuwe thuis.

Gus stak zijn hand tussen de tralies door om haar vizier omhoog te klappen. Haar dode zwarte pupillen, roodomrand, staarden hem krankzinnig, zielloos maar vol honger aan. Telkens wanneer hij de ijzeren plaat oplichtte, voelde hij haar verlangen om haar stekel te laten uitschieten, en soms, als ze het herhaaldelijk probeerde, sijpelden er dikke druppels uit alle kieren in de helm.

In de loop van hun huiselijke leven hadden Bruno, Joaquin en Gus zich tot een onvolmaakt gezin ontwikkeld. Bruno was uitbundig van aard en zag altijd weer kans Gus en Joaquin aan het lachen te maken. Ze deden samen het huishouden, maar alleen Gus mocht contact hebben met zijn moeder. Hij waste haar elke week van top tot teen en hield haar cel zo schoon en droog als menselijkerwijs mogelijk was.

Door de ingedeukte helm leek ze net een machine: een kapotte robot of een androïde. Bruno herinnerde zich een slechte oude film die hij laat op een avond op tv had gezien. Die film heette Robot Monster en ging over een wezen met een stalen helm die op een ruig aapachtig lichaam was geschroefd. Zo zag hij de Elizaldes: Gustavo en het Robotmonster.

Gus haalde een klein zakmes uit zijn jasje en klapte het zilveren lemmet open. Zijn moeders ogen volgden hem aandachtig – als die van een gekooid dier. Hij schoof zijn linkermouw terug, stak toen zijn beide armen tussen de tralies door en hield ze boven haar gehelmde hoofd, terwijl haar dode ogen al die tijd naar het zilveren mes keken. Gus drukte de scherp geslepen punt tegen zijn linkeronderarm en maakte een kleine snede van amper een centimeter lang. Er liep donkerrood bloed uit de wond. Gus hield zijn armen zo dat het bloed over zijn pols omlaag liep en in de open helm druppelde.

Hij keek naar de ogen van zijn moeder terwijl haar mond en stekel onzichtbaar binnen de helm aan het werk waren om het bloed op te nemen.

Ze kreeg ongeveer zoveel bloed als er in een borrelglas ging, en toen trok hij zijn armen weer uit de kooi. Gus liep naar een tafeltje aan de andere kant van de kamer. Hij scheurde een papieren handdoek van een dikke bruine rol en oefende daarmee druk uit op de wond, waarna hij de snee afsloot met vloeibaar verband dat hij uit een bijna lege tube kneep. Hij trok een babydoekje uit een doos en maakte de bloedvlek op zijn arm schoon. Over zijn hele linkeronderarm zaten zulke messneden, en zo langzamerhand vormden ze een indrukkend staaltje bodyart. Wanneer hij haar voedde, volgde hij met de mespunt steeds hetzelfde patroon. Hij opende en heropende dezelfde oude wonden en kerfde zo het woord ‘MADRE’ in zijn huid.

‘Ik heb wat muziek voor je gevonden, mama,’ zei hij, en hij haalde een handvol beschadigde en geschroeide cd’s tevoorschijn. ‘Favorieten van je: Los Panchos, Los Tres Ases, Javier Solis...’

Gus keek naar haar terwijl ze in de kooi stond en zich te goed deed aan het bloed van haar zoon. Hij probeerde zich de vrouw te herinneren die hem had grootgebracht. De alleenstaande moeder, soms met een echtgenoot en soms met vriendjes. Ze had haar best voor hem gedaan, al was dat iets anders dan dat ze altijd het goede deed. Maar het was het beste dat ze kon doen. Ze had de strijd om de voogdij tussen haar en de straat verloren. De barrio had hem grootgebracht. Hij had het gedrag van de straat nagestreefd, niet zozeer dat van zijn madre. Er waren veel dingen waar hij nu spijt van had maar die hij niet kon veranderen. Liever dacht hij terug aan de tijd dat hij nog jonger was. Dat ze hem streelde – zijn wonden verzorgde na een vechtpartij op straat. En zelfs wanneer ze kwaad was: de goedheid en liefde in haar ogen.

Dat was nu allemaal weg. Allemaal verdwenen.

Gus had haar met weinig respect behandeld toen ze nog leefde. Waarom zou hij eerbied voor haar hebben nu ze ondood was? Hij wist het antwoord niet. Hij begreep de krachten niet die hem beheersten. Hij wist alleen dat wanneer hij haar in deze staat bezocht – dus als hij haar voeding gaf – hij opgeladen werd als een accu. Het maakte hem belust op wraak.

Hij legde een van de cd’s in een luxueuze stereo-installatie die hij uit een auto vol lijken had gehaald. Hij had er een paar luidsprekers van verschillende merken op aangesloten en er kwam een goed geluid uit. Javier Solis zette ‘No te doy la libertad’ in (‘Ik geef je geen vrijheid’), een felle, melancholieke bolero die akelig goed bij de gelegenheid paste.

‘Vind je het mooi, madre?’ vroeg hij. Hij wist maar al te goed dat dit weer een monoloog zou worden. ‘Kun je het je herinneren?’

Gus liep naar de wand van de kooi terug. Hij stak zijn hand naar binnen om de gezichtsplaat te sluiten en haar weer in duisternis te hullen, maar toen zag hij iets in haar ogen veranderen. Er kwam iets in die ogen.

Hij had dat eerder gezien. Hij wist wat het betekende.

De stem, niet die van zijn moeder, bulderde diep in zijn hoofd.

Ik kan je proeven, jongen, zei de Meester. Ik proef je bloed en je verlangen. Ik proef je zwakheid. Ik weet met wie je verbonden bent. Mijn bastaardzoon. De ogen bleven op hem gericht, met een heel kleine fonkeling daarachter, als het kleine rode lichtje op een camera waaraan je kunt zien dat hij passief aan het opnemen is.

Gus probeerde helderheid in zijn hoofd te krijgen. Hij probeerde aan niets te denken. Het had geen enkele zin dat hij via zijn moeder tegen het wezen ging schreeuwen. Dat had hij al geleerd. Hij moest weerstand bieden, zoals de oude Setrakian hem zou hebben aangeraden. Gus trainde zichzelf erin om weerstand te bieden aan de duistere intelligentie van de Meester.

Ja, de oude professor. Hij had plannen met jou. Hij zou je nu eens moeten zien, zoals je je madre voedt, net zoals hij het besmette hart van zijn verloren gegane vrouw placht te voeden. Hij heeft gefaald, Gus. Zoals jij zult falen.

Gus richtte de pijn in zijn hoofd op het beeld van zijn moeder zoals ze ooit was. Hij stelde zich dat beeld voor ogen en probeerde al het andere uit zijn hoofd te bannen.

Breng me de anderen, Augustin Elizalde. Je beloning zal groot zijn. Wees ervan verzekerd dat je in leven zult blijven. Je zult leven als een koning, niet als een rat. Of anders... geen genade. Hoe je ook zult smeken om een tweede kans, ik zal je niet meer horen. Je hebt niet veel tijd meer...

‘Dit is mijn huis,’ zei Gus, hardop maar zacht. ‘Mijn geest, demon. Jij bent hier niet welkom.’

En als ik haar teruggaf? Haar wil is in mij opgeslagen, samen met de miljoenen stemmen. Maar ik kan hem voor je vinden, hem voor je oproepen. Ik kan je moeder aan je teruggeven...

En toen werden de ogen van Gus’ moeder bijna menselijk. Ze werden zacht en nat en zaten opeens vol verdriet.

‘Hijito,’ zei ze. ‘Mijn zoon. Waarom ben ik hier? Waarom ben ik zo...? Wat doe je met me?’

Alles trof hem tegelijk: haar naaktheid, de waanzin, het schuldgevoel, het afgrijzen.

‘Nee!!’ riep hij uit, en hij stak zijn bevende hand door de tralies om de gezichtsplaat meteen te sluiten. Zodra de plaat dicht was, voelde Gus zich bevrijd, alsof er een magische kracht aan het werk was geweest. En in de helm daverde de lach van de Meester. Gus drukte zijn handen over zijn oren, maar de stem galmde nog een hele tijd in zijn hoofd om ten slotte als een echo weg te sterven.

De Meester had geprobeerd lang genoeg met hem in contact te blijven om te kunnen nagaan waar hij was. Als de Meester dat wist, kon hij zijn leger vampiers sturen om hem uit de weg te ruimen.

Het was maar een truc geweest. Niet mijn moeder. Alleen maar een truc. Nooit een pact sluiten met de duivel – daar was hij van overtuigd. Leven als een koning. Ja. De koning van een verwoeste wereld. De koning van niets. Maar hierbeneden leefde hij nog. Hier schiep hij chaos. Caca grande. De stront in de soep van de Meester.

Gus’ mijmeringen werden onderbroken door voetstappen in de tunnels. Hij liep naar de deur en zag kunstlicht de hoek om komen.

Fet kwam als eerste binnen, gevolgd door Goodweather. Gus had Fet een maand of twee geleden nog gezien, maar de doctor al een hele tijd niet meer. Goodweather zag er slechter uit dan ooit.

Ze hadden Gus’ moeder nooit eerder gezien en wisten zelfs niet dat hij haar daar had. Fet zag haar het eerst toen hij naar de tralies liep. De helm van Gus’ moeder volgde hem. Gus legde hun de situatie uit – hoe hij alles had geregeld en dat ze geen bedreiging voor hem, zijn vrienden en de missie vormde.

‘Allemachtig,’ zei de grote verdelger. ‘Sinds wanneer?’

‘Al een hele tijd,’ antwoordde Gus, ‘maar ik wil er niet over praten.’

Fet bewoog zich opzij en keek naar haar helm, die hem volgde. ‘Ze kan er niet doorheen kijken?’

‘Nee.’

‘De helm werkt? De Meester wordt geblokkeerd?’

Gus knikte. ‘Ik denk van wel. Bovendien weet ze niet waar ze is... Het is net triangulatie. Ze hebben beelden, geluiden en ook iets in de hersenen nodig om te kunnen nagaan waar je bent. Ik hou een van die factoren voortdurend geblokkeerd: haar oren. De gezichtsplaat maakt haar blind. Alleen haar vampierhersenen en haar reukzin kunnen je nu gewaarworden.’

‘Wat geef je haar te eten?’ vroeg Fet.

Gus haalde zijn schouders op. Het antwoord lag voor de hand.

Toen vroeg Goodweather: ‘Waarom? Waarom hou je haar?’

Gus keek hem aan. ‘Dat gaat je nog steeds geen bliksem aan, doctor...’

‘Ze is weg. Dat ding daarbinnen – dat is niet je moeder.’

‘Denk je nou echt dat ik dat niet weet?’

Goodweather zei: ‘Er is geen andere reden om haar te houden. Je moet haar vernietigen. Nu meteen.’

‘Ik moet niks. Dit is mijn beslissing. Mijn madre.’

‘Nu niet meer. Als ik ontdek dat mijn zoon is overgegaan, vernietig ik hem. Dat doe ik dan hoogstpersoonlijk, zonder ook maar even te aarzelen.’

‘Nou, dit is jouw zoon niet. En het zijn ook jouw zaken niet.’

In de schemerige ruimte kon Gus de ogen van Goodweather niet goed zien. De vorige keer dat ze elkaar hadden ontmoet, had Gus kunnen merken dat de man aan de speed was. De doctor deed toen aan zelfmedicatie, en nu misschien ook.

Gus keek Fet weer aan en praatte tegen hem alsof Goodweather er niet bij was. ‘Hoe was je vakantie, hombre?’

‘O. Grappig. Ik heb erg genoten. Nee, het leverde niets op, al was het einde wel interessant. Hoe gaat het met de straatgevechten?’

‘Ik doe mijn best. Ik hou de druk op de ketel. Programma Anarchie, weet je wel? Agent Sabotage heeft elke avond dienst. Ik heb vorige week vier vampierholen platgebrand. De week daarvoor heb ik een gebouw opgeblazen. Ze waren er geweest voor ze wisten wat er gebeurde. Guerrillaoorlogvoering en vuile trucjes. Vechten tegen de macht, manito.’

‘We hebben dat nodig. Elke keer dat er in de stad iets ontploft of er een dikke wolk van rook of stof opstijgt in de regen, beseft het volk dat er nog mensen zijn die terugvechten. Bovendien is het ook weer iets waarvoor de vampiers een verklaring moeten geven.’ Fet wees naar Goodweather. ‘Eph heeft gisteren een heel ziekenhuis laten instorten. Hij liet zuurstoftanks ontploffen.’

Gus keek hem aan. ‘Wat had je in dat ziekenhuis te zoeken?’ vroeg hij. Daarmee liet hij de doctor weten dat hij zijn vuile geheimpje kende. Fet was een keiharde strijder, net als Gus. Goodweather zat ingewikkelder in elkaar, en ze hadden op dat moment vooral behoefte aan eenheid. Gus vertrouwde hem niet. Hij keek Fet weer aan en zei: ‘Kun jij je El Angel de Plata nog herinneren?’

‘Natuurlijk,’ zei Fet. ‘De oude worstelaar.’

‘De Zilveren Engel.’ Gus kuste zijn duim en salueerde met zijn vuist voor de nagedachtenis aan de worstelaar. ‘Ik ben de Zilveren Ninja. Ik kan dingen doen waar je hoofd zo hard van rondtolt dat al je haar uitvalt. Ik neem altijd twee maten mee en je wilt niet geloven wat wij allemaal uitspoken.’

‘De Zilveren Ninja. Niet gek.’

‘Vampiermoordenaar. Ik ben legendarisch. En ik zal niet rusten voordat ik al hun koppen op staken heb staan, van het begin van Broadway tot het eind.’

‘Ze hangen nog steeds lijken aan palen. Dat van jou zouden ze er graag naast hangen.’

‘En dat van jou. Ze denken dat ze rotzakken zijn, maar ik ben tien keer zo gevaarlijk als al die schoften bij elkaar. Viva las ratas! Lang leve de ratten!’

Fet glimlachte en schudde Gus’ hand. ‘Ik wilde dat we nog tien kerels als jij hadden.’

Gus maakte een wegwerpgebaar. ‘Als er tien zoals ik waren, zouden we elkaar gaan vermoorden.’

==

Gus leidde hen de tunnels uit naar het souterrain van Buell Hall, waar Fet en Goodweather de koelbox hadden laten staan. Vervolgens leidde hij hen door een ondergrondse gang naar de Low Memorial-bibliotheek en via het kantoor daarvan naar het dak. Het was een koele, donkere middagnacht zonder regen, met alleen een onheilspellende zwarte wolk die vanaf de Hudson kwam opzetten.

Fet maakte de koelbox open. Twee schitterende onthoofde tonijnen lagen in wat er was overgebleven van het ijs uit het ruim van het schip.

‘Honger?’ vroeg Fet.

Het lag voor de hand de vissen rauw op te eten, maar Goodweather gaf hun een lesje medische wetenschap. Hij stond erop dat ze de vis zouden verhitten, want door de klimaatverandering was het ecosysteem in de oceaan overhoopgehaald. Je wist nooit wat voor dodelijke bacteriën er in rauwe vis op de loer lagen.

Gus wist een redelijk grote campinggrill in de keuken te staan en Fet hielp hem het ding naar het dak te dragen. Ze stuurden Goodweather erop uit om oude autoantennes af te breken, die ze als spiezen konden gebruiken. Ze maakten hun vuur aan de Hudson-kant tussen twee grote dakventilatoren. Het licht van de vlammen was vanaf de straat en ook vanaf de meeste daken niet te zien.

De vis werd mooi zwart. Knapperig vanbuiten en warm roze vanbinnen. Na een paar happen voelde Gus zich al beter. Omdat hij voortdurend honger had, merkte hij niet meer dat de ondervoeding hem mentaal en fysiek aantastte. Het eiwitrijke voedsel gaf hem nieuwe energie. Hij verheugde zich al op de volgende terreuraanslag bij daglicht.

‘Nou,’ zei Gus met het heerlijke warme eten op zijn tong. ‘Wat is de aanleiding voor dit feestmaal?’

‘We hebben je hulp nodig,’ zei Fet. Ernstig en gespannen vertelde hij Gus wat ze over Nora wisten. ‘Ze zit in het dichtstbijzijnde bloedkamp, dat kamp ten noorden van de stad. We willen haar eruit halen.’

Gus keek naar Goodweather, die voor haar vriendje doorging. Goodweather keek naar hem terug, maar vreemd genoeg zonder het vuur dat in Fets ogen brandde. ‘Dat zal niet meevallen.’

‘Zeg dat wel. We moeten zo gauw mogelijk in actie komen. Als ze ontdekken wie ze is, en dat ze ons kent... dan loopt het slecht met haar af en met ons nog slechter.’

‘Begrijp me niet verkeerd: ik wil best vechten, maar ik probeer het tegenwoordig strategisch aan te pakken. Ik wil niet alleen in leven blijven maar ook op een menselijke manier doodgaan. We kennen allemaal de risico’s. Is het niet een te groot risico om haar eruit proberen te halen? Ik vraag het alleen maar, vrienden.’

Fet knikte. Hij keek naar de vlammen die aan de gespieste vis likten. ‘Ik begrijp wat je bedoelt. In dit stadium moeten we ons afvragen waar we het voor doen. Proberen we de wereld te redden? De wereld is al weg. Als de vampiers morgen verdwijnen, wat doen we dan? Alles weer opbouwen? Hoe? Voor wie?’ Hij haalde zijn schouders op en keek Goodweather aan om steun bij hem te zoeken. ‘Misschien op een dag. Zolang het zo donker is, moeten we vechten voor onze overleving, of de vampiers nu de baas zijn of niet.’ Fet veegde wat tonijn uit zijn snorharen. ‘Ik kan jullie een heleboel redenen geven, maar het komt erop neer dat ik er genoeg van heb mensen kwijt te raken. We doen dit met jou of zonder jou.’

Gus bewoog zijn hand heen en weer. ‘Ik heb niet gezegd dat jullie het zonder mij moeten doen. Ik wilde alleen dat jullie erover nadachten. Ik mag de doctor graag. Mijn jongens komen gauw terug. We kunnen ze bewapenen.’ Gus nam weer een warm stuk tonijn. ‘Ik heb altijd al een aanslag op zo’n bloedkamp willen plegen. Daar had ik alleen nog een goede reden voor nodig.’

Fet straalde van dankbaarheid. ‘Bewaar wat van dit eten voor je jongens. Het geeft ze energie.’

‘Het is beter dan eekhoornvlees. Laten we het vuur uitmaken. Ik wil jullie iets laten zien.’

Gus verpakte de rest van de vis in papier om het voor zijn hombres te bewaren en gebruikte daarna het gesmolten ijs om de vlammen te doven. Hij leidde hen door het gebouw en over de lege campus naar het souterrain van Buell Hall terug. In een kleine zijkamer had Gus een hometrainer aangesloten op een handvol batterijladers. Op een tafel stonden allerlei apparaten die van de audiovisuele dienst van de universiteit afkomstig waren, waaronder de nieuwste digitale camera’s met lange lenzen, een media drive en enkele kleine, draagbare high-definition-monitors – allemaal dingen die niet meer werden gemaakt.

‘Mijn jongens hebben onze aanslagen en verkenningen gefilmd. Die beelden zijn goede propaganda, als we ze op de een of andere manier in omloop kunnen brengen. We hebben ook wat verkenningswerk gedaan. Weten jullie van het kasteel van Central Park?’

‘Natuurlijk,’ zei Fet. ‘Het nest van de Meester. Omringd door een leger van vampiers.’

Goodweather was gefascineerd. Hij liep naar de 7-inch-monitor toe terwijl Gus er een stel batterijen en een camera op aansloot.

Het scherm kwam tot leven: soepgroen en zwart.

‘Een nachtzichtlens. We hebben er enkele tientallen van gevonden in dozen van een videospel. Ze passen op het eind van een telelens. Geen ideale combinatie, en de kwaliteit stelt eigenlijk niks voor, dat weet ik ook wel. Maar blijf kijken.’

Fet en Goodweather bogen zich naar voren om het kleine scherm beter te kunnen zien. Na enkele ogenblikken van diepe concentratie konden ze iets wijs worden uit de spookachtige donkere figuren op het scherm.

‘Het kasteel, hè?’ zei Gus, en hij bewoog zijn vinger over de contouren. ‘Natuurstenen fundering. Het meer. En hier je vampierleger.’

‘Waar heb je deze opnamen gemaakt?’ vroeg Fet.

‘Vanaf het dak van het Museum of Natural History. Dichterbij kon ik niet komen. Ik had de camera op een statief, net als een sluipschutter.’

De borstwering van het kasteel trilde een beetje; de zoomlens ging tot het uiterste.

‘Kijk,’ zei Gus. ‘Zien jullie het?’

Toen het beeld weer stabiel werd, dook er een gestalte op achter de borstwering boven in het kasteel. Alle vampiers van het leger beneden draaiden hun hoofd ernaartoe, een massaal gebaar van volledige onderwerping.

‘Allemachtig,’ zei Fet. ‘Is dat de Meester?’

‘Hij is kleiner,’ zei Goodweather. ‘Of klopt het perspectief niet?’

‘Het is de Meester,’ zei Fet. ‘Kijk eens naar de vampiers beneden – hoe ze hun hoofd meteen naar hem toe draaien. Als bloemen die zich naar de zon buigen.’

Eph zei: ‘Hij is veranderd. Hij zit in een ander lichaam.’

‘Dat moet wel,’ zei Fet met een stem vol trots. ‘De professor heeft hem dus toch verwond. Dat moet wel. Ik wist het. Hij heeft hem zo ernstig verwond dat hij wel een nieuwe gedaante moest aannemen.’ Fet richtte zich op. ‘Ik vraag me af hoe hij het heeft gedaan.’

Gus keek naar Goodweather, die zich op het troebele, trillende beeld van de nieuwe Meester concentreerde. ‘Het is Bolivar,’ zei Goodweather.

‘Wat is dat?’ vroeg Gus.

‘Niet wat. Wie. Gabriel Bolivar.’

‘Bolivar?’ zei Gus, en hij groef in zijn geheugen. ‘Die zanger?’

‘Ja, die,’ zei Goodweather.

‘Weet je dat zeker?’ zei Fet, die precies wist over wie Goodweather het had. ‘Hoe kun je dat in het donker zien?’

‘Aan de manier waarop hij beweegt. Iets aan hem. Ik zeg je – hij is de Meester.’

Fet keek nog eens goed. ‘Je hebt gelijk. Maar waarom hij? Misschien had de Meester geen tijd om te kiezen. Misschien had de oude man hem zo zwaar getroffen dat hij meteen moest veranderen.’

Terwijl Goodweather naar het beeld keek, verscheen er nog een vage gedaante naast de Meester achter de hoge borstwering. Goodweather verstijfde even. Toen ging er een rilling door hem heen.

‘Dat is Kelly,’ zei hij.

Goodweather zei dat met gezag, zonder een spoor van twijfel.

Fet trok zich een beetje terug. Hij had meer moeite met het troebele beeld dan Goodweather, maar Gus kon zien dat ook hij overtuigd was. ‘Jezus.’

Goodweather legde zijn hand op de tafel om het trillen te bedwingen. Zijn vampiervrouw diende aan de zijde van de Meester.

Toen dook er een derde figuur op. Kleiner, magerder dan de andere twee. Donkerder in het nachtzichtbeeld.

‘Zien jullie dat daar?’ zei Gus. ‘Er leeft een mens tussen de vampiers. En niet zomaar tussen de vampiers, maar bij de Meester. Willen jullie raden?’

Fet verstijfde. Dat was voor Gus het eerste teken dat er iets mis was. Toen keek Fet naar Goodweather.

Goodweather liet de tafel los. Zijn benen bezweken, hij zakte omlaag en kwam op de vloer te zitten. Zijn ogen waren nog strak op het troebele beeld gericht. Zijn maag brandde plotseling van het zuur. Zijn onderlip trilde en de tranen welden op in zijn ogen.

‘Dat is mijn zoon.’

==

Internationaal ruimtestation ISS

==

BRENG HET RUIMTESTATION OMLAAG.

Astronaut Thalia Charles keek niet eens meer om. Als de stem tegenwoordig kwam, accepteerde ze hem gewoon. Ze was er bijna blij mee – ja, dat wilde ze wel toegeven. Hoe alleen ze ook was – zelden in de geschiedenis van de mensheid was iemand zo alleen geweest als zij nu – ze was niet alleen met haar gedachten.

Ze was geïsoleerd aan boord van het Internationale Ruimtestation, het gigantische onderzoekscomplex dat buiten werking was gesteld en in een baan om de aarde zweefde. De op zonne-energie werkende stuwraketten kwamen sporadisch in actie, en zo bewoog de satelliet zich in een elliptische baan om de aarde, zo’n driehonderd kilometer daarboven. Ongeveer elke drie uur was er een overgang van dag naar nacht of andersom.

Ze leefde nu al bijna twee kalenderjaren – acht omloopdagen vormden één kalenderdag – in deze staat van quarantaine, hoog boven de aarde. De afwezigheid van zwaartekracht en het gebrek aan lichaamsbeweging hadden hun tol geëist van haar lichaam. Het grootste deel van haar spierweefsel was weg en haar pezen waren verschrompeld. Haar wervelkolom, armen en benen waren in vreemde, verontrustende standen gebogen en de meeste van haar vingers waren gekromd tot nutteloze haken. Haar voedselrantsoenen – voornamelijk gevriesdroogde borsjtsj die met het laatste Russische transport was meegekomen voordat de grote ramp de aarde trof – waren tot bijna niets geslonken, maar daar stond tegenover dat haar lichaam ook niet veel voeding nodig had. Haar huid was broos; vlokjes ervan zweefden als paardenbloempluisjes door de cabine. Een groot deel van haar haar was weg, en dat was maar goed ook, want anders zou het door de gewichtloosheid in de weg gaan zitten.

Ze was bijna helemaal uiteengevallen, zowel haar lichaam als haar geest.

Ongeveer drie weken nadat het ruimtestation defect was geraakt, was de Russische commandant gestorven. Enorme nucleaire explosies op aarde hadden de atmosfeer in beroering gebracht, zodat ze talloze keren in botsing waren gekomen met rondvliegend ruimteafval. Ze hadden hun toevlucht gezocht tot hun ontsnappingscapsule, het Sojoez-ruimtevaartuig, conform de procedures die in acht genomen moesten worden wanneer het contact met Houston verloren ging. Commandant Demidov trok een ruimtepak aan en waagde zich dapper in het ruimtestation om de lekkende zuurstoftanks te repareren – en slaagde erin een van die tanks te herstellen en naar de Sojoez over te brengen, voordat hij blijkbaar een zware hartaanval kreeg. Zijn succes stelde Thalia en de Franse boordwerktuigkundige in staat veel langer in leven te blijven dan ze hadden verwacht. Bovendien konden ze een derde van hun voedsel- en waterrantsoenen herverdelen.

Maar het resultaat was net zo goed een vloek als een zegen geweest.

Binnen een paar maanden begon Maigny, de boordwerktuigkundige, tekenen van dementie te vertonen. Toen ze de planeet achter een zwarte inktvlekachtige wolk van vervuilde atmosfeer zagen verdwijnen, had hij er algauw geen vertrouwen meer in en sprak hij met vreemde stemmen. Thalia probeerde haar eigen verstand te behouden met pogingen het zijne te redden. Ze geloofde dat ze echt vooruitging, totdat ze in een weerspiegeling zag dat hij gekke bekken trok zodra hij zich onbespied waande. Toen ze die avond deed alsof ze sliep en langzaam met haar ogen halfdicht in de kleine cabineruimte ronddraaide, zag ze tot haar gewichtloze afgrijzen dat Maigny stilletjes de survivalkoffer openmaakte die tussen twee van de drie stoelen was verstouwd. Hij haalde het pistool met drie lopen eruit, dat meer op een jachtgeweer leek dan op een simpel handvuurwapen. Enkele jaren geleden had een Russische ruimtecapsule bij terugkeer naar de aarde een noodlanding in de Siberische wildernis gemaakt. Het had uren geduurd voordat ze werden gevonden, en in die tijd moesten de kosmonauten zich een stel wolven van het lijf houden met weinig meer dan stenen en boomtakken. Sindsdien behoorde het speciaal vervaardigde extra grote pistool – compleet met een machete in de verwijderbare kolf – tot de standaarduitrusting in de survivalkoffer van de Sojoez.

Ze zag hem de loop van het wapen betasten en zijn vinger tegen de trekker houden. Hij haalde de machete eruit en draaide hem rond. Hij keek naar het mes dat rond- en rondging en een glinstering van de verre zon opving. Ze voelde dat het lemmet dicht langs haar heen ging en zag een duivelse vreugde oplichten in zijn ogen, net als die glinstering van de zon.

Ze wist wat haar te doen stond om zichzelf te redden. Om niet aan Maigny te laten weten dat ze zich zorgen maakte ging ze door met haar amateurtherapie, en al die tijd bereidde ze zich voor op het onvermijdelijke. Ze wilde er niet graag aan denken, zelfs nu niet.

Nu en dan, afhankelijk van de draaiing van het ruimtestation, zweefde zijn lijk naar de deur van het station toe, als een macabere Jehova’s getuige die een huisbezoek aflegde.

Opnieuw één persoon minder om de rantsoenen mee te delen. Eén stel longen minder.

En meer tijd om in haar eentje gevangen te zitten in het stuurloze conservenblik dat door de ruimte vloog.

Breng het ruimtestation omlaag.

‘Breng me niet in de verleiding,’ mompelde ze. De stem was mannelijk en onduidelijk. Hij kwam haar bekend voor, maar ze kon hem niet thuisbrengen.

Niet haar man. Niet wijlen haar vader. En toch iemand die ze kende...

Ze voelde iets wat bij haar in de Sojoez aanwezig was. Of niet? Of verbeeldde ze het zich omdat ze gezelschap wilde? Was het een verlangen, een behoefte? Wiens stem gebruikte ze om deze lege ruimte in haar leven op te vullen?

Toen het ruimtestation weer in het zonlicht kwam, keek ze door de ramen naar buiten.

Kijkend naar de opkomende zon zag ze kleuren in de hemel komen. Ze noemde het ‘de hemel’, maar het was niet de hemel daarboven; evenmin was het ‘nacht’. Het was het universum en het was ook niet ‘zwart’; het was de afwezigheid van licht. Het was leegte. Het zuiverste niets. Alleen...

Daar was het weer: kleuren. Een nevel van rood en een schittering van oranje, net buiten haar gezichtsveld. Zoiets als de felle explosies die je ziet wanneer je je ogen stijf dichtknijpt.

Ze probeerde dat, haar ogen stijf dichtknijpen. Met haar droge, gebarsten duimen drukte ze tegen haar oogleden. Opnieuw was er een afwezigheid van licht. De leegte van de binnenkant van haar hoofd. In dat niets verscheen een fontein van golvende kleuren en sterren – en toen deed ze haar ogen weer open.

Blauw werd lichter en verdween in de verte. En toen was er ergens anders een wolk van groen. En paars!

Tekenen. Al waren het pure verzinsels die in haar eigen geest waren ontstaan, dan nog waren het tekenen. Van iets.

Breng het ruimtestation omlaag, schatje.

‘Schatje?’ Niemand had haar ooit ‘schatje’ genoemd. Haar man niet, haar leraren niet, de mensen van het astronautenprogramma niet, haar ouders of grootouders niet.

Toch maakte ze zich niet al te druk om de identiteit van de stem. Ze was blij met het gezelschap. En met het advies.

‘Waarom?’ vroeg ze.

Geen antwoord. De stem gaf nooit antwoord op vragen. Toch bleef ze verwachten dat hij dat op een dag zou doen.

‘Hoe?’ vroeg ze.

Weer geen antwoord, maar toen ze door de klokvormige cabine zweefde, bleef haar schoen achter de survivalkoffer tussen de zitplaatsen haken.

‘Echt waar?’ zei ze. Ze sprak tegen de koffer zelf alsof die de bron van de stem was.

Ze had het ding niet aangeraakt sinds ze het voor het laatst had gebruikt. Ze trok de koffer nu naar zich toe, zag dat die niet op het cijferslot zat (had ze dat zo gelaten?) en maakte hem open. Ze haalde de TP-82 eruit, het pistool met lange loop. De machete was weg; die had ze er met Maigny uitgegooid. Ze bracht het wapen naar ooghoogte alsof ze op het raam mikte... en liet het toen los. Het draaide rond en zweefde voor haar langs als een woord of een idee dat in de lucht bleef hangen.

Ze keek wat er verder nog in de koffer zat. Twintig geweerkogels. Twintig vuurpijlen. Tien hagelpatronen.

‘Vertel me waarom,’ zei ze, en ze veegde een ontsnapte traan weg en zag het vlekje vocht wegzweven. ‘Waarom nu, na al die tijd?’

Ze hield zich stil. Haar lichaam draaide nauwelijks. Ze was er zeker van dat er een antwoord zou komen. Een reden. Een verklaring.

Omdat het tijd is...

Het vlammende licht vloog met zoveel geluidloze felheid langs haar raam dat ze even geen lucht kon krijgen. Ze hyperventileerde, greep de rugleuning van de stoel vast en stuwde zich naar het raam om de staart van de komeet te zien opbranden in de atmosfeer van de aarde. Hij was gedoofd voordat hij de tumorachtige lage atmosfeer bereikte.

Ze draaide zich met een ruk om en voelde weer een aanwezigheid. Iets wat niet menselijk was.

‘Was dat...?’ begon ze, maar ze kon de vraag niet afmaken.

Want het was een vraag.

Een teken.

Toen ze een meisje was, had ze een keer een vallende ster gezien en meteen gewenst dat ze astronaut zou worden. Dat was het verhaal dat ze vertelde wanneer ze scholen bezocht of interviews gaf in de maanden die aan de lancering voorafgingen, en toch was het volkomen waar geweest: haar lot had in haar jeugd in de hemel geschreven gestaan.

Breng het ruimtestation omlaag.

Opnieuw stokte haar adem in haar keel. De stem – opeens herkende ze hem. Haar hond thuis in Connecticut, een newfoundlander die Ralphie heette. Dat was de stem die ze in haar hoofd hoorde als ze met hem wilde praten, als ze zijn vacht in de war maakte en contact met hem zocht en hij zich tegen haar been aan drukte.

Wil je naar buiten?

Ja, dat wil ik, dat wil ik.

Wil je iets lekkers?

Ja, dat wil ik!

Wie is er een brave jongen?

Ik ik ik.

Ik zal je erg missen als ik in de ruimte ben.

Ik zal jou ook missen, schatje.

Dat was de stem die ze nu bij zich had. De stem die ze vroeger op haar Ralphie had geprojecteerd. Van haar en niet van haar: de stem van gezelschap, vertrouwen en genegenheid.

‘Echt waar?’ vroeg ze.

Thalia vroeg zich af hoe het zou zijn om door de cabines te zweven en de stuwraketten te activeren tot ze een bres in de romp had gemaakt. Dan zou dit geweldige wetenschappelijke complex van samengevoegde capsules overhellen en uit zijn baan om de aarde vallen, om vervolgens vlam te vatten zodra het de dampkring bereikte, omlaag te suizen als een vlammende steen en zo in de giftige korst van de troposfeer binnen te dringen.

En toen kwam er een zekerheid over haar als een emotie. Zelfs wanneer ze alleen maar krankzinnig was, kon ze nu in elk geval zonder twijfel handelen, zonder zich af te vragen of het goed was wat ze deed. En op zijn aller-, allerminst zou ze niet gaan als Maigny, hallucinerend en schuimbekkend.

De hagelpatronen moest je er met de hand indoen aan de achterkant van het wapen.

Ze zou een gat in de romp maken om de luchtledigheid binnen te laten en daarna ondergaan met het ruimteschip. In zekere zin had ze altijd al vermoed dat dit haar lot zou zijn. Het was een beslissing die voortkwam uit schoonheid. Thalia Charles, geboren uit een vallende ster, zou zelf ook een vallende ster worden.

==

Camp Liberty

==

NORA KEEK NAAR het bijgeslepen mes.

Ze had er de hele nacht aan gewerkt, en nu was ze doodmoe maar trots. De ironie van het botermesje ontging haar niet. Zo’n sierlijk stukje bestek, nu voorzien van een scherpe punt en rand. Nog een paar uur, en het mesje zou zo scherp zijn als het maar kon worden.

Ze had het geluid van het slijpen – tegen een hoekstuk van het beton – gecamoufleerd door haar dikke beddenkussen eroverheen te houden. Haar moeder sliep dicht bij haar. Ze werd niet wakker. Hun hereniging zou van korte duur zijn. De vorige middag hadden ze, ongeveer een uur nadat ze van haar ontmoeting met Barnes was teruggekeerd, een schriftelijke ‘verwerkingsorder’ gekregen: Nora’s moeder moest de recreatiezone bij zonsopgang verlaten.

Voedertijd.

Hoe zouden ze haar ‘verwerken’? Nora wist het niet, maar ze zou het niet toestaan. Ze zou om Barnes roepen, zich gewonnen geven, dicht bij hem komen en hem dan doden. Ze zou ofwel haar moeder redden ofwel hem te pakken krijgen. Als ze dan toch met lege handen kwam te staan, dan tenminste met handen die onder zijn bloed zaten.

Haar moeder mompelde iets in haar slaap en zakte toen weg in het diepe maar zachte gesnurk dat Nora zo goed kende. Als kind was Nora in slaap gesust door dat geluid en de ritmische, op en neer gaande beweging van haar moeders borst. Haar moeder was toen een formidabele vrouw geweest. Een natuurkracht. Ze werkte onvermoeibaar en voedde Nora goed op – paste altijd goed op haar, zorgde ervoor dat ze een goede schoolopleiding kreeg en gaf haar de kleding en luxes die daarbij horen. Nora kreeg de eindexamenjurk en de dure studieboeken, en haar moeder klaagde nooit.

Maar toen was er die ene avond kort voor Kerstmis, toen Nora wakker was geworden van zacht gesnik. Ze was veertien en had nogal vervelend om een quinceañera-jurk voor haar komende verjaardag gezeurd...

Ze ging zachtjes de trap af en bleef bij de keukendeur staan. Haar moeder zat in haar eentje met een glas melk. Op de tafel lagen haar leesbril en een heleboel rekeningen.

Nora stond er verlamd naar te kijken. Het was net of ze God op huilen betrapte. Ze wilde de keuken binnengaan om te vragen wat er aan de hand was, toen het snikken van haar moeder luider werd. Het was opeens bulderend hard. Haar moeder smoorde het geluid door haar beide handen op een groteske manier over haar mond te drukken, terwijl de tranen haar in de ogen sprongen. Dat maakte Nora doodsbang. Het liet haar bloed bevriezen in haar aderen. Ze spraken nooit over het incident, maar dat beeld van immens verdriet zou Nora nooit meer loslaten. Ze veranderde. Misschien wel voorgoed. Ze zorgde beter voor haar moeder en zichzelf en werkte altijd harder dan ieder ander.

Toen Nora’s moeder dement werd, begon ze te klagen. Over van alles, en aan een stuk door. Haar wrok en woede, in de loop van de jaren opgehoopt en stilgehouden uit beleefdheid, kwamen nu naar buiten in stromen van onsamenhangend gezeur. En Nora accepteerde het allemaal. Ze zou haar moeder nooit in de steek laten.

Drie uur voordat de ochtend zou aanbreken deed Nora’s moeder haar ogen open. En heel even was ze helder. Dat gebeurde zo nu en dan, maar steeds minder vaak. In zekere zin, dacht Nora, nam een andere wil de geest van haar moeder over, net als bij de strigoi. Het was altijd griezelig wanneer ze uit haar tranceachtige staat ontwaakte en Nora aankeek. Zoals ze nu ook deed.

‘Nora? Waar zijn we?’ vroeg ze.

‘Stil, mama. Het is goed. Ga maar weer slapen.’

‘Zijn we in een ziekenhuis? Ben ik ziek?’ vroeg ze opgewonden.

‘Nee, mama, het is goed. Er is niets aan de hand.’ Nora’s moeder hield de hand van haar dochter stevig vast en liet zich weer in haar bed zakken. Ze streek over haar kaalgeschoren hoofd.

‘Wat is er gebeurd? Wie heeft dat met je gedaan?’ vroeg ze hevig ontsteld.

Nora kuste de hand van haar moeder. ‘Niemand, mam. Het groeit wel weer aan. Dat zul je zien.’

Nora’s moeder keek haar heel helder aan, en na een lange stilte vroeg ze: ‘Gaan we dood?’

En Nora wist niet wat ze moest zeggen. Ze snikte, en haar moeder suste haar, drukte haar tegen zich aan en kuste haar zacht op haar hoofd. ‘Niet huilen, meisje. Niet huilen.’

Toen hield ze Nora’s hoofd vast, keek haar dochter recht in de ogen en zei: ‘Als je op je leven terugkijkt, zie je dat liefde het antwoord op alles was. Ik hou van je, Nora. Ik zal altijd van je houden. Dat kan niemand ons afnemen.’

Ze vielen samen in slaap en Nora verloor het besef van tijd. Ze werd wakker en zag dat het buiten licht begon te worden.

Wat nu? Ze zaten in de val. Weg van Fet, weg van Eph. Zonder uitweg. Met niets dan het botermesje.

Ze wierp een laatste blik op het mesje. Ze zou naar Barnes gaan en het gebruiken en dan... dan zou ze het misschien voor haarzelf gebruiken.

Plotseling leek het niet scherp genoeg. Ze werkte aan de rand en de punt tot het ochtend werd.

==

Rioolwaterzuivering

==

RIOOLWATERZUIVERING STANFORD bevond zich onder een zeshoekig bakstenen gebouw aan La Salle Street, tussen Amsterdam Avenue en Broadway. Het was de bedoeling geweest dat het complex, gebouwd in 1906, minstens honderd jaar lang aan de toenemende eisen van het desbetreffende deel van de stad zou voldoen. In het eerste decennium van zijn bestaan verwerkte het complex honderdtwintig miljoen liter rioolwater per dag, maar door de toestroom van mensen ten gevolge van twee opeenvolgende wereldoorlogen werd dat tempo ontoereikend. Bovendien klaagden de buren over kortademigheid, ooginfecties en de zwavelstank die vierentwintig uur per dag door het complex werd uitgewasemd. Het complex ging in 1947 voor een deel dicht en sloot vijf jaar daarna volledig.

De binnenkant was immens groot, zelfs majestueus. De industriële bouwkunst van rond 1900 had een voornaamheid bezeten die daarna verloren was gegaan. Twee smeedijzeren trappen leidden naar de loopbruggen boven, en de gietijzeren installaties die het rioolwater zuiverden en verwerkten hadden in de loop van de jaren nauwelijks van vandalisme te lijden gehad. Verbleekte graffiti en een laag slik van bijna een meter diep, droge bladeren, hondenpoep en dode duiven waren de enige tekenen van verwaarlozing. Een jaar geleden was Gus Elizalde op dit complex gestuit. Hij had een van de bassins met de hand schoongemaakt om er zijn persoonlijke arsenaal van te maken.

Je kon er alleen komen via een tunnel, en dan nog alleen door een grote ijzeren klep te gebruiken die met een roestvrijstalen ketting was afgesloten.

Gus wilde de anderen zijn geheime arsenaal laten zien, zodat ze zich konden bewapenen voor de aanval op het bloedkamp. Eph was achtergebleven – hij wilde een tijdje alleen zijn nadat hij op videobeelden zijn zoon na twee lange jaren had teruggezien, zijn zoon die naast de Meester en zijn vampiermoeder had gestaan. Fet had weer begrip gekregen voor Ephs unieke lot, de tol die de vampierplaag van hem had geëist, en volledig met hem meegevoeld, maar toen ze op weg waren naar het geïmproviseerde arsenaal, klaagde Fet discreet over Eph, die volgens hem niet meer helemaal bij de les was. Hij klaagde alleen in praktische termen, zonder kwaadaardigheid, zonder rancune. Misschien wel met een tikje jaloezie, omdat Goodweather nog steeds tussen hem en Nora in stond.

‘Ik mag hem niet,’ zei Gus. ‘Ik heb hem nooit gemogen. De man klaagt over wat hij niet heeft, ziet niet wat hij wel heeft, en is nooit tevreden. Hij is een... hoe noem je dat?’

‘Pessimist?’ zei Fet.

‘Klootzak,’ zei Gus.

‘Hij heeft veel doorgemaakt,’ zei Fet.

‘O ja? Och, wat erg. Zelf heb ik altijd al gewild dat mijn moeder naakt in een cel stond, met zo’n klotehelm die aan haar klote-cabeza geplakt zat.’

Fet glimlachte bijna. Uiteindelijk had Gus gelijk. Niemand zou ooit moeten doormaken wat Eph doormaakte. Evengoed had Fet een Eph nodig die functioneerde en meevocht. Hun troep slonk en het was van kritiek belang dat iedereen volledig meedeed.

‘Hij is nooit tevreden. Zijn vrouw zanikt te veel aan zijn kop? Bam! Ze is weg! En nu: huilie-huilie, kon ik haar nou maar terugkrijgen... Bam! Ze is ondood, huilie-huilie, arme ik, mijn vrouw is een vampier... Bam! Ze ontvoeren zijn zoon. Huilie-huilie, had ik hem maar terug... Er komt bij hem verdomme nooit een eind aan. De mensen van wie je houdt en die je beschermt – meer is er niet, man. Hoe rottig het ook is. Als mijn moeder op de lelijkste porno-Power Ranger lijkt, dan kan me dat niet verrekken, man. Dat heb ik nou eenmaal. Ik heb mijn moeder. Snap je? Ik geef het niet op,’ zei Gus. ‘En het kan me geen moer schelen. Als ik toch dood moet, dan in een gevecht met die klootzakken. Misschien omdat ik een vuurteken ben.’

‘Een wát?’ vroeg Fet.

‘Tweelingen,’ zei Gus. ‘In de dierenriem. Een vuurteken.’

‘Tweelingen is een luchtteken, Gus,’ zei Fet.

‘Voor mijn part. Het kan me nog steeds geen moer schelen,’ zei Gus. En na een lange stilte voegde hij eraan toe: ‘Als we de oude man hier nog hadden, zou het veel beter met ons gaan.’

‘Dat geloof ik ook,’ zei Fet.

Gus ging langzamer lopen in de donkere ondergrondse tunnel en maakte het hangslot los.

‘Nou, wat Nora betreft,’ zei hij. ‘Heb je...?’

‘Nee... nee,’ zei Fet met een kleur. ‘Ik... nee.’

Gus glimlachte in het donker. ‘Ze weet het niet eens, hè?’

‘Ze weet het,’ zei Fet. ‘Tenminste, dat denk ik. Maar we doen er niet veel aan.’

‘Dat komt nog wel, kerel,’ zei Gus, terwijl hij de grote klep naar het arsenaal openmaakte. ‘Bienvenido a Casa Elizalde!’ zei hij. Hij maakte een weids gebaar naar een grote verzameling automatische wapens, zwaarden en munitie van alle kalibers.

Fet knikte en klopte hem op de rug. Hij keek naar een doos handgranaten. ‘Hoe ben je daar nou weer aan gekomen?’

‘Pfft. Een jongen heeft zijn speelgoed nodig, man. En hoe groter, hoe beter.’

‘Wil je daar speciale dingen mee doen?’

‘Te veel dingen. Ik bewaar ze voor iets heel bijzonders. Hoezo, heb je ideeën?’

Fet zei: ‘Wat zou je ervan zeggen als we een atoombom lieten ontploffen?’

Gus lachte grof. ‘Dat klinkt leuk.’

‘Ik ben blij dat je dat vindt. Want ik ben niet helemaal met lege handen van IJsland teruggekomen.’

Fet vertelde Gus over de Russische bom die hij met zilver had gekocht.

‘No mames?’ zei Gus. ‘Je hebt een atoombom?’

‘Maar geen detonator. Ik hoopte dat jij me daaraan kon helpen.’

‘Echt waar?’ Hij was nog niet helemaal bekomen van het nieuws. ‘Een atoombom?’

Fet knikte bescheiden.

‘Respect, Fet,’ zei Gus. ‘Alle respect. Laten we het eiland uitschakelen. Nu meteen!’

‘Wat we er ook mee doen... we krijgen maar één kans. We moeten zekerheid hebben.’

‘Ik weet wie ons aan een detonator kan helpen, man. De enige rotzak aan de hele oostkust die nog aan het allerergste spul kan komen. Alfonso Creem.’

‘Hoe wilde je contact met hem opnemen? De oversteek naar New Jersey is net zoiets als wanneer je vroeger naar Oost-Duitsland wilde.’

‘Ik weet wel hoe,’ zei Gus. ‘Laat dat maar aan Gusto over. Hoe denk je dat ik aan die granaten ben gekomen?’

Fet zweeg even en keek toen Gus weer aan.

‘Zou je Quinlan vertrouwen? Met het boek?’

‘Het boek van de oude man? Het Zilver en nog wat?’

Fet knikte. ‘Zou je het hem in handen willen geven?’

‘Ik weet het niet, man,’ zei Gus. ‘Eh, ja... Het is maar een boek.’

‘De Meester wil dat boek niet zonder reden hebben. Setrakian heeft zijn leven ervoor opgeofferd. Wat er in zit, moet echt zijn. Tenminste, dat denkt je vriend Quinlan...’

‘En jij?’ vroeg Gus.

‘Ik?’ zei Fet. ‘Ik heb het boek, maar ik kan er zelf niet veel mee doen. Je weet wel wat ze soms van iemand zeggen: “Hij is zo dom dat hij nog geen gebed in de Bijbel kan vinden.” Nou, ik kan er niet veel in vinden. Misschien zit er een truc in. We zouden er heel dichtbij kunnen zijn.’

‘Ik heb hem gesproken, man – Quinlan. Shit, ik heb gezien dat die rotzak in een ommezien een heel nest uitroeide. Twintig, dertig vampiers.’

Gus glimlachte bij de herinnering. Fet vond Gus nog sympathieker als hij glimlachte.

‘In de gevangenis leer je dat er twee soorten op de wereld zijn – en dan dondert het niet of het mensen of bloedzuigers zijn. Je hebt degenen die nemen en degenen die geven. En die kerel, man, nou, die kerel geeft het weg als snoepgoed... Hij wil jagen, man. Hij wil jagen. En misschien is hij het enige andere weeskind op aarde dat net zo de pest heeft aan de Meester als wij.’

Fet knikte. Zijn besluit stond al vast.

Quinlan zou het boek krijgen. En Fet zou antwoorden krijgen.

Fragment uit het dagboek van Ephraim Goodweather

De meeste midlifecrises zijn niet zo erg. Vroeger zagen mensen hun jeugd verdwijnen, hun huwelijk kapotgaan, hun carrière stagneren. Dat waren de tegenslagen, en meestal verzachtte je ze met een nieuwe auto, een beetje Just for Men of een grote Mont Blanc-pen, al naar gelang je budget. Maar wat ik heb verloren, is niet te compenseren. Mijn hart bonkt telkens wanneer ik eraan denk, telkens wanneer ik het voel. Het is voorbij. Of het is binnenkort voorbij. Wat ik ook had, ik heb het verspild – en alles waarop ik hoopte, zal ik nooit krijgen. De dingen om me heen hebben hun permanente, gruwelijke, definitieve gedaante aangenomen. Alles wat veelbelovend was in mijn leven – dat ik de jongste afgestudeerde van mijn jaar was, dat ik de grote trek naar het oosten maakte, dat ik het ideale meisje ontmoette – dat alles is weg. De avonden van koude pizza en een film. Of dat ik me een reus voelde in de ogen van mijn zoon...

Toen ik een kind was, had je op tv een zekere mr. Rogers, en die zong altijd: ‘You can never go down / can never go down / can never go down the drain.’ Je verdwijnt nooit, nooit door het afvoerputje. Wat een stomme leugen!

Vroeger zou ik mijn verleden misschien op een rijtje hebben gezet om het als een cv of een lijst van verworvenheden te presenteren, maar nu... nu lijkt het me een lijst van onbeduidendheden, van dingen die er hadden kunnen zijn maar er niet echt zijn. Als jongeman had ik het gevoel dat de wereld en mijn plaats daarin allemaal deel uitmaakten van een plan. Ik dacht dat succes, wat dat ook mocht zijn, iets was wat ik kon bereiken door me op mijn werk te concentreren – door goed te zijn in wat ik deed. Als vader en workaholic had ik het gevoel dat ik voor mijn gezin kon zorgen als ik van dag tot dag maar hard werkte, dat ik ons er op die manier doorheen kon halen terwijl het leven zijn definitieve vorm aannam. En nu... nu is de wereld om me heen een afgrijselijk oord geworden en heb ik alleen nog het misselijke gevoel van verkeerde keuzen die ik heb gemaakt en dingen die ik heb verloren. Nu weet ik dat dit mijn echte ‘ik’ is. Mijn definitieve ‘ik’. De vleesgeworden teleurstelling waarop het leven van die jongeman was uitgedraaid, datgene wat moet worden afgetrokken van al die verworvenheden in mijn jeugd – de negatieve waarde van een optelsom die nooit klopte. Dit ben ik: zwak, hulpeloos, wegkwijnend. Ik geef het niet op, want dat doe ik nooit... maar ik leef zonder geloof in mezelf of in mijn omstandigheden.

Mijn hart gaat sneller slaan bij het idee dat ik Zack nooit zal vinden – bij het idee dat hij voorgoed weg is. Dat kan ik niet accepteren. Dat zal ik niet accepteren.

Ik kan niet helder denken, maar ik weet dat ik dat wel zal kunnen als ik hem vind. Ik heb hem in mijn dromen gezien. Zijn ogen kijken me aan, maken me weer tot die reus, noemen me bij de mooiste naam waarnaar je ooit kunt streven: ‘Papa.’

Ik heb een licht om ons heen gezien. Dat licht zuivert ons. Het geeft me absolutie – van de drank, de pillen, de blinde plekken in mijn hart. Ik heb dat licht gezien. Ik verlang ernaar in een wereld die zo donker is.

Onder de Columbia University

EPH DWAALDE DOOR de ondergrondse tunnels van het vroegere krankzinnigengesticht onder de voormalige Columbia University. Hij wilde alleen maar lopen. Toen hij Zack met Kelly en de Meester op Belvedere Castle had zien staan, was hij tot in zijn ziel geschokt. Hij had van alles voor zijn zoon gevreesd – dat Zack werd vermoord of in een kooi werd uitgehongerd – maar nooit dat hij aan de zijde van de Meester zou staan.

Had de demon Kelly hun zoon naar de kudde toe gehaald? Of wilde de Meester dat Zack bij hem was, en zo ja, waarom?

Misschien dreigde de Meester dat hij Kelly iets zou aandoen en zat er voor Zack niets anders op dan mee te werken. Eph wilde zich aan die hypothese vastklampen, want de gedachte dat de jongen zich uit vrije wil bij de Meester zou aansluiten, was onvoorstelbaar. Het is de grootste angst van een ouder dat een kind bedorven zal worden. Eph moest geloven dat Zack een verdwaald klein jongetje was, en geen weggelopen zoon.

Toch stond zijn angst het niet toe dat hij afgleed in die fantasie. Toen Eph bij dat videoscherm vandaan liep, had hij zich net een geest gevoeld.

Hij stak zijn hand in zijn jaszak en vond twee witte Vicodin-tabletten. Ze gloeiden in zijn handpalm, verlicht door de batterijlamp die hij op zijn voorhoofd had. Hij stopte ze in zijn mond en slikte ze droog door. Een ervan bleef onder in zijn slokdarm steken, en hij moest een paar keer op en neer springen om hem omlaag te krijgen.

Hij is van mij.

Eph keek vlug op. Kelly’s stem – gedempt en ver weg, maar duidelijk haar stem. Hij draaide zich twee keer rond, maar bleek helemaal alleen te zijn in de ondergrondse gang.

Hij is altijd van mij geweest.

Eph trok zijn zwaard een paar centimeter uit de schede. Hij stapte naar voren, naar een korte trap die omlaag leidde. De stem zat in zijn hoofd, maar een zesde zintuig wees hem de weg.

Hij zit aan de rechterhand van de Vader.

Eph rende nu uit alle macht. Het licht van zijn hoofdlamp schudde heen en weer, scheen in een andere halfduistere gang, en in...

De kerker. Gus’ gekooide moeder.

Eph liet het licht door de hele ruimte schijnen. Er was verder niemand. Langzaam draaide hij zich om naar de gehelmde vampier die midden in de kooi stond. Gus’ vampiermoeder stond heel stil en Ephs licht wierp een getraliede schaduw op haar lichaam.

Kelly’s stem zei: Zack denkt dat jij dood bent.

Eph trok zijn zwaard helemaal uit de schede. ‘Hou je kop,’ zei hij.

Hij begint het te vergeten. De Oude Wereld en het leven daar. Het is nu weg. Het is een droom van jeugd geworden.

‘Stil!’ zei Eph.

Hij luistert naar de Meester. Hij toont respect. Hij leert.

Eph stak zijn zwaard tussen twee tralies door. Gus’ moeder kromp ineen, afgeschrikt door het zilver. Haar slappe borsten bungelden in het schemerlicht heen en weer. ‘Wat leert hij?’ vroeg Eph. ‘Geef antwoord!’

Kelly’s stem zei niets.

‘Jullie hersenspoelen hem,’ zei Eph. De jongen was geïsoleerd en mentaal kwetsbaar. ‘Hersenspoelen jullie hem?’

We voeden hem op.

Eph huiverde alsof haar woorden hem hadden gesneden. ‘Nee. Nee... wat weet jij daarvan? Wat weet jij van liefde – van hoe het is om vader en zoon te zijn...?’

Wij zijn het vruchtbare bloed. Wij hebben vele zonen ter wereld gebracht... Sluit je bij ons aan.

‘Nee.’

Alleen dan kun je met hem herenigd worden.

Eph liet zijn arm een beetje zakken. ‘Rotwijf. Ik vermoord je...’

Sluit je bij ons aan. Dan ben je voor altijd bij hem.

Eph verstijfde even, verlamd van angst. Ze wilde iets van hem. De Meester wilde iets. Hij dwong zichzelf achteruit te gaan. Hij moest ontkennen dat ze er waren. Hij moest niet meer praten. Weglopen.

Hou je kop...! dacht hij. Zijn woede was luider dan zijn stem. Terwijl hij het zilveren zwaard stevig vasthield, rende hij de kamer uit en de gangen in, maar Kelly’s stem bleef in zijn hoofd.

Kom bij ons.

Hij rende een hoek om en gooide een roestige deur open.

Kom bij Zack.

Hij rende door. Met elke stap werd hij woedender.

Je weet dat je het wilt.

En toen haar lach. Niet haar menselijke lach, hoog, luchtig en aanstekelijk, maar een spottende, provocerende lach. Een lach die hem uitdaagde om terug te gaan.

Maar hij rende door. En de lach smolt weg, verdween in de verte.

Eph rende blindelings door. Zijn zwaard kletterde tegen de poten van omgegooide stoelen en schraapte over de vloer. De Vicodin werkte nu, en hij zweefde een beetje; zijn lichaam was verdoofd, maar zijn hoofd niet. Door weg te rennen was hij ook een hoek omgeslagen in zijn eigen geest. Nu wilde hij Nora meer dan ooit bevrijden uit het bloedkamp. Hij wilde haar uit de klauwen van de vampiers verlossen. Hij wilde de Meester laten zien dat het zelfs in een ellendige tijd als deze nog te doen was: een mens kon worden gered. Hij wilde laten zien dat Zack niet voor hem verloren was gegaan en dat de macht die de Meester over de jongen had niet zo groot was als de Meester misschien dacht.

Eph bleef staan om op adem te komen. Zijn hoofdlamp ging minder fel branden, en toen hij ertegen tikte, flakkerde het licht. Hij moest uitzoeken waar hij was en dan naar boven gaan, anders verdwaalde hij in dat donkere labyrint. Hij wilde de anderen erg graag laten weten dat hij eraan toe was om naar het kamp te gaan en te vechten.

Hij ging de volgende hoek om, en aan het eind van de lange, donkere gang zag Eph een silhouet. Iets aan de houding daarvan – de armen laag, de knieën enigszins gebogen – zei ‘vampier’.

Ephs zwaard kwam omhoog. Hij deed een paar stappen naar voren, in de hoop het wezen beter in het licht te krijgen.

Het bleef stilstaan. De wanden van de smalle gang werden wat beter zichtbaar voor Eph, al golfden ze een beetje door de Vicodin. Misschien verbeeldde hij zich dingen. Misschien zag hij wat hij wilde zien. Hij had willen vechten.

In de overtuiging dat hij een hersenschim had gezien, vatte Eph meer moed. Hij liep naar de geest toe.

‘Kom hier,’ zei hij, nog ziedend van woede op Kelly en de Meester. ‘Kom maar op.’

Het wezen week geen centimeter, en Eph kon het nu wat beter zien. Een capuchon van een sweatshirt, een driehoek van katoen boven het hoofd, overschaduwde het gezicht en verduisterde de ogen. Spijkerbroek en hoge schoenen. De ene arm laag langs de zij, de andere hand verborgen achter de rug.

Met woedende vastbeslotenheid liep Eph naar de figuur toe, als iemand die door een kamer liep om een deur dicht te smijten. De figuur bewoog niet. Eph zette zich schrap en haalde met een tweehandige honkbalzwaai uit naar de nek van het wezen.

Tot Ephs verbazing kletterde zijn zwaard en stuiterden zijn armen terug. Het heft sprong bijna los uit zijn greep en de gang werd heel even verlicht door een regen van vonken.

Het duurde even voordat Eph besefte dat de vampier een eind staal had gebruikt om zijn uitval te pareren.

Eph greep het zwaard weer in zijn pijnlijke, trillende handpalmen vast en ging een stap achteruit om nog eens uit te halen met het zwaard. De vampier hield zijn stalen staaf in één hand en weerde de aanval met gemak af. Plotseling werd er met een harde schoen tegen Ephs borst geschopt. Eph struikelde over zijn eigen voeten en viel op de vloer.

Eph keek op naar de schimmige figuur. Die was volkomen echt, maar... ook anders. Het was niet een van die halfintelligente sukkels met wie hij meestal te maken had. Deze vampier bezat een evenwicht, een zelfbeheersing, die hem onderscheidde van de grote massa.

Eph krabbelde overeind. De aanval van de vampier had het vuur in hem alleen maar aangewakkerd. Hij wist niet wat die vampier was en het kon hem ook niet schelen. ‘Kom maar op!’ riep hij, wenkend naar de vampier. Opnieuw kwam het wezen niet in beweging. Eph stak zijn zwaard naar voren en liet de vampier de scherpe zilveren punt zien. Hij deed een schijnaanval en draaide zich snel opzij, een van zijn beste bewegingen. Er zat genoeg kracht in zijn aanval om het wezen in tweeën te hakken, maar de vampier voorzag de beweging en bracht zijn stalen staaf omhoog om de slag te pareren. Eph ging weer in de aanval. Hij maakte een omtrekkende beweging, viel vanaf de andere kant aan en ging recht op de nek af.

De vampier was daar klaar voor. Hij greep Ephs onderarm vast, hield hem als een hete bankschroef omklemd en verdraaide Ephs arm met zoveel kracht dat Eph zich achterover moest buigen om te voorkomen dat zijn elleboog en schouder onder de druk zouden bezwijken. Eph gaf een schreeuw van pijn en kon het zwaard niet langer vasthouden. Het vloog uit zijn hand en kletterde op de vloer. Met zijn vrije hand greep Eph de dolk aan zijn riem en haalde daarmee uit naar het gezicht van de vampier.

Geschrokken duwde het ding Eph op de vloer en deinsde terug.

Eph kroop weg, zijn elleboog brandend van pijn. Twee andere figuren kwamen aangerend van zijn kant van de gang. Twee mensen. Fet en Gus.

Net op tijd. Eph draaide zich om naar de vampier, die nu in de minderheid was, en verwachtte dat het wezen sissend in de aanval zou gaan.

In plaats daarvan reikte het wezen naar de vloer om het zwaard aan zijn met leer omwikkelde heft op te pakken. Het draaide het zilveren wapen de ene en de andere kant op, alsof hij een idee wilde krijgen van het gewicht en de bouw.

Eph had nog nooit meegemaakt dat een vampier vrijwillig zo dicht bij zilver kwam – laat staan dat hij een zilveren wapen in zijn handen nam.

Fet had zijn zwaard getrokken, maar Gus hield hem met zijn hand tegen en liep Eph voorbij zonder aan te bieden hem overeind te helpen. De vampier gooide Ephs zwaard nonchalant naar Gus toe, met het heft voorop. Gus ving het met gemak op en liet het zakken.

‘Nu heb je me zoveel geleerd,’ zei Gus, ‘maar niet hoe je toch altijd zo dramatisch op het toneel kunt verschijnen.’

Het antwoord van de vampier was telepathisch en uitsluitend voor Gus bestemd. Hij duwde zijn zwarte capuchon naar achteren en bleek een volledig kaal hoofd zonder oren te hebben, onnatuurlijk glad, bijna zoals dieven eruitzien wanneer ze een nylonkous over hun gezicht hebben getrokken.

Behalve zijn ogen. Die gloeiden felrood als die van een rat.

Eph stond op en wreef over zijn elleboog. Het ding was duidelijk een strigoi, en toch kwam Gus erbij in de buurt. Hij ging er zelfs naast staan.

Fet, die zijn hand nog op het gevest van zijn eigen zwaard had, zei: ‘Jij weer.’

‘Wat stelt dit voor?’ vroeg Eph. Blijkbaar was hem iets ontgaan.

Gus gooide Ephs zwaard naar hem terug, harder dan nodig was. ‘Je zou je Quinlan moeten herinneren,’ zei Gus. ‘De belangrijkste jager van de Ouden. En momenteel de ergste rotzak van de hele stad.’ Gus keek Quinlan weer aan. ‘Een vriendin van ons is in een bloedkamp gegooid. We willen haar terug hebben.’

Quinlan keek Eph aan met ogen waarin een eeuwenlange ervaring besloten lag. Toen zijn stem in Ephs geest binnendrong, bleek het een soepele, afgemeten bariton te zijn.

Dr. Goodweather, neem ik aan.

Eph keek hem recht in de ogen. Knikte nauwelijks. Quinlan keek Fet aan:

Ik ben hier in de hoop dat we tot een regeling kunnen komen.

==

Low Memorial-bibliotheek, Columbia University

==

IN DE BIBLIOTHEEK van de Columbia University, in een kamer die op de enorme koepel uitkwam – ooit, en nog steeds, de grootste granieten koepel van het land – zat Quinlan aan een leestafel tegenover Fet.

‘Als je ons helpt het kamp binnen te komen, mag je het boek lezen,’ zei Fet. ‘Daarover valt niet te onderhandelen...’

Dat zal ik doen. Maar weet u wel dat u enorm in de minderheid bent tegen zowel strigoi als menselijke bewakers?

‘Dat weten we,’ zei Fet. ‘Wil je ons naar binnen helpen? Dat is de prijs.’

Dat zal ik doen.

De stevig gebouwde verdelger maakte de rits van een verborgen vak in zijn rugzak open en haalde er een grote bundel lappen uit.

Had u het bij zich? vroeg de Geborene ongelovig.

‘Ik zou geen veiliger plaats weten,’ zei Fet glimlachend. ‘Verborgen in het volle zicht. Als je het boek wilt, moet je eerst voorbij mij.’

Dat is inderdaad een hele opgave.

Fet haalde zijn schouders op. ‘Het is goed genoeg.’ Hij haalde een boek tussen de lappen vandaan. ‘De Occido Lumen,’ zei Fet.

Een golf van koude steeg op naar Quinlans hals. Dat was een vreemde gewaarwording voor iemand die zo oud was. Gadegeslagen door Fet, verdiepte hij zich in het boek. Het verweerde omslag was van leer en stof.

‘Ik heb het zilverbeslag eraf gehaald. Daardoor is de rug een beetje bedorven, maar niet te erg. Het ziet er nederig en onbelangrijk uit, nietwaar?’

Waar is het zilverbeslag?

‘Ik heb het weggestopt. Gemakkelijk terug te halen.’

Quinlan keek hem aan. U zit vol verrassingen, hè, verdelger?

Fet haalde zijn schouders op bij het compliment.

De oude man heeft goed gekozen, meneer Fet. Uw hart is ongecompliceerd. Het weet wat het weet en handelt dienovereenkomstig. Een grotere wijsheid is moeilijk te vinden.

De Geborene had zijn zwarte katoenen capuchon achter zijn volkomen gladde, witte hoofd hangen. Voor hem lag de Occido Lumen opengeslagen op een van de verluchte bladzijden. Omdat de zilveren rand van het papier hem als vampier afschrikte, sloeg hij de bladen zorgvuldig om met het gummetje aan het eind van een potlood. Nu raakte hij opeens het midden van de bladzijde met zijn vingertop aan, bijna zoals een blinde het gezicht van een dierbare zou aftasten.

Het document was heilig. Het ging over de schepping en geschiedenis van het vampierras op aarde en bevatte als zodanig ook verwijzingen naar Geborenen. Stel je voor dat een mens een boek zou kunnen inzien waarin de menselijke schepping wordt beschreven en dat antwoord geeft op de meeste of zelfs alle raadsels van het leven. Quinlans knalrode ogen keken met intense belangstelling naar de bladzijden.

Lezen gaat moeilijk. De taal is moeilijk.

‘Vertel mij wat,’ zei Fet.

Bovendien zit er veel verborgen. In beelden en in de watermerken. Ze zijn voor mijn ogen helderder dan voor de uwe, maar dit zal enige tijd vergen.

‘En tijd hebben we nou juist niet. Hoeveel tijd gaat het kosten?’

De ogen van de Geborene bleven heen en weer gaan.

Dat is onmogelijk te zeggen.

Fet besefte dat zijn ongeduld Quinlan afleidde.

‘We laden de wapens in. Je hebt ongeveer een uur, en kom dan met ons mee. We halen Nora terug...’

Fet draaide zich om en liep weg. Drie stappen later verdwenen de Occido Lumen, de Meester en de apocalyps die over de aarde was gekomen. Alleen Nora bleef over.

Quinlan richtte zijn aandacht weer op de bladzijden van de Occido Lumen en begon te lezen.

Interludium II – Occido Lumen: Het verhaal van de Meester

ER WAS EEN DERDE.

Elk van de heilige boeken, de Thora, de Bijbel en de Koran, vertelt het verhaal van de vernietiging van Sodom en Gomorra. En in zekere zin doet de Occido Lumen dat ook.

In Genesis 18 verschijnen drie aartsengelen in menselijke gedaante voor Abraham. Van twee van hen wordt gezegd dat ze afkomstig zijn uit de verdoemde steden op de vlakte, waar ze verblijven met Lot, aan een feestmaal deelnemen en later worden omsingeld door de mannen van Sodom, die ze verblinden alvorens hun stad te verwoesten.

De derde aartsengel wordt opzettelijk weggelaten. Hij blijft verborgen.

Dit is zijn verhaal.

Vijf steden stonden op de enorme, vruchtbare vlakte van de rivier de Yarden bij wat tegenwoordig de Dode Zee is. En van die vijf was Sodom de mooiste, meest trotse stad – van verre zichtbaar in zijn vruchtbare omgeving, een symbool van rijkdom en welvaart.

Geïrrigeerd door een complex kanalensysteem, was Sodom in de loop van de eeuwen naar willekeur gegroeid. Het verspreidde zich vanuit de waterwegen en had uiteindelijk een vorm die vaag deed denken aan een vliegende duif. Zijn vier hectare grote contouren kristalliseerden zich in die vorm toen omstreeks 2024 voor Christus de stadsmuren werden opgericht. De muren, meer dan tien meter hoog en bijna twee meter dik, waren gemaakt van leemsteen en bedekt met gips, waardoor ze glansden in de zon. Binnen de muren stonden lemen gebouwen zo dicht opeen dat ze bijna boven op elkaar gestapeld waren. Het hoogste daarvan was een tempel ter ere van de Kanaänitische god Moloch. Het aantal inwoners van Sodom schommelde rond de tweeduizend. Vruchten, kruiden en granen waren in overvloed aanwezig en maakten de stad welvarend. Meer dan tien paleizen sprongen met hun verguld bronzen en glazen tegels meteen in het oog, glinsterend in het licht van de avondzon.

Al deze rijkdom werd bewaakt door de kolossale poorten die toegang tot de stad verschaften. Zes onregelmatige stenen van enorm formaat en gewicht vormden een monumentale boog met poorten van ijzer en hardhout, bestand tegen vuur of stormrammen.

Bij die poorten stond Lot, zoon van Haran, oomzegger van Abram, toen de drie wezens van het licht verschenen.

Bleek waren ze, lichtgevend en verheven. Een deel van de essentie van God en als zodanig van alle smetten vrij. Uit hun rug kwamen vier lange uitsteeksels die met vederzacht licht waren overgoten en gemakkelijk voor lichtgevende vleugels konden worden aangezien. De vier naar buiten stekende ledematen kwamen op de rug van de wezens samen en flapten zacht bij elke stap, even natuurlijk als wanneer iemand onder het lopen met zijn armen zwaait. Bij elke stap kregen de drie wezens vorm en massa, totdat ze daar stonden, naakt en enigszins verloren. Hun huid glansde als het zuiverste albast en hun schoonheid herinnerde Lot op pijnlijke wijze aan zijn sterfelijke onvolmaaktheid.

Ze waren gestuurd om de trots, decadentie en wreedheid te bestraffen die welig tierde binnen de muren van de welvarende stad. Gabriël, Michaël en Ozryel waren Gods afgezanten. Zijn dierbaarste, meest vertrouwde schepsels en Zijn meest genadeloze soldaten.

En van hen stond Ozryel het meest bij Hem in de gunst. Hij was van plan die avond naar het stadsplein te gaan, zoals hun was opgedragen – maar Lot smeekte hem in plaats daarvan bij hem in zijn huis te blijven. Gabriël en Michaël gingen akkoord, en dus moest Ozryel, de derde, die het meest geïnteresseerd was in de verdorvenheid van die steden, aan de wensen van zijn broers voldoen. Van de drie was Ozryel degene die de stem van God in zich had, de kracht van de verwoesting die de twee zondige steden van de aardbodem zou wegvagen. Zoals in elk verhaal wordt verteld, was hij Gods favoriet: Zijn meest beschermde, Zijn mooiste schepping.

Lot was rijkelijk gezegend met land, vee en een vrome vrouw. En dus was het feestmaal in zijn huis overvloedig en gevarieerd. De drie aartsengelen genoten er als mensen van, en Lots twee maagdelijke dochters wasten hun voeten. Deze fysieke gewaarwordingen waren nieuw voor alle drie de engelen, maar voor Ozryel waren ze overstelpend en gingen ze veel dieper dan bij de twee anderen. Het was Ozryels eerste kennismaking met individualiteit. Voor het eerst stond hij los van de energie van de godheid. God is niet zozeer een antropomorf wezen als wel een energie, en Gods taal is de biologie. Rode bloedcellen, het principe van de magnetische aantrekkingskracht, neurologische synapsen: allemaal wonderen, en in elk wonder is de stroom van God aanwezig. Toen Lots vrouw zich sneed bij het bereiden van de kruiden en olie voor het bad, keek Ozryel met grote nieuwsgierigheid naar haar bloed. De geur daarvan wond hem op. Bracht hem in verzoeking. En de kleur was zo prachtig, zo weelderig... als vloeibare robijnen die glinsterden in het kaarslicht. De vrouw – die van het begin af aan bezwaar had gemaakt tegen de aanwezigheid van de mannen – deinsde terug toen ze de aartsengel gefascineerd naar haar wond zag kijken.

Ozryel was vele malen op aarde geweest. Hij was daar geweest toen Adam op de leeftijd van negenhonderddertig jaar was gestorven en ook toen de mannen die Noah hadden uitgelachen in de woeste duistere wateren van de zondvloed verdronken. Maar hij was altijd als geest over de aarde getrokken. Zijn essentie was met de Heer verbonden gebleven en was nooit tot vlees gemaakt.

En dus had Ozryel nooit eerder honger ervaren. Nooit eerder pijn. En nu werd hij belaagd door een stroom van gewaarwordingen. Nu hij de aardkorst onder zijn voeten had gevoeld... had gevoeld hoe de koude nachtlucht zijn armen streelde... voedsel had geproefd dat uit de aarde was gegroeid of uit lagere zoogdieren was gesneden, kon hij geen afstand meer houden tot wat hij zag, zoals een toerist dat doet. In plaats daarvan had hij het gevoel dat hij dichter bij de mensheid kwam, dichter bij het land zelf. Dichter bij deze diersoort. Koel water dat over zijn voeten stroomde. Voedsel in zijn mond, in zijn keel. De fysieke ervaringen werden verslavend, en Ozryels nieuwsgierigheid kreeg de overhand.

Toen de mannen uit de stad hadden gehoord dat Lot raadselachtige vreemdelingen bij zich had en voor zijn huis samendromden, werd Ozryel gefascineerd door hun kreten. De mannen, die met fakkels en wapens zwaaiden, eisten dat ze de bezoekers te zien zouden krijgen. Ze waren zo opgewonden geraakt door de schoonheid die de reizigers zouden bezitten dat ze hen seksueel wilden bezitten. De brute lust van de menigte fascineerde Ozryel, deed hem denken aan zijn eigen honger, en toen Lot met hen onderhandelde – hun in plaats van de reizigers zijn maagdelijke dochters aanbood, hetgeen geweigerd werd – gebruikte Ozryel zijn bijzondere kracht om ongemerkt het huis uit te glippen.

Korte tijd observeerde hij de menigte. Hij bleef op enkele meters afstand, verborgen in een steegje, en voelde de uitzinnige energie van de massa. Die energie was heel anders dan die van God, maar toch waren ze vervuld van dezelfde schoonheid en glorie, de gaven van het goddelijke. Die golvende vleesklompen – hun gezichten stonden geen moment stil – gingen tekeer als één wezen. Op de meest dierlijke manier die maar denkbaar was, eisten ze gemeenschap met het onbekende. Hun lust was zo zuiver – en zo bedwelmend.

Er is veel gezegd over de zonden in Sodom en Gomorra, maar daar was weinig van te zien toen Ozryel door de straten van die stad liep, straten van ruwe albast in het licht van een complex stelsel van bronzen olielampen. Gouden en zilveren kozijnen omlijstten alle deuren aan de drie concentrische pleinen.

Een gouden portiek verlokte tot geneugten van het vlees en een zilveren portiek tot duisterder genoegens. Degenen die de zilveren portieken doorgingen, waren op zoek naar wrede, gewelddadige sensaties. Het was die wreedheid die God niet kon vergeven. Niet de overdadigheid, niet de lichtzinnigheid, maar het pure sadisme dat de burgers van Sodom en Gomorra ten opzichte van reizigers en slaven aan den dag legden. Ongastvrije steden waren het, steden die zich nergens iets van aantrokken. Slaven en gevangengenomen vijanden werden uit karavanen gekocht om de bezoekers van de zilveren portieken te behagen.

En of het nu met opzet of bij toeval was, Ozryel ging een zilveren portiek binnen. Zijn gastvrouw was stevig gebouwd en had een licht olijfbruine huid. Onverfijnd, onverzorgd – de vrouw van een slavendrijver, alleen geïnteresseerd in handel. Maar toen de gastvrouw die avond opkeek vanaf haar post in de vestibule van het huis van plezier, zag ze het mooiste, weldadigste wezen in mensengedaante in het gouden licht van de brandende olie tegenover haar staan. De aartsengelen waren volmaakt en geslachtsloos. Ze hadden een smetteloze, glanzende huid, parelende ogen en geen haar op hun lichaam of gezicht. Hun tandvlees was zo bleek als het ivoor van hun tanden, en hun lange ledematen bezaten de gratie die alleen uit volmaakte proporties kan voortkomen. Ze hadden geen spoor van geslachtsdelen: een biologisch detail dat indirect tot uiting zou komen in de gruwelen die ze teweeg konden brengen.

Ozryel was zo mooi – en groots in zijn weldadigheid – dat de vrouw een sterke aandrang voelde in huilen uit te barsten en hem om vergeving te smeken. Maar ze zat al jaren in het vak en dat gaf haar de moed om haar diensten aan te prijzen. Toen Ozryel het verfijnde geweld binnen de muren van het etablissement gadesloeg, voelde de aartsengel dat zijn gratie verbleekte – plaatsmaakte voor verlangen – en hoewel hij niet precies wist wat hij zocht, vond hij het.

In een impuls greep Ozryel de hals van de gastvrouw vast. Hij duwde haar tegen een lage stenen muur en zag de angst op haar gezicht verschijnen. Ozryel voelde de sterke en toch delicate pezen rond de keel van de vrouw. Hij kuste ze, likte ze, proefde haar zilte, ranzige zweet. En toen beet hij in een impuls diep en hard in haar. Hij scheurde haar vlees open en bespeelde haar slagaderen als de snaren van een harp met zijn tanden – ping-ping – waarna hij in alle onstuimigheid het bloed dronk dat naar buiten stroomde. Ozryel doodde deze vrouw, niet als offer voor zijn almachtige Heer, maar eenvoudigweg om Hem te kennen. Hem te kennen. Hem te bezitten. Hem te beheersen en overwinnen.

En het was pure extase: de smaak van het bloed, de dood van de forse vrouw, de vloeiende overgang van macht. Toen Ozryel het bloed dronk dat de essentie en glorie van het goddelijke was – en daarbij de stroom onderbrak die de aanwezigheid van God was – bracht dat hem in razernij. Hij wilde meer. Waarom had God hem, Zijn favoriet, dít ontzegd? Deze nectar die in die onvolmaakte wezens verborgen was geweest.

Ze zeiden dat wijn die uit de slechtste bessen was voortgekomen het beste smaakte.

Maar nu vroeg Ozryel zich af: hoe zit het met wijn van de allerbeste bessen?

Toen dat slappe lichaam daar aan zijn voeten lag en het gemorste bloed zilverig glansde in het heldere licht van de maan, had Ozryel nog maar één gedachte:

Hebben engelen bloed?

Low Memorial-bibliotheek, Columbia University

QUINLAN SLOOT DE Occido Lumen en keek op naar Fet en Gus, die volledig bewapend waren, klaar om te vertrekken. Hij moest nog veel leren over de herkomst van de Meester, maar zijn hoofd duizelde al van de informatie die in het boek te vinden was. Hij maakte een paar notities, omcirkelde een paar fragmenten die hij had overgeschreven en stond op. Fet nam het boek en pakte het weer in. Hij stopte het in zijn rugzak en gaf die aan Quinlan.

‘Ik neem het boek niet mee,’ zei hij tegen Quinlan. ‘En als wij er niet levend uitkomen, moet jij weten waar het verborgen is. Als ze ons gevangennemen en het uit ons los proberen te krijgen... nou, zelfs wanneer je bloedt, kun je niet vertellen wat je niet weet... nietwaar?’

Quinlan knikte zacht. Hij aanvaardde de eer.

‘Eigenlijk ben ik blij dat ik ervan af ben...’

Als u het zegt.

‘Ik zeg het. Nou... Als we er niet levend uitkomen...’ zei Fet. ‘Dan heb je het belangrijkste hulpmiddel. Maak het gevecht af. Dood de Meester.’

==

New Jersey

==

ALFONSO CREEM ZAT in een weelderige relaxfauteuil die zo wit was als een eierschaal. Zijn Puma’s met losse veters lagen op de voetensteun en hij had een speelgoedje van hard rubber in zijn hand. Ambassador en Skill, zijn twee wolfshonden, lagen op de vloer van de eetkamer. Hun lijnen waren vastgemaakt aan een dikke houten poot van de zware tafel en hun zilverige ogen volgden het rood met wit gestreepte balletje.

Creem kneep in het balletje en de honden gromden. Om de een of andere reden vond hij dat grappig en daarom herhaalde hij het keer op keer.

Royal, Creems eerste luitenant en lid van de in de strijd geharde Jersey Sapphires, zat op de onderste trede van de trap en spuwde koffie in een mok. Nicotine, ganja en dergelijke waren steeds moeilijker te vinden, en dus had Royal een systeem bedacht om de enige nog redelijk goed beschikbare zonde van de Nieuwe Wereld – cafeïne – tot zich te kunnen nemen. Hij scheurde een klein stukje van een koffiefilter af, maakte daar een zakje van om gemalen koffie in zijn mond te strooien en drukte de korrels als tabakspruim tegen zijn tandvlees. Het was bitter, maar het gaf hem energie.

Malvo zat bij het raam aan de voorkant om de straat in de gaten te houden en uit te kijken naar de vrachtwagenkonvooien. Tegenwoordig kaapten de Sapphires die konvooien om zich in leven te houden. De bloedzuigers volgden steeds een andere route, maar Creem had zelf een paar dagen geleden een voedseltransport voorbij zien komen en dacht dat het nu weer tijd werd.

Het had Creems hoogste prioriteit dat hijzelf en zijn mensen te eten kregen. Hij wist dat honger slecht was voor het moreel. Zijn op een na hoogste prioriteit was het voeden van Ambassador en Skill. Met hun scherpe neuzen en overlevingsinstincten hadden de wolfshonden de Sapphires meer dan eens voor een dreigende nachtelijke aanval van bloedzuigers gewaarschuwd. Het voedsel voor hun vrouwen kwam op de derde plaats. De vrouwen waren niets bijzonders, een paar verschoppelingen die ze onderweg hadden opgepikt – maar het waren vrouwen en ze waren warm en levend. ‘Levend’ was tegenwoordig erg sexy. Het voedsel hield ze stil, dankbaar en dichtbij, en dat was goed voor zijn mensen. Trouwens, Creem hield niet van ziekelijke, magere vrouwen. Hij had ze graag wat dikker.

Hij vocht nu al maanden op zijn oude territorium tegen de bloedzuigers, alleen om in leven te blijven, vrij te blijven. Voor een mens was het onmogelijk om voet aan de grond te krijgen in die nieuwe bloedeconomie. Geld en bezit hadden geen enkele betekenis; zelfs goud was waardeloos. Zilver was naast voedsel het enige wat op de zwarte markt iets waard was. De mensen van Stoneheart hadden al het zilver in beslag genomen waar ze hun vuile hand op konden leggen, en ze hadden het opgeborgen in ongebruikte bankkluizen. Zilver vormde een bedreiging voor de bloedzuigers, al moest je er eerst een wapen van maken, en er waren niet veel zilversmeden meer te vinden.

Voedsel was dus de nieuwe valuta. (Water was er nog in overvloed, zolang je het maar kookte en filterde.) Nadat Stoneheart Group zijn abattoirs in bloedkampen had veranderd, hadden ze hun systeem om voedsel te transporteren grotendeels in stand gehouden. De bloedzuigers hadden het hele bedrijf overgenomen en konden de kraan nu open- of dichtdraaien. Voedsel werd verbouwd door de mensen die slavenwerk deden in de kampen. Ze vulden de twee of drie uur flets zonlicht per dag aan met grote overdekte batterijen van ultravioletlampen: felverlichte kassen voor groente en fruit; immense pakhuizen voor kippen, varkens en koeien. Omdat de ultravioletlampen dodelijk waren voor bloedzuigers, waren die delen van de kampen alleen toegankelijk voor mensen.

Dat alles had Creem gehoord van de chauffeurs van gekaapte Stoneheart-vrachtwagens.

Buiten de kampen kon je eten krijgen op rantsoenkaarten die je met werken kon verdienen. Je moest een gedocumenteerde werker zijn om een rantsoenkaart te krijgen: om te kunnen eten moest je doen wat de bloedzuigers zeiden. Je moest gehoorzamen.

De bloedzuigers waren in feite telepathische politieagenten. New Jersey was een politiestaat. De stekels volgden alles en meldden alles automatisch, zodat je altijd pas wist dat je was aangegeven als het te laat was. De bloedzuigers deden niets dan werken en eten en lagen de weinige zonnige uren van de dag in hun eigen vuil. In het algemeen waren ze gedisciplineerd en aten ze – net als de menselijke slaven – wat ze voorgezet kregen: meestal bloed dat uit de kampen kwam. Al had Creem er ook een paar buiten het reservaat gezien. Je kon in het donker tussen de bloedzuigers over straat lopen, als je er maar uitzag alsof je werkte, maar omdat mensen nu tweederangsburgers waren, werd er van ze verwacht dat ze de bloedzuigers met respect behandelden. En dat was gewoon niet Creems stijl. Niet in New Jersey.

Hij hoorde een belletje en liet de rugleuning van zijn stoel omhoogkomen om op te staan. Het belletje betekende dat er een boodschap uit New York was gekomen. Van Gus.

Boven op Gus’ schuilplaats had de Mexicaan een klein hok voor duiven en kippen gemaakt. De kippen leverden hem van tijd tot tijd een vers ei, en dat zat vol met proteïne, vet, vitaminen en mineralen – even waardevol als een parel uit een oester. De duiven stelden hem in staat contact te onderhouden met de wereld buiten Manhattan: veilig, discreet en onontdekt door de bloedzuigers. Op sommige dagen gebruikte Gus de duiven om een bestelling bij Creem te doen: wapens, munitie, een beetje porno. Voor de juiste prijs kon Creem je aan bijna alles helpen.

Vandaag was dat ook weer het geval. De duif – Harry, ‘de New Jersey Express’, zoals Gus hem noemde – was op een plankje bij het raam geland en tikte tegen de bel, in de wetenschap dat Creem hem iets te eten zou geven.

Creem maakte het elastiekje los dat aan zijn poot zat, pakte de kleine plastic capsule en haalde daar het dunne rolletje papier uit. Harry koerde zachtjes.

‘Rustig maar, klein mormel,’ zei Creem. Hij maakte een Tupperware-bakje met kostbaar maïs open en strooide er wat uit voor de duif, waarna hij zelf ook een paar maïskorrels in zijn mond stopte en het bakje weer dichtmaakte.

Creem las Gus’ verzoek. ‘Een detonator?’ Hij grinnikte. ‘Je neemt me zeker in de maling...’

Malvo maakte een snik-snik-geluid met zijn tong tegen zijn tanden. ‘Er komt een verkenningswagen aan,’ zei hij.

De wolfshonden sprongen overeind, maar Creem gaf ze een teken dat ze stil moesten blijven. Hij maakte hun lijnen van de tafelpoot los en trok hard aan de slipketting om ze stil en alert te houden. ‘Geef het door aan de anderen.’

Royal ging voorop naar de aangebouwde garage. Creem was nog steeds kolossaal, al was hij dertig kilo afgevallen. Zijn korte, krachtige armen waren nog steeds te breed om ze op zijn bijna vierkante middenrif over elkaar te kunnen slaan. Als hij thuis was, droeg hij al zijn zilver: de blingbling op zijn knokkels en de kronen over zijn tanden en kiezen. Creem had al van zilver gehouden toen het alleen maar glimmerig spul was, dus voordat het metaal het teken van de krijger en de vrijbuiter werd.

Creem zag de anderen met hun wapens in de Tahoe stappen. De transporten bestonden meestal uit een konvooi van drie militaire voertuigen: bloedzuigers voorop en achteraan, met in het midden de voedselwagen die door mensen werd bestuurd. Creem hoopte deze keer graanproducten buit te maken: brood en ontbijtvlokken. Koolhydraten konden hun dagenlang, soms zelfs wekenlang, een gevuld gevoel geven. Eiwit was een zeldzaam geschenk, en vlees was nog zeldzamer, maar moeilijk vers te houden. Pindakaas was van de organische soort met olie bovenop – want er werd nergens meer voedsel in een fabriek verwerkt – en Creem had daar een hekel aan, maar Royal en de wolfshonden waren er gek op.

De vampiers waren niet bang voor de wolfshonden, maar de menselijke chauffeurs wel. Zodra ze de zilverige glinstering in de roofdierogen zagen, scheten ze in hun broek. Creem had de dieren alleen maar tot op zekere hoogte afgericht. Ze gehoorzaamden hem altijd, want hij was degene die ze te eten gaf. Aan de andere kant waren het geen echte huisdieren, geen dieren die je kon temmen, en daarom identificeerde Creem zich met ze en hield hij ze altijd dicht bij zich.

Ambassador trok aan zijn slipketting; Skills nagels krabden over de vloer van de garage. Ze wisten wat er ging gebeuren. Straks zouden ze hun maaltijd kunnen verdienen. Wat dat betrof, waren ze nog beter gemotiveerd dan de rest van de Sapphires, want voor een wolfshond was de economie niet veranderd. Eten, eten, eten.

De garagedeur ging omhoog. Creem hoorde de vrachtwagens de hoek om komen. Het was een mooi hard geluid, want er was verder helemaal geen verkeer te horen. Zoals wel vaker zouden Creems mensen een opstopping veroorzaken. Tussen twee huizen aan de overkant hadden ze een sleepwagen klaarstaan die het voorste voertuig zou rammen. Andere auto’s zouden de bloedzuigers aan de achterkant de pas afsnijden, zodat ze in deze straat met woningen geen kant meer op konden.

Het onderhoud van hun auto’s had ook hoge prioriteit bij Creem. Hij had mensen die daar goed in waren. Benzine was duur, net als autoaccu’s. De Sapphires gebruikten twee garages in New Jersey om voedselvrachtwagens uit elkaar te halen en zo aan onderdelen en brandstof te komen.

De voorste vrachtwagen ging snel de hoek om. Creem zag een extra wagen in het konvooi, een vierde, maar dat zat hem niet erg dwars. Precies op tijd kwam de sleepwagen met gierende banden tussen de huizen aan de overkant vandaan. Hij scheurde door de modderige voortuin en hotste van de trottoirband af om het achterdeel van de voorste vrachtwagen te rammen en die wagen zo hard te laten draaien dat hij andersom op de weg kwam te staan. Creems andere auto’s kwamen snel opzetten, dicht tegen de bumper van de achterste vrachtwagen aan. De middelste voertuigen van het konvooi remden hard af en slingerden naar het trottoir. Twee vrachtwagens met zijkanten van zeildoek – misschien een dubbele vangst.

Royal reed met de Tahoe recht op de voedselwagen af en stopte op enkele centimeters afstand van de voorbumper. Creem liet Ambassador en Skill los, en die renden door de modderige voortuin naar het tumult op straat. Royal en Malvo sprongen uit de Tahoe, elk met een lang zilveren zwaard en een zilveren mes. Ze gingen recht op de bloedzuigers af die uit de voorste wagen kwamen. Vooral Royal was fel. Hij had zilveren spikes op de punten van zijn hoge schoenen gezet. Het zag ernaar uit dat de kaping binnen een minuut voorbij zou zijn.

Het eerste waaraan Creem kon zien dat er iets niet in de haak was, was de voedselwagen. De mensen bleven in de cabine zitten, in plaats van eruit te springen en weg te rennen. Ambassador sprong tegen het portier aan de bestuurderskant op en hapte naar het dichte raam. De man achter het stuur keek recht in de woedende muil en ontblote tanden van de wolfshond.

Toen gingen de zeildoeken zijwanden van de twee legertrucks omhoog als het doek in een theater. In plaats van eten bleken er twintig of dertig vampiers in de wagen te zitten. Ze stormden naar buiten. Hun woede, snelheid en intensiteit deden niet onder voor die van de wolfshonden. Malvo hakte met zijn zwaard op drie van hen in, maar toen sprong er eentje naar zijn gezicht, zodat hij achteroverviel. Malvo draaide opzij en viel – en ze stortten zich op hem.

Royal deinsde terug. Hij ging achteruit als een kind met een zandemmertje in zijn hand wanneer er een grote vloedgolf aankomt. Hij botste tegen zijn eigen auto op. Dat vertraagde zijn ontsnapping.

Creem kon niet zien wat er achterin gebeurde... maar hij hoorde de kreten. En als er één ding was dat hij had geleerd, dan was het...

... dat vampiers niet schreeuwden.

Creem rende – voor zover iemand van zijn postuur kon rennen – naar Royal toe, die met zijn rug tegen de voorkant van de Tahoe stond, ingesloten door zes bloedzuigers. Royal was al bijna verloren, maar Creem kon hem niet zomaar laten gaan. Creem droeg een .44 Magnum op zijn heup. De kogels waren niet van zilver, maar hij was toch erg op het wapen gesteld. Hij trok het en schoot twee koppen van vampiers weg, beng beng. Het witte, zuurachtige vampierbloed sproeide in Royals gezicht en verblindde hem.

Creem zag dat Skill, voorbij Royal, zijn tanden in de elleboog van een van de aanvallende vampiers had gezet. De vampier, die geen pijn kende, graaide met de geharde nagel van zijn klauwachtige middelvinger naar de dichtbehaarde vacht van Skills keel en trok de hele nek van de wolfshond open – een ravage van zilvergrijze vacht en donkerrood bloed.

Creem schoot op de bloedzuiger en maakte twee gaten in zijn keel. De vampier zakte als een bloederige massa naast de jankende Skill in elkaar.

Twee andere bloedzuigers hadden zich op Ambassador gestort en overmeesterden het felle dier met hun vampierkracht. Creem schoot erop los, knalde stukken van hoofden, schouders en armen weg, maar de zilverloze kogels konden niet voorkomen dat de bloedzuigers de wolfshond aan stukken scheurden.

Met zijn schoten had Creem de aandacht op zich gevestigd. Royal was al verloren. Twee vampiers hadden hun stekels in zijn hals gezet en voedden zich daar midden op straat met zijn bloed. De mensen bleven in de afgesloten cabine van de vrachtwagen zitten die als lokmiddel had gefungeerd. Ze keken met grote ogen toe, niet gruwelend maar opgewonden. Creem loste twee schoten in hun richting en hoorde glas breken, maar had geen tijd om te kijken of hij hen had geraakt.

Hij perste zich door de portieropening van de Tahoe en kwam met zijn lichaamsmassa tegen het stuur te zitten. Hij zette de Tahoe, waarvan de motor nog draaide, in zijn achteruit en reed door een paar meter modder. Hij trapte op de rem, kwam nog een beetje verder door de voortuin en gooide het stuur toen naar links. Twee bloedzuigers sprongen hem in de weg, en hij trapte hard op het gas. De Tahoe vloog naar voren en reed over hen heen. De banden vermaalden hen tegen het trottoir. Creem slingerde de weg op en trapte op het gas, maar hij vergat dat het al een tijdje geleden was dat hij achter het stuur van een auto had gezeten.

Hij slipte opzij tegen de trottoirband aan de overkant, en daardoor sprong een van de banden van de velg. Hij stuurde te veel bij en slingerde de andere kant op. Hij trapte het gaspedaal helemaal in, kreeg een stoot snelheid uit de Tahoe – en toen sputterde de motor nog even en hield ermee op.

Creem keek naar het dashboardpaneel. De benzinemeter lichtte op. Zijn mensen hadden net genoeg benzine in de tank gedaan voor de overval. De vluchtwagen, die met de halfvolle tank, stond achteraan.

Creem gooide zijn portier open. Hij greep het kozijn vast en trok zichzelf de wagen uit. Intussen zag hij dat de bloedzuigers op hem af kwamen rennen. Vuilbleek, op blote voeten, naakt, bloeddorstig. Creem herlaadde zijn .44 met het enige magazijn dat hij nog aan zijn riem had en schoot gaten in de vampiers, die evengoed bleven komen, net als in nachtmerries. Toen het wapen een klik gaf omdat het leeg was, gooide Creem het weg en ging hij op de vampiers af, met zilveren boksbeugels om extra pijn toe te brengen. Hij trok een van zijn kettingen af, begon daarmee een bloedzuiger te wurgen en zwaaide met het lichaam van het wezen om de andere vampiers met hun graaiende, slaande handen op een afstand te houden.

Jammer genoeg was hij zwak van ondervoeding, en hoe groot hij ook was, hij werd gauw moe. Ze overmeesterden hem, maar in plaats van recht op zijn keel af te gaan, klemden ze zijn grote armen vast en sleurden met bovennatuurlijke kracht de bezwete bendeleider van de straat. Ze trokken hem twee traptreden op, een geplunderde winkel in en lieten hem daar op de vloer zitten. Versuft slingerde Creem een reeks vloeken de wereld in, totdat hij duizelig werd van zijn gehijg en het bewustzijn begon te verliezen. Toen de winkel weer in zijn gezichtsveld opdook, vroeg hij zich af waar ze in godsnaam op wachtten. Hij wilde dat ze stikten in zijn bloed. Hij was niet bang dat hij een vampier werd; dat was een van de duidelijke voordelen van een lading zilver in je mond.

Twee mensen kwamen binnen, Stoneheart-medewerkers in de onberispelijke zwarte pakken van begrafenisondernemers. Creem dacht dat ze hem van zijn zilver kwamen beroven, en hij verzette zich met alle kracht die hij nog overhad. De bloedzuigers zetten hun knieën tegen zijn armen en verdraaiden ze pijnlijk. Toch bleven de Stonehearts alleen maar naar hem kijken, zoals hij daar happend naar lucht op de vloer lag.

Toen veranderde de atmosfeer in de winkel. Het was alleen te vergelijken met een stilte vlak voor een storm. Creems nekhaartjes gingen rechtovereind staan. Er stond iets te gebeuren. Het was net het moment waarop twee handen zich snel naar elkaar toe bewegen: de seconde voor de klap.

Er kwam een gezoem in Creems hoofd als het rommelen van een tandartsboor, maar dan zonder de bijbehorende trilling. Als het bulderen van een naderende helikopter, maar dan zonder de wind. Als het gonzende reciteren van duizend monniken – maar dan zonder de tekst.

De bloedzuigers verstijfden als soldaten vlak voor een inspectie. De twee Stonehearts gingen opzij en bleven tegen een lege winkelstellage staan. De vampiers aan weerskanten van Creem lieten hem los en trokken zich terug, zodat hij in zijn eentje midden op het vuile linoleum bleef zitten...

... en een donkere figuur kwam de winkel binnen.

==

Camp Liberty

==

DE TRANSPORTJEEP WAS een omgebouwd militair voertuig met een extra grote laadbak en geen dak. Quinlan reed met enorme snelheid door de slaande regen en inktzwarte duisternis; met zijn vampierogen had hij geen koplampen nodig. Eph en de anderen stuiterden door de laadbak en werden drijfnat. Zo vlogen ze blindelings door de duisternis. Eph deed zijn ogen dicht tegen de regen en het schudden van de auto. Hij voelde zich net een klein bootje in een orkaan, belaagd maar vastbesloten overeind te blijven.

Ten slotte stopten ze. Eph bracht zijn hoofd omhoog en keek op naar de immense poort die zwart tegen de duistere hemel afstak. Er was geen licht nodig. Quinlan zette de motor van de jeep af, en er waren geen geluiden of stemmen te horen, alleen de regen en het mechanisch gerommel van een generator ergens binnen.

Het kamp was enorm groot en er werd een kale betonnen muur omheen gebouwd. Die was minstens zeven meter hoog en er werd dag en nacht aan gewerkt. De bouwvakkers brachten bewapening naar boven en goten beton bij het licht van stadionlampen. Binnenkort zou de muur klaar zijn, maar voorlopig stond er nog een omheining van draadgaas, versterkt met houten planken.

Om de een of andere reden had Eph gedacht dat hij gehuil van kinderen of geschreeuw van volwassenen zou horen, of andere geluiden die op grote nood wezen. Hij was hier immers dicht bij zoveel menselijk leed. Maar de duistere, stille buitenkant van het kamp getuigde van een benauwende efficiency die bijna even schokkend was.

Ongetwijfeld werden ze gadegeslagen door onzichtbare strigoi. Quinlans lichaam verscheen fel en verhit in het warmtegevoelige zicht van de vampiers, terwijl de vijf anderen, achter in de jeep, als koelere mensen opdoken.

Quinlan pakte een honkbaltas van de passagiersplaats en hing hem aan zijn schouder terwijl hij uit de jeep stapte. Eph stond plichtsgetrouw op. Zijn polsen, middel en enkels waren gebonden met nylonkoord. Ze waren alle vijf aan elkaar gebonden, met amper een meter speling tussen hen, als dwangarbeiders. Eph bevond zich in het midden. Hij had Gus voor zich en Fet achter zich. Bruno en Joaquin vormden de beide uiteinden van de ketting. Een voor een sprongen ze uit de wagen en landden in de modder.

Eph rook de strigoi, hun koortsige aardsheid en hun ammoniakafval. Quinlan liep naast Eph. Hij leidde zijn gevangenen het kamp in.

Eph had een gevoel alsof hij de bek van een walvis binnen liep en bang was te worden opgeslokt. Hij wist op dat moment dat hij hooguit vijftig procent kans maakte ooit uit dat abattoir naar buiten te komen.

De communicatie verliep zonder woorden. Quinlan zat in telepathisch opzicht niet precies op de golflengte van de andere vampiers, maar het feit dat hij een signaal uitzond was genoeg om hem door de eerste inspectie te laten komen. In fysiek opzicht was hij niet zo mager als de gemiddelde vampier. Zijn bleke huid was niet dood en plasticachtig, maar glad als het bloemblad van een lelie, en zijn ogen waren helderder rood, met een fonkeling van onafhankelijkheid. Ze schuifelden door een smalle tunnel van zeildoek onder een dak van kippengaas. Eph keek door het gaas omhoog naar de regen en de pure zwartheid van de sterrenloze hemel.

Ze kwamen bij een quarantainepost. Enkele bouwlampen op batterijen verlichtten de kamer, want dit deel van het complex werd door mensen bemand. Vanwege het zwakke licht dat schaduwen op de muren wierp, de genadeloze regen buiten en het tastbare gevoel dat ze omringd werden door honderden kwaadaardige wezens leek de quarantainepost op een weerloze kleine tent in een immense jungle.

De hoofden van de personeelsleden waren allemaal kaalgeschoren. Hun ogen waren droog en keken vermoeid, en ze droegen leigrijze gevangenisoveralls en rubberen klompen met gaatjes.

De vijf moesten hun naam noemen, en ze logen allemaal. Met een stomp potlood zette Eph een krabbel naast zijn pseudoniem. Quinlan bleef op de achtergrond. Hij stond voor een zeildoeken wand waar de regen tegenaan beukte, terwijl bij elke klapdeur twee strigoi als golems de wacht hielden.

Quinlans verhaal hield in dat hij vijf zwervers gevangen had genomen die zich in een kelder onder een Koreaanse markt aan 129th Street hadden schuilgehouden. Een klap tegen zijn hoofd, opgedaan toen hij zijn gevangenen in bedwang probeerde te krijgen, verklaarde zijn gebrekkige telepathie – terwijl Quinlan in werkelijkheid actief voorkwam dat de vampiers toegang tot zijn ware gedachten kregen. Hij had zijn grote rugzak afgedaan en naast zich op de vochtige zeildoeken vloer neergezet.

De mensen probeerden eerst de koorden los te knopen, in de hoop ze nog een keer te kunnen gebruiken, maar het natte nylon wist van geen wijken en moest worden doorgesneden. Onder de waakzame ogen van de vampierwachters bleef Eph met neergeslagen ogen staan, wrijvend over zijn geschaafde polsen. Hij kon een vampier onmogelijk aankijken zonder dat de haat in zijn ogen te lezen stond. Bovendien was hij bang dat de centrale geest van de strigoi hem zou herkennen.

Hij was zich bewust van de onrust die om hen heen ontstond. Er hing een geladen stilte en de wachters richtten hun aandacht op Quinlan. Blijkbaar hadden de strigoi iets bijzonders aan hem opgepikt.

Fet merkte dat ook, want hij begon opeens te praten om de aandacht van Quinlan af te leiden. ‘Wanneer gaan we eten?’ vroeg hij.

De mens met het klembord keek op van zijn notities. ‘Wanneer ze jullie te eten geven.’

‘Ik hoop dat het niet te machtig is,’ zei hij. ‘Ik kan niet goed tegen machtig eten.’

Ze hielden op met wat ze aan het doen waren en keken Fet aan alsof hij krankzinnig was. De voorste man zei: ‘Daar zou ik me maar geen zorgen over maken.’

‘Goed,’ zei Fet.

Een van de strigoi zag dat Quinlans rugzak nog in de hoek van de kamer lag. De vampier stak zijn hand uit naar de lange, zware tas.

Fet verstijfde. Een van de menselijke functionarissen pakte Ephs kin vast en gebruikte een penlight om de binnenkant van zijn mond te onderzoeken. De man had wallen onder zijn ogen met de kleur van sterke thee. Eph zei: ‘Was u arts?’

‘Min of meer,’ zei de man met een blik op Ephs tanden.

‘Hoezo, “min of meer”?’

‘Nou, ik was dierenarts,’ zei hij.

Eph sloot zijn mond. De man scheen met de lichtstraal in en uit Ephs ogen, gefascineerd door wat hij zag.

‘Gebruikt u medicijnen?’ vroeg de dierenarts.

Zijn toon stond Eph niet aan. ‘Min of meer,’ antwoordde hij.

‘U bent er niet goed aan toe. U bent nogal ziekelijk,’ zei de dierenarts. Eph zag dat de vampier de rits op de achterkant van de rugzak opentrok. De nylon rugzak was vanbinnen bekleed met lood dat afkomstig was van de röntgenschorten in een tandartspraktijk. Zodra de strigoi de verstorende werking van de zilveren wapens onderging, liet hij de rugzak vallen alsof hij zich eraan had gebrand.

Quinlan liep vlug naar de rugzak toe. Eph gaf een duw tegen de dierenarts, die naar het andere eind van de tent vloog. Quinlan duwde de strigoi opzij en trok vlug een zwaard uit de rugzak. Hij draaide zich om en hield het naar voren. De vampiers schrokken zo van het zilveren wapen dat ze eerst niet in beweging konden komen. Ze bleven op een afstand. Quinlan kwam langzaam dichterbij, zodat Fet, Gus en de anderen de tijd kregen om hun wapens te pakken. Eph voelde zich veel beter toen hij een zwaard in zijn handen had. Het wapen waarmee Quinlan zwaaide, was eigenlijk Ephs zwaard, maar dit was niet het moment om daarover te gaan kibbelen.

De vampiers reageerden niet zoals mensen zouden doen. Geen van hen rende de deur uit om te ontsnappen of anderen te waarschuwen. Het alarmsignaal werd telepathisch uitgezonden. En zodra ze over de eerste schrik heen waren, gingen ze in de aanval.

Quinlan schakelde er een uit met een slag tegen zijn hals. Gus stormde op een aanvallende vampier af en dreef zijn zwaard dwars door zijn keel. In deze kleine ruimte was het moeilijk een tegenstander te onthoofden, want daarvoor moest je een eind uithalen met je zwaard en dan liep je het risico dat je anderen verwondde. Bovendien was het bloed dat uit het gat zou spuiten giftig van de wormparasieten. Omdat je liever niet van dichtbij tegen strigoi wilde vechten, vochten ze zich met zijn vijven zo snel mogelijk de ontvangstkamer van de quarantainepost uit.

Eph, de laatste die zich van een wapen voorzag, werd niet door vampiers maar door mensen belaagd. De dierenarts en nog iemand. Hij was zo geschrokken dat hij op de aanval reageerde alsof het strigoi waren. Hij stak de dierenarts door de onderkant van zijn hals. Het rode slagaderlijke bloed sproeide over de houten steunpaal midden in de kamer, en intussen keken Eph en de dierenarts elkaar met grote ogen aan. ‘Wat doe je nou?’ riep Eph uit. De dierenarts zakte op zijn knieën, en de tweede man richtte zijn aandacht op zijn gewonde vriend.

Eph stapte langzaam bij de stervende man vandaan, door een van de anderen aan zijn schouder weggetrokken. Hij was geschokt; hij had een mens gedood.

Ze stapten de tent uit en kwamen in de openlucht binnen het kamp. De regen was afgezwakt tot een nevelige motregen. Voor hen lag een pad met een zeildoeken dak, maar in het donker kon Eph zich geen beeld vormen van het kamp als geheel. Er waren nog geen strigoi, maar er was ongetwijfeld alarm geslagen. Hun ogen deden er maar even over om aan de duisternis te wennen – en uit die duisternis kwamen de vampiers aangerend.

De vijf mannen waaierden uit en namen het op tegen alle belagers. Hier hadden ze de ruimte om vrijelijk met hun zwaard te zwaaien, zich schrap te zetten met hun achterste voet en zoveel kracht in hun zwaardslagen te leggen dat het hoofd van hun tegenstander van de schouders werd gescheiden. Eph hakte uit alle macht. Hij sprong en hieuw met het zwaard en keek voortdurend achter zich.

Zo hielden ze zich de eerste golf van het lijf. Ze liepen door, al hadden ze geen idee van de indeling van het kamp. Ze zochten naar iets waaruit bleek waar de kampbevolking was ondergebracht. Er kwamen weer twee vampiers van links op hen af, en Quinlan, die zijn flank beschermde, maaide hen neer, waarna hij de anderen in die richting leidde.

Voor hen uit stak een hoog en smal bouwwerk tegen de duisternis af: een uitkijkpost in een kring van natuursteen. Vampiers kwamen op topsnelheid aangerend, en de vijf gingen dicht bij elkaar staan en bewogen zich als een geheel: vijf zilveren zwaarden maaiden door de lucht als één breed zwaard.

Ze moesten de vampiers snel doden. Het was al vaak vertoond dat de strigoi een of meer van hun eigen soort opofferden om meer kans te maken een menselijke agressor gevangen te nemen of te laten overgaan. Hun strategie hield in dat ze bereid waren een of drie of zelfs tien vampiers op te offeren als ze daardoor één menselijke belager konden uitschakelen.

Eph dekte hen van achteren af. Hij liep achteruit terwijl ze een bewegend ovaal vormden, een kring van zilver om de zwerm van vampiers op een afstand te houden. Nu zijn ogen meer aan het donker gewend raakten, zag Eph andere strigoi in de verte vertragen. Ze kwamen bij elkaar en bleven op een afstand om hen vijven te volgen zonder hen aan te vallen. Blijkbaar maakten ze plannen voor een meer gecoördineerde aanval.

‘Ze verzamelen zich,’ zei hij tegen de anderen. ‘Ik denk dat we in die richting worden gestuwd.’

Hij hoorde het zwaaien van een zwaard, en toen Fets stem: ‘Een gebouw verderop. We maken alleen een kans als we het zone voor zone doen.’

We zijn te vroeg in het kamp binnengedrongen, zei Quinlan.

De hemel werd nog lang niet lichter. Alles draaide om die onbetrouwbare periode van zonlicht. Het was nu zaak dat ze zich op vijandelijk terrein handhaafden totdat de onzekere dageraad aanbrak.

Gus vloekte en maaide weer een schepsel neer. ‘Bij elkaar blijven,’ zei Fet.

Eph bleef langzaam teruglopen. Hij kon nog net de gezichten onderscheiden van de voorste linie van vampiers, die hen achtervolgden en strak naar hen keken. Het leek wel of ze naar hém staarden.

Was het alleen maar zijn verbeelding? Eph ging langzamer lopen en bleef toen staan. Hij liet de anderen een paar meter zonder hem verdergaan.

De achtervolgende vampiers bleven ook staan.

‘Shit,’ zei Eph.

Ze hadden hem herkend. Er was een opsporingsverzoek uitgegaan door het telepathische netwerk van de vampiers en nu hadden ze hem gevonden. Het centrale punt was op zijn aanwezigheid attent gemaakt, en dat kon maar één ding betekenen.

De Meester wist dat Eph daar was. Hij keek via zijn vampiers naar Eph.

‘Hé!’ zei Fet, die zich omdraaide naar Eph. ‘Waarom blijf je nou staan...?’ Hij zag de strigoi, minstens twintig stuks, naar hem staren. ‘Jezus. Wat hebben die nou? Zijn ze met stomheid geslagen?’

Ze wachten op orders.

‘Allemachtig, laten we...’

De kampfluit ging af – ze schrokken ervan – een schelle fluittoon, gevolgd door vier andere in snelle opeenvolging. Toen was het weer stil.

Eph begreep waarvoor dat alarm diende: het waarschuwde niet zozeer de vampiers als wel de mensen. Misschien was het een oproep om dekking te zoeken.

Fet keek naar het dichtstbijzijnde gebouw. Hij keek ook nog eens naar de hemel, op zoek naar licht. ‘Als je ze hiervandaan kunt leiden, bij ons vandaan... kunnen wij vlugger dat gebouw in en uit.’

Eph voelde er weinig voor om als stuiterend rood hondenspeelgoedje voor die troep bloedzuigers te fungeren, maar hij zag de logica van Fets plan wel in. ‘Doe me een lol,’ zei hij, ‘en schiet een beetje op.’

Fet riep terug: ‘Gus! Blijf bij Eph.’

‘Vergeet het maar,’ zei Gus. ‘Ik ga naar binnen. Bruno, blijf bij hem.’

Eph glimlachte om Gus’ onverholen afkeer van hem. Hij pakte Quinlans arm vast, trok hem terug en ruilde met hem van zwaard om dat van hemzelf terug te krijgen.

Ik reken wel af met de menselijke bewakers, zei Quinlan, en hij verdween in een oogwenk.

Eph pakte het vertrouwde leren heft vast en wachtte tot Bruno naast hem stond. ‘Vind je dit goed?’

‘Heel goed,’ zei Bruno, buiten adem maar nog breed glimlachend als een kind. Zijn superwitte tanden staken prachtig af tegen zijn lichtbruine huid.

Eph liet zijn zwaard zakken en draafde naar links, bij het gebouw vandaan. De vampiers aarzelden even en volgden hem. Eph en Bruno gingen de hoek om van een lang gebouw dat op een loods leek – alles in duisternis gehuld. Daarachter scheen een licht uit een raam.

Licht betekende mensen.

‘Hierheen!’ zei Eph, en hij zette het op een lopen. Bruno hield hem hijgend bij. Eph keek achterom, en inderdaad, de vampiers stormden achter hen aan de hoek om. Eph rende op het licht af en zag een vampier bij de deur van het gebouw staan.

Het was een grote manspersoon, met achter hem het zwakke licht van het raam. Op zijn brede borst en de zijkanten van zijn stierennek zag Eph verbleekte tatoeage-inkt, die groen was geworden door het witte bloed en het uitrekken van de huid.

Opeens – als een traumatische herinnering die in zijn bewustzijn opkwam – zat de stem van de Meester in Ephs hoofd.

Waarvoor kom je hier, Goodweather?

Eph bleef staan en richtte zijn zwaard op de grote vampier. Naast hem draaide Bruno zich om naar de vampiers achter hen.

Wat kom je hier halen?

Bruno gaf een schreeuw en maaide twee aanvallende vampiers neer. Eph draaide zich om, tijdelijk afgeleid, en zag dat de andere vampiers op maar een paar meter afstand bij elkaar stonden, terugdeinzend voor het zilver. Toen besefte hij dat hij zich had laten afleiden en draaide hij zich snel weer met geheven zwaard naar voren.

De punt van zijn zwaard trof de aanvallende vampier rechts in zijn borst. Het zilver drong in huid en spierweefsel binnen maar ging niet dwars door het wezen heen. Eph trok zich snel terug en stak naar de keel van de vampier, net op het moment dat het ding zijn kaak liet openvallen om zijn stekel te ontbloten. De getatoeëerde vampier huiverde en viel op de grond.

‘Klootzakken!’ riep Bruno.

Ze kwamen nu allemaal. Eph draaide zich bliksemsnel om en bracht zijn zwaard in gereedheid, maar het waren er te veel, en ze kwamen allemaal tegelijk opzetten. Hij begon zich terug te trekken...

Je bent hier om iemand te zoeken, Goodweather.

... en voelde stenen onder zijn voeten toen hij het gebouw naderde. Bruno bleef zwaaien en hakken met zijn zwaard, en Eph ging achteruit drie treden op. Hij tastte naar de deurkruk, trok hem omlaag, en de deur gaf mee.

Je bent nu van mij, Goodweather.

De stem bulderde hem toe en bracht hem uit zijn evenwicht. Eph trok aan Bruno’s schouder en maakte het bendelid met een gebaar duidelijk dat hij hem naar binnen moest volgen. Ze renden langs geïmproviseerde kooien aan weerskanten van de smalle gang, kooien met mensen in uiteenlopende stadia van verval. Een soort gekkenhuis. De mensen krijsten naar Eph en Bruno toen ze voorbij renden.

Doodlopende weg, Goodweather.

Eph schudde uit alle macht met zijn hoofd om de stem van de Meester te verdrijven. Die stem bracht hem in verwarring, als de stem van de waanzin zelf. Daar kwam nog bij dat de mensen graaiden naar de kooien terwijl hij voorbijliep. Zo langzamerhand was het of Eph werd meegevoerd door een tyfoon van angst en verwarring.

De eerste van de achtervolgende vampiers kwam aan het andere eind naar binnen. Eph probeerde een deur. Die leidde naar een kamer die blijkbaar als behandelruimte fungeerde, met een soort tandartsstoel waarvan de hoofdsteun, net als de vloer eronder, was aangekoekt met droog, rood menselijk bloed. Een andere deur leidde naar buiten, en Eph sprong drie treden omlaag. Daar wachtten nog meer vampiers op hem, die om het gebouw heen waren gelopen in plaats van erdoorheen, en Eph zwaaide en hakte. Toen hij zich omdraaide, kreeg hij nog net een vrouwspersoon te pakken dat hem vanaf het dak besprong.

Waarom ben je hier gekomen, Goodweather?

Eph sprong bij de gevelde vrouw vandaan. Bruno en hij trokken zich zij aan zij terug naar een onverlicht, raamloos gebouw dat tegen de hoge omheining van het complex aan stond. Misschien het verblijf van de vampiers? Het nest van de kampstrigoi?

Eph en Bruno schuifelden achteruit, om vervolgens te ontdekken dat de omheining een scherpe hoek maakte en op een ander onverlicht gebouw uitkwam.

Een doodlopende weg. Dat zei ik toch?

Eph posteerde zich tegenover de vampiers die in het donker op hen af kwamen.

‘Ondoodlopend,’ mompelde Eph. ‘Vuile schoft.’

Bruno keek hem even aan. ‘Schoft? Jij hebt ons zelf in deze val laten lopen!’

Als ik je te pakken krijg en je laat overgaan, weet ik al je geheimen.

Eph verstijfde meteen. ‘Daar komen ze,’ zei hij tegen Bruno – en hij bereidde zich voor.

==

Nora was naar Barnes’ kamer in het administratiegebouw gekomen om met alles akkoord te gaan en zich aan Barnes te geven. Dat deed ze om haar moeder te redden en dicht bij hem te komen. Ze verachtte haar vroegere baas nog meer dan de vampiers. Zijn immoraliteit maakte haar al misselijk, maar het maakte haar helemaal ziek dat hij geloofde dat ze zwak genoeg was om zich simpelweg aan hem over te geven.

Ze zou hem dat laten zien door hem te doden. Het was zijn fantasie dat hij haar zou onderwerpen, maar het was haar plan dat ze het mes in zijn hart zou steken. Dood door botermesje: wat passend!

Ze zou het doen als hij in bed lag, of midden in zijn afschuwelijk beschaafde tafelconversatie. Hij was nog slechter dan de strigoi. Zijn verdorvenheid was geen ziekte, niet iets wat hem was aangedaan. Zijn verdorvenheid was opportunistisch. Een keuze.

Het allerergst was nog zijn idee dat zij een potentieel slachtoffer was. Hij had een fatale fout begaan toen hij Nora verkeerd inschatte, en nu hoefde ze hem alleen nog maar te laten zien dat hij die fout had gemaakt. Met staal.

Hij liet haar drie uur op de gang wachten, waar geen stoel en geen toilet waren. Twee keer verliet hij zijn kamer, schitterend in zijn kraakheldere, witte admiraalsuniform. Met papieren in zijn handen liep hij Nora voorbij zonder een woord te zeggen of zelfs maar te laten blijken dat hij haar zag, om vervolgens achter een andere deur te verdwijnen. En dus verkropte ze haar woede en wachtte ze af, zelfs toen de kampfluit ging voor het eten. Ze hield haar hand over haar knorrende maag en concentreerde zich op haar moeder en haar moordplannen.

Ten slotte maakte Barnes’ assistente – een jonge vrouw in een gewassen grijze overall en met schoon kastanjebruin haar dat tot op haar schouders hing – zwijgend de deur open om Nora toe te laten. De assistente bleef in de deuropening staan toen Nora naar binnen ging. Geparfumeerde huid en pepermunt in haar adem. Nora beantwoordde de afkeurende blik van de assistente en stelde zich voor hoe de vrouw zo’n fantastische baan in Barnes’ wereld had verworven.

De assistente ging achter haar bureau zitten en liet het aan Nora over om de volgende deur te proberen, die op slot zat. Nora draaide zich om en ging op een van de twee harde klapstoelen zitten die tegenover de assistente langs de muur stonden. De assistente maakte bedrijvige geluiden om Nora te negeren en tegelijk haar superioriteit te tonen. Haar telefoon zoemde en ze nam op en sprak met zachte stem. De kamer leek, afgezien van de onafgewerkte houten wanden en de laptop, op een lowtechkantoor uit de jaren veertig: vaste telefoon, pen en papier, vloeiblad. Op de dichtstbijzijnde hoek van het bureau, vlak naast het vloeiblad, lag een dik chocoladetaartje op een kartonnen bordje. De assistente hing na enkele gefluisterde woorden op en zag Nora naar de lekkernij kijken. Ze stak haar hand uit naar haar bord en nam een heel klein hapje van het taartje. Er vielen een paar kruimels op haar schoot.

Nora hoorde een klik in de deurknop, gevolgd door Barnes’ stem.

‘Binnen!’

De assistente verplaatste haar lekkernij naar de andere kant van haar bureau, buiten bereik van Nora, en maakte haar met een gebaar duidelijk dat ze naar binnen kon gaan. Nora liep weer naar de deur en draaide aan de knop, die deze keer meegaf.

Barnes stond achter zijn bureau. Hij stopte mappen in een open aktetas om naar huis te gaan. ‘Goedemorgen, Carly. Staat de auto klaar?’

‘Ja, meneer, dr. Barnes,’ kweelde de assistente. ‘Er is net vanaf de poort gebeld.’

‘Bel naar beneden en vraag of de verwarming achterin wel aanstaat.’

‘Ja, meneer.’

‘Nora?’ zei Barnes zonder op te kijken, nog met de mappen bezig. Zijn gezicht was sterk veranderd sinds hun vorige ontmoeting in zijn villa. ‘Wil je iets met me bespreken?’

‘Jij wint.’

‘Ik win? Geweldig. Maar vertel eens: wat heb ik gewonnen?’

‘Je krijgt je zin. Met mij.’

Hij aarzelde even voordat hij de tas dichtdeed en de sluitingen liet dichtspringen. Toen keek hij haar aan en knikte vaag in zichzelf, alsof hij zich het oorspronkelijke aanbod nog maar nauwelijks kon herinneren. ‘Heel goed,’ zei hij, en hij zocht in een la naar iets wat hij bijna was vergeten.

Nora wachtte. ‘Nou?’ zei ze.

‘Nou,’ zei hij.

‘Nou wat?’

‘Nou, ik heb grote haast. Maar ik laat het je nog weten.’

‘Ik dacht... Ik ga nu niet naar je huis?’

‘Binnenkort. Een andere keer. Het is een drukke dag.’

‘Maar... ik ben er nu klaar voor.’

‘Ja. Ik dacht wel dat je een beetje gretiger zou worden. Het kampleven bekomt je zeker niet goed? Dat dacht ik al.’ Hij pakte zijn tas op. ‘Ik laat je gauw komen.’

Nora begreep het: hij liet haar met opzet wachten. Hij liet haar nog een tijdje lijden omdat ze die dag in zijn huis niet meteen met hem in bed was gesprongen. Hij was een oude viezerik die van zijn macht genoot.

‘En denk er voortaan om dat ik het beslist niet op prijs stel als iemand me laat wachten,’ zei hij. ‘Dat zal je nu wel duidelijk zijn. Carly?’

De assistente verscheen in de deuropening. ‘Ja, dr. Barnes?’

‘Carly, ik kan het register niet vinden. Wil je ernaar zoeken en het later naar het huis brengen?’

‘Ja, dr. Barnes.’

‘Zullen we zeggen, om ongeveer halftien?’

Nora zag assistente Carly niet voldaan kijken, zoals ze had verwacht. In plaats daarvan trok er een zweem van walging over haar gezicht.

Ze liepen fluisterend de voorkamer in. Belachelijk – alsof Nora de echtgenote van Barnes was.

Nora nam de gelegenheid te baat om vlug op Barnes’ bureau af te stappen en op zoek te gaan naar iets wat ze kon gebruiken, een stukje informatie dat ze niet zou mogen zien. Maar hij had bijna alles meegenomen. Toen ze de middelste lade openschoof, zag ze een kaart van het kamp. Het was een computeruitdraai en elke zone had een kleurencode gekregen. Voorbij de kraamzone waar ze al was geweest, en ongeveer in dezelfde richting als waar haar was verteld dat de ‘pensioneringssectie’ van het kamp was, bevond zich een zone die ‘Lating’ heette. Deze zone bevatte een gearceerd gedeelte dat ‘Zonneschijn’ werd genoemd. Nora probeerde de kaart in stukken te scheuren om hem mee te nemen, maar hij zat aan de bodem van de la gelijmd. Ze keek er opnieuw naar, prentte hem snel in haar hoofd en sloot de la. Op dat moment kwam Barnes terug.

Nora deed haar best om niets van haar woede te laten blijken en hem met een glimlach aan te kijken. ‘En mijn moeder? Je hebt me beloofd...’

‘Als jij je inderdaad aan jouw kant van de afspraak houdt, hou ik me natuurlijk aan de mijne. Dat beloof ik je.’

Het was duidelijk dat hij haar wilde laten smeken, maar dat kon ze gewoon niet opbrengen.

‘Ik wil weten dat ze veilig is.’

Barnes knikte en grijnsde een beetje. ‘Je wilt eisen stellen. Dat wil je. Alleen ik bepaal wanneer dit gebeurt, zoals ik ook beslis over al het andere wat binnen de muren van dit kamp plaatsvindt.’

Nora knikte, maar haar gedachten waren nu ergens anders. Haar pols zat al achter haar rug en duwden het mesje naar voren.

‘Als je moeder moet worden verwerkt, dan gebeurt dat gewoon. Jij hebt daar niets over te zeggen. Waarschijnlijk hebben ze haar al opgepikt en is ze op weg om te worden schoongemaakt. Maar over jouw leven valt nog te onderhandelen. Ik hoop dat je daar gebruik van maakt.’

Nu had ze het mesje in haar hand. Ze hield het stevig vast.

‘Is dat duidelijk?’ zei hij.

‘Het is duidelijk,’ zei ze met haar tanden op elkaar.

‘Je zult je een beetje vriendelijker moeten voordoen als ik je ooit laat komen. Zorg dat je er dan klaar voor bent. Met een glimlach.’

Ze wilde hem ter plekke vermoorden.

De stemming werd verbroken door de paniekerige stem van zijn assistente in de voorkamer: ‘Meneer?’

Barnes liep weg voordat Nora iets kon doen. Hij liep in zijn eentje de voorkamer in.

Nora hoorde voetstappen de trap op rennen. Smakkende geluiden: blote voeten.

Vampiervoeten.

Een team van vier forse, ooit mannelijke vampiers stormde de kamer in. Deze ondode gangsters hadden gevangenistatoeages op hun slaphangende huid. De assistente liet van schrik haar mond openvallen en deinsde in haar hoek terug. De vier gingen recht op Barnes af.

‘Wat is er?’ zei hij.

Ze vertelden het hem telepathisch – en snel. Barnes had nauwelijks de tijd om te reageren voordat ze zijn armen vastpakten en hem min of meer van de vloer tilden. Ze trokken hem de deur uit en de gang door. Toen gilde de kampfluit weer.

Buiten werd geschreeuwd. Er gebeurde iets. Nora hoorde en voelde trillingen van deuren die beneden werden dichtgegooid.

De assistente bleef in de hoek achter haar bureau, met de telefoon tegen haar oor. Nora hoorde voetstappen de trap op rennen. Schoenen; dus mensen. De assistente kromp ineen toen Nora naar de deur liep – nog net op tijd om Fet naar binnen te zien rennen.

Nora was met stomheid geslagen. Hij droeg zijn zwaard, maar verder geen wapens. Hij had de verwilderde blik van een verwoede jager. Haar mond viel open en ze glimlachte van dankbaarheid.

Fet wierp een blik op Nora en toen op de assistente in de hoek, en draaide zich toen meteen om. Hij was de deur al uit en bijna om de hoek verdwenen, toen hij bleef staan, zich oprichtte en achteromkeek.

‘Nora?’ zei hij.

Haar kaalheid. Haar overall. Hij had haar niet meteen herkend.

‘Ja,’ zei ze.

Hij pakte haar vast en ze graaide naar zijn rug en drukte haar gezicht tegen zijn stinkende, ongewassen schouder. Hij maakte haar van zich los om nog eens goed naar haar te kijken. Hij was ontzaglijk blij omdat hij haar had gevonden, en tegelijk vroeg hij zich af waarom ze kaalgeschoren was.

‘Je bent het,’ zei hij, en hij streek over haar hoofdhuid. Toen keek hij naar de rest van haar. ‘Jij...’

‘En jij,’ zei ze, en de tranen welden op in haar ooghoeken. Niet opnieuw Eph. Niet Eph. Jij.

Hij omhelsde haar opnieuw. Er kwamen nog meer mensen achter hem binnen. Gus en nog een Mexicaan. Gus hield de pas in toen hij Fet een kaal kamplid zag omhelzen. Het duurde een tijdje voordat hij zei: ‘Nora?’

‘Ik ben het, Gus. Ben jij het echt?’

‘A guevo! Reken maar,’ zei hij.

‘Wat is dit voor een gebouw?’ vroeg Fet. ‘De administratie of zoiets? Wat doe jij hier?’

Een ogenblik kon ze het zich niet herinneren. ‘Barnes!’ zei ze. ‘Van de CDC. Hij heeft de leiding van het kamp – van alle kampen!’

‘Waar is hij?’

‘Er kwamen net vier grote vampiers die hem hebben meegenomen. Zijn eigen beveiligingsmensen. Hij ging die kant op.’

Fet stapte de lege gang in. ‘Deze kant?’

‘Hij heeft een auto bij de poort staan.’ Nora kwam ook de gang op. ‘Is Eph bij je?’

Een steek van jaloezie. ‘Hij houdt ze buiten op afstand. Ik zou graag voor jou achter die Barnes aan gaan, maar we moeten naar Eph terug.’

‘En mijn moeder.’ Nora pakte Fets shirt vast. ‘Mijn moeder. Ik ga niet zonder haar weg.’

‘Je moeder?’ zei Fet. ‘Is die hier nog?’

‘Ik denk van wel.’ Ze legde haar handen om Fets gezicht. ‘Ik kan bijna niet geloven dat je hier bent. Voor mij.’

Hij had haar kunnen kussen. Dat had hij kunnen doen. In de chaos, het tumult en het gevaar had hij dat kunnen doen. De wereld om hen heen was verdwenen. Op dat moment bestond er niets anders voor hem dan Nora.

‘Voor jou?’ zei Gus. ‘Hé, we doen dit voor onze lol. Nietwaar, Fet?’ Zijn grijns logenstrafte zijn woorden. ‘We moeten naar mijn maat Bruno terug.’

Nora volgde hen de deur uit, maar bleef toen abrupt staan. Ze draaide zich om naar Carly, de assistente, die nog achter haar bureau stond in de verste hoek van de voorkamer, de telefoon bungelend aan haar zijde. Nora rende op haar af en Carly’s ogen werden groot van angst. Nora stak haar hand over het bureau en griste de rest van het chocoladetaartje van het kartonnen bordje. Ze nam een grote hap en gooide de rest tegen de muur, vlak naast het hoofd van de assistente.

Toch voelde Nora op dat moment van triomf alleen maar medelijden met de jonge vrouw. En het taartje smaakte lang niet zo goed als Nora had gedacht.

==

Buiten zwaaide en hakte Eph met zijn zwaard om zo veel mogelijk ruimte om zich heen te creëren. Het uiterste bereik van de vampierstekels was twee meter, en zijn arm en zijn zwaard waren daar samen lang genoeg voor. En dus bleef hij uithalen. Hij beschreef een zilveren cirkel met een middellijn van twee meter.

Bruno had een andere aanpak dan Eph. Hij rekende met elke individuele bedreiging af zodra die zich voordeed, en omdat hij een nietsontziende, efficiënte moordenaar was, had hij zich daarmee tot nu toe overal doorheen kunnen slaan. Maar hij raakte ook vermoeid. Hij ging achter twee vampiers aan die hem aan zijn blinde kant hadden aangevallen, maar dat bleek een list te zijn. Toen hij zich liet verlokken, scheidden de strigoi hem van Eph en vulden ze de leegte tussen hen op. Eph probeerde zich met zijn zwaard een weg naar Bruno te hakken, maar de vampiers hielden zich aan hun tactiek: de tegenstanders van elkaar scheiden en ze vervolgens vernietigen.

Eph voelde het gebouw tegen zijn rug. Zijn cirkel van zilver werd een halve cirkel, en zijn zwaard was als een brandende fakkel waarmee hij de duisternis van het vampirisme op een afstand hield. Een paar van hen lieten zich op handen en voeten zakken om onder het zwaard door te komen en hem bij zijn benen te grijpen, maar hij kreeg ze te pakken, sloeg ze zo hard met het zwaard dat de modder bij zijn voeten er wit van werd. De lijken stapelden zich op, maar toch werd de kring van veiligheid om Eph heen steeds kleiner.

Hij hoorde Bruno kreunen en toen een schreeuw geven. Bruno stond met zijn rug tegen de hoge omheining van het kamp. Eph zag hem een stekel afhakken met zijn zwaard, maar het was te laat. Bruno was geprikt. Het was maar een heel klein ogenblik van contact, van penetratie geweest, maar de schade was aangericht: de worm was geïmplanteerd en de pathogene vampierstof was in zijn bloedsomloop gekomen. Toch was niet al het bloed aan Bruno onttrokken. Hij bleef vechten, zelfs met hernieuwde kracht. Hij vocht door in de wetenschap dat hij verdoemd was, zelfs wanneer hij deze aanval zou overleven. Tientallen wormen wriemelden onder de huid van zijn gezicht en hals.

De strigoi die Eph belaagden zagen het succes dat bij Bruno was behaald. Ze voelden dat ze gingen winnen en stortten zich met nieuw elan op Eph. Enkelen gingen bij Bruno vandaan om de naderende vampiers een duwtje te geven, waardoor Ephs cirkel van veiligheid nog kleiner werd. Ellebogen porden tegen zijn zijden, en hij haalde verwoed uit naar hun gezichten, hun bungelende rode kwabben en hun open monden. Een stekel schoot naar hem uit en trof de muur bij zijn oor met de tik van een pijl. Hij hakte hem weg, maar er kwamen er nog meer. Eph probeerde een muur van zilver te handhaven, maar zijn armen en schouders schreeuwden van pijn. Er hoefde maar één stekel door te komen. Hij voelde de kracht van de vampiermassa die naar hem opdrong. Quinlan sprong midden in het gevecht en nam er meteen aan deel. Dat hielp, maar ze wisten allemaal dat hij alleen maar even de stroom tegenhield. Eph kon elk moment worden overrompeld.

Straks zou het voorbij zijn.

In de hemel boven hen lichtte iets op als een fakkel. Eph dacht dat het een vuurpijl of een pyrotechnisch ding was dat door de vampiers omhoog was geschoten om anderen te waarschuwen of zelfs om hem af te leiden. Eén moment van gedachteloosheid en Eph was er geweest.

Maar het fakkellicht bleef schijnen, werd feller, breidde zich door de hemel uit. Het bewoog en stond hoger dan hij eerst had beseft.

En wat belangrijker was; de aanval van de vampiers vertraagde. Ze verstijfden en draaiden zich met open mond naar de donkere hemel.

Eph kon bijna niet geloven dat hij zoveel geluk had. Hij haalde met zijn zwaard uit om dwars door de bende strigoi heen te maaien in een laatste wanhopige poging om in veiligheid te komen...

Maar zelfs hij kon de verleiding van het vuur in de hemel niet weerstaan. Ook hij moest het wagen een blik op de vervuilde hemel te werpen.

Door het zwarte zakkengoed van de as die de planeet verstikte viel een felle vlam. Het vuur vrat zich als een snijbrander door de troebele atmosfeer. Het brandde als een komeet door de duisternis, een kern van zuivere vlammen met daarachter een smaller wordende staart. Een schroeiende traan van roodoranje vuur dat de valse nacht openritste.

Misschien was het alleen maar een satelliet – of iets nog groters – die vanuit de ruimte omlaag viel en in de atmosfeer van de aarde binnendrong als een vurige kanonskogel die vanaf de verslagen zon was afgevuurd.

De vampiers deinsden terug. Ze hielden hun rode ogen op de vallende vuurbal gericht en struikelden over elkaar. Al hun onderlinge coördinatie was op slag verdwenen. Het was angst, dacht Eph – of iets als angst. Het teken in de hemel drong door tot de kern van hun persoonlijkheid, en ze bezaten geen ander mechanisme om uiting aan die angst te geven. Ze konden alleen piepende geluiden maken en zich stuntelig terugtrekken.

Zelfs Quinlan trok zich een beetje terug, afgeschrokken door het licht en het schouwspel.

De vallende satelliet, fel brandend in de hemel, scheidde de dichte aswolk. Een genadeloze bundel daglicht drong als de vinger van God tot de lucht door. Het licht viel over een gebied met een straal van vijf kilometer waartoe ook de buitenranden van het kamp behoorden.

Terwijl de vampiers piepten en ineenkrompen, naderden Fet, Gus en Joaquin van de andere kant. Ze renden met zijn drieën op de paniekerige massa af en maaiden de buitenste vampiers neer alvorens uit alle macht in de aanval te gaan. De vampiers stoven uiteen.

Een ogenblik maakte de majestueuze zuil van licht het hele kamp om hen heen zichtbaar. De hoge muur, de naargeestige gebouwen, de modderige grond. Lelijk, heel lelijk, maar alleen dreigend omdat alles er zo gewoon uitzag. Het was net een magazijn achter een showroom of een vuile restaurantkeuken: een ongekunstelde plaats waar het echte werk werd gedaan.

Eph keek naar de streep van vuur die steeds feller door de hemel trok. De vuurbal die vooropging werd groter en lichter totdat hij eindelijk verteerd was en de woedende staart van vuur niets meer was dan een sliertig vlammetje – en toen niets meer.

Daarachter begon het langverwachte daglicht eindelijk de hemel te verlichten, alsof die vallende vuurbol er een voorbode van was geweest. De bleke contouren van de zon waren nauwelijks zichtbaar achter de aswolk. Enkele stralen drongen door naden en zwakke plekken in de cocon van vervuiling heen. In de vroegere wereld zou het amper genoeg licht zijn voor het begin van de dageraad, maar nu was het genoeg. Genoeg om de vluchtende wezens een paar uur onder de grond te houden.

Eph zag een kampgevangene achter Fet en Gus, en ondanks haar kale hoofd en vormloze overall herkende hij Nora meteen. Heftige emoties schokten door hem heen. Het leek wel of er jaren in plaats van weken waren verstreken sinds ze elkaar voor het laatst hadden gezien. Maar op dat moment had hij dringender zaken aan zijn hoofd.

Quinlan trok zich in de schaduw terug. Hij had zijn maximale dosis ultraviolet licht al ondergaan.

Ik zie u... op de Columbia University... Ik wens u veel succes.

Na die woorden rende hij moeiteloos tegen de muren op en het kamp uit. In een oogwenk was hij verdwenen.

Gus zag dat Bruno naar zijn hals greep en liep naar hem toe. ‘Qué pasó, vato?’

‘Die rotzak zit in me,’ zei Bruno. Het bendelid trok een grimas, likte over zijn droge lippen en spuwde op de grond. Hij stond er vreemd bij, alsof hij al kon voelen dat de wormen door hem heen kropen. ‘Ik ga eraan, jongens.’

De anderen zwegen. Gus greep geschokt naar Bruno’s gezicht om zijn keel te onderzoeken. Toen drukte hij hem krampachtig tegen zich aan. ‘Bruno,’ zei hij.

‘Die vervloekte wilden,’ zei Bruno. ‘Ze hadden een gelukstreffer.’

‘Verdomme!’ riep Gus uit, en hij maakte zich van hem los. Hij wist niet wat hij moest doen. Niemand wist dat. Gus liep bij Bruno vandaan en brulde het uit.

Joaquin liep met tranen in zijn ogen naar Bruno toe. ‘Dit hier,’ zei hij, en hij prikte met de punt van zijn zwaard in de grond. ‘Dit is een hel op aarde.’ Toen stak hij zijn zwaard omhoog en bulderde: ‘In jouw naam vermoord ik die bloedzuigers tot er niet één meer over is!’

Gus herstelde zich snel. Hij wees naar Eph. ‘Jij bent er daarentegen goed doorheen gekomen. Hè? Hoe komt dat? Jullie zouden toch bij elkaar blijven? Wat is er met mijn jongen gebeurd?’

Fet ging tussen hen in staan. ‘Het is niet zijn schuld.’

‘Hoe weet je dat?’ vroeg Gus. Zijn grote verlies brandde in zijn ogen. ‘Jij was bij mij!’ Gus draaide zich met een ruk om en liep naar Bruno terug. ‘Zeg dat het de schuld van die klootzak was, Bruno. Dan vermoord ik hem ter plekke. Zeg het!’

Maar Bruno gaf geen antwoord; misschien hoorde hij Gus niet eens meer. Hij keek naar zijn handen en armen alsof hij op zoek was naar de wormen waarmee hij was besmet.

Fet zei: ‘Het is de schuld van de vampiers, Gus. Je moet het scherp in beeld houden.’

‘O, ik ben scherp genoeg,’ zei Gus. Hij ging dreigend op Fet af, maar Fet bleef gewoon staan. Hij wist dat Gus uiting moest geven aan zijn wanhoop. ‘Zo scherp als een laserstraal. Ik ben de Zilveren Ninja.’ Gus wees naar Eph. ‘Ik ben scherp.’

Eph wilde zich verdedigen, maar hield zijn mond. Hij besefte dat Gus zich niet interesseerde voor wat er echt was gebeurd. Alleen met woedende woorden kon het jonge bendelid zijn verdriet naar buiten brengen.

Fet keek Eph aan. ‘Wat was dat voor ding in de lucht?’

Eph haalde zijn schouders op. ‘Ik weet het niet. Ik was verloren, net als Bruno. Ze hadden me te pakken – het was bijna voorbij. En toen vloog dat ding door de hemel. Er viel iets naar de aarde en het joeg de strigoi de stuipen op het lijf. Het was ongelooflijk stom geluk.’

‘Het was geen geluk,’ zei Nora. ‘Het was iets anders.’

Eph zweeg even, uit balans gebracht door Nora’s kale hoofd. ‘Wat dan?’

‘Je kunt het wel ontkennen,’ zei Nora, ‘of misschien wil je het niet weten. Misschien kan het je niet eens wat schelen. Maar dat gebéúrde niet gewoon, Ephraim. Dat gebeurde met jóú. Met óns.’ Ze keek Fet aan en verduidelijkte het: ‘Met ons allemaal...’

Eph verkeerde in verwarring. Was er vanwege hen iets uit de ruimte gekomen en in de atmosfeer verbrand?

‘Laten we je hier weghalen,’ zei hij. ‘En Bruno ook. Voordat er nog iemand iets overkomt.’

‘Mooi niet,’ zei Gus. ‘Ik sloop deze hele tent. Ik wil de klootzak vinden die mijn jongen heeft gestoken.’

‘Nee,’ zei Nora. Ze kwam naar voren, de kleinste van hen. ‘We gaan eerst mijn moeder halen.’

Eph was stomverbaasd. ‘Maar Nora... Je denkt toch niet echt dat ze hier nog is?’

‘Ze leeft nog. En uitgerekend jij zult niet geloven wie me dat heeft verteld.’

Nora vertelde Eph over Everett Barnes. Eerst begreep Eph er niets van. Hij vroeg zich af waarom ze grappen zou maken over zoiets. Toen was hij totaal verbijsterd. ‘Everett Barnes die de leiding heeft van een bloedkamp?’

‘Van alle bloedkampen,’ zei Nora.

Eph verzette zich daar nog even tegen, maar toen zag hij in dat het heel goed mogelijk was. Het nieuws was eigenlijk wel begrijpelijk; dat was nog het ergste. ‘De schobbejak.’

‘Ze is hier,’ zei Nora. ‘Hij zei dat ze hier was. En ik denk dat ik weet waar ze is.’

‘Oké,’ zei Eph. Hij was doodmoe en vroeg zich af hoe ver hij met deze delicate zaak kon gaan. ‘Maar je weet wat Barnes al eerder met ons probeerde te doen.’

‘Dat doet nu niet meer ter zake.’

‘Nora.’ Eph wilde niet langer in het levensgevaarlijke kamp blijven dan absoluut noodzakelijk was. ‘Denk je niet dat Barnes je wel van alles wilde vertellen om...’

‘We moeten haar halen,’ zei Nora, die zich half van hem af wendde.

Fet kwam haar te hulp. ‘We hebben zonnetijd,’ zei hij. ‘Voordat de wolk van as zich weer sluit. We gaan op zoek.’

Eph keek eerst de grote verdelger en toen Nora weer aan. Ze namen samen de beslissingen. Eph was in de minderheid.

‘Goed,’ zei Eph. ‘Laten we het snel doen.’

==

Zolang het vage schijnsel in de hemel een beetje licht in de wereld toeliet – alsof een dimmer langzaam van de laagste naar de op een na laagste stand werd gedraaid – leek het kamp op een rommelige, militaire buitenpost en gevangenis. Op de bovenrand van de hoge omheining lagen rollen scheermesprikkeldraad. De meeste gebouwen waren goedkoop opgetrokken en aangekoekt met viezigheid van de vervuilde regen – met de opvallende uitzondering van het administratiegebouw, dat op de zijkant het oude logo van Stoneheart had: een zwarte bol waar een staalblauwe lijn doorheen sneed, als een oog dat zich sloot.

Nora leidde hen vlug over het met zeildoek afgedekte pad dieper het kamp in, langs andere gebouwen en doorgangen.

‘De kraamzone,’ zei ze, wijzend naar de hoge poort. ‘Ze isoleren zwangere vrouwen. Schermen ze af van de vampiers.’

‘Misschien bijgeloof?’

Nora zei: ‘Het lijkt me eerder quarantaine. Ik weet het niet. Wat zou er met een ongeboren foetus gebeuren wanneer de moeder overgaat?’

‘Ik weet het niet,’ zei Fet. ‘Daar heb ik nooit over nagedacht.’

‘Zij wel,’ zei Nora. ‘Blijkbaar willen ze dat tot elke prijs voorkomen.’

Ze liepen langs de poort en volgden de binnenmuur. Eph keek steeds weer achter zich. ‘Waar zijn alle mensen?’ vroeg hij.

‘De zwangere vrouwen wonen in stacaravans daar aan de achterkant. De bloeders zitten in barakken in het westen. Het is net een concentratiekamp. Ik denk dat ze mijn moeder gaan verwerken in dat gedeelte daar meer naar voren.’

Ze wees naar twee donkere gebouwen voorbij de kraamzone die er niet bepaald veelbelovend uitzagen. Ze liepen vlug door naar de ingang van een groot pakhuis. De wachtposten die daarbuiten waren opgesteld, waren op dat moment onbemand.

‘Is het hier?’ vroeg Fet.

Nora keek om zich heen om zich te oriënteren. ‘Ik heb een kaart gezien... Ik weet het niet. Het is anders dan ik me had voorgesteld.’

Fet keek eerst in de wachtposten. Er stonden kleine monitoren in, maar de schermen waren donker. Er waren geen schakelaars om ze aan en uit te zetten en er waren ook geen stoelen.

‘Hier houden vampiers de wacht,’ zei Fet. ‘Om mensen buiten te houden – of binnen?’

De ingang zat niet op slot. In de eerste kamer binnen, blijkbaar het kantoor of de receptie, zagen ze harken, schoppen, schoffels, tuinslanghaspels, harken en kruiwagens. De vloer was vuil.

Er kwamen grommende, piepende geluiden van binnen. Meteen ging er een afschuwelijke huivering door Eph heen, want hij dacht eerst dat het menselijke geluiden waren. Maar nee.

‘Dieren,’ zei Nora, die naar de deur liep.

Het immense pakhuis was licht en gonzend. Het was drie huizenverdiepingen hoog en twee keer zo groot als een voetbalveld. In feite was het een overdekte boerderij. Het was zo indrukwekkend dat ze niet meteen alles in zich op konden nemen. Aan de hoge balken hingen grote lampen, en bij grote tuinperken en een boomgaard stonden nog meer verlichtingsinstallaties opgesteld. Het was extreem warm in het pakhuis, al werd de lucht in beweging gehouden door grote plafondventilatoren.

Op een omheind gedeelte, buiten een stal zonder dak, werden varkens gehouden. Daartegenover verhief zich een hoog kippenhok en daarnaast stonden zo te horen een koeienstal en een schapenhok. De mestlucht werd meegevoerd door de luchtstroom.

Eph moest eerst zijn ogen afschermen tegen al het licht dat van boven kwam. Het was zo fel dat er bijna geen schaduw meer te zien was. Ze liepen door een van de gangpaden langs een geperforeerde irrigatiebuis op poten van meer dan een halve meter hoog.

‘Voedselfabriek,’ zei Fet. Hij wees naar camera’s op de gebouwen. ‘Er werken hier mensen. Vampiers houden ze in de gaten.’ Hij tuurde omhoog in het licht. ‘Misschien zitten er ultravioletlampen tussen al die verlichting. Op die manier kunnen ze zonlicht imiteren.’

‘Mensen hebben ook licht nodig,’ zei Nora.

‘Vampiers kunnen hier niet binnenkomen. En dus zetten ze hier mensen in. Die worden hier met rust gelaten om de dieren te verzorgen en de gewassen te oogsten.’

‘Ik denk niet dat ze die mensen met rust laten,’ zei Eph.

Gus maakte een sissend geluid om hun aandacht te trekken. ‘De dakbalken,’ zei hij.

Eph keek op. Hij draaide zich om en keek driehonderdzestig graden in het rond, totdat hij het silhouet over een loopbrug zag bewegen, op ongeveer twee derde van de hoogte van een muur aan de lange kant.

Het was een man. Hij droeg een lange, vale jas en een hoed met brede rand. Hij bewoog zich zo snel als hij kon over de smalle loopbrug, die van een leuning was voorzien.

‘Stoneheart,’ zei Fet. Eldritch Palmers bende collaborateurs, die na zijn dood voor de Meester waren gaan werken toen de Meester het enorme industriële concern van Palmer in bezit nam. Strigoisympathisanten en – in termen van de nieuwe economie die op voedsel en onderdak was gebaseerd – profiteurs.

‘Hé!’ riep Fet. De man reageerde niet. Hij liet alleen zijn hoofd zakken en liep nu nog vlugger.

Eph liet zijn blik langs de loopbrug naar de hoek gaan. Op een breed, driehoekig platform – dat als observatie- en sluipschutterspost fungeerde – zag hij de lange loop van een machinegeweer. De loop was naar het plafond gericht, wachtend tot iemand achter het wapen ging zitten.

‘Dekking zoeken!’ zei Fet, en ze verspreidden zich. Gus en Bruno renden naar de ingang terug; Fet greep Nora vast en rende met haar naar de hoek van het kippenhok; Eph zette koers naar het schapenhok; Joaquin ging op weg naar de tuinen.

Eph rende ineengedoken langs de omheining. Dit was nou juist waar hij bang voor was geweest: deze bottleneck. Maar hij was niet van plan om door mensenhanden aan zijn eind te komen. Die beslissing had hij al lang geleden genomen. Daar in die serene, felverlichte binnenboerderij waren ze net schietschijven – maar daar kon Eph iets aan doen.

De schapen waren opgewonden. Ze mekkerden zo hard dat Eph niets anders kon horen. Hij keek terug naar de hoek en zag Gus en Bruno naar een ladder rennen die tegen de zijkant omhoogging. De Stoneheart bereikte het platform en prutste aan het machinegeweer, waarvan hij de loop nu naar beneden richtte. Hij schoot eerst op Gus, besproeide de grond achter hem met kogels tot Gus uit zijn gezichtsveld verdween. Gus en Bruno klommen tegen de muur aan de linkerkant omhoog, maar de ladder zat niet recht onder het platform. De Stoneheart kreeg misschien nog een kans om hen uit te schakelen voordat ze de loopbrug bereikten.

Eph gooide de lussen van metaaldraad waarmee het schapenhok was dichtgemaakt het hok in. De deur klapte open en de schapen liepen mekkerend naar de open ruimte naast hun hok. Eph vond het scharnierende stuk hek, sprong eroverheen en trok aan de grendel. Hij greep zich aan het hek vast, bracht zijn voeten net op tijd omhoog en zwaaide met het hek mee naar buiten, net op tijd om niet door de ontsnappende schapen te worden vertrapt.

Hij hoorde schoten, maar keek niet achterom. In plaats daarvan rende hij naar de koeienstal en deed daar hetzelfde. Hij trok de roldeur omhoog en liet de kudde vrij. Het waren geen dikke Holsteins maar alleen nog koeien in de betekenis van het woordenboek: mager, met losse huid en uitpuilende ogen, en snel. Ze gingen alle kanten op. Sommige draafden de boomgaard in en botsten tegen de dunne stammen van de appelbomen op.

Eph liep om de koeienstal heen, op zoek naar de anderen. Hij zag Joaquin helemaal rechts, achter een van de tuinlampen. Joaquin had een stuk tuingereedschap in zijn hand en gebruikte dat om de hete lamp op de schutter in de hoek te richten. Een geniaal idee, en het werkte perfect, want de Stoneheart werd even afgeleid, zodat Gus en Bruno vlug over het deel van de ladder omhoog konden klimmen dat binnen het schootsveld lag. Joaquin dook weg toen de Stoneheart op het licht schoot. De gloeilamp kwam in een regen van vonken omlaag.

Fet was overeind gesprongen. Onder dekking van een afgedwaalde koe rende hij naar een ladder tegen de dichtstbijzijnde muur, rechts van het platform waarop de schutter zat. Eph ging voorzichtig de hoek van de stal om. Hij dacht erover zelf ook naar de muur te rennen, maar toen sprongen er kluitjes aarde bij zijn voeten omhoog. Hij sprong terug en zag hoe de kogels in de houten hoek sloegen op de plaats waar zijn hoofd was geweest.

De ladder trilde onder Fets gewicht toen hij hand over hand naar de loopbrug klom. De Stoneheart had zich naar de andere kant gedraaid om op Gus en Bruno te schieten, maar die hielden zich laag op de loopbrug en zijn kogels kletterden tegen de ijzeren spijlen. Iemand beneden richtte weer een lamp op de Stoneheart, en Fet zag dat de man een grimas trok alsof hij wist dat hij zou verliezen. Wie waren die mensen, die vrijwillig deden wat de vampiers wilden?

Ze zijn onmenselijk, dacht hij.

En die gedachte stuwde Fet de laatste paar sporten op. De Stoneheart wist nog niet dat hij van zijn blinde kant werd benaderd, maar kon zich elk moment omdraaien. De gedachte aan de lange loop van het machinegeweer die zijn kant op zwaaide liet hem harder lopen, en onder het lopen trok hij zijn zwaard uit zijn rugzak.

Onmenselijke klootzakken zijn het.

De Stoneheart hoorde of voelde Fets stampende schoenen. Hij draaide zich met grote ogen om en schoot met het machinegeweer voordat hij helemaal was omgedraaid, maar het was te laat. Fet was te dichtbij. Hij dreef zijn zwaard door de buik van de Stoneheart en trok het toen terug.

Verbijsterd zakte de man op zijn knieën. Blijkbaar vond hij het schokkend dat Fet zich tegen de nieuwe vampierorde verzette, zoals Fet het schokkend vond dat de Stoneheart zijn eigen soort verried. Uit zijn beledigde gezicht kwam een stroom gal en bloed. Dat alles vloog over de loop van het rokende machinegeweer.

Het leed van de man was heel anders dan dat van een vampier. Fet was het niet gewend medemensen te doden. Het zilveren zwaard was heel geschikt voor het afmaken van vampiers maar volstrekt ondoelmatig wanneer het op het elimineren van mensen aankwam.

Bruno kwam van het andere looppad aangerend. Hij greep de man vast voordat Fet kon reageren, tilde hem op en gooide hem over de lage rand van het platform. De Stoneheart tolde met een spoor van bloed achter zich aan door de lucht en landde op zijn hoofd.

Gus pakte het verhitte machinegeweer vast. Hij draaide het opzij en keek naar de kunstmatige boerderij beneden hen. Hij richtte het omhoog op de vele lichten die omlaag straalden.

Fet hoorde een schreeuw en herkende Nora’s stem. Hij zag haar beneden. Ze zwaaide met haar armen en wees naar het machinegeweer terwijl de schapen langs haar draafden.

Fet greep Gus’ bovenarmen vast, net onder de schouders. Niet om hem vast te houden, maar om zijn aandacht te trekken. ‘Niet doen,’ zei hij. Hij doelde op de lampen. ‘Dit eten is voor mensen bestemd.’

Gus huiverde. Hij zou het hele gebouw in brand willen steken. In plaats daarvan richtte hij het machinegeweer niet meer op de felle lampen, maar recht voor zich uit door het spelonkachtige gebouw. De kogels sloegen gaten in de muur tegenover hem, en de uitgeworpen patroonhulzen regenden op het platform.

==

Nora was de eerste die de overdekte boerderij uit kwam. Ze voelde de aandrang van de anderen om weg te gaan; het vale licht zou straks uit de hemel verdwijnen. Bij elke stap nam haar ongeduld toe, totdat ze rende.

Het volgende gebouw was omringd door een omheining die bedekt was met bijna ondoorzichtige zwarte netten. Ze kon het gebouw wel zien. Het was wat ouder en had tot de oorspronkelijke fabriek behoord. Het was ook niet zo immens groot als de boerderij. Een onopvallend industrieel gebouw dat min of meer uitschreeuwde dat het een slachthuis was.

‘Is dit het?’ vroeg Fet.

Voorbij het gebouw zag Nora een hoek in de omheining. ‘Ja, tenzij... tenzij ze het veranderd hebben sinds die kaart is gemaakt.’

Ze klampte zich vast aan hoop. Dit was duidelijk niet de ingang van een bejaardentehuis of een andere gastvrije omgeving.

Fet hield haar tegen. ‘Laat mij als eerste naar binnen gaan,’ zei hij. ‘Wacht jij hier.’

Ze keek hem na. De anderen kwamen om haar heen staan. ‘Nee,’ zei ze opeens, en ze liep achter hem aan. Ze haalde hijgend adem, maar sprak met kalme stem. ‘Ik ga ook.’

Fet zette de poort net ver genoeg open voor hen beiden. De anderen liepen naar een deur naast de hoofdingang. Die deur zat niet op slot.

Binnen zoemde machinerie. Er hing een zware geur, die in het begin moeilijk thuis te brengen was.

Het was de metalen geur van oude munten die in een bezwete vuist waren verwarmd. Menselijk bloed.

Nora hield zich een beetje in. Ze wist al wat ze zou zien voordat ze bij de eerste hokken aankwam.

In kamers die niet groter waren dan een invalidentoilet stonden rolstoelen met hun hoge rugleuning achterover. Ze stonden onder rollen plastic slang die aan langere slangen daarboven bungelden. De slangen hadden tot doel menselijk bloed naar grotere vaten te brengen die aan rails hingen. De hokken waren nu leeg.

Verderop kwamen ze langs een koelruimte, waar de oogst van die vreselijke aderlating werd opgeslagen. Bloed bleef van nature tweeënveertig dagen houdbaar, maar als vampiervoeding – als zuiver voedsel – was die periode misschien korter.

Nora stelde zich voor dat oude mensen hier onderuitgezakt in rolstoelen heen werden gebracht en dat de slangen bloed aan hun hals onttrokken. Ze stelde zich voor hoe hun ogen in hun kassen rolden. Misschien werden ze daarheen geleid door de macht die de Meester over hun oude, kwetsbare geest had.

Koortsachtig liep ze door. Ze wilde de waarheid niet accepteren, al wist ze hoe het zat. Ze probeerde de naam van haar moeder te roepen, en de stilte die daarop volgde was afschuwelijk. Alleen haar eigen stem galmde wanhopig in haar oren.

Ze kwamen in een brede kamer met muren die tot driekwart van hun hoogte waren betegeld, met tal van afvoerputjes in de rood gevlekte vloer. Een abattoir. Gerimpelde lichamen hingen aan haken. Gevilde huiden lagen in stapels op de vloer.

Nora kokhalsde, maar er zat niets in haar maag wat omhoog kon komen. Ze pakte Fets arm vast, en hij hielp haar overeind te blijven.

Barnes, dacht ze. Die beul en leugenaar in uniform. ‘Ik ga hem vermoorden,’ zei ze.

Eph verscheen naast Fet. ‘We moeten gaan.’

Nora, met haar hoofd tegen Fets borst, voelde dat hij knikte.

Eph zei: ‘Ze sturen helikopters. Politie, met gewone geweren.’

Fet sloeg zijn arm om Nora heen en liep met haar naar de dichtstbijzijnde deur. Nora wilde niets meer zien. Ze wilde dit kamp voorgoed verlaten.

Buiten was het licht in de hemel afgezwakt tot een ziekelijk geel. Gus klom in de cabine van een graafmachine die dwars over de onverharde weg geparkeerd stond, bij de omheining. Hij trok aan een paar hendels, en de motor startte.

Nora voelde dat Fet verstijfde, en ze keek op. Een stuk of tien schimmige mensen in overalls stonden dicht bij hen. Ze waren ondanks het geldende verbod komen aanlopen vanuit de barakken. Natuurlijk waren ze op het machinegeweervuur af gekomen, nieuwsgierig naar wat er aan de hand was. Of misschien hadden deze tien het korte strootje getrokken.

Gus kwam van de graafmachine af om tegen hen te schreeuwen. Hij las hun de les omdat ze zo passief en laf waren. Maar Nora riep naar hem dat hij daarmee moest ophouden.

‘Het zijn geen lafaards,’ zei ze. ‘Ze zijn ondervoed, ze hebben een lage bloeddruk... We moeten ze helpen zichzelf te helpen.’

Fet voelde dat Nora in de cabine van de graafmachine stapte en de hendels uitprobeerde.

‘Gus,’ zei Bruno. ‘Ik blijf hier.’

‘Wat?’ zei Gus.

‘Ik blijf hier om die zieke troep hier overhoop te gooien. Het wordt tijd dat we een beetje wraak nemen. Ik wil ze laten zien dat ze de verkeerde rotzak hebben gebeten.’

Gus begreep het. Hij begreep het meteen. ‘Jij bent een grote rotzak van een held, hombre.’

‘Een rotzak van de ergste soort. Erger dan jij.’

Gus glimlachte. Hij was trots op zijn vriend, en dat was een bijna verstikkend gevoel. Ze pakten elkaars hand vast en drukten zich voor een broederlijke omhelzing tegen elkaar aan. Joaquin deed hetzelfde.

‘We zullen je nooit vergeten, man,’ zei Joaquin.

Bruno trok een kwaad gezicht om zijn zachtere emoties te camoufleren. Hij keek achterom naar het gebouw van de aderlatingen. ‘En die klootzakken ook niet. Neem dat maar van mij aan.’

Fet had de graafmachine gekeerd en reed er nu mee naar voren. Hij ramde de hoge omheining, die onder de brede rupsbanden van de machine verdween.

Er waren nu politiesirenes te horen. Het waren er een heleboel en ze kwamen dichterbij.

Bruno liep naar Nora toe. ‘Nora?’ zei hij. ‘Ik ga de boel hier verwoesten. Voor jou en voor mij. Absoluut.’

Nora knikte, nog steeds ontroostbaar.

‘Ga nu maar,’ zei Bruno. Hij draaide zich om en begon met zijn zwaard in de hand naar het abattoir terug te lopen. ‘Jullie daar!’ riep hij naar de mensen in kampoveralls om ze weg te jagen. ‘Ik heb elke minuut nodig die ik heb.’

Eph bood Nora zijn hand aan, maar Fet was voor haar teruggekomen en ze liet zich door hem langs Eph leiden – die hen even later volgde over het platgereden prikkeldraad.

==

Bruno, razend van pijn, voelde hoe de wormen door hem heen wriemelden. De vijand zat in zijn bloedsomloop, verspreidde zich door zijn organen en kronkelde in zijn hersenen. Hij ging hard aan het werk om de losstaande ultravioletlampen uit de boerderijtuin naar het gebouw van de aderlatingen te brengen, waar hij ze binnen de deuren zette om de binnenkomst van de vampiers te vertragen. Vervolgens sneed hij de slangen door en vernielde hij de apparatuur om het bloed te verzamelen alsof hij zijn eigen besmette aderen uit elkaar rukte. Hij stak en sneed in de gekoelde pakken bloed, zodat de vloer en zijn kleren onder het rode spul kwamen te zitten. Het spatte alle kanten op, maakte hem drijfnat, maar niet voordat hij er zeker van was dat hij al het bloed had verspild. Vervolgens maakte hij de apparatuur zelf kapot, de vacuüminstallaties en de pompen.

De vampiers die probeerden binnen te komen, werden verzengd door het ultravioletlicht. Bruno trok de stapels karkassen en menselijke huiden omver, maar wist niet wat hij er verder mee kon doen. Hij wenste dat hij benzine en andere middelen had om brand te stichten. Hij startte de machinerie en hakte in de bedrading, in de hoop kortsluiting te veroorzaken.

Toen de eerste politieman in het gebouw binnendrong, trof hij daar een bloedrode Bruno met wilde ogen aan die alles kort en klein sloeg. Zonder enige waarschuwing schoot hij op Bruno. Twee kogels braken Bruno’s sleutelbeen en lieten zijn linkerschouder in stukken springen.

Bruno hoorde dat er nog meer binnenkwamen en beklom een ladder langs opslagplanken tot aan het hoogste punt in het gebouw. Hij hing met één hand boven de politieagenten en vampiers, die razend waren toen ze zagen wat een ravage hij had aangericht en hoe het bloed waarmee hij doorweekt was op de vloer droop. Terwijl vampiers snel over de ladders op hem af vlogen, boog Bruno zijn hals over de hongerige wezens beneden, drukte zijn zwaard tegen zijn keel en – Val allemaal dood! – verspilde het laatste reservoir van menselijk bloed dat nog in het gebouw aanwezig was.

==

New Jersey

==

DE MEESTER LAG nog in de met leem gevulde doodkist – lang geleden vervaardigd door de trouweloze Abraham Setrakian – die in het laadruim van een verduisterd busje stond. Het busje maakte deel uit van een uit vier voertuigen bestaand konvooi dat vanuit New Jersey op de terugweg naar Manhattan was.

De vele ogen van de Meester hadden gezien hoe het heldere spoor van het brandende ruimteschip door de duistere hemel vlamde en als Gods eigen nagel de duisternis openscheurde. En toen was er die zuil van licht geweest, en de onfortuinlijke maar niet verrassende terugkeer van de Geborene...

De val van die vlammende vuurbal door de hemel viel precies samen met het moment waarop Ephraim Goodweather in de grootste moeilijkheden verkeerde. Het felle licht had zijn leven gered. De Meester wist: het toeval bestond niet, maar voortekens bestonden wel.

Wat betekende dit alles? Wat voorspelde deze gebeurtenis? Wat was er met Goodweather dat de natuurkrachten ertoe had bewogen hem te hulp te schieten?

Het was een uitdaging. Een ware, directe uitdaging, en de Meester hield daarvan. Want een overwinning is alleen maar zo groot als je vijand.

Die onnatuurlijke komeet die in de hemel boven New York had gebrand, bevestigde het intuïtieve gevoel van de Meester dat zijn plaats van herkomst, die nog steeds onbekend was, zich ergens in die geografische omgeving moest bevinden.

Die wetenschap gaf de Meester nieuwe energie. In zekere zin was deze komeet de echo van die andere komeet die tweeduizend jaar geleden de geboorteplaats had aangegeven van een andere god die op aarde liep.

Straks zou de duisternis vallen en stonden de vampiers weer op. Hun koning reikte naar hen, bereidde hen voor op de strijd, mobiliseerde hen met zijn geest.

Tot op de laatste vampier.

Jacob en de engel

==

Saint Paul’s Chapel, Columbia University

DE ZURE REGEN was overvloedig en gestaag blijven vallen en vervuilde alles in de stad.

Boven op de koepel van de Saint Paul’s Chapel zag Quinlan hoe de zuil daglicht werd ingesloten en de bliksem door de donkere wolken flitste. Er waren nu sirenes te horen. Hij zag politiewagens naar het kamp rijden. Straks zou daar menselijke politie zijn. Hij hoopte dat Fet en de anderen snel weg konden komen.

Hij vond de kleine onderhoudsruimte aan de onderkant van de koepel. Daar haalde hij het boek tevoorschijn: de Occido Lumen. Hij kroop dieper weg tot in een alkoof – weg van de regen en het vage daglicht. Het was een klein plekje onder het granieten dak, en Quinlan paste er precies in. In een schrift had hij wat notities gemaakt, wat aanwijzingen op een rijtje gezet. Nu hij veilig en droog was, legde hij het boek voorzichtig neer.

En hij begon weer te lezen.

Interludium III – Occido Lumen: Sadum en Amurah

TOEN DE STEDEN WERDEN VERWOEST IN EEN REGEN VAN zwavel en vuur, zong de engel des doods met de stem van God. Gods gezicht werd geopenbaard en Zijn licht verbrandde alles in een oogverblindende flits.

Het verfijnde geweld van al die vernietiging betekende evenwel niets voor Ozryel – niet meer. Hij hunkerde naar een meer persoonlijke vernietiging. Hij verlangde ernaar de orde te schenden en er daardoor heerschappij over te krijgen.

Toen Lots gezin vluchtte, draaide zijn vrouw zich om en keek ze in Gods gezicht, dat voortdurend veranderde en onmogelijk fel straalde. Feller dan de zon was het, en het verbrandde alles om haar heen en veranderde haar in een zuil van witte, kristallijnen as.

De explosie veranderde het zand tot tien kilometer in de omtrek van het dal in zuiver glas. En daarover liepen de aartsengelen. Hun missie was volbracht en ze hadden opdracht terug te keren naar de ether. Hun tijd op aarde was voorbij.

Ozryel voelde het warme, gladde glas onder zijn voetzolen en de zon op zijn gezicht, en er kwam een boosaardige aandrang bij hem op. Met een onbeduidend excuus lokte hij Michaël bij Gabriël vandaan. Hij leidde hem een rotsmassa op, waar hij Michaël overhaalde zijn zilveren vleugels te spreiden om de warmte van de zon erop te voelen. In zijn opwinding kon Ozryel zijn impulsen niet meer bedwingen, en hij ging zijn broeder met buitengewone kracht te lijf. Hij scheurde de keel van de aartsengel open en dronk het lichtgevende, zilverige bloed.

Het was een ongelooflijke ervaring. Transcendente perversie. Gabriël trof hem in zijn gewelddadige extase aan, Ozryels stralende vleugels tot hun volle omvang gespreid, en was diep geschokt. Ze hadden opdracht onmiddellijk terug te keren, maar Ozryel, nog bevangen door waanzinnige lust, weigerde en probeerde Gabriël over te halen zich van God af te wenden.

Laten wij Hem zijn, hier op aarde. Laten we goden worden en onder deze mensen verblijven en ons door hen laten aanbidden. Heb je de macht niet geproefd? Geeft die macht je niet in wat je moet doen?

Maar Gabriël hield stand. Hij riep Raphaël, en die verscheen in menselijke gedaante, op een pijl van licht. De straal verlamde Ozryel en maakte hem voorgoed vast aan de aarde waar hij zo van hield. Hij zat klem tussen twee rivieren. Dezelfde rivieren die de grachten van Sadum voedden. Gods wraak was snel: de aartsengelen kregen opdracht hun broeder in stukken te scheuren en zijn ledematen over de materiële wereld te verspreiden.

Ozryel werd in zeven stukken gescheurd. Zijn benen, armen en vleugels werden naar verre uithoeken van de aarde geworpen en daar diep begraven, tot alleen zijn hoofd en keel overbleven. Aangezien Ozryels geest en mond God het meest hadden beledigd, werd dat zevende stuk ver de oceaan in geworpen, waar het vele duizenden meters diep kwam te liggen. Begraven in het donkerste slik en zwartste zand van de bodem. Niemand kon ooit bij zijn stoffelijk overschot komen. Niemand kon het ooit verwijderen. Het zou daar blijven liggen tot aan de dag des oordeels aan het einde der tijden, wanneer al het leven op aarde voor de Schepper zou moeten verschijnen.

Maar door de eeuwen heen sijpelden er slierten bloed uit de begraven stukken en kwamen daar nieuwe eenheden uit voort. De Ouden. Zilver, het element dat het dichtst bij het bloed kwam dat ze dronken, zou altijd een slechte uitwerking op hen hebben. De zon, het ding dat het dichtst bij Gods gezicht op aarde kwam, zou hen altijd zuiveren en wegbranden, en zoals het ooit met hen begonnen was, zouden ze gevangen blijven zitten tussen waterstromen en zouden ze die nooit zonder hulp van buitenaf kunnen oversteken.

Ze zouden geen liefde kennen en zich alleen kunnen voortplanten door levens te nemen. Nooit zouden ze leven schenken. En mocht de plaag van hun bloed zich ooit onbeheerst verspreiden, dan zou de hongersnood hun ondergang worden.

Columbia University

QUINLAN ZAG DE verschillende hiërogliefen en de coördinaten van de plaatsen waar iets begraven lag.

Alle plaatsen van herkomst.

Vlug noteerde hij ze. Ze kwamen precies overeen met de plaatsen waar de Geborene was geweest toen hij de stoffige restanten van de Ouden verzamelde. De Stoneheart Group had de meeste plaatsen gesaboteerd door er een kerncentrale bovenop te zetten. De Meester had zijn coup natuurlijk heel zorgvuldig voorbereid.

Maar de zevende plaats, de allerbelangrijkste, verscheen als een donkere plek op de bladzijde. Een negatieve figuur in het noordoosten van de Atlantische Oceaan. Er stonden twee woorden in het Latijn bij: Oscura. Aeterna.

In het watermerk was een andere, vreemde figuur te zien.

Een vallende ster.

==

De Meester had helikopters gestuurd. Die hadden ze door de ramen van hun auto’s gezien toen ze langzaam naar het zuiden reden, terug naar Manhattan. Ze staken de Harlem River over vanaf Marble Hill, bleven bij de snelwegen vandaan, lieten hun auto’s bij Grant’s Tomb achter en bewogen zich vervolgens als gewone burgers door de verregende duisternis, om ten slotte het verlaten terrein van de Colombia University op te glippen.

Terwijl de anderen naar beneden gingen, liep Gus over Low Plaza naar Buell Hall en nam daar de dienstlift naar het dak. Daar had hij het hok voor zijn postduiven.

Zijn ‘Jersey Express’ was terug. De duif zat op de goot die Gus voor het hok had gemaakt.

‘Je bent een brave jongen, Harry,’ zei Gus terwijl hij het briefje openrolde. Het was een strookje blocnotepapier en er was met een rode pen op geschreven. Gus herkende meteen Creems handschrift van alleen maar hoofdletters, en ook de gewoonte van zijn vroegere rivaal om een streep door zijn O’s te zetten.

==

HÉ MEX.

SLECHT HIER – ALTIJD HøNGER. BRAAD MISSCHIEN VøGEL ALS HIJ TERUGKøMT.

JE BERICHT OVER DETøNATOR øNTVANGEN. HEB IDEE. GEEF ME JE LøCATIE EN ZET VERDøMME WAT ETEN NEER. CREEM KøMT NAAR DE STAD. NøEM TIJD EN PLAATS.

==

Gus at het briefje op en nam het timmermanspotlood dat hij bij het maïsvoer en de stukjes papier bewaarde. Hij schreef aan Creem terug dat hij akkoord ging met de ontmoeting en noemde hem een adres boven de grond, aan de rand van het universiteitsterrein. Hij mocht Creem niet, en hij vertrouwde hem niet, maar de dikke Colombiaan had het voor het zeggen op de zwarte markt in New Jersey, en misschien, heel misschien, kon hij hen helpen.

==

Nora was doodmoe, maar kon geen rust vinden. Ze huilde lang achtereen. Ze rilde en brulde het uit, en haar buik deed pijn van het intense snikken.

Toen ze eindelijk stil werd, streek ze steeds weer met haar handpalm over haar kale hoofd, waarvan de huid tintelde. In zekere zin, dacht ze, was haar oude leven, haar oude persoonlijkheid – die op die avond in de keuken was geboren, die toen uit tranen was voortgekomen – nu voorbij. Geboren in tranen, gestorven in tranen.

Ze voelde zich schrikachtig, leeg, alleen... en toch ook vernieuwd. De nachtmerrie van hun huidige bestaan stelde natuurlijk maar weinig voor in vergelijking met gevangenschap in het kamp.

Fet zat voortdurend bij haar en luisterde aandachtig. Joaquin zat bij de deur. Hij leunde tegen de muur en gaf zijn zere knie wat rust. Eph leunde tegen de andere muur. Hij had zijn armen over elkaar en zag hoe ze iets probeerde te begrijpen van wat ze had gezien.

Nora dacht dat Eph intussen wel zou vermoeden wat ze voor Fet voelde. Dat bleek duidelijk uit zijn houding en ook uit zijn positie aan de andere kant van de kamer. Er had nog niemand over gesproken, maar de waarheid hing als een onweerswolk over hen heen.

Door al die energie en emoties praatte Nora snel. Ze maakte zich nog het drukst over de zwangere gevangenen in de kraamzone van het kamp. Nog meer dan over de dood van haar moeder.

‘Ze fokken daar met vrouwen. Proberen nakomelingen met bloedgroep B-positief te krijgen. En ze belonen ze met eten, met comfort. En die vrouwen... die zijn er blijkbaar aan gewend. Ik weet niet waarom dat me zo dwarszit. Misschien oordeel ik te hard over hen. Misschien is het overlevingsinstinct niet zo zuiver en nobel als wij graag willen denken. Misschien zit het ingewikkelder in elkaar. Soms kun je alleen overleven door compromissen te sluiten. Gróte compromissen. Rebellie is moeilijk genoeg als je voor jezelf moet vechten, maar als er nog een leven in je buik groeit... of als je een klein kind hebt...’ Ze keek Eph aan. ‘Ik begrijp het nu beter. Dat probeer ik te zeggen. Ik weet hoe moeilijk je het hebt.’

Eph knikte een keer om haar verontschuldiging te aanvaarden.

‘Dat gezegd hebbende,’ zei Nora, ‘zou ik willen dat je me op het forensisch instituut had ontmoet, zoals de bedoeling was. Dan zou mijn moeder er nu nog zijn.’

‘Ik was laat,’ zei Eph. ‘Dat geef ik toe. Ik werd opgehouden...’

‘In het huis van je ex-vrouw. Ontken het maar niet.’

‘Ik was niet van plan het te ontkennen.’

‘Maar?’

‘Het was niet mijn schuld dat je daar bent betrapt.’

Nora keek hem aan, verrast door de uitdagende woorden. ‘Hoe bedoel je dat?’

‘Ik had er moeten zijn. Als ik daar op tijd was geweest, zou het nu anders zijn. Maar ik heb de strigoi niet naar je toe geleid.’

‘O nee? Wie dan wel?’

‘Jij.’

‘Ik...?’ Ze kon niet geloven wat ze hoorde.

‘Computergebruik. Internet. Je gebruikte internet om met Fet te communiceren.’

Zo. Nu was het eruit. Nora verstijfde eerst. Er trok een golf van schuldgevoel door haar heen, maar ze zette dat van zich af. ‘Dat is toch zo?’

Fet kwam haar te hulp met zijn meer dan een meter tachtig. ‘Je zou niet zo tegen haar moeten praten.’

Eph bond niet in. ‘O, zou ik niet...? Ik ben maandenlang in dat gebouw geweest, met bijna geen problemen. Ze volgen het internet. Dat weet je.’

‘Dus ik heb dit aan mezelf te wijten.’ Nora schoof haar hand onder die van Fet. ‘Ik ben terecht gestraft – in jouw ogen.’

Fet huiverde zodra hij haar hand voelde. En toen ze haar vingers om zijn eigen dikke vingers kromde, kon hij wel in huilen uitbarsten. Eph vond dat het gebaar – klein onder alle omstandigheden – heel welsprekend tot uiting bracht dat er een eind was gekomen aan zijn relatie met Nora.

‘Onzin,’ zei Eph. ‘Dat bedoelde ik niet.’

‘Je suggereert het wel.’

‘Wat ik suggereer...’

‘Weet je wat, Eph? Het voldoet aan jouw patroon.’ Fet gaf een kneepje in haar hand om haar tot kalmte te manen, maar ze reed dwars door het stopteken heen. ‘Je komt altijd te laat opdagen. En daarmee bedoel ik dat je de dingen te laat inziet. Je kwam er eindelijk achter hoeveel je van Kelly hield... nádat jullie uit elkaar waren gegaan. Je besefte hoe belangrijk het was om als vader betrokken te zijn bij je zoon... nádat Zack bij je was weggehaald. Oké? En nu... Ik denk dat je nu misschien begint te beseffen hoezeer je mij nodig hebt. Omdat je me niet meer hebt.’ Het schokte haar om zichzelf die dingen hardop te horen uitspreken waar de anderen bij waren – maar het was nu eenmaal zo. ‘Je bent altijd net een beetje te laat. Je hebt je halve leven geworsteld met dingen waar je spijt van hebt. Je probeert het verleden goed te maken in plaats van in het heden iets voor elkaar te krijgen. Je had al jong succes, en dat is waarschijnlijk het ergste wat je is overkomen: het stempel van “jong genie” dat je kreeg opgedrukt. Je denkt dat je, als je maar hard genoeg werkt, alle kostbare dingen die je hebt gebroken kunt herstellen – in plaats van er in eerste instantie voorzichtig mee te zijn.’ Ze vertraagde nu, want ze voelde dat Fet haar probeerde tegen te houden – maar haar tranen stroomden en haar stem was schor en vol pijn. ‘Als er één ding is wat jij had moeten leren sinds al deze verschrikkelijke dingen zijn begonnen, dan is het dat niets zeker is. Nooit. Zeker niet andere mensen...’

Eph bleef aan de andere kant van de kamer staan. Alsof hij aan de grond genageld was. Hij stond zo stil dat Nora niet zeker wist of haar woorden tot hem doorgedrongen waren. Totdat Eph na een gepaste stilte, toen duidelijk was dat Nora was uitgesproken, bij de muur vandaan kwam en langzaam de deur uitliep.

==

Met een verdoofd gevoel liep Eph door het oude gangenstelsel. Zijn voeten maakten geen geluid op de vloer.

Hij was daar in die kamer innerlijk verscheurd geweest door twee impulsen. Ten eerste wilde hij Nora eraan herinneren hoe vaak ze al vanwege haar moeder gevangen waren genomen of waren overgegaan, hoe vaak de dementie van mevrouw Martinez hen al vele maanden had vertraagd. Blijkbaar deed het er nu niet meer toe dat Nora vaak de wens had uitgesproken dat haar moeder bij hen weggehaald zou worden. Nee. Alles wat verkeerd ging, was Ephs schuld.

Ten tweede vond hij het verbijsterend hoe nauw haar band met Fet opeens bleek te zijn. Haar ontvoering en uiteindelijke redding hadden hen dichter bij elkaar gebracht. Dat stak hem erg, want hij had het gevoel gehad dat de redding van Nora een generale repetitie was voor de redding van Zack. In plaats daarvan had de hele operatie alleen maar zijn diepste angst blootgelegd: dat hij Zack misschien wel zou redden maar dan zou merken dat de jongen voorgoed veranderd was. Verloren voor Eph – voorgoed.

Een deel van hem zei dat het al veel te laat was. Dat was zijn depressieve deel, het deel dat hij voortdurend op een afstand probeerde te houden. Het deel dat hij met pillen verdoofde. Hij stak zijn hand naar zijn rugzak uit en maakte het vakje voor sleutels en wisselgeld open. Zijn laatste Vicodin. Hij legde hem op zijn tong en hield hem daar onder het lopen, wachtend tot hij genoeg speeksel had om de tablet te kunnen doorslikken.

Eph zag de videobeelden weer voor zich van de Meester die uitkeek over zijn legioen in Central Park, hoog op Belvedere Castle en met Kelly en Zack aan zijn zijde. Het groen getinte beeld bleef door Ephs hoofd spoken, vrat aan hem terwijl hij daar liep en zich maar half bewust was van de richting die hij volgde.

Ik wist dat je zou terugkeren.

Kelly’s stem. De woorden gingen als een scheut adrenaline recht op zijn hart af. Eph nam een gang die hem bekend voorkwam en vond de deur van zwaar hout en met ijzeren scharnieren. De deur zat niet op slot.

In de krankzinnigenkamer, midden in de kooi in de hoek, stond de vampier die ooit Gus’ moeder was geweest. De gedeukte motorhelm ging een klein beetje schuin staan; blijkbaar had ze gemerkt dat Eph binnenkwam. Haar armen waren nog op haar rug gebonden.

Eph liep naar de deur van de kooi. De ijzeren tralies zaten vijftien centimeter bij elkaar vandaan. De deur was boven, onder en in het midden voorzien van kettingsloten voor een fiets, bekleed met vinyl.

Eph wachtte op Kelly’s stem. Het wezen stond stil, de helm onbewogen – misschien verwachtte het zijn dagelijkse portie bloed. Hij wilde haar horen. Eph raakte gefrustreerd. Hij ging een stap achteruit en keek naar de kamer.

Aan de achtermuur hing aan een roestige spijker een kleine ring met één zilveren sleutel.

Hij pakte de sleutel en liep ermee naar de deur van de kooi. Geen beweging van het wezen. Hij stak de sleutel in het bovenste slot en het ging open. Daarna de sloten aan de onderkant en in het midden. Nog steeds kwam er geen enkele reactie van de vampier die Gus’ moeder was. Eph trok de kettingen tussen de tralies vandaan en maakte langzaam de deur open.

De deur schraapte tegen zijn kozijn, maar de scharnieren waren geolied. Eph trok de deur wijd open en ging in de opening staan.

De vampier kwam niet van haar plek in het midden van de kooi.

You can never go down / can never go down...

Eph trok zijn zwaard en ging naar binnen. Nu hij dichterbij was, zag hij zijn vage weerspiegeling in de zwart getinte helmklep, met zijn zwaard laag aan zijn zijde.

De stilte van het wezen trok hem dichter naar zijn weerspiegeling toe.

Hij wachtte. Er klonk een vampiergezoem in zijn hoofd, maar het was zacht.

Dat ding las hem.

Je hebt weer iemand verloren. Nu heb je niemand meer. Niemand behalve mij.

‘Ik weet wie je bent,’ zei hij.

Wie ben ik?

‘Je hebt Kelly’s stem, maar dat zijn woorden van de Meester.’

Je bent naar me toe gekomen. Je bent gekomen om te luisteren.

‘Ik weet niet waarom ik ben gekomen.’

Je bent gekomen om de stem van je vrouw weer te horen. Die is net zo narcotisch als de pillen die je slikt. Je hebt behoefte aan die stem. Je mist hem. Nietwaar?

Eph vroeg niet hoe de Meester daarvan wist. Hij wist alleen dat hij te allen tijde op zijn hoede moest zijn – zelfs in zijn hoofd.

Je wilt naar huis komen. Naar huis terugkeren.

‘Naar huis? Naar jou, bedoel je? Naar de stem van mijn vroegere vrouw, een stem zonder lichaam? Nooit.’

Nu is het tijd om te luisteren. Nu is het niet de tijd om koppig te zijn. Nu is het de tijd om je geest open te stellen.

Eph zei niets.

Ik kan je je jongen teruggeven. En ik kan je je vrouw teruggeven. Je kunt haar vrij krijgen. Opnieuw beginnen met Zack aan je zijde.

Eph hield zijn adem even in voordat hij de lucht liet ontsnappen, in de hoop dat zijn bonkende hart tot bedaren kwam. De Meester wist hoe wanhopig Eph naar Zacks vrijlating en terugkeer verlangde, maar het was belangrijk voor Eph dat hij niets van zijn wanhoop liet blijken.

Hij is niet overgegaan en zal blijven zoals hij is – een lager wezen, zoals jij wenst.

En toen kwamen uit zijn mond de woorden waarvan hij had gedacht dat hij ze nooit zou uitspreken: ‘Wat wil je ervoor in ruil?’

Het boek. De Occido Lumen. En je medestanders. Inclusief de Geborene.

‘De wát?’

Ik geloof dat jullie hem Quinlan noemen.

Eph fronste. ‘Dat kan ik niet doen.’

Natuurlijk wel.

‘Dat zál ik niet doen.’

Natuurlijk wel.

Eph sloot zijn ogen om te proberen helderheid in zijn hoofd te krijgen. Even later deed hij ze weer open. ‘En als ik weiger?’

Dan ga ik verder met mijn plannen. Dan zal je jongen ogenblikkelijk worden veranderd.

‘Veranderd?’ Eph beefde en voelde zich misselijk, maar hij deed zijn best om zijn emoties te bedwingen. ‘Wat betekent dat?’

Geef je over zolang je nog iets hebt om mee te onderhandelen. Geef jezelf aan mij over in de plaats van je zoon. Haal het boek en breng het mij. Dan neem ik de informatie die in het boek te vinden is... en de informatie in jouw hoofd. Dan zal ik alles weten. Je mag het boek zelfs terugbrengen. Niemand zal het ooit weten.

‘Je zou Zack aan mij geven?’

Ik zal hem de vrijheid geven. De vrijheid om een zwak mens te zijn, net als zijn vader.

Eph probeerde zich in te houden. Hij wist dat hij dit gesprek niet mocht aangaan, dat hij zich niet mocht laten overhalen tot een woordenwisseling met dat monster. De Meester bleef tegen zijn geest porren, op zoek naar een manier om naar binnen te gaan.

‘Je woord betekent niets.’

Je hebt gelijk. Wat dat betreft, heb ik geen morele code. Niets kan me dwingen me aan mijn kant van de afspraak te houden. Maar je kunt in overweging nemen dat ik me meestal wel aan mijn woord houd.

Eph keek naar zijn spiegelbeeld. Hij verzette zich, vertrouwend op zijn eigen morele code. En toch... Eph kwam in de verleiding. Met een eenvoudige ruil – zijn ziel voor die van Zack – had hij onmiddellijk akkoord kunnen gaan. Het idee dat Zack ten prooi zou vallen aan dit monster – als vampier of als volgeling – was zo afschuwelijk dat Eph tot bijna alles bereid zou zijn geweest.

Maar de prijs was veel groter dan zijn eigen toch al aangetaste ziel. Hij moest de zielen van de anderen ook prijsgeven. En zelfs min of meer het lot van het hele menselijke ras, want Ephs capitulatie zou de Meester definitief de macht over de planeet geven.

Kon hij Zack voor iets inruilen? Kon zijn beslissing de juiste zijn? Een beslissing waarop hij later niet met grote spijt terug zou kijken?

‘Zelfs wanneer ik dit in overweging nam,’ zei Eph, die net zo goed tegen zijn eigen spiegelbeeld praatte als tegen de Meester, ‘is er een probleem. Ik weet niet waar het boek is.’

Zie je wel? Ze houden het bij je vandaan. Ze vertrouwen je niet.

Eph zag in dat de Meester gelijk had. ‘Dat weet ik. Ze vertrouwen me niet meer.’

Want het zou veiliger voor je zijn als je wist waar het was. Voor alle zekerheid.

‘Er is een afschrift – notities die ik heb gezien. Goede notities. Ik kan je een kopie geven.’

Ja. Heel goed. En ik kan je een kopie van je jongen geven. Zou je dat willen? Ik wil het originele boek in bezit hebben. Niets kan daarvoor in de plaats komen. Je moet de verdelger uithoren om te weten te komen waar het is.

Eph moest zich bedwingen, maar het was een schok voor hem dat de Meester blijkbaar over Fet wist. Had de Meester dat uit Ephs geest gehaald? Plunderde hij Ephs kennis terwijl ze daar met elkaar praatten?

Nee. Setrakian. De Meester moest Setrakian hebben laten overgaan voordat de oude man zichzelf vernietigde. De Meester had alle kennis van Setrakian bemachtigd zoals hij nu die van Eph wilde bemachtigen: door hem in bezit te nemen.

Je hebt bewezen dat je heel vindingrijk bent, Goodweather. Ik vertrouw erop dat je de Occido Lumen kunt vinden.

‘Ik ben nog nergens mee akkoord gegaan.’

O nee? Ik kan je nu vertellen dat je hierbij hulp zult krijgen. Een bondgenoot. Iemand uit je naaste omgeving. Niet fysiek overgegaan – nee. Alleen maar een sympathisant. Een verrader.

Eph geloofde dat niet. ‘Nu weet ik dat je liegt.’

O ja? Vertel me dan eens wat ik aan zo’n leugen zou hebben.

‘Je zou er ongenoegen mee kweken.’

Daar is al genoeg van in omloop.

Eph dacht na. Het zou waar kunnen zijn: hij zou niet weten waarom de Meester over zoiets zou liegen.

Er is onder jullie iemand die jullie allemaal zal verraden.

Een afvallige? Was er nog iemand van hen naar de tegenpartij overgelopen? En toen besefte Eph dat hij, door het zo te verwoorden, zichzelf al beschouwde als iemand die was overgelopen.

‘Wie?’

Die persoon zal zich aan jou kenbaar maken als het daar tijd voor is.

Als iemand anders was overgehaald om zaken te doen met de Meester, zonder Eph – dan verloor Eph misschien zijn laatste, beste kans om zijn zoon te redden.

Eph voelde dat hij wankelde. Hij voelde een enorme spanning. Hij deed zijn best om de Meester uit zijn hoofd te bannen en de twijfels binnen te houden.

‘Ik... zou eerst een beetje tijd met Zack willen doorbrengen. Tijd om uit te leggen wat ik doe, om dat te rechtvaardigen en om me ervan te vergewissen dat het goed met hem gaat. Ik wil hem vertellen...’

Nee.

Eph wachtte of er meer kwam. ‘Wat bedoel je, nee? Het antwoord is ja. Laat het bij de afspraak horen.’

Het hoort bij geen enkele afspraak.

‘Bij geen enkele...?’ Eph zag zijn eigen ontzetting in het spiegelbeeld op de helm. ‘Je begrijpt het niet. Ik kan je voorstel eigenlijk zelfs niet in overweging nemen. Maar ik zal nooit – absoluut nooit – hiermee akkoord gaan als ik geen gegarandeerde gelegenheid krijg mijn jongen te ontmoeten en te zien dat het goed met hem gaat.’

Wat je niet begrijpt, is dat ik geen geduld en geen begrip heb voor je overbodige menselijke emoties.

‘Geen geduld...?’ Eph richtte de punt van zijn zilveren zwaard vol ongeloof op de helm. ‘Ben je vergeten dat ik iets heb wat jij wilt hebben? Iets wat je blijkbaar heel dringend nodig hebt?’

Ben jij vergeten dat ik je zoon heb?

Eph ging een stap achteruit alsof hij een duw had gekregen. ‘Ik kan niet geloven wat ik hoor. Zeg – dit is heel simpel. Ik ben er bijna aan toe om ja te zeggen. Ik vraag alleen maar om tien minuten...’

Het is nog simpeler. Het boek voor je jongen.

Eph schudde zijn hoofd. ‘Nee. Vijf minuten...’

Je vergeet je plaats, mens. Ik interesseer me niet voor je emotionele behoeften en wil ze ook niet bij de afspraak betrekken. Je zult jezelf aan mij geven, Goodweather, en je zult me danken voor dat voorrecht. En telkens wanneer ik in de rest van de eeuwigheid hier op deze planeet naar jou kijk, zal ik denken dat je capitulatie representatief is voor het karakter van je hele ras van beschaafde dieren.

Eph glimlachte. Zijn scheve mond vormde een vreemde snee over zijn gezicht – zo geschokt was hij door de abjecte harteloosheid van het wezen. Hij besefte weer eens waar hij het tegen opgenomen had – waar ze het allemaal tegen opgenomen hadden – in deze wrede, keiharde nieuwe wereld. En het verbaasde hem hoe stokdoof de Meester was als het op mensen aankwam.

In feite kwam het door dit gebrek aan begrip – dit volslagen onvermogen tot medegevoel – dat de Meester hen keer op keer had onderschat. Een wanhopig mens is een gevaarlijk mens – dat was een waarheid die de Meester niet kon bevroeden.

‘Wil je mijn antwoord horen?’ vroeg Eph.

Ik heb je antwoord, Goodweather. Ik wil alleen nog je capitulatie.

‘Dit is mijn antwoord.’

Eph steigerde achteruit en haalde uit naar de vampier die tegenover hem stond, de vampier waarvan de Meester zich had bediend. Het zilveren zwaard sneed laag door de hals, tilde het gehelmde hoofd van de schouders, en Eph hoefde niet meer naar de weerspiegeling van zijn eigen verraderlijke gezicht te kijken.

Er spoot een beetje vocht uit het in elkaar zakkende lichaam. Het bijtende witte bloed vormde een plasje op de oude vloer. De helm rolde hobbelend en kletterend naar de hoek om daar op zijn kant te blijven liggen.

Eph had niet zozeer naar de Meester uitgehaald als wel naar zijn eigen schaamte, zijn uitzichtloosheid in deze no-winsituatie. Hij had de spreekbuis van de verleiding vernietigd in plaats van uit te halen naar de verleiding zelf. Het was een daad geweest die alleen symbolische waarde had gehad.

De verleiding bleef.

Er naderden voetstappen door de gang, en Eph deinsde terug van het onthoofde lichaam. Hij besefte meteen wat de gevolgen van zijn daad waren.

Fet kwam als eerste binnen. Nora volgde en bleef abrupt staan. ‘Eph! Wat heb je gedaan...?’

Op het moment zelf had zijn onstuimige aanval hem volkomen gerechtvaardigd geleken. Nu drongen de gevolgen tot hem door, tegelijk met nieuwe voetstappen op de gang: Gus.

Gus zag Eph eerst niet. Hij keek naar de kooi waarin hij zijn moeder de vampier gevangen had gehouden. Hij brulde het uit, duwde de twee anderen opzij en zag het onthoofde lichaam op de vloer liggen, de handen nog geboeid op de rug, de helm in de nek.

Gus slaakte een kreet. Hij trok een mes uit zijn rugzak en vloog toen sneller op Eph af dan Fet kon reageren. Eph bracht op het laatste moment zijn zwaard omhoog om Gus’ aanval te pareren, toen opeens een donker waas de ruimte tussen hen opvulde.

Een spierwitte hand greep Gus bij zijn kraag om hem op een afstand te houden. Een andere hand duwde tegen Ephs borst. Het in een capuchon gehulde wezen scheidde hen met ongelooflijke kracht.

Quinlan. Hij droeg zijn zwarte capuchontrui en straalde vampierwarmte uit.

Gus vloekte en schopte, deed verwoede pogingen om vrij te komen, met zijn schoenen een paar centimeter boven de vloer. Tranen van razernij vloeiden vrijelijk over zijn gezicht. ‘Quinlan, laat me bij die klootzak!’

Rustig.

Quinlans diepe bariton drong in Ephs hoofd binnen.

‘Laat me los!’ Gus haalde uit met zijn mes, maar dat was weinig meer dan bluf. Hoe woedend Gus ook was, hij bezat nog steeds de tegenwoordigheid van geest om respect te hebben voor Quinlan.

Uw moeder is vernietigd. Het is gebeurd. En het is goed. Ze was al lang weg, en wat er over was... Daar had u hier niets meer aan.

‘Maar die keuze was aan mij...! Wat ik deed of niet – het was mijn keuze!’

Regel uw meningsverschillen zoals u wilt. Maar... later. Na het laatste gevecht.

Quinlan richtte zijn felle rode ogen op Gus; ze gloeiden rood op in de donkere schaduw van de katoenen capuchon. Een diep rood, dieper dan de kleur van elk natuurlijk voorwerp dat Gus ooit had gezien – zelfs vers menselijk bloed. Roder dan het roodste herfstblad en helderder en intenser dan elke vogelveer.

En toch: ook nu Quinlan met zijn hand een man van de vloer tilde, lag er rust in die ogen. Gus zou niet graag willen zien dat ze woede uitstraalden. Hij hield op met zijn aanval, in elk geval voorlopig.

We kunnen de Meester verslaan. Maar we hebben weinig tijd. We moeten het samen doen.

Gus wees langs Quinlan naar Eph. ‘We hebben niks aan die junkie. Door hem is Nora gevangengenomen, en hij heeft me een van mijn mannen gekost. Hij brengt ons allemaal in gevaar en wat nog erger is: hij is een vloek. Die snertkerel brengt ongeluk. De Meester heeft zijn zoon geadopteerd en houdt hem aan de lijn als een hondje.’

Nu was het Ephs beurt om Gus aan te vliegen. Quinlan drukte zijn hand tegen Ephs borst. Die hand had de kracht van een stalen balk.

‘Nou, vertel ons maar eens,’ zei Gus, die het niet opgaf. ‘Vertel ons eens wat die klootzak je daarnet in het oor heeft gefluisterd. Hebben jij en de Meester een gezellig babbeltje gemaakt? Ik vind dat de rest van ons het recht heeft om het te weten.’

Quinlans hand ging omhoog en omlaag met Ephs diepe ademhaling. Eph staarde Gus aan en voelde dat de ogen van Nora en Fet op hem gericht waren.

‘Nou?’ zei Gus. ‘Laat eens horen!’

‘Het was Kelly,’ zei Eph. ‘Haar stem. Ze daagde me uit.’

Gus keek smalend en spuwde in Ephs gezicht. ‘Stomme slappeling.’

Het kwam weer bijna tot een schermutseling. Fet en Quinlan moesten eraan te pas komen om te verhinderen dat de twee mannen elkaar in stukken scheurden.

‘Hij verlangt zo erg naar het verleden dat hij hierheen kwam om zich te laten toespreken,’ zei Gus. ‘Over ontwrichte gezinnen gesproken...’ Tegen Quinlan zei Gus: ‘Ik zeg je: we hebben niks aan hem. Laat me hem doodmaken. Hij is alleen maar ballast en dan zijn we van hem af.’

Zoals ik al zei: u mag dit regelen zoals u wilt. Maar pas na afloop.

Het was voor iedereen, zelfs voor Eph, duidelijk dat Quinlan hem om de een of andere reden beschermde. Dat hij Eph anders behandelde dan hij de anderen zou hebben behandeld. Dat betekende dat er iets bijzonders aan Eph was.

Ik heb ieders hulp nodig om één laatste stuk te verwerven. Wij allemaal. Samen. Nu.

Quinlan liet Gus los, die nog een laatste keer op Eph af kwam, maar met zijn mes omlaag. ‘Ik heb niets meer over,’ zei hij als een grauwende hond in Ephs gezicht. ‘Niets. Wanneer dit alles voorbij is, maak ik je dood.’

==

De Cloisters

==

DE ROTORBLADEN VAN de helikopter sloegen de ene na de andere golf van slaande zwarte regen van zich af. De donkere wolken lieten een stroom van vervuilde neerslag vallen, maar ondanks de duisternis droeg de Stoneheart-piloot een pilotenbril met donkere glazen. Barnes was bang dat de man blind vloog en moest maar hopen dat ze hoog genoeg boven de skyline van Manhattan bleven.

Barnes schommelde heen en weer in de passagiersruimte, hangend in de gordels die kruiselings over zijn borst liepen. De helikopter, gekozen uit een aantal modellen op de Sikorsky-fabriek in Bridgeport, Connecticut, schudde niet alleen op en neer, maar ook heen en weer. Blijkbaar zag de regen kans onder de rotorbladen te komen en zijdelings tegen de ruiten te slaan, alsof Barnes in een klein bootje zat bij storm op zee. Zijn maag kwam dan ook in opstand en de inhoud begon omhoog te komen. Hij maakte zijn helm net op tijd los om erin te kunnen braken.

De piloot duwde zijn stuurknuppel naar voren, en ze daalden. Barnes wist niet wat hun bestemming was. Door de beslagen ruit waren in de verte de wazige contouren van gebouwen te zien, en even later zag hij boomtoppen. Barnes nam aan dat ze in Central Park landden, in de buurt van Belvedere Castle, maar toen liet een harde windvlaag de staart van de helikopter draaien als een windvaan. De piloot vocht met de stuurknuppel, en Barnes ving een glimp op van de woelige rivier de Hudson rechts van hem, net voorbij de bomen. Het kon het park niet zijn.

Ze maakten een ruwe landing, eerst de ene helft van het landingsgestel en toen de andere. Barnes was blij dat hij weer op vaste grond was, maar nu moest hij zich blootstellen aan de elementen. Hij duwde de deur open, stapte uit en stond meteen in een natte windvlaag. Wegduikend onder de nog wervelende rotorbladen, zijn handen boven zijn ogen, zag hij op een heuvel nog een Manhattan-kasteel.

Barnes greep de kraag van zijn jas vast en haastte zich door de regen, een aantal gladde natuurstenen treden op. Toen hij bij de deur kwam, was hij buiten adem. Daar stonden twee vampiers, schildwachten. Ze trokken zich niets van de slaande regen aan maar werden half aan het oog onttrokken door de damp die van hun verwarmde lichaam kwam. Ze reageerden niet op hem en maakten de deur ook niet open.

Op het bord stond DE CLOISTERS. Barnes kende die naam. Het was een museum bij de noordelijke punt van Manhattan en het viel onder het Metropolitan Museum of Art. Barnes trok aan de deur, ging naar binnen, wachtte tot de deur dichtging en luisterde of hij iets hoorde bewegen, maar de slaande regen overstemde alle geluiden.

De Cloisters was opgetrokken uit de resten van vijf middeleeuwse Franse abdijen en een romaanse kapel. Het was een eeuwenoud stukje Zuid-Frankrijk dat naar de moderne tijd was verplaatst, die op zijn beurt nu weer veel trekken had van de duistere middeleeuwen. Barnes riep: ‘Hallo?’, maar hoorde geen reactie.

Hij liep door de grote hal van het museum, nog steeds buiten adem, zijn schoenen doorweekt, zijn keel rauw. Hij keek naar de kloostertuin, die ooit was aangelegd om een beeld te geven van de horticultuur in de middeleeuwen maar die nu door verwaarlozing en het benauwende vampierklimaat gedegenereerd was tot een modderig moeras. Barnes liep door. Hij draaide zich twee keer om, geschrokken van het geluid van het water dat van hemzelf was afgedropen, maar blijkbaar was hij alleen binnen de kloostermuren.

Hij liep langs wandtapijten, gebrandschilderde ramen die om zonlicht smeekten en middeleeuwse fresco’s. Hij kwam langs de twaalf kruiswegstaties in eeuwenoude natuursteen en bleef even staan bij het vreemde kruisigingstafereel. Christus, aan het middelste kruis genageld, werd geflankeerd door de twee dieven, van wie de armen en benen waren gebroken en die aan kleinere kruisen hingen. De inscriptie luidde PER SIGNU SANTECRUCIS DE INIMICIS NOSTRIS LIBERA NOS DEUS NOSTER. Met zijn beperkte Latijn vertaalde Barnes dat als ‘God, verlos ons van onze vijanden door het teken van het Heilige Kruis’.

Barnes had het geloof van zijn jeugd vele jaren geleden de rug toegekeerd, maar deze eeuwenoude inscriptie bezat een authenticiteit die volgens hem in de moderne georganiseerde religie ontbrak. Deze godsdienstige beelden waren restanten uit een tijd waarin religie zowel kunst als leven was.

Hij liep naar een vernielde vitrinekast. Daarin lagen twee verluchte boeken, hun perkamenten bladzijden gerimpeld, het bladgoud brokkelig, de met de hand aangebrachte illustraties in de brede marges van de bladzijden besmeurd door vuile vingerafdrukken. Hij zag een groot ovaal dat alleen kon zijn achtergelaten door de klauwachtige middelvinger van een vampier. Een vampier kon geen enkele waardering opbrengen voor oude, door mensenhand geïllustreerde boeken – of voor wat dan ook dat door mensen was voortgebracht.

Barnes liep door een open dubbele deur onder een reusachtige romaanse boogpoort en kwam in een grote kapel met een immens tongewelf en zwaar versterkte muren. Een fresco beheerste de apsis boven het altaar aan het noordelijke eind van de ruimte: de Maagd en het Kind samen, met gevleugelde figuren aan weerskanten. Boven hun hoofden stonden de namen van de aartsengelen Michaël en Gabriël geschreven. De menselijke koningen daaronder werden afgebeeld als de kleinste figuren.

Toen Barnes voor het lege altaar stond, voelde hij dat de druk in de spelonkachtige ruimte veranderde. Een luchtstroom verwarmde zijn nek als een zucht van een grote oven. Hij draaide zich langzaam om.

Op het eerste gezicht leek de in een mantel gehulde figuur achter hem op een tijdreizende monnik uit een twaalfde-eeuwse abdij. Maar alleen op het eerste gezicht. Deze monnik had een lange staf met wolfskop in zijn linkerhand, en aan die hand zat een vampierklauw als middelvinger.

Het nieuwe gezicht van de Meester was nog net zichtbaar binnen de donkere plooien van de kap die hij droeg. Achter de Meester, bij een van de zijbanken, stond een vrouwelijke vampier in vodden. Barnes keek naar haar, herkende haar vaag, probeerde het kale, roodogige schepsel in verband te brengen met een jongere, aantrekkelijke, blauwogige vrouw die hij eens had gekend...

‘Kelly Goodweather,’ zei Barnes, zo verbaasd dat hij haar naam hardop uitsprak. Barnes, die dacht dat hij gewend was aan alle schokken die de Nieuwe Wereld hem nog kon toebrengen, merkte dat zijn ademhaling even stokte. Ze stond als een soepel, panterachtig wezen achter de Meester.

Breng verslag uit.

Barnes knikte vlug. Dit had hij verwacht. Hij vertelde over de aanval van de rebellen, precies zoals hij dat in zijn hoofd had geoefend. Hij bracht zakelijk verslag uit en probeerde de overval te minimaliseren. ‘Ze kwamen in het uur voor het meridiem. En ze hadden hulp van iemand die niet menselijk was. Die is ontkomen voordat de zon verscheen.’

De Geborene.

Dat verraste Barnes. Hij had verhalen gehoord en had opdracht gekregen de kampen zo op te zetten dat de zwangere vrouwen strikt van de rest werden gescheiden. Maar tot aan dit moment had hij nooit geweten dat ze echt bestonden. De opportunistische Barnes begreep meteen dat dit gunstig voor hem was, want nu rustte de schuld niet meer alleen op hem en zijn veiligheidsprocedures in Camp Liberty.

‘Ja, dus ze hadden hulp om binnen te komen. Eenmaal binnen, overrompelden ze de bewaking van de quarantaineafdeling. Ze richtten grote schade aan in het gebouw voor aderlatingen, zoals ik al heb gemeld. We werken er hard aan om de productie weer op gang te krijgen en kunnen binnen een week of tien dagen weer op een capaciteit van twintig procent komen. Zoals u weet, hebben we een van hen te pakken gekregen. Hij ging over, maar vernietigde zichzelf een paar minuten na zonsondergang. O ja, en ik geloof dat ik ook achter de ware reden van hun overval ben gekomen.’

Dr. Nora Martinez.

Barnes slikte. De Meester wist zoveel.

‘Ja, ik had nog maar kortgeleden ontdekt dat ze in het kamp was terechtgekomen.’

Kortgeleden? O... Hoe kortgeleden?

‘Kort voor de overval, Meester. Ik probeerde informatie uit haar los te krijgen over de locatie van dr. Goodweather en zijn medeverzetsstrijders. Ik dacht dat een minder formele, vriendelijke benadering het meest zou opleveren. In tegenstelling tot een directe confrontatie, die haar alleen maar de kans zou hebben gegeven te bewijzen hoe trouw ze haar vrienden was. Ik hoop dat u het daarmee eens bent. Jammer genoeg drongen juist op dat moment de overvallers het kamp binnen. Er werd alarm geslagen en de wachters kwamen binnen om me te evacueren.’

Barnes kon het niet laten nu en dan een blik op de vroegere Kelly Goodweather te werpen, die met slaphangende armen op een afstand achter de Meester stond. Het was vreemd om over haar man te praten zonder een reactie bij haar te zien.

Je had een lid van hun groep gevonden en vond het niet nodig mij onmiddellijk op de hoogte te stellen?

‘Zoals ik al zei: ik had nauwelijks de tijd om te reageren en... ik... ik was nogal verrast, zoals u zult begrijpen. Ik was overrompeld. Ik dacht dat ik misschien meer zou bereiken met een persoonlijke benadering – ze heeft vroeger voor me gewerkt, zoals u weet. Ik had gehoopt dat ik mijn persoonlijke relatie met haar kon gebruiken om nuttige informatie uit haar te halen voordat ik haar aan u zou overdragen.’

Barnes bleef glimlachen en zelfverzekerd kijken. Intussen voelde hij dat de Meester zich door zijn geest bewoog, als een dief die op een zolder aan het zoeken was. Barnes dacht dat de vampierheerser zich niet druk zou maken om menselijke uitvluchten.

Het hoofd met de kap kwam even omhoog, en Barnes besefte dat de Meester naar het religieuze fresco keek.

Je liegt. En je bent daar vreselijk slecht in. Dus... waarom probeer je me niet de waarheid te vertellen? Misschien ben je daar beter in.

Barnes huiverde en voordat hij er erg in had, vertelde hij alles over zijn stuntelige verleidingspoging en zijn relatie met zowel Nora als Eph. De Meester zei enkele ogenblikken niets en draaide zich toen om.

Je hebt haar moeder vermoord. Ze zullen naar je op zoek gaan om wraak te nemen. En ik zal je voor hen beschikbaar houden... Het zal hen naar mij toe leiden. Voortaan mag je je helemaal aan je taken wijden. Het verzet is bijna afgelopen.

‘O ja?’ Barnes deed vlug zijn mond dicht; het was beslist niet zijn bedoeling geweest om de woorden van de Meester in twijfel te trekken. Als de Meester zei dat het zo was, dan was het zo. ‘Goed. We hebben andere kampen die met productie beginnen, en zoals ik al zei: er wordt hard aan de reparaties in Camp Liberty gewerkt...’

Zeg maar niets meer. Je leven is voorlopig veilig. Maar lieg nooit meer tegen me. Verberg je nooit meer voor me. Je bent niet dapper en ook niet intelligent. Het is je missie om op een efficiënte manier menselijk bloed te verzamelen. Ik raad je aan je daar helemaal aan te wijden.

‘Dat ben ik van plan. Ik bedoel: dat zal ik doen. Echt waar.’

==

Central Park

==

ZACHARY GOODWEATHER WACHTTE tot het helemaal stil was in Belvedere Castle. Hij kwam uit zijn kamer en stond in het ziekelijke zonlicht van het meridiem. Hij liep naar de rand van het stenen pleintje boven op de heuvel en keek uit naar het lege terrein beneden. De vampierwachters hadden zich uit het vale licht teruggetrokken in grotten die met springstoffen in de rotsen onder het kasteel waren gemaakt. Zachary liep het kasteel weer in om zijn zwarte parka te halen. Vervolgens draafde hij ondanks het uitgaansverbod voor mensen het pad af naar het park.

De Meester genoot ervan om te zien dat de jongen regels overtrad en zijn grenzen verkende. De Meester sliep nooit in het kasteel, want hij vond het gevaar te groot dat er in die twee uur van zonlicht een aanval zou worden gepleegd. De Meester gaf de voorkeur aan zijn verborgen crypte in De Cloisters, waar hij in een koel bed van oude aarde lag. In die paar uur van daglicht keek de Meester tegenwoordig door de ogen van Zachary naar de wereld, gebruikmakend van de band die tussen hen was ontstaan doordat de Meester met zijn bloed Zachary’s astma behandelde.

De jongen haalde zijn Segway Personal Transporter van de lader en reed geluidloos door het park naar zijn dierentuin. Toen hij bij de ingang kwam, liet zijn opkomende dwangneurose zich gelden en reed hij drie keer in een cirkel rond voordat hij de poort openmaakte. Eenmaal binnen, reed hij naar de afgesloten kast waarin zijn geweer werd bewaard. Hij nam de sleutel die hij maanden geleden had gestolen, drukte zeven keer zijn lippen op de sleutel om onheil af te weren, maakte het slot open en haalde het geweer uit de kast. Hij keek tot drie keer toe naar de lading van vier patronen, net zolang tot zijn controledwang bevredigd was, en liep toen met het wapen door de dierentuin.

De dierentuin zelf interesseerde hem niet meer, maar hij had achter de tropenzone een geheime doorgang in de muur gemaakt en stapte nu van de Segway af om het park weer in te lopen. Hij liep in westelijke richting en bleef buiten de paden. Onder dekking van de bomen liep hij langs de schaatsbaan en de oude honkbalvelden, nu moddervelden. Hij telde zijn stappen in veelvouden van zevenenzeventig, tot hij aan de andere kant van Central Park South kwam.

Daar kwam hij tussen de bomen vandaan en waagde zich tot aan de ingang van de oude Merchant’s Gate, waar hij achter het USS Maine-monument op het trottoir bleef. Op Columbus Circle werkte nog maar de helft van de fonteinstralen; de rest was dichtgeslibd door de vervuilde regen. Daarachter verhieven de wolkenkrabbers zich als de schoorsteenpijpen van een gesloten fabriek. Zachary zag het beeld van Columbus boven op de fontein. Hij knipperde met zijn ogen en smakte tegelijk zeven keer met zijn lippen om zich op zijn gemak te voelen.

Hij zag iets bewegen aan de andere kant van het grote verkeersplein. Mensen die over het trottoir aan de andere kant liepen. Op deze afstand kon Zachary alleen hun lange jassen en rugzakken onderscheiden. Overtreders van het uitgaansverbod. Zachary dook eerst achter het monument weg, bang dat hij zou worden ontdekt, en sloop toen naar de buitenrand van het voetstuk om daarlangs te gluren.

De groep mensen liep door zonder hem op te merken. Zachary tuurde door het vizier van zijn wapen naar hen, knipperend en met zijn lippen smakkend. Aan de hand van wat hij over schieten had geleerd maakte hij een inschatting van de afstand en de kogelbaan. Ze liepen dicht op elkaar, en Zachary dacht dat hij een goede kans maakte ze te raken.

Hij wilde schieten. Hij wilde het vuur op hen openen.

En dat deed hij, maar op het laatste moment, vlak voordat hij de trekker overhaalde, mikte hij opzettelijk te hoog. Even later bleef de groep staan en keken ze zijn kant op. Zack bleef weggedoken achter het voetstuk van het monument. Hij was er zeker van dat hij in de achtergrond opging.

Hij schoot nog drie keer: Krak! Krak! Krak! Hij had er een! Er was er een geraakt! Zack herlaadde snel.

De doelwitten renden de boulevard op en verdwenen uit Zacks zicht. Hij mikte meteen op een verkeerslicht waar hij langs was gelopen en kon nog net een bord zien dat op een van de oude bewakingscamera’s van de politie wees. Hij draaide zich om en verdween weer tussen de bomen van het park, achtervolgd door niets dan het opwindende gevoel van zijn geheime sensatie.

De stad bij daglicht was het domein van Zachary Goodweather! Indringers moesten op hun hoede zijn!

Op straat lag, bloedend uit de kogelwond – weggesleept door de anderen – Vasiliy Fet, de rattenverdelger.

==

Een uur eerder

==

ZE WAREN EEN vol uur voor daglicht op 116th Street in de metro afgedaald, want ze wilden ruimschoots voldoende tijd hebben. Gus had hen laten zien waar ze konden wachten. Dat was bij een trottoirrooster waardoor ze een trein van lijn 1 konden horen naderen. Op die manier zouden ze zo min mogelijk tijd hoeven door te brengen op het perron beneden.

Eph stond met zijn ogen dicht bij het dichtstbijzijnde gebouw, staande slapend in de kletterende regen. En zelfs in die korte ogenblikken droomde hij van licht en vuur.

Fet en Nora fluisterden nu en dan met elkaar, terwijl Gus heen en weer liep en niets zei. Joaquin had geweigerd met hen mee te gaan. Hij wilde hun sabotageprogramma voortzetten om op die manier lucht te geven aan zijn frustratie om het verlies van Bruno. Gus had geprobeerd hem over te halen niet met zijn slechte knie de stad in te gaan, maar Joaquins besluit had vastgestaan.

Eph kwam bij zijn positieven toen hij het onderaardse gieren van de naderende trein hoorde, en ze renden vlug de stationstrappen af, net als de andere forensen die haast maakten om van de straat af te komen voordat het zonlicht kwam en het uitgaansverbod van kracht werd. Ze stapten in een zilverkleurige metrotrein en schudden de regen van hun jassen. De deuren gingen dicht, en toen Eph vlug door de lengte van het treinstel keek, zag hij dat er geen vampiers aan boord waren. Hij ontspande een beetje en deed zijn ogen dicht. De metrotrein reed vijfenvijftig blokken onder de stad door naar het zuiden.

Bij 59th Street en Columbus Circle stapten ze uit en namen de trap naar de straat. Ze doken een van de grote appartementengebouwen in en wachtten ergens achter de hal, totdat de donkere sluier van de nacht een klein beetje was opgetrokken en de hemel niet meer donker, maar betrokken was.

Zodra de straten leeg waren, kwamen ze tevoorschijn in de verbleekte glorie van daglicht. De bal van de zon stond in het donkere wolkendek als een zaklantaarn die tegen een donkergrijze deken werd gedrukt. De ramen van bepaalde cafés en winkels op de begane grond waren kapot sinds de eerste dagen van paniek en plundering, terwijl de ruiten op bovenverdiepingen voor het merendeel nog intact waren. Ze liepen langs de zuidkant van het immense verkeersplein, waarvan de achtergelaten auto’s allang waren verwijderd. De fontein in het midden spoot nog wat zwart water uit door de twee of drie tuiten. In de uren van het uitgaansverbod heerste er een zondagochtendgevoel in de stad, alsof de meeste bewoners uitsliepen en de dag maar traag op gang kwam. Dat gevoel wekte bij Eph een hoop waarvan hij probeerde te genieten, al wist hij dat het valse hoop was.

Toen ging er een sissend geluid over hen heen.

‘Wat...?’

Er volgde een harde knal, een schot, een geluid dat zich langzamer verplaatste dan de kogel zelf. Uit die vertraging was af te leiden dat het schot op enige afstand was gelost, blijkbaar ergens tussen de bomen van Central Park.

‘Een schutter!’ zei Fet. Ze renden over Eighth Avenue, snel maar niet in paniek. Als er bij daglicht werd geschoten, moesten er mensen zijn. In de maanden na de overname was er veel krankzinnigheid uitgebroken. Mensen waren gek geworden door de ondergang van hun eigen soort en de opkomst van de nieuwe orde. Er hadden zich gewelddadige zelfmoorden voorgedaan. Massamoorden. Ook toen daar een eind aan was gekomen, had Eph nog een tijdlang mensen razend en tierend over straat zien lopen, vooral in de uren van het meridiem. Tegenwoordig zag hij bijna nooit meer zulke mensen. De gekken waren gedood of op een andere manier onschadelijk gemaakt, en de rest van de mensen gedroeg zich netjes.

Er werden nog drie schoten gelost: krak, krak, krak...

Twee van de kogels troffen een brievenbus, maar de derde trof Vasiliy Fet midden in zijn linkerschouder. Hij slingerde opzij met achterlating van een lint van bloed. De kogel ging dwars door hem heen, scheurde spierweefsel open, maar miste wonder boven wonder de longen en het hart.

Eph en Nora pakten Fet vast toen hij viel en sleepten hem met hulp van Quinlan weg.

Nora haalde Fets hand bij zijn schouder weg en keek vlug naar de wond. Niet te veel bloed, geen botsplinters.

Fet duwde haar weg. ‘We moeten doorlopen. We zijn hier te kwetsbaar.’

Ze liepen door 56th Street naar het metrostation van lijn F. Geen schoten meer; niemand die hen volgde. Ze gingen naar binnen zonder iemand tegen te komen, en er was ook niemand op het ondergrondse perron. De F-lijn reed hier naar het noorden. Het spoor ging met een boog onder het park door naar Queens in het oosten. Ze sprongen op de rails en bleven daar weer even wachten om er zeker van te zijn dat ze niet gevolgd werden.

Het is nog een eindje verder. Haalt u dat? Daar kunt u beter worden behandeld.

Vasiliy knikte Quinlan toe. ‘Ik heb veel ergere dingen meegemaakt.’ En dat was ook zo. In de afgelopen twee jaar was hij drie keer door kogels geraakt, twee keer in Europa en één keer toen hij tijdens het uitgaansverbod in de Upper East Side was.

Ze liepen met hun nachtbrillen op over de rails. De treinen stopten meestal in het meridiem, wanneer de vampiers niet actief waren, al waren die daar onder de grond beschermd tegen de zon en konden ze treinen laten rijden als het nodig was. En dus bleef Eph op zijn hoede.

Het tunnelplafond was schuin. Het boog rechts omhoog, waarbij de hoge betonnen muur als ondergrond voor graffitikunstenaars fungeerde en de lagere muur links van hen bestemd was voor buizen en een smalle richel had. In de bocht die ze naderden wachtte een silhouet op hen. Quinlan was voor hen uit gegaan. Hij was al onder de grond geweest toen de zon nog niet was opgekomen.

Wacht hier, zei hij tegen hen, en daarna liep hij vlug terug in de richting vanwaar ze gekomen waren, op zoek naar volgers. Hij kwam terug zonder iemand te hebben gezien en maakte zonder plichtplegingen een paneel in het kozijn van een afgesloten toegangsdeur open. Met een hendel daarin liet hij de deur naar binnen opengaan.

In de korte gang voorbij de deur was het opvallend droog. Ze gingen een keer naar links en kwamen bij een volgende deur. Quinlan maakte die deur niet open, maar wrikte een volledig onzichtbaar luik in de vloer open, waaronder een trap omlaagging.

Gus ging als eerste naar beneden. Eph was de op een na laatste, en Quinlan maakte het luik achter zich dicht. De trap kwam uit op een smalle gang die door anderen was gemaakt dan de vele metrotunnels die Eph in het afgelopen jaar van zijn bestaan als vluchteling had gezien.

U bent veilig wanneer u dit complex samen met mij betreedt, maar ik raad u sterk af om te proberen hier op eigen gelegenheid terug te komen. Er zijn hier al eeuwenlang beschermende maatregelen van kracht. Die hebben tot doel iedereen hier weg te houden, van nieuwsgierige daklozen tot een vampierteam. Ik heb de vallen nu uitgeschakeld, maar wees in de toekomst gewaarschuwd.

Eph keek of hij ergens tekenen van boobytraps zag, maar zag niets. Aan de andere kant had hij het luik waardoor ze hier waren binnengekomen ook niet gezien.

Aan het eind van de gang gleed de muur weg onder Quinlans bleke hand. Er lag een grote, ronde kamer achter, die op het eerste gezicht wel wat weg had van een ronde treinremise. Het leek ook wel een kruising van een museum en een parlementszaal. Het soort forum waarin Socrates zou hebben gedijd, als hij een vampier was geweest die tot de onderwereld veroordeeld was. Gezien door Ephs nachtbril waren de muren soepgroen, maar in werkelijkheid waren ze albastwit en bovennatuurlijk glad, met hier en daar forse zuilen die zich naar een hoog plafond verhieven. De muren waren opvallend leeg, alsof de meesterwerken die er eens hadden gehangen lang geleden waren weggehaald en opgeslagen. Eph kon niet helemaal tot het andere eind kijken, zo groot was deze ruimte. Het gezichtsveld dat de nachtbril hem schonk, eindigde in een wolk van duisternis.

Snel behandelden ze Fets wond. In zijn rugzak had hij altijd een EHBO-setje voor noodgevallen. De kogel had geen grote slagaders getroffen en het bloeden was dan ook al bijna opgehouden. Nora en Eph konden de wond schoonmaken met Betadine. Ze brachten antibiotische crème, verbandkussentjes en een absorberende laag aan. Fet bewoog zijn vingers en arm en bleek dat ondanks de hevige pijn nog te kunnen.

Hij keek om zich heen. ‘Waar zijn we hier?’

De Ouden hebben deze kamer kort na hun aankomst in Amerika gebouwd, nadat ze hadden vastgesteld dat New York en niet Boston de havenstad zou worden die als hoofdkwartier van de menselijke economie zou fungeren. Dit was een veilig en gewijd toevluchtsoord waar ze langdurig konden mediteren. Veel grote en blijvende beslissingen over de begeleiding van uw ras zijn in deze kamer genomen.

‘Dus het was allemaal een list,’ zei Eph. ‘De illusie van vrijheid. Ze gebruikten ons om de planeet te vormen en brachten ons ertoe fossiele brandstoffen te ontwikkelen en kernenergie uit te vinden. Die hele toestand van de broeikasgassen. Alles wat hun maar uitkwam. Ze bereidden zich voor op de mogelijkheid dat ze het moesten overnemen, dat ze aan de oppervlakte moesten komen. Dat zou in elk geval gebeuren.’

Maar niet op deze manier. U moet begrijpen dat er goede herders zijn, die om hun kudde geven, en dat er slechte herders zijn. Er zijn manieren om de waardigheid van het vee in stand te houden.

‘Zelfs wanneer het allemaal een leugen is.’

Logisch gezien zijn alle geloofsstelsels ingewikkelde verzinsels.

‘Jezus christus,’ mompelde Eph zachtjes – maar het leek wel of hij in een echokamer was. Iedereen hoorde hem en keek zijn kant op. ‘Een dictator is een dictator, of hij nu weldadig is of niet. Of hij je nu streelt of je laat bloeden.’

Gelooft u nu echt dat u in het begin volkomen vrij was?

‘Ja,’ zei Eph. ‘En zelfs wanneer het allemaal bedrog was, heb ik liever dat de economie gebaseerd is op edelmetaal dan op menselijk bloed.’

Vergis u niet: er is geen ander betaalmiddel dan bloed.

‘Ik zou liever in een droomwereld van licht dan in een echte wereld van duisternis leven.’

Uw zienswijze is nog steeds die van iemand die iets heeft verloren. Maar dit is altijd hun wereld geweest.

‘Het wás altijd hun wereld,’ verbeterde Fet de Geborene. ‘Het blijkt nu dat ze nog grotere sukkels waren dan wij.’

Quinlan had geduld met Fet, zeker naar de omstandigheden.

Ze zijn van binnenuit ondermijnd. Ze waren zich bewust van de dreiging, maar dachten dat ze die konden beheersen. Ongenoegen in de eigen gelederen wordt het gemakkelijkst over het hoofd gezien.

Quinlan keek Eph even aan voordat hij verderging.

De Meester ziet de hele menselijke geschiedenis, voor zover daar iets over bekend is, als een reeks proefritten. Experimenten die in de loop van de tijd zijn uitgevoerd in voorbereiding op de grote meesterzet. De Meester was er al ten tijde van de opkomst en val van het Romeinse rijk. Hij leerde van de Franse revolutie, de Napoleontische oorlogen. Hij nestelde zich in de concentratiekampen. Hij leefde onder u als een soort socioloog, en hij leerde alles van u en over u om uiteindelijk uw ondergang te bewerkstelligen. Hij zag patronen door de eeuwen heen. De Meester leerde contact te leggen met invloedrijke figuren als Eldritch Palmer. Hij leerde hen te corrumperen. Hij bedacht een formule voor de mathematiek van de macht. Het volmaakte evenwicht tussen vampiers, vee en bewakers.

De anderen verwerkten dat. Toen zei Fet: ‘Dus jouw soort, de Ouden, is gevallen. Onze soort ook. De vraag is: wat kunnen we eraan doen?’

Quinlan liep naar een soort altaar, een granieten tafel waarop zes ronde houten bakjes stonden, elk niet veel groter dan een frisdrankblikje. Elk bakje lichtte zacht op in de lens van Ephs nachtbril, alsof het een bron van licht of warmte bevatte.

Dit hier. We moeten dit met ons meenemen. Het grootste deel van de afgelopen twee jaar heb ik me toegang verschaft tot de Oude Wereld om de resten van alle Ouden te verzamelen. En hier bewaar ik ze in wit eikenhout, in overeenstemming met de oude volksverhalen.

Nora zei: ‘Heb je over de wereld gereisd? Ben je in Europa en het Verre Oosten geweest?’

Quinlan knikte.

‘Is het... is het daar hetzelfde? Net als hier?’

In wezen wel. Hoe ontwikkelder de regio was, hoe beter de bestaande infrastructuur, des te gemakkelijker was de overgang.

Eph liep dichter naar de zes houten urnen toe. Hij zei: ‘Waarvoor bewaar je ze?’

De oude volksverhalen hebben me verteld wat ik moest doen. Niet waarom ik dat moest doen.

Eph keek naar de anderen om na te gaan of een van hen dit alles ook in twijfel trok. ‘Dus je hebt met groot gevaar voor jezelf over de hele wereld gereisd om hun as te verzamelen, en het interesseerde je niet waarom je dat deed?’

Quinlan keek Eph met die rode ogen aan.

Tot nu toe.

Eph wilde meer over die as weten, maar hij hield zijn mond. Hij wist niet hoe ver de telepathie van de vampier reikte en hij was bang dat Quinlan hem doorzag en dus wist dat hij het hele verhaal in twijfel trok. Want hij worstelde nog met het verleidelijke aanbod dat de Meester hem had gedaan. Quinlan had hem nu zijn geheime locatie laten zien, en Eph voelde zich net een spion. Hij wilde niet meer weten dan hij al wist. Hij was bang dat hij hen allemaal zou kunnen verraden. Of dat hij hen en de hele wereld zou inruilen voor zijn jongen en daarna met zijn ziel voor die transactie zou moeten betalen. Alleen al bij de gedachte brak het zweet hem uit.

Hij keek naar de anderen die daar in die onmetelijk grote ondergrondse ruimte stonden. Was een van hen al gecorrumpeerd, zoals de Meester had beweerd? Of was dat ook een van de leugens van de Meester, bedoeld om Ephs eigen weerstand te breken? Eph keek van de een naar de ander, alsof hij met zijn nachtbril een spoor van hun verraad zou kunnen signaleren, bijvoorbeeld in de vorm van een kwaadaardige zwarte vlek die zich vanuit hun borst verspreidde.

‘Waarom heb je ons hierheen gebracht?’ vroeg Fet aan Quinlan.

Nu ik de as heb verzameld en de Occido Lumen heb gelezen, ben ik klaar om verder te gaan. We hebben weinig tijd over om de Meester te vernietigen, maar deze ruimte hier stelt ons in staat hem in het oog te houden. We zijn hier dicht bij zijn eigen schuilplaats.

‘Wacht eens even...’ zei Fet op vragende toon. ‘Zal de Meester niet ook jou vernietigen?’

Het is de enige manier.

‘Je wilt sterven? Waarom?’

Daar is een eenvoudig en eerlijk antwoord op: ik ben moe. De onsterfelijkheid heeft al vele eeuwen geleden haar glans voor me verloren. Ja, zelfs de glans van al het andere is verloren gegaan. Eeuwigheid is verveling. De tijd is een oceaan, en ik wil aan land komen. Het enige lichtpunt dat ik nog op deze wereld heb – de enige hoop – is de mogelijke vernietiging van mijn schepper. Het is wraak.

==

Quinlan vertelde wat hij wist. Wat hij in de Occido Lumen had ontdekt. Hij sprak in eenvoudige bewoordingen en zo duidelijk mogelijk. Hij vertelde over de herkomst van de Ouden, over de mythe van de plaatsen van herkomst en over het grote belang dat werd toegekend aan het vinden van de Zwarte Plaats, de geboorteplaats van de Meester.

Het verhaal dat Gus het meest aansprak, was dat van de drie aartsengelen – Gabriël, Michaël en de vergeten derde engel, Ozryel – die naar de aarde waren gestuurd om in opdracht van God de steden Sodom en Gomorra te verwoesten.

‘Gods eigen vechtjassen,’ zei Gus, die zich met de wrekende engelen identificeerde. ‘Maar wat denk je? Engelen? Echt waar? Maak het nou even, hermano.’

Fet haalde zijn schouders op. ‘Ik geloof wat Setrakian geloofde. En hij geloofde in het boek.’

Gus was het met hem eens, maar wilde het er niet meteen bij laten zitten. ‘Als er een God is, of iets wat moordende engelen kan sturen – waar wacht Hij dan op? Als het nu eens allemaal verhaaltjes zijn?’

‘Bevestigd door daden,’ zei Fet. ‘De Meester heeft elk van de zes begraven delen van Ozryels lichaam – de oorspronkelijke plaatsen van de Ouden – gevonden en ze vernietigd met de enige kracht die daartoe in staat was. Een nucleaire meltdown. De enige God-achtige energie op aarde, krachtig genoeg om geheiligde grond te vernietigen.’

Daarmee schakelde de Meester niet alleen zijn concurrenten uit, maar maakte hij zichzelf ook zes keer zo krachtig. We weten dat hij nog op zoek is naar zijn eigen plaats van herkomst, niet om die plaats te vernietigen maar om hem te beschermen.

‘Geweldig. Dus we hoeven alleen maar de begraafplaats te vinden,’ zei Nora, ‘voordat de Meester hem vindt, en dan moeten we daar een kernreactortje op bouwen en dat ding daarna saboteren. Is dat alles?’

‘Of een atoombom tot ontploffing brengen,’ zei Fet.

Nora lachte schamper. ‘Lijkt me hartstikke leuk.’

Niemand anders lachte.

‘Shit,’ zei Nora. ‘Je hebt een atoombom.’

‘Maar geen detonator,’ zei Fet schaapachtig, en hij keek Gus aan. ‘Daar proberen we een oplossing voor te vinden, nietwaar?’

Gus antwoordde zonder Fets enthousiasme. ‘Mijn maatje Creem, weet je nog wel? Bendelid met veel zilver, veel blingbling, gebouwd als een vrachtwagen? Ik heb hem benaderd, en hij zegt dat hij tot zaken kan komen. Hij kent de hele zwarte markt van New Jersey. Maar weet je, in zijn hart is hij nog steeds een drugshandelaar. Een man zonder morele code kun je niet vertrouwen.’

Fet zei: ‘Dit alles heeft geen enkele betekenis als we geen doelwit hebben.’ Hij keek Quinlan aan. ‘Dat is toch zo? En daarom wilde je de Occido Lumen zien. Denk je dat je daarin iets kunt ontdekken wat wij niet kunnen vinden?’

Ik neem aan dat u allemaal het teken in de hemel hebt gezien.

Quinlan zweeg even en keek Eph toen recht in de ogen. En Eph had het gevoel dat de Geborene elk geheim in zijn ziel kon lezen.

Voorbij de grenzen van structuren en omstandigheden is er opzet in het spel. Het doet er niet toe wat er uit de hemel is gevallen. Het was een voorteken, eeuwen geleden voorzegd en bedoeld om de plaats van de geboorte aan te geven. We zijn dichtbij. En de Meester kwam hier om diezelfde reden. Dit is de juiste plaats en de juiste tijd. We zullen de plaats vinden.

Gus zei: ‘Met alle respect, maar ik kan het niet volgen. Als jullie een boek willen lezen met het idee dat daar iets in te lezen staat over een manier om een vampier dood te maken, dan moeten jullie dat vooral doen. Zoek maar een gemakkelijke stoel uit. Maar ik? Ik vind dat we moeten uitzoeken hoe we die vampierkoning te grazen kunnen nemen. De oude man heeft ons de weg gewezen, maar tegelijk heeft hij die hele mystieke poppenkast gemaakt tot wat we nu zijn: uitgehongerd, opgejaagd, levend als ratten.’ Gus liep onrustig te ijsberen in die eeuwenoude ruimte. ‘Ik heb de Meester op video. Belvedere Castle. Ik stel voor dat we die bom in elkaar zetten en meteen aan het werk gaan.’

‘Mijn zoon is daar,’ zei Eph. ‘Er is daar niet alleen de Meester.’

‘Dacht je dat ik ook maar een moer om dat joch van jou gaf?’ zei Gus. ‘In dat geval heb je het verkeerd begrepen, want ik geef geen moer om hem.’

Fet zei: ‘Rustig, iedereen. Als we deze kans verknoeien, is het uit. Dan komt niemand ooit nog bij de Meester in de buurt.’

Fet keek Quinlan aan, die met zijn zwijgen liet weten dat hij het ermee eens was.

Gus fronste zijn wenkbrauwen, maar sprak hem niet tegen. Hij had respect voor Fet en nog meer voor Quinlan. ‘Je zegt dat we een gat in de grond kunnen maken en dat de Meester dan verdwijnt. Dat vind ik prima, als het werkt. En als het niet werkt? Geven we het dan gewoon op?’

Daar zat wat in. De anderen zwegen; ze gaven hem gelijk.

‘Ik niet,’ zei Gus. ‘Nooit.’

Eph voelde dat zijn nekhaartjes overeind gingen staan. Hij had een idee. Hij praatte er al over voordat hij het uit zijn hoofd kon zetten.

‘Misschien is er een manier,’ zei hij.

‘Een manier waarvoor?’ zei Fet.

‘Om dicht bij de Meester te komen. Niet door zijn kasteel te belegeren. Zonder Zack in gevaar te brengen. Als we hem nu eens naar ons toe lokken?’

‘Wat is dat voor onzin?’ vroeg Gus. ‘Heb jij opeens een plan, hombre?’ Gus glimlachte naar de anderen. ‘Nou zullen we het krijgen.’

Eph slikte om zijn stem in bedwang te houden. ‘Om de een of andere reden is de Meester op mij afgestemd. Hij heeft mijn zoon. Als ik hem nu eens een ruil aanbied?’

‘De Occido Lumen,’ zei Fet.

‘Dit is gelul,’ zei Gus. ‘Wat wil je verkopen?’

Eph bracht zijn handen omhoog en zwaaide ermee. Hij vroeg om geduld en aandacht voor wat hij ging voorstellen. ‘Laat me nou even uitspreken. Eerst maken we een vervalsing van het boek. Ik zeg dat ik het boek van jou heb gestolen en dat ik het tegen Zack wil ruilen.’

Nora zei: ‘Is dat niet gevaarlijk? Als Zack nu eens iets overkomt?’

‘Het is een heel groot risico, maar ik denk niet dat we hem terugkrijgen als we niets doen. Maar als we de Meester vernietigen... is het allemaal voorbij.’

Gus wilde er niet aan. Fet keek zorgelijk, en Quinlan liet niet blijken hoe hij erover dacht.

Maar Nora knikte. ‘Het zou kunnen werken.’

Fet keek haar aan. ‘Wat? Misschien moeten we hier even onder vier ogen over praten.’

‘Laat je vriendin zeggen wat ze ervan vindt,’ zei Gus, die nooit een gelegenheid voorbij liet gaan om Eph een steek onder water toe te dienen. ‘Laten we luisteren.’

Nora zei: ‘Ik denk dat Eph hem naar ons toe kan lokken. Hij heeft gelijk – er is iets aan hem wat de Meester wil hebben of waar de Meester bang voor is. Ik moet steeds weer aan dat licht in de hemel denken. Dat heeft een betekenis.’

Eph kreeg een brandend gevoel van zijn rug tot zijn nek.

‘Het zou kunnen werken,’ zei Nora. ‘Het zou geloofwaardig zijn dat Eph ons bedroog. We kunnen de Meester naar ons toe lokken met Eph en de nep-Occido Lumen. We kunnen hem in een hinderlaag laten lopen.’ Ze keek Eph aan. ‘Als je zeker weet dat je zoiets aankunt.’

‘Als we geen andere keuze hebben,’ zei hij.

Nora ging verder: ‘Het is enorm gevaarlijk, want als we het verknoeien, en als de Meester je te pakken krijgt... dan is het uit. Dan weet de Meester alles wat jij weet – waar wij zijn, hoe hij ons kan vinden. Dan is het met ons gedaan.’

Eph zweeg terwijl de anderen erover nadachten. De baritonstem sprak in zijn hoofd: De Meester is oneindig veel slimmer dan jullie denken.

‘Ik weet ook wel dat de Meester heel sluw is,’ zei Nora, en ze keek Quinlan aan. ‘Maar dit is misschien het soort aanbod dat hij niet kan weigeren.’

De Geborene zweeg even. Daarmee gaf hij te kennen dat hij zich erbij neerlegde, al was hij het er niet helemaal mee eens.

Eph merkte dat Quinlans blik op hem gericht was en voelde zich innerlijk verscheurd. Misschien gaf dat hem flexibiliteit: misschien kon hij dit bedrog uitvoeren of zich aan het plan houden, als het er inderdaad op leek dat het zou slagen. Maar er zat hem op dat moment iets anders dwars.

Hij keek naar het gezicht van zijn vroegere minnares, verlicht door zijn nachtbril. Hij zocht daarop naar een teken van verraad. Was zij de verrader? Hadden ze haar te pakken gekregen toen ze die korte tijd in dat bloedkamp zat?

Onzin. Ze hadden haar moeder gedood. Haar verraad zou onlogisch zijn.

Uiteindelijk hoopte hij vurig dat ze allebei de integriteit bezaten die ze in zijn ogen altijd hadden gehad.

‘Ik wil dit doen,’ zei Eph. ‘We opereren op beide fronten tegelijk.’

Ze wisten allemaal dat er zojuist een gevaarlijke eerste stap was gezet. Gus had nog zijn twijfels, maar zelfs hij wilde er blijkbaar wel in meegaan. Het plan hield tenminste in dat ze direct in actie kwamen, en tegelijk wilde hij Eph graag een touw geven om zich mee te verhangen.

De Geborene deed elk bakje in een plastic beschermhoes en stopte die in een leren zak.

‘Wacht,’ zei Fet. ‘We vergeten één belangrijk ding.’

‘Wat dan?’ vroeg Gus.

‘Hoe doen we de Meester dit aanbod? Hoe komen we met hem in contact?’

Nora tikte Fet op zijn niet-gewonde schouder en zei: ‘Ik weet precies hoe we dat moeten doen.’

==

Spanish Harlem

==

VRACHTWAGENS DIE VAN Queens naar Manhattan gingen, namen de vrijgemaakte middelste rijbaan over de Queensboro Bridge om de East River over te steken. Vervolgens namen ze hetzij Second Avenue naar het zuiden hetzij Third Avenue naar het noorden.

Quinlan stond op het trottoir voor de George Washington Houses tussen 97th Street en 98th Street, veertig blokken ten noorden van de brug. De Geboren vampier stond met zijn capuchon over zijn hoofd in de slaande regen te wachten en keek naar de voertuigen die van tijd tot tijd voorbijkwamen. Konvooien negeerde hij, evenals vrachtwagens en personenauto’s van Stoneheart. Quinlan wilde in geen enkel opzicht de aandacht van de Meester op zich vestigen.

Fet en Eph stonden in de schaduw van een portiek in het eerste huizenblok. In de afgelopen drie kwartier hadden ze ongeveer elke tien minuten iets voorbij zien rijden. Telkens wanneer ze koplampen zagen, keken ze gespannen op, maar dan sloeg Quinlans gebrek aan belangstelling hun hoop de bodem in. Zo bleven ze in de donkere portiek staan, beschermd tegen de regen maar niet tegen de moeilijke verhouding die tussen hen was ontstaan.

Fet liet hun vermetele nieuwe plan door zijn hoofd gaan en probeerde zichzelf ervan te overtuigen dat het zou kunnen werken. De kans van slagen leek hem ongelooflijk klein, maar het was ook weer niet zo dat ze nog tientallen andere mogelijkheden tot hun beschikking hadden.

De Meester doden. Ze hadden het een keer geprobeerd door het wezen aan de zon bloot te stellen, en dat was mislukt. Toen de stervende Setrakian blijkbaar zijn bloed had vergiftigd met Fets rattengif dat bloedstolling tegenging, had de Meester zijn menselijke gastheer gewoon van zich afgeschud en het lichaam van een ander, gezond mens overgenomen. Het wezen leek onoverwinnelijk.

Toch hadden ze hem getroffen. Beide keren. Wat de oorspronkelijke gedaante van het wezen ook mocht zijn geweest, het kon blijkbaar alleen bestaan wanneer het een mensenlichaam in bezit had. En mensen konden worden vernietigd.

‘Deze keer mag het niet misgaan,’ zei Fet. ‘We krijgen nooit meer een betere kans.’

Eph knikte en keek de straat in. Hij wachtte op Quinlan.

Hij maakte de indruk dat hij zijn twijfels had. Misschien geloofde hij niet meer in het plan, of misschien was het iets anders. Het feit dat ze niet op Eph konden vertrouwen had een wig tussen hun onderlinge verhouding gedreven – maar de situatie met Nora had dat probleem permanent gemaakt.

Fet was nu vooral bang dat ze werden verzwakt doordat Eph zich te veel aan hem ergerde.

‘Er is niets tussen Nora en mij gebeurd,’ zei Fet.

‘Dat weet ik,’ zei Eph. ‘Maar tussen haar en mij is álles gebeurd. Het is voorbij. Dat weet ik. En er komt een tijd dat jij en ik erover praten en er misschien zelfs om vechten. Maar dit is niet die tijd. We moeten ons nu op deze actie concentreren. We moeten alle persoonlijke gevoelens opzijzetten... Fet, we werken in teams van twee. Het was jij en ik, of Gus en ik. Ik werk liever met jou.’

‘Ik ben blij dat we weer op één lijn zitten,’ zei Fet.

Eph wilde daar net iets op zeggen toen er weer koplampen verschenen. Ditmaal liep Quinlan de straat op. De vrachtwagen was nog zo ver weg dat een mens niet kon zien wie er achter het stuur zat, maar Quinlan wist het. Hij ging recht voor de vrachtwagen staan, in het licht van de koplampen.

Het was een verkeersregel dat een vampier altijd een voertuig kon opeisen dat door een mens werd bestuurd, zoals een soldaat of politieman de auto van een burger kon opeisen in de oude Verenigde Staten. Quinlan stak zijn hand op. Aan zijn verlengde middelvinger en rode ogen was duidelijk te zien dat hij een vampier was. De vrachtwagen stopte, en de bestuurder, een Stoneheart-lid dat een donker pak onder een warme, lange jas droeg, maakte het portier aan de bestuurderskant open. De motor liet hij draaien.

Quinlan liep naar de bestuurder toe en werd aan Fets zicht onttrokken door de passagierskant van de vrachtwagen. Fet zag de bestuurder plotselinge bewegingen maken in de cabine. Quinlan sprong in de opening van het portier. Door de met regen besmeurde ruiten leek het erop dat ze met elkaar vochten.

‘Nu,’ zei Fet, en Eph en hij renden allebei uit hun schuilplaats vandaan, de regen in. Ze vlogen van het trottoir af en stormden naar de bestuurderskant van de vrachtwagen. Fet rende bijna tegen Quinlan op en trok zich op het laatste moment terug toen hij zag dat Quinlan niet worstelde. Dat deed alleen de chauffeur.

Quinlan had zijn mond wijd opengesperd, en uit zijn keel stak zijn stekel, die stevig in de hals van de menselijke chauffeur begraven zat.

Fet trok zich meteen terug. Eph kwam bij hem staan en zag het ook, en op dat moment voelden ze zich met elkaar verbonden, al was het maar door hun gezamenlijke walging. Quinlan voedde zich snel, zijn blik strak op die van de chauffeur gericht. De bestuurder was een en al schrik en verlamming.

Dit herinnerde Fet er weer eens aan hoe gemakkelijk Quinlan zich tegen hen – tegen ieder van hen – zou kunnen keren.

Fet keek niet om tot hij er zeker van was dat het voeden voorbij was. Hij zag Quinlans ingetrokken stekel, waarvan het smalle uiteinde uit zijn mond hing als de onbehaarde staart van een dier dat hij voor de rest had ingeslikt. Met nieuwe energie tilde Quinlan de slappe Stoneheart-chauffeur uit de vrachtwagen en droeg hem als een bundeltje kleren de straat af. Half in de schaduw van een portiek liet Quinlan, uit genade of uit praktische overwegingen, met een ferme draai de nek van de man knappen.

Quinlan liet het lijk in de portiek liggen en kwam bij hen op de straat. Ze moesten daar weg zijn voordat er een ander voertuig voorbijkwam. Fet en Eph kwamen aan de achterkant van de vrachtwagen bij hen. Fet maakte de sluiting open en trok de roldeur omhoog.

Een koelwagen. ‘Dat hebben wij weer,’ zei Fet. Ze hadden ruim een uur rijden voor de boeg, misschien wel twee uur, en voor Fet en Eph zou dat een koude tijd worden, want ze mochten niet in de cabine worden gezien. ‘Zelfs geen fatsoenlijk eten,’ zei Fet. Hij klom naar binnen en zocht tussen de stukken karton.

Quinlan trok aan de rubberen lus om de roldeur te laten zakken, en Fet en Eph waren in duisternis gehuld. Fet keek of er luchtgaatjes waren, en die bleken er inderdaad te zijn. Ze hoorden het portier aan de bestuurderskant dichtklappen, en ze schokten even heen en weer toen de wagen zich in beweging zette.

Fet haalde een extra sweatshirt van fleece uit zijn rugzak, trok het aan, deed zijn jas ook aan en maakte de knopen dicht. Hij spreidde wat karton uit en legde het zachte deel van zijn rugzak achter zijn hoofd om enigszins comfortabel te kunnen liggen. Zo te horen deed Eph hetzelfde. Het geratel van de vrachtwagen, zowel lawaai als trilling, maakte een gesprek onmogelijk, en dat was maar goed ook.

Fet sloeg zijn armen over elkaar en probeerde zijn geest vrij te maken. Hij concentreerde zich op Nora. Hij wist dat een vrouw van haar kaliber zich onder normale omstandigheden nooit tot hem aangetrokken zou hebben gevoeld. Een tijd van oorlog bracht mannen en vrouwen bij elkaar, soms uit noodzaak, soms uit praktische overwegingen, maar meestal omdat het hun lot was. Fet had er alle vertrouwen in dat hun wederzijdse aantrekking het gevolg was van het laatste. In een tijd van oorlog kwamen mensen ook zichzelf tegen. Fet had het beste in zichzelf ontdekt in deze verschrikkelijke situatie, terwijl Eph soms juist de indruk wekte dat hij zichzelf helemaal kwijt was.

Nora had met hen mee willen komen, maar Fet had haar ervan overtuigd dat ze bij Gus moest achterblijven, niet alleen om haar energie te sparen maar ook omdat hij wist dat ze het niet zou kunnen laten Barnes te lijf te gaan als ze hem weer zag, en dat zou hun plan in gevaar brengen. Trouwens, Gus had hulp nodig bij de belangrijke taak die hij zelf te volbrengen had.

‘Wat denk je?’ had ze Fet in een rustig ogenblik gevraagd, wrijvend over haar kale hoofd.

Fet miste haar lange haar, maar er was iets moois en zuivers aan haar onopgesmukte gezicht. Hij hield van de fraaie kromming van haar achterhoofd, de gracieuze lijn van haar hals tot het begin van haar schouders.

‘Je ziet er herboren uit,’ zei hij.

Ze fronste haar wenkbrauwen. ‘Niet als iets monsterlijks?’

‘Nee, juist delicater. Kwetsbaarder.’

Ze trok verbaasd haar wenkbrauwen op. ‘Wil je dat ik kwetsbaarder ben?’

‘Nou, alleen bij mij,’ zei hij naar waarheid.

Daar moest ze om glimlachen, en hij ook. Een glimlach was in deze duistere tijden iets zeldzaams geworden, gerantsoeneerd als voedsel.

‘Dit plan staat me wel aan,’ zei Fet, ‘omdat het mogelijkheden biedt. Maar ik maak me ook zorgen.’

‘Over Eph,’ zei Nora, die het begreep en het met hem eens was. ‘Het is nu erop of eronder. Of hij bezwijkt, en daar moeten we dan op reageren, of hij blijkt tegen de situatie opgewassen te zijn.’

‘Ik denk het laatste. Dat moet wel. Hij moet het kunnen.’

Nora had bewondering voor Fets geloof in Eph, al was ze niet overtuigd.

‘Als het weer begint te groeien,’ zei ze, haar hand weer op haar afkoelende hoofdhuid, ‘loop ik een tijdje met een gemillimeterde kop rond.’

Hij haalde zijn schouders op bij dat idee. ‘Daar kan ik wel tegen.’

‘Of misschien scheer ik het af en hou ik het zo. Ik heb toch al meestal een muts op.’

‘Alles of niets,’ zei Fet. ‘Zo ben je.’

Ze vond haar gebreide mutsje en trok het strak over haar hoofdhuid. ‘Je zou het niet erg vinden?’

Het enige waar Fet om gaf, was dat ze hem naar zijn mening vroeg. Dat hij deel uitmaakte van haar plannen.

In de koude, rommelende vrachtwagen zakte Fet in slaap, zijn armen strak over elkaar alsof hij zich aan haar vastklampte.

==

Staatsburg, New York

==

DE DEUR ROLDE open en Quinlan stond te wachten tot ze overeind waren gekomen. Fet sprong uit de wagen, zijn knieën stijf en zijn benen koud. Hij schuifelde wat rond om zijn bloedsomloop weer op gang te krijgen. Eph klom naar beneden en bleef met zijn rugzak staan, als een lifter die nog een lange weg te gaan heeft.

De vrachtwagen stond in de berm van een onverharde weg, of misschien langs een lange, particuliere oprijlaan, ver genoeg bij de straat vandaan om door de stammen van de kale bomen aan het oog te worden onttrokken. Het was opgehouden met regenen, en de grond was vochtig maar niet modderig. Plotseling en zonder iets te zeggen draafde Quinlan weg. Fet vroeg zich af of het de bedoeling was dat ze hem volgden, maar wilde eerst even warm worden.

Eph, naast hem, zag er klaarwakker uit. Bijna gretig. Fet vroeg zich even af of Ephs enthousiasme een farmaceutische oorzaak had, maar nee, zijn ogen waren helder.

‘Zo te zien ben je er klaar voor,’ zei Fet.

‘Ja, dat ben ik,’ zei Eph.

Even later kwam Quinlan terug. Hij bood nog steeds een griezelige aanblik; er steeg een dichte damp van zijn hoofd op, onder zijn capuchon vandaan, maar er kwam niets uit zijn mond.

Enkele poortwachters, en nog meer bij de deuren. Het lijkt me niet te vermijden dat de Meester wordt gewaarschuwd. Maar misschien is dat helemaal niet zo ongunstig voor ons plan.

‘Wat denk je?’ vroeg Fet. ‘Wat vind je van het plan? Eerlijk zeggen. Maken we zelfs maar een kans?’

Quinlan keek door de bladerloze takken naar de zwarte hemel. Het is een gok die we moeten wagen. Als we de Meester tevoorschijn kunnen lokken, hebben we het halve gevecht al gewonnen.

‘Daarna moeten we hem verslaan; dat is de andere helft,’ zei Fet. Hij keek naar het gezicht van de Geboren vampier, dat nog naar hem opgeheven was en waaruit niets af te lezen viel. ‘En jij? Hoeveel kans zou jij tegen de Meester maken?’

In het verleden ben ik nooit succesvol geweest. Het is me nooit gelukt de Meester te vernietigen, en het is de Meester nooit gelukt mij te vernietigen. De Meester wil me dood hebben, zoals hij ook dr. Goodweather dood wil hebben. Dat hebben we met elkaar gemeen. Als ik hem met een list naar buiten probeer te lokken, zal hij dat natuurlijk meteen doorzien.

‘Jij kunt niet door een mens worden vernietigd, maar wel door de Meester. Dus misschien vorm jij ook een gevaar voor het monster.’

Het enige wat ik met absolute zekerheid kan zeggen, is dat ik nooit eerder heb geprobeerd hem met een atoombom te doden.

Eph had zijn nachtbril op zijn hoofd vastgemaakt. Hij wilde verder. ‘Ik ben klaar,’ zei hij. ‘Laten we dit doen voordat ik mezelf op andere gedachten breng.’

Fet knikte. Hij trok aan de riempjes van zijn rugzak om hem hoog op zijn rug te hangen. Ze volgden Quinlan tussen de bomen door, waarbij de Geboren vampier zich door een instinctief gevoel voor richting liet leiden. Fet kon zelf geen pad zien, maar het was gemakkelijk – te gemakkelijk – om op Quinlan te vertrouwen. Fet dacht dat hij altijd op zijn hoede zou blijven wanneer hij met een vampier te maken had. Geboren of niet.

Hij hoorde een snorrend geluid ergens voor hen. De bomen stonden hier minder dicht op elkaar, en ze kwamen bij een veld. Het geluid kwam van een generator – misschien waren het er zelfs twee – die energie leverde aan het landhuis waar Barnes blijkbaar woonde. Het was een gigantisch huis met enorm veel grond. Ze bevonden zich aan de achterkant van dat terrein, dat omheind was, en met daarbinnen een rijbaan voor paarden.

De meeste geluiden die ze zouden maken, zouden verloren gaan in het snorren van de generator, maar aan het warmtezoekende nachtzicht van de vampiers viel bijna niet te ontkomen. Quinlan stak zijn hand op om Fet en Eph te laten stilstaan. Vervolgens glipte de Geboren vampier tussen de bomen door. Hij bewoog zich soepel van stam tot stam langs de rand van het terrein. Fet verloor hem algauw uit het oog, maar toen kwam Quinlan opeens tussen de bomen vandaan, op ongeveer een kwart van de afstand langs het grote veld. Hij liep met snelle, zelfverzekerde passen, maar rende niet. Zodra de bewakers Quinlan bij de zijdeur zagen naderen, verlieten ze hun post en liepen ze hem tegemoet.

Fet wist dat het een afleidingsmanoeuvre van Quinlan was. ‘Nu of nooit,’ fluisterde hij tegen Eph.

Ze doken onder de takken vandaan en kwamen in de zilverige duisternis van het veld. Hij durfde zijn zwaard nog niet te trekken, want het was altijd mogelijk dat de vampiers de nabijheid van zilver konden voelen. Blijkbaar communiceerde Quinlan op de een of andere manier met de bewakers. Ze stonden met hun rug naar Fet en Eph toe, en die renden nu over het zachte, dode, grijze gras.

De bewakers voelden de bedreiging achter zich toen Fet hen tot op zes meter was genaderd. Ze draaiden zich om en Fet trok zijn zwaard uit zijn rugzak – hield het in zijn goede arm – maar het was Quinlan die hen overmeesterde. Bliksemsnel kwamen zijn sterke armen in beweging om de vampierbewakers te wurgen. In een ommezien waren de spieren en botten in hun hals verbrijzeld.

Zonder te aarzelen kwam Fet naar hen toe om beide wezens met zijn zwaard af te maken. Quinlan wist dat er geen telepathisch alarm was geslagen, maar ze hadden geen tijd te verliezen.

Quinlan ging op zoek naar andere bewakers, op de voet gevolgd door Fet. Eph liep naar de onbewaakte zijdeur.

==

Barnes hield het meest van de zitkamer op de eerste verdieping. De wanden bekleed met boeken, een betegelde haard met een brede eikenhouten schoorsteenmantel, een gemakkelijke stoel, een geelbruin getinte vloerlamp en een zijtafel waarop zijn cognacglas stond, als een volmaakte glazen ballon.

Hij maakte de drie bovenste knoopjes van zijn uniformoverhemd los en nam het laatste slokje van zijn derde brandy Alexander. Verse room, tegenwoordig een grote luxe, was het geheim van de volle zoetheid van het decadente mengsel.

Barnes ademde diep uit voordat hij uit zijn stoel kwam. Hij bleef even met zijn hand op de pluchen armleuning leunen om zich in evenwicht te brengen, want hij was onder invloed van de alcohol die hij tot zich had genomen. De hele wereld was nu een delicate glazen ballon, en Barnes zweefde daar op een licht deinend bed van cognac omheen.

Het huis was ooit eigendom geweest van Bolivar, de popster. Zijn stijlvolle toevluchtsoord ver buiten de stad. Ooit was het landhuis acht cijfers voor de komma waard geweest. Barnes kon zich vaag de verontwaardiging in de media herinneren toen Bolivar het kocht van de oude familie die aan lager wal was geraakt. De aankoop had grote nieuwsgierigheid gewekt, want niemand had zoiets van de gothic showman verwacht. Maar zo was het in de wereld gegaan voordat alles onderging: popsterren speelden golf, rappers speelden polo, en komieken verzamelden moderne kunst.

Barnes liep naar de hoge planken en bleef een beetje schommelend voor Bolivars verzameling oude erotica staan. Barnes koos een grote, dunne, fraai gebonden editie van The Pearl en legde het open op een dichtbij staande lessenaar. Ach, de victorianen. Zo veel spanking. Hij pakte vervolgens een met de hand gebonden boek. Dat was eerder een geïllustreerd plakboek dan een normaal uitgegeven werk en het bestond uit vroege fotografische afdrukken die op bladen van dik papier waren gedrukt. De afdrukken bevatten zilveremulsie, en Barnes lette er goed op dat het spul niet op zijn vingers kwam. Hij was een traditionalist met een voorkeur voor de oude posities en standen die door de man werden beheerst. Hij hield van onderdanige vrouwen.

Toen was het tijd voor zijn vierde en laatste cognac. Hij stak zijn hand uit naar de huistelefoon en drukte op de knop van de keuken. Welke van zijn aantrekkelijke personeelsleden zou hem vanavond zijn notoire vierde brandy Alexander brengen? Als heer des huizes beschikte hij over de middelen – en na inname van voldoende alcohol ook de vindingrijkheid – om zijn fantasieën tot werkelijkheid te maken.

De telefoon werd niet opgenomen. De onbeschaamdheid! Barnes fronste zijn wenkbrauwen, hing op en drukte opnieuw op de knop; misschien had hij daarstraks op de verkeerde gedrukt. Toen de telefoon aan de andere kant van de lijn een tweede keer overging, hoorde hij een hard bonkgeluid ergens in het huis. Misschien, dacht hij, was zijn verzoek al verwacht en werd er al op bevallige wijze gevolg aan gegeven. Er verscheen een alcoholische grijns op zijn gezicht en hij legde de hoorn op zijn ouderwetse haak terug, waarna hij over het dikke tapijt naar de grote deur liep.

Er was niemand op de brede gang. Barnes verliet de kamer. Zijn glanzende witte schoenen kraakten een heel klein beetje.

Stemmen beneden. Vaag en gedempt; ze drongen als weinig meer dan echo’s tot hem door.

De telefoon niet opnemen en beneden lawaai maken – dat was duidelijk voldoende reden voor Barnes om zijn bedienden persoonlijk te inspecteren en zelf degene aan te wijzen die hem zijn cognac moest brengen.

Hij zette een schoen voor de andere op het midden van de gang en constateerde tot zijn grote tevredenheid dat hij nog heel goed in een rechte lijn kon lopen. Toen hij op de overloop was aangekomen, drukte hij op de knop van de lift. Die steeg vanuit de hal naar hem op, een vergulde kooi, en hij maakte de deur open, schoof het hek opzij, stapte in, sloot de deur en haalde de hendel over. De kooi daalde en bracht hem als Zeus op een wolk naar de begane grond.

Hij kwam uit de lift en bleef even staan om zichzelf in een vergulde spiegel te bekijken. De bovenste helft van zijn uniformoverhemd was omgeslagen over de zware, verborgen medailles. Hij likte over zijn lippen en bracht zijn kapsel in model om vervolgens nog eens wat beter naar zijn hoofd te kijken en zijn sikje glad te strijken. Uiteindelijk betrad hij met kalme, benevelde waardigheid de keuken.

De brede, L-vormige keuken was leeg. Een blad met koekjes lag af te koelen op een rek op het lange keukeneiland, met daarnaast twee rode ovenwanten. Voor de drankkast stonden een fles cognac en een niet afgesloten kan room naast maatbekers en een open potje nootmuskaat. De telefoon hing aan de muur.

‘Hallo?’ riep Barnes.

Er kwam eerst een ratelend geluid, als een plank die werd neergegooid.

Toen riepen twee vrouwenstemmen tegelijk: ‘Hier.’

Nieuwsgierig liep Barnes langs het keukeneiland naar de hoek. Toen hij daar was, zag hij dat vijf van zijn vrouwelijke personeelsleden – allemaal weldoorvoed, welgeschapen en met een volle bos haar – met flexibele kabelbandjes aan de eindstijlen van een schappenkast vol verfijnd kookgerei waren vastgemaakt.

Hij had een zodanige mentaliteit dat hij bij het zien van hun gebonden polsen en hun grote smekende ogen eerst alleen maar genot voelde. Zijn door cognac bedwelmde geest zag er een erogeen tableau in.

De nevel in zijn hoofd werd snel verdreven door realiteit. Na enkele moeizame ogenblikken besefte hij dat blijkbaar iemand had ingebroken en zijn personeel had vastgebonden.

Er was iemand in het huis.

Barnes draaide zich om en rende. Terwijl de vrouwen hem nariepen, dreunde hij met zijn heup tegen het keukeneiland en klapte hij voorover van pijn. Hij vond op de tast zijn weg langs het aanrecht naar de deuropening, rende naar buiten, vloog blindelings over de overloop van de benedenverdieping en ging weer een hoek om, op weg naar de voordeur. Zijn benevelde geest dacht: Vluchten. Toen zag hij door de violet getinte ruiten die de dubbele deur omlijstten dat er buiten een worsteling aan de gang was. Daar kwam een eind aan toen een van zijn vampierbewakers werd neergeslagen door een donkere, brute figuur. Een tweede figuur kwam dichterbij, hakkend met een zilveren zwaard. Barnes deinsde terug, struikelend over zijn eigen voeten. Hij zag bewakers vanaf andere posities op het terrein komen aanrennen om de strijd met de overvallers aan te binden.

Zo hard als hij kon rende hij terug naar de overloop. Er kwam een paniekgevoel in hem op bij de gedachte dat hij misschien in de liftkooi gevangen zou komen te zitten en nam in plaats daarvan dus de gebogen trap. Hand over hand hees hij zich aan de brede leuning omhoog. De alcohol in zijn bloed werd gedeeltelijk geneutraliseerd door adrenaline.

De studeerkamer. Daar waren de pistolen. Hij stormde de lange gang naar die kamer in – toen twee handen hem van opzij vastgrepen en in de deuropening van de zitkamer trokken.

Barnes dekte instinctief zijn hoofd af, want hij verwachtte te worden geslagen. Hij werd in een van de stoelen geworpen en bleef daarin zitten, ineengedoken van angst en verbijstering. Hij wilde het gezicht van zijn belager niet zien. Zijn hysterische angst kwam voor een deel voort uit een stem in zijn hoofd die griezelig veel op die van zijn dierbare overleden moeder leek: Je krijgt je verdiende loon.

‘Kijk me aan.’

Die stem. Die woedende stem. Barnes ontspande zijn greep op zijn hoofd. Hij kende die stem, maar kon hem niet thuisbrengen. Er was iets vreemds mee aan de hand. De stem was in de loop van de tijd ruwer en dieper geworden.

De nieuwsgierigheid won het van zijn angst. Barnes haalde zijn bevende armen van zijn hoofd weg en keek op.

Ephraim Goodweather. Of misschien kon je op grond van zijn uiterlijke verschijning beter zeggen: Ephraim Goodweathers slechte tweelingbroer. Dit was niet de man die hij van vroeger kende, de vooraanstaande epidemioloog. Deze man had donkere wallen onder zijn onrustige ogen. De honger had alle opgewektheid aan zijn gezicht onttrokken en zijn wangen in steile rotsmassa’s veranderd, alsof al het vlees van het bot was weggekookt. Er hingen lichte snorharen aan zijn grijze huid, maar ze konden de holten niet opvullen. Hij droeg handschoenen zonder vingers, een vuile jas en verbleekte schoenen onder natte broekomslagen. De veters waren van ijzerdraad. De zwarte gebreide muts op zijn hoofd paste goed bij de duisternis van de geest eronder. Uit zijn rugzak stak een zwaardgevest omhoog. Hij zag eruit als een wraaklustige zwerver.

‘Everett,’ zei Eph met een schorre, bezeten stem.

‘Niet doen,’ zei Barnes, die doodsbang voor hem was.

Eph pakte het cognacglas op, met nog een chocoladeachtige vloeistof op de bodem. Hij bracht het naar zijn neus en snoof de geur op. ‘Een slaapmutsje, hè? Brandy Alexander? Dat is een kakdrankje, Barnes.’ Hij legde het grote glas in de hand van zijn vroegere baas, en toen deed hij precies wat Barnes had gevreesd; hij sloot zijn eigen hand over Barnes’ hand, zodat het glas tussen de vingers van zijn ex-baas werd versplinterd. De vingers drukten in de vele scherfjes glas, die in zijn vlees en pezen sneden, tot op het bot.

Barnes gaf een schreeuw en viel bloedend en snikkend op zijn knieën. Hij kromp ineen. ‘Alsjeblieft,’ zei hij.

Eph zei: ‘Ik wil je in je oog steken.’

‘Alsjeblieft.’

‘Ik wil op je keel gaan staan tot je dood bent. En dan wil ik je cremeren in die betegelde haard.’

‘Ik was haar aan het redden... Ik wilde Nora uit het kamp bevrijden.’

‘Zoals je die mooie meiden beneden hebt bevrijd? Nora had gelijk wat jou betreft. Weet je wat ze met je zou doen als ze hier was?’

Dus ze was er niet. Goddank. ‘Ze zou redelijk zijn,’ zei Barnes. ‘Ze zou inzien wat ik jullie te bieden heb. Dat ik jullie kan helpen.’

‘Vervloekte kerel,’ zei Eph. ‘Verdomde rat.’

Eph stompte Barnes. Het waren welgemikte, harde stompen.

‘Nee,’ jammerde Barnes. ‘Niet meer... alsjeblieft...’

‘Dus zo ziet het totale verderf eruit,’ zei Eph. Hij sloeg Barnes nog een paar keer. ‘Commandant Barnes! Je bent een vuil stuk stront, weet je dat? Hoe kun je je zo tegen je eigen soort keren? Je was arts – je stond verdomme aan het hoofd van de CDC. Heb je dan helemaal geen medegevoel?’

‘Nee, alsjeblieft.’ Barnes ging een beetje overeind zitten, bloedend als een rund. Hij wilde een productieve, positieve draai aan het gesprek geven, maar zijn pr-vaardigheden werden belemmerd door de opkomende ontsteking van zijn mond en de tanden die ontbraken. ‘Dit is een nieuwe wereld, Ephraim. Kijk toch eens wat die met jou heeft gedaan.’

‘Je hebt dat admiraalsuniform naar je hoofd laten stijgen.’ Eph stak zijn hand uit en pakte Barnes’ dunne bosje haar vast, trok zijn gezicht omhoog, ontblootte zijn keel. Barnes rook de rottende lucht van Ephs lichaam. ‘Ik zou je ter plekke moeten vermoorden,’ zei hij. ‘Nu meteen.’ Eph trok zijn zwaard en liet het aan Barnes zien.

‘Jij... jij bent geen moordenaar,’ snikte Barnes.

‘O, maar dat ben ik wel. Dat ben ik geworden. En in tegenstelling tot jou doe ik het niet door op een knop te drukken of een bevel te tekenen. Ik doe het op deze manier. Van dichtbij. Persoonlijk.’

Het zilveren zwaard raakte Barnes’ keel boven zijn luchtpijp aan. Barnes welfde zijn hals nog meer.

‘Maar,’ zei Eph, en hij trok het zwaard een paar centimeter terug, ‘gelukkig voor jou heb jij nog nut voor mij. Je moet iets voor me doen, en dat ga je doen. Knik van ja.’

Eph bewoog Barnes’ hoofd voor hem op en neer.

‘Oké. Luister nu goed. Er staan buiten mensen op me te wachten. Begrijp je dat? Ben je nuchter genoeg om dit te onthouden, cognacjongen?’

Barnes knikte, ditmaal uit eigen kracht. Natuurlijk zou hij op dat moment met alles akkoord zijn gegaan.

‘Ik ben hier gekomen om je een aanbod te doen. Je zult er juist goed uit tevoorschijn komen. Je moet naar de Meester gaan en tegen hem zeggen dat ik bereid ben tot een ruil: de Occido Lumen voor mijn zoon. Bewijs me dat je dit begrijpt.’

‘Van bedrog begrijp ik alles, Eph,’ zei Barnes.

‘Je kunt zelfs de held van dit verhaal worden. Je kunt tegen hem zeggen dat ik hier ben gekomen om je te vermoorden maar dat ik nu mijn eigen mensen bedrieg door deze ruil aan te bieden. Je kunt tegen hem zeggen dat je me hebt overgehaald zijn aanbod te accepteren en dat je zelf hebt aangeboden ermee naar de Meester te gaan.’

‘Weten de anderen hiervan...?’

Emoties golfden door hem heen. De tranen welden op in Ephs ogen. ‘Ze denken dat ik aan hun kant sta, en ik... Maar dit gaat om mijn jongen.’

Ephraim Goodweathers hart zwol van emotie. Hij was duizelig, ontredderd...

‘Je hoeft alleen maar tegen de Meester te zeggen dat ik akkoord ga. Dat dit geen bluf is.’

‘Je gaat hem dat boek geven.’

‘Voor mijn zoon...’

‘Ja... Ja... natuurlijk. Volkomen begrijpelijk...’

Eph greep Barnes bij zijn haar vast en stompte hem opnieuw. Twee keer op zijn mond. Er knapte weer een tand af.

‘Ik wil jouw medegevoel niet, monster. Geef nou maar gewoon mijn boodschap door. Heb je dat? Op de een of andere manier krijg ik de echte Occido Lumen te pakken. Als ik het boek kan leveren, geef ik dat door aan de Meester, misschien weer via jou.’

Ephs greep op Barnes’ haar was ontspannen. Barnes besefte dat hij niet gedood zou worden en dat Eph hem nu ook geen kwaad meer zou doen. ‘Ik... ik heb gehoord dat de Meester een jongen bij zich heeft... een menselijke jongen. Maar ik wist niet waarom...’

Ephs ogen schitterden. ‘Hij heeft Zachary. Die is twee jaar geleden ontvoerd.’

‘Door Kelly, je vrouw?’ zei Barnes. ‘Ik heb haar gezien. Bij de Meester. Ze is... nou, ze is niet meer zichzelf. Maar dat zijn we geen van allen, denk ik.’

Eph zei: ‘Sommigen van ons zijn vampier geworden zonder ooit door iets gestoken te zijn...’ Ephs ogen werden glazig en vochtig. ‘Jij bent een collaborateur en een lafaard, en het verscheurt me als een dodelijke ziekte dat ik me bij jullie aansluit, maar ik zie geen andere uitweg en ik moet mijn zoon redden. Ik moet wel.’ Hij verstrakte zijn greep weer op Barnes. ‘Dit is de juiste keuze. Het is de enige keuze. Voor een vader. Mijn jongen is ontvoerd, en het losgeld bestaat uit mijn ziel en het lot van de wereld, en ik zal het betalen. Ik vervloek de Meester, en ik vervloek jou.’

Zelfs Barnes, die de kant van de vampiers had gekozen, vroeg zich af of het wel zo verstandig was een akkoord te sluiten met de Meester, een wezen dat geen enkele moraliteit kende. Een virus, en nog een heel agressief virus ook.

Maar natuurlijk zei Barnes niets van dat alles tegen Eph. De man die een zwaard bij Barnes’ keel hield was afgemat en versleten tot er bijna niets meer van hem over was, als een potloodgummetje met nog net genoeg roze rubber voor één laatste correctie.

‘Je zult dit doen,’ zei Eph. Hij vroeg het niet.

Barnes knikte. ‘Je kunt op me rekenen.’ Hij deed een poging tot een glimlach, maar zijn tandvlees en zijn hele mond waren bijna onherkenbaar opgezwollen.

Eph keek hem een hele tijd aan met niets dan walging op zijn magere gezicht. Dit is het soort man met wie je nu in zee gaat. Toen duwde hij Barnes’ hoofd naar achteren. Hij draaide zich om met zijn zwaard en liep naar de deur.

Barnes greep zijn ongeschonden gebleven hals vast, maar kon zijn bloedende mond niet houden. ‘En ik begrijp het, Ephraim,’ zei hij, ‘misschien wel beter dan jijzelf.’ Eph bleef onder de fraai bewerkte deuropening staan en draaide zich om. ‘Iedereen heeft zijn prijs. Jij gelooft dat jouw zaak nobeler is dan de mijne omdat jouw prijs het welzijn van je zoon is. Maar voor de Meester is Zack alleen maar een muntje in zijn zak. Ik vind het jammer dat je er zo lang over hebt gedaan om dat in te zien. Dat je zo onnodig al dat leed hebt ondergaan.’

Eph stond met een kwaad gezicht naar de vloer te kijken. Zijn zwaard hing zwaar in zijn hand. ‘En ik vind het alleen maar jammer dat jij niet meer hebt geleden...’

==

Onderhoudsgarage, Columbia University

==

TOEN DE ZON achter het asfilter van de hemel scheen – wat tegenwoordig voor daglicht moest doorgaan – werd het spookachtig stil in de stad. Vampiers onderbraken hun bezigheden, en de straten en huizen lichtten op in het steeds wisselende schijnsel van televisietoestellen. Herhalingen en regen; dat was de norm. Zure, zwarte regen droop met dikke, vettige druppels uit de geteisterde hemel. De ecologische cyclus was ‘reinigen en herhalen’, maar vuil water reinigde nooit iets. Het zou tientallen jaren duren, als het ooit al zichzelf reinigde. Voorlopig was de schemering die over de stad hing zoiets als een zonsopkomst die niet doorzette.

Gus stond buiten de deuropening van de onderhoudsgarage te wachten. Creem was een bondgenoot met wie hij uit noodzaak te maken had, en hij was altijd een gevaarlijke gek geweest. Het had geklonken alsof hij in zijn eentje zou komen, en dat was heel vreemd, en dus vertrouwde Gus het niet. Gus had zelf ook een paar voorzorgsmaatregelen genomen. Zo had hij een glanzende Glock in zijn broeksband op zijn rug, een pistool dat hij in de chaos van de eerste dagen uit een voormalig drugshol had meegenomen. Verder had hij deze plaats voor de afspraak uitgekozen en niet aan Creem laten weten dat zijn ondergrondse schuilplaats hier in de buurt was.

Creem kwam aanrijden in een gele Hummer. Afgezien van de felle kleur was dat precies het soort onhandige manoeuvre dat Gus van hem verwachtte: in een beruchte benzineverslinder rijden in een tijd dat er maar heel weinig brandstof beschikbaar was. Maar Gus deed het met een schouderophalen af, want zo was Creem nu eenmaal. En het was altijd gunstig wanneer je rivaal zich voorspelbaar gedroeg.

Creem had die grote auto nodig om met zijn kolossale lijf achter het stuur te kunnen zitten. Ondanks alles wat ze moesten missen was het hem gelukt een groot deel van zijn omvang te behouden – alleen zat er nu geen grammetje vet meer op zijn lichaam. Op de een of andere manier at hij. Hij hield zich in stand. Daaruit leidde Gus af dat de overvallen van de Sapphires op de vampierwereld succes hadden.

Alleen had Creem nu geen andere Sapphires bij zich. Tenminste niet voor zover Gus kon zien.

Creem reed zijn Hummer de garage in, de regen uit. Hij zette de motor uit en hees zich achter het stuur vandaan. Hij had een reepje gedroogd vlees in zijn mond en knaagde daarop alsof het een dikke, vlezige tandenstoker was. De zilveren kronen op zijn tanden glinsterden als hij lachte. ‘Hé, Mex.’

‘Zo. Je bent er.’

Creem zwaaide met zijn korte armen naar de lucht. ‘Je eiland hier gaat naar zijn moer.’

Daar was Gus het mee eens. ‘De huisbaas is een grote klootzak.’

‘Een echte bloedzuiger, hè?’

Terwijl ze deze beleefdheden uitwisselden, drukten ze elkaar simpelweg de hand, zonder gangsterrituelen. Gus zei: ‘Je bent alleen?’

‘Deze keer wel,’ zei Creem, terwijl hij zijn broek ophees. ‘Ik moet de zaken in de gaten houden in New Jersey. Jij bent zeker niet alleen.’

‘Nooit,’ zei Gus.

Creem keek om zich heen en knikte toen hij niemand zag. ‘Ze houden zich schuil, hè? Mij best,’ zei hij.

‘Ik ben altijd voorzichtig.’

Dat leverde hem een glimlach van Creem op. Toen beet Creem het eind van zijn reepje gedroogd vlees af. ‘Wil je ook wat?’

‘Nee, dank je.’ Het was beter om Creem te laten denken dat Gus goed en regelmatig at.

Creem haalde een nieuwe reep vlees tevoorschijn. ‘Een hondensnack. We vonden een pakhuis met een hele voorraad hondenspullen die daar was blijven liggen. Ik weet niet wat erin zit, maar het is voedsel, nietwaar? Ik krijg er een glanzende vacht en schone tanden van.’ Creem blafte een paar keer en grinnikte toen. ‘Blikjes kattenvoer blijven een hele tijd goed. Draagbaar eten. Het smaakt naar paté.’

‘Eten is eten,’ zei Gus.

‘En ademhalen is ademhalen. Neem ons nou. Twee jongens van de straat. Nog altijd aan het ritselen. Nog altijd aan het patsen. En alle anderen, de mensen die dachten dat de stad van hen was, de fijngevoelige zielen – al die mensen zonder echte trots, zonder claim. Waar zijn ze nu? Het zijn de wandelende doden.’

‘De ondoden.’

‘Zoals ik altijd zeg: “Ik ben de Creem de la Creem.” ’ Hij lachte weer, misschien te hard. ‘Wat vind je van mijn wagen?’

‘Hoe kom je aan benzine?’

‘Er werken nog wat pompen in New Jersey. Zie je de voorkant, de grille? Net als mijn tanden. Van zilver.’

Gus keek. De grille van de auto was inderdaad met zilver beslagen. ‘Niet gek,’ zei Gus.

‘Op mijn verlanglijstje staan nu zilveren velgen,’ zei Creem. ‘Nou, wil je je mensen nu tevoorschijn laten komen? Dan heb ik niet meer het gevoel dat ik word beroofd. Ik kom hier in alle vertrouwen.’

Gus floot en Nora kwam met een Steyr-pistool achter een gereedschapswagen vandaan. Ze liet het wapen zakken en bleef op de veilige afstand van tien meter staan.

Joaquin kwam achter een deur vandaan, met zijn pistool aan zijn zijde. Hij kon niet verhullen dat hij mank liep; zijn knie deed hem nog steeds pijn.

Creem spreidde zijn korte, dikke armen om hen te verwelkomen. ‘Wil je nu ter zake komen? Ik moet die klotebrug weer over voordat de griezels tevoorschijn komen.’

‘Laat maar eens zien,’ zei Gus.

Creem liep om de auto heen en maakte het achterportier open. Achterin stonden vier open verhuisdozen vol zilver. Gus schoof er een naar zich toe om naar de inhoud te kijken. De doos zat vol kandelaars, gebruiksvoorwerpen, vazen, munten en zelfs een paar vale zilveren staven met een echtheidsstempel.

‘Allemaal puur zilver, Mex,’ zei Creem. ‘Onvervalst. Geen koperlegering. Er zit ook testapparatuur in een van die dozen. Die krijg je er gratis bij.’

‘Hoe ben je aan dit alles gekomen?’

‘Ik pik al maandenlang hier en daar wat op. Net als schroot. Ik spaar het op. We hebben al het metaal dat we nodig hebben. Ik weet dat je deze troep wilt hebben om tegen vampiers te vechten. Zelf hou ik meer van wapens.’ Hij keek naar Nora’s pistool. ‘Gróte wapens.’

Gus zocht tussen de zilveren voorwerpen. Ze zouden ze moeten smelten en er dan zo goed mogelijk wapens van moeten smeden. Daar waren ze geen van allen goed in, maar de zwaarden die ze nu hadden zouden niet eeuwig meegaan.

‘Ik kan dit alles van je overnemen,’ zei Gus. ‘Wil je vuurwapens?’

‘Is dat alles wat je te bieden hebt?’

Creem keek niet alleen naar Nora’s wapen maar ook naar Nora.

Gus zei: ‘Ik heb ook wat accu’s. Dat soort dingen. Maar dat is het wel zo’n beetje.’

Creem nam zijn blik niet van Nora weg. ‘Ze heeft net zo’n kale kop als die kampwerkers.’

Nora zei: ‘Waarom praat je over me alsof ik er zelf niet bij ben?’

Creem glimlachte met veel zilver. ‘Mag ik dat wapen zien?’

Nora kwam ermee naar voren en gaf het aan hem. Hij pakte het met een geïnteresseerde glimlach aan en keek toen naar de Steyr. Hij haalde de grendel over, keek in het magazijn en schoof het weer in de kolf. Hij mikte op een plafondlamp en deed of hij hem kapot ging schieten.

‘Hebben jullie nog meer van dit soort wapens?’ vroeg hij.

‘Ja, zoals dat,’ bevestigde Gus. ‘Niet hetzelfde. Maar dan heb ik minstens een dag nodig. Ik heb het door de stad verspreid liggen.’

‘En munitie. Veel munitie.’ Hij haalde de veiligheidspal over en drukte hem terug. ‘Ik neem dit als aanbetaling.’

‘Zilver is veel efficiënter,’ zei Nora.

Creem glimlachte naar haar – gretig, neerbuigend. ‘Ik ben niet zo ver gekomen door efficiënt te zijn, kale dame. Ik mag graag een beetje lawaai maken als ik die bloedzuigers uitschakel. Dat is de lol ervan.’

Hij stak zijn hand naar haar schouder uit en Nora sloeg hem weg. Daar moest hij alleen maar om lachen.

Ze keek Gus aan. ‘Haal die hondenvoer vretende smeerlap hier weg.’

Gus zei: ‘Nog niet.’ Hij keek Creem aan. ‘En die detonator?’

Creem maakte zijn portier open en legde de Steyr op de voorbank, waarna hij het portier weer sloot. ‘Wat is daarmee?’

‘Draai er niet omheen. Kun je me daaraan helpen?’

Creem deed alsof hij nadacht. ‘Misschien. Ik heb een spoor – maar ik moet meer weten over wat je de lucht in wilt laten vliegen. Je weet dat ik net aan de overkant van de rivier woon.’

‘Je hoeft niets te weten. Noem alleen maar de prijs.’

‘Een militaire detonator?’ zei Creem. ‘Ik heb iets in het noorden van New Jersey op het oog. Een militair complex. Meer dan dat wil ik nu niet zeggen. Maar je moet me wel meer vertellen.’

Gus keek Nora aan, niet om haar om toestemming te vragen maar om te laten blijken dat hij het niet prettig vond dat hij in deze positie werd gebracht. ‘Het is heel simpel,’ zei hij. ‘Het is een atoombom.’

Creem glimlachte breed. ‘Hoe ben je eraan gekomen?’

‘Winkeltje op de hoek. Ik had zegeltjes gespaard.’

Creem keek Nora aan. ‘Hoe groot?’

‘Groot genoeg om alles tot een kilometer in de omtrek te verwoesten. Schokgolf, verbogen staal – noem maar op.’

Creem genoot hiervan. ‘Maar je kreeg uiteindelijk het showmodel. Dat moest je accepteren zoals het was.’

‘Ja. We hebben een detonator nodig.’

‘Want ik weet niet hoe stom jij denkt dat ik ben, maar ik voel er weinig voor om mijn buurman een atoombom te laten gebruiken zonder dat we eerst een paar afspraken maken.’

‘O ja?’ zei Gus. ‘Welke dan?’

‘Ik wil niet dat je mijn prijs bederft.’

‘Wat is die prijs dan?’

‘Voor wat hoort wat. Eerst wil ik de verzekering dat het ding minstens twee kilometer bij mij vandaan ontploft. Dus absoluut niet in New Jersey of Manhattan.’

‘Je wordt van tevoren gewaarschuwd.’

‘Dat is niet goed genoeg. Want ik denk dat ik wel weet waar je dat ding voor wilt gebruiken. Er is in deze wereld maar één ding de moeite waard om het de lucht in te laten vliegen. En als de Meester weg is, komt er veel onroerend goed vrij. En dat is mijn prijs.’

‘Onroerend goed?’ zei Gus.

‘Deze stad. Ik krijg heel Manhattan. Het is graag of niet, Mex.’

Gus gaf Creem een hand. ‘Kan ik je interesseren voor een brug?’

==

Hoofdgebouw openbare bibliotheek van New York

==

WEER EEN OMWENTELING van de aarde, en ze waren weer bijeen, de vijf mensen, Fet, Nora, Gus, Joaquin en Eph, en ook Quinlan, die in het donker vooruit was gereisd. Ze kwamen uit Grand Central Station en volgden 42nd Street naar Fifth Avenue. Het regende niet, maar er stond wel zoveel wind dat opgehoopte vuilnis weer de straat op waaide. Fastfoodverpakkingen, plastic draagtassen en andere achtergebleven rommel vlogen door de straat als geesten die over een kerkhof dansten.

Ze namen de trap van het hoofdgebouw van de openbare bibliotheek van New York, tussen de twee stenen leeuwen, Patience en Fortitude. Het gebouw verhief zich als een imposant mausoleum. Ze liepen door de zuilengang naar de voordeur en staken Astor Hall over. De gigantische leeszaal had maar heel weinig schade opgelopen. De plunderaars in de korte periode van anarchie na de Val hadden niet veel om boeken gegeven. Een van de grote kroonluchters was op een leestafel gevallen, maar het plafond was zo hoog dat het ook een willekeurige breuk kon zijn geweest. Er lagen nog boeken op de tafels. Rugzakken en de inhoud daarvan lagen bezaaid over de tegelvloer. Stoelen waren omgegooid, en een paar lampenkappen waren gebroken. De stille leegte van de indrukwekkende openbare ruimte was huiveringwekkend.

De hoge boogramen aan beide kanten lieten zoveel licht toe als beschikbaar was. De ammoniaklucht van vampierafval, zo alomtegenwoordig dat Eph zich er nauwelijks nog van bewust was, drong hier wel duidelijk tot hem door. Het was veelzeggend dat de verzamelde kennis en kunst van een hele beschaving zo nonchalant kon worden bescheten door een plunderende troep primitievelingen.

‘Moeten we naar beneden?’ vroeg Gus. ‘Waarom nemen we niet een van deze boeken hier?’ De kasten aan weerskanten, die zich beneden en ook boven langs een loopbrug over de hele lengte van de zaal uitstrekten, stonden vol met gekleurde boekruggen.

Fet zei: ‘We hebben een fraai oud boek nodig dat voor de Occido Lumen kan doorgaan. Vergeet niet: we moeten dat ding als echt verkopen, weet je nog wel? Ik ben hier vaak geweest. Ratten en muizen worden aangetrokken door papier dat in verval is. De oude teksten bewaren ze beneden.’

Ze liepen naar de trap, zetten hun zaklantaarns aan en brachten hun nachtbrillen in gereedheid. Het bibliotheekgebouw was opgericht op de plaats van het Croton Reservoir, een kunstmatig meer dat water aan het eiland verschafte en dat aan het begin van de twintigste eeuw overbodig was geworden. Er zaten zeven complete verdiepingen onder de begane grond, en na een recente verbouwing onder het aangrenzende Bryant Park, aan de westelijke achterkant van de bibliotheek, waren er nog meer kilometers boekenplank bijgekomen.

Fet liep voorop in het donker. Op de overloop van de tweede verdieping werden ze opgewacht door Quinlan. Gus’ zaklantaarn scheen op het gezicht van de Geborene, dat bijna fosforescerend wit was, met ogen als rode kerstballetjes. Gus en hij overlegden even met elkaar.

Gus trok zijn zwaard. ‘Bloedzuigers tussen de boeken,’ zei hij. ‘We moeten opruiming houden.’

Nora zei: ‘Als ze Eph gewaarworden, geven ze het door aan de Meester, en dan zitten we onder de grond in de val.’

Quinlans mondloze stem drong in hun hoofden binnen.

Dr. Goodweather en ik zullen binnen wachten. Als ze pogingen doen telepathisch in contact te komen, kan ik ze afweren.

‘Goed,’ zei Nora, en ze nam haar Luma-lamp.

Gus liep de trap al af naar de volgende verdieping, zijn zwaard in de hand, Joaquin met zijn manke been ging achter hem aan. ‘We gaan lol trappen.’

Nora en Fet volgden hen, terwijl Quinlan de dichtstbijzijnde deur openduwde en de tweede ondergrondse verdieping binnenging. Eph volgde hem met tegenzin. Binnen stonden brede kasten met oude tijdschriften en op elkaar gestapelde bakken met oude geluidsopnamen. Quinlan maakte de deur van een luistercel open, en Eph kon niets anders doen dan hem naar binnen volgen.

Quinlan sloot de geluiddichte deur. Eph zette zijn nachtbril af en leunde tegen een tafel. Samen met de Geborene stond hij in duisternis en stilte. Omdat Eph bang was dat de Geborene hem kon doorgronden, maakte hij ruis in zijn hoofd door bewust naar de dingen om hem heen te kijken en ze een naam te geven.

Eph wilde niet dat de jager merkte dat hij werd bedrogen. Wat dat betrof, liep hij over een dunne streep, want hij speelde hetzelfde spel met beide kanten. Tegen elke kant zei hij dat hij de andere kant probeerde te misleiden. Uiteindelijk was Eph alleen trouw aan Zack. Hij leed onder de gedachte dat hij zijn vrienden misschien zou verraden of anders een eeuwigheid in een gruwelijke wereld zou leven.

Ik had ooit een gezin.

De stem van de Geborene schokte de nerveuze Eph, maar hij herstelde zich snel.

De Meester heeft ze allemaal laten overgaan en het aan mij overgelaten ze te vernietigen. Dat is ook iets wat we met elkaar gemeen hebben.

Eph knikte. ‘Maar hij had een reden om achter jou aan te gaan. Er was een verband tussen jou en hem. De Meester en ik hebben geen gezamenlijk verleden. We hebben niets met elkaar gemeen. Door mijn beroep, doordat ik epidemioloog was, kwam ik toevallig op zijn weg.’

Er is een reden. We weten alleen niet welke.

Eph had uren aan die gedachte besteed. ‘Ik ben bang dat het iets met mijn zoon Zack te maken heeft.’

De Geborene zweeg enkele ogenblikken.

U moet weten dat er een overeenkomst bestaat tussen uw zoon en mijzelf. Ik ben overgegaan in de moederschoot. Daardoor werd de Meester mijn surrogaatvader in de plaats van mijn menselijke vader. Door de geest van uw zoon te bederven terwijl hij nog jong is, probeert de Meester in uw plaats te komen. Hij probeert uw invloed op de ontwikkeling van uw zoon over te nemen.

‘Je bedoelt dat de Meester dat vaker doet, dus dat het een patroon is.’ Eph had zich ontmoedigd moeten voelen, maar in plaats daarvan vond hij dit wel een opwekkende gedachte. ‘Dan is er hoop,’ zei hij. ‘Jij hebt je tegen de Meester gekeerd. Jij hebt hem afgewezen. En dat terwijl hij veel meer invloed op jou had.’ Eph ging rechtop staan, gestimuleerd door die theorie. ‘Misschien gebeurt dat ook met Zack. Als ik op tijd bij hem kan komen, zoals de Ouden bij jou zijn gekomen. Misschien is het niet te laat. Het is een goede jongen... Dat weet ik...’

Zolang hij niet biologisch is overgegaan, is er een kans.

‘Ik moet hem bij de Meester vandaan krijgen. Of beter gezegd: de Meester bij hem vandaan krijgen. Kunnen we hem echt vernietigen? Ik bedoel, als het God zo lang geleden is mislukt.’

God is erin geslaagd. Ozryel is vernietigd. Alleen het bloed is weer opgekomen.

‘Dus in zekere zin moeten we Gods fout herstellen.’

God maakt geen fouten. Uiteindelijk stromen alle rivieren naar de zee...

‘Geen fouten. Jij denkt dat die vurige vlek in de hemel met opzet is verschenen. Is hij gestuurd voor mij?’

Ook voor mij. Opdat ik weet hoe ik u moet beschermen. Om u voor bederf te behoeden. De elementen vallen op hun plaats. De as is verzameld. Fet heeft het wapen. Het vuur regende uit de hemel. Allemaal voortekenen – de taal van God. Zij allen zullen opkomen en ondergaan door de kracht van ons bondgenootschap.

Opnieuw viel er een stilte die Eph niet begreep. Zat de Geborene al in zijn hoofd? Had hij Ephs geest met zijn woorden verzacht en kon hij nu Ephs ware bedoelingen lezen?

Meneer Fet en mevrouw Martinez hebben de vijfde verdieping veiliggesteld. Meneer Elizalde en meneer Soto zijn nog bezig op de vierde verdieping.

‘Ik wil naar vijf,’ zei Eph.

Ze liepen de trap af en kwamen langs een opvallende plas wit vampierbloed. Toen ze langs de deur naar de vierde verdieping kwamen, hoorde Eph Gus hard en bijna uitbundig vloeken.

De vijfde verdieping begon met een kaartenkamer. Via een zware glazen deur kwam Eph in een langwerpig vertrek waarvan het klimaat ooit zorgvuldig werd beheerst. Op de muren zaten panelen met thermostaten en vochtmeters, en overal in het plafond zaten ventilatoren waarvan de linten slap hingen.

De boekenkasten waren hier lang. Quinlan bleef enigszins achter, en Eph wist dat hij nu ergens diep onder Bryant Park was. Hij ging stilletjes verder, luisterend of hij Fet en Nora hoorde, want hij wilde hen niet aan het schrikken maken of van hen schrikken. Hij hoorde stemmen op een paar boekenkasten afstand en liep door een opening tussen de kasten.

Omdat ze een zaklantaarn gebruikten, kon Eph zijn nachtbril uitzetten. Hij kwam zo dichtbij dat hij hen door een boekenkast heen kon zien. Ze stonden met hun rug naar hem toe bij een glazen tafel. Boven de tafel, in een aparte kast, bevonden zich blijkbaar de kostbaarste aanwinsten van de bibliotheek.

Fet forceerde de sloten en legde de andere eeuwenoude boeken voor zich neer. Hij concentreerde zich op een ervan: een Gutenberg-bijbel. Die bood de meeste mogelijkheden voor een vervalsing. Het zou niet moeilijk zijn de randen van de bladen te verzilveren, en hij kon verluchte bladzijden uit de andere boekdelen inplakken. Op die manier zou hij literaire schatten verminken, maar die prijs wilden ze wel betalen voor het omverwerpen van de Meester en zijn trawanten.

‘Dit,’ zei Fet, ‘is de Gutenberg-bijbel. Er bestonden er nog geen vijftig van... En nu? Dit is misschien wel de laatste.’ Hij bekeek hem nog eens goed en draaide hem om. ‘Dit is een onvolledig exemplaar, gedrukt op papier, niet op perkament, en het bindwerk is niet origineel.’

Nora keek hem aan. ‘Jij hebt veel over oude teksten geleerd.’

Fet kreeg onwillekeurig een kleur bij het compliment. Hij draaide zich om, pakte een informatiekaartje in een hoesje van hard plastic en liet haar zien dat hij de informatie had opgelezen. Ze gaf hem een tikje op zijn arm.

‘Ik neem dit nu mee, samen met een handvol andere boeken om er dingen uit te halen.’

Fet pakte nog een paar verluchte teksten en legde ze voorzichtig op elkaar in een rugzak.

‘Wacht!’ zei Nora. ‘Je bloedt...’

Het was waar. Fet bloedde overdadig. Nora maakte zijn overhemd open en haalde een klein flesje peroxide uit het EHBO-setje.

Ze goot de peroxide op het bloederige weefsel. Het bloed borrelde sissend op. Nu zouden de strigoi het niet meer kunnen ruiken.

‘Je moet rust nemen,’ zei Nora. ‘Dat beveel ik je als je arts.’

‘O, mijn arts,’ zei Fet. ‘Ben je dat?’

‘Ja,’ zei Nora met een glimlach. ‘Je hebt antibiotica nodig. Eph en ik kunnen ze vinden. Ga jij nu terug naar Quinlan...’

Voorzichtig maakte ze Fets wond schoon en goot er nog eens peroxide op. De vloeistof liep over de haren van zijn brede borstkas omlaag. ‘Je wilt me blond maken, hè?’ grapte Fet. En hoe slecht zijn grap ook was, Nora lachte erom, want ze stelde de bedoeling op prijs.

Fet trok haar muts af. ‘Hé, geef terug!’ zei ze, en ze vocht met Fets goede arm om de muts. Fet gaf haar de muts, maar sloeg zijn armen om haar heen.

‘Je bloedt nog steeds.’

Hij streek over haar kale hoofdhuid. ‘Ik ben zo blij dat ik je terug heb...’

En toen vertelde Fet haar voor het eerst, op zijn eigen manier, wat hij voor haar voelde. ‘Ik weet niet wat ik op dit moment zonder jou zou moeten beginnen.’

Onder andere omstandigheden zou de bekentenis van de potige verdelger onduidelijk en ontoereikend zijn geweest. Nora zou hebben gewacht tot er een beetje meer kwam. Maar nu – hier en nu – was het genoeg. Ze kuste hem zacht op zijn lippen en voelde hoe zijn kolossale armen haar rug omsloten en haar tegen zijn borst trokken. En ze voelden allebei dat hun angst wegtrok en de tijd stilstond. Ze waren dáár, nú. Het voelde aan alsof ze daar altijd al waren geweest. Alle herinneringen aan pijn en verdriet waren verdwenen.

Terwijl ze elkaar omhelsden, gleed de lichtbundel van de zaklantaarn in Nora’s hand over de boekenplanken. Het licht viel even op Eph, die zich daar schuilhield, en toen trok hij zich achter de boeken terug.

==

Belvedere Castle, Central Park

==

DEZE KEER LUKTE het dr. Everett Barnes zijn maag te bedwingen tot hij uit de helikopter was gestapt. Toen hij zijn ontbijt had uitgebraakt, veegde hij met een zakdoek over zijn mond en kin en keek nogal schaapachtig om zich heen. Maar de vampiers reageerden er niet op dat hij zo heftig had staan overgeven. De uitdrukking op hun gezicht, of het gebrek aan uitdrukking, bleef strak en onverschillig. Barnes had daar op het modderige pad bij de Shakespeare Garden aan de 79th Street Transverse een gigantisch ei kunnen leggen, of hij had spontaan een derde arm kunnen krijgen, zonder dat hij zich ook maar enigszins in verlegenheid gebracht had hoeven te voelen bij die vampiers. Hij zag er verschrikkelijk uit, met een opgezet, paars aangelopen gezicht, lippen die bedekt waren met gestold bloed, en een gewonde hand die verbonden was en waarmee hij niets kon doen. Maar ze schonken geen enkele aandacht aan dat alles.

Toen hij een paar meter voorbij de wervelende helikopterrotoren was gekomen, haalde Barnes diep adem en ging hij rechtop staan, klaar om door te lopen. De helikopter steeg op en sloeg regen tegen zijn rug, en toen het toestel weg was, opende Barnes zijn brede, zwarte paraplu. Zijn seksloze ondode bewakers trokken zich even weinig van de regen aan als van zijn misselijkheid. Als bleke, plastic robots liepen ze met hem mee.

De kale kruinen van de dode bomen weken uiteen, en Belvedere Castle kwam in zicht, hoog op Vista Rock, omlijst door de besmette hemel.

Eronder, in een dichte ring om de rotsmassa heen, stond een legioen van vampiers. Hun onbeweeglijkheid kwam verontrustend over. Ze leken net standbeelden of onderdelen van een bizarre, verbijsterend ambitieuze, artistieke installatie. Toen Barnes en zijn twee bewakers de buitenrand van de vampierkring naderden, weken de wezens voor hen uiteen – zonder adem te halen, zonder een uitdrukking op hun gezicht. Na ongeveer tien minuten lopen, min of meer op de helft, bleef Barnes staan en keek hij naar die respectvolle kring vampiers. Hij beefde enigszins; de paraplu trilde zo erg dat er vuile regen van de punten werd geschud. Op dat moment onderging hij meer dan ooit het gevoel dat er iets griezeligs aan de hand was: midden tussen al die menselijke roofdieren, die eigenlijk zijn bloed hadden moeten drinken of hem aan flarden hadden moeten scheuren – maar die in plaats daarvan stil bleven staan toen hij voorbijkwam, misschien niet met respect, maar wel met geforceerde onverschilligheid. Het was of hij in de dierentuin was en langs de leeuwen, tijgers en beren liep zonder dat die ook maar enige belangstelling voor hem hadden. Dit was volkomen in strijd met hun natuur. Zo ver ging hun onderdanigheid aan de Meester.

Barnes kwam de vroegere Kelly Goodweather bij de deur van het kasteel tegen. Ze stond voor de deur, en in tegenstelling tot de rest van de vampiers keek ze hem in de ogen. Hij ging langzamer lopen en kwam bijna in de verleiding iets te zeggen, bijvoorbeeld ‘Hallo’, een beleefdheid die was overgebleven uit de Oude Wereld. In plaats daarvan liep hij gewoon door. Haar ogen volgden hem naar binnen.

De Meester verscheen in zijn donkere mantel. Terwijl hij Barnes aankeek, kronkelden bloedwormen onder de huid van zijn gezicht.

Goodweather heeft het aanbod geaccepteerd.

‘Ja,’ zei Barnes, en hij dacht: als jij dat wist, waarom moest ik dan in een helikopter stappen om je op te zoeken in dit tochtige kasteel?

Barnes probeerde het dubbele verraad uit te leggen, maar raakte verstrikt in de details. De Meester was blijkbaar niet erg geïnteresseerd.

‘Hij bedriegt zijn eigen mensen,’ vatte Barnes het samen. ‘Hij maakte een oprechte indruk, maar ik weet niet of ik hem zou vertrouwen.’

Ik vertrouw zijn miserabele verlangen naar zijn zoon.

‘Ja. Ik begrijp wat u bedoelt. En hij vertrouwt erop dat u naar het boek verlangt.’

Als ik Goodweather eenmaal heb, heb ik zijn bondgenoten ook. Als ik het boek eenmaal heb, heb ik alle antwoorden.

‘Ik begrijp niet hoe hij de beveiliging van mijn huis kon omzeilen. En waarom uw troepen niet zijn ingelicht.’

Dat komt door de Geborene. Die is door mij geschapen, maar niet uit mijn bloed.

‘Dus hij zit niet op dezelfde golflengte?’

Ik heb niet dezelfde macht over hem als die ik over mijn anderen heb.

‘En hij is nu bij Goodweather? Als dubbelagent? Als overloper?’ De Meester antwoordde niet. ‘Zo’n wezen kan erg gevaarlijk zijn.’

Voor jou? Heel gevaarlijk. Voor mijzelf? Niet gevaarlijk. Alleen maar moeilijk te beheersen. De Geborene heeft zich verbonden met het bendelid dat door de Ouden is gerekruteerd voor de dagjacht, en met de rest van het uitschot dat met dat bendelid optrekt. Ik weet waar ik informatie over hen kan vinden...

‘Als Goodweather zich aan u overgeeft... beschikt u over alle informatie om hem te vinden. De Geborene.’

Ja. Twee vaders die herenigd worden met twee zoons. Er zit altijd symmetrie in Gods plannen. Als hij zich aan mij overgeeft...

Barnes hoorde tumult achter zich en draaide zich geschrokken om. Een tiener met slordig haar dat over zijn ogen viel strompelde de wenteltrap af. Een mens met zijn hand op zijn keel. De jongen schudde iets van zijn haar weg, juist zoveel dat Barnes in het gezicht van de jongen Ephraim Goodweather herkende. Dezelfde ogen, dezelfde heel ernstige uitdrukking – al stond er nu angst in te lezen.

Zachary Goodweather. Hij verkeerde duidelijk in ademnood. Hij hijgde en liep grijsblauw aan.

Bijna instinctief begon Barnes naar hem toe te lopen. Later zou Barnes bedenken dat het lang geleden was dat hij zich door zijn medische instinct had laten leiden. Hij onderschepte de jongen door hem bij zijn schouder vast te pakken. ‘Ik ben arts,’ zei Barnes.

De jongen maaide met zijn arm om Barnes op een afstand te houden en liep recht op de Meester af. Barnes deinsde een paar stappen terug van schrik. De jongen met de slordige haren viel op zijn knieën neer voor de Meester, die neerkeek op zijn lijdende gezicht. De Meester liet de jongen nog even spartelen en bracht toen zijn arm omhoog, waarbij de wijde mouw van zijn mantel terugschoof. Zijn duim en verlengde middelvinger kwamen bliksemsnel bij elkaar, zodat de huid werd doorgeprikt. De Meester hield zijn duim boven het gezicht van de jongen, met een enkele druppel bloed op de punt. Langzaam verlengde de druppel zich om ten slotte neer te vallen en achter in Zacks open mond terecht te komen.

Barnes was er misselijk van. Hij kokhalsde, maar omdat hij die ochtend al had overgegeven, kwam er niets omhoog.

De jongen sloot zijn mond alsof hij zojuist een druppel medicijn had ingeslikt. Hij trok een grimas – om de smaak of om de pijn van het slikken – en bijna meteen daarop kwam zijn hand bij zijn keel vandaan. Nadat hij zijn hoofd had laten hangen, kwam hij weer op adem. Zijn luchtwegen gingen open en zijn longen werden op wonderbaarlijke wijze weer schoon. Bijna meteen verdween zijn bleekheid en kreeg hij een normale kleur – dat wil zeggen, wat nu normaal was, dus vaalgeel en hunkerend naar de zon.

De jongen knipperde met zijn ogen en keek om zich heen. Hij zag de kamer voor het eerst sinds hij in ademnood was gekomen. Zijn moeder – of wat er nog van haar over was – kwam door de deuropening. Misschien kwam ze af op de nood waarin haar Dierbare verkeerde, maar haar onbewogen gezicht toonde geen bezorgdheid of opluchting. Barnes vroeg zich af hoe vaak dat helende ritueel werd verricht. Eens per week? Eens per dag?

De jongen keek Barnes aan alsof hij hem voor het eerst zag, de man met het witte sikje die hij nog maar enkele ogenblikken geleden opzij had geduwd.

‘Waarom is er hier nog een mens?’ vroeg Zack Goodweather.

De hooghartige houding van de jongen verbaasde Barnes, want hij herinnerde zich Goodweathers zoon als een attent, nieuwsgierig, welopgevoed kind. Barnes streek met zijn vingers door zijn haar om nog enige waardigheid aan den dag te leggen.

‘Zachary, kun je je mij herinneren?’

De jongen trok zijn lippen op alsof het hem ergerde dat hij Barnes moest aankijken. ‘Vaag,’ zei hij op barse toon. Zijn hele houding was arrogant.

Barnes bleef geduldig, opgewekt. ‘Ik was de baas van je vader. In de Oude Wereld.’

Opnieuw zag Barnes de vader in de zoon – maar nu minder. Zoals de Eph die hem had bezocht veranderd was, zo was dat ook met de jongen gebeurd. Zijn jonge ogen waren wantrouwig en leken in de verte te staren. Hij had de houding van een prins.

Zachary Goodweather zei: ‘Mijn vader is dood.’

Barnes wilde iets zeggen, maar hield wijselijk zijn mond. Hij keek even naar de Meester, en er was niets veranderd op het rimpelige gezicht van het wezen – maar op de een of andere manier wist Barnes dat hij de jongen niet moest tegenspreken. Een ogenblik zag hij het totaalbeeld, zag hij het spel van alle betrokkenen en de positie die ze in dat spel innamen. Hij had medelijden met Eph. Zijn eigen zoon... Maar omdat Barnes nu eenmaal Barnes was, hield dat gevoel niet lang stand en zocht hij al naar een manier om voordeel uit die situatie te halen.

==

Low Library, Columbia University

==

DENK WAT DE Occido Lumen betreft eens aan het volgende.

Quinlans ogen waren ongewoon helder toen hij dat zei.

Er staan twee woorden op de bladzijde die de Zwarte Plaats van de Meester aanduidt: ‘obscura’ en ‘aeterna’. ‘Duister’ en ‘eeuwig’. Geen exacte coördinaten.

‘Elke plaats had coördinaten,’ zei Fet. ‘Behalve die.’

Hij was al bezig met de bijbel, die hij zo veel mogelijk op de Occido Lumen wilde laten lijken. Hij had een heleboel boeken verzameld en kannibaliseerde ze door er fragmenten of gravures uit te halen.

Waarom? En waarom alleen die woorden?

‘Denk je dat het de sleutel is?’

Ik geloof van wel. Ik heb altijd gedacht dat de sleutel tot het vinden van de plaats in dit boek staat – maar het blijkt nu dat de sleutel te vinden is in de informatie die in het boek ontbreekt. De Meester was de laatste die geboren werd. De jongste van allemaal. Hij deed er honderden jaren over om weer contact te leggen met de Oude Wereld en nog langer om de invloed te verwerven waarmee hij de plaatsen van herkomst van de Ouden kon vernietigen. Maar nu... nu is hij terug in de Nieuwe Wereld, terug in Manhattan. Waarom?

‘Omdat hij zijn eigen plaats van herkomst wil beschermen.’

Het vurige teken in de hemel was daar een bevestiging van. Maar waar is die plaats?

Ondanks de sensationele informatie was Fet er niet helemaal bij.

Wat is er?

‘Sorry. Ik denk aan Eph,’ zei Fet. ‘Hij is weg. Met Nora.’

Waarheen?

‘Medicijnen halen. Voor mij.’

Dr. Goodweather moet worden beschermd. Hij is kwetsbaar.

Fet keek geschrokken op. ‘Ze redden zich wel,’ zei hij, maar nu was het zijn beurt om zich zorgen te maken.

==

Macy’s Herald Square

==

EPH EN NORA stapten op 34th Street en Pennsylvania Station uit de metro. Daar in het station had Eph bijna twee jaar geleden Nora, Zack en Nora’s moeder achtergelaten. Dat was een laatste poging geweest om hen veilig de stad uit te krijgen voordat New York ten prooi viel aan de vampierplaag. Een horde wezens had de trein in de North River Tunnel laten ontsporen om hun ontsnapping te verhinderen, en Kelly was ervandoor gegaan met Zack en had hem naar de Meester gebracht.

Ze hadden het voorzien op een kleine gesloten apotheek in de hoek van het warenhuis Macy’s. Nora keek naar de forensen die hen voorbijliepen, afgematte mensen die naar hun werk gingen of daarvandaan kwamen of die anders op weg waren naar de rantsoenenpost in het Empire State Building, waar ze hun werkbonnen konden inruilen tegen kleding of voedsel.

‘Wat nu?’ zei Eph.

Nora keek schuin over Seventh Avenue. Ze zag de Macy’s-winkel op een blok afstand, met dichtgetimmerde voorkant. ‘We gaan door de winkel naar de apotheek. Kom mee.’

De draaideuren zaten al heel lang op slot en de kapotte ruiten waren stevig dicht getimmerd. Winkelen bestond niet meer, niet als noodzaak en niet als vrijetijdsbesteding. Alles was op de bon.

Eph trok een stuk multiplex weg van de ingang aan 34th Street. Binnen was ‘Het Grootste Warenhuis Ter Wereld’ een ravage. Rekken waren omgegooid, kleren gescheurd. Het leek wel of daar niet geplunderd was maar een gevecht of zelfs een hele reeks van gevechten was geleverd: vampiers en mensen die als razenden tekeer waren gegaan.

Ze liepen de apotheek in langs de toonbank in de winkel. De planken waren bijna leeg. Nora pakte een paar dingen op, waaronder een licht antibioticum en een paar injectiespuiten. Toen Nora even niet keek, pakte Eph een potje Vicodin en stopte hij het in een klein zakje.

Binnen vijf minuten hadden ze alles waarvoor ze gekomen waren. Nora keek Eph aan. ‘Ik heb wat warme kleren en een paar stevige schoenen nodig. Die kampslippers zijn versleten.’

Eph wilde een grap over vrouwen en winkelen maken, maar hij hield zich in en knikte. Toen ze verder naar binnen gingen, was het niet zo erg. Ze liepen de befaamde houten roltrap op – de eerste bewegende trap die ooit in een gebouw was geïnstalleerd.

Ze schenen met hun zaklantaarns over de lege warenhuisvloer, die onveranderd was gebleven sinds er een eind aan het winkelen was gekomen. Eph schrok van de etalagepoppen, die met hun kale hoofden en strak kijkende ogen – in het eerste moment dat het licht erop viel – een oppervlakkige gelijkenis met de strigoi vertoonden.

‘Zelfde kapsel,’ zei Nora met een zwak glimlachje. ‘Het is de grote rage...’

Ze gingen op verkenning uit, uitkijkend naar tekenen van gevaar of kwetsbaarheid. ‘Ik ben bang, Nora,’ zei Eph, en dat verbaasde haar nogal. ‘Het plan... Ik ben bang en dat wil ik best toegeven.’

‘De uitwisseling is de hele truc,’ zei ze zachtjes terwijl ze schoenendozen van de plank pakte in een achterkamer, op zoek naar haar maat. ‘Daar komt het op aan. Ik denk dat je de Meester moet vertellen dat we het boek van Quinlan krijgen om het te bestuderen. De Meester weet natuurlijk wel van de Geborene. Zeg tegen hem dat je van plan bent het boek te pikken zodra je de kans krijgt. We kiezen een plaats waar we de bom leggen... en dan lok jij hem daarheen. Hij mag zoveel versterkingen meebrengen als hij wil. Een bom is een bom...’

Eph knikte. Hij zocht naar tekenen van verraad op haar gezicht. Ze waren nu alleen; als ze hem zou vertellen dat zij de verrader was, was dit er het moment voor.

Ze liet modieuze leren laarsjes staan voor iets stevigs zonder hoge hakken. ‘Het nepboek moet er gewoon goed uitzien,’ zei Eph. ‘Het moet helemaal goed zijn. Ik denk dat het zo snel zal gaan dat het alleen een eerste blik hoeft te doorstaan.’

‘Fet is ermee bezig,’ zei Nora met absolute zekerheid. Bijna met trots. ‘Je kunt hem vertrouwen...’ En toen besefte ze tegen wie ze sprak. ‘Hoor eens, Eph. Wat Fet betreft...’

‘Je hoeft niets te zeggen. Ik begrijp het. De wereld is verkloot en we verdienen het om door het leven te gaan met alleen degenen die om ons geven. Dat gaat verder dan al het andere. Op een vreemde manier... heb ik er een goed gevoel bij dat het Fet was, als het dan toch iemand moest zijn. Want hij zal zijn leven geven voordat hij mij iets ergs laat overkomen. Setrakian wist dat en verkoos hem boven mij, en dat weet jij ook. Hij kan doen wat ik nooit kon doen: er zijn voor jou.’

Er kwamen tegenstrijdige emoties bij Nora op. Dit was Eph op zijn best: edelmoedig, intelligent, zorgzaam. Ze had bijna liever dat hij zich als een klootzak gedroeg. Nu zag ze hem zoals hij werkelijk was: de man op wie ze ooit verliefd was geworden. Ze voelde zich nog steeds tot hem aangetrokken.

‘En als de Meester nu eens wil dat ik hem het boek kom brengen?’ vroeg Eph.

‘Dan kun je misschien tegen hem zeggen dat wij achter je aan zitten. Dat de Meester naar jou toe moet komen. Of je staat erop dat hij Zack naar je toe brengt.’

Ephs gezicht betrok even. Hij dacht aan de pertinente weigering van de Meester op dat punt. ‘Dat roept een grote vraag op,’ zei hij. ‘Hoe kan ik zelf wegkomen als ik dat ding laat ontploffen?’

‘Dat weet ik niet. Er zijn op dit moment nog te veel onzekere factoren. We zullen voor dit alles heel veel geluk nodig hebben. En moed. Ik zou het je niet kwalijk nemen als je van gedachten veranderde.’

Ze keek goed naar hem, keek uit naar een teken van leugenachtigheid... of naar iets waardoor ze hem kon vertellen dat ze medeplichtig was? ‘Van gedachten veranderen?’ zei hij in een poging haar uit haar tent te lokken. ‘Je bedoelt, of ik hier wel mee wil doorgaan?’

Hij zag de bezorgdheid op haar gezicht toen ze haar hoofd schudde. Geen spoor van verraad. En daar was hij blij om. Hij was opgelucht. Er was zoveel tussen hen veranderd, maar in haar hart was ze nog dezelfde vrijheidsstrijder die ze altijd was geweest. Dat hielp Eph te geloven dat hij dat ook nog was.

‘Wat is dat?’ vroeg ze.

‘Wat?’ zei hij.

‘Het leek bijna of je glimlachte.’

Eph schudde zijn hoofd. ‘Ik besef alleen dat Zack uiteindelijk vrijkomt. Ik wil alles doen om dat voor elkaar te krijgen.’

‘Dat vind ik geweldig, Eph. Echt waar.’

‘Denk je dat de Meester dit doorziet?’ zei hij. ‘Denk je dat hij gelooft dat ik dit kan? Dat ik jullie allemaal kan verraden?’

‘Ja,’ zei ze. ‘Ik denk dat de Meester op die manier denkt. Ja toch?’

Eph knikte, blij dat ze hem op dat moment niet aankeek. Als Nora de verrader niet was, wie dan wel? Niet Fet. Zou het Gus kunnen zijn? Zou al zijn poeha tegenover Eph camouflage kunnen zijn? Joaquin zou het ook kunnen zijn. Van al die gedachtekronkels werd hij nog gekker.

... je verdwijnt nooit / je verdwijnt nooit door het afvoerputje.

Hij hoorde iets in het warenhuis. Geluiden van beweging. Ooit zou je hebben gedacht dat het muizen waren, maar tegenwoordig konden zulke geluiden maar één ding betekenen.

Nora had het ook gehoord. Ze deden hun zaklantaarns uit.

‘Wacht hier,’ zei Eph. Nora begreep dat de list alleen zou slagen als Eph in zijn eentje ging. ‘En wees voorzichtig.’

‘Altijd,’ zei ze, en ze trok haar zilveren zwaard.

Hij glipte door de deuropening, waarbij hij er goed op lette dat het gevest van het zwaard, dat uit zijn rugzak stak, nergens tegenaan stootte. Hij zette zijn nachtbril op en wachtte tot het beeld gestabiliseerd was.

Alles zag er onbeweeglijk uit. Alle etalagepoppen hadden handen van normaal formaat, dus zonder verlengde klauw als middelvinger. Eph liep naar rechts en bleef aan de rand van de ruimte, totdat hij een hanger zacht heen en weer zag zwaaien aan een rond rek bij de roltrap.

Eph trok zijn zwaard en liep vlug naar de bovenste houten trede. De niet-werkende roltrap leidde langs een smalle, ommuurde ruimte. Hij ging zo vlug en zo geruisloos mogelijk naar beneden en keek vanaf de overloop naar de volgende verdieping. Iets gaf hem in dat hij naar beneden moest blijven gaan, en dat deed hij.

Beneden aangekomen, ging hij langzamer lopen. Hij rook iets. Er was daar een vampier geweest; die was nog in de buurt. Het was vreemd dat een vampier op eigen houtje rondzwierf en dus niet ergens aan het werk was. Tenzij het zijn werk was om door dit warenhuis te patrouilleren. Eph waagde zich bij de roltrap vandaan. Hij keek door zijn nachtbril naar de groene wereld. Niets bewoog. Hij wilde net naar een grote display toe lopen toen hij een zacht klikgeluid hoorde dat uit de andere richting kwam.

Opnieuw zag hij niets. Hij bukte zich en liep om de kledingrekken in de richting van het geluid. Het bord boven de deuropening wees de weg naar de toiletten en de administratie, en ook naar een lift. Eph sloop eerst langs de kantoren en keek in elke deuropening. Hij kon terugkomen en de gesloten deuren proberen als hij de rest van de omgeving had verkend. Hij ging naar de toiletten en duwde de deur van de damestoiletten een paar centimeter open om na te gaan of die veel lawaai maakte. De deur was bijna geluidloos. Hij ging naar binnen, keek naar de hokjes en duwde elke deur open, met het zwaard in zijn hand.

Hij keerde terug naar de gang en bleef daar staan luisteren met het gevoel dat hij het zwakke spoor was kwijtgeraakt. Hij trok aan de deur van de herentoiletten en glipte naar binnen. Hij liep langs de urinoirs en duwde de deur van elk hokje open met de punt van zijn zwaard. Toen draaide hij zich teleurgesteld weer om.

In een explosie van papier en andere rommel sprong de vampier uit de open afvalbak in de hoek bij de deur. Hij kwam terecht op de rand van een van de wastafels. Eph maakte eerst een sprongetje achteruit. Hij vloekte en maaide met zijn zwaard door de lucht om eventuele stekelaanvallen te pareren. Daarna hernam hij vlug zijn positie, met het zilver voorop, want hij wilde niet in een wc-hokje gedreven worden. Hij zwaaide met het wapen naar de sissende vampier en cirkelde eromheen, zodat hij dicht bij de bak kwam waar het wezen uit gesprongen was. Het papier ritselde onder zijn voeten.

De vampier hield de gladde rand van de wastafel omklemd, zijn knieën opgetrokken naast zijn hoofd, en keek naar hem. Eph kon hem nu eindelijk goed zien in het groene licht van zijn nachtbril. Het was een jongen. Een tien- of twaalfjarige jongen van Afro-Amerikaanse herkomst, en het leek wel of hij zuiver glas in zijn ogen had.

Een blinde jongen. Een van de voelers.

De bovenlip van de voeler was zodanig opgetrokken dat het in het licht van de nachtbril leek of hij goedkeurend glimlachte. Zijn vingers en tenen hielden de voorste rand van de wastafel omklemd alsof hij elk moment een sprong kon maken. Eph hield de punt van zijn zwaard op het middenrif van de voeler gericht.

‘Ben je gestuurd om mij te zoeken?’ vroeg Eph.

Ja.

Ontzet liet Eph zijn schouders een beetje zakken. Hij was niet van het antwoord geschrokken, maar van de stem.

Het was de stem van Kelly. Ze sprak de woorden van de Meester.

Eph vroeg zich af of Kelly op de een of andere manier verantwoordelijk was voor de voelers. Of ze als het ware hun verzorgster was. Degene die hen erop uitstuurde. En zo ja, of die blinde, telepathische vampierkinderen onder haar officieuze bevel stonden. Dat zou passend zijn, en tegelijk ook triest ironisch. Kelly Goodweather was nog steeds een moederkloek, zelfs nu ze dood was.

‘Wat maakte het deze keer zo gemakkelijk?’

Je wilde gevonden worden.

De voeler sprong, maar niet op Eph af. De jongen sprong van de wastafel door de toiletruimte naar de muur, waar hij op handen en voeten op de tegelvloer bleef zitten.

Eph volgde hem met de punt van zijn zwaard. De voeler bleef naar hem zitten kijken.

Ga je me vernietigen, Ephraim?

Kelly’s tartende stem. Was het haar idee geweest om een jongen van Zacks leeftijd te sturen?

‘Waarom kwel je me zo?’

Ik had daar in een oogwenk honderd dorstige vampiers kunnen hebben om je te omsingelen. Vertel me waarom ik die niet alsnog op je af moet sturen.

‘Omdat het boek hier niet is. En wat nog belangrijker is: als jij je niet aan onze afspraak hield, zou ik nog eerder mijn eigen keel doorsnijden dan dat ik je toegang tot mijn geest zou geven.’

Je bluft.

Eph deed een uitval naar de jongen. Die krabbelde vlug naar achteren, botste tegen de deur van een hokje op, viel naar binnen en bleef daar zitten. ‘Wat zeg je me daarvan?’ zei Eph. ‘Als ik die bedreigingen hoor, heb ik er niet veel vertrouwen meer in dat jij je aan jouw kant van de afspraak houdt.’

Hoop nou maar dat ik dat doe. Bid daar maar voor.

‘Een interessant woordkeuze: “bidden”.’ Eph stond nu in de deuropening van het hokje; de hoek daarvan rook naar verwaarlozing. ‘Ozryel. Ja, ik heb het boek gelezen dat je zo graag wilt hebben. En ik heb met Quinlan gesproken, de Geborene.’

Dan moet je weten dat ik niet echt Ozryel ben.

‘Nee, jij bent de wormen die uit de aderen van de moorddadige engel zijn gekropen. Nadat God hem uit elkaar had getrokken zoals iemand een kip vierendeelt.’

We hebben dezelfde opstandige aard. En je zoon ook, denk ik.

Eph schudde dat van zich af. Hij wilde zich niet meer zo gemakkelijk door de Meester laten beledigen. ‘Mijn zoon is heel anders dan jij.’

Wees daar maar niet zo zeker van. Waar is het boek?

‘Dat stond al die tijd verborgen in de boekenkasten diep onder de openbare bibliotheek van New York, voor het geval je je dat afvroeg. Het is nu de bedoeling dat ik een beetje tijd voor ze win.’

Ik neem aan dat de Geborene het ijverig bestudeert.

‘Ja. Zit dat je niet dwars?’

Een onwaardige zou er jaren over doen het te ontcijferen.

‘Goed. Dus je hebt geen haast. Misschien moet ik me dan terugtrekken. Misschien moet ik wachten tot ik een beter aanbod van je krijg.’

En misschien moet ik je zoon vierendelen.

Eph wilde zijn zwaard door de keel van dat ondode kind halen en de Meester een tijdje langer laten wachten, maar tegelijk wilde hij het wezen niet te veel onder druk zetten. Niet zolang Zacks leven op het spel stond. ‘Nu ben jij degene die bluft. Je maakt je zorgen en je doet alsof dat niet zo is. Je wilt dat boek en je wilt het heel graag. Waarom heb je zo’n haast?’

De Meester gaf geen antwoord.

‘Er is niet nog een verrader. Jij liegt aan een stuk door.’

De voeler bleef ineengedoken met zijn rug tegen de muur zitten.

‘Goed,’ zei Eph. ‘Jij je zin.’

Mijn vader is dood.

Ephs hart sloeg een slag over, bleef een hele tijd stilstaan in zijn borst. Zo hevig schrok hij toen hij de stem van zijn zoon Zack hoorde, die helder was alsof de jongen bij hem in de kamer was.

Hij beefde en moest zijn uiterste best doen om geen kreet van woede te slaken.

‘Jij vervloekte...’

De Meester nam Kelly’s stem weer aan. Je brengt het boek zo gauw je kunt.

Eph was eerst bang dat Zack was overgegaan. Maar nee, de Meester gebruikte alleen Zacks stem, liet die via de voeler aan Eph horen.

‘Moge God je vervloeken,’ zei Eph.

Dat heeft Hij geprobeerd. En waar is Hij nu?

‘Niet hier.’ Eph liet zijn zwaard een beetje zakken. ‘Niet hier.’

Nee. Niet in de toiletten van een gesloten warenhuis. Waarom laat je dat arme kind niet gaan, Ephraim? Kijk eens in zijn blinde ogen. Zou je er veel voldoening aan beleven als je hem vernietigde?

Hij keek inderdaad in de ogen van het wezen. Glazig, niet knipperend. Eph zag de vampier... maar ook de jongen die hij eens was geweest.

Ik heb duizenden zoons. Allemaal volkomen loyaal.

‘Je hebt maar één echte zoon. De Geborene. En hij wil niets anders dan jou vernietigen.’

De voeler zakte op zijn knieën, stak zijn kin omhoog en ontblootte zijn hals voor Eph. Zijn armen hingen slap langs zijn zijden.

Maak hem af, Ephraim.

De blinde ogen van de voeler staarden in het niets, zoals een smekeling op bevelen van zijn heer wacht. De Meester wilde dat hij het kind executeerde. Waarom?

Eph richtte de punt van zijn zwaard op de blootgelegde hals van het kind. ‘Hier,’ zei hij. ‘Laat hem in mijn zwaard lopen als je wilt dat hij wordt vernietigd.’

Heb je geen verlangen om hem zelf te vernietigen?

‘Mijn verlangen om hem te vernietigen is groot. Maar ik heb er geen goede reden voor.’

Toen de jongen niet in beweging kwam, ging Eph een stap terug en haalde hij zijn zwaard weg. Er klopte iets niet.

Je kunt de jongen niet vernietigen. Je verbergt je achter zwakheid, die je kracht noemt.

Eph zei: ‘Het zou zwakheid zijn als ik aan de verleiding toegaf. Het is kracht dat ik er weerstand aan bied.’ Terwijl hij naar de voeler keek, hing Kelly’s stem nog in zijn hoofd. De voeler stond niet in verband met Eph, niet zonder Kelly. De Meester projecteerde haar stem om hem af te leiden en te verzwakken, maar de vampier Kelly kon op dat moment overal zijn. Overal.

Eph liep achteruit bij het hokje vandaan en zette het op een lopen. Hij rende de roltrap op naar de plaats waar hij Nora had achtergelaten.

==

Kelly bleef dicht bij de muur. Ze liep op blote voeten langs de rekken met kleren. De geur van de vrouw hing nog in de achterkamer achter de schoenenafdeling... maar haar bloedsomloop gonsde over de afdeling zelf. Kelly liep naar de deuropening van de kleedkamer. Daar wachtte Nora Martinez met een zilveren zwaard.

‘Hé, kreng,’ begroette Nora haar.

Kelly ziedde van woede. Haar geest ging uit naar de voelers om ze naar haar toe te roepen. Ze had geen duidelijk aanvalsplan. Toen de kale menselijke vrouw op haar af kwam, gloeide het zilveren wapen in haar gezichtsveld.

‘Wat heb jij jezelf verwaarloosd,’ zei Nora, terwijl ze zich om een kassa heen bewoog. ‘Cosmetica is trouwens op de begane grond. En misschien zou je een coltrui kunnen kopen om die lelijke kalkoenenhals van je te bedekken.’

Het voelermeisje kwam de trap af gerend en bleef bij Kelly staan.

‘Moeder en dochter aan het winkelen,’ zei Nora. ‘Wat lief. Ik heb wat zilveren sieraden voor jullie. Misschien vallen ze in de smaak.’

Nora deed een schijnuitval; Kelly en de voeler staarden haar alleen maar aan.

‘Vroeger was ik bang,’ zei Nora. ‘In die metrotunnel was ik bang voor jou. Maar nu niet meer.’

Nora maakte de Luma-lamp die aan haar rugzak hing los en zette het zwarte licht aan. De ultraviolette stralen verdreven vampiers, en de voeler grauwde nu en trok zich op alle vier de ledematen terug. Kelly bleef staan. Ze draaide alleen mee toen Nora bij hen vandaan ging en achteruit naar de trap liep. Doordat ze de spiegels gebruikte om achter zich te kijken, zag ze de wazige figuur vanaf de leuning springen.

Nora draaide zich bliksemsnel om en stootte haar zwaard diep in de mond van de voelerjongen, waarna het schroeiende zilver hem bijna meteen vernietigde. Ze trok het zwaard eruit en draaide zich snel weer om, klaar om in de aanval te gaan.

Kelly en het voelermeisje waren weg. Verdwenen – alsof ze daar helemaal niet waren geweest.

‘Nora!’

Eph riep naar haar vanaf de verdieping beneden haar. ‘Ik kom naar beneden!’ riep ze terug, en ze daalde de houten trap af.

Hij wachtte haar gespannen op, want hij had het ergste gevreesd. Hij zag het glanzende witte bloed op haar zwaard.

‘Ben je ongedeerd?’ vroeg hij.

Ze knikte en pakte een halsdoek van een rek om haar zwaard schoon te vegen. ‘Ik liep boven Kelly tegen het lijf. Je moet de groeten van haar hebben.’

Eph keek naar het zwaard. ‘Heb je...?’

‘Nee, jammer genoeg niet. Alleen een van haar kleine pleegmonstertjes.’

‘Laten we hier weggaan,’ zei Eph.

Buiten verwachtten ze min of meer dat ze door een zwerm vampiers begroet zouden worden. Maar nee. Ze zagen alleen gewone mensen die van hun werk naar huis gingen, of van huis naar werk, hun schouders opgetrokken tegen de regen.

‘Hoe ging het?’ vroeg Nora.

‘Het is een schoft,’ zei Eph. ‘Een echte schoft.’

‘Maar denk je dat hij erin is getrapt?’

Eph kon haar niet in de ogen kijken. ‘Ja,’ zei hij. ‘Hij trapte erin.’

Eph was op zijn hoede voor vampiers. Onder het lopen tuurde hij de trottoirs af.

‘Waar gaan we heen?’ vroeg ze.

‘Doorlopen,’ zei hij. Aan de overkant van 36th Street dook hij onder het baldakijn van een gesloten supermarkt. Hij keek op door de regen en tuurde naar de daken.

Daar, hoog boven de straat, sprong een voeler van de rand van het ene gebouw naar het volgende. Hij volgde hen.

‘Ze volgen ons,’ zei Eph. ‘Kom mee.’ Ze liepen door en probeerden in de massa op te gaan. ‘We moeten wachten tot het meridiem.’

==

Columbia University

==

KORT NADAT HET eerste licht zich had aangediend, keerden Eph en Nora naar het lege universiteitscomplex terug. Ze waren er nu zeker van dat ze niet werden gevolgd. Eph dacht dat Quinlan onder de grond zou zijn; waarschijnlijk zat hij in de Occido Lumen te studeren. Hij was op weg daarheen toen Gus hen onderschepte – of beter gezegd, toen hij Nora onderschepte terwijl Eph nog bij haar was.

‘Je hebt de medicijnen?’ vroeg hij.

Nora liet hem een tas met hun buit zien.

‘Het is Joaquin,’ zei Gus.

Nora bleef abrupt staan. Ze dacht meteen dat er vampiers in het spel waren. ‘Wat is er gebeurd?’

‘Je moet naar hem kijken. Het is erg.’

Ze volgden hem naar een leslokaal, waar Joaquin op een bureau lag. Een van zijn broekspijpen was opgerold en zijn knie was op twee plaatsen lelijk opgezwollen. Het bendelid leed veel pijn. Gus stond aan de andere kant van het bureau op antwoorden te wachten.

‘Hoe lang is dit al zo?’ vroeg Nora aan Joaquin.

Met een bezwete grimas antwoordde Joaquin: ‘Weet ik niet. Een tijdje.’

‘Ik ga het daar aanraken.’

Joaquin zette zich schrap. Nora verkende de zwellingen op de knie. Ze zag een kleine wond onder de knieschijf, amper twee centimeter lang en gekromd, met vergeelde, korstige randen. ‘Wanneer heb je die snee opgelopen?’

‘Weet ik niet,’ zei Joaquin. ‘In het bloedkamp, denk ik. Ik merkte het pas veel later.’

Eph kwam naar voren. ‘Je gaat er soms in je eentje op uit. Ben je in ziekenhuizen of verpleegtehuizen geweest?’

‘Eh... waarschijnlijk wel. In elk geval in het Saint Luke.’

Eph keek Nora aan. Uit hun stilzwijgen bleek hoe gevaarlijk ze de infectie achtten. ‘Penicilline?’ zei Nora.

‘Misschien,’ zei Eph. ‘Laten we hier goed over nadenken.’ Tegen Joaquin zei hij: ‘Ga weer liggen. We zijn zo terug.’

‘Wacht even, dokter. Dat klinkt niet goed.’

Eph zei: ‘Het is natuurlijk een infectie. Het zou geen probleem zijn om dit in een ziekenhuis te behandelen, maar we zitten met het probleem dat er geen ziekenhuizen meer zijn. Een ziek mens wordt tegenwoordig gewoon opgeruimd. En dus moeten we bespreken hoe we dit gaan behandelen.’

Joaquin was niet overtuigd, maar hij knikte en ging weer op het bureau liggen. Gus liep zonder een woord te zeggen met Eph en Nora mee naar de gang.

Gus keek vooral Nora aan en zei: ‘Draai er niet omheen.’

Nora schudde haar hoofd. ‘Een multiresistente bacterie. Misschien heeft hij zich gesneden in het kamp, maar dit heeft hij opgepikt in een ziekenhuis of zoiets. De bacterie kan een hele tijd in leven blijven op instrumenten of oppervlakken. Gemeen, en hardnekkig.’

‘Oké,’ zei Gus. ‘Wat heb je nodig?’

‘We hebben iets nodig wat we niet meer kunnen krijgen. We zijn er net naar op zoek geweest. Vancomycine.’

In de laatste dagen van de epidemie was er een run op vancomycine geweest. Medische experts die voor een raadsel stonden, professionals die beter hadden moeten weten dan paniek te zaaien, hadden op tv gezegd dat dit geneesmiddel, dat doorgaans pas in uiterste instantie werd ingezet, mogelijk iets kon uitrichten tegen het nog niet geïdentificeerde virus dat zich met ongelooflijke snelheid door het land verspreidde.

‘En zelfs wanneer we wat vancomycine konden vinden,’ zei Nora, ‘zou er een zware kuur van antibiotica en andere middelen aan te pas moeten komen om hem van die infectie te verlossen. Het is geen vampiersteek geweest, maar in termen van levensverwachting had het dat net zo goed kunnen zijn.’

Eph zei: ‘Zelfs wanneer we hem intraveneus vloeistoffen konden toedienen, zou hij daar niets mee opschieten. Het zou alleen maar uitstel van executie zijn.’

Gus keek Eph aan alsof hij hem wilde slaan. ‘Er moet een andere manier zijn. Jullie zijn dokters, verdomme...’

Nora zei: ‘Medisch gezien zitten we nu ergens in de middeleeuwen. Omdat er geen geneesmiddelen meer worden geproduceerd, komen alle ziekten waarvan we hadden gedacht dat we ze hadden verslagen nu terug, en dan bezorgen ze ons een vroege dood. Misschien kunnen we hier en daar iets vinden waardoor hij het minder moeilijk heeft...’

Ze keek Eph aan. Gus deed dat ook. Het kon Eph niet meer schelen. Hij deed zijn rugzak af – waarin hij de Vicodin had gesmokkeld – maakte het ritsvak open en haalde er een zakje met tabletten uit. Tientallen tabletten en pillen in allerlei vormen, kleuren en formaten. Hij koos een paar Lorcets met een lage dosering uit, enkele Percodans en vier Dilaudid-tabletten van twee milligram.

‘Begin met deze,’ zei hij, wijzend naar de Lorcets. ‘Bewaar de Dilaudids voor het laatst.’ De rest van het zakje gaf hij aan Nora. ‘Neem alles maar. Ik hoef ze niet meer.’

Gus keek naar de pillen in zijn handen. ‘Dit geneest hem niet?’

‘Nee,’ zei Nora. ‘Ze verlichten alleen de pijn.’

‘En, eh, amputatie? Zijn been afhakken. Ik zou het zelf kunnen doen.’

‘Het is niet alleen de knie, Gus.’ Nora legde haar hand even op zijn arm. ‘Ik vind het heel erg. Zoals het nu is, kunnen we niet veel doen.’

Gus keek verdoofd naar de pillen in zijn hand, alsof hij daar de gebroken stukjes van Joaquin had.

Fet kwam binnen, de schouders van zijn lange jas nat van buiten. Hij hield even de pas in, verrast door dat vreemde tafereel: Eph, Gus en Nora die emotioneel bij elkaar stonden.

‘Hij is er,’ zei Fet. ‘Creem is terug. In de garage.’

Gus sloot zijn vuist om de pillen. ‘Gaan jullie maar. Reken maar af met dat stuk verdriet. Ik kom zo.’

Hij ging naar binnen, naar Joaquin, streek over diens bezwete voorhoofd en hielp hem de pillen in te slikken. Gus wist dat hij afscheid nam van de laatste persoon op de wereld om wie hij iets gaf. De laatste persoon van wie hij echt hield. Zijn moeder, zijn broer, zijn beste compas: allemaal dood. Hij had nu niets meer over.

==

Fet keek Nora aan zodra ze weer buiten waren. ‘Is er iets? Jullie zijn lang weg geweest.’

‘We werden gevolgd,’ zei ze.

Eph zag hen elkaar omhelzen. Hij moest doen alsof het hem koud liet.

‘Is Quinlan nog verder gekomen met de Occido Lumen?’ vroeg Eph zodra ze elkaar loslieten.

‘Nee,’ zei Fet. ‘Het ziet er niet goed uit.’

Ze liepen met z’n drieën over de Low Plaza, die de vorm van een Grieks amfitheater had, en langs de bibliotheek en naar de rand van het universiteitsterrein, waar het onderhoudsgebouw stond. Creems gele Hummer stond in de garage geparkeerd. De met blingbling behangen leider van de Jersey Sapphires had zijn dikke hand op een winkelwagentje vol semiautomatische wapens die Gus hem had beloofd. De bendeleider had een brede grijns op zijn gezicht. Zijn gebit met de zilveren kronen leek licht te geven in zijn enorme mond.

‘Met deze blaffers kan ik heel wat schade aanrichten,’ zei hij. Hij mikte met een van de wapens op de open garagedeur. Toen keek hij Fet, Eph en Nora aan. ‘Waar is Mex?’

‘Die komt nog,’ zei Fet.

Creem, beroepshalve argwanend, dacht daar even over na en kwam toen tot de conclusie dat er niets aan de hand was. ‘Zijn jullie gemachtigd om namens hem te spreken? Ik heb die bonenvreter een goed aanbod gedaan.’

‘Daar weten we van,’ zei Fet.

‘En?’

‘We zijn bereid tot alles wat nodig is,’ zei Fet, ‘maar we moeten eerst de detonator zien.’

‘Ja, goed, natuurlijk. Dat is te regelen.’

‘Regelen?’ zei Nora. Ze keek naar zijn lelijke gele Hummer. ‘Ik dacht dat je hem zou meebrengen.’

‘Meebrengen? Ik weet niet eens hoe zo’n kloteding eruitziet. Dacht je dat ik zo’n techneut was? Ik laat jullie zien waar jullie heen moeten. Een militair arsenaal. Als ze het daar niet hebben, weet ik het ook niet meer.’

Nora keek Fet aan. Het was duidelijk dat ze die Creem niet vertrouwde. ‘Dus hoe zit het? Bied je ons een lift naar de winkel aan? Is dat je grote bijdrage?’

Creem glimlachte naar haar. ‘Informatie en toegang. Dat lever ik.’

‘Als je dat ding nog niet hebt... waarom ben je nu dan hier?’

Creem zwaaide met het ongeladen wapen. ‘Ik kom voor mijn wapens, en ook voor het antwoord van Mex. En dan was er nog de kleine kwestie van de munitie voor deze dingetjes.’ Hij maakte het portier aan de bestuurderskant open en greep naar iets wat tussen de voorstoelen lag: een kaart van New Jersey, waaraan met paperclips een met de hand getekende kaart was bevestigd.

Nora liet de kaarten eerst aan Fet en toen aan Eph zien. ‘Dit bieden ze ons dus voor het eiland Manhattan.’ Ze keek Fet aan. ‘De Indianen kregen er meer voor dan wij.’

Creem vond dat grappig. ‘Dat is een kaart van het Picatinny-arsenaal. Je ziet dat het in het noordwesten van New Jersey is, dus niet meer dan zo’n vijftig, zestig kilometer hiervandaan. Het is een gigantische militaire opslagplaats die de bloedzuigers nu in bezit hebben. Maar ik weet hoe je er moet binnenkomen. Ik steel daar al maanden munitie. Ik heb het grootste deel van hun munitie opgebruikt – daarom heb ik dit hier nodig.’ Hij klopte op de wapens terwijl hij ze achter in zijn Hummer legde. ‘Het leger heeft dat arsenaal in de tijd van de Burgeroorlog opgezet om er kruit op te slaan. Ze deden daar aan opslag en onderzoek voordat de vampiers het overnamen.’

Fet keek op van de kaart. ‘Hebben ze daar detonators?’

Creem zei: ‘Als zij ze niet hebben, heeft niemand ze. Ik heb lonten en timers gezien. Je moet weten wat je nodig hebt. Die atoombom van jullie? Ik zou niet weten waarnaar ik moest zoeken.’

Fet zei daar niets op. ‘Hij is ongeveer anderhalf bij één meter. Draagbaar, maar niet zo klein als een koffer. Zwaar. Als een ton of een vuilnisvat.’

‘Jullie vinden wel iets wat werkt. Of niet. Ik geef geen garanties, behalve dat ik jullie daar binnen kan krijgen. Daarna nemen jullie je speelgoed mee en moeten jullie maar zien hoe het gaat. Ik geef geen geld-teruggarantie. Blindgangers zijn jullie probleem, niet het mijne.’

‘Je biedt ons bijna niets aan,’ zei Nora.

‘Wilde je nog een paar jaar gaan shoppen? Ga gerust je gang.’

‘Ik ben blij dat je dit zo grappig vindt,’ zei Nora.

‘Het is voor mij allemaal een grote grap, dame,’ zei Creem. ‘Deze hele wereld is een lachfabriek. Ik lach dag en nacht. Wat moet ik anders – in huilen uitbarsten? Die hele vampiertoestand is een kolossale grap, en volgens mij kunnen we kiezen: meedoen met de grap of niet.’

‘En jij doet mee?’ zei Nora.

‘Laten we het zo stellen, kale schoonheid,’ zei Creem met zijn zilveren tanden. ‘Ik wil als laatste lachen. Daarom moeten jullie rebellen er maar voor zorgen dat jullie het lont van dat verrekte ding niet op mijn Manhattan hier aansteken. Neem maar een hap van... dat klote-Connecticut of zoiets. Maar blijf van mijn territorium af. Dat hoort bij onze afspraak.’

Fet glimlachte nu. ‘Wat hoop je met deze stad te doen als je hem in bezit hebt?’

‘Dat weet ik nog niet eens. Wie kan er zo ver vooruitkijken? Ik ben nooit eerder huisbaas geweest. Dit hier is een opknappertje, maar het is wel uniek. Misschien maak ik er een casino van. Of een schaatsbaan – het zal jullie niks uitmaken.’

Gus kwam binnen, zijn gezicht strak, zijn handen diep in zijn zakken. Hij droeg een bril met donkere glazen, maar als je goed genoeg keek – zoals Nora deed – zag je dat zijn ogen rood waren.

‘Daar heb je hem,’ zei Creem. ‘Ik geloof dat we een deal hebben, Mex.’

Gus knikte. ‘We hebben een deal.’

Nora zei: ‘Wacht eens even. Hij heeft niks, alleen die kaarten.’

Gus knikte, maar hij was nog niet helemaal bij de les. ‘Hoe gauw kunnen we het krijgen?’

‘Wat zou je zeggen van morgen?’ zei Creem.

‘Morgen is goed,’ zei Gus. ‘Op één voorwaarde. Jij blijft hier vannacht wachten. Bij ons. Je brengt ons erheen voordat het licht wordt.’

‘Hou je een oogje op me, Mex?’

‘We zullen je te eten geven,’ zei Gus.

Creem liet zich overhalen. ‘Dat is redelijk. Maar bedenk wel: ik heb mijn biefstuk graag goed doorbakken.’ Hij gooide zijn portier dicht. ‘Wat is trouwens jullie grote plan?’

‘Dat hoef jij niet te weten,’ zei Gus.

‘Je kunt die schoft niet in een hinderlaag lokken.’ Creem keek hen allen aan. ‘Ik hoop dat je dat weet.’

Gus zei: ‘Het kan wel, als je iets hebt wat hij wil hebben. Iets wat hij nodig heeft. Daarom hou ik jou in de gaten...’

Fragment uit het dagboek van Ephraim Goodweather

Beste Zack,

==

Dit is de tweede keer dat ik een brief schrijf die geen enkele vader ooit aan zijn zoon zou moeten schrijven: een zelfmoordbrief. De eerste heb ik opgesteld voordat ik je op de trein uit New York zette. Daarin legde ik uit waarom ik achterbleef en waarom ik een strijd aanging waarvan ik vermoedde dat ik hem zou verliezen.

En nu lever ik nog steeds die strijd.

Je bent op de wreedst mogelijke manier van me weggenomen. Ik verlang nu al bijna twee jaar naar je. Ik heb geprobeerd een manier te vinden om je te bevrijden uit de klauwen van degenen die je vasthouden. Je denkt dat ik dood ben, maar nee... nog niet. Ik leef nog, en ik leef voor jou.

Ik schrijf je dit voor het geval je me overleeft en de Meester mij ook overleeft. In dat geval – dat voor mij het allerergste scenario is – zal ik een ernstig misdrijf hebben begaan tegen de mensheid of wat daarvan over is. Dan zal ik het laatste beetje hoop op de vrijheid van ons onderworpen ras de bodem hebben ingeslagen, alleen opdat jij, zoon, in leven blijft. En niet alleen in leven blijft, maar ook leeft als mens, niet aangetast door de plaag van vampirisme die door de Meester is verspreid.

Het is mijn grootste hoop dat je inmiddels tot het besef bent gekomen dat de Meester alleen de laagste vorm van het kwaad in de zin heeft. Er is een heel wijs gezegde: ‘De geschiedenis wordt geschreven door de winnaar.’ Vandaag schrijf ik niet over geschiedenis, maar over hoop. We hebben ooit een leven met elkaar gehad, Zack. Een mooi leven, ook met je moeder. Alsjeblieft, onthoud dat leven, het zonlicht, het plezier, de eenvoudige blijdschap. Dat was je jeugd. Je bent gedwongen veel te snel op te groeien, en het is begrijpelijk en vergeeflijk dat je niet goed meer weet wie echt van je houdt en wie het beste met je voor heeft. Ik vergeef je alles. Alsjeblieft, vergeef jij me dan mijn verraad. Mijn eigen leven is een kleine prijs die ik voor het jouwe betaal, maar de levens van mijn vrienden en de toekomst van de mensheid – dat is een enorme prijs.

Vele malen heb ik het vertrouwen in mezelf opgegeven, maar nooit het vertrouwen in jou. Ik betreur alleen dat ik de man niet zal zien die jij zult worden. Alsjeblieft, laat mijn offer je naar de weg van de goedheid leiden.

En nu heb ik nog iets heel belangrijks te zeggen. Als, zoals ik zeg, dit zal verlopen zoals ik vrees, ben ik overgegaan. Dan ben ik een vampier. En je moet begrijpen dat door mijn liefde voor jou mijn vampierpersoonlijkheid achter jou aan zal gaan. Hij zal daar nooit mee ophouden. Als je me al hebt gedood wanneer je dit leest, dank ik je. Dan dank ik je duizendmaal. Alsjeblieft, voel je niet schuldig of beschaamd. Je moet alleen tevreden zijn omdat je een goede daad hebt verricht. Ik heb er vrede mee.

Maar als je me om de een of andere reden nog niet hebt vernietigd, moet je dat doen zodra je de kans krijgt. Dat is mijn laatste verzoek. Je zult je moeder ook moeten vernietigen. Wij houden van je.

Als je dit dagboek hebt gevonden op de plaats waar ik het wil achterlaten – op het bed uit je jongensjaren, in het huis van je moeder aan Kelton Street in Woodside, Queens – zul je onder het bed ook een zak met zilveren wapens vinden waarvan ik hoop dat je er gemakkelijker mee door deze wereld kunt gaan. Het is alles wat ik je kan nalaten.

Het is een wrede wereld, Zachary Goodweather. Doe alles wat je kunt om hem beter te maken.

==

Je vader,

Dr. Ephraim Goodweather

Columbia University

EPH HAD DE door Gus beloofde maaltijd overgeslagen om zijn brief aan Zack te schrijven in een van de lege leslokalen aan dezelfde gang als het lokaal waar Joaquin lag. Eph haatte de Meester op dat moment meer dan op enig ander moment in deze lange, vreselijke beproeving.

Nu keek hij naar wat hij had geschreven. Hij las het door en probeerde het te zien zoals Zack het zou zien. Eph had nooit door de ogen van Zachary naar dit alles gekeken. Wat zou zijn zoon denken?

Pa hield van me – ja.

Pa was een verrader van zijn vrienden en zijn volk – ja.

Toen Eph de brief overlas, besefte hij hoe groot Zacks schuldgevoel zou zijn. Hij zou het gewicht van de vergane wereld op zijn schouders dragen. Zijn vader had iedereen tot slaaf laten worden om één persoon te bevrijden.

Was dat werkelijk een daad van liefde? Of was het iets anders?

Het was vals spel. Het was de gemakkelijke uitweg. Zack zou blijven leven als menselijke slaaf – áls de Meester zich aan zijn kant van de afspraak hield – en de planeet zou voor eeuwig een vampiernest worden.

Eph had het gevoel dat hij wakker werd, alsof hij bijkwam uit een koortsdroom. Hoe kon hij dit ooit zelfs maar in overweging hebben genomen? Het was bijna alsof hij niet alleen de stem van de Meester in zijn hoofd had toegelaten, maar ook een beetje verderf of waanzin. Alsof de kwaadaardige aanwezigheid van de Meester zich in Ephs geest had genesteld en zich daar had uitgezaaid. Nu hij daaraan dacht, maakte hij zich meer zorgen om Zack dan ooit: hij was bang dat Zack naast dat monster in leven zou blijven.

Eph hoorde iemand door de gang lopen. Vlug sloot hij zijn dagboek en legde het onder zijn rugzak – net op het moment dat de deur openging.

Het was Creem, die de deuropening bijna helemaal met zijn lichaamsmassa opvulde. Eph had Quinlan verwacht, en Creems aanwezigheid bracht hem van zijn stuk. Tegelijk was hij opgelucht: Quinlan zou meteen hebben gezien dat hij geschrokken was.

‘Hé, Goodweather. Ik zocht je. Je wilt even alleen zijn, hè?’

‘Ja, om wat helderheid in mijn hoofd te krijgen.’

‘Ik zocht eigenlijk die dr. Martinez, maar die heeft het druk.’

‘Ik weet niet waar ze is.’

‘Ergens heen met die grote kerel, de verdelger.’ Creem kwam binnen en deed de deur dicht. Hij stak zijn arm uit, waarvan de mouw was opgestroopt tot aan zijn dikke elleboog. Er zat een vierkant verband op zijn onderarm. ‘Ik wil graag dat je naar deze snee kijkt. Ik heb Joaquin gezien, de vriend van Mex. Die kan het wel schudden. Ik wil dat je hiernaar kijkt.’

‘Goed.’ Eph probeerde helder te denken. ‘Laat maar eens zien.’

Creem kwam naar voren, en Eph haalde een zaklantaarn uit zijn rugzak en nam de dikke onderarm van de man in zijn hand.

Zijn huidskleur zag er goed uit in het felle licht.

‘Haal dat verband eens weg,’ zei Eph.

Creem deed dat met zijn worstenvingers, die onder de zilveren blingbling zaten. Met het verband kwamen draderige zwarte haren mee, maar de man gaf geen krimp.

Eph scheen met zijn zaklantaarn op de blootgelegde huid. Geen snee of schaafwond.

‘Ik zie niets,’ zei Eph.

‘Nee, want er is ook niets te zien,’ zei Creem.

Hij trok zijn arm terug en bleef Eph staan aankijken. Hij wachtte tot Eph het begreep.

Creem zei: ‘De Meester zei dat ik je moest aanspreken als er niemand bij was.’

Eph maakte bijna een sprongetje naar achteren. De zaklantaarn viel uit zijn handen en rolde over de vloer. Eph raapte hem op en kreeg met enige moeite het licht aan.

De bendeleider glimlachte zijn mond vol zilver bloot.

‘Ben jij het?’ vroeg Eph.

‘En jij?’ zei Creem. ‘Ik snapte er niks van.’ Creem keek even om naar de dichte deur en ging toen verder. ‘Luister, makker. Je moet er meer bij zijn. Je moet meer je woordje doen, je rol spelen. Je werkt er niet hard genoeg aan.’

Eph hoorde hem nauwelijks. ‘Hoelang...?’

‘De Meester kwam niet zo lang geleden naar me toe. Hij maaide de rest van mijn mannen neer. Maar daar kan ik respect voor opbrengen. Dit blok is nu van de Meester, weet je.’ Hij knipte met zijn zilverige vingers. ‘Maar hij heeft mij gespaard. De Meester had andere plannen. Hij deed me een aanbod – hetzelfde aanbod dat ik jullie heb gedaan.’

‘Ons uitleveren... voor Manhattan?’

‘Nou, voor een stukje daarvan. Een beetje zwarte markt, een beetje sekshandel, een beetje gokken. Hij zei dat het zou helpen de mensen af te leiden en ze in het gareel te houden.’

‘Dus die... die detonator... dat is allemaal een leugen.’

‘Nee, dat is echt. Ik had alleen opdracht bij jullie te infiltreren. Gus is met het verzoek naar me toe gekomen.’

‘En het boek?’

‘Dat zilveren boek waar jullie altijd over fluisteren. Dat heeft de Meester niet gezegd. Gaan jullie het aan hem geven?’

Eph moest het spel meespelen en knikte dus.

‘Jij bent de laatste van wie ik het zou hebben verwacht. Maar hé – die anderen zullen binnenkort willen dat zij met de Meester in zee waren gegaan.’

Creem glimlachte weer met zijn mond vol zilver. Al dat metaal maakte Eph misselijk.

Eph zei: ‘Denk je echt dat de Meester zich aan zijn afspraak met jou houdt?’

Creem trok een gezicht. ‘Waarom zou hij dat niet doen? Verwacht jij dat hij zich aan zijn afspraak met jou houdt?’

‘Dat weet ik niet.’

‘Denk je dat hij ons gaat belazeren?’ Creem maakte zich kwaad. ‘Waarom? Wat levert dit alles jou op? En zeg nou niet: deze stad.’

‘Mijn zoon.’

‘En?’

‘Dat is het.’

‘Is dat alles? Je zoon. Voor dat rottige heilige boek en je vrienden.’

‘Hij is alles wat ik wil.’

Creem ging een stap achteruit. Hij deed alsof hij onder de indruk was, maar Eph kon zien dat hij hem voor een idioot hield. ‘Weet je, toen ik hoorde dat jij het was, ben ik eens gaan denken. Waarom twee mannen? Wat denkt de Meester? Zal hij zich aan beide afspraken houden?’

‘Waarschijnlijk aan geen van beide,’ zei Eph.

Dat hoorde Creem niet graag. ‘Nou, en toen schoot me te binnen dat een van ons zijn reserveplan is. Want als hij eerst een deal maakt met jou, waar heeft hij mij dan nog voor nodig? Dan word ik belazerd en krijg jij alle eer.’

‘De eer dat ik mijn vrienden heb verraden.’

Creem knikte. Eph had meer aandacht aan Creems reactie moeten schenken, maar hij was nu te opgewonden. Te zeer innerlijk verscheurd. Hij zag zichzelf weerspiegeld in die gevoelloze huurling.

‘Ik denk dat de Meester mij probeerde te belazeren. Ik denk dat die tweede deal net zoiets is als helemaal geen deal. Daarom heb ik de anderen over dat arsenaal verteld. Omdat ze daar nooit zullen komen. Omdat Creem nu in actie komt.’

Op dat moment besefte Eph hoe dicht bij het bendelid was. Hij keek naar de handen van de man, en die waren leeg – maar tot vuisten gebald.

‘Wacht,’ zei Eph, die aanvoelde wat Creem wilde gaan doen. ‘Wacht nou even. Luister naar me. Ik... ik ga dit niet doen. Het was al krankzinnig dat ik het zelfs maar overwoog. Ik lever die mensen niet uit – en jij zou dat ook niet moeten doen. Jij weet waar een detonator ligt. We halen dat ding op, maken het vast aan Fets bom en gaan dan naar de Zwarte Plaats van de Meester. Op die manier krijgen we alles wat we willen. Ik krijg mijn jongen terug. Jij mag je onroerend goed hebben. En we krijgen die rotzak voorgoed te pakken.’

Creem knikte. Het leek of hij over het aanbod nadacht. ‘Het is grappig,’ zei hij. ‘Dat is precies wat ik zou zeggen als het omgekeerd was en jij op het punt stond mij te bedriegen. Adiós, Goodweather.’

Creem greep Eph bij zijn boord vast, en Eph had geen tijd om zich te verdedigen. De dikke vuist en zilveren knokkels van de man kwamen bliksemsnel op de zijkant van Ephs hoofd af, en hij voelde de klap eerst niet, merkte alleen dat de kamer opeens draaide, en toen kletterden er stoelen onder het gewicht van zijn vallende lichaam. Zijn schedel dreunde tegen de vloer en de kamer werd eerst wit en toen heel, heel donker.

==

Het visioen

==

ZOALS GEWOONLIJK KWAMEN de figuren van licht uit het vuur. Eph stond daar onbeweeglijk – overstelpt toen ze op hem af kwamen. Zijn middenrif was getroffen door de energie van een van hen. Die energie had hem met volle kracht geslagen, en Eph verzette zich, spartelde een eeuwigheid tegen. De tweede figuur mengde zich in het gevecht – maar Ephraim Goodweather gaf het niet op. Hij vocht dapper en wanhopig door, tot hij Zacks gezicht weer zag, midden in de gloed.

‘Pa...’ zei Zack, en toen flitste het licht weer op.

Maar deze keer werd Eph niet wakker. Het beeld maakte plaats voor een nieuw landschap van weelderig groen gras onder een warme gele zon, golvend in een lichte bries.

Een veld. Een deel van een boerderij.

Een heldere, blauwe hemel. Wolkenslierten. Groene bomen.

Eph bracht zijn hand omhoog om de zon uit zijn ogen te houden, zodat hij alles beter kon zien.

Een eenvoudige boerderij. Klein, opgetrokken uit knalrode baksteen en met een dak van zwarte shingles. Het huis stond ruim vijftig meter bij hem vandaan – maar hij was er in drie stappen.

De rook kringelde in volmaakte, zich herhalende figuren uit de schoorsteenpijp. De bries veranderde, maakte de rookpluim horizontaal, en daarin vormden zich alfabetletters, alsof ze met een net handschrift waren geschreven.

==

...LEYRZOLEYRZOLEYRZOLEYRZO...

==

De rokerige letters vervluchtigden, werden een lichte as die naar het gras zweefde. Hij boog zich als een knipmes vanuit zijn middel naar voren en strekte met zijn vingers over de halmen. Zijn huid werd erdoor opengehaald, en het rode bloed sijpelde eruit.

Eén raam met vier ruitjes in de muur. Eph drukte zijn gezicht ertegenaan, en toen hij op de ruit ademde, maakte zijn adem het troebele glas doorzichtig.

Een vrouw zat aan de oude tafel in de keuken. Ze had blond haar en schreef in een dik boek. Dat deed ze met een pen die van een prachtige, grote, stralende zilveren veer was gemaakt, die ze in een inktpot met rood bloed doopte.

Kelly draaide haar hoofd niet helemaal naar het raam, maar wel zo ver dat Eph wist dat ze zijn aanwezigheid voelde. De ruit besloeg weer, en toen hij erop ademde om hem doorzichtig te maken, was Kelly weg.

Eph liep om de boerderij heen, op zoek naar een ander raam of een deur. Maar het huis was alleen van baksteen, en toen hij er helemaal omheen was gelopen, kon hij niet eens meer de muur met het oorspronkelijke raam vinden. De bakstenen werden zwart, en toen hij van het huis terugdeinsde, werd het een kasteel. De as had het gras bij zijn voeten zwart gemaakt, en de halmen waren nu zo scherp dat ze bij elke stap in zijn blote voeten sneden.

Er trok een schaduw voor de zon langs. Die was gevleugeld, als een grote roofvogel, en helde soepel over alvorens weg te zweven. De schaduw in het donkere gras vervaagde.

Boven op het kasteel braakte een fabrieksschoorsteen zwarte as de hemel in en maakte daarmee de zonnige dag tot een onheilspellende nacht. Kelly verscheen achter een van de borstweringen, en Eph riep naar haar.

‘Ze kan je niet horen,’ zei Fet tegen hem.

Fet droeg zijn verdelgersoverall en rookte een sigaar, maar zijn hoofd was een rattenkop met rode oogjes.

Eph keek weer op naar het kasteel, en Kelly’s blonde haar waaide weg als rook. Ze was nu de kale Nora, die ergens boven in het kasteel verdween.

‘We moeten ons opsplitsen,’ zei Fet, en hij haalde de sigaar met een menselijke hand uit zijn mond om vervolgens zilvergrijze rook uit te blazen die opkringelde langs zijn dunne zwarte snorharen. ‘We hebben niet veel tijd.’

Fet de rat rende naar het kasteel en perste zich met zijn kop voorop in een barst in de fundering. Op de een of andere manier kreeg hij zijn grote lijf tussen twee zwarte stenen door.

Boven stond nu een man met een Sears-insigne op zijn overhemd in de toren. Het was Matt, Kelly’s vriendje, Ephs eerste vervanger als vaderfiguur en de eerste vampier die door Eph was vernietigd. Terwijl Eph naar hem keek, kreeg Matt een beroerte en graaide hij naar zijn keel. Hij maakte krampachtige bewegingen, klapte voorover, sloeg zijn handen voor zijn gezicht, kronkelde zich in bochten... totdat zijn handen bij zijn hoofd vandaan kwamen. Zijn middelvingers waren nu dikke klauwen, en het wezen richtte zich op. Het was twintig centimeter groter geworden. De Meester.

Op dat moment opende de zwarte hemel zich en stroomde de regen neer. Als de druppels landden, maakten ze niet het gebruikelijke tikkende geluid, maar iets wat als ‘papa’ klonk.

Eph draaide zich om en rende strompelend weg. Hij probeerde door het snijdende gras voor de regen uit te blijven, maar de druppels bekogelden hem bij elke stap en schreeuwden in zijn oren: ‘Papa! Papa! Papa!’

Totdat alles helder werd. De regen hield op en de hemel veranderde in een rode schaal. Het gras was weg en de aarde weerspiegelde de roodheid van de hemel, zoals de zee dat ook doet.

In de verte naderde een figuur. Die leek niet te ver weg, maar toen hij dichterbij kwam, kon Eph de grootte beter beoordelen. Het leek op een menselijke man, maar dan minstens drie keer zo groot als Eph zelf. De figuur bleef op enige afstand, al leek hij dichterbij doordat hij zo groot was.

Het was inderdaad een reus, maar zijn proporties waren helemaal goed. Hij was gekleed, of gehuld, in een stralenkrans van licht.

Eph probeerde te praten. Hij voelde geen directe angst voor dat wezen. Hij voelde zich alleen overdonderd.

Er ruiste iets achter de rug van de reus. Opeens waaierden twee brede zilveren vleugels open, nog breder dan de reus lang was. De windvlaag van die beweging blies Eph een stap terug. Met zijn armen langs zijn zijden sloeg de aartsengel – het enige wat het kon zijn – nog twee keer met zijn vleugels door de lucht en steeg toen op.

De grote vleugels van de aartsengel deden al het werk. Zijn armen en benen ontspanden toen hij met bovennatuurlijke gratie en soepelheid naar Eph toe vloog. Hij landde voor Eph en verhief zich hoog boven hem. Een paar zilveren veren gleden uit zijn tooi en vielen met de pen voorop, zodat ze omhoog bleven staan in de rode aarde. Een van die veren zweefde naar Eph toe, en hij ving hem in zijn hand op. De pen werd een ivoren gevest, de veer een zilveren zwaard.

De gigantische aartsengel boog zich naar Eph toe. Zijn gezicht werd nog verduisterd door de stralenkrans eromheen. Het licht deed merkwaardig koel aan, bijna mistig.

De aartsengel richtte zijn blik op iets achter Eph, en Eph draaide zich met tegenzin om.

Aan een kleine eettafel op de rand van een afgrond zat Eldritch Palmer, ooit het hoofd van de Stoneheart Group. Hij droeg zijn eeuwige zwarte pak met een rode hakenkruisarmband om de rechtermouw, en hij gebruikte mes en vork om een dode rat te eten die op een porseleinen bord lag. Er naderde een wazige figuur van rechts, een grote witte wolf die op de tafel af kwam stormen. Palmer keek niet op. De witte wolf sprong naar Palmers keel, gooide hem uit de stoel, en zette zijn tanden in zijn hals.

De witte wolf onderbrak dat alles om op te kijken naar Eph – en vloog toen op hem af.

Eph rende niet weg en bracht zijn zwaard ook niet omhoog. De wolf hield de pas in toen hij bij Eph was; zijn klauwen wierpen aarde op. Palmers bloed had vlekken gemaakt op de sneeuwwitte vacht van zijn bek.

Eph herkende de ogen van de wolf. Ze waren van Abraham Set, evenals de stem.

‘Ahsu˛dagu˛-wah.’

Eph schudde niet-begrijpend zijn hoofd, en toen greep een grote hand hem vast. Hij voelde het slaan van de vleugels van de aartsengel en werd weg getild van het rode land. De grond beneden hem slonk en veranderde. Ze vlogen naar een grote watervlakte en helden toen naar rechts om over een dichte archipel te vliegen. De aartsengel ging omlaag en dook recht op een van de duizend eilanden af.

Ze landden op een komvormige woestenij van verwrongen ijzer en rokend staal. De zwartgeblakerde ruïnes lagen bezaaid met flarden van kleren en verbrand papier. Blijkbaar was het kleine eiland het middelpunt van een catastrofe geweest. Eph wendde zich tot de aartsengel, maar die was weg – en in zijn plaats was een deur gekomen. Een eenvoudige deur in een kozijn. Er zat een bordje op, beschreven met zwarte markeerstift en geïllustreerd met grafstenen, skeletten en kruisen. In een jong handschrift stond er:

==

VOORBIJ DIT PUNT WACHT U DE DOOD.

==

Eph kende die deur. En het handschrift. Hij stak zijn hand uit naar de knop, maakte de deur open en stapte door de opening.

Zacks bed. Ephs dagboek lag erop, maar in plaats van een rafelig omslag was het nu van voren en van achteren met zilver bekleed.

Eph ging op het bed zitten, voelde de vertrouwde vering van het matras, hoorde het bed kraken. Hij opende zijn dagboek, en de perkamenten bladzijden waren die van de Occido Lumen, met de hand geschreven en voorzien van illustraties.

Nog bijzonderder dan dat was het feit dat Eph de Latijnse woorden kon lezen en begrijpen. Hij zag het subtiele watermerk dat een tweede laag tekst onder de eerste liet zien.

Hij begreep het. Op dat moment begreep hij alles.

‘ Ahsu˛dagu˛-wah.’

Alsof hij door het uitspreken van dat ene woord werd opgeroepen, stapte de Meester door de muurloze deur. Hij duwde de kap weg die zijn gezicht in de schaduw had gehouden, en zijn kleren vielen ook weg. Het licht van de zon schroeide zijn huid, maakte hem knapperig zwart. Wormen wriemelden onder de huid van zijn gezicht.

De Meester wilde het boek. Eph stond op. De veer in zijn hand was weer een fraai zilveren zwaard geworden. Maar in plaats van aan te vallen verlegde hij zijn greep op het gevest van het zwaard en hield hij het met de punt omlaag – zoals de Occido Lumen hem had verteld.

Toen de Meester op hem af kwam, dreef Eph het zilveren zwaard in de zwarte grond.

De eerste schokgolf ging als een waterige rimpeling over de aarde. De eruptie die daarop volgde, bezat een goddelijke kracht: een bal van vuur die de Meester en alles om hem heen wegvaagde, zodat alleen Eph overbleef. Eph staarde naar zijn handen, de handen die dit hadden gedaan. Jonge handen – niet van hemzelf.

Hij reikte omhoog en betastte zijn gezicht. Hij was Eph niet meer.

Hij was Zack.

Het ontwaken en het vuur

==

Columbia University

WAKKER WORDEN, DR. GOODWEATHER.

De stem van de Geborene riep Eph naar de realiteit terug. Hij deed zijn ogen open. Hij lag op de vloer en de Geborene stond over hem heen gebogen.

Wat is er gebeurd?

Het was een schok om het visioen te zien plaatsmaken voor de werkelijkheid. Om van een overdaad aan gewaarwordingen over te gaan naar een gebrek daaraan. In de droom had hij het gevoel gehad dat hij in een van de verluchte bladzijden van de Occido Lumen was terechtgekomen. Het had hem meer dan echt geleken.

Hij ging rechtop zitten en was zich nu bewust van de pijn aan de zijkant van zijn gezicht. Boven hem zag Quinlans gezicht er net zo grimmig bleek uit als altijd.

Eph knipperde een paar keer met zijn ogen om het hypnotisch effect van het visioen van zich af te schudden, dat zich als een plakkerige nageboorte aan hem vastklampte. ‘Ik heb het gezien,’ zei hij.

Wat hebt u gezien?

Eph hoorde geroffel. Het werd luider, kwam boven hen en liet het hele gebouw schudden. Een helikopter.

We worden aangevallen.

Quinlan hielp hem overeind. ‘Creem,’ zei Eph. ‘Hij heeft de Meester verteld waar we zijn.’ Eph hield zijn hoofd omhoog. ‘De Meester weet dat we de Occido Lumen hebben.’

Quinlan draaide zich om naar de deur. Hij bleef heel stil staan, luisterend.

Ze hebben Joaquin te pakken gekregen.

Eph hoorde voetstappen, zacht en ver weg. Blote voeten. Vampiers.

Quinlan pakte Ephs arm vast. Eph keek in Quinlans ogen en herinnerde zich het einde van de droom. Toen zette hij het vlug uit zijn hoofd en concentreerde hij zich op de dreiging van dat moment.

Geeft u me uw tweede zwaard.

Eph deed het, en nadat hij zijn dagboek had opgepakt en het in zijn rugzak had gestopt, volgde hij Quinlan de gang op. Ze liepen naar rechts, vonden de trap die naar het souterrain leidde en betraden daar de ondergrondse gangen. Er waren daar al vampiers. Geluiden verspreidden zich alsof ze door een stroom werden gedragen. Eph hoorde menselijke kreten en zwiepende zwaarden.

Eph trok zijn zwaard en zette zijn zaklantaarn aan. Quinlan bewoog zich met grote snelheid. Eph probeerde hem bij te houden. In een ommezien was Quinlan een eind voor hem uit, en toen Eph de hoek omging, zag hij twee onthoofde vampiers in het schijnsel van zijn zaklantaarn.

Achter u.

Er kwam er nog een uit een zijkamer. Eph draaide zich bliksemsnel om en dreef zijn zwaard door de borst van het wezen. Het zilver verzwakte het, en Eph trok het mes terug en sneed het vlug door de hals.

Quinlan liep door. Hij stortte zich in gevechten en sloeg vampiers neer voordat de wezens de kans kregen in de aanval te gaan. Een trap die een merkteken had gekregen met Gus’ fluorescerende verf, bracht hen naar een gang die naar een andere trap leidde, weer in het souterrain van het universiteitsgebouw.

Ze verlieten het wiskundegebouw bij het midden van het universiteitsterrein, achter de bibliotheek. Hun aanwezigheid trok meteen de aandacht van de binnenvallende vampiers, die van alle kanten op hen af kwamen rennen zonder zich iets aan te trekken van hun zilveren wapens. Met zijn duizelingwekkende snelheid en natuurlijke immuniteit voor de besmettelijke wormen die de vampiers in hun bijtende witte bloed hadden, maaide Quinlan drie keer zoveel strigoi neer als Eph.

Een legerhelikopter naderde vanaf het water en vloog roffelend over de universiteitsgebouwen. Eph zag het machinegeweer, al wees zijn geest dat beeld eerst van de hand. Hij zag de kale vampier achter de lange loop en hoorde toen de knallen, al kon hij het nog steeds niet verwerken, totdat hij zag hoe de kogels in het stenen pad bij zijn voeten sloegen. Het geweervuur was dus op hem en Quinlan gericht. Eph veranderde met Quinlan van richting en zocht dekking. Ze doken onder de luifel van het dichtstbijzijnde gebouw. Intussen zwenkte de helikopter opzij om weer op hen af te komen.

Ze renden naar de deur en bleven daar even uit het zicht staan zonder het gebouw binnen te gaan – de kans dat ze daar in de val zouden zitten was te groot. Eph haalde zijn nachtbril tevoorschijn en hield hem lang genoeg voor zijn oog om tientallen opgloeiende groene vampiers het amfitheaterachtige plein te zien opgaan, als ondode gladiatoren die het strijdperk betraden.

Quinlan bevond zich nog naast hem. Hij was stiller dan gewoonlijk en staarde voor zich uit alsof hij ergens anders iets zag.

De Meester is hier.

‘Wat?’ Eph keek om zich heen. ‘Hij komt zeker voor het boek.’

De Meester komt voor alles.

‘Waar is het boek?’

Dat weet Fet.

‘Jij niet?’

Ik zag het voor het laatst in de bibliotheek. In zijn handen terwijl hij op zoek was naar een ander boek dat hij voor een vervalsing kon gebruiken...

‘Laten we gaan,’ zei Eph.

Quinlan aarzelde niet. De reusachtige, overkoepelde bibliotheek bevond zich bijna recht voor hen, aan de voorkant van het middenplein. Hij rende bij de deur en de luifel vandaan en maaide onder het lopen een naderende vampier neer. Eph volgde snel. Hij zag dat de helikopter terugkwam, een heel eind naar rechts. Hij rende de trappen af, rende de andere trappen op. Het geweervuur was nu semiautomatisch en er sloegen scherfjes graniet tegen zijn schenen.

De helikopter ging langzamer vliegen en bleef toen boven het plein hangen om de schutter meer stabiliteit te bieden. Eph dook tussen twee dikke zuilen van de gang voor de bibliotheek door en was nu enigszins beschermd tegen het geweervuur. Voor hem uit kwam een vampier dicht bij Quinlan en werd bij wijze van beloning zijn kop van zijn romp gescheiden. Quinlan hield de deur open voor Eph, die naar binnen rende.

Hij bleef in de gang staan. Eph voelde de aanwezigheid van de Meester ergens in de bibliotheek. Het was geen geur, geen trilling, maar het was de beweging van de lucht in het kielzog van de Meester. Die lucht draaide rond en vormde vreemde stromingen.

Quinlan rende hem voorbij naar de grote leeszaal.

‘Fet!’ riep Eph, en hij hoorde geluiden als van boeken die in de verte op de vloer vielen. ‘Nora!’

Geen antwoord. Hij rende achter Quinlan aan, maar hield zijn zwaard naar voren en draaide zich naar links en rechts, zich voortdurend bewust van de Meester. Hij was Quinlan even kwijt en pakte dus zijn zaklantaarn en zette hem aan.

De bibliotheek was bijna een jaar niet meer gebruikt en er lag overal stof. Eph zag het stof ook in de lucht hangen in het schijnsel van zijn zaklantaarn. Toen hij het licht over de boeken naar een open ruimte aan het andere eind liet gaan, zag hij dat het stof daar werd verstoord alsof iets zich sneller bewoog dan het oog kon zien. Die verstoring, die herschikking van deeltjes alsof er een ademtocht overheen streek, kwam met ongelooflijke snelheid recht op Eph af.

Eph werd hard van achteren geraakt en viel om. Hij keek nog net op tijd omhoog om te zien dat Quinlan krachtig uithaalde naar de lucht die op hen af kwam vliegen. Zijn zwaard trof niets, maar meteen daarna gebruikte hij zijn lichaam om de naderende dreiging af te buigen. Er volgde een ongelooflijke klap, maar Quinlan had het voordeel dat hij in evenwicht was.

Een boekenkast viel met ontzaglijke kracht naast Eph neer; de stalen stijlen werden in de vloerbedekking gedreven. Nu de vaart verloren was gegaan, was de Meester te zien, die van de planken af rolde. Eph zag het gezicht van de duistere heerser – een ogenblik, net lang genoeg om de wormen wild onder zijn huid te zien wriemelen – en staarde ernaar totdat het wezen zich oprichtte.

Een klassieke rope-a-dope-manoeuvre: Quinlan was weggedoken om de Meester naar de onbeschermde Eph toe te leiden en hem vervolgens vanaf zijn blinde kant aan te raken. De Meester besefte dat op hetzelfde moment als Eph. Hij was het niet gewend dat iemand hem in de val liet lopen.

SMEERLAP.

De Meester was woedend. Hij verhief zich en haalde uit naar Quinlan. Vanwege het zwaard kon hij geen blijvende schade aanrichten, maar hij viel de Geborene in elkaar gedoken aan en gooide hem tegen de boekenkast aan de andere kant.

Toen vloog hij weg als een zwart waas; terug door de grote zaal van de bibliotheek.

Quinlan richtte zich snel op en trok Eph met zijn vrije hand omhoog. Ze renden achter de Meester aan door de zaal en keken intussen uit naar Fet.

Eph hoorde een schreeuw, herkende die als van Nora, en rende een zijkamer in. Hij vond haar met zijn zaklantaarn. Er waren nog meer vampiers van de andere kant gekomen, en een van hen bedreigde Nora vanaf zijn positie boven op een boekenkast, terwijl twee anderen Fet met boeken bekogelden. Quinlan sprong vanaf een stoel naar de vampier boven op de kast. Met zijn vrije hand kreeg hij de hals van de vampier te pakken terwijl hij zijn zwaard erdoorheen haalde, en toen viel hij samen met het wezen tegen de volgende boekenkast aan. Dat stelde Nora in staat om achter de met boeken gooiende vampiers aan te gaan. Eph voelde de aanwezigheid van de Meester, maar kon hem met zijn zaklantaarn niet vinden. De vampiers fungeerden als afleidingsmanoeuvre, wist Eph, maar ze vormden ook een echte bedreiging. Hij rende door een gangpad dat evenwijdig liep met dat van Fet en Nora en kwam twee indringers tegen die door de deur aan de andere kant naar binnen waren gekomen.

Eph zwaaide met zijn zwaard, maar ze bleven niet staan. Ze kwamen op hem af en hij rende recht op hen af. Hij schakelde ze gemakkelijk uit – te gemakkelijk. Ze hadden alleen maar tot doel gehad hem bezig te houden. Eph kwam er nog een tegen die binnenkwam, maar voordat hij de vampier aanviel, keek hij om het eind van de rij naar Fet.

Fet maaide en hakte met zijn zwaard en schermde tegelijk zijn gezicht en ogen af tegen de boeken die naar hem werden gegooid.

Eph draaide zich om, ontweek de vampier die bijna bij hem aangekomen was en dreef zijn zwaard in de keel van het wezen. Er verschenen er weer twee bij de deur. Eph stond op het punt hen te lijf te gaan toen hij getroffen werd door een klap tegen zijn linkeroor. Hij draaide zich met zijn zaklantaarn om en zag een vampier die wijdbeens op de boekenkasten stond en boeken naar hem gooide. Eph wist dat hij daar weg moest.

Toen hij op het naderende tweetal offerstrigoi in hakte, zag Eph dat Quinlan langs de achterkant van de zaal rende. Quinlan duwde de boekengooier van de kast en gooide hem door de zaal – maar bleef toen staan. Hij keek in Fets richting. Eph zag dat en deed dat ook.

Hij zag Fets brede zwaard door de zoveelste aanvallende vampier snijden – net op het moment dat de Meester van de boekenkast boven hem naar beneden kwam en achter Fet landde. Fet was zich op de een of andere manier bewust van de Meester en probeerde zich met zijn zwaard naar hem om te draaien. Maar de Meester greep Fets rugzak vast en trok hem met een ruk omlaag. De rugzak gleed naar Fets ellebogen en hield zijn armen achter hem gekneld.

Fet had zich los kunnen schudden, maar dan had hij zijn rugzak moeten prijsgeven. Quinlan sprong van de boekenkast en rende op de Meester af. De Meester gebruikte de dikke, scherpe nagel van zijn klauwachtige middelvinger om de schouderriemen door te snijden en de rugzak van Fet los te maken, al bleef Fet erom vechten. Fet draaide zich om en deed een uitval naar de Meester en zijn rugzak, zonder oog te hebben voor het gevaar dat hij daarbij liep. De Meester ving hem met één hand op en gooide hem – zo gemakkelijk als een boek – recht naar Quinlan toe.

Ze botsten hard tegen elkaar.

Eph zag de Meester, die de zak met het boek in zijn hand had. Nora stond nu met getrokken zwaard tegenover hem aan het eind van haar rij. Wat Nora niet zag – maar de Meester en Eph wel – was dat twee vrouwelijke vampiers over de bovenkant van de boekenkasten achter haar aan kwamen rennen.

Eph riep naar Nora, maar ze bleef aan de grond genageld staan. De Meester mompelde iets. Eph riep opnieuw en rende tegelijk met zijn naar voren gestoken zwaard op de Meester af.

De Meester draaide zich behendig weg van Ephs aanval, maar Eph had een ander doel. Hij haalde niet met zijn zwaard uit naar het lichaam van de Meester, maar naar de doorgesneden riem van de rugzak, net onder de hand van de Meester. Hij wilde de Occido Lumen. Hij kreeg de loshangende riem te pakken en de rugzak viel op de bibliotheekvloer. Eph vloog in zijn vaart langs de uitwijkende Meester – en dat was genoeg om Nora’s trance te doorbreken. Ze draaide zich om en zag de strigoi boven haar die haar wilden aanvallen. Hun stekels schoten uit, maar Nora hield ze met haar zilveren zwaard op een afstand.

De Meester keek met woeste haat naar Eph. Eph was uit zijn evenwicht geraakt en kon gemakkelijk worden aangevallen – maar Quinlan begon overeind te komen. De Meester pakte de tas met boeken op voordat Eph dat kon doen en rende naar de achterdeur.

Quinlan stond rechtop. De Geborene keek nog even naar Eph, draaide zich toen om en rende de deur uit, achter de Meester aan. Hij had geen keus. Ze moesten dat boek hebben.

==

Gus hakte in op de bloedzuiger die door het souterrain op hem af rende en raakte het wezen nog een keer voordat het in elkaar zakte. Hij rende de trap op naar het leslokaal waar Joaquin was en trof hem op het bureau aan, met zijn hoofd op een opgevouwen deken. Hij zou diep in een narcotische slaap verzonken moeten zijn, maar zijn ogen waren open en staarden naar het plafond.

Gus wist het. Er waren geen duidelijke symptomen – daar was het te vroeg voor – maar hij kon zien dat Quinlan gelijk had. De combinatie van de bacteriële infectie, de pijnstillers en de vampierstekel hadden Joaquin in een staat van verdoving gebracht.

‘Adiós.’

Gus maakte hem af. Eén snelle haal met zijn zwaard, waarna hij stond te kijken naar de ravage die hij had aangericht, totdat de geluiden uit het gebouw hem weer in beweging brachten.

Buiten was de helikopter er weer. Gus hoorde schoten en wilde daar weg. Maar eerst rende hij de ondergrondse gangen in. Hij vernietigde twee vampiers die de pech hadden hem tegen te komen op zijn weg naar zijn energiekamer. Hij haalde alle batterijen uit hun laders en gooide ze in een zak met zijn lampen en nachtbrillen.

Hij was nu alleen – helemaal alleen. En zijn schuilplaats was bekend.

Hij maakte een Luma-lamp aan zijn vrije hand vast, stak zijn zwaard naar voren en ging op zoek naar nog meer bloedzuigers.

==

Eph liep naar een trap, op zoek naar een uitgang. Hij moest naar buiten.

Een deur kwam uit op een laadplatform met de vochtige koelte van de nachtlucht. Eph zette zijn zaklantaarn uit en probeerde zich te oriënteren. Geen vampiers; niet op dat moment. De helikopter was ergens aan de andere kant van de bibliotheek, boven het plein. Eph zette koers naar de onderhoudsgarage, waar Gus zijn grotere wapens had liggen. Ze stonden tegenover een enorme overmacht, en die gevechten van één tegen één werkten in het voordeel van de Meester. Ze hadden meer vuurkracht nodig.

Toen Eph van gebouw naar gebouw rende en aanvallen uit alle richtingen verwachtte, werd hij zich bewust van iets wat over de daken van de universiteitsgebouwen rende. Een wezen dat hem volgde. Eph ving alleen maar een glimp op van een silhouet, maar meer had hij ook niet nodig. Hij wist wie het was.

Toen hij de garage naderde, zag hij dat er binnen licht brandde. Dat betekende dat er een lamp was, en dat betekende weer dat er een mens was. Eph rende in de richting van de ingang en kwam zo dichtbij dat hij de garagedeur open kon zien staan. Hij zag de zilveren grille van een auto. Creems gele Hummer stond daar nog.

Eph had gedacht dat Creem allang weg zou zijn. Eph ging de hoek om en zag Creems onmiskenbare tonvormige silhouet. De man laadde gereedschap en batterijen achter in de Hummer.

Eph bewoog zich snel maar geruisloos, in de hoop dat hij de veel grotere man kon besluipen. Maar Creem was op zijn hoede, en hij draaide zich snel om en stond tegenover Eph. Hij pakte Ephs pols vast, greep zijn arm met het zwaard en drukte Eph tegen de Hummer.

Creem ging dicht voor Ephs gezicht staan, zo dichtbij dat Eph de hondensnoepjes in zijn adem kon ruiken en de kruimels op zijn zilveren kronen kon zien zitten. ‘Dacht je dat ik me buitenspel liet zetten door een lulletje met een bibliotheekkaart?’

Creem haalde uit met zijn enorme hand, die hij tot een vuist met zilveren knokkels had gebald. Toen hij die vuist in Ephs gezicht wilde pompen, rende een magere figuur vanaf de voorkant van de auto op hem af. De figuur greep zijn arm vast en dreef de grotere Creem naar de achterkant van de garage.

Hoestend van ademnood kwam Eph van de Hummer af. Creem vocht in de schaduw aan de achterkant tegen de indringer. Eph vond zijn zaklantaarn en zette hem aan.

Het was een vampier. Hij grauwde en graaide naar Creem, die alleen kon standhouden doordat hij al dat zilver op zijn vingers en die dikke zilveren kettingen om zijn hals had. De vampier siste en schommelde heen en weer. Hij haalde met zijn lange klauwvinger uit naar Creems dij en sneed hem. De pijn was zo hevig dat de topzware Creem door zijn eigen gewicht in elkaar zakte.

Eph richtte zijn zaklantaarn op het gezicht van de vampier. Het was Kelly. Ze had hem van Creem verlost omdat ze hem voor zichzelf wilde. De zaklantaarn deed haar daaraan denken en ze trok een grimas tegen het felle licht. Toen liet ze de gewonde Creem achter en ging ze op Eph af.

Eph zocht op de betonnen vloer van de garage naar zijn zwaard, maar kon het niet vinden. Hij greep in zijn rugzak naar zijn tweede zwaard, maar herinnerde zich dat hij het aan Quinlan had uitgeleend.

Hij had niets. Hij deinsde terug in de hoop met zijn voet tegen zijn gevallen zwaard te komen, maar dat gebeurde niet.

Kelly kwam ineengedoken op hem af, haar vampiergezicht een en al afwachtende extase. Nu zou ze haar Dierbare eindelijk te pakken krijgen.

En toen had die uitdrukking opeens plaatsgemaakt voor angst. Met half dichtgeknepen ogen keek ze langs Eph.

Quinlan was daar aangekomen. De Geborene ging naast Eph staan. Het zilveren zwaard in zijn hand had wit bloed op de punt.

Kelly begon hard te sissen. Haar hele lichaam was gespannen, klaar om met een grote sprong te ontsnappen. Eph wist niet welke woorden of geluiden de Geborene in haar hoofd stopte, maar ze leidden haar af en maakten haar woedend. Hij keek naar Quinlans andere hand en zag Fets rugzak niet. Het boek was weg.

Eph, die nu bij het voorportier van de Hummer stond, zag daarin de automatische wapens liggen die Gus aan Creem had geleverd. Terwijl Kelly door de Geborene in het nauw werd gedreven, stapte Eph in de Hummer. Hij pakte het dichtstbijzijnde wapen en sloeg de schouderriem om zijn onderarm. Hij stapte uit en schoot langs Quinlan op Kelly. Het machinegeweer kwam plotseling tot leven in zijn handen.

Hij miste haar met zijn eerste salvo. Nu kwam ze in beweging. Ze sprong omhoog en over het dak van de Hummer om zijn vuur te ontwijken. Eph liep vlug om de achterkant van de Hummer heen en schoot in het wilde weg. Hij achtervolgde de springende Kelly de garage uit en schoot op haar terwijl ze tegen de zijkant van het gebouw naar het dak omhoog rende. Toen was ze weg.

Eph ging meteen weer naar binnen, naar de achterkant, waar Creem was opgestaan en bij de Hummer probeerde te komen. Eph liep recht op hem af en hield het rokende wapen op de omvangrijke borst van de bendeleider gericht.

‘Wat stelt dit voor?’ schreeuwde Creem, terwijl hij omlaag keek naar het bloed op zijn gescheurde broekspijp. ‘Hoeveel van die bloedzuigers laat je voor je vechten?’

Eph keek Quinlan aan. ‘Wat is er gebeurd?’

De Meester. Hij is weggekomen. Ver weg.

‘Met de Occido Lumen.’

Fet en Nora kwamen naar binnen rennen. Buiten adem bogen ze zich diep voorover.

‘Let op hem,’ zei Eph tegen Quinlan, en toen sprong hij naar buiten om eventuele achtervolgers uit te schakelen. Maar die zag hij niet.

Hij ging weer naar binnen en zag dat Fet keek of Nora bloedwormen had. Ze probeerden nog steeds op adem te komen, doodmoe van de angst, het gevecht, de ontsnapping.

‘We moeten hier weg,’ zei Fet tussen het hijgen door.

‘De Meester heeft de Occido Lumen,’ zei Eph.

‘Is iedereen ongedeerd?’ zei Nora, die Creem achteraan zag staan met Quinlan. ‘Waar is Gus?’

Eph zei: ‘Heb je me gehoord? De Meester heeft het boek. Het is weg. We zijn verloren.’

Nora keek Fet aan en glimlachte. Fet maakte een zwierige beweging met zijn vinger en ze draaide zich om, zodat Fet de rits van haar rugzak kon losmaken. Hij haalde er een pakje oude kranten uit en maakte het los.

In het pak zat de zilverloze Occido Lumen.

‘De Meester heeft de Gutenberg-bijbel waaraan ik werkte,’ zei Fet. Hij glimlachte, meer om zijn eigen slimheid dan om het gunstige resultaat.

Eph moest het boek aanraken om zich ervan te overtuigen dat het echt was. Hij keek Quinlan vragend aan.

‘De Meester zal woedend zijn,’ zei Nora.

Fet zei: ‘Nee. Het ziet er heel goed uit. Ik denk dat hij blij zal zijn...’

‘Allemachtig,’ zei Eph. Hij keek Quinlan aan. ‘We moeten weg. Nu meteen.’

Quinlan greep Creem ruw bij zijn dikke nekvel vast.

‘Wat moet dat?’ vroeg Nora. Ze doelde op de ruwe behandeling die Creem van Quinlan kreeg.

Eph zei: ‘Creem is degene die de Meester hierheen heeft gebracht.’ Hij richtte het wapen even op de grote man. ‘Maar hij is van gedachten veranderd. Nu gaat hij ons helpen. Hij gaat ons naar het arsenaal brengen om de detonator te halen. Maar eerst moeten we de bom hebben.’

Fet pakte de Occido Lumen weer in en legde het boek in Nora’s rugzak terug. ‘Ik kan jullie daarheen brengen.’

Eph stapte achter het stuur en legde het machinegeweer op het brede dashboard. ‘Wijs de weg maar.’

‘Wacht,’ zei Fet, die naast hem ging zitten. ‘We moeten eerst Gus halen.’

De anderen sprongen erin en Eph startte de motor. De koplampen sprongen aan en lieten hun licht vallen op twee vampiers die hun kant uit kwamen. ‘Hou je vast!’

Hij trapte op het gaspedaal en vloog op de verraste strigoi af. Eph reed recht op ze in, en de wezens verdwenen zodra ze met de zilveren grille in contact waren gekomen. Hij ging naar rechts, van de weg af, over een kaal gazon, en hobbelde twee treden op om op een pad dat over het universiteitsterrein liep te komen. Fet nam het machinegeweer en draaide zijn raampje open, waarna hij half naar buiten klom. Hij sproeide met kogels op tweetallen of groepen strigoi die op hen af kwamen.

Eph ging de hoek van een van de grotere universiteitsgebouwen om en reed een oud fietsenrek kapot. Hij zag de achterkant van de bibliotheek en trapte weer op het gaspedaal. Hij ontweek een droge fontein en verpletterde twee achtergebleven vampiers. Toen kwam hij bij de voorkant van de bibliotheek uit en zag hij de helikopter boven het plein van de universiteit hangen.

Hij werd zo door die helikopter in beslag genomen dat hij pas op het laatste moment de lange en brede stenen trap zag die voor hem naar beneden leidde. ‘Hou je vast!’ riep hij opnieuw, zowel tegen Fet, die uit het raam hing, als tegen Nora, die achterin wapens aan het verplaatsen was.

De Hummer ging hard omlaag en stuiterde over de trap als een gele schildpad die omlaag hobbelde over een wasbord dat in een stand van vijfenveertig graden was gezet. Ze buitelden wild door het voertuig en Eph stootte zijn hoofd tegen het dak. Met een laatste dreun waren ze beneden, en Eph gooide het stuur om naar links, naar het standbeeld van de Denker dat voor het filosofiegebouw stond, dicht bij de plaats waar de helikopter had gehangen.

‘Daar!’ riep Fet. Hij zag Gus en zijn violette Luma-lamp achter het beeld vandaan komen, waar hij dekking had gezocht tegen het geweervuur uit de helikopter. De helikopter draaide zich nu naar de Hummer, en Fet bracht zijn wapen omhoog en probeerde met één hand op het toestel te schieten terwijl hij zich met zijn andere hand aan de dakrail van de Hummer vasthield. Eph reed op het beeld af en verpletterde nog een vampier voordat hij bij Gus tot stilstand kwam.

Fets geweer was leeg. Schoten uit de helikopter joegen hem weer naar binnen. Het machinegeweervuur miste de Hummer rakelings. Gus kwam aanrennen, zag Eph achter het stuur zitten, stak vlug zijn hand achter hem en zei tegen Nora: ‘Geef mij daar een van!’

Ze deed het, en Gus zette het machinegeweer aan zijn schouder en loste schoten op de helikopter – eerst één tegelijk om het doelwit onder schot te krijgen, en toen snelle salvo’s.

Er werd niet meer teruggeschoten, en Eph zag dat de helikopter zich terugtrok, snel draaide en toen zijn neus liet zakken en weg begon te vliegen. Maar het was te laat. Gus had de Stoneheart-piloot geraakt, en die was naar voren gezakt met zijn hand nog op de stuurknuppel.

De helikopter helde opzij en stortte naar beneden om op zijn zij terecht te komen op de hoek van het plein, waarbij een vampier werd verpletterd.

‘Fuck you,’ zei Gus, die hem zag neerstorten.

De helikopter barstte in vlammen uit. Opmerkelijk genoeg kroop er een vampier uit de wrakstukken, helemaal gehuld in vuur. Hij begon naar hen toe te lopen.

Gus legde hem neer met een enkel schot in het hoofd.

‘Instappen!’ riep Eph boven het galmen in zijn oren uit.

Gus keek in de Hummer. Hij voelde er veel voor om Eph te tarten door niet te doen wat hij zei. Eigenlijk wilde Gus daar blijven en alle bloedzuigers vernietigen die zich op zijn territorium hadden gewaagd.

Maar toen zag Gus dat Nora de loop van haar geweer tegen Creems hals gedrukt hield. Dat maakte hem nieuwsgierig.

‘Wat is er aan de hand?’ vroeg Gus.

Nora schopte haar deur open. ‘Stap nou maar in!’

==

Fet wees Eph de weg om in oostelijke richting door Manhattan te rijden, en daarna naar het zuiden en ten slotte weer naar het oosten, naar de waterkant. Geen helikopters; geen teken van iemand die hen volgde. De knalgele Hummer liep een beetje te veel in de gaten, maar ze hadden geen tijd om van voertuig te wisselen. Fet liet Eph zien waar hij hem ergens op een verlaten bouwterrein kon parkeren.

Ze liepen vlug naar de terminal van de veerboot. Fet had daar altijd een sleepboot liggen voor noodgevallen. ‘En dit zou je zo’n geval kunnen noemen,’ zei hij. Zodra ze aan boord waren, ging hij achter het roer staan en voer de ruwe East River op.

Eph had de bewaking van Creem overgenomen van Nora. Gus zei: ‘Nu moet iemand me dit maar eens uitleggen.’

Nora zei: ‘Creem spande samen met de Meester. Hij verried waar we waren. Hij haalde de Meester naar ons toe.’

Gus liep naar Creem toe, waarbij hij zich moest vasthouden aan de reling van de stampende sleepboot. ‘Is dat waar?’

Creem liet zijn tanden met zilveren kronen zien. Hij was eerder trots dan bang. ‘Ik heb een deal gemaakt, Mex. Een goeie.’

‘Je hebt die bloedzuigers naar mijn stek gehaald? Naar Joaquin?’ Gus hield zijn hoofd schuin en keek Creem van dichtbij aan. Zo te zien kon hij elk moment ontploffen. ‘Ze hangen verraders op, stuk stront. Of ze zetten ze voor een vuurpeloton.’

‘Nou, hombre, je moet weten dat ik niet de enige was.’

Creem glimlachte en wendde zich tot Eph. Gus keek zijn kant op, net als alle anderen. ‘Is er nog iets anders wat we niet weten?’ vroeg Gus.

Eph zei: ‘De Meester sprak met mij via je moeder. Hij bood me een deal aan voor mijn jongen. En ik was gek of zwak of hoe je het ook wilt noemen. Maar ik dacht er nog eens over na. Ik... ik hield alle mogelijkheden open. Ik weet nu dat het een heilloze weg was, maar...’

‘Dus je grote plan...’ zei Gus. ‘Je geniale idee om de Meester het boek aan te bieden als val... Dat was geen val.’

‘Toch wel,’ zei Eph. ‘Als het werkte. Ik speelde aan beide kanten. Ik was wanhopig.’

‘We zijn verdomme allemaal wanhopig,’ zei Gus, ‘maar wij zouden nooit onze eigen mensen verraden.’

‘Ik ben nu eerlijk. Ik wist dat het laakbaar was. En ik had nog geen besluit genomen,’ zei Eph.

Plotseling ging Gus hem te lijf met een zilveren mes. Quinlan kwam bliksemsnel tussenbeide, nog net op tijd. Hij hield Gus tegen door zijn handpalm tegen zijn borst te drukken.

Gus zei tegen Quinlan: ‘Laat me bij hem. Laat me hem meteen doodmaken.’

Meneer Goodweather heeft nog meer te zeggen.

Eph zette zich schrap tegen de beweging van de boot. In de verte kwam de punt van Roosevelt Island, met de vuurtoren, in zicht. Hij zei: ‘Ik weet waar de Zwarte Plaats is.’

Gus keek hem langs Quinlan aan. ‘Gelúl,’ zei hij.

‘Ik heb die plaats gezien,’ zei Eph. ‘Toen Creem me buiten westen had geslagen, had ik een visioen.’

‘Je had een dróóm?’ zei Gus. ‘Nou is hij eindelijk over de rand gegaan! Die kerel is knettergek!’

Eph moest toegeven dat het gek overkwam. Hij wist niet hoe hij hen kon overtuigen. ‘Het was een... een openbaring.’

‘Het ene moment een verrader, het volgende moment een profeet!’ zei Gus, die weer bij Eph probeerde te komen.

‘Luister nou,’ zei Eph. ‘Ik weet hoe dit klinkt. Maar ik heb dingen gezien. Er kwam een aartsengel naar me toe...’

‘Godallemachtig!’ zei Gus.

‘... met grote zilveren vleugels.’

Gus worstelde om hem weer aan te vliegen. Quinlan kwam tussenbeide, en deze keer probeerde Gus tegen de Geborene te vechten. Quinlan pakte het mes uit Gus’ hand zonder zijn botten te breken, brak toen het mes in tweeën en gooide de stukken overboord.

Gus, die zijn zere hand vasthield, ging als een geslagen hond een eindje bij Quinlan vandaan staan. ‘Laat hem doodvallen met zijn junkengezeik!’

Hij vocht met zichzelf, net als Jakob... net als elke leider die ooit voet op deze aarde heeft gezet. Onze echte leiders onderscheiden zich niet door het geloof, maar door twijfel. Door hun vermogen die twijfel te overwinnen.

‘De aartsengel... Die liet me zien...’ zei Eph. ‘Hij bracht me daarheen.’

‘Waar bracht hij je heen?’ vroeg Nora. ‘Naar de plaats. Waar is het?’

Eph was bang dat zijn visioen uit zijn geheugen zou wegzakken, zoals met dromen gebeurde. Maar het bleef helder in zijn bewustzijn zitten, al leek het Eph niet verstandig alles tot in details te herhalen. ‘Het is op een eiland. Een van vele eilanden.’

‘Een eiland? Waar?’

‘Dichtbij... maar ik heb het boek nodig om het zeker te weten. Ik kan het nu lezen. Daar ben ik zeker van. Ik kan het ontcijferen.’

‘Ja!’ zei Gus. ‘Breng hem het boek! Hetzelfde boek dat hij aan de Meester wilde geven! Geef het maar aan hem. Misschien zit Quinlan ook in het complot.’

Quinlan negeerde Gus’ beschuldiging.

Nora gaf Gus een teken dat hij stil moest zijn. ‘Hoe weet je dat je het kunt lezen?’

Eph kon dat niet uitleggen. ‘Ik weet het gewoon.’

‘Het is een eiland. Dat zei je.’ Nora kwam dichter bij hem. ‘Maar waarom? Waarom kreeg jij dat te zien?’

Eph zei: ‘Onze lotsbestemmingen – zelfs die van de engelen – worden ons in fragmenten gegeven. De Occido Lumen bevatte openbaringen die de meesten van ons hebben genegeerd. Ze zijn in een visioen aan een profeet verstrekt en daarna op een handvol verloren gegane kleitabletten gezet. Zo is het altijd gegaan: de aanwijzingen, de fragmenten, de manieren waarop Gods wijsheid door onwaarschijnlijke middelen tot ons kwam – visioenen, dromen, voortekenen. Ik denk dat God de boodschap stuurt maar het aan ons overlaat hem te ontcijferen.’

‘Je beseft zeker wel dat je ons vraagt af te gaan op een visioen dat jij hebt gehad,’ zei Nora tegen Eph. ‘Nadat je ons net hebt toegegeven dat je ons wilde bedriegen.’

‘Ik kan het jullie laten zien,’ zei Eph. ‘Ik weet dat jullie denken dat ik niet te vertrouwen ben, maar jullie kunnen me vertrouwen. Dat moeten jullie. Ik weet niet waarom... maar ik denk dat ik ons kan redden. Ik kan ons allemaal redden. Ook Zack. Door de Meester voor eens en altijd te vernietigen.’

‘Je bent knettergek,’ zei Gus. ‘Je was alleen maar een stomme klootzak, maar nou ben je ook nog knettergek! Hij heeft vast wat van die pillen geslikt die hij Joaquin heeft gegeven. Hij heeft het over een dróóm, jezus nog aan toe! Hij is een drugsverslaafde, en hij heeft nu een trip. Of anders heeft hij de bibbers. En wij moeten doen wat hij zegt? Na een droom over een stelletje éngelen?’ Gus hief zijn handen ten hemel. ‘Als jullie dat geloven, zijn jullie net zo gek als hij.’

Hij spreekt de waarheid. Of wat hij denkt dat de waarheid is.

Gus keek Quinlan aan. ‘Is dat hetzelfde als gelijk hebben?’

Fet zei: ‘Ik denk dat ik hem geloof.’ Eph werd getroffen door de edelmoedigheid van Vasiliy. ‘Dat teken aan de hemel dat we in het bloedkamp zagen, was volgens mij bestemd voor hem. Er is een reden waarom hij dat visioen had.’

Nu keek Nora naar Eph alsof ze hem nauwelijks kende. Voor zover ze nog intimiteit met hem had gevoeld, was dat nu weg; dat zag hij. Hij was nu een voorwerp, net als de Occido Lumen. ‘Ik denk dat we naar hem moeten luisteren.’

==

Belvedere Castle

==

ZACK ZAT OP de grote rots in de leefruimte van de sneeuwpanter, onder de takken van een dode boom. Hij voelde dat er iets aan de hand was. Iets vreemds. Het kasteel had de stemming van de Meester altijd weerspiegeld, ongeveer zoals weerinstrumenten reageerden op veranderingen in temperatuur en luchtdruk. Er was iets op komst. Zack wist niet hoe hij dat kon voelen, maar hij voelde het.

Het geweer lag over zijn schoot. Hij vroeg zich af of hij het zou moeten gebruiken. Hij dacht aan de sneeuwpanter die daar ooit had rondgeslopen. Hij miste dat dier, zijn vriend, en toch was de panter in zekere zin nog bij Zack. In hem.

Hij zag beweging buiten de wand van draadgaas. Er was in geen twee jaar een bezoeker in deze dierentuin geweest. Hij gebruikte het vizier van het geweer om de indringer te vinden.

Het was Zacks moeder en ze rende zijn kant op. Zack had haar vaak genoeg gadegeslagen om te weten dat ze nu opgewonden was. Ze vertraagde haar pas toen ze de panterkooi naderde en Zack daarin zag zitten. Drie voelers sprongen op alle vier de ledematen met haar mee, als kleine hondjes die hun baasje achterna renden wanneer het etenstijd was.

Die blinde vampiers waren nu haar kinderen. Niet Zack. Zo langzamerhand had Zack het gevoel dat zij niet meer degene van hen tweeën was die veranderd was – overgegaan in een vampier en niet meer behorend tot de levenden – maar dat hijzelf uit het normale bestaan was vertrokken. Dat hij degene was die met betrekking tot zijn moeder was doodgegaan en die nu naast haar voortleefde als een herinnering die haar was ontschoten, een geest in haar huis. Zack was de vreemde. De andere.

Toen hij haar in het vizier had, legde hij zijn wijsvinger even op de trekker, klaar om hem over te halen. Maar toen haalde hij zijn hand weg.

Hij liep naar buiten door de voederdeur aan de achterkant van de leefruimte en ging naar haar toe. Haar opwinding was iets subtiels. Zoals haar armen erbij hingen en haar vingers gespreid waren. Zack vroeg zich af waar ze vandaan kwam. En waar ging ze heen als de Meester haar erop uitstuurde? Zack was haar enige levende Dierbare – dus wie zocht ze dan? En waarom was ze nu opeens zo opgewonden?

Haar ogen waren rood en gloeiend. Ze wendde zich af en begon weg te lopen, waarbij ze de voelers bevelen gaf met haar ogen. Zack volgde haar met het geweer aan zijn zijde. Toen ze de dierentuin verlieten, zag Zack een grote groep vampiers – een regiment van het legioen dat om het kasteel van de Meester heen gelegerd was – tussen de bomen door naar de rand van het park rennen.

Er gebeurde iets. En de Meester had hem ontboden.

==

Roosevelt Island

==

EPH EN NORA wachtten op de boot, die aan de Queens-kant van Roosevelt Island had aangelegd, bij de noordelijke punt van Lighthouse Park. Creem zat op de achtersteven van de boot en keek naar hen en hun wapens. Aan de andere kant van de East River zag Eph de lichten van een helikopter tussen gebouwen, ergens in de buurt van Central Park.

‘Wat gaat er gebeuren?’ vroeg Nora hem. Ze had haar capuchon opgezet tegen de regen. ‘Weet jij dat?’

‘Nee,’ zei hij.

‘We zullen het redden, hè?’

‘Dat weet ik niet,’ zei Eph.

Nora zei: ‘Je wordt geacht ja te zeggen. Je moet me vertrouwen geven. Me laten geloven dat we dit kunnen.’

‘Ik denk dat we het kunnen.’

Nora voelde zich getroost door de kalmte in zijn stem. ‘En wat doen we met hem?’ vroeg ze. Ze bedoelde Creem.

‘Creem werkt mee. Hij brengt ons naar het arsenaal.’

Creem trok een verontwaardigd gezicht.

‘Want wat heeft hij anders nog?’ zei Eph.

‘Wat hebben wij anders nog?’ zei Nora meteen. ‘Gus’ schuilplaats is niet meer te gebruiken. Jouw plek bij de Forensische Dienst ook niet meer. En Fet heeft hier zijn schuilplaats en Creem weet daarvan.’

‘We hebben geen opties meer,’ zei Eph. ‘Al hebben we eigenlijk al die tijd maar twee opties gehad.’

‘En dat waren?’ zei Nora.

‘Weggaan of de vampiers vernietigen.’

‘Of sterven terwijl we dat proberen,’ voegde ze eraan toe.

Eph zag de helikopter weer opstijgen en in noordelijke richting over Manhattan vliegen. De duisternis zou hen niet voor vampierogen verborgen houden. Als ze terug zouden gaan, zou dat gevaarlijk zijn.

Stemmen. Gus en Fet. Eph zag Quinlan bij hen; hij had iets in zijn armen, als een biervat dat in dekzeil was gewikkeld.

Gus stapte als eerste in. ‘Proberen ze iets?’ vroeg hij aan Nora.

Nora schudde haar hoofd. Op dat moment besefte Eph dat ze daar was achtergelaten om hen beiden in de gaten te houden, alsof Creem en hij misschien zouden proberen weg te varen om de anderen op het eiland te laten stranden. Hij zag dat Nora zich schaamde omdat Gus dat nu aan Eph had laten weten.

Toen Quinlan aan boord ging, helde de boot over door zijn gewicht en dat van de bom. Toch zette hij hem met gemak op het dek. Daarmee bewees hij weer eens hoe ontzaglijk sterk hij was.

‘Nou, laat dat ding maar eens zien,’ zei Gus.

‘Als we er zijn,’ zei Fet, die vlug naar het besturingspaneel liep. ‘Ik wil het pak niet openmaken in de regen. Trouwens, als we in dat legerarsenaal willen komen, moeten we daar zijn als de zon opkomt.’

Gus ging op de vloer tegen de reling van de boot zitten. De nattigheid deerde hem niet. Hij ging op een zodanige manier zitten, met het geweer in zijn armen, dat hij Creem en Eph goed in het oog kon houden.

==

Ze liepen over de pier terug en Quinlan droeg de bom naar Creems gele Hummer. De eikenhouten urnen waren al eerder ingeladen.

Fet ging achter het stuur zitten en reed in noordelijke richting door de stad, op weg naar de George Washington Bridge. Eph vroeg zich af of ze op wegversperringen zouden stuiten, maar besefte toen dat de Meester nog steeds niet wist waar ze heen gingen. Tenzij...

Eph wendde zich tot Creem, die in een hoek van de achterbank zat. ‘Heb je de Meester over de bom verteld?’

Creem keek hem aan. Hij woog de voors en tegens af van een waarheidsgetrouw antwoord.

Dat heeft hij niet.

Creem keek Quinlan met grote ergernis aan en bevestigde daarmee dat Quinlan het goed had gezien.

Geen wegversperring. Ze reden over de brug naar New Jersey en volgden borden naar de Interstate 80 West. Eph had deuken in Creems zilveren grille gemaakt doordat hij een paar auto’s opzij moest duwen om de weg vrij te maken, maar ze stuitten niet op grote obstakels. Toen ze voor een kruispunt stonden en zich afvroegen welke kant ze op moesten, deed Creem een poging Nora’s wapen te grijpen en te vluchten, maar zijn lichaamsmassa maakte hem traag. Hij kreeg een por van Quinlans elleboog tegen zijn mond en liep daardoor deuken op in het zilver dat hij daar had, net als zijn Hummer.

Als hun voertuig onderweg was gezien, zou de Meester meteen hebben geweten waar ze waren. Maar de rivier, het verbod om stromend water over te steken, zou de achtervolgende slaven van de Meester hebben vertraagd, en misschien ook de Meester zelf. Op dit moment hoefden ze zich dus alleen zorgen te maken over de vampiers in New Jersey.

De Hummer was een brandstofverslinder, en de benzinemeter was al hard op weg naar het nulpunt. Het was ook een wedloop tegen de tijd, want ze moesten bij het arsenaal zijn wanneer de zon opkwam en de vampiers sliepen. Quinlan dwong Creem te praten, hun de weg te wijzen.

Ze verlieten de grote weg, richting Picatinny. Alle vijfentwintighonderd hectare van het enorme legercomplex waren omheind. Creems manier om binnen te komen hield in dat ze in het bos zouden parkeren en een kleine kilometer door een moeras zouden lopen.

‘Daar hebben we geen tijd voor,’ zei Fet. De Hummer was inmiddels aan zijn laatste liters benzine bezig. ‘Waar is de hoofdingang?’

‘Moeten we niet op het daglicht wachten?’ vroeg Nora.

‘Dat komt vanzelf wel. We kunnen niet wachten.’ Hij draaide Ephs raam omlaag en wees naar het machinegeweer. ‘Daar gaan we dan.’

Hij nam de afslag en reed recht op de poort af, naar het bord met: PICATINNY-ARSENAAL MILITAIR CENTRUM VOOR OPSLAG VAN WAPENS EN MUNITIE. Ze kwamen langs een gebouw met CONTROLE BEZOEKERS. Er kwamen vampiers uit het wachthok, en Fet verblindde hen met groot licht alvorens hen met de zilveren grille te rammen. Ze vielen om als vogelverschrikkers. Degenen die de vernietigende Hummer wisten te ontwijken, dansten in de kogelregen uit Ephs machinegeweer, waarmee hij schoot vanuit zittende positie, uit het passagiersraam hangend.

De vampiers zouden aan de Meester doorgeven waar Eph was, maar de komende dageraad – het begon net licht te worden achter de zwarte wolken – gaf hun een paar uur voorsprong.

Ze hadden dan nog wel te maken met de menselijke bewakers, van wie er een paar uit het bezoekerscentrum kwamen nadat de Hummer voorbij was gereden. Ze renden naar hun eigen wagens terwijl Fet een hoek omging. Het leek net of ze door een klein stadje reden. Creem wees de weg naar het onderzoeksgedeelte, waar hij detonators en lonten verwachtte te vinden. ‘Hier,’ zei hij, toen ze een blok van lage gebouwen zonder opschrift naderden. De Hummer kuchte, bokte en hield ermee op, en Fet liet de auto uitrijden, een parkeerterreintje op, en stopte daar. Ze sprongen eruit. Quinlan trok Creem als een lading wasgoed uit de auto en duwde de Hummer vervolgens onder een carport die niet goed zichtbaar was vanaf de weg. Hij maakte de achterkant open en tilde de atoombom eruit alsof het een stuk bagage was. Intussen pakten alle anderen, behalve Creem, een wapen.

Achter de deur, die niet op slot zat, bevond zich een onderzoeksruimte, waar blijkbaar een hele tijd niets was gebeurd. De lichten deden het nog, en alles zag er leeggehaald uit, alsof een warenhuis al zijn goederen in de uitverkoop had gedaan, inclusief de schappen waarop ze hadden gelegen. Alle dodelijke wapens waren meegenomen, maar op bureaus en tekentafels lagen nog niet-dodelijke wapens en onderdelen.

‘Waar moeten we naar uitkijken?’ vroeg Eph.

Quinlan legde het pak neer. Fet haalde het dekzeil eraf. De atoombom zag eruit als een klein vat: een zwarte cilinder met gespriemen over de zijkanten en over het deksel. Op de riemen stonden Russische letters. Uit de bovenkant stak een bosje draden.

‘Is dat het?’ vroeg Gus.

Eph keek naar de bos dikke, samengevlochten draden die onder het deksel vandaan kwamen. ‘Weet je zeker dat dit ding werkt?’ vroeg hij aan Fet.

‘Niemand kan dat absoluut zeker weten, totdat het ding een paddenstoelwolk maakt,’ zei Fet. ‘Het is er eentje van één kiloton. Dat is weinig voor een kernwapen, maar genoeg voor wat wij ermee van plan zijn. Hij maakt gebruik van kernsplijting, en dat is niet zo efficiënt. Er zit plutonium in. Dit ding schakelt alles uit tot ongeveer een kilometer in de omtrek.’

‘Als je hem tot ontploffing kunt brengen,’ zei Gus. ‘Hoe kunnen we Russische en Amerikaanse onderdelen met elkaar combineren?’

‘Hij werkt door implosie. Het plutonium is als kogels op de kern gericht. Het zit er allemaal al in. We hoeven alleen nog de schokgolf op gang te brengen.’

‘Iets met vertraging,’ zei Nora.

‘Precies,’ zei Fet.

‘En daarvoor moet je improviseren. We hebben niet veel tijd.’ Ze keek Gus aan. ‘Kun jij ons aan een andere auto helpen? Misschien twee?’

Gus knikte. ‘Gaan jullie maar met de draadjes van die atoombom aan het werk. Dan doe ik dat met de draadjes van een paar auto’s.’

‘Dan blijft er nog één ding over,’ zei Nora.

Ze liep naar Eph toe en deed haar rugzak af.

Ze gaf hem de rugzak. De Occido Lumen zat erin.

‘Goed,’ zei Eph, onder de indruk nu het zover was. Fet was al tussen weggegooid materiaal aan het zoeken. Quinlan stond bij Creem. Eph vond een deur die naar een gang met kantoorkamers leidde en koos er een zonder persoonlijke bezittingen. Een bureau, een stoel, een archiefkast en een leeg whiteboard dat zich over een hele muur uitstrekte.

Hij haalde de Occido Lumen uit Nora’s rugzak en legde hem op het gehavende bureau. Eph haalde diep adem en probeerde helderheid in zijn hoofd te krijgen, en toen sloeg hij de eerste bladzijden op. Het boek voelde heel gewoon aan, heel anders dan het magische voorwerp in zijn droom. Hij sloeg de bladen langzaam om en bleef rustig toen er in het begin niets gebeurde: geen bliksemschichten van inspiratie of openbaring. Het zilver op de verluchte bladzijden zag er in het tl-licht nogal dof uit, en de tekst was nietszeggend en levenloos. Hij onderzocht de symbolen door de bladzijde met zijn vingertoppen aan te raken.

Nog steeds niets. Hoe was dat mogelijk? Misschien was hij gewoon te nerveus, te opgefokt. Nora verscheen in zijn deuropening, gevolgd door Quinlan. Hij schermde zijn ogen met zijn handen af om hen niet te zien; hij wilde alles buitensluiten, vooral zijn eigen twijfels. Hij sloot het boek en ook zijn ogen en probeerde zich te dwingen tot rust te komen. De anderen moesten maar denken wat ze wilden. Hij keerde zich naar binnen. Hij concentreerde zich op Zack, zijn zoon die hij uit de klauwen van de Meester wilde bevrijden. En op manieren om een eind aan de duisternis op aarde te maken. En op de hogere engelen die door zijn hoofd rondvlogen.

Hij deed zijn ogen open en ging rechtop zitten. Vol vertrouwen opende hij het boek. Hij nam alle tijd voor de tekst. Bestudeerde de illustraties die hij al honderd keer eerder had bekeken. Het was niet zomaar een droom, zei hij tegen zichzelf. Hij geloofde hierin. Tegelijk gebeurde er niets. Er was iets mis; er was iets niet in de haak. De Occido Lumen hield al zijn geheimen vast.

‘Probeer anders eerst wat te slapen,’ opperde Nora. ‘Misschien komt het dan via je onderbewustzijn binnen.’

Eph glimlachte. Hij stelde haar bemoediging op prijs, want hij had spot verwacht. De anderen wilden dat hij slaagde. Ze hadden het nodig dat hij slaagde. Hij mocht hen niet teleurstellen.

Eph keek Quinlan aan, in de hoop dat de Geborene iets wist of ideeën had.

Het komt wel.

Die woorden lieten Eph meer aan zichzelf twijfelen dan ooit. Quinlan had geen idee, niets anders dan geloof, geloof in Eph, terwijl Ephs eigen geloof verflauwde. Wat heb ik gedaan? dacht hij. Wat moeten we nu doen?

‘We laten je alleen,’ zei Nora. Ze liep achteruit en sloot de deur.

Eph schudde zijn wanhoop van zich af. Hij leunde in de stoel achterover, liet zijn handen op het boek rusten en sloot zijn ogen, wachtend tot er iets gebeurde.

==

Hij zakte weg, maar werd steeds weer wakker. Het lukte hem niet zijn dromen te sturen. Er kwam niets bij hem op. Hij probeerde nog twee keer de tekst te lezen, en toen gaf hij het op en klapte hij het boek dicht. Hij was bang voor wat hij de anderen zou moeten vertellen.

Fet en Nora keken om, zagen zijn gezicht en zijn houding en wisten dat hij niets had ontdekt. Eph had geen woorden. Hij wist dat ze begrepen hoe ellendig en gefrustreerd hij zich voelde, maar dat maakte zijn mislukking niet acceptabeler.

Gus kwam binnen en schudde regen van zijn jasje. Hij liep langs Creem, die bij Quinlan en de atoombom op de vloer zat.

‘Ik heb twee wagens voor ons,’ zei Gus. ‘Een grote gesloten legerjeep en een Explorer.’ Hij keek Quinlan aan. ‘We kunnen de zilveren grille op de jeep zetten, als je me wilt helpen. Ze rijden, maar ik geef geen garantie. We zullen onderweg benzine moeten overhevelen, of anders een pompstation moeten vinden dat nog werkt.’ Hij keek Fet aan.

Fet hield het apparaat omhoog waaraan hij had gewerkt. ‘Ik weet alleen dat dit een regenbestendig lont is dat je met de hand in werking kunt stellen. Onmiddellijk of met vertraging. Je haalt gewoon deze schakelaar over.’

‘Hoelang is de vertraging?’ vroeg Gus.

‘Dat weet ik niet. Op dit moment moeten we nemen wat we kunnen krijgen. De draadverbindingen zien er goed uit.’ Fet haalde zijn schouders op om te kennen te geven dat hij had gedaan wat hij kon. ‘Nu hebben we alleen nog een bestemming nodig.’

Eph zei: ‘Het kan niet anders of ik doe iets verkeerd. Het is iets wat we zijn vergeten of... iets wat ik gewoon niet weet.’

Fet zei: ‘We hebben niet veel daglicht meer. Als het donker wordt, komen ze op ons af. We moeten hier in elk geval vandaan.’

Eph knikte vlug en pakte het boek vast. ‘Ik weet het niet. Ik weet niet wat ik jullie moet vertellen.’

Gus zei: ‘We zijn verloren. Dat vertel je ons.’

Nora zei tegen Eph: ‘Heb je niets in het boek ontdekt? Zelfs niet...’

Eph schudde zijn hoofd.

‘En dat visioen? Je zei dat het een eiland was.’

‘Een van tientallen eilanden. Alleen al in de Bronx zijn er meer dan twaalf, en in Manhattan een stuk of acht, en zes in Staten Island... Misschien aan het begin van een gigantisch meer.’ Eph zocht in zijn vermoeide geest. ‘Meer weet ik niet.’

‘Misschien kunnen we wat stafkaarten vinden,’ zei Nora. ‘Hier ergens.’

Gus lachte. ‘Ik moet wel gek zijn, dat ik hierin meega, dat ik een gekke laffe verrader vertrouw. Ik zou je moeten doden, dan was ik van die hele ellende verlost.’

Eph merkte dat Quinlan weer stil was, zoals gewoonlijk. De Geborene stond geduldig met zijn armen over elkaar te wachten tot er iets gebeurde. Eph wilde naar hem toe gaan en tegen hem zeggen dat zijn geloof in Eph misplaatst was.

Fet kwam tussenbeide voordat Eph nog iets kon zeggen. ‘Luister,’ zei hij. ‘Na alles wat we hebben doorgemaakt – en nog steeds doormaken – kan ik jullie niets vertellen wat jullie nog niet weten. Ik wil alleen dat jullie nog even aan de oude man terugdenken. Vergeet niet dat hij is gestorven voor dat ding dat je daar in handen hebt. Hij heeft zich opgeofferd opdat wij het zouden hebben. Ik zeg dit niet om je onder grotere druk te zetten. Ik zeg dit om de druk weg te nemen. Voor zover ik kan zien, is de druk nu weg. We zijn op het eind. We hebben niets meer. Het is aan jou. Wij staan achter je, wat er ook gebeurt. Ik weet dat je aan je jongen denkt; ik weet dat het aan je vreet. Maar denk nu eens even aan de oude man. Graaf diep in je geest. Als daar iets is, zul je het vinden – dan vind je het nu.’

Eph probeerde zich voor te stellen dat professor Setrakian daar nu bij hen zou zijn, gekleed in zijn tweedpak, leunend op zijn overdreven grote wandelstok met wolfskop, de stok waarin zijn zilveren zwaard verborgen zat. De vampierkenner en vampiermoordenaar. Eph sloeg het boek open. Hij herinnerde zich de enige keer dat Setrakian die bladzijden had kunnen aanraken en lezen, het boek waarnaar hij tientallen jaren had gezocht. Dat was kort na de veiling geweest. Eph keek naar de illustratie die Setrakian hun had laten zien. De illustratie besloeg twee bladzijden en vormde een complexe mandala in zilver, zwart en rood. Over de illustratie had Setrakian op overtrekpapier de contouren van een aartsengel met zes ledematen gelegd.

De Occido Lumen was een boek over vampiers – niet, besefte Eph, een boek voor vampiers. Het boek had een zilveren omslag en zilveren randen om het uit de handen van de gevreesde strigoi te houden. Er was alles in het werk gesteld om het vampierbestendig te maken.

Eph dacht weer aan zijn visioen... dat hij het boek op het bed in de buitenlucht had gevonden...

Het was bij daglicht geweest...

Eph liep naar de deur. Hij maakte hem open, stapte het parkeerterrein op en keek naar de kolkende donkere wolken die de bleke bol van de zon begonnen uit te wissen.

De anderen volgden hem naar buiten, de schemering in, behalve Quinlan, Creem en Gus, die bij de deur bleven staan.

Eph negeerde hen en richtte zijn blik op het boek in zijn handen. Zonlicht. Zelfs wanneer vampiers de zilverbescherming van de Occido Lumen konden omzeilen, konden ze het boek nooit bij natuurlijk ultraviolet licht lezen, want dat was dodelijk voor hun virus.

Hij opende het boek en hield de bladzijden naar de verblekende zon, als een gezicht dat genoot van de laatste warmte van de dag. De tekst nam een nieuw leven aan, sprong van het oude papier. Eph bladerde naar de eerste illustratie, waarvan het ingelegde zilverdraad fonkelde. De hele afbeelding straalde van een nieuw leven.

Hij zocht vlug in de tekst. Woorden verschenen achter woorden, alsof ze met onzichtbare inkt waren geschreven. Watermerken veranderden de aard van de illustraties, en er doken gedetailleerde figuren op achter pagina’s die eerst alleen maar tekst hadden bevat. Een nieuwe laag inkt reageerde op het ultraviolette licht...

De mandala van twee pagina’s, gezien in direct zonlicht, toonde het beeld van de aartsengel, die delicaat getekend was en zilverig afstak tegen het oude papier.

De Latijnse tekst vertaalde zichzelf niet op magische wijze, zoals in zijn droom was gebeurd, maar de betekenis werd duidelijk. Het meest verhelderend was een figuur dat naar voren kwam in een biohazardteken, met punten binnen de bloem als punten op een kaart.

Op een andere pagina waren bepaalde letters naar voren gehaald, die samen een woord vormden dat merkwaardig was maar hem toch bekend voorkwam:

A H S U D A G U-W A H.

Eph las vlug. De informatie sprong door zijn ogen naar zijn hersenen. Het bleke zonlicht werd snel zwakker, evenals de extra informatie in het boek. Er was nog zoveel te lezen en te leren. Maar voorlopig had Eph genoeg gezien. Zijn handen beefden nog steeds. De Occido Lumen had hem de weg gewezen.

==

Eph liep langs Fet en Nora naar binnen. Hij voelde zich niet opgelucht en niet opgewonden, maar hij trilde nog als een stemvork.

Eph keek Quinlan aan, die het aan zijn gezicht zag.

Zonlicht. Natuurlijk.

De anderen wisten dat er iets was gebeurd. Behalve Gus, die sceptisch bleef.

‘Nou?’ zei Nora.

Eph zei: ‘Ik ben nu klaar.’

‘Klaar waarvoor?’ zei Fet. ‘Klaar om ergens heen te gaan?’

Eph keek Nora aan. ‘Ik heb een kaart nodig.’

Ze rende naar de kantoren. Ze hoorden haar laden dichtgooien.

Eph stond daar als iemand die van een elektrische schok herstelde. ‘Het was het zonlicht,’ legde hij uit. ‘Ik las de Occido Lumen in natuurlijk zonlicht. Het was net of de bladzijden zich voor me openden. Ik zag alles... of zou alles hebben gezien, als ik meer tijd had gehad. De oorspronkelijke Indiaanse naam voor deze plaats was “Verbrande Aarde”. Maar ze hadden hetzelfde woord voor “verbrand” als voor “zwart”.’

Oscura. Donker.

‘Tsjernobyl, de mislukte aanslag – de simulatie,’ zei Fet. ‘Dat stelde de Ouden gerust, omdat “Tsjernobyl” “Zwarte Aarde” betekent. En ik zag een Stoneheart-ploeg opgravingen doen bij een geologisch actief gebied van warme bronnen bij Reykjavik. Dat gebied wordt “Zwart Meer” genoemd.’

‘Maar er staan geen coördinaten in het boek,’ zei Nora.

‘Omdat het onder water was,’ zei Eph. ‘In de tijd dat Ozryels resten werden weggegooid, lag die plaats onder water. De Meester is pas honderden jaren later bovengekomen.’

De jongste. De laatste.

Een triomfkreet, en toen kwam Nora teruggerend met een pak grote stafkaarten van het noordoosten van de Verenigde Staten, met stratenkaarten van cellofaan daaroverheen.

Eph bladerde naar de staat New York. Het bovenste deel van de kaart besloeg ook het zuidelijke deel van Ontario in Canada.

‘Lake Ontario,’ zei hij. ‘Hier in het oosten.’ Bij de monding van de rivier de Saint Lawrence, ten oosten van Wolf Island, lag een groep kleine, niet met naam genoemde eilanden. Die groep werd in de volksmond ‘Thousand Islands’ genoemd. ‘Daar is het. Een van die eilanden. Voor de kust van New York.’

‘De begraafplaats?’ vroeg Fet.

‘Ik weet niet hoe het eiland tegenwoordig heet. De oorspronkelijke Indiaanse naam voor het eiland was Ahsu˛dagu˛-wah. Dat is een woord uit de Onondaga-taal en het betekent zoiets als “Donkere Plaats” of “Zwarte Plaats”.’

Fet schoof de wegenkaart onder Ephs handen vandaan en vouwde hem terug naar New Jersey.

‘Hoe vinden we het eiland?’ vroeg Nora.

Eph zei: ‘Het heeft ongeveer de vorm van een biohazardteken, als een bloem met drie bloemblaadjes.’

Fet zette vlug een koers uit van New Jersey naar Pennsylvania, en vervolgens in noordelijke richting naar de bovenkant van de staat New York. Hij scheurde de bladzijden eruit. ‘De Interstate 80 naar het westen, naar de Interstate 81, en dan naar het noorden. Dan komen we bij de Saint Lawrence.’

‘Hoe ver is het?’ vroeg Nora.

‘Ongeveer vijfhonderd kilometer. Dat kunnen we in vijf of zes uur doen.’

‘Misschien wel als we over normale snelwegen reden,’ zei Nora, ‘maar ik heb het gevoel dat het niet zo gemakkelijk zal gaan.’

‘De Meester komt erachter in welke richting we gaan. Hij zal proberen ons de pas af te snijden,’ zei Fet.

‘We moeten gaan,’ zei Nora. ‘We hebben toch al bijna geen voorsprong.’ Ze keek de Geborene aan. ‘Kun je de bom in de...’

Toen haar stem wegzakte, keken de anderen geschrokken om. Quinlan stond naast de uitgepakte bom, maar Creem was weg.

Gus rende naar de deur. ‘Wat...?’ Hij kwam terug naar de Geborene. ‘Heb je hem laten wegkomen? Ik heb hem hierbij gehaald – ik zou hem afmaken.’

We hebben hem niet meer nodig. En toch kan hij nog van nut voor ons zijn.

Gus staarde hem aan. ‘Hoe dan? Die vuile rat verdient het niet dat hij in leven blijft.’

Nora zei: ‘En als ze hem te pakken krijgen? Hij weet te veel.’

Hij weet precies genoeg. Geloof me.

‘Precies genoeg?’

Om de Meester bang te maken.

Nu begreep Eph het. Hij zag het even duidelijk als hij de symboliek in de Occido Lumen had gezien. ‘De Meester komt hierheen; dat staat vast. We moeten hem uitdagen. Hem bang maken. De Meester doet alsof hij boven alle emoties verheven is, maar ik heb meegemaakt dat hij zich kwaad maakte. Al sinds Bijbelse tijden is hij een wraakzuchtig wezen. Dat is niet veranderd. Als hij zijn rijk emotieloos regeert, heeft hij alles volledig onder controle. Dan is hij efficiënt en rationeel en ziet hij alles. Maar als hij rechtstreeks wordt uitgedaagd, maakt hij fouten. Dan handelt hij overijld. Vergeet niet: hij is al bezeten van bloeddorst sinds hij Sodom en Gomorra belegerde. Toen heeft hij, in de ban van een moorddadige manie, een medeaartsengel vermoord. Hij ging door het lint.’

‘Je wílt dat de Meester hem vindt?’

‘We willen dat de Meester weet dat we de atoombom hebben en dat we die bom tot ontploffing kunnen brengen. En dat we de locatie van de Zwarte Plaats weten. We moeten een overdreven reactie van de Meester uitlokken. Wij hebben nu de overhand. Het is nu de beurt van de Meester om wanhopig te zijn.’

Om bang te zijn.

Toen stapte Gus naar Eph toe. Hij ging dicht bij hem staan en probeerde Eph te lezen zoals Eph het boek had gelezen. Hij nam de maat van de man. Gus had een doosje met rookbommen in zijn hand, enkele van de niet-dodelijke wapens die de vampiers hadden laten liggen.

‘Dus nu moeten we de man beschermen die ons allemaal een dolkstoot in de rug heeft gegeven,’ zei Gus. ‘Ik kan je niet volgen. En ik begrijp dit alles niet, niets van dit alles, vooral het feit dat je dat boek kunt lezen. Waarom jij? Van ons allemaal.’

Eph gaf antwoord in alle eerlijkheid en oprechtheid. ‘Ik weet het niet, Gus, maar ik denk dat het een van de dingen is waar ik nog achter zal komen.’

Gus had niet zo’n argeloos antwoord verwacht. Hij zag in Ephs ogen de blik van een man die bang was en zich ook bij zijn lot neerlegde, waarheen dat lot hem ook zou leiden.

Gus was er nog niet aan toe om de vredespijp te roken, maar hij wilde zich wel vastleggen op de laatste etappe van deze reis. ‘Ik denk dat we daar allemaal achter zullen komen,’ zei hij.

‘Vooral de Meester,’ zei Fet.

==

De Donkere Plaats

==

DE KEEL WAS diep in de aarde onder de koude Atlantische Oceaan begraven. Het slik eromheen was zwart geworden door het contact ermee, en daar in de buurt kon niets groeien of leven.

Datzelfde gold voor alle andere plaatsen waar resten van Ozryel waren begraven. Het engelenvlees bleef onbedorven en onveranderd, maar het bloed sijpelde in de aarde en verspreidde zich langzaam. Het bloed had een eigen wil. Het bewoog zich blindelings en instinctief naar boven, verplaatste zich over de aarde, onttrokken aan de zon, op zoek naar een gastheer. Zo werden de bloedwormen geboren. Die hadden het restant van het menselijke bloed in zich. Het kleurde hun weefsel en leidde hen naar de geur van hun mogelijke gastheer. Maar ze droegen ook de wil van hun oorspronkelijke vlees met zich mee. De wil van de armen, de vleugels, de keel...

De dunne lichamen legden blindelings wriemelend de grootste afstanden af. Veel van de wormen stierven: onvruchtbare afgezanten, verzengd door de genadeloze warmte van de aarde of tegengehouden door een geologisch obstakel waar ze niet omheen konden. Ze dwaalden allemaal af van hun geboorteplaatsen. Sommige werden zelfs over de aarde vervoerd door dieren of insecten die daar niets van wisten. Uiteindelijk vonden ze een gastheer – en ze groeven zich als een plichtsgetrouwe parasiet diep in het vlees. In het begin deed de pathogene stof er weken over om de wil en het weefsel van het besmette slachtoffer te kapen. Zelfs parasieten en virussen leren met vallen en opstaan – en leren deden ze. Bij het vijfde lichaam van een menselijke gastheer kregen de Ouden de kunst onder de knie om in leven te blijven en de gastheer over te nemen. Ze breidden hun domein uit door middel van besmetting, en ze leerden zich aan de nieuwe, aardse regels van het spel te houden.

En ze werden daar ware meesters in.

De jongste, de laatste die geboren werd, was de Meester, de keel. Gods grillige woorden brachten de aarde en de zee in beweging en lieten ze met elkaar botsen en het land opstuwen dat de geboorteplaats van de Meester werd. Het was een schiereiland en honderden jaren later een eiland.

De dunne wormen die uit de keel kwamen, waren van hun plaats van oorsprong gescheiden en dwaalden het verst, want op dat nieuwgevormde land waren nog nooit mensen geweest. Het was nutteloos en moeilijk om te proberen een lagere levensvorm op te kweken en te beheersen, zoals een wolf of een beer. Hun capaciteiten waren beperkt, en hun synapsen waren vreemd en van korte duur. Elk van die invasies bleek vruchteloos te zijn, maar elke les die één parasiet leerde, werd ook geleerd door de geest van de hele zwerm. Algauw was er nog maar een handjevol over, verspreid en ver verwijderd van de geboorteplaats: blind, verdwaald en zwak.

Onder een kille herfstmaan sloeg een jonge Iroquois-krijger zijn kamp op. Dat deed hij op een stukje aarde dat tientallen kilometers bij de geboorteplaats van de keel vandaan lag. Hij was een Onondage – een hoeder van het vuur – en toen hij op de grond ging liggen, begroef één enkele dunne worm zich in zijn hals.

De man werd wakker van pijn en greep meteen naar de wond. Omdat de worm er nog niet helemaal in begraven was, kon hij het achtereind vastpakken. Hij trok met al zijn kracht, maar het ding spartelde en wriemelde en glipte uiteindelijk tussen zijn vingers vandaan om zich in het spierweefsel van de hals te begraven. De pijn was ondraaglijk, als een langzame, brandende steek. De worm werkte zich door zijn keel en borst heen en verdween ten slotte onder zijn linkerarm, waar het wezen blindelings de bloedsomloop van de indiaan ontdekte.

Toen de parasiet het lichaam overnam, ontstond er koorts, en die hield bijna twee weken stand en verdroogde het lichaam van de gastheer. Maar zodra de overname compleet was, zocht de Meester zijn toevlucht in de donkere grotten en het koude, behaaglijke vuil daarin. Hij ontdekte dat om duistere redenen de bodem waarin hij het lichaam van zijn gastheer overnam de meeste vertroosting kon bieden, en dus droeg hij overal een klompje aarde met zich mee. Inmiddels vermenigvuldigden de wormen zich in de bloedsomloop van de gastheer. Ze drongen door tot alle organen en haalden daar voeding uit. De huid van de gastheer werd strak en bleek en stond nu in scherp contrast met zijn stamtatoeages en uitgehongerde ogen, die door het derde ooglid werden versluierd en fel oplichtten in het schijnsel van de maan. Er gingen enkele weken zonder ook maar enige voeding voorbij, maar ten slotte stuitte hij kort voor de dageraad op een groep Mohawk-jagers.

De Meester had nog geen sterke greep op zijn gastheer, maar het gebrek aan vechtcapaciteiten van de gastheer werd gecompenseerd door zijn dorst. De volgende keer verliep de overgang sneller: tal van wormen die via de natte steken in ieder slachtoffer binnendrongen. Al waren de aanvallen stuntelig en nauwelijks afgewerkt, ze bereikten hun doel. Twee van de jagers vochten dapper en richtten met hun tomahawks grote schade aan op het lichaam van de bezeten Onondaga-krijger. Maar uiteindelijk, terwijl dat lichaam langzaam doodbloedde in de aarde, namen de parasieten de lichamen van zijn belagers over, en algauw had de bende zich vermenigvuldigd. De Meester bestond nu uit drie personen.

Door de jaren heen leerde de Meester zijn vaardigheden en tactieken te gebruiken om in het geheim te werk te kunnen gaan. Het land werd bevolkt door vurige krijgers en de Meester kon zich alleen verbergen in grotten en spelonken die goed bekend waren bij jagers en vallenzetters. De Meester stuurde zijn wil maar heel zelden naar een nieuw lichaam, en dan nog alleen wanneer het postuur of de kracht van een nieuwe gastheer zijn begeerte opriep. En door de jaren heen werd hij een steeds grotere legende. De Algonquian-indianen noemden hem de wendigo.

Hij wilde graag in contact komen met de Ouden, wier bestaan hij voelde en die hun empathische baken over de oceaan uitzonden. Maar telkens wanneer hij probeerde water over te steken, schoot zijn menselijke lichaam tekort en kreeg hij een beroerte, hoe groot zijn macht over het bezette lichaam ook was. Was hij gebonden aan de plaats waar zijn ledematen uit elkaar waren getrokken? Zat hij gevangen binnen de stromende armen van de rivier de Yarden? Was het een geheime alchemie, een afschrikmiddel dat door de vinger van God op zijn voorhoofd was geschreven? Die regel en vele andere zou hij leren in al de jaren dat hij bestond.

Hij ging naar het noordwesten, op zoek naar een route die naar het ‘andere land’ leidde, het continent waar de Ouden gedijden. Hij voelde hun roep – en de aandrang in hem groeide en hield hem op de been gedurende de zware tocht van de ene rand van het continent naar de andere.

Hij bereikte de onverbiddelijke oceaan vanaf het bevroren land in het uiterste noordwesten, waar hij joeg en zich voedde met de bewoners van die koude woestenij, de Unangam. Het waren mensen met smalle ogen en een gebruinde huid, en ze droegen dierenvellen om warm te blijven. Toen de Meester in de geest van zijn slachtoffers doordrong, ontdekte hij dat er een oversteek was naar een groot land aan de andere kant van de zee. Er was een plaats waar de kusten elkaar bijna aanraakten, als uitgestoken handen die naar elkaar reikten. Hij verkende de koude kust, op zoek naar dat oversteekpunt.

Op een nacht zag de Meester een groep smalle, primitieve vissersboten bij een rotswand. De vissers laadden de vis en zeehonden uit die ze hadden gevangen. De Meester wist dat hij met hun hulp de zee kon oversteken. Hij had geleerd mensen te gebruiken om aan de overkant van kleinere wateren te komen, dus waarom niet een groter water? De Meester wist hoe hij de ziel van zelfs de hardste man kon kneden en intimideren. Hij wist hoe hij zich kon laven aan de angst van mensen. De Meester zou de helft van de groep doden en zich dan bekendmaken als een godheid, een furie van het woud, een natuurkracht met nog meer macht dan de ontzagwekkende macht die hij toch al bezat. Hij zou elk verzet smoren en bondgenoten maken door mensen te vergeven of te begunstigen... en dan zou hij over de wateren reizen.

Terwijl hij verborgen lag onder een dikke laag dierenvellen, op een klein bed van aarde, zou de Meester proberen de oversteek te maken die hem zou herenigen met degenen die met hun aard het dichtst bij hem stonden.

==

Picatinny-arsenaal

==

CREEM VERBORG ZICH een tijdje in een ander gebouw, bang voor die Quinlan met zijn bijzondere gaven. Creems mond deed nog pijn van de elleboogstoot die hij had gekregen, en zijn tanden met zilverbeslag wilden niet goed meer bijten. Hij was kwaad op zichzelf omdat hij voor die wapens naar de onderhoudsgarage van de universiteit was teruggegaan, omdat hij zo hebzuchtig was geweest. Hij verlangde altijd naar meer, meer, meer...

Na een tijdje hoorde hij een auto voorbijkomen, maar niet te snel en met weinig geluid. Het klonk als een elektrische auto, zo’n klein wagentje dat aan de stekker moest.

Hij ging op weg naar de enige plaats die hij altijd had vermeden: de hoofdingang van het Picatinny-arsenaal. De duisternis was weer gevallen, en hij liep naar een groep lichten – nat, hongerig en met kramp in zijn zij. Hij liep de hoek om en zag de verpletterde poort waardoor ze naar binnen waren gegaan. Hij zag gestalten bij het gebouw van de bezoekerscontrole. Creem stak zijn handen omhoog en liep door tot ze hem zagen.

Hij vertelde aan de mensen wie hij was, maar ze stopten hem toch in een afgesloten toilet, terwijl Creem alleen maar iets te eten wilde hebben. Hij schopte een paar keer tegen de deur, maar die was verrassend stevig. Het toilet was blijkbaar altijd al gebruikt als geheime arrestantencel voor problematische bezoekers. En dus ging hij op het gesloten deksel van de wc zitten en wachtte af.

Een ontzaglijke klap, bijna zoiets als een explosie, liet de muren schudden. Het gebouw had een klap te incasseren gekregen, en Creem dacht eerst dat die klootzakken op weg naar buiten tegen een verkeersdrempel waren geknald en half New Jersey radioactief hadden gemaakt. Toen ging de deur open en stond de Meester daar in zijn mantel. Hij had een wandelstok met wolfskop in zijn hand. Twee van zijn kleine schepsels, de blinde kinderen, renden als gretige huisdiertjes om zijn benen heen.

Waar zijn ze?

Creem zat tegen het reservoir van het toilet, merkwaardig ontspannen nu de koning der bloedzuigers bij hem was.

‘Ze zijn weg. Ze zijn de weg opgegaan. Korte tijd geleden.’

Hoelang?

‘Weet ik niet. Twee auto’s. Minstens twee.’

In welke richting?

‘Hoe moet ik dat weten? Ik zat hier opgesloten in die verrekte plee. De vampier die aan hun kant staat, die jager, Quinlan – dat is een klootzak. Hij heeft deuken in mijn grille gemaakt.’ Creem raakte het onregelmatige zilver in zijn mond aan. ‘Dus wil je me een lol doen? Als je ze te pakken krijgt? Geef hem en de Mexicaan een extra trap tegen hun kop voor mij.’

Ze hebben het boek?

‘Ze hebben dat boek. Ze hebben ook een atoombom. En ze weten waar ze heen moeten. Een Zwarte Plaats of zoiets.’

De Meester bleef zwijgend staan. Creem wachtte. Zelfs de voelers merkten dat de Meester stil was geworden.

‘Ik zei dat ze op weg waren naar...’

Zeiden ze ook waar?

De Meester sprak op een andere manier. Zijn woorden kwamen trager.

Creem zei: ‘Weet je wat ik zou kunnen gebruiken om mijn geheugen op te frissen? Wat eten. Ik word zwak van vermoeidheid...’

Meteen greep de Meester hem vast. Hij tilde Creem van de vloer.

Ja, zei de Meester, en zijn stekel gleed uit zijn mond. Voeding. Misschien zou een hapje ons beiden helpen.

Creem voelde dat de stekel tegen zijn hals drukte.

Ik vroeg je waar ze heen gaan.

‘Ik... ik weet het niet. De doctor, je andere vriendje daar – hij heeft het in dat boek gelezen. Meer weet ik niet.’

Er zijn andere manieren om je volledige medewerking te verkrijgen.

Creem voelde een zachte druk tegen zijn hals. Toen een speldenprik en een milde warmte. Hij slaakte een kreet, want hij verwachtte te worden leeggezogen.

Maar de Meester hield daar alleen zijn stekel en drukte Creems schouders naar elkaar toe. Creem voelde druk tegen zijn schouderbladen en sleutelbeenderen, alsof de Meester op het punt stond hem als een blikje samen te knijpen.

Ken jij deze wegen?

‘Of ik deze wegen ken? Ja, die ken ik.’

Met een moeiteloze draaibeweging gooide de Meester hem door de deur van het toilet het gebouw van de bezoekerscontrole in. De grote bendeleider viel languit op de vloer.

Rijden.

Creem stond op en knikte. Hij was zich niet bewust van het kleine drupje bloed op de zijkant van zijn hals, waar de stekel hem had geraakt.

==

Camp Liberty

==

BARNES’ LIJFWACHTEN LIEPEN de voorkamer van zijn kantoor in Camp Liberty binnen zonder aan te kloppen. Barnes’ assistente schraapte haar keel om hem te waarschuwen, en hij stopte het detectiveboek waarin hij aan het lezen was vlug in een la en deed alsof hij de papieren doornam die op zijn bureau lagen. Ze kwamen binnen, hun hals donker van de tatoeages, en hielden de deur open.

Kom.

Na enkele ogenblikken knikte Barnes en stopte hij papieren in zijn diplomatenkoffertje. ‘Wat is er aan de hand?’

Geen antwoord. Hij liep met hen mee de trap af en naar de bewaker bij de poort, die hen doorliet. Er hing een lichte, donkere nevel, maar hij had geen paraplu nodig. Het zag er niet naar uit dat hij in moeilijkheden verkeerde, maar aan de andere kant kon je niets van de ijzige gezichten van die lijfwachten aflezen.

Zijn auto kwam aanrijden, en ze gingen naast hem zitten. Barnes bleef kalm. Hij zocht in zijn geheugen naar een fout of onopzettelijke nalatigheid waaraan hij zich schuldig had gemaakt. Hij had er redelijk veel vertrouwen in dat hij niets verkeerds had gedaan, maar hij was nooit eerder op deze manier ontboden.

Ze reden naar zijn huis terug, en hij vatte dat op als een goed teken. Hij zag geen andere auto’s op het pad staan. Ze liepen naar binnen en er wachtte daar niemand op hem, zeker de Meester niet. Barnes zei tegen de lijfwachten dat hij naar het toilet ging, en toen hij daar alleen was, liet hij het water stromen en keek hij naar zichzelf in de spiegel. Hij begreep er niets van. Hij was te oud voor zoveel stress.

Hij liep naar de keuken om iets te eten klaar te maken, maar hij had de koelkastdeur nog maar net opengetrokken of er naderde al geluid van helikopterrotoren. Zijn lijfwachten kwamen naar hem toe.

Hij liep naar de voordeur, maakte hem open en zag de helikopter opzij hellen en dalen. Het onderstel kwam zacht op de ooit witte stenen van zijn brede, rondgaande pad te rusten. De piloot was een mens, een Stoneheart; Barnes zag dat meteen aan het zwarte jasje en de stropdas van de man. Er was een passagier, maar die droeg geen mantel en was dus niet de Meester. Barnes slaakte een subtiele zucht van verlichting. Hij wachtte tot de motor was afgezet en de rotoren waren vertraagd, zodat de bezoeker kon uitstappen. In plaats daarvan grepen Barnes’ lijfwachten zijn armen vast en dirigeerden hem het trapje van zijn stoep af en over de stenen naar de wachtende helikopter. Ze doken onder de gierende rotoren door en maakten de deur open.

De passagier, die daar zat met twee gordels over zijn borst, was de jonge Zachary Goodweather.

Barnes’ lijfwachten duwden hem naar binnen alsof hij misschien zou proberen te ontsnappen. Hij ging op de stoel naast Zachary zitten, terwijl zij tegenover hen plaatsnamen. Barnes maakte zijn gordels vast; zijn lijfwachten deden dat niet.

‘Nogmaals hallo,’ zei Barnes.

De jongen keek hem aan, maar gaf geen antwoord. Opnieuw die jeugdige arrogantie – en misschien zat er nog wat meer achter.

‘Wat is er aan de hand?’ vroeg Barnes. ‘Waar gaan we heen?’

De jongen had zijn angst blijkbaar opgepikt en wendde zich nu met een mengeling van onverschilligheid en walging van hem af.

‘De Meester heeft mij nodig,’ zei Zack, en hij keek uit het raam terwijl de helikopter begon op te stijgen. ‘Ik weet niet waarom jij hier bent.’

==

Interstate 80

==

ZE REDEN IN westelijke richting over de Interstate 80 door New Jersey. Fet reed met diep ingetrapt gaspedaal en groot licht. Nu en dan werd hij vertraagd door rommel die op de weg lag, of een achtergelaten auto of bus. Een paar keer zagen ze magere herten. Maar geen vampiers – niet op de snelweg – tenminste niet voor zover ze konden zien. Eph zat op de achterbank van de jeep, naast Quinlan, die op de mentale frequentie van de vampiers was afgestemd. De Geborene was een radardetector in vampiervorm: zolang hij zweeg, hadden ze niets te vrezen.

Gus en Nora volgden in de Explorer, de tweede auto voor het geval de eerste defect raakte, iets wat een reële mogelijkheid was.

De snelwegen waren bijna leeg. Toen de epidemie een paniekstadium had bereikt, hadden mensen geprobeerd ervoor weg te vluchten. Vluchten was de gebruikelijke reactie van mensen op de uitbraak van een besmettelijke ziekte, al was er in dit geval geen virusvrij gebied waar ze hun toevlucht toe konden nemen. In het hele land waren de snelwegen verstopt geraakt. Toch waren er niet veel inzittenden van auto’s in vampiers overgegaan, in elk geval niet op de snelweg zelf. De meesten werden overmeesterd wanneer ze van de grote weg af gingen, meestal om te slapen.

‘Scranton,’ zei Fet, toen ze langs een bord voor de Interstate 81 North kwamen. ‘Ik had niet gedacht dat het zo gemakkelijk zou zijn.’

‘We hebben nog een lange weg te gaan,’ zei Eph, die uit het raam keek naar de voorbijvliegende duisternis. ‘Hoeveel brandstof hebben we nog?’

‘Voorlopig genoeg. Ik wil niet in de buurt van een stad stoppen.’

‘Absoluut niet,’ beaamde Eph.

‘Ik wil eerst de grens oversteken naar de staat New York.’

Terwijl ze over de steeds rommeliger viaducten naar het noorden reden, keek Eph naar de stad Scranton. Hij zag in de verte een deel van een huizenblok branden en vroeg zich af of er nog meer rebellen waren zoals zij, vechters op kleinere schaal in kleinere steden. Nu en dan zag hij elektrisch licht branden achter ramen, en dan dacht hij aan alle wanhoop in Scranton en soortgelijke kleine steden in het hele land en op de hele wereld. Hij vroeg zich ook af waar het dichtstbijzijnde bloedkamp was.

‘Er moet ergens een lijst zijn van vleesverwerkende bedrijven van de Stoneheart Group. Zo’n lijst kan ons vertellen waar de bloedkampen zijn,’ zei Eph. ‘Als we dit achter de rug hebben, moeten we heel wat mensen bevrijden.’

‘Nou en of,’ zei Fet. ‘Als het net zo gaat als bij de andere Ouden, sterft de hele clan van de Meester tegelijk met hem. Ze verdwijnen allemaal. De mensen in de kampen zullen niet weten wat hen overkomt.’

‘Het zal nog een probleem worden om het bekend te maken. Zonder massamedia, bedoel ik. We krijgen allemaal kleine vorstendommetjes in het hele land. Mensen die de leiding proberen te nemen. Ik weet nog zo net niet of de democratie automatisch tot bloei komt.’

‘Nee,’ zei Fet. ‘Dat wordt lastig. Veel werk. Maar laten we niet op de zaken vooruitlopen.’

Eph keek naar Quinlan, die naast hem zat. Hij zag de leren zak tussen zijn schoenen. ‘Ga jij tegelijk met alle anderen dood als de Meester wordt vernietigd?’

Als de Meester wordt vernietigd, bestaat zijn bloedlijn niet meer.

Eph knikte. Hij voelde de warmte van de hevige stofwisseling van de halfbloed. ‘Weerhoudt niets in je aard je ervan om toe te werken naar iets wat uiteindelijk tot je eigen ondergang leidt?’

Hebt u nooit toegewerkt naar iets wat in strijd was met uw eigenbelang?

Eph zei: ‘Nee, ik geloof van niet. In elk geval niets wat mijn dood zou kunnen betekenen.’

Er staat een groter goed op het spel. En wraak is een bijzonder goede motivatie. Wraak gaat boven zelfbehoud.

‘Wat heb je in die leren zak?’

Dat weet u vast al wel.

Eph herinnerde zich de kamer van de Ouden onder Central Park, hun as die in bakjes van wit eikenhout was gedaan. ‘Waarom breng je de resten van de Ouden mee?’

Hebt u dat niet in de Occido Lumen gezien?

Nee, dat had Eph niet gezien. ‘Ben je... van plan ze terug te brengen? Ze op de een of andere manier weer tot leven te wekken?’

Nee. Wat gedaan is, kan niet ongedaan gemaakt worden.

‘Waarom dan?’

Omdat het voorzegd is.

Eph dacht daar even over na. ‘Gaat er iets gebeuren?’

Maakt u zich geen zorgen over de gevolgen die het heeft als we slagen? U hebt zelf gezegd dat de democratie waarschijnlijk niet spontaan opbloeit. Mensen hebben eigenlijk nooit zichzelf bestuurd. Zo gaat het al eeuwen. Denkt u dat u het in uw eentje kunt klaarspelen?

Eph had geen antwoord voor hem. Hij wist dat de Geborene gelijk had. De Ouden hadden al sinds het begin van de menselijke geschiedenis aan de touwtjes getrokken. Hoe zou de wereld eruitzien zonder hun interventie?

Eph keek uit zijn raam naar het grote vuur in de verte, dat geleidelijk uit het zicht verdween. Hoe zouden ze alles weer opbouwen? Het herstel van de wereld leek hem een onmogelijk zware taak. De wereld was al bijna onherstelbaar verwoest. Enkele ogenblikken vroeg hij zich af of het de moeite waard was.

Natuurlijk liet hij zich nu door zijn vermoeidheid leiden. Maar wat ooit het einde van hun moeilijkheden had geleken – de Meester vernietigen en het beheer van de planeet weer overnemen – zou in werkelijkheid het begin van een volledig nieuwe strijd zijn.

==

Zachary en de Meester

==

BEN JE TROUW? vroeg de Meester. Ben je dankbaar voor alles wat ik je heb gegeven, voor alles wat ik je heb laten zien?

‘Dat ben ik,’ antwoordde Zachary Goodweather zonder ook maar enige twijfel. De spinachtige gedaante van Kelly Goodweather keek naar haar zoon, die dicht bij haar op een richel zat.

Het einde der tijden is nabij. Het punt waarop wij samen vorm geven aan deze nieuwe aarde. Iedereen die je hebt gekend – iedereen uit je naaste omgeving – zal weg zijn. Zul je mij trouw zijn?

‘Dat zal ik,’ antwoordde Zack.

Ik ben in het verleden al vele malen bedrogen. Je moet weten dat ik dus precies weet hoe zulke complotten in hun werk gaan. Een deel van mij zal zich in jou bevinden. Je kunt mijn stem heel helder horen, en in ruil daarvoor heb ik toegang tot je diepste gedachten.

De Meester stond op en keek naar de jongen. Er was geen enkele twijfel in hem te bespeuren. Hij had veel ontzag voor de Meester, en de dankbaarheid waaraan hij uiting gaf, was oprecht.

Ik ben verraden door degenen die me het naast zouden moeten zijn. Degenen met wie ik mijn essentie heb gedeeld: de Ouden. Ze hadden geen trots – geen echte honger. Ze waren tevreden met hun leven in de schaduw. Ze gaven mij de schuld van onze conditie en namen hun toevlucht tot het afval van de mensheid. Ze dachten dat ze machtig waren, maar ze waren zwak. Ze zochten bondgenoten. Ik streef naar overheersing. Dat begrijp je toch?

‘De sneeuwpanter,’ zei Zack.

Precies. Alle relaties zijn gebaseerd op macht. Overheersing en onderdanigheid. Er is geen andere manier. Geen gelijkheid, geen gelijkgezindheid, geen gemeenschappelijk domein. Er is maar één koning in een koninkrijk.

En nu keek de Meester hem met veel precisie aan – zoals volgens de Meester menselijke vriendelijkheid eruit zou moeten zien – voordat hij verderging: Eén koning en één prins. Dat begrijp je toch ook? Mijn zoon.

Zack knikte. En daarmee aanvaardde hij zowel het idee als de titel. De Meester keek naar elk gebaar, elke nuance op het gezicht van de jongen. Hij luisterde aandachtig naar het ritme van zijn hart en keek naar het kloppen van zijn halsslagader. De jongen was ontroerd – opgewonden door deze gesimuleerde band.

De gekooide panter was een illusie. Die moest je vernietigen. Tralies en kooien zijn tekenen van zwakheid. Onvolmaakte maatregelen om iets te beheersen. Misschien wil je graag geloven dat ze er zijn om het wezen dat erin zit te onderwerpen – het te vernederen – maar na verloop van tijd besef je dat ze er ook zijn om het weg te houden. Ze worden een teken van je eigen angst. Ze zijn voor jou net zo goed een beperking als voor het beest in de kooi. Jouw kooi is alleen groter, en de vrijheid van de panter zit in die kleinere ruimte.

‘Maar als je het vernietigt,’ zei Zack, die de gedachte zelf ontwikkelde, ‘als je het vernietigt... is er geen twijfel meer.’

Consumptie is de ultieme vorm van beheersing. En nu staan we samen op de drempel van de volledige beheersing. De absolute macht over de aarde. En dus... moet ik zeker weten dat er niets tussen jou en mij in staat.

‘Niets,’ zei Zack met volledige overtuiging.

De Meester knikte alsof hij nadacht, maar in werkelijkheid laste hij een pauze in die lang genoeg was om een maximale uitwerking te hebben. Voor wat hij Zack nu zou openbaren was een zorgvuldige timing nodig.

Als ik nu eens tegen je zei dat je vader nog in leven was?

En toen voelde de Meester het – een stortvloed van emoties in Zack. Een draaikolk waarop de Meester wel had gerekend maar die hem toch bedwelmde. De Meester hield van de smaak van gebroken hoop.

‘Mijn vader is dood,’ zei Zack. ‘Hij is gestorven met professor Setrakian en...’

Hij is in leven. Dat is nog maar kortgeleden onder mijn aandacht gebracht. Ik vrees dat ik niet zou weten waarom hij nooit heeft geprobeerd jou te redden of contact met je op te nemen. Maar hij is springlevend en hij wil mij vernietigen.

‘Dat sta ik hem niet toe,’ zei Zack, en hij meende het. Onwillekeurig voelde de Meester zich gevleid door de zuivere gevoelens die de jongen voor hem had. Natuurlijke menselijke empathie – het verschijnsel dat bekendstaat als het ‘stockholmsyndroom’, waarbij gegijzelden zich identificeren met degenen die hen gevangenhouden en voor hen opkomen – was iets wat de Meester gemakkelijk kon bespelen. Als het op menselijk gedrag aankwam, was hij een virtuoos. Maar dit was iets meer. Dit was ware trouw. Dit, geloofde de Meester, was liefde.

Je maakt nu een keuze, Zachary. Misschien je eerste keuze als volwassene, en wat je nu kiest, zal bepalend zijn voor jouzelf en de wereld om je heen. Je moet er volkomen zeker van zijn.

Zack voelde een brok in zijn keel. Er kwam rancune bij hem op. Al die jaren van verdriet om zijn vader gingen nu langs alchemische weg over in het gevoel dat hij in de steek was gelaten. Waar was zijn vader geweest? Waarom had hij hem achtergelaten? Hij keek naar Kelly, die in de buurt stond, een afschuwelijk, vuil gedrocht – een monster. Zij was ook in de steek gelaten. Was het niet allemaal Ephs schuld? Had hij niet hen allen – zijn moeder, Matt en Zack zelf – opgeofferd om de Meester te pakken te krijgen? Er zat meer trouw in die vogelverschrikster van een moeder van hem dan in zijn menselijke vader. Altijd te laat, altijd ver weg, altijd onbereikbaar.

‘Ik kies voor jou,’ zei Zack tegen de Meester. ‘Mijn vader is dood. Laat hij dat blijven.’

En opnieuw meende hij het.

==

Interstate 80

==

TEN NOORDEN VAN Scranton zagen ze strigoi als schildwachten langs de snelweg staan. Passieve, camera-achtige wezens die uit de duisternis opdoken, een eindje bij de weg vandaan, en naar de voertuigen keken die voorbijkwamen.

Fet reageerde op de eersten van hen. Hij kwam in de verleiding langzamer te gaan rijden en ze te vernietigen, maar Eph zei tegen hem dat hij zich de moeite kon besparen. ‘Ze hebben ons al gezien,’ zei Eph.

‘Moet je die eens zien,’ zei Fet.

Eph zag eerst een bord met WELKOM IN DE STAAT NEW YORK langs de weg en toen de vrouwelijke vampier die daar met ogen als glas onder stond en naar hen keek. De vampiers gaven de locaties van de auto’s met een soort inwendig, instinctief gps aan de Meester door. De Meester wist dat ze nu naar het noorden reden.

‘Geef me de kaarten,’ zei Eph. Fet deed het, en Eph bekeek ze in het licht van zijn zaklantaarn. ‘We komen goed vooruit over de snelweg. Maar we moeten verstandig zijn. Het is alleen maar een kwestie van tijd voordat ze iets naar ons toe gooien.’

De walkietalkie op de voorbank knetterde. ‘Hebben jullie die gezien?’ vroeg Nora in de Explorer die achter hen reed.

Fet nam de walkietalkie op en antwoordde: ‘Het ontvangstcomité? Ja, we hebben haar gezien.’

‘We moeten achterweggetjes volgen.’

‘Op dat idee waren wij ook al gekomen. Eph kijkt nu op de kaart.’

Eph zei: ‘Zeg tegen haar dat we naar Binghamton gaan voor benzine. En daarna blijven we bij de snelweg vandaan.’

En dat deden ze. Ze verlieten de snelweg bij de eerste afslag van Binghamton. Het bord verwees ook naar een benzinestation en ze volgden de pijl aan het eind van de afrit naar een bedrijventerrein met benzinestations, fastfoodrestaurants, een meubelzaak en twee of drie kleine winkelcentra, elk met een eigen drive-through-cafetaria. Fet sloeg het eerste benzinestation over omdat hij meer ruimte wilde hebben wanneer zich een noodsituatie voordeed. Het tweede, een Mobil, had drie rijen pompen voor een On the Go-winkel. De zon had alle blauwe letters van het MOBIL-bord allang verbleekt, en nu was alleen nog de rode ‘O’ zichtbaar, als een hongerige, ronde mond.

Er was geen elektriciteit, maar ze hadden Creems handpomp uit de Hummer meegenomen om benzine over te hevelen. De afsluiters beneden waren nog aanwezig: een goed teken dat er nog brandstof in de ondergrondse tanks zat. Fet stopte met de jeep naast een van de pompen en wrikte de afsluiter open met een bandenlichter. De benzinestank was scherp en welkom. Gus stopte ook en Fet gaf hem een teken dat hij achteruit moest rijden naar de tankopening. Fet haalde de pomp en een smalle slang tevoorschijn. Hij stak de slang in de ondergrondse tank en het andere uiteinde in de jeep.

Zijn wond deed weer pijn en bloedde van tijd tot tijd, maar Fet hield dat voor de groep verborgen. Hij zei tegen zichzelf dat hij dat deed om alles mee te maken – om er tot het eind bij te zijn. Toch wist hij dat hij vooral tussen Eph en Nora in wilde blijven staan.

Quinlan stond aan de kant van de weg en keek naar weerskanten. Eph droeg zijn wapenrugzak aan zijn ene schouder. Gus had een Steyr-machinepistool, voor de helft met zilver en voor de helft met lood geladen. Nora liep om de hoek van het gebouw heen om te plassen en kwam daarna vlug naar de auto’s terug.

Fet was verwoed aan het pompen, maar het was traag werk. De brandstof begon nog maar net een beetje in de tank van de jeep te spatten. Het klonk als koeienmelk die in een blikken emmer viel. Om een gestage stroom op gang te brengen moest hij harder pompen.

‘Ga niet te diep,’ zei Eph. ‘Water zakt naar de bodem, weet je nog wel?’

Fet knikte geërgerd. ‘Ik weet het.’

Eph vroeg of hij hem moest aflossen, maar Fet weigerde dat. Zijn grote armen en schouders deden het werk. Gus liep bij hen vandaan naar Quinlan, die nog bij de weg stond. Eph dacht erover zijn benen nog wat meer te strekken, maar merkte dat hij niet te ver bij de Occido Lumen vandaan wilde zijn.

‘Hebben jullie aan de detonator gewerkt?’

Fet schudde zijn hoofd terwijl hij aan het pompen was.

Eph zei: ‘Je weet hoe technisch ik ben.’

Nora knikte. ‘Helemaal niet.’

Eph zei: ‘Ik rij het volgende stuk. Dan kan Fet aan de detonator werken.’

‘Jammer dat we zoveel tijd kwijt zijn,’ zei Nora.

‘We moeten toch al wachten tot het volgende meridiem. Als de zon op is, kunnen we onze gang gaan.’

‘Een hele dag?’ zei Nora. ‘Dat is te veel tijd. Te veel risico.’

‘Ik weet het,’ zei Eph. ‘Maar we hebben daglicht nodig om dit goed te doen. Tot dan toe moeten we de vampiers op een afstand houden.’

‘Maar als we bij het water zijn, kunnen ze ons niets meer doen.’

‘Het zal niet meevallen om op het water te komen.’

Nora keek naar de donkere lucht. Er kwam een koele bries opzetten en ze trok haar schouders op. ‘Het daglicht lijkt me nog heel ver weg. Ik hoop dat we onze voorsprong niet kwijtraken.’ Ze richtte haar blik op de lege straat. ‘Jezus, het is net of er honderd ogen naar me kijken.’

Gus kwam vanaf het trottoir naar hen toe gedraafd. ‘Je zit er niet ver naast,’ zei hij.

‘Huh?’ zei Nora.

Gus maakte de achterklep van de Explorer open en haalde er twee vuurpijlen uit. Hij rende naar de straat terug, ver genoeg bij de benzinedampen vandaan, en stak ze aan. De ene vuurpijl gooide hij naar het parkeerterrein van de Wendy’s aan de overkant van de weg. De spuwende rode vlam verlichtte de silhouetten van drie strigoi die bij de hoek van het gebouw stonden.

De andere vuurpijl gooide hij naar een stel achtergelaten auto’s op het parkeerterrein van een vroeger verhuurbedrijf. De pijl stuiterde tegen de borst van een vampier voordat hij op het asfalt viel. De vampier gaf geen krimp.

‘Shit,’ zei Gus. Hij wees naar Quinlan. ‘Waarom heeft hij niets gezegd?’

Ze waren hier de hele tijd al.

‘Jezus,’ zei Gus. Hij rende naar het verhuurbedrijf en schoot op de vampier die daar stond. De schoten van het machinegeweer echoden nog lang na, en de vampier lag op de grond, niet dood maar voorgoed uitgeschakeld en vol bloedende witte gaten.

‘We moeten hier weg,’ zei Nora.

‘Zonder benzine komen we niet ver,’ zei Eph. ‘Fet?’

Fet was druk aan het pompen en er kwam nu meer benzine uit de slang. Hij had de slag te pakken.

Gus schoot met zijn Steyr op de andere vuurpijl om de vampiers op het terrein van de Wendy’s te verjagen, maar ze werden niet bang. Eph trok zijn zwaard toen hij beweging achter de auto’s op het parkeerterrein aan de overkant zag. Hij zag silhouetten rennen.

‘Auto’s!’ riep Gus.

Eph hoorde de auto’s naderen. Geen koplampen, maar auto’s die uit het donker kwamen, onder het viaduct door, en die vertraagden om te stoppen.

‘Fet, wil je dat ik...?’

‘Als je ze maar tegenhoudt!’ Fet pompte en pompte en deed zijn best om de giftige dampen niet in te ademen.

Nora stak haar hand in beide auto’s om de koplampen aan te zetten. Hun onmiddellijke omgeving werd nu in twee richtingen verlicht.

Ten oosten van hen, tegenover de snelweg, stonden vampiers dicht opeen aan de rand van de lichtkring. Hun rode ogen weerspiegelden het licht als glazen knikkers.

Ten westen van hen kwamen twee busjes van de snelweg en stapten er figuren uit. Plaatselijke vampiers die voor dienst waren opgeroepen.

‘Fet?’ zei Eph.

‘Hier, wissel van tank,’ zei Fet, die hard pompte zonder te stoppen. Eph trok de slang uit de bijna volle tank van de jeep en bracht hem vlug over naar de Explorer, terwijl de benzine op het wegdek spoot.

Er waren nu voetstappen te horen, en het duurde even voordat Eph wist waar ze vandaan kwamen. Op de overkapping, recht boven hen. De vampiers omsingelden hen, sloten hen in.

Gus schoot op de voertuigen. Hij kreeg een paar vampiers te pakken, maar richtte geen echte schade aan.

‘Ga bij de tank weg!’ schreeuwde Fet. ‘Ik wil hier geen vonken hebben!’

Quinlan kwam van de weg terug en ging bij Eph en de auto’s staan. De Geborene vond het zijn verantwoordelijkheid om hem te beschermen.

‘Daar heb je ze!’ zei Nora.

De vampiers zwermden uit. Het was een gecoördineerde actie en ze richtten zich eerst op Gus. Vier vampiers; aan weerskanten renden er twee op hem af. Gus schoot het ene tweetal aan flarden, draaide zich toen bliksemsnel om en legde de andere twee neer – nog net op tijd.

Terwijl hij daarmee bezig was, greep een handjevol donkere figuren de kans aan om vanaf de aangrenzende percelen naar het Mobil-station te rennen.

Gus draaide zich om en besproeide hen met kogels. Hij legde er een paar neer, maar moest zich opnieuw omdraaien omdat er nog meer op hem af kwamen.

Quinlan sprong met verbazingwekkende soepelheid naar voren. Hij ging drie aanvallende strigoi tegemoet en stootte zijn open handen met zoveel kracht in hun keel dat hun nek brak.

Beng! Een kleine vampier, een kind, liet zich vanaf de carport op het dak van de jeep vallen. Nora haalde ernaar uit, en de kleine vampier siste en deinsde terug, zodat de jeep enigszins schommelde. Eph rende langs de koplampen naar de andere kant van de jeep om het kleine rotding onschadelijk te maken. Het was er niet.

‘Niet hier!’ zei Eph.

‘Hier ook niet!’ riep Nora.

‘Eronder!’ zei Eph.

Nora liet zich zakken en zwaaide met haar zwaard onder de carrosserie van de jeep door. Haar zwaard was lang genoeg om het kind naar Ephs kant te drijven. Hij hakte naar het rechteronderbeen en sneed de achillespees door. Maar in plaats van zich terug te trekken, kwam de verminkte vampier meteen onder de jeep vandaan en sprong naar hem toe. Eph ving hem op met zijn zwaard en maaide de op bloed beluste strigoi midden in de lucht neer. Het kostte hem meer inspanning dan ooit. Hij voelde dat zijn spieren zich krampachtig samentrokken. De pijn flitste van zijn ellebogen naar het onderste van zijn rug. Zijn arm kromde zich in een heftige kramp. Hij wist waar het van kwam: hij was ondervoed, misschien zelfs bijna uitgehongerd. Hij at erg weinig en erg slecht – geen mineralen, geen elektrolyten – en zijn zenuwuiteinden waren hopeloos rauw. Als vechter was hij aan het eind van zijn krachten. Hij viel neer en liet zijn zwaard los. Hij voelde zich een miljoen jaar oud.

Plotseling hoorde Eph achter zich een nat, knerpend geluid. Quinlan stond achter hem, fel afstekend tegen de koplampen, met het hoofd van nog een kindvampier in zijn ene en het lichaam in zijn andere hand. De vampier was van plan geweest zich op Eph te laten vallen, maar Quinlan had Eph gered. De Geborene wierp de druipende lichaamsdelen op het wegdek terwijl hij zich omdraaide om de volgende aanval te pareren.

Gus’ wapen ratelde door de straat, waar steeds meer vampiers vanuit de duisternis kwamen opzetten. Eph maaide nog twee volwassen strigoi neer die vanachter de winkel van het benzinestation kwamen aangerend. Hij maakte zich zorgen over Nora, die aan de andere kant van de auto’s op zichzelf was aangewezen.

‘Fet! Schiet op!’ riep hij.

‘Bijna!’ riep Fet terug.

Quinlan haalde uit en legde nog meer offerstrigoi neer. Zijn handen dropen van het witte bloed. Ze bleven maar komen.

‘Ze proberen ons hier vast te houden,’ zei Eph. ‘Ons te vertragen!’

De Meester is onderweg hierheen. En anderen. Ik kan het voelen.

Eph stak de dichtstbijzijnde strigoi in zijn keel, schopte hem in zijn borst, trok het zwaard terug en rende naar de andere kant van de jeep. ‘Gus!’ riep hij.

Gus trok zich al terug. Zijn rokende wapen zweeg. ‘Ik ben weg.’

Eph hakte naar twee vampiers die op Nora af kwamen en rukte toen de brandstofslang uit de tank van de Explorer. Fet zag dat en hield nu eindelijk op met pompen. Hij trok Ephs tweede zwaard uit zijn rugzak en rekende af met de zoveelste dierachtige vampier die over de motorkap van de Explorer sprong.

Gus sprong op de voorbank van de Explorer en pakte nog een wapen. ‘Wegwezen!’

Ze hadden geen tijd om de pomp, die nat was van de benzine, in de wagen te gooien. Ze lieten hem daar achter, terwijl de benzine uit de slang sijpelde en het wegdek spekglad maakte.

‘Schiet niet zo dichtbij!’ zei Fet. ‘Dan vliegen we nog de lucht in!’

Eph liep naar het portier van de jeep. Hij zag door de ramen dat Quinlan een vrouwelijke vampier bij haar benen greep en haar hoofd tegen een stalen pijler liet smakken. Fet zat op de achterbank achter Eph en vocht tegen vampiers die binnen probeerden te komen. Eph sprong achter het stuur, trok het portier dicht en draaide het sleuteltje om.

De motor startte. Eph zag dat Nora in de Explorer zat. Quinlan was de laatste. Hij klom op de achterbank van de jeep terwijl strigoi tegen zijn raam omhoog renden. Eph gooide de jeep in de versnelling en slingerde de straat op, waarbij hij nog twee vampiers overreed met de zilveren grille van de jeep. Hij zag Nora de Explorer naar de rand van de weg brengen en daarna stoppen. Gus sprong er met zijn machinegeweer uit en bukte zich laag om over het wegdek naar de voorste rand van de gemorste benzine te schieten. De benzine vatte vlam, hij sprong in de Explorer, en beide wagens reden weg terwijl de vlammen zich naar de onafgedekte benzinetank verplaatsten. De dampen die daarboven hingen, vlamden gedurende één kort, prachtig moment dansend op – en toen kwam de ondergrondse tank tot ontploffing. De felle oranje-zwarte explosie liet de grond schudden en spleet de overkapping open. De strigoi die daar nog waren, werden verzengd door het vuur.

‘Jezus,’ zei Fet, die uit het achterraam keek, langs de atoombom onder het dekzeil. ‘En dat is nog niets in vergelijking met wat wij hier hebben.’

Eph reed langs de auto’s op de weg, en sommige vampiers kwamen aangerend om achter het stuur te gaan zitten. Hij maakte zich over hen geen zorgen. Wel over de Meester.

Laatkomende vampiers sprongen de straat op en wierpen zich voor de jeep om hen te vertragen. Eph reed dwars door hen heen en zag hun gruwelijke gezichten telkens heel even in het schijnsel van zijn koplampen opduiken voordat hij ze raakte. Het bijtend witte bloed vrat al aan de rubberen ruitenwissers van de jeep toen die nog maar een paar keer heen en weer waren gegaan. Er had zich een bende verzameld bij de oprit van de Interstate 81, maar Eph reed daar finaal aan voorbij en nam de weg naar de stad.

Hij volgde de hoofdweg en gaf de kaart aan Fet terug, terwijl hij intussen in zijn spiegeltje naar de koplampen van de Explorer uitkeek. Hij zag ze niet. Hij tastte naar de walkietalkie en vond hem bij zijn heup op de stoel. ‘Nora? Zijn jullie weggekomen? Is alles goed met jullie?’

Even later hoorde hij haar opgewonden stem: ‘We zijn weg! Het is goed gegaan!’

‘Ik zie jullie niet.’

‘We zijn... Ik weet het niet. Waarschijnlijk achter jullie.’

‘Blijf naar het noorden rijden. Als we van elkaar gescheiden worden, zien we elkaar bij Fishers Landing terug zodra jullie daar zijn. Heb je dat? Fishers Landing.’

‘Fishers Landing,’ zei ze. ‘Oké.’ Haar stem kraakte.

‘Rij met de koplampen uit wanneer dat kan – maar alleen wanneer het kan. Nora?’

‘We gaan... omhoog... vooruit.’

‘Nora, ik hoor je niet goed meer.’

‘... Eph...’

Eph voelde dat Fet zich naar hem toe boog. ‘Het radiobereik is maar anderhalve kilometer.’

Eph keek in zijn spiegels. ‘Ze moeten een andere weg hebben genomen. Zolang ze maar niet op de snelweg komen...’

Fet nam de radio om haar op te roepen, maar kreeg geen reactie. ‘Shit,’ zei hij.

‘Ze weet het ontmoetingspunt,’ zei Eph. ‘Ze is bij Gus. Het komt wel goed met haar.’

Fet gaf hem de radio terug. ‘Ze hebben in ieder geval genoeg benzine. Nu hoeven we alleen nog maar in leven te blijven tot de zon opkomt.’

Langs de weg, onder een leeg aankondigingsbord van een oude en leegstaande drive-inbioscoop, volgde een uitdrukkingsloze strigoi de jeep met zijn ogen toen die voorbij kwam rijden.

==

De Meester reikte met zijn geest. Hoewel het in strijd leek met elk intuïtief gevoel, werkte de Meester vaak met veel verschillende perspectieven tegelijk. Op die manier kon hij zich concentreren en zijn emoties bedwingen.

Door de ogen van een van zijn volgelingen zag de Meester hoe de grote auto die door dr. Ephraim Goodweather werd bestuurd over een onverlicht kruispunt in een landelijk deel van de staat New York denderde. De grote jeep volgde de gele middenstreep en reed nog steeds naar het noorden.

De Meester zag de Explorer die door Nora Martinez werd bestuurd langs een kerk aan een klein dorpsplein rijden. De crimineel Augustin Elizalde boog zich uit het voorraam; er volgde een vuurflits uit een geweerloop en toen zag de Meester niets meer. Zij reden ook naar het noorden, langs de andere kant van de snelweg waarover ze eerst hadden gereden – de snelweg waarover de Meester zich nu met grote snelheid voortbewoog.

Hij zag de jongen, Zachary Goodweather, in de helikopter zitten die in noordwestelijke richting naar de andere kant van de staat vloog. De jongen keek uit het raam van het toestel en negeerde de luchtzieke dr. Everett Barnes die naast hem zat. Het gezicht van de oudere man had een blauwige schakering van grijs aangenomen. De jongen en misschien ook Barnes zouden de Meester helpen Goodweather af te leiden of hem op een andere manier over te halen.

De Meester keek ook door de ogen van Kelly Goodweather. Doordat ze in een rijdende auto zat, werkte haar telepathie niet zo goed, maar toch voelde de Meester dat ze dicht bij dr. Goodweather was, haar vroegere menselijke partner. Haar gevoeligheid leverde de Meester nog een perspectief op van waaruit hij zijn geest op dr. Goodweather kon richten.

Hier afslaan.

De auto zwenkte opzij en reed met grote snelheid over de afslag. De bendeleider Creem hield zijn voet stevig op het gaspedaal.

‘Shit,’ zei Creem toen hij het nog brandende benzinestation zag. De stank van verbrande benzine drong in het ventilatiesysteem van de auto door.

Naar links.

Creem volgde de instructies op en reed zo snel mogelijk bij de plaats van de brand vandaan. Ze kwamen langs het aankondigingsbord van de drive-inbioscoop en de vampier die daar de wacht hield. De Meester keek weer door de ogen van die vampier en zag zichzelf in de zwarte auto over de weg rijden.

Ze liepen in op Goodweather.

==

Eph denderde over bochtige landwegen naar het noorden. Om zijn achtervolgers in verwarring te brengen sloeg hij steeds weer een andere weg in. Bij elke straathoek stonden vampierwachters. Eph kon merken dat hij te lang op dezelfde weg had gereden, want dan plaatsten ze obstakels om hem te vertragen of te laten botsen: andere auto’s, een kruiwagen, plantenbakken uit een tuincentrum. Omdat hij met een snelheid van meer dan tachtig kilometer per uur over een pikzwarte weg reed, doken die dingen gevaarlijk snel in het licht van zijn koplampen op.

Een paar keer probeerden de vampiers hen met een auto te rammen of hen te volgen. Dat was voor Fet het teken om zich met het machinegeweer uit het schuifdak te verheffen.

Eph reed om de stad Syracuse heen en zette door de voorsteden koers naar het oosten. De Meester wist waar ze waren, maar nog steeds niet waar ze heen gingen. Dat was het enige wat hen op dit moment kon redden. Anders zou de Meester zijn slaven op de oever van de Saint Lawrence samentrekken, zodat Eph en de anderen er nooit door konden komen.

Als het mogelijk was, zou Eph gewoon blijven doorrijden tot het daglicht was. Maar de benzine was een probleem, en het was gewoon te gevaarlijk om opnieuw ergens te tanken. Ze zouden het moeten wagen om bij de rivier op daglicht te wachten, en het gevaar bestond dat ze dan als schietschijven zouden fungeren.

Daar stond tegenover dat ze minder strigoi langs de weg zagen staan naarmate ze verder naar het noorden reden. Dit was een dunner bevolkt gebied en dat werkte in hun voordeel.

==

Nora zat achter het stuur. Kaartlezen was niet een van Gus’ sterke punten. Nora had er alle vertrouwen in dat ze ongeveer naar het noorden reden, maar ze wist dat ze nu en dan een beetje te ver naar het oosten of westen gingen. Ze waren Syracuse voorbij, maar plotseling leek Watertown – de laatste enigszins grote stad voor de Canadese grens – zo ver weg.

De radio op haar heup had een paar keer geknetterd, maar telkens wanneer ze contact met Eph probeerde te krijgen, had ze alleen stilte te horen gekregen. Na een tijdje probeerde ze het niet meer. Ze wilde niet het risico lopen dat de batterijen opraakten.

Fishers Landing. Daar zouden ze elkaar ontmoeten, had Eph gezegd. Nora wist niet meer hoelang het geleden was dat de zon was ondergegaan en hoeveel uren het nog duurde voordat de zon weer opkwam – ze wist alleen dat het er te veel waren. Ze durfde niet op haar gevoel af te gaan; daarvoor was haar verlangen naar daglicht te groot.

Zorg nou maar dat je daar komt, dacht ze. Zorg dat je daar komt, en dan zie je wel verder.

‘Daar heb je ze,’ zei Gus.

Nora keek naar de straat voor haar. Ze zag niets, want ze had al haar aandacht nodig voor de weg. Toen zag ze het: een zweem van licht door de boomtoppen.

Bewegend licht. Een helikopter.

‘Ze zoeken ons,’ zei Gus. ‘Ze hebben ons nog niet gezien, denk ik.’

Nora hield één oog op het licht en één oog op de weg gericht. Ze kwamen langs een bord voor de snelweg en ze besefte dat ze daar weer in de buurt waren gekomen. Dat was niet goed.

De helikopter bewoog zich in hun richting. ‘Ik doe de koplampen uit,’ zei ze, en dat betekende ook dat ze langzamer moest rijden.

Ze reden over de donkere weg en zagen de helikopter bijdraaien en dichterbij komen. Het licht werd feller toen het toestel daalde. Het bevond zich ongeveer honderd meter ten noorden van hen.

‘Rustig aan,’ zei Gus. ‘Hij landt.’

Ze zag dat het licht tot stilstand kwam. ‘Dat moet de snelweg zijn.’

‘Ik geloof niet dat ze ons hebben gezien,’ zei Gus.

Ze reed nog een eindje door en gebruikte de zwarte boomtakken die tegen de minder zwarte hemel afstaken om te raden waar de bermen begonnen. Ze vroeg zich af wat ze moesten doen.

‘Moeten we gewoon doorgaan?’ zei ze. ‘Het erop wagen?’

Gus probeerde door de voorruit naar de snelweg te kijken. ‘Weet je wat?’ zei hij. ‘Ik denk dat ze helemaal niet naar ons zochten.’

Nora hield haar blik op de weg. ‘Wat doen ze dan?’

‘Al sla je me dood. De vraag is: wagen we het om dat uit te zoeken?’

Nora kende Gus inmiddels goed genoeg om te weten dat het niet echt een vraag was. ‘Nee,’ zei ze vlug. ‘We moeten gaan. We moeten doorgaan.’

‘Het zou iets kunnen zijn.’

‘Wat dan?’

‘Weet ik niet. Daarom moeten we gaan kijken. Ik heb al een paar kilometer geen bloedzuigers langs de weg zien staan. Ik denk dat we wel even kunnen gaan kijken.’

‘Ja, éven kijken,’ zei Nora, alsof ze hem daaraan kon houden.

‘Kom op,’ zei hij. ‘Jij bent ook nieuwsgierig. Trouwens – ze gebruikten hun licht toch? Dat betekent dat het mensen zijn.’

Ze stopte aan de linkerkant van de weg en zette de motor uit. Ze stapten uit en vergaten dat de binnenverlichting aanging zodra de portieren werden geopend. Ze maakten ze vlug dicht zonder te veel lawaai te maken en bleven staan luisteren.

De rotorbladen draaiden nog rond, maar wel veel langzamer. De motor van de helikopter was uitgezet. Terwijl Gus zijn machinegeweer bij zijn lichaam vandaan hield, klauterde hij tegen het met onkruid overwoekerde talud omhoog. Nora volgde hem. Ze bleef links achter hem.

Boven aangekomen hielden ze zich in en keken onder de vangrail door. De helikopter stond nog zo’n honderd meter verder op de snelweg. Er waren geen auto’s te zien. De rotoren draaiden niet meer, al stond het licht van de helikopter nog aan en scheen het op de andere kant van de weg. Nora kon vier silhouetten onderscheiden, waarvan een kleiner was dan de andere. En ze zou het niet met zekerheid kunnen zeggen, maar ze geloofde dat de piloot – waarschijnlijk een mens, omdat het licht aan was – nog in de cockpit zat te wachten. Waarop? Zouden ze straks weer opstijgen?

Ze doken weer omlaag. ‘Een ontmoeting?’ zei Nora.

‘Zoiets. Je denkt toch niet dat het de Meester is?’

‘Dat kan ik niet nagaan,’ zei ze.

‘Een van hen was klein. Misschien een kind.’

‘Ja,’ zei Nora, en ze knikte... en toen hield ze op met knikken. Haar hoofd ging weer omhoog, en ditmaal keek ze over de vangrail heen. Gus trok haar aan haar riem terug, maar ze had al gezien wie de jongen met zijn slordige haren was. ‘O mijn god.’

‘Wat?’ zei Gus. ‘Wat heb je nou ineens?’

Ze trok haar zwaard. ‘We moeten daarheen.’

‘Dat ben ik helemaal met je eens. Maar wat...’

‘Schiet de volwassenen dood, maar niet het kind. Laat ze in elk geval niet wegkomen.’

Nora was al over de vangrail voordat Gus overeind kon komen. Ze rende recht op hen af en Gus moest zich inspannen om haar bij te houden. Ze zag dat de twee grotere figuren zich naar haar toe draaiden voordat ze echt geluid had gemaakt. De vampiers zagen haar warmte, voelden het zilver in haar zwaard. Ze wendden zich weer tot de mensen. Een van hen greep de jongen vast en probeerde hem in de helikopter te tillen. Ze wilden weer opstijgen. De motor draaide en de rotoren begonnen hydraulisch te gieren.

Gus schoot met zijn machinegeweer. Eerst mikte hij op de lange staart van de helikopter en toen liet hij de kogels langs de zijkant naar het passagierscompartiment rennen. Dat was voor de vampier met de jongen in zijn armen voldoende reden om bij de helikopter vandaan te gaan. Nora had nu meer dan de helft van de afstand afgelegd. Gus ging een heel eind naar links en mikte nu op het glas van de cockpit. Het glas verbrijzelde niet. De kogels gingen er recht doorheen tot er aan de andere kant een straal bloed naar buiten kwam.

Het lichaam van de piloot zakte naar voren. De rotoren gingen steeds sneller draaien, maar de helikopter kwam niet in beweging.

Een van de vampiers liet de man die hij bewaakte achter en rende op Nora af. Ze zag de donkere tatoeage-inkt op zijn hals en herkende de vampier meteen als een van de lijfwachten in de gevangenis – een van Barnes’ lijfwachten. De gedachte aan Barnes nam al haar angst weg, en Nora rende schreeuwend en met hoog geheven zwaard op de vampier af. De grote vampier dook op het laatste moment ineen en verraste haar daarmee, maar ze ontweek hem als een matador en liet haar zwaard op zijn rug neerdalen. Hij gleed op zijn voorkant over het asfalt, schaafde zich open, maar sprong toen weer overeind. De bleke huid hing los aan zijn dijen, borst en een wang. Dat vertraagde hem niet. De zilverwond op zijn rug ook niet.

Gus’ machinegeweer ratelde en de grote vampier stuiptrekte. De schoten verdoofden hem, maar legden hem niet neer. Nora gaf de sterke strigoi niet de tijd om weer een aanval in te zetten. Ze gebruikte zijn halstatoeages als doelwit en hakte zijn hoofd van zijn romp.

Ze keek weer naar de helikopter, turend in de luchtstroom van de rotoren. De andere getatoeëerde vampier was bij de mensen vandaan en bewoog zich om Gus heen. De vampier begreep en respecteerde de kracht van het zilver – maar niet de kracht van een machinegeweer. Gus liep naar de sissende strigoi toe tot hij binnen het bereik van de stekel was gekomen en vuurde toen een kogelregen op zijn hoofd af. De vampier viel achterover en Gus liep door en schoot in zijn hals om het wezen te vernietigen.

De man was op een knie gezakt en steunde op de open deur van de helikopter. De jongen zag beide vampiers in elkaar zakken. Hij draaide zich om en rende naar de kant van de weg, in de richting waarin het licht van de helikopter scheen. Nora zag iets in zijn handen, iets wat hij al rennend voor zich uit hield.

‘Gus, grijp hem!’ riep Nora, want Gus was er dichter bij. Gus rende achter de jongen aan. De magere jongen was snel genoeg, maar niet zo goed in balans. Hij sprong over de vangrail en kwam goed terecht, maar op de donkere aarde daarachter zette hij een stap verkeerd en struikelde over zijn eigen voeten.

==

Nora stond bij Barnes onder de wervelende rotoren van de helikopter. Hij was nog steeds luchtziek en zat op zijn knie, maar toen hij opkeek en Nora herkende, verbleekte hij nog meer.

Nora hief haar zwaard en stond op het punt toe te slaan toen ze vier scherpe knallen hoorde, gedempt door het lawaai van de helikopter. Het was een klein geweer; de jongen schoot in paniek op hen. Nora werd niet geraakt, maar de kogels sloegen afschuwelijk dichtbij in. Ze ging bij Barnes vandaan en dook de struiken in. Ze zag Gus een uitval naar de jongen doen en hem tackelen voordat hij opnieuw kon schieten. Hij pakte de jongen aan zijn shirt op en draaide hem naar het licht om er zeker van te zijn dat het geen vampier was. Gus trok het lege geweer uit zijn hand en gooide het tussen de bomen. Toen de jongen zich verzette, schudde Gus hem hard heen en weer, hard genoeg om hem te laten weten wat er met hem zou kunnen gebeuren als hij probeerde te vechten. Evengoed tuurde de jongen in het licht en probeerde hij zich los te trekken. Hij was heel bang voor Gus.

‘Rustig maar, jongen. Jezus.’

Hij sleurde de spartelende jongen over de vangrail terug.

‘Ben je ongedeerd, Gus?’ vroeg Nora.

Gus worstelde met de jongen. ‘Ja. Hij is een schutter van niks.’

Nora keek weer naar de helikopter. Barnes was verdwenen. Ze tuurde langs het helikopterlicht om hem te zoeken, maar vond hem niet. Ze vloekte zacht.

Gus wierp nog een blik op het gezicht van de jongen en zag iets aan hem: zijn ogen, de structuur van zijn gezicht. Hij kwam hem bekend voor. Te bekend.

Gus keek Nora aan. ‘O, kom op,’ zei Gus.

De jongen schopte met de hak van zijn sportschoen naar Gus. Gus schopte terug, alleen harder.

‘Jezus – net je vader,’ zei Gus.

Dat vertraagde de jongen. Hij keek Gus aan, al probeerde hij nog steeds weg te komen. ‘Wat weet je?’ vroeg hij.

Nora keek Zack aan en herkende hem en herkende hem tegelijk ook niet, want de ogen van de jongen waren heel anders dan in haar herinnering. Zijn trekken waren volwassener geworden, zoals bij elke jongen in twee jaar tijd – maar uit zijn ogen was het licht verdwenen dat er vroeger in had gezeten. Als er nog nieuwsgierigheid in zat, dan was die donkerder, dieper geworden. Het leek wel of zijn persoonlijkheid zich in zijn geest had teruggetrokken en wilde lezen en tegelijk niet wilde lezen. Of misschien was hij alleen maar diep geschokt. Per slot van rekening was hij nog maar dertien.

Hij is leeg. Hij is er niet.

‘Zachary,’ zei ze. Ze wist niet wat ze moest doen.

De jongen keek haar enkele ogenblikken aan voordat hij haar herkende. ‘Nora,’ zei hij. Hij sprak het woord langzaam uit, alsof hij het bijna vergeten was.

==

Ondanks het feit dat er steeds minder vampiers beschikbaar waren om de verschillende wegen in het noorden van de staat New York in de gaten te houden, wist de Meester steeds beter waar hij heen moest gaan. De Meester had de overval van dr. Martinez door de ogen van dr. Barnes’ bewakers gezien, totdat die waren vernietigd. Op dit moment zag de Meester de helikopter met nog draaiende rotoren op de snelweg staan. Hij keek nu door de ogen van Kelly Goodweather.

De Meester zag dat Kelly haar chauffeur opdracht gaf snel een steile helling naar een parallelweg af te rijden, achter de Explorer aan. Kelly’s band met Zachary was hechter dan haar band met haar ex-partner dr. Ephraim Goodweather. Haar verlangen naar Zachary kwam duidelijker naar voren en was op dit moment ook productiever.

En nu kon de Meester de voortgang van de rebellen nog beter volgen. Ze hadden in het aas gehapt waarvan de Meester had geweten dat het onweerstaanbaar was. De Meester keek door de ogen van Zachary, die op de achterbank zat van een auto die werd bestuurd door Augustin Elizalde. De Meester was in feite bij hen in de auto. Zo waren ze op weg naar hun ontmoeting met dr. Goodweather, die in het bezit van de Occido Lumen was en die wist waar de Zwarte Plaats was.

‘Ik volg ze,’ zei Barnes. Zijn stem kwam knetterend uit de radio. ‘Ik hou u op de hoogte. U hebt me op de gps.’

En inderdaad was er een stipje te zien op het gps-scherm. Een onvolmaakte, bleke, mechanische imitatie van de band van de Meester, maar een band die hij met de verrader Barnes kon delen.

‘Ik heb het geweer bij me,’ zei Barnes. ‘Ik ben klaar voor uw bevel.’

De Meester glimlachte. Wat was Barnes toch onderdanig.

Ze waren dichtbij, misschien nog maar enkele kilometers van hun bestemming verwijderd. Hun noordelijke route ging in de richting van Lake Ontario of de Saint Lawrence. En als er water moest worden overgestoken, was dat geen probleem. De Meester had Creem om hem indien nodig naar de overkant te brengen, want de bendeleider was officieel nog mens maar stond volledig onder zijn bevel.

De Meester liet de helikopters met volle snelheid naar het noorden vliegen.

==

Creems mond deed pijn. Zijn tandvlees brandde op de plaatsen waar zijn zilveren kronen eraan bevestigd waren. Eerst dacht hij dat het nog steeds pijn was van de elleboogstoot die Quinlan hem had gegeven, maar nu deden zijn vingers ook pijn, zo erg dat hij de blingbling van zijn knokkels plukte om de vingers wat rust te geven. De zilveren sieraden deed hij in de bekerhouder.

Hij voelde zich niet goed. Hij voelde zich suffig en warm. Eerst was hij bang voor een bacteriële infectie zoals die waaraan Gus’ vriend was bezweken. Maar hoe meer hij in zijn spiegeltje naar het donkere, van wormen vergeven gezicht van de Meester keek, des te meer zorgen maakte hij zich. Hij vroeg zich af of de Meester hem had besmet. Een ogenblik had hij het gevoel dat zich iets door zijn onderarm naar boven verplaatste. Het was meer dan een tinteling en het was op weg naar zijn hart.

==

Ephs jeep kwam als eerste in Fishers Landing aan. De noordelijkste weg leidde langs de rand van de Saint Lawrence. Quinlan voelde geen vampiers in de onmiddellijke omgeving. Ze zagen een bord met KAMP RIVERSIDE wijzen naar een plaats waar de weg de waterkant verliet. Ze sloegen de onverharde weg in en kwamen op een groot stuk land dat de rivier in stak. Er waren blokhutten en een restaurant met een snoepwinkel. Het zandstrand was ingesloten door een pier die lang en breed genoeg was om nog net zichtbaar te zijn over het water.

Eph stopte abrupt op het terrein aan het eind van de weg. Hij liet zijn koplampen aan, gericht op het water. Hij wilde naar die pier. Ze hadden een boot nodig.

Zodra hij zijn portier had gesloten, werd zijn hele gezichtsveld opgevuld door een krachtig licht dat hem nagenoeg verblindde. Door zijn arm omhoog te brengen kon hij nog net zien dat er verschillende bronnen van dat licht waren, een bij het restaurant en een bij een verkleedhok. Hij raakte even in paniek, maar besefte toen dat het kunstmatige lichtbronnen waren – iets waaraan vampiers geen enkele behoefte hadden.

Een stem riep: ‘Staan blijven! Geen beweging!’

Een echte stem, geen vampierstem die in zijn hoofd werd geprojecteerd.

‘Oké, oké!’ zei Eph, die zijn ogen probeerde af te schermen. ‘Ik ben een mens!’

‘Dat zien we nu,’ zei de vrouwenstem.

Een mannenstem aan de andere kant zei: ‘Die daar is gewapend!’

Eph keek naar Fet aan de andere kant van de jeep. Fet riep: ‘Ben jij gewapend?’

‘Nou en of!’ riep de mannenstem.

‘Kunnen we allebei de wapens neerleggen en praten?’ vroeg Fet.

‘Nee,’ zei de vrouwenstem. ‘We zijn blij dat jullie geen vampiers zijn, maar dat betekent nog niet dat jullie geen plunderaars zijn. Of Stonehearts in vermomming.’

‘We zijn geen van beiden,’ zei Eph, die het licht met zijn open handen afweerde. ‘We zijn hier op een... een soort missie. Maar er is niet veel tijd.’

‘Er zit er nog een op de achterbank!’ riep de mannenstem. ‘Kom tevoorschijn!’

O, shit, dacht Eph. Waar moest hij beginnen? ‘Luister,’ zei hij. ‘We zijn helemaal uit New York hierheen gekomen.’

‘Ze hebben jullie daar vast wel graag terug.’

‘Jullie... jullie klinken als strijders. Tegen de vampiers. Wij zijn ook strijders. We horen bij het verzet.’

‘We zitten hier vol, vriend.’

‘We moeten naar een van de eilanden,’ zei Eph.

‘Ga je gang, maar doe het dan wel vanaf een ander punt aan de Saint Lawrence. We willen geen problemen, maar we zijn er klaar voor.’

‘Als jullie me tien minuten de tijd geven om het uit te leggen...’

‘Je hebt tien seconden om te vertrekken. Ik zie je ogen, en die van je vriend. Die zijn goed te zien in het licht. Maar als je andere vriend niet uit de auto stapt, zullen we schieten.’

‘Ten eerste hebben we iets in de auto wat heel kwetsbaar en explosief is, dus het is in jullie eigen belang dat jullie niet schieten. Ten tweede zal het jullie niet aanstaan wat jullie in onze andere vriend hier zien.’

Fet nam het over: ‘Zijn ogen zullen verglazen in het licht, want hij is voor een deel vampier.’

‘Zoiets bestaat niet,’ zei de mannenstem.

‘Zoiets bestaat wel,’ zei Eph. ‘Hij staat aan onze kant, en ik kan het uitleggen – of dat proberen – als jullie me de kans geven.’

Eph merkte dat de lichtbron bewoog. Het licht kwam naar hem toe. Hij verstijfde, want hij verwachtte een aanval.

De mannenstem van het andere licht zei: ‘Voorzichtig, Ann!’

De vrouw achter het licht bleef tien meter bij Eph vandaan staan, zo dichtbij dat hij de warmte kon voelen die van de lamp kwam. Hij zag rubberlaarzen en een elleboog achter de lichtstraal.

‘William!’ riep de vrouwenstem.

William, de man van het andere licht, kwam in Fets richting rennen. ‘Wat is er?’

‘Kijk eens goed naar zijn gezicht.’

Een ogenblik waren beide lichtstralen op Eph gericht.

‘Wat is er?’ zei William. ‘Hij is geen vampier.’

‘Nee, suffie. Van de nieuwsberichten. De man die ze zoeken. Ben jij Goodweather?’

‘Ja. Zeg maar Ephraim.’

‘Goodweather, de voortvluchtige medicus. Die Eldritch Palmer heeft gedood.’

‘Nou,’ zei Eph, ‘eigenlijk ben ik vals beschuldigd. Ik heb die oude rotschoft niet gedood. Maar ik heb het wel geprobeerd.’

‘Ze wilden je heel graag hebben, hè? Die klootzakken.’

Eph knikte. ‘Ze zitten nog steeds achter me aan.’

‘Ik weet het niet, Ann,’ zei William.

‘Je hebt tien minuten, klootzak,’ zei Ann. ‘Maar je zogenaamde vriend blijft in de auto, en als hij probeert uit te stappen, zijn jullie voer voor de vissen.’

==

Fet stond voor de achterkant van de jeep en liet hun met zijn zaklantaarn de bom zien, met de timer die hij daaraan had vastgemaakt.

‘Goh, een echte atoombom,’ zei Ann, die een vrouw van in de vijftig bleek te zijn, met een lange, rafelige vlecht van grijs haar. Ze droeg lieslaarzen onder een oliejas.

‘Je dacht waarschijnlijk dat hij groter zou zijn,’ zei Fet.

‘Ik weet niet wat ik dacht.’ Ze keek Eph en Fet weer aan. William – een man van in de veertig in een versleten wollen trui en een flodderige spijkerbroek – bleef op een afstand staan met beide handen op zijn geweer. De lampen lagen bij zijn voeten en een ervan stond nog aan. Het indirecte licht hulde Quinlan, die nu buiten de jeep stond, in een intimiderende mantel van schaduw. ‘Alleen is dit alles te bizar om onwaar te kunnen zijn.’

Eph zei: ‘We willen niets van jullie, behalve een kaart van die eilanden en een boot om daar te komen.’

‘Jullie gaan die bom tot ontploffing brengen.’

‘Dat gaan we zeker,’ zei Eph. ‘Jullie kunnen hier beter vandaan gaan, of het eiland nu meer dan een kilometer uit de kust ligt of niet.’

‘We wonen hier niet,’ zei William.

Eerst wierp Ann hem een blik toe om hem duidelijk te maken dat hij te veel had gezegd, maar toen werd haar gezicht milder. Blijkbaar vond ze dat ze open kaart tegen Eph en Fet kon spelen, zoals zij ook tegen haar hadden gedaan.

‘We wonen op de eilanden,’ zei ze. ‘Waar die verrekte vampiers niet kunnen komen. Er zijn daar nog oude forten uit de tijd van de Amerikaanse Revolutie. Daar zitten we in.’

‘Met hoeveel zijn jullie?’

‘Al met al met tweeënveertig. Het waren er zesenvijftig; we zijn er een stel kwijtgeraakt. We leven in drie groepen, want zelfs na het einde van de wereld kunnen sommige klootzakken niet met elkaar opschieten. We zijn voor het merendeel buren die elkaar niet kenden voordat die toestanden begonnen. We komen steeds naar het vasteland terug voor wapens, gereedschap en eten, ongeveer zoals Robinson Crusoe deed, wanneer je het vasteland als een scheepswrak beschouwt.’

‘Jullie hebben boten,’ zei Eph.

‘Ja, we hebben boten. Drie motorboten en een heel stel kleine skiffs.’

‘Goed,’ zei Eph. ‘Heel goed. Ik hoop dat jullie bereid zijn ons er een te lenen. Het spijt me dat we al die moeilijkheden naar jullie toe brengen.’ Hij keek de Geborene even aan, die heel stil stond. ‘Is er al iets?’

Nog niets.

Maar aan de manier waarop hij antwoord gaf kon Eph merken dat ze niet veel tijd meer hadden. Hij zei tegen Ann: ‘Jullie kennen die eilanden?’

Ze knikte. ‘William kent ze het best. Als zijn broekzak.’

Eph zei tegen William: ‘Kunnen we naar het restaurant gaan en kun je dan een tekening voor me maken? Ik weet wat ik zoek. Het is een eiland met weinig begroeiing, rotsachtig en met de vorm van een klaverblad. Het zijn net drie ringen die elkaar overlappen. Een soort biohazardteken, als je je dat kunt voorstellen.’

Ann en William keken elkaar aan. Blijkbaar wisten ze allebei precies over welk eiland Eph het had. Er ging meteen een scheut adrenaline door Eph heen.

Ze schrokken van geknetter in de radio; de nerveuze William ging meteen een stap terug. De walkietalkie op de voorbank van de jeep. ‘Vrienden van ons,’ zei Fet. Hij liep naar het portier en stak zijn hand naar binnen om de radio te pakken. ‘Nora?’

‘O, goddank,’ zei ze met een stem die wazig door de ether tot hem doordrong. ‘We zijn eindelijk in Fishers Landing. Waar zijn jullie?’

‘Volg de borden naar het openbare strand. Dan zie je een bord voor Kamp Riverside. Volg de onverharde weg naar het water. Schiet op, maar kom hier rustig naartoe. We hebben een paar mensen ontmoet die ons het water op kunnen helpen.’

‘Mensen?’ zei ze.

‘Vertrouw me nou maar en kom hierheen.’

‘Oké, ik zie een bord voor het strand,’ zei ze. ‘We zijn er zo.’

Fet legde de walkietalkie neer. ‘Ze zijn dichtbij.’

‘Goed,’ zei Eph, en hij wendde zich weer tot Quinlan. De Geborene keek naar de hemel; blijkbaar zocht hij daar een teken. Dat zat Eph niet lekker. ‘Iets wat we moeten weten?’

Alles is stil.

‘Hoeveel uur hebben we nog tot aan het meridiem?’

Te veel, vrees ik.

‘Er zit je iets dwars,’ zei Eph. ‘Wat is dat?’

Ik reis niet graag over water.

‘Daar ben ik me van bewust. En?’

We hadden de Meester al moeten zien. Het bevalt me niet dat we hem niet zien...

==

Ann en William wilden praten, maar Eph wilde alleen maar de route naar het eiland. Hij liet ze die tekening op de achterkant van een papieren placemat maken en keerde naar Fet terug, die voor de bom stond. Die hadden ze op de balie van de snoepwinkel naast het restaurant gelegd. Eph zag door de glazen deuren dat Quinlan voor het strand op vampiers wachtte.

‘Hoeveel tijd hebben we nog?’ vroeg Eph.

‘Weet ik niet,’ antwoordde Fet. ‘Genoeg, hoop ik.’ Hij liet hem de schakelaar zien, die op de veiligheidspal zat. ‘Je draait hem deze kant op voor de vertraging.’ De schakelaar bevond zich op een soort wijzerplaat die zich van het kleine paneel verhief. ‘Draai hem niet die kant op. Naar de X. En maak dan dat je wegkomt.’

Eph voelde dat er weer een kramp door zijn arm ging. Hij balde zijn vuist en verborg de pijn zo goed mogelijk.

‘Ik vind het geen prettig idee om hem hier achter te laten. In een paar minuten kan er een heleboel misgaan.’

‘We hebben geen keus. Niet als we in leven willen blijven.’

Ze keken allebei op naar de naderende koplampen. Fet rende naar Nora’s auto, en Eph bleef achter en ging weer naar binnen om Williams werk te bekijken. Ann deed voorstellen en William ergerde zich daaraan. ‘Het zijn vier eilanden op een rij en dan eentje aan de overkant.’

‘En Little Thumb dan?’ vroeg Ann.

‘Je kunt die eilanden wel naampjes geven, maar dan mag je niet verwachten dat alle anderen die uit hun hoofd leren.’

Ann keek Eph aan en legde uit: ‘Het derde eiland ziet eruit alsof het een kleine duim heeft.’

Eph keek naar de tekening. De route leek hem duidelijk genoeg; dat was het enige wat telde.

Eph zei: ‘Kunnen jullie de anderen voor ons uit over de rivier naar jullie eiland brengen? We blijven niet en we hebben ook geen proviand of zoiets van jullie nodig. We willen alleen graag een schuilplaats waar we kunnen wachten tot dit alles voorbij is.’

‘Goed,’ zei Ann. ‘Vooral wanneer je denkt dat je kunt doen wat je zegt dat je kunt doen.’

Eph knikte. ‘Het leven op aarde zal weer veranderen.’

‘Het wordt weer normaal.’

‘Zo zou ik het niet willen stellen,’ zei Eph. ‘Het zal nog wel een hele tijd duren voordat alles weer enigszins normaal is. Maar dan hoeven we ons tenminste niet meer door die bloedzuigers te laten commanderen.’

Ann zag eruit als iemand die had geleerd dat ze niet te veel moest hopen. ‘Het spijt me dat ik je een klootzak noemde,’ zei ze. ‘In werkelijkheid ben je een keiharde rotzak.’

Eph glimlachte onwillekeurig. Tegenwoordig was hij blij met elk compliment, hoe dubieus het ook was.

‘Kun je ons iets over New York vertellen?’ zei Ann. ‘We hoorden dat zo ongeveer de hele binnenstad is platgebrand.’

‘Nee, het is...’

De glazen deuren van de snoepwinkel gingen open en Eph draaide zich om. Gus kwam binnen met een machinegeweer in zijn hand. Toen zag hij door het glas dat Nora naar de deur liep. In plaats van Fet liep er een lange jongen van een jaar of dertien met haar mee. Ze kwamen binnen en Eph kon niet bewegen en niet spreken... maar zijn droge ogen liepen meteen vol tranen en zijn keel trok zich samen van emotie.

Zack keek gespannen om zich heen. Zijn blik gleed langs Eph naar de oude ijsreclames op de muur... en keerde toen langzaam naar het gezicht van zijn vader terug.

Eph liep naar hem toe. De mond van de jongen ging open, maar hij sprak niet. Eph liet zich op een knie voor hem zakken, voor deze jongen die zich altijd op ooghoogte van Eph bevond als hij dat deed. Nu moest Eph naar hem opkijken. Het slordige haar dat over Zacks gezicht viel, onttrok hem voor een deel aan het oog.

‘Wat doe jij hier?’ vroeg Zack zacht aan zijn vader.

Hij was nu veel groter. Zijn haar was lang, wild en bij de oren weggekamd, zoals een jongen van die leeftijd zijn haar lang liet worden zonder toestemming van zijn ouders. Hij zag er redelijk schoon uit, en ook weldoorvoed.

Eph pakte hem vast en omhelsde hem innig. Daardoor maakte hij de jongen echt. Zack voelde vreemd aan in zijn armen. Hij rook anders, wás anders... ouder. Zwak. Eph bedacht nu hoe mager hij er van zijn kant voor Zack moest uitzien.

De jongen beantwoordde zijn omhelzing niet, maar bleef stijfjes staan en liet het allemaal over zich heen komen.

Eph duwde hem achteruit om nog eens naar hem te kijken. Hij wilde alles weten, bijvoorbeeld hoe Zack daar gekomen was, maar hij besefte dat al die andere dingen er nu niet toe deden.

De jongen was er. Hij was nog menselijk. Hij was vrij.

‘O, Zack,’ zei Eph, die zich de dag van bijna twee jaar geleden herinnerde toen hij hem was kwijtgeraakt. Hij had tranen in zijn ogen. ‘Het spijt me zo. Het spijt me zo vreselijk.’

Maar Zack keek hem vreemd aan. ‘Wat spijt je?’

Hij begon te zeggen: ‘Dat ik je moeder jou liet meenemen...’ Maar hij zweeg. ‘Zachary,’ zei Eph opgetogen. ‘Moet je jou toch eens zien. Zo groot! Je bent een man...’

De mond van de jongen bleef open, maar hij was te verbijsterd om iets te zeggen. Hij staarde naar zijn vader, de man die als een almachtige geest door zijn dromen had gespookt. De vader die hem had verlaten, in de steek had gelaten, de man die hij zich herinnerde als groot en sterk, en wijs, was nu een zwak, droog, onbeduidend ding. Onverzorgd, bevend en zwak.

Er kwam een golf van walging bij Zack op.

Ben je trouw?

‘Ik ben altijd blijven zoeken,’ zei Eph. ‘Ik heb het nooit opgegeven. Ik weet dat ze tegen je hebben gezegd dat ik dood was, maar ik heb al die tijd gevochten. Twee jaar lang heb ik geprobeerd je terug te krijgen...’

Zack keek om zich heen. Quinlan was binnengekomen. Zack keek het langst naar de Geborene.

‘Moeder komt me halen,’ zei Zack. ‘Ze zal heel boos zijn.’

Eph knikte. ‘Dat weet ik. Maar... het is bijna voorbij.’

‘Dat weet ik,’ zei Zack.

Ben je dankbaar voor alles wat ik je heb gegeven en je heb laten zien?

‘Kom hier...’ zei Eph, en hij gaf een kneepje in Zacks schouders en leidde hem naar de bom. Fet wilde hen tegenhouden, maar Eph merkte dat nauwelijks. ‘Dit is een atoombom. Die gaan we gebruiken om een eiland op te blazen. Om de Meester en alle anderen van zijn soort te vernietigen.’

Zack keek naar de bom. ‘Waarom?’ vroeg hij onwillekeurig.

Het einde der tijden is nabij.

Fet keek naar Nora en er ging een huivering door hem heen. Eph merkte dat blijkbaar niet. Die ging helemaal op in de rol van vader van de verloren zoon.

‘Om de dingen weer te maken zoals ze vroeger waren,’ zei Eph. ‘Voordat de strigoi er waren. Voordat de duisternis viel.’

Zack keek Eph vreemd aan. De jongen knipperde nadrukkelijk met zijn ogen. Het leek net een zenuwtrekje waarmee hij zichzelf in bedwang hield. ‘Ik wil naar huis.’

Eph knikte vlug. ‘En ik wil je daarheen brengen. Al je spullen liggen nog in de kamer, precies zoals je ze hebt achtergelaten. Alles. We gaan erheen zodra dit alles voorbij is.’

Zack schudde zijn hoofd. Hij keek Eph niet meer aan. Hij keek naar Quinlan. ‘Ik woon in het kasteel. In Central Park.’

Ephs hoopvolle gezicht betrok even. ‘Nee, je gaat daar nooit meer heen. Ik weet dat het even zal duren, maar het komt wel goed met je.’

De jongen is overgegaan.

Eph keek met een ruk om naar Quinlan. De Geborene stond naar Zack te kijken.

Eph keek naar zijn zoon. De jongen had al zijn haar nog en zijn gezicht was onaangetast. Zijn ogen waren geen zwarte bollen in een zee van rood. Zijn keel was niet uitgerekt. ‘Nee. Je vergist je. Hij is menselijk.’

Lichamelijk wel, ja. Maar kijkt u eens in zijn ogen. Hij heeft iemand meegebracht.

Eph pakte de jongen bij zijn kin vast. Hij streek het haar voor zijn ogen weg. Die waren misschien een beetje wazig. Een beetje in zichzelf gekeerd. Zack keek eerst uitdagend maar probeerde toen zijn ogen af te wenden, zoals elke jonge tiener zou doen.

‘Nee,’ zei Eph. ‘Er is niets met hem aan de hand. Het komt goed met hem. Hij heeft een hekel aan me... en dat is alleen maar normaal. Hij is kwaad op me, en... we hoeven hem alleen maar op een boot te zetten. De rivier op.’ Eph keek Nora en Fet aan. ‘Hoe eerder, hoe beter.’

Ze zijn er.

‘Wat?’

Quinlan trok de kap strakker over zijn hoofd.

Gaat u naar de rivier. Ik houd er zo veel mogelijk tegen.

De Geborene ging naar buiten. Eph pakte Zack vast en wilde met hem naar de deur lopen, maar bleef toen staan. Tegen Fet zei hij: ‘We brengen hem en de bom tegelijk over.’

Dat stond Fet niet aan, maar hij zei niets. ‘Hij is mijn zoon, Vasiliy,’ zei Eph met gesmoorde, smekende stem. ‘Mijn zoon... alles wat ik heb. Maar ik voer mijn missie uit. Jullie kunnen op me rekenen.’

Voor het eerst in een eeuwigheid zag Fet de oude vastbeslotenheid in Eph – het leiderschap waarvoor hij vroeger met enige tegenzin bewondering had opgebracht. Dit was de man van wie Nora ooit had gehouden, de man die Fet ooit had gevolgd.

‘Blijf jij dan hier,’ zei Fet. Hij pakte zijn rugzak en liep achter Gus en Nora aan naar buiten.

Ann en William kwamen vlug met de kaart naar hem toe gelopen. Eph zei: ‘Ga naar de boten. Wacht op ons.’

‘We hebben niet genoeg ruimte voor iedereen, als jullie naar het eiland gaan.’

‘We bedenken wel iets,’ zei Eph. ‘Ga nu. Voordat ze proberen die boten onklaar te maken.’

Eph deed de deur achter hen op slot en keek toen Zack weer aan. Hij zocht geruststelling op het gezicht van zijn zoon. ‘Het is in orde, Z. Het komt goed met ons. Binnenkort is het voorbij.’

Zack knipperde snel met zijn ogen toen hij zijn vader de kaart zag opvouwen en in de zak van zijn jas zag stoppen.

==

De strigoi kwamen de duisternis uit. Quinlan zag hun warmtecontouren tussen de bomen door rennen en wachtte tot hij ze kon onderscheppen. Tientallen vampiers, gevolgd door nog meer – misschien wel honderden. Gus kwam naar voren en vuurde over de onverharde weg op een voertuig dat geen licht aan had. De vonken sloegen van de motorkap en er sprongen barsten in de voorruit, maar de auto reed door. Gus ging ervoor staan tot hij er zeker van was dat zijn schoten door de voorruit dodelijk waren geweest, en sprong toen op het laatste moment opzij.

Maar de auto reed met hem mee toen hij het bos in dook en dreunde met een harde klap tegen een dikke boomstam, zij het niet voordat de voorkant Gus’ benen had geraakt en hem tegen de bomen had gegooid. Zijn linkerarm knapte als een boomtak, en toen hij weer opstond, zag hij hem scheef langs zijn zijde hangen – gebroken bij de elleboog, en misschien ook bij de schouder.

Gus vloekte tussen zijn opeengeklemde tanden door. De pijn was hevig, maar toch liet zijn gevechtsinstinct zich gelden. Hij rende naar de auto en verwachtte dat de vampiers daar als circusclowns uit kwamen tuimelen.

Gus stak zijn goede hand naar binnen – die met zijn Steyr – en trok het hoofd van de bestuurder bij het stuur vandaan. Het was Creem. Zijn hoofd lag nu tegen de rugleuning alsof hij een dutje deed, maar hij had twee van Gus’ kogels in zijn voorhoofd en een in zijn borst gekregen.

‘Dat was raak, vuile schoft,’ zei Gus, en hij liet het hoofd los. De neus kraakte zacht tegen de rand van het stuur.

Gus zag geen andere inzittenden – al stond het achterportier vreemd genoeg open.

De Meester...

Quinlan was in een oogwenk naar voren gekomen, op zoek naar zijn prooi. Gus leunde even tegen de auto en besefte hoe ernstig de verwondingen aan zijn arm waren. Op dat moment zag hij een stroompje bloed uit Creems hals sijpelen...

Geen kogelwond.

Creems ogen sprongen open. Hij vloog de auto uit en stortte zich op Gus. De dreun van Creems kolossale lichaam pompte de lucht uit Gus’ longen, als een stier die een matador treft. Gus vloog door de lucht met bijna evenveel kracht als de auto had gedaan. Hij hield zijn geweer vast, maar Creems hand sloot zich met ongelooflijke kracht om zijn hele onderarm, plette zijn pezen en dwong zijn vingers van elkaar te komen. Creems knie drukte tegen Gus’ gewonde linkerarm en maalde het gebroken bot als een vijzel.

Gus schreeuwde het uit van woede en pijn.

Creems ogen waren wijd open, vervuld van waanzin en een beetje scheel. Zijn blingblinggrijns begon te roken en te dampen doordat zijn vampiertandvlees zich wegbrandde van de zilveren implantaten. Op dezelfde manier brandde het vlees van zijn knokkels af. Maar Creem hield vol, geleid door de wil van de Meester. Toen Creems kaak met een hard kraakgeluid openging en scheef kwam te hangen, begreep Gus dat de Meester van plan was geweest Gus gevangen te nemen en via hem te ontdekken hoe hij hun plan kon verijdelen. Het vermalen van zijn linkerarm nam Gus bijna helemaal in beslag, maar toch zag hij Creems stekel fascinerend traag in zijn mond opkomen. Het rood geworden vlees plooide zich en er ontstonden nieuwe lagen.

Creem moest zich door de wil van de Meester extra snel veranderen. De stekel ging op in de wolken van zilverdamp, klaar om uit te schieten. Kwijl en restjes bloed spatten op Gus’ borst, terwijl het krankzinnige wezen dat ooit Creem was geweest zijn vampierkop hoog verhief.

Met een laatste krachtsinspanning lukte het Gus zijn hand met het geweer ver genoeg te verdraaien om losjes op Creems hoofd te kunnen schieten. Hij schoot, één, twee, drie keer, en op zo korte afstand sloeg elke kogel grote hoeveelheden vlees en bot van Creems gezicht en hals weg.

Creems stekel sprong wild door de lucht om met Gus in contact te komen. Gus bleef schieten en trof met een van zijn kogels de stekel. Strigoibloed en -wormen vlogen alle kanten op, toen het Gus eindelijk lukte Creems wervelkolom te verbrijzelen en te laten afknappen.

Creem viel voorover en kwam met een smak op de grond neer, dampend en stuiptrekkend.

Gus rolde zich bij de druk bewegende bloedwormen vandaan. Hij voelde onmiddellijk een steek in zijn been en trok vlug zijn linkerbroekspijp op. Hij zag een worm die zich in zijn vlees begroef en pakte instinctief een scherp stuk van de beschadigde autogrille en spitte daarmee in zijn been. Hij sneed het ver genoeg open om de wriemelende worm te zien die zich dieper en dieper ingroef. Gus greep het ding vast en trok het uit de wond. De weerhaakjes van de wond kregen hem te pakken, en dat deed ontzaglijk veel pijn – maar hij deed het. Hij trok de dunne worm eruit, gooide hem op de grond en stampte hem plat.

Gus stond op. Zijn borst ging moeizaam op en neer en zijn been bloedde. Hij kon wel tegen zijn eigen bloed, zolang het rood bleef. Quinlan kwam terug en nam alles in zich op, vooral Creems dampende lichaam.

Gus grijnsde. ‘Zie je, compa? Je kunt mij ook geen minuut alleen laten.’

==

De Geborene voelde dat andere vampiers langs de winderige oevers naar hen oprukten en wees Fet in die richting. De eerste van de aanvallers ging op de Geborene af. Ze kwamen met grote snelheid, de eerste offergolf, en Quinlan ging hen al even fel te lijf. Terwijl hij vocht, zag hij rechts van hem drie voelers om een vrouwelijke vampier heen. Een van de voelers ging bij de anderen vandaan om hem aan te vallen. Hij stormde op handen en voeten op de Geborene af. Quinlan sloeg een tweebenige vampier opzij om met de lenige blinde af te rekenen. Hij sloeg de voeler weg, en die viel achterover alvorens weer op alle vier de ledematen overeind te springen als een dier dat bij een prooi was weggeduwd. Twee andere vampiers kwamen ook opzetten, en Quinlan kwam snel in actie om hen te ontwijken, waarbij hij de voeler niet uit het oog verloor.

Een figuur vloog vanaf een van de winkeltafels door de lucht en landde met een schelle kreet op Quinlans rug en schouders. Het was Kelly Goodweather, die met haar rechterhand uithaalde en over het gezicht van de Geborene krabde. Hij schreeuwde het uit en stompte naar achteren, en ze haalde opnieuw naar hem uit, maar hij blokkeerde haar arm door haar pols vast te grijpen.

Een salvo van Gus’ machinegeweer liet haar van Quinlans schouders springen. Quinlan verwachtte een nieuwe aanval van de voeler maar zag hem toen op de grond liggen, vol gaten.

Quinlan raakte zijn gezicht aan. Zijn hand werd er wit en plakkerig van. Hij wilde achter Kelly aan gaan, maar die was nergens te zien.

==

Ergens in het restaurant viel glas aan stukken. Eph trok zijn zilveren zwaard. Hij bracht Zack naar de hoek van de snoeptoonbank, waar hij veilig was en ook niet kon ontsnappen. De bom bleef op het eind van de toonbank staan, op Gus’ rugzak en de zwartleren tas van de Geborene.

Een venijnige kleine voeler kwam van het restaurant aan gegaloppeerd, op de voet gevolgd door een tweede. Eph hield zijn zilveren zwaard naar voren om het aan de blinde wezens te laten voelen. Achter hen verscheen een figuur in de schemerige deuropening, amper een silhouet, zo donker als een panter.

Kelly.

Ze zag er vreselijk vervallen uit, met trekken die zelfs voor haar vroegere echtgenoot nauwelijks te herkennen waren. De grote rode kwab op haar hals bewoog slap heen en weer, onder dode ogen die zwart en rood waren.

Ze kwam daar voor Zack. Eph wist wat hem te doen stond. Er was maar één manier om de betovering te doorbreken. Nu Eph dat besluit had genomen, trilde het zwaard in zijn handen – maar die trilling kwam voort uit het zwaard zelf, niet uit zijn zenuwen. Toen hij het zwaard voor zich uit hield, leek het of het een beetje licht gaf.

Ze liep naar hem toe, geflankeerd door de drukke voelers. Eph liet haar zijn zwaard zien. Hij zei: ‘Dit is het einde, Kelly... en ik vind het zo erg... zo verschrikkelijk erg...’

Ze had geen oog voor Eph, alleen voor Zack, die achter hem stond. Haar gezicht was niet in staat tot het tonen van enige emoties, maar Eph begreep de drang om te hebben en te beschermen. Die drang begreep hij maar al te goed. Zijn rug verkrampte en de pijn werd bijna ondraaglijk. Maar op de een of andere manier overwon hij die pijn en hield hij vol.

Kelly keek nu naar Eph. Ze maakte een snelle handbeweging naar voren en de voelers vlogen als vechthonden op hem af. Ze kwamen kriskras naar voren, en Eph had een fractie van een seconde de tijd om tussen hen te kiezen. Hij haalde uit naar een van de voelers en miste, maar zag kans de andere opzij te schoppen. De voeler die hij had gemist, kwam weer recht op hem af, en Eph ving haar met zijn zwaard op, maar hij was niet in balans en kon alleen met de vlakke kant van het zwaard tegen haar hoofd slaan. Ze rolde verdoofd terug en kon niet gauw meer overeind komen.

Kelly sprong op een tafel en sprong er daarna weer af om langs Eph bij Zack te komen, maar Eph draaide zich naar rechts om haar tegen te houden en ze botsten tegen elkaar op. Kelly slingerde opzij en Eph viel bijna achterover.

Eph zag de andere voeler van opzij naar hem kijken en bracht zijn zwaard in gereedheid. Toen vloog Zack langs hem. Eph kreeg de jongen nog net bij de kraag van zijn parka te pakken en trok hem terug. Zack glipte uit het jasje, maar bleef op zijn plaats. Hij stond recht tegenover zijn vader.

‘Hou op!’ riep Zack. Hij stak een hand naar zijn moeder uit en zijn andere hand naar zijn vader. ‘Niet doen!’

‘Zack!’ riep Eph. De jongen was zo dicht bij hen beiden dat Eph bang was dat Kelly een hand zou vastgrijpen en het een soort touwtrekken werd.

‘Hou op!’ riep Zack. ‘Alsjeblieft! Alsjeblieft – doe haar geen kwaad! Ze is alles wat ik heb...!’

Toen hij dat zei, drong het tot Eph door. Híj, de afwezige vader, was de afwijking. Hij was altijd al de afwijking geweest. Kelly ontspande een ogenblik. Ze liet haar armen langs haar blote zijden vallen.

Zack zei tegen haar: ‘Ik ga met jou mee. Ik wil terug.’

Toen kwam er een andere kracht in Kelly’s ogen, een monsterlijke, buitenaardse wil. Ze sprong plotseling overeind en duwde Zack ruw opzij. Haar kaak viel open en haar stekel haalde uit naar Eph, die nog maar net op tijd weg kon komen toen hij het gesierde aanhangsel naar de plaats zag schieten waar zojuist nog zijn hals was geweest. Hij haalde met zijn zwaard naar haar stekel uit, maar hij was uit balans en sloeg mis.

De voelers stortten zich op Zack en drukten hem tegen de vloer. De jongen schreeuwde. Kelly trok haar stekel in, al bleef de punt als een gespleten dunne tong uit haar mond hangen. Ze wierp zich op Eph, boog haar hoofd en ploegde zich in zijn middenrif om ook hem tegen de vloer te drukken. Hij gleed naar achteren en kwam hard tot stilstand tegen de onderkant van de toonbank.

Hij krabbelde vlug op zijn knieën overeind, al was hij totaal verkrampt en al duwden zijn ribben tegen zijn borst. Een paar van die ribben waren gebroken en staken in zijn longen. Dat maakte zijn bereik kleiner toen hij met het zwaard uithaalde om haar bij hem vandaan te houden. Kelly schopte tegen zijn arm. Haar blote voet trof hem onder de elleboog en zijn vuisten sloegen tegen de toonbank. Het zwaard viel uit zijn greep en kletterde op de vloer.

Eph keek op. Er zat een felle rode gloed in Kelly’s ogen toen ze weer op hem af vloog om hem dodelijk te treffen.

Eph greep zonder te kijken omlaag, en op de een of andere manier kwam het gevest van het zwaard in zijn vingers. Hij stak het zwaard omhoog op het moment dat haar kaak omlaag kwam en ze zich naar voren stortte.

Het zwaard ging recht door haar keel. Het kwam er via haar nek weer uit en doorkliefde het wortelmechanisme van haar stekel. Eph zag tot zijn afgrijzen dat haar stekel slap werd. Ongelovig keek ze naar hem op. Haar open mond vulde zich met wormig wit bloed en haar lichaam zakte tegen het zilveren zwaard.

Een ogenblik – waarschijnlijk verbeeldde Eph het zich, maar hij accepteerde het evengoed – zag hij de vroegere mens Kelly met een vredige uitdrukking ergens diep in haar ogen naar hem kijken.

Toen kwam het schepsel terug en zakte het in elkaar: vernietigd.

Eph bleef haar overeind houden tot haar witte bloed bijna over zijn zwaardgevest omlaag liep. Toen overwon hij zijn verbijstering. Hij draaide zich snel om, trok het zwaard los en Kelly’s lichaam viel op de vloer.

Zack schreeuwde nu. In een vlaag van kracht en woede kwam hij overeind en gooide hij de voelers van zich af. De blinde vampierkinderen werden zelf ook wild en renden op Eph af. Hij hakte schuin omhoog met zijn glad geworden zwaard en velde de eerste met groot gemak. Daardoor sprong de tweede achteruit. Eph zag dat hij zich terugtrok en dat hij zijn hoofd bijna helemaal omgedraaid hield toen hij de kamer uit sprong, kijkend naar Eph tot hij weg was.

Eph liet zijn zwaard zakken. Zack stond huilend en snikkend bij de resten van zijn vampiermoeder en keek zijn vader met angst en walging aan.

‘Je hebt haar gedood,’ zei Zack.

‘Ik heb de vampier gedood die haar van ons had weggenomen. Weg van jou.’

‘Ik haat je! Ik haat je, verdomme!’

In zijn woede vond Zack een grote zaklantaarn op de toonbank. Hij greep hem vast en vloog op zijn vader af. Eph blokkeerde de slag naar zijn hoofd, maar de jongen had zoveel vaart dat hij tegen Eph aan dreunde en boven op hem viel, drukkend tegen Ephs gebroken ribben. De jongen was verrassend sterk, en Eph leed intense pijn. Zack hamerde op Eph in, en die blokkeerde de slagen met zijn onderarm. De jongen raakte de zaklantaarn kwijt maar bleef vechten. Zijn vuisten beukten tegen Ephs borst en zijn handen grepen in Ephs jas. Ten slotte liet Eph zijn zwaard vallen om de polsen van de jongen vast te grijpen en hem op een afstand te houden.

In de linkervuist van de jongen zag Eph een verkreukeld stuk papier. Zack zag dat Eph het had opgemerkt en verzette zich tegen de pogingen van zijn vader om zijn vingers van elkaar te trekken.

Eph haalde de verkreukelde papieren kaart tevoorschijn. Zack had geprobeerd hem van hem af te nemen. Hij keek in de ogen van de jongen en zag de aanwezigheid. Hij zag de Meester die door Zack keek.

‘Nee,’ zei Eph. ‘Nee... alsjeblieft. Nee!’

Eph duwde de jongen weg. Hij was misselijk. Hij keek naar de kaart en stopte hem weer in zijn zak. Zack liep nog een paar stapjes achteruit. Eph zag dat de jongen op het punt stond op de atoombom af te rennen. Op de detonator af.

De Geborene was er. Quinlan onderschepte de jongen, sloeg zijn armen om hem heen en zwaaide hem opzij. De Geborene had een schram schuin over zijn gezicht, van zijn linkeroog naar zijn rechterwang. Eph stond op. De verscheurende pijn in zijn borst was helemaal niets in vergelijking met het verlies van Zack.

Eph pakte zijn zwaard op en liep naar Zack toe, die nog steeds door de Geborene werd vastgehouden. Zack trok grimassen en bewoog zijn hoofd ritmisch op en neer. Eph hield het zilveren zwaard bij zijn zoon en wachtte op een reactie.

Het zilver stootte hem niet af. De Meester zat in zijn geest, maar niet in zijn lichaam.

‘Dit ben jij niet,’ zei Eph. Hij sprak tegen Zack en probeerde ook zichzelf te overtuigen. ‘Het komt wel goed met jou. Ik moet je hier weghalen.’

We moeten opschieten.

Eph nam Zack van hem over. ‘Laten we naar de boten gaan.’

De Geborene hees zijn leren rugzak over zijn schouder, pakte de riemen van de bom vast en tilde hem van de toonbank. Eph nam de rugzak die bij zijn voeten lag en duwde Zack naar de deur.

==

Dr. Everett Barnes verborg zich achter de afvalschuur die zeven meter bij het restaurant vandaan stond, aan de rand van het onverharde parkeerterrein. Hij zoog lucht tussen zijn kapotte tanden door naar binnen en voelde de prettige pijnscheut die daardoor werd veroorzaakt.

Als er werkelijk een atoombom in het spel was – en gezien Ephraims obsessieve wraakzucht was dat blijkbaar het geval – moest Barnes zo ver mogelijk bij deze plaats vandaan komen, maar niet voordat hij dat kreng had doodgeschoten. Hij had een pistool. Een 9mm met een vol magazijn. Dat wapen had hij tegen Ephraim willen gebruiken, maar zoals hij het zag, zou Nora een extraatje zijn. De kers op de taart.

Hij probeerde zijn hartslag te vertragen door rustig adem te halen. Als hij zijn vingers op zijn borst zette, voelde hij een vreemd gebrek aan ritme. Hij wist amper waar hij was, volgde blindelings het gps dat hem met de Meester verbond en die de positie van Zack doorkreeg van een apparaatje dat in de schoen van de tiener verborgen zat. Ondanks de verzekeringen van de Meester maakte Barnes zich grote zorgen. Er renden hier zoveel vampiers rond en je wist nooit of ze vriend en vijand van elkaar konden onderscheiden. Voor alle zekerheid was Barnes vastbesloten zich een of ander voertuig toe te eigenen. Hij wilde proberen te ontsnappen voordat het kamp in een paddenstoelwolk opging.

Hij zag Nora op dertig meter afstand, mikte zo goed mogelijk op haar en opende het vuur. Vijf schoten volgden snel op elkaar, en minstens een van de kogels trof Nora, die achter een rij bomen neerviel... met achterlating van een nevel van bloed die in de lucht bleef hangen.

‘Hebbes – rotkreng!’ zei Barnes triomfantelijk.

Hij zette zich af tegen het hek en rende over het open terrein naar de bomen. Als hij de onverharde weg naar de hoofdweg terug kon volgen, vond hij daar misschien een auto of een ander transportmiddel.

Hij bereikte de eerste rij bomen en stopte daar met een huivering, want hij zag een plas bloed op de grond liggen... maar geen Nora.

‘O, shit!’ zei hij, en hij draaide zich instinctief om en rende het bos in, terwijl hij het pistool in zijn broek stopte. Het verbrandde hem. ‘Shit!’ riep hij uit. Hij had nooit geweten dat vuurwapens zo heet werden. Hij boog beide armen beschermend voor zijn gezicht tegen de takken die aan zijn uniform rukten en medailles van zijn borst trokken. Op een open plek bleef hij staan en verborg zich daar hijgend in de struiken, nog steeds met die brandende loop tegen zijn been.

‘Zoek je mij?’

Barnes draaide zich om en zag Nora Martinez op maar drie bomen afstand. Ze had een snee in haar voorhoofd, een bloedende, open wond ter grootte van een vinger, maar verder was ze ongedeerd.

Hij wilde wegrennen, maar ze greep de kraag van zijn jas vast en trok hem terug.

‘We hebben nooit dat laatste afspraakje gehad dat jij zo graag wilde,’ zei ze, en ze trok hem tussen de bomen door naar het onverharde pad.

‘Alsjeblieft, Nora...’

Ze trok hem het veldje op en bekeek hem nog eens goed. Barnes’ hart bonkte en hij haalde moeizaam adem.

Ze zei: ‘Jij hebt niet de leiding van dit kamp, hè?’

Hij trok zijn pistool, maar het bleef achter zijn broeksband haken. Nora nam het hem vlug af en spande vakkundig de haan. Ze drukte het tegen zijn gezicht.

Hij hield zijn handen omhoog. ‘Alsjeblieft.’

‘Hé, daar komen ze.’

Tussen de bomen vandaan kwamen de vampiers. Ze wilden op Nora af gaan en aarzelden alleen omdat ze dat zilveren zwaard in haar hand had. Ze liepen om de twee mensen heen, op zoek naar een opening.

‘Ik ben dr. Everett Barnes,’ zei Barnes.

‘Ik denk niet dat ze op dit moment veel om titels geven,’ zei ze, terwijl ze de vampiers op een afstand hield. Ze fouilleerde Barnes en vond de gps-ontvanger. Ze trapte hem kapot. ‘En ik denk dat jij nu over je houdbaarheidsdatum heen bent.’

‘Wat ga je doen?’ vroeg hij.

‘Ik ga natuurlijk een stel van die bloedzuigers vernietigen,’ zei ze. ‘De vraag is: wat ga jij doen?’

‘Ik... ik heb geen wapen meer.’

‘Dat is dan pech. Want net als jij geven zij niet veel om een eerlijk gevecht.’

‘Dat... dat zou je niet doen,’ zei hij.

‘Toch wel,’ zei ze. ‘Jij bent niet mijn grootste probleem.’

‘Geef me een wapen... alsjeblieft... en dan doe ik wat je maar wilt. Alles wat je nodig hebt, zal ik je geven...’

‘Je wilt een wapen?’ vroeg Nora.

Barnes jammerde iets als ‘Ja’.

‘Nou,’ zei Nora, ‘hier heb je er een...’

Ze haalde het botermesje uit haar zak dat ze met zoveel moeite had aangescherpt, en stak het stevig in Barnes’ schouder, tussen het opperarmbeen en het sleutelbeen.

Barnes krijste het uit, en wat nog belangrijker was: hij bloedde.

Met een strijdkreet rende ze op de grootste vampier af. Ze hakte hem neer en draaide zich toen bliksemsnel om. Ze wilde er nog meer naar zich toe lokken.

De andere vampiers bleven even staan om te constateren dat de andere mens geen zilver in zijn hand had en dat er een bloedgeur van hem af kwam. Toen renden ze op hem af als een meute honden die een stuk vlees krijgen toegeworpen.

==

Eph trok Zack met zich mee en volgde de Geborene naar de oever, waar de pier begon. Hij zag Quinlan even aarzelen met de tonvormige bom in zijn armen, maar toen sprong hij van het zand op de houten planken van de lange pier.

Nora kwam naar hen toe gerend. Fet ging meteen op haar af, geschrokken van haar wond. ‘Wie heeft je dat aangedaan?’ bulderde hij.

‘Barnes,’ zei ze. ‘Maar maak je geen zorgen. We zien hem niet meer terug.’ Toen keek ze Quinlan aan. ‘Je moet gaan! Je weet dat je niet op het daglicht kunt wachten.’

De Meester verwacht dat. En dus blijf ik. Dit is misschien de laatste keer dat we de zon zien.

‘We gaan nu,’ zei Eph, terwijl Zack aan zijn arm trok.

‘Ik ben klaar,’ zei Fet. Hij liep naar de pier.

Eph bracht zijn zwaard omhoog en hield de punt bij Fets keel. Fet keek hem woedend aan.

‘Alleen ik,’ zei Eph.

‘Wat...?’ Fet gebruikte zijn eigen zwaard om dat van Eph weg te slaan. ‘Wat denk je dat je aan het doen bent?’

Eph schudde zijn hoofd. ‘Jij blijft bij Nora.’

Nora keek van Fet naar Eph.

‘Nee,’ zei Fet. ‘Ik moet dit doen.’

‘Ze heeft jou nodig,’ zei Eph, en de woorden deden hem pijn zodra hij ze had uitgesproken. ‘Ik heb Quinlan.’ Hij keek om naar de pier. Het was hoogtij. ‘Neem een skiff en laat je stroomafwaarts meevoeren. Ik moet Zack aan Ann en William geven, dan kunnen ze hem hier weghalen. Ik zal tegen ze zeggen dat ze naar jullie moeten uitkijken.’

Nora zei: ‘Laat Quinlan de detonator afstellen. Zet jij hem gewoon op dat eilandje af.’

‘Ik moet er zeker van zijn dat hij is afgesteld. En dan kom ik.’

Nora omhelsde hem innig en deed toen een stap terug. Ze tilde Zacks kin omhoog om hem in zijn gezicht te kijken en hem een beetje vertrouwen of troost te bieden. De jongen knipperde met zijn ogen en draaide zich weg.

‘Het komt wel goed met je,’ zei ze tegen hem.

Maar de jongen was ergens anders met zijn aandacht. Hij keek naar de lucht, en even later hoorde Eph het ook.

Zwarte helikopters. Ze vlogen laag en kwamen uit het zuiden.

Gus kwam van het strand gestrompeld. Eph zag meteen dat zijn linkerarm lelijk gebroken was – zijn linkerhand was gezwollen van het bloed – al deed dat helemaal geen afbreuk aan de woede die het bendelid op hem richtte. ‘Helikopters!’ riep Gus. ‘Waar wacht je nou op?’

Eph deed vlug zijn rugzak af. ‘Pak aan,’ zei hij tegen Fet. De Occido Lumen zat erin.

‘Rot op met je handboek, man,’ zei Gus. ‘Dit is de praktijk!’

Gus liet zijn wapen vallen en schudde zijn eigen rugzak met een pijnlijk kreungeluid van zich af – eerst langs zijn goede arm, en toen hielp Nora hem met zijn gebroken arm. Hij zocht erin en haalde er twee paarse busjes uit. Met zijn tanden trok hij de pennen eruit, en toen rolde hij de rookgranaten naar rechts en links.

De paarse rook kolkte omhoog, opgetild door de oeverwind, en onttrok het strand en de pier aan het zicht, zodat ze enigszins beschermd zouden zijn tegen de naderende helikopters. ‘Ga daar weg!’ riep Gus. ‘Jij en je jongen. Reken met de Meester af. Ik zal je dekken – maar vergeet niet, Goodweather: jij en ik hebben hierna nog iets met elkaar te regelen.’ Voorzichtig, zij het met veel pijn, schoof Gus de mouw van de gezwollen pols van zijn slechte arm en liet hij Eph daarmee het ingekerfde woord ‘MADRE’ zien, achtergebleven na al het bloed dat Gus had vergoten.

‘Eph,’ zei Nora. ‘Vergeet niet: de Meester is hier nog ergens.’

==

In de verste hoek van de pier, ongeveer dertig meter van de oever, wachtten Ann en William in twee aluminium roeiboten van drie meter lang met buitenboordmotoren. Eph rende met Zack naar de eerste boot. Toen de jongen niet vrijwillig aan boord wilde gaan, tilde Eph hem op en zette hem in de boot. Hij keek zijn zoon aan. ‘We komen hier doorheen, nietwaar, Z?’

Zack gaf geen antwoord. Hij zag de Geborene de bom in de andere boot leggen, tussen de middelste en achterste bank, om vervolgens William met zachte drang uit de boot te zetten en op de pier achter te laten.

Eph herinnerde zich dat de Meester in Zacks hoofd zat en dit ook zag. De Meester zag Eph op dat moment ook.

‘Het is bijna voorbij,’ zei Eph.

==

De violette rook kolkte omhoog vanaf het strand. Hij blies naar de bomen, waar nog meer vampiers kwamen aanzetten. ‘De Meester heeft een mens nodig om hem over het water te brengen,’ zei Fet, die bij Nora en Gus kwam staan. ‘Ik denk niet dat hier nog iemand anders is dan wij drieën. We moeten er alleen voor zorgen dat niemand anders bij de skiffs komt.’

De violette rook ging op een vreemde manier uiteen, alsof hij zich in zichzelf opvouwde. Alsof iets er met ongelooflijke snelheid doorheen was gegaan.

‘Wacht – zagen jullie dat?’ riep Fet.

Nora hoorde het gonzen dat op de aanwezigheid van de Meester wees. Vreemd genoeg veranderde de muur van rook volledig van koers: de rook rolde terug van de bomen en bewoog zich tegen de rivierwind in naar de oever om hen daar helemaal te omhullen. Nora en Fet waren meteen van elkaar gescheiden, en vampiers renden geruisloos vanuit de rook op hen af, hun blote voeten zacht op het vochtige zand.

Helikopterrotoren roffelden door de lucht. In het zand bij hun voeten werden gaten en barsten geslagen: geweervuur van boven. Schutters die blindelings in de rook vuurden. Een vampier kreeg een kogel in de kruin van zijn hoofd, net toen Nora op het punt stond hem neer te maaien. De rotoren sloegen rook naar haar terug, en ze draaide zich helemaal rond, haar zwaard voor zich uit gestoken, blind hoestend, bijna stikkend. Plotseling wist ze niet meer waar de oever was en waar het water was. Ze zag een werveling in de rook, als een kleine zandhoos. Het gonzen werd weer harder.

De Meester. Ze bleef zich ronddraaien, vechtend tegen de rook en alles wat zich daarin bevond.

==

Gus, die zijn gebroken arm achter zich hield, rende blindelings opzij door de verstikkende violette wolk. Hij volgde de oever. De zeilboten lagen aan een pier die niet met het land in verbinding stond, een meter of tien het water in.

Gus’ linkerzij pulseerde van de pijn en zijn arm was gezwollen. Hij voelde zich koortsig en maakte zich nu uit de rand van de violette wolk los, voor de ramen van het restaurant die op de rivier uitkeken. Hij verwachtte een colonne van hongerige vampiers, maar was alleen op het strand.

Niet in de lucht. Hij zag de zwarte helikopters, zes stuks recht boven hem, met daarachter nog eens een stuk of zes. Ze hingen laag, zwermden uit als gigantische gemechaniseerde bijen en sloegen zand in Gus’ gezicht. Een van hen ging boven de rivier hangen en joeg een kogelregen in het water, dat opsprong met de kracht van scherven glas.

Gus hoorde de geweerschoten en wist dat ze op de skiffs vuurden. Ze probeerden ze onklaar te maken. Aan plofgeluiden bij zijn voeten hoorde hij dat ze ook op hem schoten, maar hij maakte zich meer zorgen over de helikopters die over het meer vlogen – op zoek naar Goodweather en de atoombom.

‘Qué chingados esperas?’ vloekte hij in het Spaans. ‘Waar wacht je op?’

Gus vuurde op de helikopters, probeerde ze neer te halen. Een schroeiende steek in zijn kuit liet hem op een knie zakken, en hij wist dat hij geraakt was. Hij bleef op de helikopters schieten die over de rivier vlogen en zag vonken van hun staarten springen.

Een geweerkogel doorboorde zijn zij met de kracht van een pijl. ‘Doe het, Eph! Doe het!’ riep hij. Hij viel op zijn elleboog en bleef schieten.

Een helikopter schommelde, en er viel een menselijke figuur uit, het water in. De helikopter kwam niet meer overeind en de staart tolde naar voren tot hij tegen een andere helikopter botste. Beide toestellen slingerden opzij en stortten in de rivier.

Gus was door zijn munitie heen. Hij lag op zijn rug op het strand, een paar meter bij het water vandaan, en zag de dodelijke vogels in de lucht hangen. In een oogwenk was zijn lichaam bedekt met laserstralen die uit de gekleurde nevel staken.

‘Goodweather krijgt engelen,’ zei Gus, lachend, moeizaam ademhalend. ‘En ik krijg laserstralen.’ Hij zag de schutters uit hun open cabinedeuren hangen om hem op de korrel te nemen. ‘Kom maar op, klootzakken!’

Het zand danste overal om hem heen en hij werd vele malen geraakt. Tientallen kogels doorzeefden zijn lichaam, hakten het in stukken, vermaalden het... en Gus’ laatste gedachte was: Verknoei dit nou niet ook, Goodweather.

==

Waar brengen jullie me heen?’

Zack stond midden in de boot, schommelend in het kielzog. Hun pruttelende motor was opgegaan in de duisternis en de purperen nevel, met achterlating van alleen het gebruikelijke gonzende gevoel in Zacks hoofd. Dat gevoel vermengde zich met het lage roffelen van de naderende helikopters.

De vrouw die Ann heette maakte hun boot los, terwijl William keer op keer aan het koord van de kuchende buitenboordmotor trok. Flarden van violette rook trokken aan hen voorbij. ‘Naar ons eiland in de rivier.’ Ze keek naar William. ‘Schiet op.’

‘Wat hebben jullie daar?’ vroeg Zack.

‘We hebben een onderkomen. Warme bedden.’

‘En?’

‘We hebben kippen. Een tuin. Karweitjes. Het is een oud fort uit de tijd van de Amerikaanse Revolutie. Er zijn kinderen van jouw leeftijd. Maak je geen zorgen. Je bent daar veilig.’

De stem van de Meester zei: Je was hier veilig.

Zack knikte en knipperde met zijn ogen. Hij leefde als een vorst in een echt kasteel midden in een gigantische stad. Hij had een eigen dierentuin. Alles wat hij maar wilde.

Totdat je vader je probeerde weg te halen.

Iets gaf Zack in dat hij naar de pier moest kijken. De motor sloeg aan, kwam sputterend tot leven, en William draaide zich achterin om en gebruikte de helmstok om hen de stroom in te sturen. De helikopters waren nu zichtbaar; hun schijnwerpers en laserstralen verlichtten de purperen rook op het strand. Terwijl de pier uit het zicht verdween, telde Zack zeven knipperende lichten.

Een waas van purperen rook sprong los van het lange eind van de pier en vloog door de lucht naar hen toe. Daaruit verscheen de Meester, zijn mantel als vleugels achter hem aan vliegend, zijn armen uitgestrekt, de wandelstok met de wolfskop in zijn hand.

Zijn twee blote voeten landden met een klap in de aluminium boot. Ann, die voorin neerknielde, had amper de tijd om zich om te draaien. ‘Verrek...’ Ze zag de Meester tegenover zich en herkende de bleke huid van Gabriel Bolivar. Dit was de man over wie haar nichtje het altijd maar had. Ze droeg hem op T-shirts, hing zijn posters aan haar muren. En nu kon Ann alleen maar denken: Ik heb nooit van die rotmuziek van hem gehouden...

De Meester zette zijn wandelstok neer, stak zijn hand naar haar uit en scheurde haar met een snelle beweging bij haar middel in tweeën, zoals sterke mannen dat met heel dikke telefoonboeken doen, waarna hij beide helften in de rivier gooide.

William verstijfde bij de aanblik van de Meester, die hem aan zijn oksel optilde en hem zo’n harde klap in zijn gezicht gaf dat Williams nek knapte en zijn hoofd van zijn schouders viel als een capuchon die werd afgezet. De Meester gooide hem ook in de rivier, en pakte toen zijn wandelstok weer op en keek de jongen aan.

Breng me daarheen, mijn zoon.

Zack stapte naar het roer en veranderde van koers. De Meester stond met zijn voeten aan weerskanten van de middelste bank, zijn mantel golvend in de wind. Zo volgden ze het verdwijnende kielzog van de eerste boot.

==

De rook begon op te trekken en Nora, die nog steeds naar Fet riep, kreeg antwoord. Ze vonden elkaar en liepen toen terug naar het restaurant, net voor de kogels van de schutters in de helikopters uit.

Binnen vonden ze de rest van Gus’ wapens. Fet pakte Nora’s hand vast en ze renden naar de ramen aan de rivierkant en maakten er een open die op het terras uitkwam. Nora had de Occido Lumen opgepakt.

Ze zagen de boten in het water deinen. ‘Waar is Gus?’ vroeg Nora.

‘We zullen erheen moeten zwemmen,’ zei Fet. Zijn gewonde arm zat nu onder het bloed, want de wond was weer opengegaan. ‘Maar eerst...’

Fet vuurde op de schijnwerpers van de helikopters en verbrijzelde de eerste waarop hij mikte.

‘Ze kunnen niet schieten op wat ze niet kunnen zien!’ riep hij.

Nora deed hetzelfde. Het wapen schokte in haar handen. Ze kreeg er ook een te pakken. De overgebleven lichten gleden over de oever, op zoek naar de bron van het automatisch geweervuur.

Toen zag Nora het lichaam van Gus in het zand liggen. Het rivierwater spoelde tegen hem aan.

Haar schrik en verdriet verlamden haar maar heel even. Onmiddellijk maakte Gus’ vechtlust zich van haar meester, en ook van Fet. Niet rouwen – vechten. Ze liepen agressief het strand op, schietend op de helikopters van de Meester.

==

Hoe verder ze bij de oever vandaan kwamen, des te meer schommelde de boot. De Geborene hield de riemen van de bom stevig vast, terwijl Eph stuurde en zijn best deed om te voorkomen dat ze kapseisden. Het dikke, groen-zwarte water klotste over de zijkanten en spatte op de eikenhouten urnen en het omhulsel van de bom, en er vormde zich een dunne plas. Het regende weer hard, en ze gingen tegen de wind in.

Quinlan pakte de urnen van de natte vloer van de boot om ze bij het water vandaan te houden. Eph wist niet wat het betekende, maar het feit dat ze de resten van de Ouden naar de plaats van herkomst van de laatste van hen brachten, herinnerde Eph eraan dat het straks allemaal afgelopen zou zijn. De schok van de ontmoeting met Zack had hem een tijdje afgeleid.

Hij voer langs het tweede eiland, een lang, rotsig strand met daarachter kale, stervende bomen. Eph keek op de kaart. Het papier in zijn hand werd nat en de inkt begon uit te lopen.

Eph schreeuwde boven de motor en de wind uit. De pijn in zijn ribben smoorde zijn stem. ‘De Meester heeft die jongen niet laten overgaan. Hoe heeft hij die... symbiotische relatie met hem opgebouwd?’

Ik weet het niet. Waar het om gaat, is dat hij nu bij de Meester vandaan is.

‘Zal de invloed van de Meester verdwijnen zodra we de Meester zelf uit de weg hebben geruimd, net als al zijn vampiers?’

Alles wat de Meester was, zal ophouden te bestaan.

Eph voelde zich opgetogen. Hij was echt hoopvol gestemd. Hij geloofde dat ze weer vader en zoon konden zijn. ‘Het zal zoiets zijn als het deprogrammeren van een sekte, denk ik. Er bestaat niet meer zoiets als therapie. Ik wil hem alleen in zijn oude kamer terug hebben. Daar moeten we beginnen.’

Overleving is de enige therapie. Ik wilde het je niet eerder vertellen, want het zou je misschien te veel afleiden, maar ik geloof dat de Meester je zoon opkweekte voor zijn toekomstige eigen persoon.

Eph slikte. ‘Daar was ik ook al bang voor. Ik kon geen andere reden bedenken waarom de Meester hem bij zich hield en niet liet overgaan. Maar... waarom? Waarom Zack?’

Misschien heeft het weinig met je zoon te maken.

‘Je bedoelt dat het met mij te maken heeft?’

Dat kan ik niet weten. Ik weet alleen dat de Meester een pervers wezen is. Hij houdt ervan zich in pijn te wortelen. Mensen te ondermijnen en corrumperen. Misschien zag hij een uitdaging in jou. Jij was de eerste die aan boord van het vliegtuig ging waarmee hij naar New York reisde. Je spande samen met Abraham Setrakian, zijn gezworen vijand. Het is een hele prestatie om een compleet ras te onderwerpen, maar het is wel iets onpersoonlijks. De Meester heeft er behoefte aan persoonlijk pijn toe te brengen. Hij moet voelen dat een ander lijdt. Hij moet dat lijden uit de eerste hand ondergaan. ‘Sadisme’ is de moderne term die er het dichtst bij komt. En nu is dat zijn ondergang geworden.

Doodmoe zag Eph het derde donkere eiland voorbijglijden. Na het vierde eiland liet hij de boot opzij zwenken. Het was moeilijk om vanaf de rivier te zien welke vorm een landmassa had – en in het donker was het onmogelijk om alle uitlopers te zien zonder eerst om het hele eiland heen te varen – maar op de een of andere manier wist Eph dat de kaart klopte en dat dit de Zwarte Plaats was. De kale, zwarte bomen op het onbewoonde eiland leken op verbrande reuzen met vele vingers, hun armen in doodsnood naar de hemel geheven.

Eph zag een inham en ging eropaf. Hij zette de motor uit en liet de boot op het land glijden. De Geborene pakte de atoombom, stond op en stapte op de rotsige oever.

Nora had gelijk. Laat me hier om het af te maken. Gaat u naar uw zoon terug.

Eph keek naar de vampier met de kap en het gehavende gezicht, de vampier die er klaar voor was om een eind aan zijn bestaan te maken. Zelfmoord was een onnatuurlijke daad voor sterfelijke mensen – maar voor een onsterfelijke? Quinlans martelaarschap was nog veel onnatuurlijker en gewelddadiger.

‘Ik weet niet wat ik moet zeggen,’ zei Eph.

De Geborene knikte. Dan is het tijd om te gaan.

Na die woorden begon de Geborene met de tonvormige bom in zijn armen en de resten van de Ouden in zijn rugzak tegen de rotsen op te lopen. Eph aarzelde alleen omdat hij zich zijn visioen en de beklemmende beelden daarvan herinnerde. De Geborene was daarin niet voorgekomen als de verlosser, maar Eph had ook niet genoeg tijd gehad om zich in de Occido Lumen te verdiepen, en misschien waren de profetieën anders.

Eph liet de schroef van de boot weer in het water zakken en pakte het startkoord. Hij wilde daar net aan trekken toen hij een motor hoorde. Het geluid werd door de wind naar hem aangevoerd.

Nog een boot, en die kwam dichterbij. Maar er was niet meer dan één andere gemotoriseerde boot geweest.

Zacks boot.

==

Eph keek om naar de Geborene, maar die was al over de rotsen verdwenen. Met bonkend hart keek Eph in de donkere nevel die boven de rivier hing, turend om het naderende vaartuig te zien. Zo te horen kwam het er snel aan.

Eph stond op en sprong uit de boot op de rotsen, zijn ene arm over zijn gebroken ribben, de twee gevesten van zijn zwaarden schommelend boven zijn schouders. Hij rende zo hard als hij kon tegen de rotsen op, over de grond die rookte van de mist die opsteeg in de slaande regen, alsof het land zich opwarmde in afwachting van de nucleaire crematie die zou komen.

Eph kwam boven op de rotsen, maar kon Quinlan niet tussen de bomen zien. Hij rende het dode bos in en riep zo hard als zijn borst hem toestond ‘Quinlan!’ naar hem. Toen kwam hij aan de andere kant van de bomen op een drassig veld.

De mist stond hoog. De Geborene had de bom ongeveer op het midden van het klaverbladvormige eiland neergezet, in een kring van ingelegde stenen die op rotsige zwarte blaren leken. Hij liep om de bom heen en zette de witte eikenhouten urnen met de as van de Ouden neer.

Quinlan hoorde Eph naar hem roepen en draaide zich zijn kant op – en op datzelfde moment voelde hij dat de Meester nabij was.

‘Hij is hier!’ riep Eph. ‘Hij is...’

Een windvlaag bracht de mist in beroering. Quinlan had nog net de tijd om zich schrap te zetten voordat hij werd getroffen, om de Meester vast te grijpen toen die uit het niets kwam aanvliegen. Door de botsing rolden ze vele meters over de grond, onzichtbaar in de mist. Eph zag iets wervelend door de lucht vallen – en geloofde dat het Setrakians oude wandelstok met wolfskop was.

Eph vergat de pijn in zijn borst. Hij rende op de bom af en trok zijn zwaard. Toen wervelde de mist eromheen en werd de bom aan het oog onttrokken.

Pa!

Eph keek om en voelde Zacks stem achter zich. Toen draaide hij zich bliksemsnel weer om; hij wist dat hij in de val was gelopen. Zijn ribben deden pijn. Hij rende de mist in, op zoek naar de bom. Hij tastte de grond af naar de ingelegde stenen, probeerde zijn weg te vinden.

Toen dook opeens de Meester voor hem op uit de nevel.

Eph strompelde naar achteren, geschokt door de aanblik van de Meester. Twee sneden vormden een ruwe X op het gezicht van het monster, het resultaat van de botsing van de Meester met de Geborene en het daaropvolgende gevecht.

Dwaas die je bent.

Eph kon zich geen houding geven of woorden vinden. Zijn hoofd bulderde alsof hij zojuist een explosie had gehoord. Hij zag rimpelingen onder de huid van de Meester, een bloedworm die uit een wond naar buiten kwam en over een open oog kroop om in de volgende wond naar binnen te gaan. De Meester gaf geen krimp. Hij bracht zijn armen omhoog en nam het rokerige eiland van zijn herkomst daarin op, met een triomfantelijke blik op de donkere hemel.

Eph verzamelde al zijn kracht en rende met zijn zwaard op de Meester af, mikkend op de keel.

De Meester sloeg hem met de rug van zijn hand op zijn gezicht, zo hard dat Eph hals over kop door de lucht vloog en enkele meters verder op de stenen grond neerplofte.

Ahsu˛dagu˛-wah. Zwarte grond.

Eph dacht eerst dat de Meester een wervel in zijn hals had gebroken. De lucht was uit hem weggepompt toen hij tegen de grond sloeg, en hij was bang dat een van zijn longen was doorboord. Zijn andere zwaard was uit zijn rugzak gevallen en ergens op de grond tussen hen in terechtgekomen.

Onondaga-taal. De Europese veroveraars vonden het niet nodig de naam correct te vertalen, als ze al een poging deden. Zie je, Goodweather? Culturen sterven. Het leven gaat niet rond maar is genadeloos recht.

Eph probeerde overeind te komen, geprikt door zijn gebroken ribben. ‘Quinlan!’ riep hij. Zijn stem was bijna alleen maar adem.

Je had je aan onze afspraak moeten houden, Goodweather. Ik zou dat van mijn kant natuurlijk nooit hebben gedaan, maar dan had je je tenminste deze vernedering kunnen besparen. Deze pijn. Overgave is altijd het gemakkelijkst.

Eph sprong bijna uit elkaar van emoties. Hij richtte zich zo ver op als mogelijk was met de pijn die zijn borst verscheurde. Door de mist zag hij op maar enkele armlengten afstand de contouren van de atoombom.

Eph zei: ‘Dan zal ik je een laatste kans bieden om je over te geven.’

Hij strompelde naar het apparaat toe en tastte naar de detonator. Hij zag het als een groot geluk dat de Meester hem zo dicht bij de bom had neergeworpen... en met die gedachte keek hij om naar het wezen.

Eph zag een andere figuur uit de grondmist verrijzen. Zack, die naar de Meester toe kwam, ongetwijfeld telepathisch opgeroepen. Zack leek Eph nu bijna een man, als het geliefde kind dat je op een dag niet meer herkent. Zack stond daar bij de Meester, en plotseling kon het Eph niet meer schelen – en tegelijk kon het hem meer schelen dan ooit.

Het is voorbij, Goodweather. Nu zal het boek voorgoed worden gesloten.

De Meester had hierop gerekend. De Meester geloofde dat Eph zijn zoon geen kwaad zou doen – dat hij de Meester niet kon opblazen wanneer dat betekende dat hij Zack ook opofferde.

Zonen zijn voorbestemd om in opstand te komen tegen hun vader. De Meester hief zijn handen weer naar de hemel. Zo is het altijd geweest.

Eph staarde Zack aan, zoals de jongen daar bij het monster stond. Met tranen in zijn ogen glimlachte Eph naar de jongen. ‘Ik vergeef je, Zack, echt waar...’ zei hij. ‘En ik hoop vurig dat jij mij ook vergeeft.’

Eph draaide de schakelaar van VERTRAGING naar MANUEEL. Hij werkte zo snel als hij kon, en toen kwam de Meester naar voren gevlogen, recht op hem af. Eph liet de detonator net op tijd los, anders zou de klap van de Meester de draden hebben losgetrokken en zou de bom niet meer gewerkt hebben.

Eph smakte op de grond neer. Hij schudde de verdoving van zich af en probeerde op te staan. Hij zag dat de Meester op hem af kwam, zijn ogen rood oplichtend in de scheve X.

Achter hem kwam de Geborene aangestormd. Quinlan had Ephs tweede zwaard. Hij spieste het beest voordat het zich kon omdraaien. De Meester welfde zijn rug van pijn.

De Geborene trok het zwaard terug, en de Meester draaide zich naar hem om. Quinlans gezicht was verwoest. Zijn linkerwang was ingevallen, zijn kaak hing los en het iriserende bloed vormde een laagje op zijn hals. Toch haalde hij uit naar de Meester. Hij hakte met zijn zwaard naar de handen en armen van het schepsel.

De telepathische woede van de Meester verdreef de mist, en zonder zich iets aan te trekken van de pijn kwam hij op zijn eigen verwonde schepping af. Hij dreef de Geborene bij de bom vandaan. Vader en zoon raakten verwikkeld in een fel gevecht.

Eph zag Zack in zijn eentje achter Quinlan gefascineerd staan toekijken, met iets als vuur in zijn ogen. Toen draaide Zack zich om alsof zijn aandacht op iets was gevestigd. De Meester leidde hem. Zack reikte omlaag en pakte iets langs op.

Setrakians wandelstok. De jongen wist dat je een fikse draai aan de handgreep moest geven om de schede van de stok te laten wegvallen, zodat je een zilveren zwaard in je hand had.

Zack hield het zwaard met beide handen vast. Hij keek van achteren naar Quinlan.

Eph rende al naar hem toe. Hij kwam voor Zack te staan, tussen hem en de Geborene, zijn ene arm over zijn schroeiende borst, zijn andere hand om het zwaard.

Zack staarde zijn vader aan. Hij liet zijn zwaard niet zakken.

Eph liet het zijne zakken. Hij wilde dat Zack naar hem uithaalde. Dat zou datgene wat hem te doen stond veel gemakkelijker maken.

De jongen beefde. Misschien vocht hij tegen zichzelf. Misschien verzette hij zich tegen het bevel van de Meester.

Eph reikte naar zijn polsen en trok Setrakians zwaard uit zijn handen. ‘Het is goed,’ zei Eph. ‘Het is goed.’

Quinlan kreeg de Meester in bedwang. Eph kon niet horen wat hun geesten tegen elkaar zeiden; hij wist alleen dat het bulderen in zijn eigen hoofd oorverdovend was. Quinlan greep de hals van de Meester vast en begroef zijn vingers erin, doorboorde het vlees, probeerde het te verbrijzelen.

Vader.

En toen liet de Meester zijn stekel uitschieten – en als een zuiger boorde die zich in de hals van de Geborene. De kracht van de stekel was zo groot dat hij de wervels verbrijzelde. Bloedwormen drongen binnen in Quinlans smetteloze lichaam. Voor het allereerst – en allerlaatst – gleden ze onder zijn bleke huid door.

Eph zag de lichten en hoorde helikopterrotoren het eiland naderen. Ze hadden hen gevonden. De schijnwerpers tastten het verwoeste terrein af. Het was nu of nooit.

Eph rende zo snel als zijn doorboorde longen hem toestonden. De tonvormige bom schudde in zijn gezichtsveld. Hij was er nog maar een paar meter vandaan toen er een gebrul door de lucht vloog en hij een klap op zijn achterhoofd kreeg.

Beide zwaarden gleden uit zijn handen. Eph voelde dat iets de zijkant van zijn borst vastgreep; de pijn was folterend. Hij graaide naar de zachte aarde en zag Setrakians zwaard zilverwit oplichten. Hij had de wolfskop net te pakken gekregen toen de Meester hem de lucht in tilde en hard ronddraaide.

De armen, het gezicht en de hals van de Meester waren verwond en bloedden wit. Natuurlijk kon het wezen zichzelf genezen, maar daar had het nog niet de gelegenheid voor gehad. Eph haalde met het zilver van de oude man uit naar de hals van de Meester, maar het wezen kreeg Ephs arm met het zwaard te pakken en maakte het hem onmogelijk. De pijn in Ephs borst was te erg, en de kracht van de Meester was ontzaglijk groot. De Meester duwde Ephs hand terug en richtte het zwaard van Setrakian op Ephs eigen keel.

Een schijnwerper van een helikopter vond hen. In de nevel keek Eph omlaag in het lichtgevende, opengekrabde gezicht van de Meester. Hij zag de bloedwormen onder de huid wriemelen, gestimuleerd door de nabijheid van menselijk bloed en de prooi die elk moment gedood kon worden. Het bulderen zwol aan in Ephs stem en werd een tenorstem die zich bijna tot het niveau van een engel verhief.

Ik heb een nieuw lichaam klaarstaan. De volgende keer dat iemand in het gezicht van je zoon kijkt, kijkt hij naar mij.

De wormen borrelden onder zijn huid, alsof ze in extase waren.

Vaarwel, Goodweather.

Maar net voordat de Meester hem kon afmaken, liet Eph zijn verzet varen. Eph prikte in zijn eigen keel en opende een ader. Hij zag zijn eigen rode bloed naar buiten spuiten, recht in het gezicht van de Meester – en dat maakte de bloedwormen helemaal gek.

Ze sprongen uit de open wonden van de Meester. Ze kropen uit de sneden in zijn armen en het gat in zijn borst – dat alles om maar zo gauw mogelijk bij het bloed te komen.

De Meester kreunde en schudde heen en weer. Hij slingerde Eph van zich af en greep naar zijn eigen gezicht.

Eph kwam met een dreun neer. Hij draaide zich om en had daar al zijn kracht voor nodig.

Binnen de zuil van het helikopterlicht strompelde de Meester achteruit. Hij probeerde te voorkomen dat zijn eigen parasitische wormen zich op het menselijke bloed stortten waarmee zijn gezicht bedekt was en dat hem bijna blind maakte.

Eph keek er in een waas naar. Alles leek vertraagd. Toen bracht een plofgeluid in de grond hem weer bij zijn positieven.

De schutters. Het licht van een tweede schijnwerper viel op hem. Rode laserstippen dansten over zijn borst en hoofd... en op de atoombom, amper een meter bij hem vandaan.

Eph sleepte zich door het zand, graaiend naar de bom terwijl de kogels om hem heen in de grond sloegen. Hij kwam bij de bom en hees zich overeind om bij de detonator te kunnen komen.

Hij kreeg hem in zijn hand, vond de knop en waagde het toen een blik achterom te werpen op Zack.

De jongen stond bij de plaats waar de Geborene lag. Enkele bloedparasieten waren bij hem aangekomen, en Eph zag dat Zack verwoede pogingen deed ze weg te slaan... en dat ze zich toen in zijn onderarm en hals begroeven.

Quinlans lichaam verhief zich met een nieuwe blik in zijn ogen – een nieuwe wil. Die van de Meester, die de duistere kant van de menselijke aard volledig begreep, maar niet liefde.

‘Dit is liefde,’ zei Eph. ‘God, wat doet het pijn – maar dit is liefde...’

En hij, die in zijn leven te laat voor bijna alles was geweest, was deze keer op tijd – voor de belangrijkste afspraak die hij ooit had gehad. Hij drukte op de schakelaar.

En er gebeurde niets. Gedurende een afschuwelijk moment was het eiland voor Eph een oase van stilte, al hingen de helikopters nog boven hem.

Eph zag Quinlan naar hem toe komen: één laatste uitval van de wil van de Meester.

Toen voelde hij twee dreunen tegen zijn borst. Eph viel op de grond en keek naar zijn wonden. Hij zag de bloedige gaten daarin, rechts van zijn hart. Zijn bloed sijpelde de grond in.

Eph keek langs Quinlan naar Zack, wiens gezicht oplichtte in het schijnsel van de helikopter. Zijn wil was nog aanwezig, was nog niet overweldigd. Hij zag Zacks ogen – zíjn zoon, zelfs nu, zíjn zoon – hij had nog steeds de mooiste ogen...

Eph glimlachte.

En toen gebeurde het wonder.

Het ging heel geruisloos: geen aardbeving, geen orkaan, geen wateren die zich scheidden. De hemel werd even helder en een stralende zuil van zuiver, steriliserend licht, een miljoen keer sterker dan alle schijnwerpers van de helikopters, stroomde omlaag. Het donkere wolkendek opende zich en het reinigende licht kwam tevoorschijn.

De Geborene, nu besmet met het bloed van de Meester, siste en kronkelde in het felle licht. Rook en damp stegen op van zijn lichaam, en hij krijste als een kreeft die gekookt werd.

Niets van dat alles bracht Eph ertoe zijn blik van zijn zoon weg te nemen. En toen Zack zijn vader daar naar hem zag glimlachen – in het schitterende, glorieuze daglicht – zag hij hem zoals hij was, herkende hij hem als...

‘Pa...’ zei Zack zachtjes.

En toen ontplofte de atoombom. Alles om dat punt heen verdampte – lichamen, zand, plantengroei, helikopters – alles weg.

Gezuiverd.

==

Vanaf een strand aan de rivier, een heel eind stroomafwaarts, keek Nora heel even naar dat alles. Toen trok Fet haar om een rotsmassa heen en lieten ze zich allebei als een bal in het zand vallen.

De schokgolf liet het oude fort bij hen in de buurt huiveren. Stof en stukjes steen maakten zich van de muren los. Nora was er zeker van dat het hele gebouw in de rivier zou storten. Haar oren plopten en het water om hen heen kwam met een vloedgolf omhoog – en zelfs met haar ogen stijf dicht en haar armen over haar hoofd zag ze fel licht.

De regen kwam van opzij en de grond slaakte een kreet van pijn... en toen zakte het licht weg. Het stenen fort kwam tot rust zonder in te storten, en alles werd stil.

Later zou ze beseffen dat Fet en zij tijdelijk doof waren gemaakt door de explosie, maar op het moment zelf was de stilte diep en spiritueel. Fet, die beschermend over Nora heen had gehangen, maakte zich los, en samen waagden ze zich om de rotsmassa heen. Intussen trok het water zich terug van het strand.

Wat ze zag – het grotere wonder in de hemel – zou ze pas later helemaal begrijpen.

Gabriël, de eerste aartsengel – een eenheid van licht zo fel dat de zon en de atoomgloed erbij verbleekten – kwam op schitterende zilveren vleugels in spiraalvlucht omlaag langs de bundel licht.

Michaël, de vermoorde aartsengel, trok zijn vleugels in en dook recht omlaag om meer dan duizend meter boven het eiland even in de lucht te blijven hangen en de rest van de afstand zwevend af te leggen.

Toen verrees Ozryel alsof hij uit de aarde zelf kwam. Hij was weer helemaal intact, verrezen uit de samengebrachte as. Toen hij opsteeg, vielen er stukken rots en aarde van zijn grote vleugels. Hij was geen vlees meer, maar weer een geest.

In de absolute stilte van tijdelijke doofheid keek Nora naar al die voortekens. En zo drong alles misschien nog dieper tot haar door. Ze kon het bulderend gerommel niet horen dat haar voeten voelden, en evenmin het knetteren van het oogverblindende licht dat haar gezicht en haar ziel verwarmde. Een waar moment uit het Oude Testament, aanschouwd door iemand die niet in een linnen gewaad was gehuld maar in Gap-kleding. Dit moment zou haar geloof en haar hele wezen diep schokken en haar de rest van haar leven niet meer loslaten. Zonder dat ze het zelf merkte liet Nora haar tranen de vrije loop.

Gabriël en Michaël sloten zich bij Ozryel aan en samen stegen ze op in het licht. Uit de opening in het wolkendek kwam een schitterend licht toen de drie aartsengelen daar aankwamen – en toen slokte die opening hen met een laatste flits van goddelijke verlichting helemaal op om zich vervolgens te sluiten.

Nora en Fet keken om zich heen. De rivier ging nog tekeer, en hun skiff was meegevoerd. Fet keek naar Nora om er zeker van te zijn dat ze ongedeerd was.

We leven nog, vormde hij met zijn lippen – er waren geen woorden hoorbaar.

Heb je dat gezien? vroeg Nora.

Fet schudde zijn hoofd, niet in de zin van: Nee, maar in de zin van: Ik kan het niet geloven.

Het stel keek naar de lucht, wachtend tot er weer iets zou gebeuren.

Intussen waren overal om hen heen grote stukken van het zandstrand veranderd in glanzend glas.

==

De bewoners van het fort kwamen naar buiten, enkele tientallen mannen en vrouwen, in vodden gehuld, sommigen met kinderen op de arm. Nora en Fet hadden hen gewaarschuwd dat ze dekking moesten zoeken, en nu verwachtten de eilandbewoners een verklaring van hen.

Nora moest schreeuwen om zich verstaanbaar te maken. ‘Ann en William?’ vroeg ze. ‘Ze hadden een jongen bij zich, een jongen van dertien!’

De volwassenen schudden hun hoofd.

Nora zei: ‘Ze zijn eerder dan wij weggegaan!’

Een van de mannen zei: ‘Misschien op een ander eiland?’

Nora knikte, al geloofde ze het niet. Fet en zij waren in een zeilboot naar het eiland met het fort gegaan. Ann en William hadden er veel eerder moeten zijn.

Fet legde zijn hand op Nora’s schouder. ‘En Eph?’

Ze konden geen zekerheid krijgen, maar ze wist dat hij nooit terug zou komen.

Epiloog

==

==

==

==

==

==
de explosie op de plaats van herkomst vernietigde de hele virusstam van de Meester. Alle overgebleven vampiers verdampten op het moment van de ontploffing. Ze waren op slag verdwenen.

Dat constateerden ze in de komende dagen. Eerst door zich op het vasteland terug te wagen toen het water zich had teruggetrokken. Toen door vurige berichten op het bevrijde internet te lezen. In plaats van feest te vieren strompelden mensen rond in een posttraumatische verdoving. De atmosfeer was nog besmet en er waren weinig uren daglicht. Het bijgeloof hield stand en de duisternis werd juist nog meer gevreesd dan tevoren. Telkens staken weer berichten de kop op over vampiers die nog rondliepen, en al die berichten werden uiteindelijk toegeschreven aan hysterie.

De dingen werden niet ‘normaal’. De eilandbewoners bleven nog maanden in hun nederzettingen. Ze werkten er hard aan om hun bezittingen op het vasteland terug te krijgen, maar wilden zich nog niet vastleggen op de oude manier van leven. Alles wat mensen over natuur, geschiedenis en biologie meenden te weten, was fout of op zijn minst onvolledig gebleken. En daarna hadden ze twee jaar lang een nieuwe realiteit en een nieuw regime geaccepteerd. Oude overtuigingen waren weggevaagd; andere waren bevestigd. Maar alle mogelijkheden waren nog open. Onzekerheid was de nieuwe epidemie.

==

Nora rekende zichzelf tot degenen die rustig moesten nagaan of deze manier van leven zou standhouden. Ze moest eerst de zekerheid hebben dat er geen andere onaangename verrassingen op de loer lagen.

Fet bracht dat op een dag voorzichtig ter sprake: ‘Wat gaan we doen? Op een dag moeten we terug naar New York.’

‘O ja?’ vroeg Nora. ‘Ik weet niet of die stad er nog voor mij is.’ Ze pakte zijn hand vast. ‘Jij wel?’

Fet gaf een kneepje in haar hand en keek uit over de rivier. Hij zou haar zoveel tijd gunnen als ze nodig had.

==

Uiteindelijk gingen Nora en Fet nooit terug. Ze maakten gebruik van de nieuwe federale onteigeningswet van de interimregering en namen hun intrek in een boerderij in het noorden van Vermont, veilig buiten de ontruimde zone die noodzakelijk was gemaakt door de ontploffing van de atoombom in de Saint Lawrence. Ze trouwden niet – daar hadden ze geen van beiden behoefte aan – maar ze kregen twee kinderen, een jongen die ze Ephraim noemden en een meisje dat ze naar Nora’s moeder Mariela vernoemden. Fet zette de geannoteerde inhoud van de Occido Lumen op het weer tot bloei gekomen internet en probeerde anoniem te blijven. Maar toen uiteindelijk de echtheid in twijfel werd getrokken, begon hij aan ‘Project Setrakian’: hij beheerde en publiceerde alle geschriften van bronmaterialen van de oude professor op internet, gratis voor iedereen beschikbaar. Fets grote levenswerk werd zijn onderzoek naar de invloed die de Ouden op de loop van de menselijke geschiedenis hadden uitgeoefend. Hij wilde weten welke fouten we gezamenlijk hadden gemaakt en voorkomen dat die fouten ooit opnieuw werden gemaakt.

Een tijdlang werd er onrustig gepraat over vervolging en veroordeling van degenen die mensenrechten hadden geschonden ten tijde van de duistere holocaust. Soms werden er bewakers en sympathisanten ontdekt en gelyncht, en vermoedelijk werden er ook veel moorden uit wraak gepleegd, maar uiteindelijk verhieven zich meer tolerante stemmen om antwoord te geven op de vraag wie ons dat had aangedaan. Dat waren wij allemaal geweest. En beetje bij beetje leerden mensen weer met elkaar samen te leven, met al hun rancunes en spookbeelden uit het verleden.

Na verloop van tijd beweerden anderen de strigoi te hebben uitgeschakeld. Een bioloog beweerde een vaccin in het drinkwatersysteem te hebben gestopt, en een paar bendeleden beweerden de Meester te hebben gedood en bezaten allerlei trofeeën daarvan. De vreemdste ontwikkeling deed zich voor toen een grote groep sceptici begon te ontkennen dat de epidemie zich ooit had voorgedaan. Ze schreven alles toe aan een gigantisch complot voor een nieuwe wereldorde en noemden de hele gebeurtenis een in scène gezette coup. Teleurgesteld, maar nooit verbitterd, zette Fet geleidelijk zijn verdelgingsbedrijf weer op. De ratten kwamen terug en gedijden weer – opnieuw een uitdaging die hij kon aangaan. Hij geloofde niet in volmaaktheid of een happy end: dit was de wereld die ze hadden gered, met ratten en al. Toch werd Vasiliy Fet voor een handvol gelovigen een cultusheld, en hoewel hij niet van welke vorm van roem dan ook hield, nam hij daar genoegen mee en telde zijn zegeningen.

==

Elke avond dat Nora haar zoontje Ephraim naar bed bracht, wreef ze over zijn haar en dacht ze aan zijn naamgenoot, en de zoon van zijn naamgenoot, en dan vroeg ze zich af hoe ze aan hun eind waren gekomen. De eerste paar jaar van zijn leven vroeg ze zich ook vaak af hoe haar leven – met Eph – zou zijn geweest als het virus er nooit was geweest. Soms huilde ze, en bij zulke gelegenheden vroeg Fet haar er nooit naar. Het was een aspect van Nora dat hij niet met haar deelde – en nooit met haar zou delen – en hij gaf haar de ruimte om in haar eentje verdriet te hebben. Maar toen de jongen ouder werd en een eigen persoonlijkheid ontwikkelde, en veel met zijn vader en helemaal niets met zijn naamgenoot gemeen bleek te hebben, verdreef de realiteit van alledag de mogelijkheden van het verleden. De tijd ging verder. Nora was niet meer bang voor de dood, want ze had het veel ergere alternatief overwonnen.

Ze droeg altijd het teken op haar voorhoofd met zich mee: het litteken van Barnes’ pistoolschot. Ze zag dat litteken als een symbool. Het bewees hoe weinig het had gescheeld of haar had een lot getroffen dat erger was dan de dood. Overigens werd het in haar latere jaren juist een symbool van het grote geluk dat haar ten deel was gevallen. Maar nu Nora in het gezicht van haar baby keek – onaangetast en vol vrede – kwam er een grote kalmte over haar, en dan kwamen uit het niets de woorden van haar moeder bij haar opzetten:

Als je op je leven terugkijkt, zie je dat liefde het antwoord op alles was.

Wat had ze gelijk gehad!

Dankwoord

De auteurs willen dr. Seth Richardson van de University of Chicago bedanken voor zijn hulp met Mesopotamische en Bijbelse verhalen.

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij electronisch, mechanisch, door kopieën of fotokopieën, opnamen, of op enig andere manier, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Table of Contents

- Regen van as

- Fragment uit het dagboek van Ephraim Goodweather

- Kelton Street, Woodside, Queens
- Interludium – Het verhaal van Quinlan
- Camp Liberty

- Fragment uit het dagboek van Ephraim Goodweather

- Onder de Columbia University

- Interludium II – Occido Lumen: Het verhaal van de Meester

- Low Memorial-bibliotheek, Columbia University

- Jacob en de engel

- Saint Paul’s Chapel, Columbia University

- Interludium III – Occido Lumen: Sadum en Amurah

- Columbia University

- Fragment uit het dagboek van Ephraim Goodweather

- Columbia University
- Het ontwaken en het vuur
- Columbia University
- Epiloog
- Dankwoord