Author: Guillermo Del Toro
Date: 2009-06-02 04:00:00+00:00
Keywords: Horror; Fiction; Vampires; Fantasy; Science Fiction; Thriller; Paranormal; Supernatural; Post Apocalyptic
Description: A Boeing 777 arrives at JFK and is on its way across the tarmac, when it suddenly stops dead. All window shades are pulled down. All lights are out. All communication channels have gone quiet. Crews on the ground are lost for answers, but an alert goes out to the CDC. Dr. Ephraim "Eph" Goodweather, head of their Canary project, a rapid-response team that investigates biological threats, gets the call and boards the plane. What he finds makes his blood run cold. In a pawnshop in Spanish Harlem, a former professor and survivor of the Holocaust named Abraham Setrakian knows something is happening
Publisher: Lebowski

Guillermo del Toro & Chuck Hogan

DE MEESTER

==

Vertaald door Marjolein van Velzen

De auteurs hebben dankbaar gebruik gemaakt van het werk Rats: Observations on the History and Habitat of the City’s Most Unwanted Inhabitants van Robert Sullivan (Bloombury, 2004) en raden het van harte aan.

==

Copyright © Guillermo del Toro en Chuck Hogan

Copyright Nederlandse vertaling © 2009 Marjolein van Velzen
en Uitgeverij De Vliegende Hollander

Oorspronkelijk uitgegeven door William Morrow,
een imprint van HarperCollins Publishers

Oorspronkelijke titel The Strain

Omslagontwerp Wouter van der Struys

Omslagillustratie Arcangel Images/Image Store

==
isbn 978 90 495 0078 8 / nur 332

==

Uitgeverij De Vliegende Hollander is
een imprint van Dutch Media Uitgevers bv

==
www.vaarmee.com

==

Deze digitale editie is gemaakt naar de eerste druk, 2009

Opgedragen aan alle nachtmerries, uit heden en verleden,
en aan alle monsters onder mijn bed:

verlaat me nooit. – gdt

Voor mijn Lila. – ch

De legende van Jusef Sardu

‘Er was eens,’ zei de oma van Abraham Setrakian, ‘een reus.’

Abrahams oogjes begonnen te glinsteren en meteen smaakte de koolsoep in zijn houten nap hem beter, of in elk geval leek hij minder naar knoflook te stinken. Abraham was een bleek knulletje, mager en ziekelijk. Zijn oma vond dat hij goed moest eten, om aan te sterken; ze zat tegenover hem terwijl hij zijn soep at en vertelde een verhaal om hem aan tafel te houden.

Een bubbeh meiseh, een omaverhaal. Een sprookje. Een legende.

‘Die reus was de zoon van een Poolse edelman. Hij heette Jusef Sardu. Jongeheer Sardu was de grootste man van het hele land. Hij stak boven de daken in het dorp uit. Hij moest zich diep bukken om de deur door te kunnen. Hij had er alleen maar last van, van die lengte van hem. Het was een aangeboren ziekte, geen zegen. Hij leed eronder. Zijn spieren waren niet sterk genoeg om die lange, zware botten te torsen. Soms viel het hem al zwaar om gewoon een stuk te lopen. Hij had een stok bij zich, een hele lange, langer dan jij, met een zilveren handvat in de vorm van een wolvenkop, want dat was het familiewapen.’

‘Ja, bubbeh?’ vroeg Abraham, tussen twee happen door.

‘Dit was zijn levenslot, en hij leerde er nederigheid door; een eigenschap die niet veel edelen hebben. Hij had veel mededogen: met mensen die arm waren, met mensen die hard moesten werken, met zieken. De kinderen in het dorp waren dol op hem en op zijn grote, diepe jaszakken, zo groot als aardappelzakken, vol snuisterijen en snoep. Hij had zelf geen echte jeugd gehad, want op zijn achtste was hij al even groot als zijn vader en op zijn negende stak hij al een kop boven hem uit. Jusefs vader zei er niets over, maar diep in zijn hart schaamde hij zich over het broze gestel en de enorme lengte van zijn zoon. Maar jongeheer Sardu was een waarlijk vriendelijke reus, en de dorpelingen hadden hem in hun hart gesloten. Ze zeiden dat hij op iedereen, maar tegelijkertijd op niemand, neerkeek.’

Ze knikte naar hem als teken dat hij nog een hap moest nemen. Hij kauwde op een gekookte rode biet, een zogeheten ‘kinderhartje’ vanwege zijn kleur en zijn aderen. ‘Ja, bubbeh?’

‘En hij hield van de natuur. Hij had geen enkele interesse in de jacht, die hij maar wreed vond. Maar hij was natuurlijk edelman, een man van stand, en dus haalden zijn vader en zijn ooms hem op zijn vijftiende over tot een expeditie van zes weken naar Roemenië.’

‘Hierheen, bubbeh?’ vroeg Abraham. ‘Is die reus hier geweest?’

‘In het noorden, kaddishel. In de donkere wouden. De mannen van Sardu kwamen geen wild zwijn jagen, of beer, of eland. Nee, zij maakten jacht op de wolf, het wapen van het huis Sardu. Ze kwamen jagen op jaagdieren. In de familie Sardu ging het verhaal dat de mannen moed en kracht kregen door het eten van wolvenvlees, en Jusefs vader dacht dat het de spierzwakte van zijn zoon misschien zou genezen.’

‘Ja, bubbeh?’

‘Het was een lange, zware tocht, waarbij ze onderweg vreselijk weer hadden, en Jusef had het ontzettend zwaar. Hij was nog nooit verder geweest dan het dorp van zijn familie, en hij schaamde zich als vreemdelingen onderweg naar hem staarden. Toen ze in het donkere woud aankwamen, had hij het gevoel dat de bossen om hem heen leefden. Die eerste nacht trokken er groepen dieren door het woud, bijna als vluchtelingen die uit hun holen en nesten verjaagd waren. Het waren er zo veel dat de jagers ’s nacht in hun kampement geen oog dicht deden. Sommigen wilden weg, maar de obsessie van vader Sardu stak daar een stokje voor. Ze hoorden de wolven huilen en hij wilde er een vangen voor zijn zoon, zijn enige zoon, wiens grote lengte een smet op het Sardublazoen was. Hij wilde het bloed van de Sardu’s zuiveren van deze vloek, hij wilde zijn zoon uithuwelijken zodat die een groot aantal gezonde erfgenamen kon verwekken.

En zo kwam het dat zijn vader op de tweede avond, vlak voordat het donker werd, zo gespitst was op de achtervolging van een wolf dat hij de rest van de groep uit het oog verloor. De hele nacht zaten de anderen op hem te wachten, en zodra de zon opkwam gingen ze in groepjes naar hem op zoek. Die avond kwam een van Jusefs neven niet terug. En zo ging het maar door.’

‘Ja, bubbeh?’

‘Totdat er nog maar één over was: Jusef, de reuzenjongen. De volgende dag ging hij op pad, en op een plek waar ze al eerder hadden gezocht vond hij het lichaam van zijn vader, met al zijn neven en ooms, keurig op een rij bij de ingang van een onderaardse grot. Hun schedels waren met grote kracht geplet, maar de lichamen waren niet aangevreten; zo kwam hij tot de veronderstelling dat ze waren gedood door een dier met enorme kracht, maar niet uit honger of angst. Waarom dan wel, dat kon hij niet raden, hoewel hij het gevoel had dat er in die grot iets of iemand naar hem zat te kijken.

Jusef sleepte de lichamen één voor één van de grot weg en begroef ze diep in de aarde. Natuurlijk raakte hij uitgeput door die inspanning, die bijna al zijn krachten vergde. Hij was dodelijk vermoeid, hij was farmutshet. En toch keerde hij, in zijn eentje en bang en uitgeput, die avond terug naar de grot om de confrontatie aan te gaan met het kwaad dat zich pas als het donker werd, liet zien; om de dood van zijn familieleden te wreken of om daarbij zelf het leven te laten. Dit weten we uit een dagboek dat hij bijhield en dat vele jaren later in het woud is gevonden. Dit was zijn laatste aantekening.’

Abraham zat met open mond te luisteren. ‘Maar wat was er dan gebeurd, bubbeh?’

‘Dat weet niemand. Toen de zes weken er acht werden, en vervolgens tien, zonder dat er bericht kwam, begonnen de dorpelingen te vrezen dat alle expeditieleden waren omgekomen. Er gingen mensen op zoek, maar ze vonden niets. In de elfde week arriveerde er op een avond laat een rijtuig met gesloten gordijntjes voor de ruiten op het landgoed van Sardu. Het was de jonge heer. Hij sloot zich in het kasteel op, in een vleugel met intussen leegstaande kamers, en is sindsdien zelden of nooit meer gezien. Wel deden er allerlei geruchten de ronde, geruchten over wat er in die Roemeense bossen was gebeurd. Een paar mensen die beweerden dat ze Sardu hadden gezien, zeiden dat hij was genezen. Maar het is niet zeker of we die verhalen echt mogen geloven. Er werd zelfs gefluisterd dat hij sinds zijn terugkeer over gigantische krachten beschikte, dat hij nu even sterk als groot was. Maar Sardu rouwde zo diep om zijn vader en ooms en neven dat niemand hem ooit nog overdag heeft gezien, en de meesten van zijn bedienden had hij ontslagen. ’s Nachts gebeurde er nog wel iets in en rond het kasteel, dan kon je haardvuren zien flakkeren achter de vensters, maar gaandeweg raakte het landgoed steeds meer verwaarloosd.

En toen, op een nacht... sommige mensen zeiden dat ze de reus door het dorp hadden horen lopen. Met name kinderen vertelden het verhaal door van hoe ze zijn wandelstok hadden gehoord: tik-tik-tik. Die stok had hij niet meer nodig om te lopen, maar hij lokte de kinderen ermee hun bedjes uit om snuisterijen en snoep uit te delen. Wie het niet geloofde, moest maar kijken naar de gaten in de grond, sommige vlak voor de ramen van de slaapkamertjes: net kleine priemgaatjes zoals hij zou kunnen maken met zijn wolvenkoppige wandelstok.’

Bubbehs gezicht betrok. Ze keek naar Abrahams nap en zag dat hij zijn soep bijna op had.

‘En toen, Abraham, toen begonnen er kinderen uit het dorp te verdwijnen. Ook werden er verhalen gefluisterd over kinderen die uit naburige dorpen verdwenen. Ja, Abraham, jouw eigen bubbeh is opgegroeid op een halve dag gaans van Sardu’s kasteel. Ik herinner me twee zusjes. Hun lichamen zijn gevonden op een open plek in het bos, wit als de sneeuw waarop ze rustten, hun open ogen glazig van de vorst. En ook ik heb op een nacht, niet eens zo ver van mijn raam vandaan, dat tik-tik-tik gehoord; een krachtig, ritmisch geluid. Toen heb ik de deken helemaal over mijn hoofd getrokken om het niet te horen, en ik heb nachtenlang geen oog dichtgedaan.’

Samen met de laatste slokken soep dronk Abraham het eind van het verhaal in.

‘Uiteindelijk trokken de meeste mensen weg uit Sardu’s dorp, omdat er een vloek op rustte. Als de zigeuners langskwamen om hun exotische spullen te verkopen, vertelden ze over eigenaardige gebeurtenissen, over spoken en geestverschijningen in de buurt van het kasteel. Over een reus die bij maanlicht over de landerijen doolde, als een god van de nacht. Zij waarschuwden ons: “Je moet goed eten, je moet sterk worden; anders neemt Sardu je mee.” En daarom moet je goed onthouden, Abraham: ess gezunterhait! Goed eten en sterk worden. Schraap die kom maar leeg. Anders komt hij.’ Ze was teruggekeerd uit dat korte moment van duistere herinnering. Haar ogen kregen weer hun normale, levendige blik. ‘Anders komt Sardu. Tik-tik-tik.’

En hij at zijn hele nap leeg, tot aan de laatste draadslierten van de biet. De kom was leeg, het verhaal was afgelopen, maar zijn buik en zijn hoofd waren vol. Bubbeh was blij dat hij zo goed gegeten had en op haar gezicht was een onmiskenbare uitdrukking van liefde voor hem te zien. Tijdens die intieme momenten aan de wankele keukentafel deelden zij, grootmoeder en kleinzoon, het voedsel van hart en ziel.

==

*

==

Een decennium later zou de familie Setrakian uit de houtbewerkerswinkel en uit het dorp worden verdreven, maar niet door Sardu. Door de Duitsers. Er werd een officier in hun huis ingekwartierd. Ze braken aan diezelfde wankele tafel het brood met hem als teken van gastvrijheid, en hun medemenselijkheid vermurwde het hart van de officier. Op een avond waarschuwde hij hen dat ze de volgende dag geen gehoor moesten geven aan het bevel om zich bij het treinstation te verzamelen maar dat ze diezelfde avond nog hun huis en hun dorp uit moesten vluchten.

Dat deden ze, de hele familie. Met hun achten trokken ze het land in, met alles wat ze dragen konden op hun rug. Bubbeh hield hen op. Erger nog, ze wíst dat ze de anderen ophield, ze wíst dat ze de hele familie in gevaar bracht, en ze vervloekte zichzelf en haar oude, vermoeide benen. Uiteindelijk ging de rest van de familie vast vooruit en bleef alleen Abraham bij haar achter – intussen een sterke jongeman, vol belofte, ondanks zijn jonge leeftijd al meesterhoutsnijder, en Talmoedgeleerde met bijzondere belangstelling voor de Zohar, de geheimen van de joodse mystiek. Toen ze hoorden dat de anderen in het volgende dorp waren gearresteerd en op de trein naar Polen waren gezet, voelde bubbeh zich zo schuldig dat ze smeekte om zich te mogen aangeven, enkel en alleen om Abrahams leven niet langer in gevaar te brengen.

‘Vlucht, Abraham. Vlucht voor de nazi’s. Zoals je vroeger voor Sardu bent gevlucht. Zorg dat je ontkomt.’

Maar daar wilde hij niets van horen. Hij bleef bij bubbeh.

De volgende ochtend vond hij haar op de vloer van de kamer die ze hadden gedeeld, in het huis van een vriendelijke boer. Ze was ’s nachts uit bed gevallen. Haar gebarsten lippen waren gitzwart en haar keel was zwart tot in haar nek: dood door het rattengif dat ze had ingenomen. Met toestemming van het meelevende gastgezin begroef Abraham Setrakian haar onder een bloeiende zilverberk. Geduldig sneed hij een prachtig houten grafmonument, met bloemen en vogels en alles wat haar gelukkig had gemaakt. Hij huilde om haar. En toen ging hij op de vlucht, zoals ze hem gesmeekt had.

Uit alle macht vluchtte hij voor de nazi’s, met onophoudelijk achter zich dat tik-tik-tik...

En het kwaad volgde hem op de hielen.

HET
BEGIN

N323RG Cockpit spraakrecorder

Uittreksel, ntsb-transcriptie, vlucht 753, Berlijn (txl) naar New York (jfk), 24/9/10:

==

2049:31 [Microfoon pa-systeem aan]

Gezagvoerder Peter J. Moldes: ‘Eh, dames en heren, hier spreekt gezagvoerder Moldes vanuit de cockpit. Over enkele minuten zullen we landen; dit is geheel op schema. Mede namens copiloot Nash en de bemanning bedankt dat u voor Regis Airlines hebt gekozen; we hopen u binnenkort weer aan boord te mogen verwelkomen...’

2049:44 [Microfoon pa-systeem uit]

Gezagvoerder Peter J. Moldes: ‘... zodat we allemaal onze baan behouden.’ [gelach in de cockpit]

2050:01 Luchtverkeersleiding New York (jfk): ‘Regis 7-5-3 heavy, nadering links, koers 1-0-0. Permissie om te landen op 13r.’

Gezagvoerder Peter J. Moldes: ‘Regis 7-5-3 heavy, nadering links, 1-0-0. Landen op baan 13r, begrepen.’

2050:15 [Microfoon pa-systeem aan]

Gezagvoerder Peter J. Moldes: ‘Cabin crew, prepare for landing.’

2050:18 [Microfoon pa-systeem uit]

Copiloot Ronald W. Nash iv: ‘Landingsgestel vrij.’

Gezagvoerder Peter J. Moldes: ‘Lekker, bijna thuis...’

2050:41 [Gedreun. Statische ruis. Hoog, gierend geluid.]

==
einde uitzending.

DE
LANDING

Luchtverkeerstoren JFK International

De schotel wordt hij genoemd. Glanzend monochroom groen (jfk zat al meer dan twee jaar te wachten op nieuwe kleurenschermen) als een kom erwtensoep met hoopjes letters vastgehaakt aan gecodeerde pulssignalen. Ieder signaal stond voor honderden mensenlevens of, in de oude nautische terminologie die nog steeds voortleeft in de luchtvaart, honderden zielen.

Honderden zielen.

Misschien was dat de reden waarom de andere luchtverkeersleiders Jimmy Mendes de bijnaam ‘bisschop Jimmy’ hadden gegeven. De bisschop was de enige verkeersleider die zijn hele dienst bleef staan. Geen moment van die acht uur aan één stuk ging hij zitten; met een hard potlood in zijn hand ijsbeerde hij heen en weer door de hectische ruimte boven in de toren, ruim honderd meter boven het asfalt van de internationale luchthaven John F. Kennedy. Zo praatte hij lijnvluchten naar binnen als een herder zijn kudde. Hij ging daarbij niet alleen af op zijn tweedimensionale radarscherm, maar visualiseerde met het roze gummetje de vliegtuigen onder zijn hoede en hun posities ten opzichte van elkaar.

En iedere seconde piepten er op zijn scherm honderden zielen.

‘United 6-4-2, recht op koers 1-0-0, stijgen naar vijfduizend.’

Maar zo kon je niet denken als je aan de schotel zat. Je kon niet stilstaan bij al die zielen wier lot in jouw handen lag: menselijke wezens, opeengepakt in een stel gevleugelde projectielen, kilometers boven het aardoppervlak. Dat viel niet te overzien: alle toestellen op je schotel, en dan al die andere verkeersleiders die om je heen codes in hun hoofdtelefoons zaten te prevelen, en al die toestellen op hún schotels, en de toren bij LaGuardia ook nog eens... en dan alle torens van alle luchthavens van alle steden in de Verenigde Staten... en over de hele wereld...

Calvin Buss, de afdelingsmanager van de luchtverkeersleiding en bisschop Jimmy’s supervisor, kwam achter hem staan. Hij was vroeg terug van zijn pauze; hij had zijn mond nog niet eens leeg. ‘Hoe zit het met Regis 7-5-3?’

‘7-5-3 is binnen.’ Bisschop Jimmy wierp een snelle, scherpe blik op zijn scherm om dat te bevestigen. ‘Op weg naar de gate.’ Hij scrolde terug naar het rooster waarop de toewijzingen voor de gates stonden, op zoek naar 7-5-3. ‘Hoezo?’

‘Volgens de grondradar staat er een kist op Foxtrot.’

‘De taxibaan?’ Jimmy keek nogmaals op zijn schotel, keek of alle bugs goed stonden en opende het kanaal naar dl753 opnieuw. ‘Regis 7-5-3, hier de toren van jfk, over.’

Niets. Hij probeerde het nogmaals.

‘Regis 7-5-3, hier de jfk-toren, meld u, over.’

Hij wachtte. Niets, nog geen klikje van de radioapparatuur.

‘Regis 7-5-3, hier de jfk-toren, hoort u mij, over?’

Achter Calvin Buss’ schouder dook een verkeersassistent op. ‘Communicatieprobleem?’ opperde hij.

‘Mechanisch geblunder, daar lijkt het meer op,’ reageerde Calvin Buss. ‘Er zegt hier iemand dat de hele kist verdwenen is.’

‘Verdwenen?’ vroeg bisschop Jimmy, en hij bedacht dat het dus kennelijk op een haar na misgegaan was: stel je voor dat zo’n gigantisch toestel vlak na de landing alsnog zou verongelukken. Hij nam zich voor onderweg naar huis bij een bookmaker te stoppen en voor de trekking van de volgende dag in te zetten op 753.

Calvin stak de stekker van zijn eigen hoofdtelefoon in de geluidsuitgang van Jimmy’s b-comm. ‘Regis 7-5-3, hier de jfk-toren, antwoord alstublieft. Regis 7-5-3, hier de toren, over.’

Wachten, luisteren.

Niets.

Bisschop Jimmy keek naar de wachtende pulsjes op zijn scherm: geen waarschuwingssignalen voor toestellen die elkaar te dicht naderden, al zijn kisten in orde. ‘Dan kunnen we Foxtrot maar beter even mijden,’ zei hij.

Calvin trok de stekker van zijn hoofdtelefoon los en deed een stap achteruit. Met een glazige blik in zijn ogen keek hij langs Jimmy’s scherm naar de ramen van de toren, in de richting van de taxibaan. Hij zag er verward en bezorgd uit. ‘Foxtrot moet ontruimd worden.’ Hij draaide zich om naar de verkeersassistent. ‘Stuur er iemand op af om ter plekke te gaan kijken.’

Bisschop Jimmy greep naar zijn maag en wou maar dat hij zijn hand naar binnen kon steken om het misselijke gevoel weg te wrijven dat daarbinnen rondkolkte. Zijn baan had veel weg van verloskunde. Hij hielp piloten en verloste hen van toestellen vol zielen, die hij veilig vanuit de baarmoeder van de leegte op aarde zette. Maar nu was hij bang; hij voelde zich als een dokter die zojuist zijn eerste doodgeboren kindje ter wereld heeft geholpen.

Asfalt terminal 3
lorenza ruiz was op weg naar de gate met haar bagageband, in feite een hydraulische pier op wielen. Toen 753 tot haar verbazing niet om de hoek verscheen, reed ze een eindje door om even te kijken, want dadelijk begon haar pauze. Ze had oordoppen op en droeg een Mets sweater onder haar fluorescerende vest; ze had een beschermende bril op vanwege het messcherpe grit op de taxibaan en haar oranje peddels lagen naast haar op de zitting.

Wat was dat nou?

Ze trok haar bril voor haar gezicht weg alsof ze dit met blote ogen moest zien. Daar stond hij, een Boeing 777 van Regis Air, een gigant, een van de nieuwste toestellen van de vloot, in het donker op de landingsbaan. Maar dan ook echt in totále duisternis, zelfs geen navigatielichten op de vleugels. De hemel lag er die nacht verlaten bij. De maan was weg, de sterren onzichtbaar: niets. Het enige wat ze zag was de gestroomlijnde kokervorm van de romp, en de vleugels die vaag glansden in het schijnsel van de landingslichten van andere naderende toestellen. Een daarvan, Lufthansa 1567, scheerde rakelings met zijn landingsgestel langs de Regis; het scheelde maar enkele decimeters.

‘Jesus santísimo!’

Ze belde de centrale.

‘We zijn al op weg,’ zei haar supervisor. ‘In het kraaiennest willen ze dat jij erheen gaat om poolshoogte te nemen.’

‘Ik?’ vroeg Lo.

Ze fronste haar voorhoofd. Dat kreeg je nou van dat nieuwsgierige gedoe. Daar ging ze dan, over de servicebaan vanuit de passagiersterminal. Ze stak de taxibaanstrepen over die op het asfalt waren geschilderd. Ze was een beetje nerveus, en uitermate alert, want ze was nog nooit zo ver de baan op geweest. De Amerikaanse overkoepelende luchtvaartdienst had strenge regels over hoe ver transport- en bagagewagentjes het asfalt op mochten, dus keek ze goed uit voor taxiënde vliegtuigen.

Ze reed langs de blauwe geleidelampen aan de rand van de baan. Het leek wel of het toestel compleet uitgeschakeld was, van kop tot staart. Geen bakens, geen herkenningslichten, geen verlichting achter de ruitjes van de cabine. Meestal kon je zelfs vanaf de grond, tien meter onder de cockpit, naar binnen kijken door de miniatuurvoorruitjes die als ogen schuin boven de karakteristieke Boeingneus stonden; dan zag je het schakelpaneel en de instrumenten schemerig oplichten in het donker. Maar hier was geen sprankje licht te bekennen.

Met stationair draaiende motor bleef Lo een paar meter van het puntje van de lange linkervleugel af staan. Als je lang genoeg op de baan werkt, en Lo zat hier nu al acht jaar, langer dan haar beide huwelijken bij elkaar opgeteld, dan pik je zo het een en ander op. De flaps en de ailerons (de panelen aan de achterrand van de vleugel) stonden allemaal recht overeind, net Paula Abdul; in die stand worden ze door de piloten gezet na de landing. De turbojets stonden stil, en meestal duurde het wel even voordat die niet meer ronddraaiden, ook na het uitschakelen. Ze bleven een tijdlang grit en insecten opslorpen als een stel enorme, hongerige stofzuigers. Dus deze joekel was keurig geland en hierheen getaxied en toen: lichten uit.

Stel dat de kist toestemming had gekregen om te landen; dan had het zich, wat er ook gebeurd was, binnen twee à drie minuten afgespeeld. Dat was pas echt verontrustend, want wat kan er zo snel fout gaan?

Lo reed een stukje dichterbij, maar bleef achter de vleugel. Als die turboschoepen plotseling zouden opstarten, had ze geen zin om opgezogen en aan reepjes gehakt te worden als een toevallig passerende vogel. Ze reed naar het vrachtluik toe, dat deel van het toestel dat ze het best kende, bijna bij de staart. Onder de achterste uitgang bleef ze staan. Ze zette haar karretje op de handrem en haalde de hendel over waarmee haar mobiele pier omhoogging. Op zijn hoogste punt kon die een hoek van bijna dertig graden maken. Niet genoeg, maar toch. Ze stapte uit, pakte haar oranje peddels en liep over de pier naar het dode vliegtuig.

Dood? Waar kwam die gedachte nou vandaan? Dit gevaarte was toch nooit in leven geweest...

Maar heel even speelde door Lorenza’s hoofd het beeld van een enorm, wegterend lijk, een gestrande walvis. Zo zag het toestel er in haar ogen uit: een rottend karkas, een dode leviathan.

Toen ze bijna boven aankwam, ging de wind liggen. Wat je moet weten over het klimaat op de banen van jfk: het waait er vierentwintig uur per dag. Continu. De hele tijd. Het waait áltijd op de banen: er landen vliegtuigen, er ligt een zoutmoeras vlakbij, en aan de andere kant van Rockaway ligt de Atlantische Oceaan. Maar plotseling werd het doodstil – zo stil dat Lo haar enorme oorbeschermers afzette om te kijken of het echt zo was. Ze dacht dat ze binnen in het toestel iets hoorde beuken, maar besefte dat het niets meer was dan het kloppen van haar eigen hart. Ze knipte haar lantaarn aan en scheen ermee op de rechterflank van het vliegtuig.

In de ronde lichtplek van haar lantaarn zag ze dat de romp nog nat was van het condenswater dat bij de landing was ontstaan; het toestel rook fris als lenteregen. Ze scheen met haar licht op de lange rij raampjes. Alle rolgordijnen waren neergelaten.

Dat was raar. Nu begon ze zich echt onzeker te voelen. En onveilig. Hoe nietig stond ze daar niet bij die gigantische, driehonderddrieëntachtig ton wegende vliegmachine met een waarde van tweehonderdvijftig miljoen dollar; ze kreeg het vluchtige maar tastbare en kille gevoel dat ze tegenover een draakachtig beest stond. Een slapende duivel die alleen maar dééd alsof hij sliep, en die ieder moment zijn ogen en zijn vreselijke muil kon opensperren. Een griezelig, elektriserend voorgevoel, waarbij de koude rillingen haar als een omgekeerd orgasme over de rug liepen en alles in haar straktrok en zich samenbalde.

Plotseling zag ze dat een van de gordijntjes was opgetrokken. Haar nekhaar begon recht overeind te staan en prikte zo erg dat ze er troostend een hand op legde, alsof ze een geschrokken dier wilde kalmeren. Dat had ze daarstraks helemaal niet gezien, dat dat ene gordijntje omhoog was. Dat had de hele tijd al omhoog gezeten, meteen vanaf het begin al.

Misschien...

Binnen in het vliegtuig kwam de duisternis even in beweging. En Lo kreeg het gevoel alsof er iets daarbinnen naar haar zat te kijken.

Ze jammerde even, als een kind, maar kon er niets aan doen. Ze was verlamd. Een kloppend gevoel kneep, als op commando, haar keel dicht...

En op dat moment was het haar glashelder: daarbinnen zat iets dat haar zou verslinden...

De rukwinden staken weer op alsof ze niet weggeweest waren, en Lo had geen aanmoediging meer nodig. Ze holde de pier af, sprong achter het stuur van haar wagen en zette die met krijsend alarm en de pier nog omhoog in zijn achteruit. Het krakende geluid kwam van een van de blauwe taxibaanlichten onder haar rupsbanden, vermorzeld toen ze half op en half naast het gras wegreed, op de aanstormende lichten af van een handvol brandweerwagens en ambulances.

JFK International Airport
calvin buss had een andere hoofdtelefoon gepakt en gaf via zijn microfoon de orders uit het handboek van de federale luchtvaartdienst in geval van oponthoud op de taxibaan. Alle binnenkomende en vertrekkende vliegtuigen werden vastgezet in een kring van acht kilometer rond jfk. Dat betekende dat het luchtruim snel volliep. Wie met pauze was, moest onmiddellijk terugkomen en Calvin beval alle aanwezige verkeersleiders om te proberen via alle beschikbare frequenties contact te maken met vlucht 753. Zelden had bisschop Jimmy zo’n chaos in de toren gezien.

Achter zijn rug stond al een kluitje hoge omes van de luchtvaartdienst, mannen in pak die in hun Nextel stonden te prevelen. Dat was nooit een goed teken. Grappig hoe mensen kennelijk van nature samendrommen bij onverklaarbare gebeurtenissen.

Bisschop Jimmy probeerde het nogmaals, zonder succes.

Een van de omes vroeg hem: ‘Krijg je een kapingssignaal?’

‘Nee,’ antwoordde bisschop Jimmy. ‘Niets.’

‘Brandalarm?’

‘Natuurlijk niet.’

‘Cockpitdeuralarm?’

Bisschop Jimmy besefte dat ze de ‘stomme vragen’-fase van het onderzoek hadden bereikt. Hij deed een beroep op het geduld en het oordeelkundig vermogen waaraan hij zijn succes als luchtverkeersleider te danken had. ‘Regis 7-5-3 is zonder problemen genaderd en maakte een vloeiende landing. De gatetoewijzing werd bevestigd en de kist taxiede de baan af. Ik beëindigde het radarcontact en gaf het over aan asde.’

Met een hand over zijn microfoon heen zei Calvin: ‘Misschien kon de piloot niet anders, moest hij alles afsluiten?’

‘Kan zijn,’ zei bisschop Jimmy. ‘Of misschien zijn de zaken spontaan uitgegaan.’

Een van de omes zei: ‘Waarom staan ze daar dan nog steeds met alle deuren dicht?’

Daar zat bisschop Jimmy al over te peinzen. Normaal gesproken blijven passagiers geen seconde langer zitten dan nodig is. De week tevoren was er nog bijna muiterij uitgebroken aan boord van een JetBlue uit Florida, en dat ging notabene over oud brood. En hier zat een stel mensen al, nou, toch minstens een kwartier, roerloos aan de grond. In het stikdonker.

Bisschop Jimmy zei: ‘Het wordt daar dadelijk bloedheet. Als de stroom uit staat, hebben ze geen airconditioning ook. Geen ventilatie.’

‘Waar wacht je dan op?’ zei een ander.

Bisschop Jimmy voelde de spanning stijgen. Dat lege gevoel in je maag, als je doorkrijgt dat er iets gaat gebeuren, iets wat bijzonder verkeerd gaat.

‘Stel nou dat er geen beweging in te krijgen is?’ mompelde hij voordat hij zich kon inhouden.

‘Een gijzeling? Bedoel je een gijzeling?’ vroeg de hoge ome.

Jimmy knikte zwijgend... maar dat was niet wat hij in gedachten had. Waarom wist hij zelf niet, maar het enige waaraan hij kon denken was... zielen.

Taxibaan Foxtrot
de brandweer van de luchthavendienst was vertrokken op een standaardmissie voor vliegtuigen in nood: zes wagens waaronder de spuitwagen voor het onderschuimen van gelekte brandstof, een pomp en een luchtladder. Bij de klemgereden bagagewagen voor de blauwe lichten langs taxibaan Foxtrot hielden ze halt. Kapitein Sean Navarro sprong van de achtertrede van de ladderwagen af en bleef voor het dode vliegtuig staan, met zijn helm op en zijn uniform aan. De zwaailichten van de brandweerwagens weerkaatsten tegen de romp en bliezen het toestel leven in met een onechte rode hartslag. Het leek nog het meest op een lege kist die daar stond voor een nachtelijke oefening.

Kapitein Navarro liep naar de voorkant van de ladderwagen en klom in de cabine bij de chauffeur, Benny Chufer. ‘Bel Onderhoud en laat ze schijnwerpers brengen. Rijd dan door tot achter de vleugel.’

Benny zei: ‘De orders zijn om op afstand te blijven.’

‘Daar staat een toestel vol mensen,’ zei kapitein Navarro. ‘We worden niet betaald om dienst te doen als veredelde lantaarnpalen. We worden betaald om levens te redden.’

Schokschouderend deed Benny wat de kapitein hem opdroeg. Navarro klom de cabine weer uit en het dak op, en Benny bracht de ladder net zo ver omhoog dat Navarro op de vleugel kon stappen. Daar knipte hij zijn lantaarn aan en stapte over de rand tussen twee omhooggezette flaps heen. Zijn laars belandde precies waar met grote zwarte letters verboden te lopen stond.

Hij liep over de steeds bredere vleugel, zo’n zeven meter boven het asfalt. Hij zette koers naar de nooduitgang boven de vleugel, de enige uitgang van het toestel met een hendel aan de buitenkant. In het luik zat een klein raampje met getint glas, en hij probeerde door de condens achter het dubbele glas heen naar binnen te kijken. Maar daar viel alleen nog meer duisternis te zien. Het moest daar intussen bedompt zijn als in een ijzeren long.

Waarom hadden ze geen hulp ingeroepen? Waarom hoorde hij binnen niets bewegen? Als de cabine nog onder druk stond, dan was het toestel dus luchtdicht. En dan hadden die passagiers dus bijna geen zuurstof meer.

Met zijn vuurbestendige handschoenen aan drukte hij de dubbele rode flaps in en trok de deurhendel uit de uitsparing waarin hij opgeklapt zat. Hij draaide hem in de richting van de pijlen, bijna een halve slag, en trok. Het luik had naar buiten moeten springen, maar dat gebeurde niet. Hij trok nogmaals, maar wist meteen dat dit geen enkele zin had: geen beweging in te krijgen. Het luik kon onmogelijk aan de binnenkant vast zitten. De hendel moest ergens klemgeraakt zijn. Of misschien zat er binnen iets tegenaan.

Hij liep de vleugel weer af, naar zijn ladder toe. Daar zag hij een oranje zwaailicht, een wagentje van de luchthavendienst op weg vanuit de internationale terminal. Toen het dichterbij kwam, zag hij dat er een stel medewerkers van de transportbeveiligingsdienst op zaten, met hun blauwe jacks aan.

‘Daar hebben we het gegooi in de glazen,’ mompelde Navarro, terwijl hij de ladder begon af te klimmen.

Ze waren met hun vijven en stelden zich één voor één voor, maar Navarro verdeed geen tijd met pogingen om hun namen te onthouden. Hij was met brandweerwagens en blusapparatuur naar het vliegtuig gekomen; zij stonden daar met laptops en zakcomputertjes. Even bleef hij gewoon staan kijken terwijl zij in hun toestellen en met elkaar stonden te praten:

‘We moeten grondig overleggen voordat we de binnenlandse veiligheidsdienst inschakelen. Zoiets doe je niet zomaar even.’

‘We weten nog niet eens waar we mee te maken hebben. Zodra je die lui belt, komen ze vanuit vliegbasis Otis met hun gevechtstoestellen aanzetten en dan is het paniek.’

‘Als het inderdaad een bom is, dan hebben ze wel tot het allerlaatste moment gewacht.’

‘Om hem op Amerikaans grondgebied tot ontploffing te brengen, misschien?’

‘Misschien houden ze zich gewoon even gedeisd. Radiostilte. Om ons dichterbij te lokken. Of om op de media te wachten.’

Een van de mannen stond iets voor te lezen van zijn telefoondisplay. ‘Hier staat dat de vlucht afkomstig is van Tegel, in Berlijn.’

Een ander sprak in zijn eigen telefoon: ‘Ik wil in Duitsland iemand op de grond die Engels spreekt. We moeten weten of zij iets van verdachte activiteit hebben gezien. En we moeten weten hoe ze daar met bagage omgaan.’

Een ander blafte: ‘Controleer het vluchtplan en neem de passagierslijst nog een keer door. Ja, alle namen. Nogmaals doornemen. En ditmaal inclusief alternatieve spellingen.’

‘Oké,’ zei weer een ander, en hij las van een schermpje voor: ‘Volledige specificaties. Toestel is geregistreerd onder n323rg. Boeing 777-200lr. Meest recente transitcontrole was vier dagen geleden, op Atlanta Hartsfield. Daarbij hebben ze een versleten schuif vervangen en een nokkenas van de linkermotor, plus een versleten kap rechts. Herstel van een deuk in de flaps linksachter is uitgesteld in verband met het vluchtschema. Conclusie: niets aan de hand met dit toestel.’

‘Triple Seven’s zijn nog niet lang op de markt, geloof ik? Een jaar of twee?’

‘Maximumcapaciteit 301. En bij deze vlucht hadden ze 210 man aan boord. 199 passagiers, 2 piloten, 9 man cabinepersoneel.’

‘Stoelen zonder ticket?’ Dat waren baby’s.

‘Volgens mijn lijst niet.’

‘Klassieke tactiek,’ merkte de terreurspecialist op. ‘Ophef veroorzaken, eerste reactie losmaken, publiek creëren, en dan tot ontploffing brengen voor maximale impact.’

‘In dat geval zijn wij dus al dood.’

Er werden bezorgde blikken uitgewisseld.

‘Die brandweerwagens moeten onmiddellijk terug. Wie was die halvegare die daar op die vleugel liep rond te stampen?’

Kapitein Navarro kwam dichterbij en verbaasde het stel met zijn reactie: ‘Dat was ik.’

‘Aha. Hm.’ De man kuchte even in zijn vuist. ‘Er mag alleen nog personeel van Onderhoud naar boven, kapitein. Voorschrift van de luchtvaartdienst.’

‘Weet ik.

‘Nou? Wat hebt u gezien? Viel er iets te zien?’

‘Niets,’ antwoordde Navarro. ‘Niets te zien, niets te horen. Alle gordijntjes zijn neergelaten.’

‘Neergelaten, zegt u? Allemaal?”

‘Allemaal.’

‘Hebt u de uitgang bij de vleugel geprobeerd?’

‘Jazeker.’

‘En?’

‘Die zat vast.’

‘Vast? Dat kan niet.’

‘Hij zit vast,’ zei Navarro, geduldiger tegenover dit vijftal dan tegenover zijn eigen kinderen.

De hoogstgeplaatste liep even weg om te bellen. Kapitein Navarro keek naar de anderen. ‘Wat gaan we hieraan doen?’

‘Daar proberen we achter te komen.’

‘Proberen achter te komen? Hoeveel passagiers zijn er wel niet aan boord? Hoe vaak hebben die het alarmnummer al niet gebeld?’

Een van het groepje schudde zijn hoofd. ‘Er heeft nog niemand vanuit het toestel mobiel naar het alarmnummer gebeld.’

‘O?’ vroeg Navarro.

De man naast hem zei: ‘199 passagiers, nul telefoontjes. Dat klinkt niet goed.’

‘Helemaal niet goed.’

Navarro keek hen verbijsterd aan. ‘Maar dan moeten we iets doen, en wel nú. Ik heb geen toestemming nodig om een brandbijl te grijpen en raampjes in te slaan als daar mensen dood of halfdood liggen. Er zit geen lucht meer in die kist.’

De hoogstgeplaatste kwam terug van zijn telefonade. ‘Ze brengen een lasapparaat. We gaan die kist openbranden.’

Dark Harbor, Virginia
chesapeake bay, met zwalpende, zwarte golven op dat late uur.

Op de ingebouwde veranda van het grote huis, gebouwd op een rotspunt met panoramisch uitzicht over de baai, lag een man in een speciaal gebouwde rolstoel. De lichten waren gedimd, zowel voor zijn comfort als uit piëteit. De industriële thermostaten, waarvan er alleen al drie in dit vertrek zaten, hielden de temperatuur constant op zestien graden Celsius. Zachte muziek van Strawinsky, Le Sacre du Printemps, klonk door de luidsprekers en overstemde het eindeloze suizende pompen van het dialyseapparaat.

Een vage adempluim kwam uit zijn mond. Een toeschouwer had kunnen denken dat de man op sterven na dood was. Had kunnen denken dat hij of zij getuige was van de laatste dagen of weken van wat, te oordelen naar het uitgestrekte landgoed, een uitermate succesvol leven moest zijn geweest. Had zelfs kunnen bedenken hoe ironisch het was dat iemand die kennelijk zo rijk is en zo’n status heeft, dezelfde dood sterft als een armoelijer.

Maar Eldritch Palmer lag niet op zijn sterfbed. Hij was vijfenzeventig jaar oud en was niet van plan ook maar ergens mee op te houden. Waar dan ook mee.

De geachte investeerder, zakenman, theoloog en vertrouweling van gekroonde hoofden onderging al zeven jaar lang iedere avond drie à vier uur lang dezelfde behandeling. Hij had een teer gestel maar zag kans dat onder controle te houden doordat hij vierentwintig uur per dag onder dokterstoezicht stond en de beschikking had over medische apparatuur van ziekenhuiskwaliteit, die hij had gekocht voor particulier gebruik thuis.

Wie rijk is, kan zich niet alleen uitstekende gezondheidszorg, maar ook excentriek gedrag veroorloven. Eldritch Palmer hield zijn eigenaardigheden ver van de openbaarheid; zelfs zijn beste vrienden wisten er niet van. Hij was nooit getrouwd. Hij had geen erfgenaam verwekt. En dus werd er druk gespeculeerd over de vraag wat Palmer na zijn dood met zijn enorme vermogen wilde doen. Hij had geen naaste medewerker bij zijn primaire investeringsbedrijf, de Stoneheart Group. Hij had geen publieke banden met stichtingen of liefdadigheidsinstellingen, in tegenstelling tot Microsoftoprichter Bill Gates en Berkshire Hathaway-investeerder Warren Buffet, de twee belangrijkste tegenkandidaten bij de strijd om de eerste plaats op de jaarlijkse Forbes-lijst van de rijkste Amerikanen ter wereld. (Als bepaalde goudreserves in Zuid-Amerika en overige bezittingen van schaduwbedrijven in Afrika bij de Forbes-berekeningen werden meegenomen was Palmer de enige aanvoerder van die lijst.) Palmer had zelfs nooit een testament opgesteld, een ondenkbare nalatigheid voor iemand die ook maar een duizendste van zijn rijkdom bezat.

Maar Eldritch Palmer was, simpel gezegd, niet van plan om dood te gaan.

Bloeddialyse is een procedure waarbij via een stelsel van slangen bloed uit het lichaam wordt verwijderd, dat vervolgens met behulp van dialyse oftewel een kunstmatige nier wordt gefilterd, waarna het het lichaam weer ingevoerd wordt, gereinigd van afvalproducten en onzuiverheden. In- en uitgaande naalden worden in een synthetische arterioveneuze opening gestoken die semipermanent in de onderarm is aangebracht. De machine voor deze procedure was een ultramodern Freseniusmodel, dat Palmers kritieke parameters continu bewaakte en Fitzwilliam, die nooit meer dan twee vertrekken van hem verwijderd was, waarschuwde zodra een van de uitslagen buiten het normale bereik viel.

Loyale investeerders waren gewend aan Palmers eeuwig uitgemergelde uiterlijk. Dat was in feite zijn handelsmerk geworden, een ironisch symbool van zijn financiële kracht: zo’n frêle, asgrauwe man met zo’n grote macht en invloed op zowel de internationale geldmarkten als de politiek. Zijn legioen van trouwe investeerders telde dertigduizend koppen, een financiële elite; je kon je inkopen voor twee miljoen dollar en veel mensen die al decennialang met Palmer samenwerkten, waren bedragen met negen cijfers waard. Dankzij de koopkracht van zijn Stoneheart Group kon hij gigantische economische druk uitoefenen, en dat deed hij dan ook met veel effect en, bij tijden, volledig genadeloos.

De westdeuren werden vanuit de brede gang geopend, en Fitzwilliam, die tevens de rol vervulde van hoofd van Palmers persoonlijke beveiligingsteam, kwam binnen met een draagbare, beveiligde telefoon op een zilveren blad. Fitzwilliam was voormalig marinier en had in zijn dienstperiode tweeënveertig personen eigenhandig om het leven gebracht. Ook had hij een snel verstand; na zijn afzwaaien had Palmer een studie geneeskunde voor hem bekostigd. ‘De staatssecretaris van Binnenlandse Veiligheid, sir,’ zei hij. In de kille ruimte was zijn adem zichtbaar als een pluim damp.

Normaal gesproken stond Palmer geen bezoekers toe tijdens zijn dagelijkse spoelbeurt. Die tijd bracht hij het liefst door met filosofische gedachten. Maar op dit telefoontje had hij zitten wachten. Hij pakte de telefoon aan van Fitzwilliam en wachtte tot die zich plichtsgetrouw terugtrok.

Palmer nam op en werd ingelicht over het slapende vliegtuig. Hij hoorde dat er onder de beambten van jfk aanzienlijke onzekerheid bestond over wat de juiste manier van ingrijpen was. De beller sprak op haastige, bezorgde toon, met ietwat ongemakkelijke formaliteit, als een trots kind dat een goede daad komt melden. ‘Dit is een uiterst ongebruikelijke gebeurtenis, en ik dacht dat u meteen zou willen worden ingelicht.’

‘Inderdaad,’ antwoordde Palmer. ‘Ik stel uw hoffelijkheid zeer op prijs.’

‘Een prettige avond nog, meneer Palmer.’

Palmer hing op en zette de telefoon op zijn smalle schoot. Zeg dat wel: een prettige avond. Hij voelde een plezierige spanning. Hier had hij op zitten wachten. En nu het toestel geland was, wist hij dat het was begonnen – en wel op een bijzonder spectaculaire manier.

Opgewonden wendde hij zich naar het breedbeeldscherm aan de zijmuur en met de afstandsbediening op de armleuning van zijn stoel zette hij het geluid aan. Maar algauw...

Hij drukte de knop van een intercom in. ‘Ja, sir?’ klonk Fitzwilliams stem.

‘Laat de helikopter klaarzetten, Fitzwilliam. Ik moet naar Manhattan.’

Eldritch Palmer hing op en keek door de glazen wand uit over de uitgestrekte vlakte van Chesapeake Bay, kolkend en zwart, net ten zuiden van waar de staalgrijze Potomac uitmondde in de duistere diepten van de baai.

Taxibaan Foxtrot
de ploeg van onderhoud was bezig zuurstoftanks onder de romp te plaatsen. Opensnijden was een noodingreep die alleen in uiterste gevallen werd uitgevoerd. Alle commerciële vliegtuigen waren voorzien van specifieke ‘uithakbare’ gebieden. Bij de Triple Seven zat die zone achter in de romp, onder de staart, tussen de achterste laadluiken aan de rechterzijde. De letters lr in de naam Boeing 777-200lr stonden voor Long Range oftewel lange afstand, en als c-marktmodel met een maximaal bereik van meer dan vijftienduizend kilometer en een brandstofcapaciteit van maximaal tweehonderdduizend liter had het toestel, naast de traditionele tanks in de vleugels, nog drie extra tanks in de achterste bagageruimte: vandaar de noodzaak van een plek waar veilig met snijbranders kon worden gewerkt.

De ploeg van Onderhoud was bezig met de Arcair, een exothermische brander die vaak bij rampen wordt gebruikt, niet alleen omdat hij klein en compact is, maar ook omdat hij op zuurstof werkt, zodat er geen gevaarlijke gassen nodig zijn zoals acetyleen. Het doorbranden van de dikke huid van de vliegtuigromp zou een uur in beslag nemen.

Niemand van de aanwezigen op de baan verwachtte nog een goede afloop. Niet één passagier had het alarmnummer gebeld. Vanuit de Regis 753 kwam geen licht, geen geluid, geen signaal van wat voor aard dan ook. Het was een uitermate eigenaardige situatie.

Er reed een commandovoertuig van de mobiele eenheid van de luchthavendienst naar de rand van de terminal, achter de felle schijnwerpers die op het toestel waren gericht. Het overvalteam in die wagen was getraind op evacuaties, bevrijding van gijzelaars en antiterroristische overvallen op de bruggen, tunnels, busstations, luchthavens, spoorwegen en zeehavens van New York en New Jersey. Tactisch personeel was voorzien van kogelwerende kleding en Heckler-Koch halfautomatische wapens. Een stel Duitse herders snuffelde rond bij het landingsgestel, twee rijen van zes gigantische banden; daarna bleven ze met de neuzen in de lucht rondlopen alsof ze de problemen daar ook konden ruiken.

Even vroeg brandweerkapitein Navarro zich af of er eigenlijk nog wel iemand aan boord was. Was er niet een keer in Twilight Zone een vliegtuig zonder inzittenden geland?

De mensen van Onderhoud staken hun branders aan en begonnen net aan de onderkant van de romp toen een van de honden het op een janken zette. Hij huilde als een wolf, en begon toen in kleine kringetjes aan de lijn om zijn as te tollen.

Navarro zag zijn chauffeur, Benny Chufer, naar het middendeel van het toestel wijzen. Daar verscheen, voor zijn ogen, een dunne, zwarte schaduw. Een verticale lijn van het zuiverste zwart, als onderbreking van de volkomen gladde borst van de romp.

Het was de uitgang boven de vleugel. Het luik waarin Navarro geen beweging had kunnen krijgen.

Die stond nu open.

Hij snapte er niets van, maar Navarro bleef zwijgen, stomgeslagen door de aanblik. Misschien functioneerde de hendel niet goed, misschien was er iets mis met het luik zelf, misschien had hij het niet serieus genoeg geprobeerd... of misschien, heel misschien, had er dan eindelijk iemand de deur opengedaan.

Verkeerstoren JFK International Airport
de luchthavendienst had het geluidssignaal van bisschop Jimmy opgenomen. Als altijd zat hij niet maar stond hij, en hij wachtte om de teksten te bespreken met de functionarissen. Op dat moment begonnen hun telefoons razend te rinkelen.

‘Hij is open,’ meldde een van de mannen. ‘Iemand heeft 3l opengedaan.’

Nu sprong iedereen overeind in een poging om iets te zien te krijgen. Bisschop Jimmy keek vanuit de toren naar het fel verlichte vliegtuig. Van waar hij stond, zag die deur er niet open uit.

‘Van binnen uit?’ vroeg Calvin Buss. ‘En wie komt er naar buiten?’

De man schudde zijn hoofd; hij was nog aan de telefoon. ‘Niemand. Tot nu toe.’

Bisschop Jimmy greep een verrekijkertje van een richel en richtte die op de Regis 753 om zelf te kijken.

En inderdaad: een zweempje van zwart boven de vleugel. De rand van een schaduw, als een haarscheurtje in de romp van het vliegtuig.

Jimmy kreeg een droge mond bij de aanblik alleen al. Dergelijke deuren komen na het ontgrendelen eerst iets naar buiten zetten, en daarna draaien ze weg tegen de binnenwand van het toestel. Technisch gesproken was dus alleen de luchtsluis losgeklikt. Het luik zelf was nog niet open.

Hij legde de verrekijker terug op de richel en deinsde achteruit. Om de een of andere reden kwam de gedachte bij hem op dat dit een goed moment was om op de vlucht te slaan.

Taxibaan Foxtrot
de gas- en stralingssensoren die bij de spleet van de deuropening werden gebracht bleven op nul staan. Een werknemer van de gezamenlijke hulpdiensten lag op de vleugel en had kans gezien het luik met een lange staak met een gebogen uiteinde een stukje verder open te prutsen, onder dekking van twee gewapende mannen op de grond onder hem. Er werd een parabole microfoon naar binnen gestoken, die allerhande gekwaak, gepiep en gerinkel liet horen: de mobiele telefoons van de passagiers, die niet opnamen. Het was een klaaglijk, griezelig geluid, al die ringtones als evenzovele persoonlijke kreten om hulp.

Daarna werd er een spiegel op een stok naar binnen geschoven, een grotere versie van het soort instrument waarmee de tandarts de achterste kiezen bekijkt. Het enige wat ze daarmee zagen, waren de klapstoelen tussen de business- en economyclass, en daar zat niemand op.

Roepen door de megafoon leverde niets op. Geen reactie vanuit het vliegtuig: geen lichten, geen beweging, niets.

Twee gewapende mannen met kogelvrije vesten aan liepen een eindje van de taxibaan weg voor overleg. Ze keken op een dwarsdoorsnede van het toestel, waarop de passagiers in rijen van tien te zien waren in de cabine die ze zouden binnengaan: drie aan elk van de flanken, vier stoelen in het midden. Het interieur van de cabine was krap en als voorbereiding op een handgemeen ruilden ze hun h-k halfautomatische wapens in voor de makkelijker hanteerbare Glock 17’s.

Ze zetten gasmaskers met ingebouwde radio op, voorzien van een neerklapbare nachtbril en hingen traangas, handboeien en extra magazijnen voor hun wapens aan hun riem. Boven op hun helmen werden camera’s ter grootte van wattenstaafjes gemonteerd, ook met passieve infraroodlenzen.

Via de brandweerladder klommen ze de vleugel op, en vandaar liepen ze naar het luik. Ze drukten zich plat tegen de romp aan weerszijden van de opening. Een van hen drukte met zijn laars het luik tegen de binnenwand, en daarna dook hij naar binnen, gebukt op een eerste tussenschot af hollend. Zijn partner kwam direct achter hem aan.

De megafoon sprak voor hen:

‘Inzittenden van Regis 753. Dit is de luchthavendienst van New York en New Jersey. Wij komen aan boord van het toestel. Voor uw eigen veiligheid wordt u verzocht te blijven zitten en uw handen boven op uw hoofd te vouwen.’

De voorste man bleef met zijn rug tegen het tussenschot gedrukt staan wachten en luisteren. Door zijn masker klonken geluiden als een gebrul in een jampotje, maar hij werd geen beweging in de cabine gewaar. Hij klapte zijn nachtbril omlaag en de binnenkant van de cabine kleurde vaalgroen. Hij knikte naar zijn partner, hield zijn Glock in de aanslag, telde onhoorbaar af en bij ‘drie’ doken ze beiden de cabine in.

BOARDEN

Worth Street, Chinatown

Ephraïm Goodweather had geen idee of de sirene die hij hoorde over straat scheurde – dat wil zeggen, of het een échte sirene was – of dat hij deel uitmaakte van de videogame die hij met zijn zoon Zack aan het spelen was.

‘Waarom maak je me nou steeds dood?’ vroeg Ephraïm.

Het jongetje, met zijn zandkleurige haar, haalde zijn schouders op alsof hij het een beledigende vraag vond. ‘Daar gáát het om, pap.’

De televisie stond naast het grote raam op het westen, verreweg het beste aspect van het miniatuurflatje, op de tweede verdieping zonder lift, aan de zuidrand van Chinatown. De salontafel voor hen lag bezaaid met verpakkingen van de afhaalchinees, een zak vol stripboeken van Forbidden Planet, Ephs mobiele telefoon, Zacks mobieltje, en Zacks zweetvoeten. Het gamesysteem was nieuw, een zoveelste speeltje dat speciaal voor Zack was aangeschaft. Zoals zijn grootmoeder de binnenkant van een doorgesneden sinaasappel uitperste, zo perste Eph ieder laatste druppeltje vertier en gezelligheid uit de weinige momenten van samenzijn. Zijn enige zoon was zijn lust en zijn leven, zijn lucht en water en eten, en hij moest zich aan hem voldrinken wanneer hij maar kon, want soms ging er een week voorbij met weinig meer dan een of twee telefoontjes, en zo’n week voelde aan als evenzovele dagen zonder zon.

‘Wat krijgen we...’ Eph drukte op zijn afstandsbediening, een vreemd aanvoelend draadloos apparaat in zijn hand en drukte voor de zoveelste maal alle verkeerde knoppen in. Zijn soldaat sloeg tegen de vlakte. ‘Laat me dan ten minste overeind komen.’

‘Te laat. Je bent alweer dood.’

Een boel andere mannen die Eph kende, mannen in net zo’n situatie als hijzelf, hadden het gevoel evenzeer van hun kinderen als van hun vrouw gescheiden te zijn. Natuurlijk praatten ze wel mee, over hoe ze hun kinderen misten, hoe hun ex de relatie verziekte, blablabla, maar ze leken nooit echt hun best te doen. Een weekendje met de kinderen betekende een weekend wég van de pas hervonden vrijheid. Voor Eph betekenden die weekends met Zack alles. Eph had de scheiding nooit gewild. Wilde hem nog niet. Hij zag in dat zijn huwelijk met Kelly voorbij was, dat had ze hem volslagen duidelijk gemaakt, maar hij weigerde zijn claim op Zack op te geven. Over de voogdij was nog steeds niets besloten, en dat was dan ook de enige reden waarom ze officieel nog getrouwd waren.

Dit was het laatste van de reeks proefweekends die de door de rechtbank aangewezen psycholoog van gezinszorg had voorgeschreven. In de loop van de volgende week zou Zack allerlei vragen moeten beantwoorden, en kort daarna zou de beslissing vallen. Het maakte Eph niet uit dat hij weinig kans maakte om de voogdij te krijgen; dit was de strijd van zijn leven. Je moet de juiste keuze maken voor Zack was de kern van het schuldcomplex dat Kelly hem probeerde aan te praten, en daarmee wilde ze Eph zo ver krijgen dat hij genoegen nam met een genereuze bezoekregeling. Maar wat voor Eph de juiste keuze was, was Zack niet los te laten. Eph had de Amerikaanse overheid, zijn werkgever, onder druk gezet om zijn team hier in New York op te bouwen in plaats van Atlanta, waar de overkoepelende gezondheidsdienst cdc was gevestigd. En dat enkel en alleen om Zacks leven niet nog meer overhoop te gooien dan toch al het geval was.

Hij had harder kunnen vechten. En gemener. Dat had zijn advocaat hem talloze malen geadviseerd. Die vent wist wat er omging in de echtscheidingsbranche. Een van de redenen waarom Eph zich daar niet toe kon zetten was zijn naslepende melancholie over het mislukken van zijn huwelijk. Een andere reden was dat Eph te vriendelijk was; de eigenschap waardoor hij een geweldige dokter was, maakte een deerniswekkende echtscheidingsklant van hem. Hij had Kelly op bijna alle punten haar zin gegeven en betaalde de alimentatie die haar advocaat had geëist. Het enige wat hij wilde, was tijd met zijn zoon.

Die op ditzelfde moment granaten op hem af zat te vuren.

Eph zei: ‘Hoe kan ik nou terugschieten als je mijn armen eraf geblazen hebt?’

‘Geen idee. Schoppen, misschien?’

‘Nu weet ik waarom je van je moeder geen gamecomputer krijgt.’

‘Omdat ik er hyper van word, en asociaal, en... o, daar ga je weer!’

De statusbalk voor Ephs levensvatbaarheid kromp tot nul.

Op dat moment begon zijn mobiele telefoon te trillen, bevend tegen de lege afhaaldozen als een hongerige, zilveren kever. Dat zou Kelly wel zijn, om hem eraan te herinneren dat Zack zijn astma-inhaler moest gebruiken. Of gewoon om te kijken of hij Zack niet ontvoerd had naar Marokko of zo.

Eph greep de telefoon en keek op het scherm. Een plaatselijk nummer. De naam van de beller was vermeld als jfk quarantaine.

De Centers for Disease Control and Prevention, het Amerikaanse nationale Centrum voor ziektebestrijding en preventie cdc, had op de internationale luchthaven jfk een quarantaineafdeling. Geen cellenblok of zelfs maar een behandelinrichting, maar een paar kantoortjes en een onderzoeksruimte; een tussenstation, een brandwerende muur waar een epidemie die van buiten af de Verenigde Staten bedreigde, kon worden opgespoord en zo mogelijk tegengehouden. Het grootste deel van het werk betrof het isoleren en onderzoeken van passagiers die tijdens de vlucht ziek waren geworden; af en toe dook er een diagnose van hersenvliesontsteking of ernstige acute luchtweginfectie (sars, Severe Acute Respiratory Syndrome) op.

Het kantoor was ’s avonds gesloten en Eph had die avond geen dienst. Tot maandagochtend had hij vrij. Hij had zijn werkachterstand weken geleden al weggewerkt in afwachting van zijn weekend met Zack.

Hij klikte de trilknop uit en legde de telefoon weer naast de Chinese pannenkoekjes. Iemand anders moest het maar oplossen. ‘Dat was de knaap die me dit ding heeft verkocht,’ zei hij tegen Zack. ‘Die zit een beetje te pesten.’

Zack zat op een gestoomde dumpling te kauwen. ‘Ongelooflijk dat je kaartjes voor de wedstrijd Yankees-Red Sox morgenavond hebt.’

‘Ja. En we hebben prima plaatsen. Derde honk. Ik heb geld uit je studiefonds moeten halen, maar wat maakt het uit – met jouw talenten kom je ver genoeg met je middelbareschooldiploma.’

‘Pap.’

‘En bovendien weet je hoe erg ik het vind om ook maar één dollar naar Steinbrenner door te sluizen. Dat is in feite verraad.’

‘Boe, Red Sox,’ zei Zack. ‘Hup Yanks.’

‘Eerst schiet je me overhoop en dan ga je nog zitten treiteren ook?’

‘Ik dacht dat je daar wel aan gewend zou zijn, als Red Sox-fan.’

‘En nu is het genoeg!’ Eph greep zijn zoon en kietelde hem in zijn ribben tot Zack al tegenstribbelend dubbelklapte van het lachen. Zack was behoorlijk sterk aan het worden en zijn geworstel had al heel wat spierkracht; en dat was het jochie dat hij op één schouder door de kamer liet zwieren. Zachary had het haar van zijn moeder, zowel de fijne structuur als de zandkleur (haar originele kleur, de kleur die het had toen ze elkaar tijdens de studie hadden leren kennen). Maar tot Ephs verbazing en vreugde zag hij zijn eigen elfjarige handen aan de polsen van zijn zoon bungelen. Diezelfde handen, met hun brede knokkels, die handen die niets liever wilden dan het leer van een baseball betasten en die de pest hadden aan pianoles, met hun vingers die jeukten om de wereld van de volwassenen beet te grijpen. Griezelig, om de jonge versie van die handen te zien. Het was zo: onze kinderen komen inderdaad onze plaats innemen. Zachary was een soort perfect menselijk document, zijn dna geschreven met de inkt van alles wat Eph en Kelly ooit voor elkaar betekend hadden: hun hoop, hun dromen, hun mogelijkheden. Waarschijnlijk deden ze daarom beiden zo hun best, elk op zijn en haar eigen tegengestelde wijze, om het allerbeste in hem naar boven te halen. Dat ging zelfs zo ver dat Eph ’s nachts wakker lag bij de gedachte dat Zack zou opgroeien met de invloed van Kelly’s inwonende vriend Matt – een ‘prima gozer’, ‘niets mee mis’, maar zo verschrikkelijk middelmatig dat hij bijna onzichtbaar was. Uitdagingen wilde hij voor zijn zoon, inspiratie, een groots en meeslepend leven! De strijd om de voogdij over Zacks persoon was beslist, maar de strijd om de voogdij over Zacks ziel niet – om zijn ziel en zaligheid.

Weer begon Ephs mobiel te trillen; als een krab schoof hij zijdelings over tafel, net als het klapperende kunstgebitje dat hij als kind van zijn ooms kreeg. Het grommende toestel onderbrak hun stoeipartij; Eph liet Zack los en onderdrukte de neiging om te kijken wie het was. Er was iets gaande. Anders hadden ze hém niet gebeld. Een epidemie. Een besmette passagier.

Eph dwong zich, níét op te nemen. Iemand anders moest het maar regelen. Dit was zijn weekend met Zack. Die hem intussen stond aan te kijken.

‘Maak je geen zorgen,’ zei Eph, terwijl hij het mobieltje teruglegde op tafel zodat het gesprek naar zijn voicemail zou gaan. ‘Allemaal onder controle. Geen werk dit weekend.’

Zack knikte, opgefleurd, en pakte zijn afstandsbediening. ‘Zullen we nog een keer?’

‘Ik weet niet. Wanneer krijgen we nou dat kleine ventje, die Mario, die vaten naar die aap toe rolt?’

‘Pap.’

‘Dat vind ik nou eenmaal leuker, van die kleine Italiaanse stereotiepjes die rondhollen en punten winnen door paddestoelen op te slokken.’

‘Aha. En hoeveel kilometer sneeuw moest jij ook weer door ploeteren om als kind op school te komen?’

‘Nóú is het...!’

Eph stortte zich weer boven op hem, maar ditmaal was de jongen er klaar voor en klemde hij zijn ellebogen tegen zijn flanken om de aanval op zijn ribben af te weren. Dus veranderde Eph van strategie en mikte nu op de ultragevoelige achillespees. Al worstelend met Zacks hielen probeerde hij niet in zijn gezicht geschopt te worden. Zack smeekte om genade toen Eph besefte dat zijn mobiel alwéér aan het trillen was geslagen.

Ditmaal veerde hij overeind, boos in de wetenschap dat zijn baan, zijn roeping, hem vanavond bij zijn zoon vandaan zou roepen. Hij keek naar de naam van de beller; ditmaal zag hij het netnummer van Atlanta staan. Dat beloofde weinig goeds. Eph kneep zijn ogen dicht en drukte de gonzende telefoon tegen zijn voorhoofd om zijn gedachten op een rijtje te zetten. ‘Sorry, z,’ zei hij tegen Zack. ‘Even kijken wat er aan de hand is.’

Hij nam de telefoon mee naar de aangrenzende keuken en nam daar op.

‘Ephraïm? Met Everett Barnes.’

Dr. Everett Barnes. De directeur van de cdc.

Eph keerde Zack de rug toe. Hij wist dat Zack naar hem stond te kijken en hij kon zijn blik niet verdragen. ‘Ja, Everett, wat is er?’

‘Ik ben net gebeld vanuit Washington. Jouw team is intussen op weg naar het vliegveld?’

‘Eh, nou...’

‘Heb je de toestand op tv gezien?’

‘Tv?’

Hij liep terug naar de bank en hief zijn geopende hand op naar Zack, in een stilzwijgend verzoek om geduld. Eph vond de afstandsbediening en zocht even naar de juiste knop of combinatie van knoppen, probeerde er een paar – en het scherm werd zwart. Zack pakte het ding uit zijn hand en schakelde met een pruilend gezicht over naar tv-signaal.

De nieuwszender liet een vliegtuig zien dat op de baan stond geparkeerd. Wagens van allerhande hulpdiensten stonden er in een grote, ietwat angstig aandoende kring omheen. jfk International. ‘Ja, ik zie het, Everett.’

‘Ik heb zojuist Jim Kent gesproken, die is bezig met de apparatuur voor jouw Kanarieteam. Jij bent hier de frontlinie, Ephraïm. Ze mogen geen stap zetten tot jij er bent.’

‘Wie zijn die “ze”, als ik vragen mag?’

‘De luchthavendienst van New York en de transportbeveiligingsdienst. De nationale transportveiligheidscommissie en binnenlandse beveiliging zijn al onderweg.’

Project Kanarie was een snel reactieteam van veldepidemiologen met als doel het opsporen en identificeren van dreigend biologisch gevaar. Hierbij ging het zowel om gevaren die in de natuur voorkwamen, zoals virussen en rickettsiae, als ook om in het laboratorium vervaardigde ziekten. Uiteraard speelde het team een rol bij de bestrijding van bioterrorisme, en daar kwam dan ook het grootste deel van de financiering vandaan. New York City was het zenuwcentrum, met kleinere Kanarieteams in academische ziekenhuizen in Miami, Los Angeles, Denver en Chicago.

Het programma ontleende zijn naam aan de oude mijnwerkerstruc om een kooitje met een kanarie mee te nemen de mijngangen in, een weinig verfijnd maar efficiënt systeem om gevaar in een vroeg stadium op te sporen. Het uitermate gevoelige metabolisme van het heldergele vogeltje reageerde op sporen van methaan en koolmonoxide lang voordat er sprake van gifgas of explosiegevaar was; het normaal zo vrolijk tsjilpende dier viel dan stil en ging van zijn stokje.

In onze moderne tijd kan elk van ons de rol van zo’n kanarie spelen. De taak van Ephs team was om kanaries apart te zetten zodra ze ophielden met zingen, de zieken te behandelen en verspreiding te voorkomen.

‘Wat is er aan de hand, Everett? Is er iemand aan boord gestorven?’

‘Ze zijn dood, Ephraïm,’ antwoordde de directeur. ‘Er is geen levende ziel aan boord.’

Kelton Street, Woodside, Queens
kelly goodweather zat aan het smalle tafeltje tegenover Matt Sayles, haar inwonende partner (‘vriend’ klonk te jong; ‘levenspartner’ te modern). Ze aten een zelfgebakken pizza met pesto, zongedroogde tomaatjes en geitenkaas met een paar sliertjes prosciutto voor het zicht, en dronken daar een fles merlot van elf dollar bij. De keuken-tv stond op ny1 omdat Matt het nieuws wilde zien. Kelly deelde die interesse niet; nieuwszenders die vierentwintig uur per etmaal in de lucht waren, konden haar gestolen worden.

‘Sorry,’ herhaalde ze.

Matt glimlachte en bewoog zijn glas in een trage boog door de lucht.

‘Mijn schuld is het natuurlijk niet. Maar ik weet dat we dit weekend met ons tweetjes gepland hadden...’

Matt veegde zijn lippen af aan het servet dat in de kraag van zijn overhemd was gestoken. ‘Hij vindt altijd wel een manier om tussen ons in te komen. En daarmee doel ik niet op Zack.’

Kelly wierp een blik op de derde stoel aan tafel, die onbezet was. Ongetwijfeld had Matt zich verheugd op een weekend zonder haar zoon. In afwachting van een beslissing inzake de eindeloze strijd om de voogdij bracht Zack een paar weekends door bij Eph, in diens flat in Lower Manhattan. Voor haar betekende dat een intiem dinertje thuis, met de gebruikelijke seksuele avances van Matt, waar Kelly zonder problemen op inging en waarvoor ze zich met genoegen dat extra glas wijn toestond.

Maar vanavond niet. Hoezeer het haar ook speet voor Matt, zelf was ze er behoorlijk blij mee.

‘Wat in het vat zit, verzuurt niet,’ zei ze met een knipoog.

Matt glimlachte verslagen. ‘Oké.’

Daarom was Matt zo prettig om in de buurt te hebben. Na de hevige stemmingswisselingen waaraan Eph ten prooi was, zijn woedeuitbarstingen, zijn eindeloze doordrammerij, het kwikzilver in zijn aderen, had ze een rustiger persoonlijkheid nodig. En dat was Matt. Ze was veel te jong met Eph getrouwd en had te veel van zichzelf opgeofferd – haar eigen behoeften, ambities, verlangens – om hem te helpen bij zijn medische carrière. Als ze de meisjes in haar middelbare schoolklas één advies mocht geven, dan was het wel: trouw nooit met een genie. Vooral niet als dat genie er ook nog eens goed uitziet. Bij Matt voelde Kelly zich op haar gemak, en eerlijk gezegd vond ze het wel prettig om ditmaal de sterkere partner binnen de relatie te zijn. Nu was zíj aan de beurt om de lakens uit te delen.

Op het witte keukenteeveetje werd eindeloos het nieuws over de zonsverduistering van de volgende dag herkauwd. De verslaggever stond verschillende brilletjes uit te proberen om ze te beoordelen op veiligheid voor de ogen. Hij stond bij een t-shirtkraampje in Central Park. De bestseller daar had het opschrift: kiss me on the ecLIPse! Er werd druk reclame gemaakt voor de live-uitzending van de volgende dag.

‘Dat wordt me wat,’ zei Matt, en met zijn opmerking liet hij haar weten dat hij de avond niet wilde bederven door zijn teleurstelling.

‘Een gigantisch evenement in het heelal,’ zei Kelly, ‘en ze doen alsof het een zoveelste sneeuwstorm is.’

Het scherm met de laatste, korte berichten verscheen. Meestal was dit voor Kelly het teken dat ze een andere zender kon opzetten, maar het verhaal was zo vreemd dat ze ditmaal bleef kijken. Op de tv was een vliegtuig te zien dat heel in de verte op een taxibaan van de luchthaven jfk stond, met een grote kring schijnwerpers eromheen. Het toestel was zo theatraal belicht en er stonden zo veel voertuigen en manschappen omheen dat je bijna zou denken dat er een ufo in Queens was geland.

‘Terroristen,’ zei Matt.

jfk lag maar zo’n vijftien kilometer van hen vandaan. Volgens de verslaggever was het betreffende vliegtuig na een vlekkeloze landing volledig van de wereld afgesloten; er was tot nu toe geen enkel contact geweest met de bemanning of met de passagiers, die allemaal nog aan boord waren. Uit voorzorg waren alle landingen op jfk opgeschort en werd het luchtverkeer omgeleid naar Newark en LaGuardia.

Op dat moment wist ze dat dit vliegtuig de reden was waarom Eph Zack thuisbracht. Het enige wat ze nu nog wilde, was Zack veilig onderdak hebben. Kelly was zo iemand die zich overal zorgen om maakt, en thuis betekende veilig. Thuis was de enige plek ter wereld waar ze greep op had.

Kelly stond op en liep naar het raam boven de gootsteen. Ze draaide het licht zachter en keek naar de hemel boven het dak van de achterburen. Ze zag landingslichten boven LaGuardia cirkelen, rondzwenkend als glinsterend brokstukken in de slurf van een orkaan. Ze was nog nooit in het midden van haar land geweest, waar je tornado’s op kilometers afstand kon zien aankomen. Maar deze situatie voelde precies zo aan. Alsof er iets haar kant uit kwam zonder dat ze er ook maar iets aan kon doen.

==

Eph bracht zijn door de cdc betaalde Ford Explorer tot stilstand bij de stoeprand. Kelly had een huisje op een keurig lapje grond omringd door nette, lage hagen in een op een helling gebouwd complex van lage woningen. Ze stond hem op de stoep op te wachten, alsof ze hem niet binnen wilde laten. Meestal behandelde ze hem als een griep die ze na tien jaar eindelijk had weten af te schudden.

Blond, slank en nog steeds beeldschoon, hoewel ze hem nu als een volslagen onbekende voorkwam. Er was heel wat veranderd. Ergens, waarschijnlijk in een schoenendoos achter in een kast, zaten de trouwfoto’s van een opgewekte jonge vrouw met haar sluier over haar schouders, die stralend naar haar bruidegom in zijn smoking glimlachte, twee jonge mensen, heel gelukkig en heel verliefd.

‘Ik had het hele weekend vrijgehouden,’ zei hij, terwijl hij voor Zack de auto uitstapte en het lage ijzeren hekje openduwde om meteen zijn verklaring te kunnen geven. ‘Het is een noodsituatie.’

Matt Sayles kwam door de verlichte deuropening naar buiten lopen en bleef vlak voor de voordeur staan. Zijn servet zat nog in zijn shirt gestopt, zodat het logo op de borstzak onzichtbaar was; hij was manager van het Searsfiliaal in het winkelcentrum bij Rego Park.

Eph negeerde hem en hield zijn aandacht gericht op Kelly en Zack, die nu zelf ook de tuin in liep. Kelly glimlachte naar hem, en Eph vroeg zich onwillekeurig af of ze dit misschien liever had, dat Eph met Zack terugkwam, dan een weekend alleen met Matt. Met een beschermend gebaar sloeg Kelly haar arm om hem heen. ‘Gaat het wel, z?’

Zack knikte.

‘Wel jammer, hè?’

Hij knikte nogmaals.

Ze zag het kastje met de snoeren in zijn hand. ‘Wat is dit?’

‘Zacks nieuwe spelcomputer. Die mag hij dit weekend lenen,’ antwoordde Eph. Hij keek naar Zack, die met zijn hoofd tegen zijn moeders borst geklemd voor zich uit stond te staren. ‘Knul, als ik ook maar één kansje zie om vrij te nemen, misschien morgen, hopelijk morgen... als ik ook maar éven de mogelijkheid zie, dan kom ik je weer ophalen en dan maken we het beste van de rest van het weekend, oké? Wat in het vat zit, verzuurt niet, hè?’

Zack knikte, zonder hem aan te kijken.

Vanaf de drempel riep Matt: ‘Kom op, Zack, dan gaan we kijken of we dat ding aan de praat krijgen.’

Goeie, betrouwbare Matt. Kelly had hem goed getraind, dat was zeker. Eph keek zijn zoon na, die met Matts arm om zijn schouders naar binnen liep. Zack keek nog één keer naar Eph om.

Kelly en hij stonden nu tegenover elkaar op het kleine grasveld. Achter haar, boven het dak van haar huis, cirkelden de lichten van de vliegtuigen in het wachtpatroon. Een compleet netwerk van transportinstellingen, en bovendien diverse overheids- en politie-eenheden, stonden te wachten op deze ene man, oog in oog met een vrouw die zei dat ze niet meer van hem hield.

‘Het heeft zeker te maken met dat vliegtuig?’

Eph knikte. ‘Ze zijn allemaal dood. Iedereen aan boord.’

‘Allemaal dood?’ In Kelly’s ogen verscheen een bezorgde blik. ‘Hoe kan dat nou? Wat is daar aan de hand?’

‘Dat moet ik gaan uitzoeken.’

Eph begon de druk van het werk te voelen. Hij had het verknald met Zack; maar dat was nu eenmaal zo, en nu moest hij ervandoor. Hij stak zijn hand in zijn zak en gaf haar een envelop met een gestreept logo. ‘Voor morgenmiddag,’ zei hij. ‘Voor het geval ik tegen die tijd niet terug ben.’

Kelly keek naar de kaartjes, trok haar wenkbrauwen op toen ze de prijs zag en stak ze weer in de envelop. Ze keek hem aan met een blik die iets van medelijden had. ‘Als je de afspraak met dr. Kempner maar niet vergeet.’

De gezinstherapeut – degene die de uiteindelijke beslissing over de voogdij moest nemen. ‘Kempner, ja,’ zei hij. ‘Ik zal er zijn.’

‘En... doe voorzichtig,’ zei ze.

Eph knikte en liep weg.

JFK International Airport
voor de luchthaven was een menigte te hoop gelopen; er ging nu eenmaal een grote aantrekkingskracht uit van het onverklaarbare, het vreemde; van dingen die in een ramp konden eindigen, van gebeurtenissen. Onderweg naar het vliegveld hoorde Eph dat het verlamde toestel op de radio werd beschouwd als een mogelijk geval van gijzeling. Er werd gespeculeerd over verbanden met conflicten in het buitenland.

Binnen de terminal werd Eph gepasseerd door twee luchthavenwagentjes, waarvan er een een betraande moeder vervoerde, die de handjes vasthield van twee bang ogende kinderen en een ander met een zwarte man op leeftijd die een boeket rode rozen op zijn schoot had. Hij besefte dat iemand anders’ Zack aan boord van dat vliegtuig zat. Iemand anders’ Kelly. Daar richtte hij zijn gedachten op.

Bij een gesloten deur vlak onder gate 6 stond Ephs team op hem te wachten. Jim Kent was als gebruikelijk aan de telefoon en stond in de draadmicrofoon die uit zijn oor bungelde te praten. Jim handelde voor Eph de bureaucratische en politieke kant van de ziektebestrijding af. Hij legde zijn hand over het microfoongedeelte van zijn telefoonkabeltje en begroette Eph met: ‘Verder nergens in het hele land iets gemeld over vliegtuigen in de problemen.’

Eph klom naast Nora Martinez achter in het wagentje. Nora, die biochemie had gestudeerd, was zijn tweede man in New York. Ze had haar handschoenen al aan, de nylon barrière bleek en glad en droevig als lelies. Ze schoof iets op om plek voor hem te maken. Hij vond het jammer dat ze niet spontaner met elkaar omgingen.

Het wagentje zette zich in beweging. Eph rook de zilte moerasgeur die door de wind werd aangevoerd. ‘Hoe lang heeft het toestel aan de grond gestaan voor het contact verbroken werd?’

‘Zes minuten,’ antwoordde Nora.

‘Geen radiocontact? De piloot is ook uitgeschakeld?’

Jim draaide zich om en zei: ‘Daar wordt van uit gegaan, maar het is niet bevestigd. De mensen van de luchthavendienst zijn de cabine in gegaan, zagen dat daar alleen doden zaten en zijn meteen weer naar buiten gegaan.’

‘Ze hadden allemaal maskers voor en handschoenen aan, hoop ik.’

‘Inderdaad.’

Het wagentje reed een hoek om, en ze zagen het vliegtuig in de verte staan wachten. Een enorm toestel met talloze bouwlampen op de romp gericht, fel als daglicht. Mist van de nabijgelegen baai creëerde een glanzend aura om het vliegtuig heen.

‘Jezus,’ zei Eph.

‘Een Triple Seven,’ zei Jim. ‘Het grootste twinjettoestel ter wereld. Recent ontwerp, nieuw toestel. Ze zijn dan ook behoorlijk over de rooie dat die apparatuur het niet doet. Ze denken daar eerder in de richting van sabotage.’

Alleen al de banden van het landingsgestel waren gigantisch. Eph keek omhoog naar het zwarte gat dat de open deur was boven de brede linkervleugel.

‘Ze hebben al getest op gas,’ zei Jim. ‘Ze hebben getest op alles wat mensenhanden maken kunnen. Ze hebben geen idee wat ze nu verder nog kunnen, behalve opnieuw beginnen bij nul.’

‘En die nul, dat zijn wij,’ reageerde Eph.

Dit verlamde toestel vol mysterieuze doden was het epidemiologische equivalent van wakker worden en een bult op je rug voelen. Ephs team was in dat scenario het biopsielaboratorium dat de federale luchtvaartdienst moest vertellen of ze kanker had.

Zodra het wagentje stopte, werd Eph bestormd door mannen met blauwe blazers die hem precies hetzelfde wilden vertellen als wat Jim net gezegd had. Ze bestookten hem met vragen en praatten door elkaar heen als een stel verslaggevers.

‘Dit duurt al veel te lang,’ zei Eph. Als er ooit nog eens zoiets onverklaarbaars gebeurt, dan bel je ons als tweede. Eerst Gevaarlijke stoffen, dan ons. Duidelijk?’

‘Ja, dokter.’

‘Is Gevaarlijke stoffen zover?’

‘Die staan klaar.’

Bij het busje van cdc hield Eph even zijn pas in. ‘Ik moet zeggen, dit ziet er niet uit als een spontaan geval van besmetting. Zes minuten aan de grond? Dat is te kort.’

‘Hier moet iets of iemand achter zitten,’ zei een van de mannen met de blauwe blazers.

‘Misschien wel,’ zei Eph. ‘Maar voorlopig houden we de zaak in quarantaine. We weten niet wat we daarbinnen zullen aantreffen.’ Hij opende de achterdeur van de bestelbus voor Nora. ‘We trekken onze pakken aan en gaan maar eens kijken.’

Iemand zei: ‘Er zit er een van ons aan boord.’

Eph draaide zich om. ‘Wie?’

‘Een federale luchtmarshal. Dat is gebruikelijk aan boord van internationale vluchten met Amerikaanse maatschappijen.’

‘Gewapend?’ vroeg Eph.

‘Uiteraard.’

‘Geen telefoontje, geen waarschuwing van hem?’

‘Geen kik.’

‘Dan moeten ze dus onmiddellijk uitgeschakeld geweest zijn.’ Eph knikte naar de mannen, die hem met bezorgde gezichten stonden aan te kijken. ‘Zeg maar waar hij zit. Dan beginnen we daar.’

==

Eph en Nora verdwenen het bestelbusje in en trokken de dubbele achterdeuren achter zich dicht om de angstige sfeer op het asfalt achter hen buiten te sluiten.

Ze haalden hun beschermende kleding van het rek. Eph kleedde zich tot op zijn t-shirt en onderbroek uit, Nora stond in een zwarte sportbeha en een lavendelblauw slipje. In de krappe ruimte van de bestelbus manoeuvreerden ze om elkaars knieën en ellebogen heen. Nora’s haar was dik en donker en uitdagend lang voor een veldepidemioloog. Ze bond het op met een strak elastiek, haar gebaren doelbewust en snel. Haar lichaam had fraaie rondingen, haar huid de warme kleur van lichtgebruinde toast.

Toen Kelly Eph verlaten had en de echtscheiding had aangevraagd, hadden Eph en Nora een korte affaire gehad. Eén nacht maar, gevolgd door een bijzonder ongemakkelijke ochtend, die maandenlang geduurd had... tot aan hun tweede nacht samen, nog maar een paar weken geleden. Die was nog gepassioneerder geweest dan de vorige. Bovendien wisten ze nu welke valkuilen ze moesten mijden. Evenzogoed had ook deze nacht geleid tot een langdurige en onbehaaglijke periode van detente.

In zeker opzicht werkten Nora en hij te nauw samen. Als ze iets normalere banen hadden gehad, een traditioneler werkplek, dan had het anders kunnen lopen, gemakkelijker, relaxter. Maar dit was ‘liefde in de loopgraven’ en omdat ze beiden zo veel van zichzelf investeerden in Kanarie, bleef er weinig over voor elkaar of de rest van de wereld. Een baan die zo veeleisend was dat niemand ooit na werktijd informeerde hoe de dag was verlopen; voornamelijk omdat de werktijd nooit afgelopen was.

Zoals nu. Ze stonden bijna spiernaakt tegenover elkaar, maar daar was niets seksueels aan. Een biopak aantrekken is het minst sensuele wat er bestaat. Het is het tegendeel van allure, je verdwijnt in profylaxe en steriliteit.

De eerste laag is een witte jumpsuit van Nomex, met de initialen cdc op de rug. Die werd van knie tot kin dichtgeritst, de kraag en manchetten werden dichtgemaakt met klittenband en er hoorden zwarte laarzen bij, die met veters over het scheenbeen sloten.

De tweede laag bestond uit een wit pak voor eenmalig gebruik, gemaakt van papierachtig Tyvek. Vervolgens gingen er overschoenen over de laarzen heen, en beschermende handschoenen van Silver Shield over de nylon handschoenen heen. Het geheel werd met tape afgebonden bij de polsen en enkels. Daarna kregen ze een zuurstofvoorziening op hun rug: een duikharnas met een lichtgewicht titanium druktank, een ademmasker dat het hele gezicht afsloot en een persoonlijk alarmsysteem met een brandweeralarm.

Beiden aarzelden ze voordat ze de maskers voor hun gezicht trokken. Met een glimlach legde Nora haar hand om Ephs gezicht en kuste hem. ‘Gaat het?’

‘Ja.’

‘Daar zie je anders niet naar uit. Hoe was het met Zack?’

‘Die baalde. En terecht.’

‘Het was niet jouw schuld.’

‘Nou en? Waar het op neerkomt is dat ik dit weekend niet bij mijn zoon ben, en dat weekend komt nooit meer terug.’ Hij hield zijn masker vast. ‘Op een zeker moment had ik een punt in mijn leven bereikt waarop ik moest kiezen tussen mijn gezin en mijn werk. Ik dacht dat ik voor mijn gezin had gekozen. Maar kennelijk niet duidelijk genoeg.’

Op dit soort ogenblikken, die komen wanneer ze maar willen, ongevraagd, meestal op zeer ongelegen momenten zoals tijdens een crisis, kijk je iemand aan en besef je dat je die persoon niet kunt missen in je leven. Eph zag hoe oneerlijk hij tegenover Nora was geweest door zich vast te klampen aan Kelly; niet eens aan Kelly zelf, maar aan het verleden, aan zijn dode huwelijk, aan wat er ooit geweest was. En dat alles vanwege Zack. Nora kon goed met Zack overweg. En Zack met haar, dat was duidelijk.

Maar nu was niet het juiste moment om daar verder op in te gaan. Eph trok zijn zuurstofapparaat recht en controleerde de tank. De buitenlaag bestond uit een geel – een kanariegeel – volledig ‘ruimtepak’, met een verzegelde capuchon, een vizier met 210 graden zicht en ingebouwde handschoenen. Dit was het eigenlijke pak dat bij besmettingsgevaar werd gedragen: twaalf lagen stof die, als ze eenmaal verzegeld waren, de drager volledig van de buitenlucht afsloten.

Nora controleerde zijn verzegeling, en hij de hare. Mensen die onderzoek doen naar biologisch gevaar werken met een buddysysteem dat veel wegheeft van dat van diepzeeduikers. Hun pakken bolden iets op door de rondcirculerende lucht. Het buitensluiten van ziektekiemen betekende ook dat zweet en lichaamswarmte binnen bleven en de temperatuur in de pakken kon tot meer dan vijftien graden boven de omgevingstemperatuur stijgen.

‘Ziet er goed uit,’ zei Eph via de spraakgestuurde microfoon in zijn masker.

Nora knikte, en even keken ze elkaar door hun maskers heen aan. De blik duurde even te lang, alsof ze iets anders wilde zeggen maar zich op het laatste moment bedacht. ‘Ben je zo ver?’ vroeg ze.

Eph knikte. ‘Daar gaan we.’

==

Buiten, op het asfalt, zette Jim zijn commandocomputer op wielen aan en kreeg op twee verschillende schermen het beeld te zien van de camera’s die op hun maskers waren gemonteerd. Hij maakte kleine, brandende lantaarns aan keycords vast aan hun schouderbanden: door de dikte van de meerlaagse handschoenen van het ruimtepak werd de drager van dat pak nogal gehinderd in zijn of haar fijne motoriek.

De mannen van de luchthavendienst kwamen aanlopen en probeerden nog wat laatste instructies te geven, maar Eph deed alsof hij hen niet hoorde, schudde zijn hoofd en wees op zijn helm.

Toen ze het toestel naderden, liet Jim Eph en Nora een gelamineerde printout zien met een overzicht van de stoelbezetting; de nummers correspondeerden met de passagiers- en bemanningslijsten die achterop stonden. Hij wees op een rode stip op 18a.

‘Onze man,’ zei Jim in zijn microfoon. ‘Achternaam Charpentier. Rij bij de uitgang, stoel aan het raam.’

‘Oké,’ zei Eph.

Een tweede rode stip. ‘Ik hoor net van tsa dat er nog een interessante passagier is. Een Duitse diplomaat, Rolph Hubermann, business class, tweede rij, stoel f. Die is hier in verband met besprekingen van de vn-Veiligheidsraad over de toestand in Korea. Misschien dat hij van die diplomatieke bagage bij zich had die bij de douane niet gecontroleerd wordt. Hoeft natuurlijk niets te zijn, maar er is momenteel een contingent Duitsers van de vn onderweg hierheen speciaal om die tas van hem op te halen.’

‘Aha.’

Jim liep met hen mee tot aan de rand van de lichtplas en keerde toen terug naar zijn beeldschermen. Het licht was feller dan de zon overdag. Ze wierpen bijna geen schaduw op de grond. Eph ging voor, de brandweerladder op naar de vleugel en vandaar over het steeds bredere oppervlak naar de open deur.

Eph ging als eerste naar binnen. De stilte was tastbaar. Nora volgde hem op de hielen. Voor in het middendeel van de cabine bleven ze schouder aan schouder staan.

Rijen en rijen roerloze lijken staarden hen aan. Het licht van hun lantaarns glinsterde mat in de dode juwelen van hun open ogen.

Geen neusbloedingen. Geen uitpuilende ogen of gezwollen, vlekkerige huid. Geen schuimige of bloederige resten bij de mond. Iedereen zat in zijn of haar stoel, zonder enig teken van paniek of verzet. De armen hingen losjes in het middenpad of lagen op schoot. Geen zichtbare verwondingen.

Overal piepten, al dan niet gedempt, mobiele telefoons in schoten, zakken en handbagage als teken dat mensen berichten hadden ingesproken. Sommige telefoons gingen over, de ene ringtone nog vrolijker dan de andere. En verder was er niets te horen.

Op de plek vlak naast de open deur, aan het raampje gezeten, troffen ze de man van tsa. In de veertig, door zijn zwarte haar heen aan het groeien, gehuld in een button-up baseballshirt met blauwe en oranje biezen, de kleuren van de New York Mets, de mascotte, Mr. Met met zijn baseballhoofd voorop afgebeeld, en een spijkerbroek aan. Zijn kin rustte op zijn borst alsof hij met open ogen zat te dommelen.

Eph liet zich op een knie zakken; de rij bij de nooduitgang had iets meer beenruimte, en daardoor kon hij gemakkelijk uit de voeten. Hij voelde even aan het hoofd van de beveiligingsbeambte in burger, en duwde het achterover. Het bewoog soepel op de nek. Nora stond naast hem, richtte haar lantaarn in de ogen van de man en knipte hem aan en uit. Charpentiers pupillen vertoonden geen reactie. Eph trok zijn kin omlaag, opende zijn kaak en scheen met zijn lantaarn de mond in. De tong en de bovenkant van de keel zagen er roze uit, geen spoor van vergif te bekennen.

Eph had meer licht nodig. Hij trok het gordijntje omhoog en meteen knalde het licht van de bouwlampen naar binnen als een felwitte schreeuw.

Geen braaksel, zoals je ziet bij inademing van gas. Slachtoffers van koolmonoxidevergiftiging vertoonden vaak herkenbare blaarvorming op de huid en verkleuringen, waardoor ze een gezwollen, leerachtig uiterlijk kregen. Maar deze dode vertoonde geen sporen van ongemak in zijn houding, geen teken van doodsstrijd. Naast hem zat een vrouw van middelbare leeftijd in vakantiekleding, een leesbrilletje op haar neus voor haar nietsziende ogen. Ze zaten er volkomen normaal bij, hun stoelen rechtop in afwachting van het moment waarop de verlichting van het bordje fasten seatbelts uitging bij de gate.

Passagiers op de rijen bij de voorste uitgang bergen hun persoonlijke bezittingen op in gaasvakken die aan de cabinewand vastzitten. Eph haalde een zachte Virgin Atlantic-tas uit Charpentiers vak en ritste hem open. Er zat een Notre Dame-sweatshirt in, een handvol beduimelde puzzelblaadjes, een thriller als audioboek en een zware, langwerpige maar iets gebogen nylon buidel. Die ritste hij net zo ver open dat er een zwart, in rubber gehuld pistool zichtbaar werd.

‘Zie je dit?’ vroeg Eph.

‘Ja, we zien het,’ zei Jim over de radio. Jim, tsa en iedereen die verder maar hoog genoeg in de hiërarchie stond om in de buurt van de beeldschermen te komen, stond te kijken naar de hele situatie zoals die werd gefilmd met Ephs schoudercamera.

‘Wat het ook was,’ zei Eph, ‘het heeft de mensen hier volledig overrompeld. Ook die luchtagent.’

Eph ritste de nylon tas dicht en zette hem op de grond neer. Hij kwam overeind en liep verder het middenpad op. Bij iedere tweede of derde rij reikte hij voor de dode passagiers langs om het gordijntje voor de ramen open te doen. Het schelle licht wierp vreemde schaduwen en tekende de gezichten in scherp reliëf af, alsof reizigers waren omgekomen doordat ze te dicht langs de zon waren gevlogen.

De telefoons bleven hun lied zingen, de dissonantie tussen de verschillende tonen steeds snijdender, als tientallen persoonlijke alarmkreten die elkaar overschreeuwden. Eph probeerde niet te denken aan de bezorgde bellers aan de andere kant van de lijn.

Nora liep naar een van de passagiers toe. ‘Geen enkel trauma,’ merkte ze op.

‘Inderdaad,’ zei Eph. ‘Griezelige boel.’ Peinzend bleef hij naar de verzameling doden staan kijken. ‘Jim,’ zei hij toen, ‘geef een waarschuwing door aan de who in Europa. Haal het Duitse ministerie van gezondheid erbij, neem contact op met ziekenhuizen. Voor het geval deze toestand overdraagbaar is moeten ze het daar ook zien.’

‘Doe ik,’ antwoordde Jim.

In het voorste keukentje, tussen business en first class, hingen drie stewardessen en een steward op hun klapstoeltjes voorover in hun riemen. Toen hij hen voorbijliep, kreeg Eph het gevoel dat hij door een gezonken scheepswrak waadde.

In zijn helm klonk Nora’s stem: ‘Ik zit achter in het toestel, Eph. Geen verrassingen. Ik kom weer terug.’

‘Oké,’ zei Eph terwijl hij terugliep door de van buitenaf verlichte cabine. Hij opende het gordijntje tussen economy- en businessclass en trof daar, op een van de ruimer bemeten stoelen van de businessclass, de Duitse diplomaat aan, Hubermann. Die zat aan het middenpad, op een van de voorste rijen. Zijn mollige handen lagen nog in zijn schoot gevouwen, zijn hoofd was voorover geknikt, een lok peper-en-zoutkleurig haar hing over zijn open ogen.

De diplomatentas waar Jim het over gehad had, zat in de aktetas onder zijn stoel. Het was een grote enveloptas van blauw vinyl met een rits langs de bovenzijde.

Nora liep op hem af. ‘Eph, die mag jij niet...’

Eph ritste de tas open en haalde er een aangebroken reep Toblerone en een doorzichtig plastic flesje met blauwe pillen uit.

‘Wat is dat?’ vroeg Nora.

‘Volgens mij is dat Viagra,’ zei Eph, en hij deed de spullen terug in de envelop, en stopte die weer in de aktetas.

Hij bleef staan naast een moeder die met haar dochtertje op reis was geweest. De hand van het kind lag nog in die van haar moeder. Ze zaten er beiden ontspannen bij.

‘Geen paniek, niets,’ zei Eph.

‘Ik snap er niets van,’ antwoordde Nora.

Virussen worden van de een op de ander overgedragen, en daarvoor is tijd nodig. Als er passagiers ziek geworden waren of het bewustzijn hadden verloren, zou dat voor paniek gezorgd hebben, daar had geen fasten seat belts-bordje tegen geholpen. Als dit een virus was, dan leek het op geen enkele ziekteverwekker die Eph ooit was tegengekomen in al zijn jaren bij de cdc. Alle tekenen wezen op een dodelijk gif dat in de afgesloten omgeving van de vliegtuigcabine was doorgedrongen.

‘Jim, ik wil nog een keer testen op gas,’ zei Eph.

Jims stem antwoordde: ‘Er zijn luchtmonsters genomen, en die zijn gemeten in deeltjes per miljoen. Niets te vinden.’

‘Weet ik, maar... het lijkt wel of die mensen totaal overrompeld zijn. Misschien was het iets dat meteen verdampt is, zodra de deur openging. Ik wil de vloerbedekking en andere poreuze oppervlakken testen. Zodra we de mensen in het lab hebben, kunnen we longweefsel onderzoeken.’

‘Oké, Eph, wordt voor gezorgd.’

Snel liep Eph door de brede gang tussen de leren fauteuils van de eerste klas door op weg naar de gesloten cockpitdeur. Die was voorzien van traliewerk en had een stalen omlijsting. Erboven zat een camera in het plafond ingebouwd. Hij stak zijn hand uit naar de hendel.

Jims stem in zijn helm zij: ‘Eph, ik hoor net dat je daarvoor een code moet intoetsen, daar kun je niet zomaar...’

Onder zijn gehandschoende hand kierde de deur open.

Eph bleef roerloos in de deuropening staan. De lichten van de taxibaan schenen door de getinte voorruit van de cockpit en scheen op de instrumenten. Alle displays waren donker.

‘Eph, ze zeggen dat je heel voorzichtig moet doen,’ zei Jim.

‘Nou, ze worden bedankt. Dat is een sterk staaltje van deskundig technisch advies,’ zei Eph voordat hij naar binnen liep.

Geen van de displays van de computersystemen op het bedieningspaneel was verlicht. Een man met een pilotenuniform aan zat voorovergezakt op een klapstoeltje rechts naast de ingang. Voor de instrumenten zaten de gezagvoerder en de copiloot zij aan zij. De handen van de copiloot lagen leeg en dichtgevouwen in zijn schoot, en zijn hoofd was naar links gezakt, de pet nog op. De linkerhand van de gezagvoerder lag nog op een hendel, zijn rechterarm bungelde naast de armleuning en zijn knokkels raakten de vloerbedekking. Zijn hoofd hing voorover, zijn pet lag in zijn schoot.

Eph leunde over de middenconsole tussen de twee stoelen door om het hoofd van de gezagvoerder omhoog te tillen. Hij keek met zijn lantaarn in de open ogen van de man. De pupillen waren stijf en wijd. Hij liet het hoofd weer zachtjes naar voren knikken – en plotseling verstijfde hij.

Hij voelde iets. Er was iets. Iets levends.

Hij deed een stap achteruit, draaide langzaam om zijn as en speurde de hele cockpit af.

‘Wat is er, Eph?’ wilde Jim weten.

Eph had vaak genoeg bij lijken gestaan om daar rustig bij te blijven. Maar hier was iets... ergens. Hier in de cockpit, of niet ver ervandaan.

Het vreemde gevoel ging voorbij, als een aanval van duizeligheid, en toen het weg was stond hij even met zijn ogen te knipperen. Schokschouderend antwoordde hij: ‘Niets. Claustrofobie, neem ik aan.’

Eph keek naar de derde man in de cockpit. Diens hoofd hing voorover, zijn rechterschouder tegen de zijmuur geleund. De riemen van zijn klapstoel hingen omlaag.

Hardop zei Eph: ‘Waarom heeft hij zijn riemen niet om?’

‘Eph, zit jij in de cockpit?’ klonk Nora’s stem. ‘Ik kom naar je toe.’

Eph keek naar de zilveren dasspeld van de dode man, met het logo van Regis Air. Op het naamplaatje boven zijn zak stond redfern. Eph liet zich vóór de man op een knie zakken en legde zijn vingers in de dikke handschoenen tegen de slapen van de man om zijn hoofd omhoog te brengen. Zijn ogen waren open, hij keek omlaag. Eph scheen in zijn ogen en meende iets te zien. Een glimpje. Hij keek nogmaals, en plotseling huiverde kapitein Redfern en kreunde.

Eph deinsde achteruit. Met veel lawaai viel hij tussen de stoelen van de twee piloten in, over de middenconsole heen. De copiloot zeeg opzij, tegen hem aan, en Eph duwde hem weg, even klem onder het slappe, dode gewicht van de man.

Meteen hoorde hij Jims stem: ‘Eph?’

En Nora, paniekerig: ‘Eph, wat is er?’

Met een enorme zet schoof Eph het lichaam van de copiloot terug op zijn stoel en hees zich overeind.

‘Eph, gaat het?’ vroeg Nora.

Eph keek naar kapitein Redfern, die nu met open ogen op de grond omhoog lag te staren. Maar zijn keel bewoog krampachtig, en met kokhalzende geluiden lag hij wanhopig naar lucht te happen.

Met grote ogen keek Eph naar hem terwijl hij zei: ‘We hebben hier een overlevende.’

‘Wat?’ klonk Nora’s stem.

‘Er is hier iemand die in leven is. Jim, we hebben een quarantainecapsule nodig. Bij de vleugel. Nora?’ Eph praatte rad, zonder zijn blik af te wenden van de piloot die op de grond lag te stuiptrekken. ‘We moeten het hele toestel controleren, iedere passagier afzonderlijk.’

INTERLUDIUM I
ABRAHAM SETRAKIAN
de oude man stond in zijn eentje in de benauwde verkoopruimte van zijn pandhuis aan East 118th Street in de New Yorkse buurt Spanish Harlem. Het was een uur na sluitingstijd en zijn maag rammelde, maar hij kon zich er niet goed toe zetten om naar boven te gaan. De luiken waren voor de ramen en deuren getrokken, als stalen oogleden, en de mensen van de nacht hadden bezit genomen van de straat. In het donker ga je niet naar buiten.

Hij liep naar de rij dimmers achter de pandbalie en draaide een voor een de lampen in de winkel uit. Hij was in een melancholieke bui. Hij keek om zich heen, naar de vitrines van chroom en glas. De horloges niet op fluweel maar op vilt uitgestald, het glanzend gepoetste zilver waar hij niet van afkwam, de stukken met goud en diamant. De complete theestellen onder glas. De lederen jassen en intussen omstreden bontmantels. De nieuwe muziekapparatuur die als warme broodjes over de toonbank ging, en de radio’s en tv’s die hij al niet eens meer aannam. En hier en daar lagen onverwachte schatten: een stel schitterende antieke kluizen (bekleed met asbest, zolang je het maar niet opeet); een Quasar vcr uit de jaren zeventig, zo groot als een koffer en gemaakt van hout met staal; een antieke 16mm-filmprojector.

Maar door de bank genomen was het merendeel slecht lopende rotzooi. Een pandhuis is deels bazar, deels museum, deels reliekschrijn voor de buurt. De pandbaas levert een dienst die niemand anders verlenen kan. Hij is de armeluisbankier, bij hem kun je vijfentwintig dollar lenen zonder je zorgen te maken over je kredietwaardigheid, je baan, je referenties. En in de greep van een economische recessie is vijfentwintig dollar voor veel mensen een heel bedrag. Vijfentwintig dollar kan het verschil uitmaken tussen een dak boven je hoofd en een zwerversbestaan. Vijfentwintig dollar kan je leven redden doordat je er medicijnen mee koopt. Als je maar iets kunt inleveren, iets van waarde als onderpand voor je lening, kun je met geld in je hand de deur uit. Schitterend.

Hij liep langzaam de trap op en deed onderweg de overige lichten uit. Gelukkig was hij zelf de eigenaar van dit gebouw. Begin jaren zeventig had hij het gekocht voor zeven dollar en nog wat. Oké, misschien iets meer dan zeven dollar, maar niet veel meer. In die tijd staken mensen hun eigen huizen in brand om zich aan het vuur te kunnen warmen. Setrakian was niet rijk geworden van Knickerbocker Leningen & Curiosa (die naam had de winkel al); het was eerder een soort pijpleiding, die toegang gaf tot de alternatieve marktplaats van de oude wereld, de internationale smeltkroes die New York was, waar mensen met interesse in gereedschappen en snuisterijen uit de oude wereld hun hart konden ophalen.

Vijfendertig jaar lang had hij overdag staan onderhandelen over goedkope sieraden, terwijl hij ’s nachts gereedschap en wapentuig verzamelde. Vijfendertig jaar lang had hij zich voorbereid en het juiste moment afgewacht. Nu had hij niet veel tijd meer.

Bij de deur raakte hij even de mezoeza aan en kuste zijn vergroeide, rimpelige vingertoppen voordat hij naar binnen ging. De oude spiegel in de gang zat zo vol vlekken en krassen dat hij zich in bochten moest wringen om een glimp van zijn spiegelbeeld op te vangen. Zijn albastwitte haar, dat hoog boven zijn doorgroefde voorhoofd begon en tot onder zijn oren en nek achterover was gekamd, was hard toe aan een knipbeurt. Zijn gezicht zakte steeds verder af, zijn kin en oorlellen en ogen moesten het afleggen tegen het aanhoudend geweld van de zwaartekracht. Zijn handen, decennia geleden zo verbrijzeld en slecht geheeld, waren kromgegroeid tot reumatische klauwen die hij permanent verborgen hield in wollen handschoenen met afgeknipte vingers. Maar onder en binnen die afbrokkelende façade van een man: kracht. Vuur. Energie.

Het geheim van zijn innerlijke bron van jeugd? Eén simpel element.

Wraak.

Jaren geleden, in Warschau en later in Boedapest, had iemand geleefd die Abraham Setrakian heette, een geëerd professor in de Oost-Europese literatuur en folklore. Een overlevende van de holocaust die met een studente trouwde en ook dat schandaal overleefde, en wiens onderzoek hem tot in de donkerste uithoeken van de wereld voerde.

Tegenwoordig bejaard pandbaas in Amerika, nog steeds verteerd door iets wat hij af moest maken.

Hij had nog een pannetje heerlijke soep staan, kippensoep met kreplach en eiernoedels, die een vaste klant hem helemaal van Liebmans in de Bronx had gebracht. Hij zette een kom in de magnetron en trok met zijn vergroeide vingers zijn stropdas los. Toen de oven had gepiept, nam hij de hete kom mee naar tafel, haalde een linnen servet (géén papieren!) uit de servetring en stak die stevig in de kraag van zijn overhemd.

Op de soep blazen. Een ritueel vol troost en geruststelling. Hij dacht terug aan zijn grootmoeder, zijn bubbeh; maar het was meer dan zomaar een herinnering, het was een gevoel, een sensatie. Toen hij klein was, blies zij op zijn soep, naast hem aan de wankele keukentafel gezeten, thuis in Roemenië. Voordat de ellende begon. Haar oude adem die de opkringelende damp in zijn kindergezicht blies, de stille magie van dat simpele gebaar. Alsof je een kind leven inblies. En nu, intussen zelf oud, zat hij te kijken naar zijn adem die een vorm kreeg door de damp, en vroeg zich af hoeveel van die ademtochten hij nog te gaan had.

Hij pakte de lepel uit een la met een mengelmoes van uitbundig vormgegeven tafelgerei en nam die in zijn linkerhand. Nu blies hij op de lepel, maakte rimpelingen in het minivijvertje van bouillon voordat hij hem in zijn mond stak. De smaak kwam op en verdween, de papillen op zijn tong stervende als oude soldaten: slachtoffers van tientallen jaren pijproken, dé slechte gewoonte van een professor.

Hij pakte de afstandsbediening voor zijn overjarige Sony-tv – een wit toestel, een keukenmodel – en het kleine scherm lichtte op en wierp zijn schijnsel in de ruimte. Hij stond op en liep naar de bijkeuken, onderweg leunend op de stapels boeken die de gang versmalden tot een nauwe passage met een uitgesleten loper op de grond. Overal stonden en lagen boeken, hoog opgetast tegen de muren, de meeste gelezen, stuk voor stuk onmogelijk weg te doen. Hij tilde het deksel van de broodtrommel op om de laatste sneden te pakken van het roggebrood dat hij bewaard had. Hij nam het met papier omwikkelde brood mee naar de keuken en liet zich zwaar op zijn gestoffeerde stoel zakken. Daar ging hij stukjes schimmel van de korst zitten peuteren terwijl hij nog een voorzichtige hap van de heerlijke bouillon nam.

Langzaamaan begon het beeld op het scherm zijn aandacht op te eisen: een enorm vliegtuig ergens op een vliegveld geparkeerd, verlicht als een stuk ivoor op het zwarte vilt van een juwelier. Hij trok aan het zwarte brilmontuur dat op zijn borst bungelde en tuurde ingespannen naar de tekstregel onder aan het beeld. De crisis van vandaag speelde zich af aan de overkant van de rivier, op luchthaven John F. Kennedy.

De oude professor zat en luisterde, zonder zijn blik af te wenden van het hagelwitte toestel. Hij zat als geboeid, bijna vastgeklonken, naar het bericht te kijken, de soeplepel roerloos in zijn niet langer bevende hand.

Het televisiebeeld van het slapende toestel stond op de glazen van zijn bril afgetekend als een uitgekomen toekomstvoorspelling. De soep in zijn kom koelde af, de damp vervaagde, de plak roggebrood werd niet opgegeten.

Hij wíst het.

Tik-tik-tik.

De oude man wíst...

Tik-tik-tik.

Zijn misvormde handen begonnen pijn te doen. Wat hij voor zijn ogen zag was geen voorteken; het was een vervulling. Het was de daad zelf. Hetgene waarop hij gewacht had. Waarop hij zich had voorbereid. Zijn hele leven lang, tot nu toe.

Mocht hij aanvankelijk al iets van opluchting gevoeld hebben, opluchting dat het afgrijselijke verleden hem niet ingehaald had, dat hij op het laatste moment nog de kans kreeg wraak te nemen, dan maakte die nu onmiddellijk plaats voor een scherpe, bijna fysiek pijnlijke angst. Op een uitademing van warme soepdamp rolden de woorden zijn mond uit.

Hij is er... Hij is er...

AANKOMST

Onderhoudshangar Regis Air

Omdat de taxibaan vrijgemaakt moest worden, werd het complete toestel kort voor zonsopgang zonder verdere omhaal naar de hangar voor langdurend onderhoud gesleept. Er werd geen woord gesproken toen de verlamde 777 vol dode passagiers als een gigantische, witte lijkkist voorbij rolde.

Toen de wielblokken op hun plaats lagen en het toestel veilig stond, werden er over de gevlekte betonvloer zwarte zeilen gelegd. Met geleende ziekenhuisschermen werd er een brede quarantainezone afgeschermd tussen de linkervleugel en de neus. Het vliegtuig werd in de hangar geïsoleerd als een lijk in een enorm mortuarium.

Op Ephs verzoek stuurde de directeur van de pathologisch-anatomische dienst van New York een stel ervaren medisch-juridische onderzoekers uit Manhattan en Queens, die dozen vol rubberen zakken voor het vervoer van dodelijke slachtoffers meebrachten. De ocme, de grootste pathologisch-anatomische instelling ter wereld, had uitgebreide ervaring met het beheer van rampen met grote dodentallen, en hielp nu mee een ordelijk proces op te stellen voor het weghalen van de doden.

Beambten van de afdeling Gevaarlijke stoffen in ruimtepakken brachten als eerste Charpentier naar buiten, de man van de tsa. Officieren salueerden voor de lijkzak toen die in de deuropening boven de vleugel verscheen. Daarna werden alle andere passagiers van de voorste rij in economy naar buiten gebracht. Vervolgens werden de ontruimde stoelen verwijderd zodat in de vrijgekomen ruimte de lijken in zakken konden worden geritst voordat ze naar buiten werden gebracht. Een voor een werden de lichamen op een brancard gebonden en vanaf de vleugel naar de met zeil afgedekte grond gebracht.

Het was een traag en, bij tijden, gruwelijk proces. Op een gegeven moment, toen er zowat dertig lijken waren geborgen, wankelde een van de luchthavendienstmedewerkers plotseling kreunend en met zijn handen aan zijn helm weg uit de rij. Twee collega’s renden op hem af, maar hij maaide wild om zich heen, schoof hen tegen de kamerschermen aan en overtrad daarmee de grens van het quarantainegebied. Er brak paniek uit toen mensen zich haastig uit de voeten maakten bij de nadering van een mogelijk vergiftigde of besmette medewerker, die op zijn vlucht uit de lugubere hangar aan zijn pak rukte en trok. Buiten haalde Eph hem in; bij het licht van de ochtendzon zag de man kans zijn helm af te smijten en zijn pak af te pellen als een te strakke huid. Eph greep hem vast; hij liet zich op het asfalt zakken en bleef bezweet, met tranen in zijn ogen, zitten.

‘Wat is dat hier,’ snikte hij. ‘Wat een rotstad.’

Later ging het verhaal dat de beambte die eerste helse paar weken na de aanval op het World Trade Center op Ground Zero had gewerkt, eerst in het kader van de reddingsoperatie en later bij het bergen van de lijken. Het spook van 9/11 waarde nog rond door de gedachten van een groot aantal van deze medewerkers en bij deze verbijsterende situatie, het massale dodental, waren die traumatiserende herinneringen prompt weer bovengekomen.

==

Er arriveerde een Gulfstream van de federale luchtvaartdienst met aan boord een rampenteam van analisten en onderzoekers van de nationale transportveiligheidsdienst in Washington. De teamleden hadden tot taak iedereen te ondervragen die te maken hadden met het ‘incident’ aan boord van Regis Air vlucht 753, de laatste bestuurbare momenten van het toestel te documenteren en de zwarte doos plus de spraakrecorder van de cockpit mee te nemen. Onderzoekers van de afdeling gezondheid en welzijn van de gemeente New York, die vanwege de crisis volledig onder de voet waren gelopen door de cdc, werden ingelicht hoewel Eph de claim dat dit onder hún gezag viel, meteen weerlegde. Hij wist dat hij de quarantaine moest handhaven, als hij dit goed wilde aanpakken.

Boeingvertegenwoordigers onderweg vanuit het hoofdkantoor hadden al tegengesproken dat alles in de Boeing 777 in één keer zou zijn uitgevallen. Onderweg hadden ze al gemeld dat dit ‘mechanisch domweg onmogelijk’ was. Een van de adjunct-directieleden van Regis Air was uit zijn bed in Scarsdale gebeld en had meteen geëist dat er – zodra de quarantaine was opgeheven – als eerste een team van Regis’ eigen monteurs aan boord zou gaan voor inspectie. (De meest geciteerde doodsoorzaak was momenteel het falen van het luchtcirculatiesysteem.) De Duitse ambassadeur in de Verenigde Staten en zijn staf zaten nog te wachten op de diplomatieke bagage, maar Eph vond dat ze wel even konden wachten en liet hen ijsberen in Lufthansa’s Senator Lounge van terminal 1. De communicatiemedewerker van de burgemeester was bezig met plannen voor een persconferentie die middag, en de hoofdcommissaris van politie arriveerde met het hoofd van zijn antiterrorismeafdeling in een voertuig dat bij noodsituaties werd ingezet als mobiel hoofdkantoor.

Tegen het eind van de ochtend waren er nog tachtig doden te bergen. Het identificatieproces verliep snel, dankzij de ingescande paspoorten en het gedetailleerde passagiersmanifest.

Tijdens een pauze stonden Eph en Nora, met opengeritste pakken, niet ver van de quarantainezone met Jim te praten. Boven de schermen uit zagen ze de enorme romp van het vliegtuig. Buiten de hangar waren weer vliegtuigen aan het opstijgen en landen; ze hoorden de reusachtige motoren met hoger of juist lager toerental draaien en ze voelden de veranderende atmosfeer, de beweging in de lucht.

Tussen twee grote slokken water door vroeg Eph aan Jim: ‘Hoeveel lijken kan de lijkschouwer in Manhattan aan?’

‘Dit valt onder gezag van Queens, maar je hebt gelijk, het hoofdkantoor in Manhattan is het best uitgerust voor dit soort zaken. Logistiek gezien gaan we de slachtoffers verdelen over vier laboratoria, waaronder Brooklyn en de Bronx. Dus zowat vijftig elk.’

‘Hoe gaan we die vervoeren?’

‘Vrachtwagens met koeling. Volgens de lijkschouwer zijn die ook gebruikt voor de stoffelijke overschotten bij het World Trade Center. Van vishandel Fulton in Lower Manhattan; daar zijn ze al op de hoogte.’

Eph zag ziektebestrijding vaak als een soort verzetsdaad in oorlogstijd, waarbij hij samen met zijn team vocht voor de goede zaak terwijl de rest van de wereld probeerde het dagelijks leven op te pakken ondanks de dreigende aanwezigheid van de bezetter, in dit geval de virussen en bacteriën die hen belaagden. In dit scenario was Jim de nieuwslezer van de ondergrondse radiozender, die drie talen sprak en alles kon regelen wat je maar nodig had, van boter tot wapens tot een veilige vlucht vanuit Marseilles.

‘Niets uit Duitsland?’ informeerde hij.

‘Nog niet. Ze hebben de luchthaven twee uur lang dichtgedaan voor een volledige veiligheidscontrole. Geen zieken onder het luchthavenpersoneel, geen plotselinge ziektegevallen gemeld bij de ziekenhuizen.’

‘Een volslagen ongerijmde toestand,’ merkte Nora op, en het was te zien dat ze nog meer op haar lever had.

Eph knikte. ‘Zeg het maar.’

‘We hebben een vliegtuig vol lijken. Als dat door een gas kwam, of door iets dat al dan niet via het ventilatiesysteem in de lucht is terechtgekomen, dan waren ze niet zo... zo vredig ingeslapen, een ander woord heb ik er niet voor. Dan waren ze gestikt, hadden ze wild om zich heen geslagen. Dan hadden we braaksel aangetroffen, blauw aangelopen gezichten, dan waren mensen met verschillend lichaamsgewicht op verschillende tijdstippen overleden. Dan hadden we de paniek in hun ogen gezien. Maar nu... als dit een of andere besmetting was, dan was het een krankzinnig snel werkende, volslagen nieuwe ziektekiem, iets wat geen van ons ooit gezien heeft. En dat zou erop duiden dat het een menselijke creatie moet zijn, iets uit een lab. Daarentegen moeten we ook voor ogen houden dat niet alleen de passagiers dood zijn – het vliegtuig was zelf ook dood. Bijna alsof iets, datzelfde verlammende iets, het toestel zelf heeft getroffen en alles daarbinnen heeft uitgevlakt, waaronder de passagiers. Maar dat klopt toch ook niet echt? Want, en volgens mij is dat momenteel de belangrijkste vraag, wie heeft dan die deur opengedaan?’ Ze keek van Eph naar Jim. ‘Dat kán natuurlijk gekomen zijn door het drukverschil. Misschien was hij al ontgrendeld en is hij door de decompressie van de cabine verder opengeperst. Maar dan kunnen we overal wel een verklaring voor vinden, want wij zijn medische wetenschappers en dit is ons werk.’

‘En die rolluikjes voor de ramen,’ zei Jim. ‘Iedereen kijkt altijd naar buiten tijdens de landing. Wie heeft die dingen allemaal dichtgedaan?’

Eph knikte. Hij was de hele ochtend al met de details bezig geweest; het was goed om even een stap achteruit te doen en de eigenaardige gebeurtenissen van een afstandje te bekijken. ‘Daarom zijn die vier overlevenden zo belangrijk. Ervan uitgaand dat zij iets gezien hebben.’

‘Of er op andere wijze bij betrokken waren,’ merkte Nora op.

Jim zei: ‘Alle vier verkeren ze in kritieke maar stabiele toestand. Ze liggen in de isolatievleugel van Jamaica Hospital Medical Center. Gezagvoerder Redfern, een man van tweeëndertig. Een jurist uit Westchester County, vrouw, eenenveertig. Een computerprogrammeur uit Brooklyn, man, vierenveertig. En een muzikant, een beroemdheid in Manhattan en Miami Beach, man, zesendertig, ene Dwight Moorshein.’

Eph haalde zijn schouders op. ‘Nooit van gehoord,’

‘Hij treedt op onder de naam Gabriel Bolivar.’

‘O,’ zei Eph.

‘Oei,’ zei Nora.

‘Hij zat incognito in de eerste klas. Geen enge make-up, geen gekleurde contactlenzen. Dus dat levert nog eens extra aandacht van de pers op.’

‘Enige connectie tussen de overlevenden?’ vroeg Eph. ‘Voor zover we tot nu toe gezien hebben, niet. Misschien dat er bij de autopsie iets opduikt. Ze zaten over het hele toestel verspreid, de programmeur reisde economy, de jurist zat in businessclass en de zanger eerste klasse. En gezagvoerder Redfern zat natuurlijk in de cockpit.’

‘Verbijsterend,’ zei Eph. ‘Maar het is tenminste iets. Althans, als ze weer bij bewustzijn komen. En als ze zo lang bij bewustzijn blijven dat ze een paar vragen kunnen beantwoorden.’

Een van de werknemers van de luchthavendienst kwam naar Eph toe. ‘Dr. Goodweather, misschien kunt u even meekomen?’ vroeg hij. ‘Naar de laadruimte. Daar hebben ze iets gevonden.’

Er was al een begin gemaakt met het uitladen van de bagage; in enorme stalen kasten werd die door het cargoluik in de onderbuik van de 777 naar buiten gereden om te worden geopend en geïnspecteerd door het team van Gevaarlijke stoffen. Eph en Nora liepen om de laatste containers heen, die met kettingen aan de vliegtuigwand waren geketend, de wielen verankerd in rails.

Achter in het ruim lag een lange, rechthoekige kist, zwart en van hout, zo te zien zwaar, een soort hoge kast die op zijn rug lag. Ongelakt ebbenhout, ruim tweeënhalve meter lang, een meter vijfentwintig breed, een meter hoog. Hoger dan een koelkast. De bovenkant was voorzien van fijn houtsnijwerk, met sierlijke krullen en teksten in een oude of misschien namaak-oude taal. Een groot aantal van die krullen leek op figuren, vloeiende menselijke gestalten – en misschien, met een beetje fantasie, gezichten, de mond geopend in een geluidloze angstkreet.

‘Heeft iemand hem al opengemaakt?’ vroeg Eph.

De medewerkers schudden hun hoofd. ‘Wij zijn nergens aan geweest,’ antwoordde een van hen.

Eph keek naar de achterkant. Op de vloer naast de kist lagen drie oranje sjorbanden, de stalen haken nog in de vloerogen bevestigd. ‘En die riemen?’

‘Zaten al los toen wij binnenkwamen.’

Eph keek om zich heen in het ruim. ‘Dat kan niet,’ zei hij. ‘Als dit gevaarte tijdens het vervoer los had gestaan, dan had het enorme schade aangericht aan de bagagecontainers en zelfs aan het ruim zelf.’ Hij inspecteerde de kist nogmaals. ‘Waar is het etiket? Wat staat er op de laadbrief?’

Een van de mannen had een stapel geplastificeerd papier in zijn gehandschoende hand, bijeengehouden met een ronde klem. ‘Staat er niet op.’

Eph liep erheen om zelf te kijken. ‘Dat kan niet.’

‘De enige onregelmatige lading die hier staat, afgezien van drie stel golfclubs, is een kajak.’ Hij wees naar de zijwand waar, vastgebonden met hetzelfde type oranje sjorbanden, een in plastic gehulde kajak lag, helemaal beplakt met bagagestickers van de luchtvaartmaatschappij.

‘Bel Berlijn,’ zei Eph. ‘Er moet ergens iets op papier staan. Er moet iemand zijn die zich dit herinnert. Dat ding weegt gemakkelijk tweehonderd kilo, als het niet meer is.’

‘Hebben we al gedaan. Niets over te vinden. Ze gaan de bagageploeg erbij roepen en een voor een ondervragen.’

Eph keek peinzend naar de zwarte kist. Hij negeerde het groteske houtsnijwerk, bukte zich over de zijkanten heen en vond de drie scharnieren aan de bovenste randen. Het deksel was een hoge, dubbele deur, die naar buiten toe opensloeg. Met zijn handschoen raakte Eph het bewerkte bovenblad aan en toen stak hij zijn hand eronder in een poging de zware deuren te openen. ‘Kan er even iemand helpen?’

Een van de mannen kwam aanlopen en stak zijn gehandschoende vingers onder de rand van het deksel, tegenover Eph. Die telde tot drie, en toen openden ze tegelijkertijd beide zware deuren.

De deuren zwaaiden open op grote, brede scharnieren. Er kwam een muffe, doodse lucht uit de kist omhoog zetten, alsof hij honderd jaar lang dicht had gezeten. Hij leek leeg, tot een van de aanwezigen een lantaarn aanknipte en ermee naar binnen scheen.

Eph stak zijn vingers in de kist; die zonken meteen weg in rijke, zwarte aarde. De grond voelde gastvrij aan, zacht als taartbeslag. De kist was er voor twee derde mee gevuld.

Nora deed een stap achteruit. ‘Het lijkt wel een doodskist,’ zei ze.

Eph trok zijn vingers weg, schudde de zwarte aarde eraf en keek haar aan, in afwachting van een glimlach die niet kwam. ‘Daar is hij wel een beetje groot voor, vind je niet?’

‘Waarom zou je een kist vol aarde op het vliegtuig zetten?’ informeerde ze.

‘Dat doe je niet,’ zei Eph. ‘Er moet iets in gezeten hebben.’

‘Maar hoe kan dat dan?’ wilde Nora weten. ‘Dit toestel staat onder volledige quarantaine.’

Schokschouderend merkte Eph op: ‘Tja, hoe valt de hele toestand hier te verklaren? Het enige wat ik zeker weet, is dat we zitten met een geopende container die niet meer aan de wand vastzit en waarvoor geen laadbrief aanwezig is.’ Tegen de anderen zei hij: ‘We moeten grondmonsters nemen. Aarde is een heel geschikt substraat voor sporen van bewijsmateriaal. Straling, bijvoorbeeld.’

Een van de mannen begon: ‘Wat het ook was waaraan de passagiers zijn bezweken, denkt u dat...?’

‘Datgene in deze kist vervoerd is? Dat is de beste theorie die ik vandaag gehoord heb.’

Van beneden, op de grond voor het toestel, klonk Jims stem. ‘Eph? Nora?’

‘Wat is er, Jim?’ riep Eph terug.

‘Ik krijg net een telefoontje van de isolatieafdeling van Jamaica Hospital. Je moet daar onmiddellijk heen.’

Jamaica Hospital Medical Center
het ziekenhuis lag net tien minuten ten noorden van de luchthaven, langs de Van Wyck Expressway. Het Jamaica was een van de vier speciale centra binnen het programma voor de bestrijding van bioterrorisme in New York City. Het was een volwaardige deelnemer in het SyndroomBewakingsSysteem sbs, en Eph had er net een paar maanden geleden een Kanarieworkshop gegeven. Hij kende dus de weg naar de isolatieafdeling voor luchtgedragen infecties op de vijfde verdieping.

Op de dubbele metalen deuren stond in fel oranje het symbool voor biologisch gevaar, als teken dat hier reëel of mogelijk gevaar dreigde voor celmateriaal of levende organismen. Daaronder stond:

==
isolatiezone
contactvoorzorgen vereist
verboden toegang zonder autorisatie

==

Eph liet bij de balie zijn cdc-pas zien en de directrice herkende hem van vorige biogevaaroefeningen. Ze liep met hem mee naar binnen. ‘Wat is er?’ vroeg hij.

‘Ik wil niet melodramatisch doen,’ antwoordde ze, terwijl ze haar ziekenhuispasje langs de lezer haalde om de deuren naar de afdeling te openen, ‘maar dit moet je echt zelf zien.’

De gang was smal, want dit was de buitenste ring van de isolatieafdeling, die voornamelijk werd gevuld door een verpleegkundigenkamer. Eph liep achter de directrice aan tussen blauwe gordijnen door naar een ruime vestibule, waar kasten met beschermende uitrusting stonden: jassen, brillen, handschoenen, overschoenen en gasmaskers, plus een groot vat op wielen met een rode afvalzak voor biologisch afvalmateriaal. Het masker was een half n95-masker, dat vijfennegentig procent van alle deeltjes met een doorsnee van 0,3 micron of meer uit de lucht filtert. Dat betekende bescherming tegen de meeste virale en bacteriologische ziekteverwekkers die door de lucht reisden, maar niet tegen chemische of gasvormige smetstoffen.

Na zijn hermetisch afgesloten pak op de luchthaven voelde Eph zich uitgesproken kwetsbaar met niet meer dan een ziekenhuismasker, een operatiemutsje, een stofbril, jas en overschoenen aan. De directrice, in dezelfde uitrusting gekleed, drukte op een knop waarmee een tweede stel deuren openzwenkte. Even voelde Eph zich alsof hij vacuüm werd gezogen door de lichte onderdruk op de afdeling, waardoor lucht wel naar binnen stroomde, maar er geen lucht met gevaarlijke deeltjes naar buiten kon.

Binnen liep vanuit het centrale bevoorradingsstation een gang van links naar rechts. Het station zelf bestond uit een wagentje met eerstehulpbenodigdheden en geneesmiddelen, een laptop in een plastic hoes en een intercomsysteem voor communicatie met de buitenwereld, plus extra beschermingsmaterialen.

De ziekenboeg bestond uit acht kamertjes. Acht kamers voor totale isolatie, en dat op een stad met meer dan 2,25 miljoen zielen. ‘Noodopvangcapaciteit’ is de rampenbestrijdingsterm voor het vermogen van een samenleving om de normale gezondheidsdienst snel uit te breiden in geval van nood, zodat ook bij grote rampen snel medische hulp kan worden geboden. Het aantal ziekenhuisbedden in de staat New York bedroeg zestigduizend, en het werden er jaarlijks minder. De bevolking van New York City alleen al was 8,1 miljoen, en dat werden er jaarlijks meer. Project Kanarie was gestart vanuit de hoop deze statistische tekortkoming te verhelpen, als een soort nood-noodopvang. De cdc noemde die politieke voortvarendheid een teken van ‘optimisme’. Eph gaf de voorkeur aan de term ‘magisch denken’.

Hij volgde de directrice de eerste kamer in. Dit was geen volledige biologische isolatiecel; er waren geen luchtsluizen of stalen deuren. Dit was de normale ziekenhuisroutine, in een afgesloten ruimte. De kamer had een tegelvloer en tl-verlichting. Het eerste wat Eph zag was de gebruikte isolatiestretcher, die tegen de zijmuur stond. Dat is een stretcher met een kunststof tunnel erboven, een soort doorzichtige doodskist, met aan weerszijden een stel ronde handschoenpoorten en voorzien van verwisselbare zuurstoftanks aan de buitenzijde. Daarnaast lagen een jasje, overhemd en broek opgestapeld, met een chirurgische schaar van het lichaam van de patiënt weggeknipt. Op de omgekeerde pet van de piloot was het gevleugelde logo van Regis Air te zien.

Het ziekenhuisbed midden in de kamer was afgeschermd met een tent van doorzichtige plastic gordijnen, waarbij bewakingsapparatuur stond en een elektronische infuuspaal vol zakken vloeistof. Het bed, voorzien van hekwerk, was opgemaakt met groene lakens en grote, witte hoofdkussens, en stond half overeind.

Midden op dat bed zat gezagvoerder Doyle Redfern met zijn handen in zijn schoot. Zijn blote benen staken onder zijn ziekenhuishemd uit, en hij leek helder. Afgezien van de infuusnaalden in zijn hand en arm en zijn betrokken gezicht – hij zag eruit alsof hij vijf kilo was afgevallen sinds Eph hem in de cockpit had gevonden – had hij veel weg van een patiënt die op de dokter zit te wachten.

Hoopvol keek hij op toen Eph aan kwam lopen. ‘Bent u van de maatschappij?’ vroeg hij.

Eph schudde verbijsterd zijn hoofd. De vorige nacht had deze zelfde man naar adem liggen happen op de vloer van de cockpit van vlucht 753, zijn ogen weggerold, schijnbaar op sterven na dood.

De dunne matras kraakte toen de piloot even ging verzitten. Hij vertrok zijn gezicht alsof hij stijf geworden was en vroeg toen: ‘Wat is er aan boord gebeurd?’

Eph kon zijn teleurstelling niet verbergen. ‘Dat hoopte ik nu net van u te horen.’

==

Eph stond oog in oog met rockstar Gabriel Bolivar, die als een zwartharige waterspuwer in een ziekenhuishemd op de rand van zijn bed zat. Zonder die afschuwelijke make-up was het een verrassend knappe man, zij het ietwat slonzig en verlopen.

‘Nog nooit zo’n kater gehad,’ zei Bolivar.

‘Verder nog ergens last van?’ informeerde Eph.

‘Ja, van alles. Man...’ Hij haalde een hand door zijn lange, zwarte haar. ‘Neem nooit een lijnvlucht. Dat is de moraal van dit verhaal.’

‘Meneer Bolivar, kunt u me zeggen wat het laatste is dat u zich van de landing herinnert?’

‘Wat voor landing? Ik meen het. Ik heb het grootste deel van de vlucht zitten zuipen – voornamelijk wodka-tonics. Ik ben overal dwars doorheen geslapen.’ Hij keek op, met samengeknepen ogen tegen het licht. ‘Kan ik misschien iets tegen de pijn krijgen? Als ze straks langskomen met de koffie?’

Eph zag het patroon van littekens over Bolivars blote armen lopen en herinnerde zich dat een van diens beroemdste acts was, op het podium in zijn eigen armen te snijden. ‘We proberen uit te vissen welke bagage bij welke passagiers hoort.’

‘Makkelijk. Ik had niets bij me. Geen bagage, alleen mijn telefoon. Er was iets met mijn eigen vliegtuig, dus ik ben één minuut voor tijd hier aan boord gesprongen. Heeft mijn manager dat niet verteld?’

‘Die heb ik nog niet gesproken. Ik doel met name op een grote kist.’

Bolivar keek hem aan. ‘Is dit een of andere psychologische test?’

‘In de laadruimte. Een oude kist, deels gevuld met aarde.’

‘Geen idee waar u het over hebt.’

‘Had u die niet uit Duitsland meegenomen? Ik vond het nou net iets voor u om zo’n kist aan uw verzameling toe te voegen.’

Bolivar fronste zijn voorhoofd. ‘Dat gedoe van mij is een act, man. Een show, een vertoning. Zombiemake-up en snoeiharde teksten. Als je me googelt, zie je dat mijn vader dominee is en dat ik maar één ding verzamel: meiden. En nu we het er toch over hebben: wanneer kan ik hier weg?’

‘We moeten nog een paar dingen onderzoeken,’ antwoordde Eph. ‘We willen zeker weten dat alles in orde is voor we je laten gaan.’

‘Wanneer krijg ik mijn telefoon terug?’

‘Binnenkort,’ zei Eph op weg naar de deur.

==

De directrice stond te bekvechten met drie mannen bij de ingang van de isolatieafdeling. Twee van hen torenden boven Eph uit; dat moesten Bolivars lijfwachten zijn. De derde was kleiner van stuk en had een aktetas bij zich en een onmiskenbare geur van advocatuur om zich heen.

‘Heren, dit is een gesloten afdeling,’ zei Eph.

De jurist meldde: ‘Ik ben hier om mijn cliënt Gabriel Bolivar uit het ziekenhuis te krijgen.’

‘De heer Bolivar ondergaat momenteel een reeks medische onderzoeken en zal zo snel mogelijk ontslagen worden.’

‘En wanneer is het zover?’

Eph haalde zijn schouders op. ‘Met een dag of twee, drie, als alles meezit.’

‘De heer Bolivar heeft verzocht te worden overgedragen aan zijn eigen arts. Ik ben niet alleen gevolmachtigd om namens hem te handelen, maar kan ook als ziekenverzorger optreden mocht hij op enigerlei wijze fysiek onmachtig zijn.’

‘Er gaat hier maar één iemand naar binnen,’ zei Eph, ‘en dat ben ik.’ Tegen de directrice zei hij: ‘Er moet hier onmiddellijk bewaking komen.’

De jurist kwam een stap dichterbij. ‘Luister even, dokter. Ik weet niet veel van quarantainewetgeving, maar ik ben vrijwel zeker dat er een gerechtelijk bevel van de president zelf nodig is om iemand in medisch isolement te houden. Mag ik die order even inzien?’

Eph glimlachte. ‘De heer Bolivar is momenteel een patiënt van mij, tevens overlevende van een ongeluk met vele doden. Als u uw nummer achterlaat bij een van de verpleegkundigen, zal ik mijn best doen u op de hoogte te houden van zijn herstel – als de heer Bolivar daarmee instemt, uiteraard.’

‘Luister even.’ De jurist legde zijn hand op Ephs schouder op een manier die Eph niet aanstond. ‘Ik kan natuurlijk een gerechtelijk bevel ophalen, maar ik krijg nog veel sneller resultaat als ik de fans van mijn cliënt mobiliseer – dat is een volslagen doorgedraaide horde.’ Hij keek de directrice even aan. ‘Wou u soms een meute gillende meiden met zwarte lippenstift, plus de bijbehorende griezels, buiten voor de poort en binnen in de gangen hebben, op zoek naar een manier om hem te zien te krijgen?’

Eph keek naar de hand van de jurist tot die hem van zijn schouder nam. Hij had nog twee overlevenden te bezoeken. ‘Meneer, ik heb hier werkelijk geen tijd voor. Dus ik zal u meteen een paar vragen stellen. Heeft uw cliënt soms enige seksueel overdraagbare ziekten waarvan ik moet weten? Heeft hij ooit verdovende middelen gebruikt? Ik vraag het maar, want als ik zijn complete medische dossier moet opvragen, tja, dan willen zulke gegevens nog wel eens in verkeerde handen vallen. En u zou toch zeker niet willen dat zijn volledige medische geschiedenis uitlekte naar de pers?’

De jurist keek hem geschokt aan. ‘Maar dat zijn persoonlijke gegevens. Het is strafbaar om zulke informatie openbaar te maken.’

‘En het zou bijzonder gênant zijn,’ zei Eph, die voor optimaal effect de jurist nog een seconde langer bleef aankijken. ‘Stel dat iemand úw volledige medische dossier op het internet zette, waar iedereen het kan zien.’

Sprakeloos keek de jurist Eph na, toen die tussen de twee lijfwachten door wegliep.

==

Joan Luss, vennoot bij een advocatenkantoor, moeder van twee kinderen, afgestudeerd aan een prima universiteit, inwonende van Bronxville, lid van de juniorenbaseballclub, zat op een latexmatras in haar ziekenhuiskamer, nog gehuld in dat belachelijke ziekenhuishemd, aantekeningen te krabbelen op de achterkant van de envelop waar de matrashoes in gezeten had. Ze zat te krabbelen en te wachten en met haar blote tenen te wiebelen. Haar mobiele telefoon had ze nog steeds niet terug; ze had al moeten soebatten en dreigen om zo iets eenvoudigs als een potlood te bemachtigen.

Net toen ze weer op het belknopje wilde drukken, kwam de verpleegkundige eindelijk binnenzetten. Joan zette haar meest innemende glimlach op. ‘Ha, fijn, daar ben je. Ik dacht al. Hoe heette die dokter ook weer die hier net was?’

‘Dat was geen arts van het ziekenhuis.’

‘Weet ik. Ik vroeg zijn náám.’

‘Dat was dokter Goodweather.’

‘Goodweather.’ Dat werd genoteerd. ‘Voornaam?’

‘Dokter.’ Een vlakke glimlach. ‘Voor mij heten ze allemaal hetzelfde: dokter.’

Joan keek haar met samengeknepen ogen aan alsof ze niet zeker wist of ze dat laatste goed verstaan had, en ging even verzitten op de stijve lakens. ‘En die is hierheen gestuurd namens de Centers for Disease Control, cdc?’

‘Volgens mij wel. Hij heeft orders gegeven voor een aantal onderzoeken...’

‘Hoeveel mensen hebben de crash overleefd?’

‘Ehm, het was geen crash.’

Joan glimlachte. Soms moest je doen alsof die mensen geen behoorlijk Engels spraken, anders kon je je niet verstaanbaar maken. ‘Mijn vraag is: hoeveel mensen zijn er níét omgekomen op vlucht 753 van Berlijn naar New York?’

‘Op deze afdelingen liggen nog drie andere overlevenden. En dokter Goodweather wil dat ik u bloed afneem en...’

Joan luisterde niet meer. De enige reden waarom ze nog in deze ziekenhuiskamer zat, was de wetenschap dat ze meer te horen zou krijgen als ze het spel een tijdje meespeelde. Maar dat plan was bijna volvoerd. Joan Luss was letselschadeadvocaat en was gespecialiseerd in het loskrijgen van schadevergoedingen na wanprestatie en fouten. Een vliegtuig vol dode passagiers, op vier overlevenden na; en een daarvan was letselschadespecialist.

Arme Regis Air. Vanuit hun standpunt bekeken was de verkeerde passagier in leven gebleven.

Boven de instructies van de verpleegkundige uit zei Joan: ‘Ik wil graag een kopie van mijn medisch dossier, bijgewerkt tot vandaag, plus een volledige lijst met uitslagen van alle onderzoeken die tot nu toe zijn uitgevoerd, en...’

‘Mevrouw Luss? Voelt u zich wel goed?’

Joan was even weg geweest, maar dat was niet meer dan een laatste restje van wat hen aan het eind van die afgrijselijke vlucht had overvallen. Met een glimlach schudde ze haar hoofd en vermande zich. De woede in haar hoofd en hart zou haar door de volgende duizend of meer factureerbare uren heen helpen, de uren die ze nodig had om deze catastrofe tot op de draad uit te zoeken zodat ze de gevaarlijk nalatige luchtvaartmaatschappij voor de rechter kon slepen.

‘Het duurt niet lang meer, dan vóél ik me toch goed,’ antwoordde ze.

Onderhoudshangar Regis Air

‘geen vliegen,’ zei eph.

‘Wat?’ vroeg Nora.

Ze stonden voor de rijen lijkzakken die bij het vliegtuig waren opgesteld. De vier koelwagens waren de hangar in gereden, de zijkanten afgedekt met sober zwart om de logo’s van de vishandel aan het zicht te onttrekken. Alle doden waren al geïdentificeerd en voorzien van een teenlabel met streepjescode; dat was het werk van het kantoor van de pathologisch-anatomische dienst geweest. Deze tragedie was een massale ramp van het type ‘gesloten universum’ in hun jargon: met een vast, kenbaar aantal slachtoffers. Het tegenovergestelde van de instorting van het World Trade Center. Dankzij paspoortscans, passagiersmanifesten en de intacte conditie van de stoffelijke overschotten was identificatie van de overledenen een eenvoudige zaak. De echte uitdaging werd het bepalen van de doodsoorzaak.

Het zeil rimpelde onder de laarzen van het team Gevaarlijke stoffen toen de blauwe vinylzakken met riemen aan weerszijden plechtig werden opgehesen en in de aangewezen koelwagen werd geplaatst.

‘Normaal gesproken zou je vliegen verwachten.’ Bij het licht van de bouwlampen rond de hangar was te zien dat er niets bewoog in de lucht boven de lijken, afgezien van een paar trage nachtvlinders. ‘Waarom zijn er geen vliegen?’

Na de dood beginnen de bacteriën in het spijsverteringskanaal, die een symbiotische relatie hadden met de gezonde menselijke gastheer, voor zichzelf. Ze beginnen zich te voeden met de darmen en vreten zich uiteindelijk een weg door de buikholte heen, waar ze de organen verteren. Vliegen ruiken de lijklucht van een ontbindend karkas op een afstand van anderhalve kilometer.

Er waren hier 199 maaltijden geserveerd. De hele hangar had vergeven moeten zijn van het ongedierte.

Eph liep over het zeil heen naar een stel mensen van Gevaarlijke stoffen, die een zoveelste lijkzak stonden te verzegelen. ‘Wacht even,’ zei hij. Ze kwamen overeind uit hun gebukte houding en deden een stap achteruit. Eph knielde, ritste de zak open en legde het lijk bloot.

Het was het meisje dat hand in hand met haar moeder de dood had gevonden. Eph wist nog waar ze gezeten had, al herinnerde hij zich niet daar bewust op gelet te hebben. Kinderen vergeet je niet.

Haar blonde haar lag uitgespreid, een hangertje met een glimlachende zon hing aan een zwart koordje in het kuiltje van haar hals. Met haar witte jurk aan leek ze wel een bruidje.

De anderen gingen door met de volgende zak. Nora kwam achter Eph staan en keek wat hij deed. Met zijn gehandschoende handen pakte hij zachtjes het hoofd van het meisje en draaide het heen en weer.

Rigor mortis of lijkstijfheid begint zo’n twaalf uur na de dood en houdt twaalf à vierentwintig uur aan; ze zaten nu midden in die periode. Na die tijd worden de calciumverbindingen in de spieren weer afgebroken en wordt het lichaam weer soepel.

‘Buigzaam,’ zei Eph. ‘Geen rigor.’

Hij pakte haar schouder en heup en rolde het meisje op haar buik. Hij knoopte de achterkant van haar jurk open zodat haar onderrug zichtbaar werd, de kleine bobbeltjes van haar ruggengraat. De huid was bleek, met lichte sproeten.

Als het hart ophoudt met slaan, komt ook de bloedsomloop tot stilstand. De wanden van de bloedvaten, die slechts één cel dik zijn, bezwijken algauw onder de druk van het samenstromende bloed en er ontstaat lekkage naar het omringende weefsel. Dit bloed sijpelt naar het laagstgelegen deel van het lichaam en stolt korte tijd later. Na een uur of zestien is het patroon van lijkvlekken gevormd.

Er was intussen meer dan zestien uur verstreken.

Omdat ze in zittende houding was overleden en vervolgens plat op haar rug was gelegd, had de huid van haar onderrug diep donkerpaars gekleurd moeten zijn door het dikke, omlaag gestroomde bloed.

Eph keek langs de rij lijkzakken. ‘Waarom zijn die lijken niet aan het ontbinden, zoals je verwachten zou?’

Hij legde het meisje weer neer en duwde met een geoefend gebaar haar rechteroog open. Het hoornvlies was bewolkt, dat was normaal, en de sclera, de witte, ondoorzichtige beschermlaag, was naar behoren droog. Hij bekeek de vingertoppen van haar rechterhand, de hand die in die van haar moeder had gelegen, en zag dat die door verdamping licht gerimpeld waren, geheel naar verwachting.

Hij leunde achterover, geïrriteerd over de tegenstrijdige signalen die hij kreeg, en stak toen zijn twee gehandschoende duimen tussen haar droge lippen. Het naar adem snakkende geluid dat aan haar geopende mond ontsnapte, was niet meer dan een uitstoot van gas. Aan de binnenkant van haar mond viel niets bijzonders te bespeuren, maar hij werkte een gehandschoende vinger naar binnen om haar tong omlaag te drukken op zoek naar meer droogte.

Het zachte verhemelte en de tong waren volkomen wit, als uit ivoor gesneden. Als een anatomische netsuke. De tong was stijf en stond vreemd rechtop. Eph duwde hem opzij en de rest van de mondholte werd zichtbaar, al even bloedeloos.

Bloedeloos? Gekker moet het niet worden, dacht hij. ‘De lichamen zijn afgetapt – er zit geen druppel bloed meer in.’ Of anders een regel uit een tv-horrorshow uit de jaren zeventig: ‘Brigadier... de lijken... er zit geen bloed meer in!!’ En dan zware orgelmuziek.

Hij begon moe te worden. Eph hield de stijve tong tussen duim en wijsvinger en tuurde bij het licht van een klein lantaarntje in haar witte keel. Die zag er vaag gynaecologisch uit, vond hij. Porno-netsuke?

Plotseling bewoog de tong. Hij viel achterover en trok zijn vinger weg. ‘Jezus christus!’ Het gezicht van het meisje was nog steeds een onaangedaan doodsmasker, de lippen iets uiteen.

Nora keek hem van opzij geschrokken aan. ‘Wat was dat?’

Eph zat zijn gehandschoende vinger af te vegen aan zijn broek. ‘Een reflex, meer niet,’ zei hij, terwijl hij opstond. Hij bleef naar het gezicht van het meisje staan kijken tot hij er niet meer tegen kon – en toen ritste hij de zak dicht.

‘Wat kan dat nou zijn?’ vroeg Nora. ‘Iets waardoor de ontbinding van weefsels op de een of andere manier wordt vertraagd? Die mensen zijn dood...’

‘In ieder opzicht, afgezien van ontbinding.’ Met een onbehaaglijk gevoel schudde Eph zijn hoofd. ‘We mogen het vervoer niet ophouden. En we moeten die lijken in het mortuarium bekijken. Dan kunnen we de zaken van binnen uit bestuderen.’

Hij zag dat Nora in de richting van de bewerkte kist stond te kijken, die op enige afstand van de overige bagage op de vloer van de hangar lag. ‘Er klopt helemaal niets van,’ zei ze.

Eph keek de andere kant uit, naar het enorme vliegtuig dat boven hen uit torende. Hij wilde terug aan boord. Ze moesten iets over het hoofd gezien hebben. Het antwoord moest daar binnen liggen.

Maar voordat hij de trap op kon, zag hij Jim Kent de directeur van de cdc de hangar in begeleiden. Dr. Everett Barnes was eenenzestig jaar oud en in vele opzichten nog steeds de dorpsdokter die hij in het begin van zijn loopbaan was geweest. De federale gezondheidsdienst, waarvan de cdc als centrum voor infectieziektebestrijding deel uitmaakte, was ontstaan vanuit een marineafdeling, en hoewel deze al tijden geleden verzelfstandigd was, droegen veel cdc-officials nog steeds uniformen in militaire stijl – ook directeur Barnes. Die gewoonte leverde de tegenstrijdige combinatie op van een ietwat ouderwets-gemoedelijke heer met een wit sikje, gehuld in het tenue van een admiraal buitendienst in een keurig kaki uniform, compleet met versierselen.

Na een paar beleefde opmerkingen over en weer, gevolgd door een kort onderzoek van een van de doden uit het vliegtuig, informeerde Barnes naar de overlevenden.

‘Geen van hen herinnert zich ook maar iets van de gebeurtenissen. Daar hebben we absoluut niets aan,’ vertelde Eph.

‘Symptomen?’

‘Hoofdpijn, in sommige gevallen ernstig. Spierpijn, oorsuizen. Disoriëntatie. Droge mond. Evenwichtsproblemen.’

‘Ik zou zeggen, dat klinkt niet anders dan hoe de meeste mensen zich voelen na een transatlantische vlucht.’

‘Het is een griezelige toestand, Everett,’ zei Eph. ‘Nora en ik waren de eersten aan boord. Die passagiers waren allemaal, tot de laatste man, hersendood. Geen ademhaling. Vier minuten zonder zuurstof is de drempel voor permanente hersenbeschadiging. Maar die mensen zijn misschien wel een uur, of langer nog, buiten kennis geweest.’

‘Nou, kennelijk niet,’ reageerde de directeur. ‘En ze wisten níéts te melden?’

‘Zij hadden meer vragen aan mij dan andersom.’

‘Hebben die vier nog iets met elkaar gemeen?’

‘Dat ben ik aan het nagaan. Ik wilde uw hulp vragen om hen op hun plek te houden tot wij klaar zijn met ons werk.’

‘Hulp?’

‘We moeten ervoor zorgen dat de patiënten alle vier meewerken.’

‘Ze werken mee.’

‘Voorlopig. Maar... we kunnen geen enkel risico lopen.’

De directeur streek peinzend over zijn keurige witte baardje en zei: ‘Ik ben ervan overtuigd dat we het stel, met een beetje tactische inzet, kunnen overtuigen van hun geluk dat hun dit tragische lot bespaard is. Uit dankbaarheid zullen ze dan echt wel meewerken.’ Bij zijn glimlach werd een bovengebit vol schitterend gerestaureerde elementen zichtbaar.

‘En als we nu eens een beroep deden op de wet voor...’

‘Ephraïm, je weet dat er een wereld ligt tussen het isoleren van een paar passagiers voor vrijwillige preventieve behandeling en het opsluiten van diezelfde passagiers in quarantaine. Er spelen hier belangrijkere kwesties mee. Ik zal het maar eerlijk zeggen: mediakwesties.’

‘Everett, met alle respect, ik kan het niet met je eens...’

De kleine hand van de directeur landde zachtjes op Ephs schouder. Hij dempte zijn stem een beetje, misschien om de klap te verzachten. ‘Ik zal ons beiden wat tijd besparen, Eph. Objectief bekeken is dit tragische incident gelukkig, goddank zelfs, relatief goed afgelopen. We hebben geen andere dodelijke slachtoffers of ziekten aan boord van andere toestellen of in andere luchthavens waar dan ook ter wereld, en dat in bijna achttien uur nadat dit toestel is geland. Dat zijn positieve factoren, en die moeten we benadrukken. We moeten het grote publiek een boodschap meegeven, we moeten hun vertrouwen in ons systeem van luchtreizen versterken. Ik weet zeker, Ephraïm, dat deze gelukkige overlevenden met plezier hun medewerking zullen verlenen als we een beroep doen op hun gevoel van eer en plicht.’ De directeur haalde zijn hand weg en glimlachte naar Eph als een beroepsmilitair naar zijn pacifistische zoon. ‘Bovendien,’ ging Barnes verder, ‘heeft dit alle tekenen van een gaslek, vind je ook niet? Zo veel slachtoffers zo plotseling uitgeschakeld? In een afgesloten omgeving? Plus het feit dat de overlevenden bijkwamen toen ze eenmaal van boord waren?’

‘Behalve dan dat de luchtcirculatie ermee ophield toen de elektra uitviel, meteen na de landing,’ merkte Nora op.

Directeur Barnes knikte en vouwde zijn handen terwijl hij dit feit in overweging nam. ‘Tja, het lijdt geen twijfel: er valt heel wat uit te zoeken. Maar zie het zo: dit was een uitstekende oefening voor het team. Je hebt de situatie goed aangepakt. En nu het stof aan het neerdalen is, kun je de zaak tot op de bodem uitzoeken. Zodra die vermaledijde persconferentie afgelopen is.’

‘Wacht even,’ zei Eph. ‘Wat?’

‘De burgemeester en de gouverneur houden een persconferentie, samen met mensen van Regis Air, van de luchthaven, en noem maar op. Jij en ik vertegenwoordigen de federale gezondheidsdienst.’

‘O... nee. Everett, daar heb ik geen tijd voor. Dat kan Jim...’

‘Ongetwijfeld kán Jim dat, maar vandaag doe jíj het, Ephraïm. Ik zei het net al, het wordt tijd dat jij je profileert als het aanspreekpunt in deze kwestie. Jij hebt de leiding over project Kanarie, en ik wil iemand voor de camera hebben die persoonlijk contact heeft gehad met de slachtoffers. We moeten een gezicht aan ons onderzoek geven.’

Dus dat was de reden voor al dat gedoe over quarantaine, die protesten tegen het vasthouden van mensen. Barnes wilde iets duidelijk maken. ‘Maar ik weet nog helemaal niets,’ zei Eph. ‘Waarom moet dat nu al?’

Nogmaals glimlachte Barnes al zijn facings bloot. ‘De eerste wet van de arts is: “Richt geen schade aan.” De eerste wet voor de politicus is: “Zorg dat je op tv komt.” Bovendien heb ik begrepen dat hier een tijdselement meespeelt. Iets over dat we de buis op moeten voordat die zonsverduistering plaatsvindt. Omdat zonnevlekken de radiogolven verstoren of iets van dien aard.’

‘De zonsverduistering...’ Daar had Eph geen moment meer aan gedacht: rond halfvier die middag zou er een zeldzame, totale zonsverduistering plaatsvinden. De eerste in de regio van New York City in meer dan vierhonderd jaar, de eerste sinds de geboorte van Amerika. ‘Jezus, helemaal vergeten.’

‘Het bericht aan onze landgenoten is simpel: er is hier een serieus aantal slachtoffers te betreuren en de cdc zijn de zaak tot op de bodem aan het uitzoeken. Het is een menselijke tragedie, maar het is een eenmalige gebeurtenis, er zijn geen gifstoffen vrijgekomen en er is geen enkele reden voor paniek.’

Eph wendde zijn kritische blik af. Hij moest dus voor de camera’s gaan staan beweren dat er niets aan de hand was. Hij liep de quarantainezone uit, door de smalle ruimte tussen de enorme hangardeuren door, het gedoemde daglicht in. Nog voordat hij verzonnen had hoe hij zich hieraan kon onttrekken, begon de mobiele telefoon in zijn broekzak tegen zijn dijbeen te gonzen. Hij pakte hem en zag een traag ronddraaiend enveloppictogram op de display staan. Een bericht van Matt. Hij opende het:

==
yanks 4 sux 2. pr8chtige plaatsen, sys, z.

==

Eph stond naar het elektronische bericht van zijn zoon te kijken tot zijn blik onscherp werd, en daarna bleef hij naar zijn eigen schaduw op het asfalt van de taxibaan te kijken; een schaduw die, tenzij hij zich dingen inbeeldde, al aan het verdwijnen was.

VERDUISTERING

Op weg naar de slagschaduw

Op de grond steeg de spanning toen de smalle hap uit de westelijke rand van de zon, het zogeheten eerste contact met de maan, een zich snel uitbreidende zwarte vlek werd, een steeds grotere, ronde hap die geleidelijk aan de middagzon verslond. Eerst was er geen merkbaar verschil in de kleur of de hoeveelheid licht op de grond. De zwarte inkeping hoog in de lucht, die de normaal zo betrouwbare zon omtoverde tot een halvemaanvormig hemellichaam, was het enige teken dat deze dag anders dan anders was.

De term ‘zonsverduistering’ is in wezen niet correct. Een verduistering treedt op wanneer het ene voorwerp de schaduw van het andere doorkruist. Bij een zonsverduistering passeert de maan niet ín de schaduw van de zon, maar schuift ze tússen de zon en de aarde door, zodat ze de zon verduistert en zelf de schaduw werpt. Een betere term zou ‘zonsbedekking’ zijn, want de maan dekt de zon af en werpt een kleine schaduw op het aardoppervlak. Het is geen zonsverduistering maar in feite een aardeverduistering.

De afstand van de aarde tot de zon is circa vierhonderd maal zo groot als die van de afstand tussen maan en aarde. Het toeval wil dat de zon ook een doorsnede heeft die zo’n vierhonderd maal groter is dan die van de maan. En daarom lijken het oppervlak van de maan en de fotosfeer van de zon, dat is de heldere zonneschijf, vanaf de aarde bezien ruwweg even groot.

Een totale verduistering is alleen mogelijk bij nieuwe maan, en wanneer de maan dicht bij een knoop van de maanbaan staat. Hoe lang de totale verduistering duurt, hangt van de omloop van de maan af; het kan nooit meer dan zeven minuten en veertig seconden zijn. Deze verduistering zou precies vier minuten en zevenenvijftig seconden duren: bijna vijf minuten griezelige nachtervaring midden op een schitterende vroege najaarsmiddag.

==

De nog heldere hemel begon een schemerige tint aan te nemen, intussen half afgedekt door de nieuwe (en overigens onzichtbare) maan: net een zonsondergang, maar dan zonder de warme roodtinten die daarbij horen. Op aarde leek het zonlicht bleek, alsof het gefilterd of ergens mee vermengd was. Schaduwen waren minder sterk afgetekend. Het leek wel of er een dimmer was aangezet.

Terwijl deze halvemaanvorm steeds smaller werd, verteerd door de maanschijf, flakkerde de gesmoorde zonneschijn als in paniek op. De verduistering leek steeds sneller te gaan en kreeg een soort wanhopige snelheid terwijl op aarde het landschap grauw wegtrok, kleuren hun normale tint verloren. De westelijke hemel verduisterde sneller dan de oostelijke naarmate de schaduw van de maan dichterbij kwam.

In grote delen van de Verenigde Staten en Canada zou de verduistering gedeeltelijk zijn, en slechts langs een smalle baan, tienduizenden kilometers lang, zou de echte slagschaduw op aarde vallen. Deze baan, die van west naar oost liep, het zogenoemde totaliteitspad, begon bij de hoorn van Afrika en liep in een bocht over de Atlantische Oceaan heen om net ten westen van Lake Michigan te eindigen. De kernschaduw verplaatste zich met een snelheid van meer dan vijftienhonderd kilometer per uur.

Naarmate de zonneschijf smaller werd, kreeg de hemel een benauwd-paarse tint. De duisternis in het westen nam toe als een onhoorbare, windloze storm die zich door de hele hemel verbreidde en zich samenbalde rond de verzwakte zon, alsof een reusachtig organisme geleidelijk aan van binnenuit werd ondermijnd.

De zon werd gevaarlijk smal, de aanblik door de veiligheidsbril was die van een mangat waar hoog in de lucht een putdeksel voor werd geschoven tot het daglicht weggeknepen was. Even flakkerde hij nog wit op, daarna werd hij in zijn laatste doodsstrijd zilverkleurig.

Grillige schaduwstrepen begonnen over de aarde te spelen. Trillingen, gevormd door de breking van het licht in de atmosfeer – iets als het effect van licht op de bodem van een zwembad. Ze kronkelden als schaduwslangen net in de hoek van je blikveld. De aanblik van die lichteffecten was zo griezelig, dat je nekhaar er recht van overeind ging staan.

Het einde kwam onverwacht snel. De laatste stuiptrekkingen benamen je bijna de adem, zo hevig; de zonnesikkel geslonken tot een gebogen lijntje, een litteken in de lucht, dat zich oploste in afzonderlijke, vurig witte parels: de laatste stralen van de zon die door de diepste valleien van het maanoppervlak sijpelden. Deze kralen flakkerden snel achter elkaar aan en verdwenen, gedoofd als de vlam van een stervende kaars, verdronken in zijn eigen, zwarte was. De vurige rode band die de chromosfeer was, de dunne bovenste atmosfeer van de zon, flakkerde nog een paar laatste, kostbare seconden op, en toen was de zon verdwenen.

Totale verduistering.

Kelton Street, Woodside, Queens
kelly goodweather kon haar ogen niet geloven toen ze zag hoe snel het donker werd. Met de rest van de bewoners van Kelton Street stond ze buiten op de stoep, aan wat normaal gesproken op dat uur van de dag de zonzijde van de straat was, naar de verduisterde hemel te kijken door een kartonnen brilletje dat ze gratis had gekregen bij twee tweeliterflessen Diet Eclipse-limonade. Kelly was een intelligente vrouw. Op intellectueel niveau begreep ze wat hier gaande was. Maar toch voelde ze een bijna duizeligmakende paniek komen opzetten. Een neiging om te vluchten, weg te kruipen. Deze rangschikking van hemellichamen, het feit dat ze door de schaduw van de maan trokken: dat raakte iets diep binnen in haar. Raakte het nachtschuwe dier in haar ziel.

En ze was niet de enige. Het was doodstil geworden op straat op het moment van totale verduistering. Door het eigenaardige licht dat hen omspoelde. Door die wriemelende schaduwen, als wormen op het grasveld, net buiten hun gezichtsveld, tegen de zijmuren van de huizen omhoog kruipend als miniatuur amorfe draaikolken. Het leek of er een kille wind door de straat blies die geen blad had doen opwaaien maar de mensen tot op het merg had verkleumd.

Die opmerking die je wel hoort als je even een koude rilling hebt: ‘Dan is er iemand over je graf gelopen.’ Daar deed die hele verduisteringstoestand aan denken. Alsof er iets of iemand over alle graven ter wereld tegelijk heen was gelopen. De dode maan die voor de levende aarde langs trok.

En toen, bij het opkijken: de zonnecorona. Een antizon, zwart en gezichtloos, die met waanzinnige intensiteit rond het niets van de maan straalde en met witheet draadhaar op de aarde neerkeek. Een doodskop.

Haar buren, Bonnie en Donna, stonden met hun armen om elkaar heen, Bonnie met haar ene hand in de achterzak van Donna’s afzakkende spijkerbroek. ‘Te gek, hè?’ riep Bonnie met een glimlach over haar schouder.

Kelly kreeg geen woord over haar lippen. Voelden ze het dan niet? Voor haar was dit geen aardigheidje, niet zomaar iets dat de sleur van de middag doorbrak. Dit moest je toch wel als een onheilspellend voorteken zien? Astronomische verklaringen en intellectuele redeneringen konden haar gestolen worden: dit móést toch iets te betekenen hebben? Misschien had het geen echte, inherente betekenis. Het was een simpel samenkomen van omloopbanen. Maar hoe kon je als bezield wezen niet doordrongen zijn van íéts van een betekenis, positief of negatief, religieus of psychisch of hoe dan ook? Het feit dat we begrijpen hoe iets werkt, wil nog niet zeggen dat we het begrijpen...

Ze riepen naar Kelly, die in haar eentje voor haar huis stond, om te zeggen dat ze nu veilig haar brilletje kon afzetten. ‘Dit moet je zien!’

Kelly was niet van plan haar brilletje af te zetten. Wat ze op tv ook zeiden over dat je dat tijdens de ‘totale verduistering’ veilig kon doen. Op tv zeiden ze ook dat ze niet ouder zou worden als ze dure crèmes en pillen kocht.

In de hele buurt ging een geroep van ‘Ooooh...’ en ‘Aaaah...’ op, een waarlijk gedeelde ervaring nu de toeschouwers vertrouwd raakten met de bijzondere situatie, een warm moment. Waar Kelly niet aan deelnam. Wat is er met me aan de hand, vroeg ze zich af.

Deels kwam dat doordat ze Eph net op tv had gezien. Hij zei niet veel bij de persconferentie, maar Kelly zag aan zijn blik, hoorde aan zijn manier van spreken, dat er iets niet klopte. Dat er iets goed fout zat. Iets wat niets te maken had met de geroutineerde geruststellingen van de gouverneur en de burgemeester. Iets wat groter was dan de plotselinge, onverklaarde dood van 206 inzittenden aan boord van een transatlantische vlucht.

Een virus? Een terroristische aanval? Massazelfmoord?

En nu dit.

Ze wilde Zack en Matt thuis hebben. Ze wilde haar mannen hier en nu om zich heen hebben. Ze wilde dat die ellendige zonsverduistering voorbij was en ze wilde weten dat ze dit gevoel nooit meer hoefde te krijgen. Door filterlenzen keek ze naar de moordlustige maan in al haar duistere triomf, en bezorgd vroeg ze zich af of ze de zon ooit weer zou zien.

Yankee Stadion, de Bronx, New York
zack stond op zijn stoel naast Matt, die naar de zonsverduistering stond te kijken, zijn neus opgekrinkeld en zijn mond openhangend als een autobestuurder die tegen de zon in naar het tegemoetkomende verkeer tuurt. Meer dan vijftigduizend Yankeesfans met speciale brilletjes op, nu al een collector’s item, stonden met hun neuzen in de lucht naar de maan te kijken, die de hemel verduisterde op een middag die perfect geschikt was voor baseball. Allemaal, behalve Zack Goodweather. De zonsverduistering was best cool, daar niet van, maar hij had het nu wel gezien en dus richtte hij zijn aandacht op de dugout. Hij probeerde mannen van het Yankeesteam te zien te krijgen. Daar stond Jeter, met exact hetzelfde brilletje op als Zack, op één knie alsof hij wachtte op een bal. Pitchers en catchers stonden net als gewone mensen in het veld om alles goed te zien.

‘Dames en heren,’ zei Bob Sheppard via het omroepsysteem, ‘jongens en meisjes, het is nu veilig om de brillen af te zetten.’

En dat deden ze. Vijftigduizend mensen, bijna allemaal tegelijk. Er ging een collectieve zucht van bewondering op, er werd hier en daar geklapt, en daarna brak er een gejuich uit alsof de menigte probeerde de altijd bescheiden Matsui de dugout uit te lokken voor een saluut nadat hij een bal tot in Monument Park had geslagen.

Op school had Zack geleerd dat de zon een thermonucleaire oven met een temperatuur van 6000 graden kelvin is, maar dat de corona, de buitenste rand, bestaat uit oververhit waterstofgas dat vanaf de aarde alleen tijdens een totale zonsverduistering te zien is. Deze rand was om onverklaarbare redenen aanzienlijk heter en bereikte temperaturen van twee miljoen graden kelvin.

Toen hij zijn beschermende bril afzette, zag hij een volkomen zwarte schijf, met een dun randje vuurrood eromheen, omringd door een aura van wit, draderig licht. Net een oog: de maan een grote, zwarte pupil, de corona het oogwit en de rode tinten die vanuit de rand van de pupil naar buiten spatten – lussen oververhit gas dat aan de rand van de zon tot uitbarsting kwam – de bloeddoorlopen aderen. Het oog van een zombie, zeg maar.

Cool.

De zombiehemel. Nee: Zombies bij nieuwe maan. De duistere zombies van planeet Luna. Wacht even... de maan was geen planeet. Maanzombies. De zombies van Luna. Dat kon het uitgangspunt worden voor de film die hij komende winter samen met zijn vrienden ging maken. Door de maneschijn tijdens een totale verduistering op aarde veranderen leden van de New York Yankees in breinslurpende zombies – yes!! En zijn vriendje Ron leek sprekend op een jongere Jorge Posada. ‘Hé, Jorge Posada, mag ik je handtekening... wacht even, wat moet je met die... hé, dat is mijn... wat is er met... je ogen... aaarrgh... nee... néé!’

Het orgel speelde nu, en een stel dronken lieden gingen als dirigenten met hun armen staan zwaaien onder het brullen van aanmoedigingen, in de hoop dat hun medefans een passend lied zouden meegalmen: I’m Being Followed by a Moonshadow. Baseballfans hebben zelden een excuus nodig om herrie te maken. Dit soort mensen had nog staan juichen als de zonsverduistering een komeet was die op hen af kwam razen.

Wauw. Licht geshockeerd besefte Zack dat dat precies het soort opmerking was dat zijn vader had gemaakt, als hij hier was geweest.

Matt, die naast hem zijn gratis brilletje stond te bewonderen, stootte Zack even aan. ‘Leuk souvenirtje, hè? Ik wil wedden dat eBay morgen vol staat met dit soort spullen.’

Op dat moment struikelde een dronken vent tegen Matts schouder aan zodat er bier over zijn schoenen klotste. Matt verstarde even, en rolde toen met zijn ogen met een ‘Tja, wat doe je eraan?’-uitdrukking op zijn gezicht. Maar hij zei of deed niets. Hij draaide zich niet eens naar de man om. De gedachte kwam bij Zack op dat hij Matt nog nooit bier had zien drinken, alleen rode of witte wijn als hij ’s avond met mam thuis zat. Zack kreeg het gevoel dat Matt, ondanks al zijn enthousiasme voor de wedstrijd, in wezen bang was voor de fans die hen omringden.

Nu miste Zack zijn vader nog meer. Hij viste Matts telefoon uit de zak van zijn spijkerbroek en keek nogmaals of er al antwoord was op zijn sms’je.

zoeken naar signaal, stond er. Nog steeds geen provider bereikbaar. Zonnevlammen en vervorming door de straling verstoorden de radiogolven en het contact met ruimtesatellieten; dat was ook voorspeld. Zack stak de telefoon weer weg en richtte zijn blik weer op het veld, op zoek naar Jeter.

Internationaal ruimtestation
driehonderddertig kilometer boven het aardoppervlak zweefde astronaute Thalia Charles, de Amerikaanse copiloot op Expedition 18, die verder bestond uit een Russische gezagvoerder en een Franse boordwerktuigkundige, door het gangetje dat module Unity verbond met het achterluik van laboratoriummodule Destiny. Deze internationale onderzoeksfaciliteit draaide dagelijks zestien maal rond de aarde, zowat om de anderhalf uur, met een snelheid van 25.000 kilometer per uur. Zonsverduisteringen waren niets bijzonders in zo’n lage baan rond de aarde: met ieder willekeurig rond voorwerp voor het raam kon je de zon afdekken, en dan zag je steevast de spectaculaire corona. Het ging Thalia dan ook niet om de positie van de maan en de zon. Vanuit haar snel verschuivende perspectief was er niet eens een zonsverduistering. Wel was ze geïnteresseerd in het effect van dit fenomeen op de traag rondwentelende aarde.

Destiny, het primaire onderzoekslaboratorium van de missie, is negen meter lang en bijna vijf meter breed, maar de bruikbare werkruimte van de cilindrische module is veel kleiner dankzij alle apparatuur die vastgeklonken aan de recht gemaakte zijwanden zit vastgeklonken: die meet slechts vijf mensenlengtes bij één. Iedere leiding, buis en kabelaansluiting was rechtstreeks bereikbaar en zat dus in zicht, zodat de vier wanden van de Destiny eruitzagen als de achterkant van een kamerbreed computermoederbord. Bij tijden had Thalia het gevoel amper meer te zijn dan een miniatuur-microprocessor, plichtmatig bezig met haar berekeningen in die enorme ruimtecomputer.

Thalia liet haar handen langs het nadir glijden, de ‘vloer’ van de Destiny; in de ruimte vervallen de begrippen boven en onder. Ze kwam aan bij een grote, lensvormige ring vol klinknagels. Dit luik was bestemd om de module te beschermen tegen de inslag van micrometeoroïden en aanvaringen met steenbrokken die door de ruimte zeilden. Ze manoeuvreerde haar kousenvoeten tegen een houvast in de wand en opende met haar handen het luik, zodat er een patrijspoort van optisch glas zichtbaar werd, met een doorsnede van ruim een halve meter.

De blauwwitte bal van de aarde was te zien.

Thalia’s taak was het, met behulp van een afstandsbediening foto’s van de aarde te maken met een vastgemonteerde Hasselbladcamera. Maar toen ze vanuit haar ongebruikelijke uitkijkpost naar de planeet keek, zag ze iets wat haar koude rillingen bezorgde. De grote, zwarte vlek die de schaduw van de maan was, leek wel een dode plek op aarde. Een donkere, dreigende opening in de verder gezond ogende blauwe bol die thuis was. Het griezeligste was nog dat er absoluut niets te ontwaren viel in de umbra, de slag- of kernschaduw die het donkerste, centrale deel van de maanschaduw vormde. De hele regio waarover die slagschaduw viel, verdween in een gapend zwart gat. Het was alsof ze een satellietfoto van een rampgebied bekeek, waarop de vernietiging te zien was die een machtig vuur had aangericht in New York City, een brand die zich nu over een brede vlek oostkust uitspreidde.

Manhattan
de new yorkers stroomden samen in Central Park, het dertien hectare grote gazon liep vol alsof er een openluchtconcert op komst was. Mensen die eerder die ochtend plaids hadden uitgespreid en tuinstoelen hadden neergezet, stonden nu met de anderen overeind, kinderen op de schouders van hun vaders gezeten en baby’s in de arm van hun moeders genesteld. Belvedere Castle doemde paarsgrijs over het park heen, een onheilspellend aandoend gothisch element in deze idyllische open ruimte te midden van de wolkenkrabbers ten oosten en ten westen van het park.

De reusachtige eilandmetropolis kwam moeizaam tot stilstand, en de rust in de stad op dat ongebruikelijke uur was voor iedereen te voelen. Het was een black-out-gevoel, ongerust maar met een zekere saamhorigheid. De zonsverduistering legde een soort gelijkheid op aan de stad en haar inwoners, waarbij de sociale lagen voor vijf minuten werden opgeschort. Iedereen was hetzelfde onder de zon – of onder het gebrek daaraan.

Over het grasveld verspreid speelden radio’s en zongen mensen mee met de zeven minuten durende karaokeversie van Bonnie Tylers Total Eclipse of the Heart.

Op de bruggen aan East Side, die Manhattan verbonden met de rest van de wereld, stonden mensen bij hun stopgezette auto’s omhoog te kijken of zaten ze op de motorkap, terwijl een paar fotografen op de stoep stonden te klikken met hun van speciale lenzen voorziene camera’s.

Op vele dakterrassen werd een vroeg glas geheven in een nieuwjaarsachtig soort feestsfeer, die even verdrongen werd door het angstaanjagende schouwspel aan de hemel.

Op het gigantische Panasonic Astrovisionscherm op het schemerige Times Square was een live-uitzending over de zonsverduistering te zien, de onaardse corona van de zon tastend over de ‘kruispunten van de wereld’ als een waarschuwing uit een verre uithoek van de melkweg, waarbij het beeld bij tijd en wijle flikkerde door beeldvervormingen.

De alarmnummers en normale politienummers kregen een stroom telefoontjes te verwerken, waaronder een aantal van hoogzwangere vrouwen die ‘door de zonsverduistering’ vervroegde weeën hadden gekregen. Er werden ambulances op pad gestuurd, hoewel het verkeer op het hele eiland vrijwel tot stilstand was gekomen.

In de twee psychiatrische centra op Randall’s Island aan het noordelijk deel van East River werden gewelddadige patiënten in hun kamers opgesloten en moesten alle gordijnen dicht. Niet-gewelddadige patiënten werden uitgenodigd om naar de verduisterde kantines te komen, waar films – komedies – werden vertoond. Een groot aantal van hen werd echter tijdens de paar minuten van totale verduistering onrustig en wilde de zaal uit, hoewel ze niet goed onder woorden konden brengen waarom. In Bellevue was het aantal opnames die ochtend al sterk toegenomen, uren vóór de verduistering.

Tussen Bellevue en het academisch ziekenhuis van New York, de twee grootste ziekenhuizen ter wereld, stond het misschien wel lelijkste gebouw van heel Manhattan. Het hoofdkantoor van de pathologisch-anatomische dienst van New York was een misvormde rechthoek, uitgevoerd in ziekelijk turquoise. Terwijl de vrachtwagen van de vishandel lijken in kunststof zakken uitlaadde, die vervolgens op brancards naar de autopsiekamers en de inloopkoelkasten in de kelder werden gebracht, liep Gossett Bennett, een van de veertien lijkschouwers van de instelling, even naar buiten voor een korte pauze. Vanuit het parkje achter het ziekenhuis kon hij de combinatie van maan en zon niet zien – het gebouw zelf stond ervoor – dus keek hij naar de toeschouwers. Langs de hele Franklin D. Roosevelt Drive, waar het park op uitkeek, stonden mensen tussen geparkeerde auto’s op de stilgevallen ringweg. East River, daarachter, was donker, een rivier van teer met daarin het spiegelbeeld van de dode hemel. Aan de overkant van de rivier zag hij de duisternis over de wijk Queens liggen, alleen doorbroken door de gloed van de corona die in een paar van de hoogste vensters op het westen werd weerkaatst, als de withete vlam van een spectaculaire schoorsteen van een chemische fabriek.

Zo moet het begin van het eind van de wereld eruitzien, dacht hij in zichzelf, voordat hij weer naar binnen ging om te helpen bij het in kaart brengen van de doden.

JFK International Airport
de families van de overleden passagiers en bemanning van Regis Air vlucht 753 kregen de uitnodiging om even op te houden met de administratieve rompslomp en de koffie die het Rode Kruis had verstrekt (cafeïnevrij voor de rouwenden) om buiten op de baan in het afgezette gebied achter Terminal 3 te komen kijken. Daar, met alleen hun verdriet als bindende factor, stonden ze met doodse blik op een kluitje, de armen om elkaar heen, naar de zonsverduistering te kijken, hun gezichten naar de duistere westelijke hemel gekeerd. Sommigen leunden uit solidariteit op hun lotgenoten, anderen hadden werkelijk, fysiek, behoefte aan steun. Ze wisten nog niet dat ze binnenkort in vier groepen zouden worden opgedeeld om in schoolbussen naar de kantoren van de diverse lijkschouwers te worden gebracht waar ze, één familie tegelijk, een kamertje met een glazen wand in moesten om naar een post mortem foto te kijken. Aan de hand daarvan moesten ze dan formeel de dode identificeren. Alleen families die eisten het stoffelijk overschot zelf te zien, kregen hier toestemming voor. Daarna werden er hotelvouchers uitgedeeld voor het Sheraton bij het vliegveld, waar een gratis buffet werd aangeboden en de hele nacht en de volgende dag rouwconsulenten klaarzaten.

Maar nu stonden ze naar de zwarte schijf te kijken, die als een omgekeerde schijnwerper stond te gloeien en licht wegzoog van de wereld om het de hemel in te braken. Dit duistere fenomeen was voor hen het perfecte symbool van hun verlies op dat moment. Voor hen was de zonsverduistering allesbehalve opmerkelijk. Het kwam hun passend voor dat de hemel en hun God dit moment aangrepen om hun wanhoop te illustreren.

==

Buiten, bij de onderhoudshangar van Regis Air, stond Nora een eindje van de andere onderzoekers vandaan te wachten tot Eph en Jim terugkwamen van de persconferentie. Ze keek naar het onheilspellende zwarte gat in de lucht, maar haar blik was niet echt gericht. Ze had het gevoel deel uit te maken van iets wat ze niet begreep. Alsof er een onbekende, nieuwe vijand was verrezen. De dode maan die de levende zon verduisterde. De nacht die de dag opslokte.

Op dat moment zweefde er een schaduw voor haar langs. Ze nam hem als een vage vlek waar vanuit haar ooghoek, zoiets als de kruipende, wormvormige schaduwen die vlak voor de totale verduistering over het asfalt hadden gegolfd. Iets net buiten haar blikveld, aan de rand van haar waarneming. Iets dat de onderhoudshangar uit vluchtte als een donkere geest. Een voelbare schaduw.

In de fractie van een seconde die nodig was om haar pupil die kant uit te richten was de schaduw al weer verdwenen.

==

Lorenza Ruiz, de bagageafhandelaar die als eerste naar het dode vliegtuig toe was gereden, merkte dat de ervaring haar niet lekker zat. Toen ze daar de vorige avond in de schaduw van het toestel had gestaan, had ze de gedachte niet van zich af kunnen zetten. Ze had de hele nacht geen oog dichtgedaan, had liggen draaien en woelen, tot ze uiteindelijk uit bed was gekomen om door haar kamer te gaan ijsberen. Een glas witte wijn in het holst van de nacht had ook al geen soelaas gebracht. De herinnering drukte op haar en ze ontkwam er niet aan. Toen de zon eindelijk opkwam, betrapte ze zich op een blik op de klok: tot haar verbijstering merkte ze dat ze popelde om aan het werk te gaan. Het liefst was ze meteen al naar de luchthaven gegaan, besefte ze. Niet vanuit een morbide nieuwsgierigheid. Het kwam door het beeld van dat stilstaande vliegtuig, dat op haar netvlies gebrand stond als het nabeeld van een schelle lichtflits. Ze wist alleen dat ze terug moest, om weer naar dat vliegtuig te kijken.

En nu was er dan die zonsverduistering en was de luchthaven voor de tweede keer binnen een etmaal dicht. Deze werkonderbreking was al maanden geleden ingepland; de faa had uit bezorgdheid om het zicht van de piloten alle activiteiten op luchthavens binnen de baan van de zonsverduistering een kwartier lang stilgelegd; tenslotte konden die geen brillen met filterglas opzetten tijdens het opstijgen of landen. Evenzogoed pakte de optelsom behoorlijk ongunstig uit, vond ze:

Dood vliegtuig + zonsverduistering = niet goed.

Toen de maan de zon uitdoofde als een hand voor een gillende mond, voelde Lo dezelfde elektriserende paniek opkomen als toen ze boven op haar bagagewagentje onder de buik van de donkere 777 had gestaan. Diezelfde impuls om ervandoor te gaan, ditmaal gepaard met de wetenschap dat ze helemaal nergens heen kon.

Daar was het weer. Hetzelfde geluid dat ze de hele tijd al hoorde, vanaf het moment dat ze op het werk was aangekomen, maar nu luider. Een soort gonzen. Een dreinend geluid – en het vreemde was dat ze dat op hetzelfde volume hoorde, of ze haar oorbeschermers nu op had of niet. Het leek wel of het binnen in haar hoofd zat, als een soort hoofdpijn. En toch, klonk het sterker in haar gedachten, als een baken, toen ze weer op het werk kwam.

Omdat ze toch een kwartier pauze had tijdens de zonsverduistering, besloot ze te voet op zoek te gaan naar de bron van die toon. Haar gehoor volgend merkte ze zonder enige verbazing dat ze naar de afgezette onderhoudshangar van Regis Air uitkwam, waar de dode 777 was ondergebracht.

Het geluid klonk niet als enigerlei machine die ze ooit gehoord had. Het was bijna een soort stampen, of ruisen, als stromende vloeistof. Of als het geprevel van een tiental stemmen, honderd verschillende stemmen, die elk probeerden boven elkaar uit te klinken. Misschien ving ze radartrillingen op met de vullingen in haar kiezen. Voor de hangar stond een stel mensen, hoge omes zo te zien, omhoog te kijken naar de afgeschermde zon. Maar niemand anders stoorde zich, zoals zij deed, aan dat gonzen; ze waren zich er niet eens van bewust. Dus zweeg ze erover. Maar toch voelde het, om de een of andere eigenaardige reden, aan als iets belangrijks: het feit dat zij hier was, op dit ene speciale moment, en dat ze het geluid hoorde en betreurde dat ze niet even – gewoon uit nieuwsgierigheid, of was het meer dan dat?– de hangar in kon om een blik op het vliegtuig te werpen. Alsof de aanblik van het toestel op de een of andere manier het gonzen in haar hoofd zou verhelpen.

Plotseling voelde ze een verandering in de atmosfeer, als een bries die van richting verandert. Het leek wel of de bron van het geluid naar ergens rechts van haar verschoven was. Die plotselinge verandering verbaasde haar, en ze volgde het geluid bij het negatieve licht van de glanzende maan, haar oorbeschermers en beschermbril in haar hand. Voor haar stonden rijen afvalcontainers en opslagwagons met daarachter een paar enorme containerkisten; daar weer achter groeide wat struikgewas en een stel armetierige, grijs bestofte dennen, de takken behangen met vuilnis. Dan de stormwering en tot slot een eindeloze vlakte met onkruid.

Stemmen. Nu klonk het weer meer als stemmen. Stemmen die probeerden samen te smelten tot één stem, een woord... iets.

Toen Lo de opslagwagons naderde, begon er plotseling iets te ritselen in de bomen. Het leek wel of er iets oprees – van schrik sprong ze zowat achteruit. Vanuit de takken en de afvalcontainers steeg een wolk zeemeeuwen met grijze buiken op, als een explosie bijna, kennelijk geschrokken van de zonsverduistering. Als gevleugelde glasscherven van een verbrijzelde vensterruit spatten ze alle kanten uit.

De scanderende stemmen klonken nu harder, pijnlijk bijna. Ze riepen haar. Als een koor van verdoemde zielen, een kakofonie die aanzwol van een gefluister tot een brullen en dan weer afnam, een koor dat probeerde één enkel woord te formuleren, dat voor zover zij kon horen iets was als:

‘... hhrrhhrrhhrrhhrrrhhrrrhier.’

Ze legde de oorbeschermers aan de rand van het asfalt maar hield haar bril bij zich voor als de zonsverduistering voorbij was. Ze liep om de containers met hun ranzige vuilnisbakkenlucht heen en ging op de grote opslagwagons af. Het geluid leek niet uit de wagons zelf te komen, maar misschien van ergens daarachter.

Tussen twee containers van bijna twee meter hoog door, om een oude, half vergane vliegtuigband heen, kwam ze bij een nieuwe rij oudere, bleekgroene containers aan. Nu voelde ze het. Ze hoorde het zoemen niet alleen, ze voelde het nu ook, een nest van stemmen die in haar hoofd en haar borst vibreerden. Haar lokten. Ze legde haar hand op de containers maar voelde daar niets trillen. Ze liep verder, vertraagde haar pas bij de hoek en keek daaromheen.

Boven op het opgewaaide afval en het ongemaaide, zongebleekte gras stond een enorme, oud uitziende, rijk bewerkte zwarte houten kist. Ze liep de open plek op en vroeg zich af waarom iemand zo’n zichtbaar keurig onderhouden stuk antiek helemaal hierheen zou slepen. Diefstal, zowel georganiseerd als spontaan, was dagelijks werk op de luchthaven; misschien had iemand de kist hier tijdelijk opgeslagen om hem later te komen ophalen.

En toen zag ze de katten. Langs de buitenste rand van het luchthaventerrein krioelde het van de wilde katten. Sommige waren huisdieren geweest, ontsnapt uit hun transportkooien. Vele waren simpelweg op het terrein losgelaten door omwonenden die van ongewenste huisdieren af wilden. Het ergst waren de reizigers die hun kat bij de luchthaven achterlieten in plaats van dure asielkosten te betalen. Huiskatten die geen idee hadden hoe ze zich in het wild in leven moesten houden en die, als ze al niet zelf ten prooi vielen aan grotere dieren, deel gingen uitmaken van de kolonie wilde katten die over het uitgestrekte, verwaarloosde luchthavengebied rondstruinden.

Allemaal zaten ze op hun magere achterwerkjes naar de kist te kijken. Tientallen van die rattige, smerige katten... tot Lo naar de met vuilnis behangen boom keek, en langs de stormwering, en zag dat er bijna honderd van die wilde katten zaten, allemaal met hun blik strak op de kist gericht, zonder haar ook maar een blik waardig te keuren.

De kist trilde niet, en maakte niet het geluid waarnaar ze op zoek was. Tot haar verbijstering merkte ze, nu ze dit hele eind gekomen was, dat zich zo iets vreemds aan de periferie van het vliegveld afspeelde – en dat dat niet eens de bron was van datgene waarnaar ze op zoek was. Het aanzwellende koor klonk nog steeds. Hoorden de katten het ook? Nee. Zij zaten met starre blik naar de kist te kijken.

Net toen ze terug wilde gaan, verstijfden de katten. De vacht op hun rug ging overeind staan – bij allemaal, en allemaal tegelijk. De korstige kopjes werden haar kant uit gedraaid en honderd paar wilde kattenogen keken haar aan in het halfduister van de nachtdag. Lo verstarde, bang dat ze zouden aanvallen – en toen viel er een donkerte over haar heen, als een tweede zonsverduistering.

De katten draaiden zich om en gingen ervandoor. Ze vluchtten zo hard ze konden de open plek af, hun klauwen uit alle macht aan de hoge schutting krabbelend of door gaten daaronder wegvluchtend.

Lo kon zich niet omdraaien. Achter zich voelde ze een stroom warmte, alsof er een ovendeur was opengegaan. Daar was iets of iemand. Ze probeerde een stap te verzetten, maar de geluiden in haar hoofd smolten samen tot één afgrijselijk stem.

‘hier.’

En toen werd ze van de grond getild.

Toen het legioen katten terugkwam, vonden ze haar lichaam met ingedrukte schedel, diep aan hun kant van de stormwering onder het afval bedolven. De meeuwen waren er het eerst bij geweest, maar de katten verjoegen de zwerm al snel en zetten zich aan het werk. Ze maakten korte metten met haar kleren en even later deden de dieren zich te goed aan wat daaronder zat.

Knickerbocker Leningen & Curiosa, 118th Street, Spanish Harlem
de oude man zat voor de drie aaneengrenzende ramen aan de westzijde van zijn schemerige appartement naar de verduisterde zon te kijken.

Vijf minuten nacht, midden op de dag. Het grootste natuurgebeuren aan de hemel in vierhonderd jaar.

De timing was duidelijk.

Maar welk doel was hiermee gediend?

Hij voelde zich gegrepen als door een koortsige hand. Die dag had hij de winkel niet opengedaan; hij was al sinds zonsopgang bezig dingen vanuit zijn atelier in de kelder naar boven te sjouwen. Gebruiksvoorwerpen en curiosa die hij in de loop der jaren had verzameld...

Gereedschappen waarvan de functie vergeten was. Zeldzame instrumenten van duistere oorsprong. Wapens met verloren herkomst.

En nu zat hij daar, moe, met pijn in zijn kromgegroeide handen. Niemand anders kon voorzien wat er te gebeuren stond. Wat, als hij de tekenen mocht geloven, al gearriveerd was.

Niemand zou hem geloven.

Goodfellow. Of Goodwilling. Iets in die trant was het geweest, de naam van die man die daarbij die belachelijke persconferentie op tv het woord had gedaan, naast die arts in marine-uniform. De anderen hadden allemaal zo voorzichtig-optimistisch geleken. Hadden uitgewijd over de vier overlevenden, en hadden staan beweren dat ze het exacte dodental nog niet wisten. We willen het publiek geruststellen: dit gevaar is onder controle. Alleen een ambtenaar zou durven beweren dat iets veilig en klaar was nog voordat hij of zij wist wat het eigenlijk was.

Deze vent was de enige achter die microfoons die leek te denken dat het om meer ging dan een slecht werkend vliegtuig vol dode passagiers.

Goodwater?

Die vent van de federale dienst voor bestrijding van infectieziekten, in Atlanta. Hij wist het niet zeker, Setrakian, maar hij dacht dat die man wel eens de beste kans kon bieden. Misschien zelfs de enige kans.

Vier overlevenden. Ze moesten eens weten...

Hij keek weer uit naar de glanzende zwarte schijf in de hemel. Alsof je naar een oog keek dat verblind was door staar.

Alsof je in de toekomst keek.

Stoneheart Group, Manhattan
de helikopter landde op het heliplatform van het hoofdkantoor van Stoneheart Group in Manhattan, een gebouw van zwart staal met glas in het hart van Wall Street. De bovenste drie verdiepingen vormden Eldritch Palmers pied-à-terre in New York, een vorstelijk penthouse met vloeren van onyx, tafels vol Brancusi’s, de wanden behangen met Bacons.

Palmer zat in zijn eentje in de perskamer met de gordijnen dicht. De glanzende zwarte oogbol met zijn rand van felrood en omringd door vlammend wit keek hem vanaf een een meter tachtig breed beeldscherm aan. Dit vertrek werd, net als zijn huis in Dark Harbor en de cabine van zijn medische helikopter, continu op exact 16,666 graden Celsius gehouden.

Hij had naar buiten kunnen gaan. Het was tenslotte koel genoeg voor hem: hij had zich naar het dak kunnen laten brengen om de zonsverduistering te aanschouwen. Maar de technologie bracht het gebeuren dichterbij; niet de schaduw die het gevolg ervan was, maar het beeld van de zon, die ondergeschikt was aan de maan... dat was het voorspel voor de vernietiging. Hij zou niet lang in Manhattan blijven. Heel binnenkort zou New York City geen prettige plek meer zijn voor een bezoekje.

Hij belde een paar nummers, voerde enkele discrete gesprekken via zijn beveiligde lijn. Zijn lading was inderdaad volgens verwachting gearriveerd.

Met een glimlach stond hij uit zijn stoel op en liep langzaam maar in een rechte lijn op het enorme beeldscherm af, alsof het geen scherm was maar een portaal waar hij doorheen kon. Hij stak zijn hand uit en raakte het lcd-scherm aan, net boven de afbeelding van de naargeestige zwarte schijf. Vloeibare pixels kronkelden als bacteriën onder de rimpelige toppen van zijn vingers. Alsof hij erdoorheen reikte om het oog van de dood zelf aan te raken.

Deze zonsverduistering was een hemelse perversie, een schending van de natuurlijke orde der dingen. Een kille, dode steen die een brandende, levende ster van de troon stootte. Voor Eldritch Palmer was dit het bewijs dat alles kon... álles, ook de grofste verkrachting van de natuurwetten.

Van alle mensen die die dag naar de verduistering keken, persoonlijk of via televisieuitzendingen over de hele wereld, was hij misschien als enige op de hand van de maan.

Verkeerstoren JFK International Airport
in de uitkijkpost van de luchtverkeerstoren, ruim honderd meter boven de grond, zagen de aanwezigen het griezelige schemerlicht ver naar het westen hangen, voorbij het bereik van de enorme maanschaduw, voorbij de grens van de kernschaduw. De wat lichtere halfschaduw, beschenen door de schelle fotosfeer van de zon, had de hemel in de verte geel en oranje gekleurd, zoiets als de helende rand van een wond.

Deze muur van licht kwam op New York City af, waar het intussen exact vier minuten en dertig seconden donker was geweest.

‘Brillen op!’ kwam het bevel, en Jim Kent zette zijn bril op. Hij verheugde zich op de terugkeer van het zonlicht. Hij keek om zich heen, op zoek naar Eph – iedereen van de persconferentie was uitgenodigd om naar de uitkijkpost in de toren te komen, inclusief de gouverneur en de burgemeester. Toen hij hem niet zag, nam hij maar aan dat Eph teruggegaan was naar de onderhoudshangar.

Maar Eph werkte in deze gedwongen pauze gewoon door: hij had zodra de zon verdween een stoel gegrepen en zat nu een pakket bouwtekeningen door te nemen met dwarsdoorsneden en plattegronden van de Boeing 777.

Het einde van de totale verduistering
het einde ging vergezeld van een buitengewoon verschijnsel. Aan de westelijke rand van de maan verschenen felle speerpunten van licht, die zich samenbalden tot één enkele kraal van schel zonlicht, als een scheur in de duisternis, met het effect van een oogverblindend flonkerende diamant op de zilveren ring van de maan. Maar de prijs van die schoonheid was dat meer dan tweehonderdzeventig mensen in New York, waaronder drieënnegentig kinderen, blijvend blind werden doordat ze zonder veilige beschermbrillen naar het theatrale verschijnen van de zon hadden gekeken. En dat ondanks een uitgebreide voorlichtingscampagne ten behoeve van oogbescherming tijdens de verduistering. Het netvlies heeft geen pijnsensoren en de getroffenen hadden geen idee dat ze hun ogen aan het beschadigen waren; daar kwamen ze pas achter toen het te laat was.

De diamanten ring breidde zich langzaam uit en veranderde in een ring van juwelen, de zogeheten kralen van Baily, die samensmolten met de herboren boogvorm van de zon, die in wezen de maan, die tijdelijke indringer, wegduwde.

Op aarde keerden de grillige, bewegende schaduwvormen weer terug; ze flakkerden over de grond als feestelijke geestverschijningen die de overgang van de ene vorm van bestaan naar de andere inleidden.

Met onmetelijke opluchting werd de terugkeer van het daglicht op aarde begroet. Gejuich, omhelzingen, spontaan applaus. In de hele stad klonken autoclaxons en door de luidsprekers in het Yankee Stadion klonk een bandje met de stem van Kate Smith.

Anderhalf uur later was de maan volledig uit het pad van de zon verdwenen en was de verduistering voorbij. In één heel reëel opzicht was er niets gebeurd: in de hemel was niets veranderd of aangedaan, op aarde was niets veranderd, afgezien van die paar minuten schaduw op de late namiddag in het noordoosten van de Verenigde Staten. Ook in New York zelf gingen de mensen weer aan de slag alsof het vuurwerk voorbij was, en mensen die van huis gegaan waren richtten hun angst voor de verduisterde middagzon nu op het verkeer dat hen opwachtte. Een indrukwekkend astronomisch fenomeen had even een schaduw van ontzag en angst over de vijf verschillende delen van de stad gelegd. Maar dit was New York, en als het voorbij was, was er ook echt niets meer over.

ONTWAKEN

Onderhoudshangar Regis Air

Eph reed met een elektrisch wagentje terug naar de hangar en liet Jim achter in gezelschap van directeur Barnes. Zo kregen hij en Nora wat meer elleboogruimte.

De ziekenhuisschermen onder de vleugel van de 777 waren intussen weggeschoven, het zeil opgerold. Vanuit de voor- en achteringang hingen ladders en bij het achterste vrachtluik was een stel mensen aan het werk. Het toestel had de status van plaats-delict gekregen. Eph trof Nora aan, gehuld in een Tyvektrui en met rubberhandschoenen aan, haar haar opgebonden onder een papieren muts. Dit was de kleding waarin bewijsmateriaal werd verzameld, niet de outfit voor de bestrijding van biologisch gevaar.

‘Dat was verbijsterend, vond je ook niet?’ begroette ze hem.

‘Ja,’ antwoordde Eph. ‘Zoiets maak je maar eens in je leven mee.’

Op een tafeltje stond een thermoskan met koffie, maar Eph viste een bekertje melk uit de kom ijs waar het stond af te koelen, scheurde het open en goot het in zijn keelgat. Sinds hij niet meer dronk had Eph, als een peuter met kalkgebrek, een enorme behoefte aan volle melk.

‘Nog steeds niets te vinden,’ zei Nora. ‘De ntsb is bezig de spraakrecorder en de zwarte doos eruit te slopen. Ik heb geen idee waarom ze denken dat de zwarte dozen zullen werken als de hele rest is uitgevallen, maar ik moet zeggen dat ik bewondering heb voor hun optimisme. Tot nu toe zijn we exact nergens gekomen met al die technologie. We zijn intussen twintig uur bezig en we hebben nog geen flauw idee.’

Nora was de enige die hij ooit gekend had die beter en creatiever werkte mét emotie dan zonder. ‘Is er al iemand geweest om het vliegtuig uit te kammen sinds de lichamen verwijderd zijn?’

‘Volgens mij niet. Nog niet.’

Eph nam zijn plattegronden mee naar de verrijdbare trap en klom het vliegtuig in. De stoelen waren nu onbezet en de verlichting binnen was aan. Het enige verschil was dat Eph en Nora niet langer opgesloten waren in hun ruimtepakken. Ze beschikten nu over alle vijf hun zintuigen.

‘Ruik je dat?’ vroeg Eph.

Nora snuffelde even. ‘Wat is dat?’

‘Ammonia. Dat hoort bij de hele toestand.’

‘En... iets van fosfor of zo?’ Ze trok een vies gezicht. ‘Zijn ze daaraan bezweken?’

‘Nee. Er zijn geen sporen van gas gevonden. Maar...’ Hij keek om zich heen, op zoek naar iets wat ze niet konden vinden. ‘Nora, wil jij de uv-lampen even halen?’

Terwijl zij op zoek ging naar de lampen, liep Eph door de cabine en trok een voor een alle rolluikjes dicht, zoals ze de vorige avond hadden gezeten. Het werd donker in de cabine.

Nora kwam terug met twee uv-lichtstaven die blacklight gaven, van hetzelfde type dat in pretparken werd gebruikt, het type waarbij schone witte katoen zo spookachtig oplicht. Eph dacht terug aan het verjaarspartijtje toen Zack negen werd: ze waren naar een ‘kosmische’ bowlingbaan gegaan, en telkens als Zack lachte, lichtten zijn tanden fel wit op.

Ze deden de lichten aan en meteen veranderde de donkere cabine in een werveling van kleuren, een bonte mengeling van vlekken over de hele vloer en op de stoelen, met donkere omtrekken waar de passagiers hadden gezeten.

‘O, mijn god,’ zei Nora.

Tot aan het plafond zaten de spetters lichtgevende substantie.

‘Het is geen bloed,’ zei Eph, overdonderd door de aanblik. Het leek wel of hij naar een schilderij van Jackson Pollock stond te kijken. ‘Het is een of andere biologische materie.’

‘Wat het ook is, het zit overal. Alsof er iets ontploft is. Maar waar komt het vandaan?’

‘Hiervandaan. Waar wij staan.’ Hij knielde en bestudeerde de vloerbedekking, waar de geur sterker was. ‘Hier moeten we een monster van nemen om te testen.’

‘Vind je?’ vroeg Nora.

Hij kwam weer overeind, nog steeds verbijsterd. ‘Kijk hier eens.’ Hij liet haar een bladzijde zien uit de stapel plattegronden. Er stonden nooduitgangen voor de Boeing 777-serie op. ‘Zie je die gearceerde module voor in het toestel?’

Ze zag hem. ‘Het lijkt wel een trap.’

‘Helemaal achter in de cockpit.’

‘Wat betekent ofcra?’

Eph liep naar het keukentje vlak voor de cockpitdeur. Daar stond diezelfde afkorting op een wandpaneel.

‘Overhead Flight Crew Rest Area,’ antwoordde Eph. ‘Standaard op grote toestellen voor lange vluchten.’ Daar kon de bemanning slapen.

Nora keek hem aan. ‘Is daar iemand gaan kijken?’

‘Wij in elk geval niet,’ zei hij.

Hij stak zijn hand uit naar een deurhendel die in de wand verzonken zat en trok het paneel open. Achter een in drie delen scharnierende deur werd een smal wenteltrapje zichtbaar dat het donker in leidde.

‘O, shit,’ zei Nora.

Eph scheen met zijn uv-lamp omhoog. ‘Mag ik concluderen dat je liever hebt dat ik voorop ga?’

‘Wacht. Laten we er iemand bijhalen.’

‘Nee. Die weten niet waarnaar ze op zoek moeten.’

‘Wij dan wel?’

Eph negeerde haar opmerking en liep de nauwe wenteltrap op.

Daarboven lag een benauwd hokje met een laag plafond, zonder vensters. De uv-lichten waren beter geschikt voor forensisch onderzoek dan voor verlichting.

Binnen de eerste module zagen ze twee uitgeklapte stoelen naast elkaar, zo’n beetje van businessclassformaat. Daarachter twee opgeklapte bedden, ook naast elkaar, niet veel groter dan een kruipruimte. Bij het donkere licht was te zien dat beide modules leeg waren.

Maar ze zagen ook diezelfde kleurige massa die ze beneden hadden aangetroffen. Op de vloer, op de zittingen van de stoelen en op een van de bedden. Maar hier waren de sporen wat vager, alsof er iets doorheen gesleept was toen het spul, wat het ook was, nog nat was.

‘Wat...?’ begon Nora.

Ook hier hing die ammonialucht, met nog iets anders. Een sterke geur.

Ook Nora rook het. Ze hield de rug van haar hand tegen haar neus aan. ‘Wat is dat?’

Eph stond bijna dubbelgeklapt onder het lage plafond tussen de twee stoelen. Hij probeerde er een woord voor te vinden. ‘Het doet me denken aan aardwurmen,’ zei hij. ‘Die groeven wij vroeger op, toen we nog klein waren. Dan hakten we ze doormidden om te zien hoe beide helften afzonderlijk wegwriemelden. En dat rook naar aarde, naar de koude grond waar ze doorheen kropen.’

Eph liet zijn licht over de wanden en de vloer strijken en zocht de hele ruimte af. Net toen hij het wilde opgeven, zag hij iets achter Nora’s papieren overschoenen.

‘Nora, verroer je niet,’ zei hij.

Hij bukte zich opzij om beter naar de vloerbedekking achter haar te kunnen kijken. Nora stond als aan de grond genageld, alsof ze bijna op een landmijn trapte.

Tussen de patronen op de vloerbedekking lag een kluitje aarde. Niet meer dan een paar gram zand, een minieme hoeveelheid, diepzwart.

‘Is dat wat ik denk?’ vroeg Nora.

‘De kist,’ zei Eph.

==

Via de buitentrap daalden ze af naar dat deel van de hangar dat gereserveerd was voor lading, waar de maaltijdwagentjes op dat moment werden geopend voor inspectie. Eph en Nora keken naar de stapels bagage, de golftassen, de kajak.

De zwarthouten kist of kast was verdwenen. De plek waar die eerder had gelegen, aan de rand van het zeil, was leeg.

‘Iemand moet hem weggehaald hebben,’ zei Eph, zonder zijn blik af te wenden. Hij liep een paar passen en speurde de rest van de hangar af. ‘Echt ver kunnen ze er niet mee gekomen zijn.’

Met fonkelende blik reageerde Nora: ‘Ze zijn nog maar net begonnen met uitzoeken. Er is nog niets weggehaald.’

‘Nou, deze kist wel,’ merkte Eph op.

‘Het is hier beveiligd, Eph. En dat ding was, nou, zo’n beetje 2,5 bij 1,25 bij 1 meter? Met een gewicht van minstens honderd kilo. Daar heb je minstens vier man voor nodig.’

‘Precies. Dus is er iemand die weet waar hij is.’

Ze liepen naar de bewakingsbeambte bij de hangardeur, die het logboek bijhield. De jongeman keek op zijn lijst, waarop precies stond wie er binnengekomen en vertrokken waren, en hoe laat. ‘Hier staat niets,’ zei hij.

Eph voelde aan wat Nora wilde tegenwerpen en zei, voordat zij haar mond kon opendoen: ‘Hoe lang sta jij hier al, ik bedoel exact op deze plek?’

‘Sinds een uur of twaalf.’

‘Geen pauze gehad?’ informeerde Eph. ‘En tijdens de zonsverduistering dan?’

‘Toen heb ik daar gestaan.’ Hij wees naar een plek een paar meter van de deur. ‘Er is niemand naar binnen of naar buiten gegaan.’

Eph keek Nora aan.

‘Wat is hier in godsnaam aan de hand?’ vroeg Nora. Ze keek naar de bewakingsman. ‘Wie kan er verder nog een grote doodskist gezien hebben?’

Bij het woord ‘doodskist’ trok Eph zijn wenkbrauwen op. Hij keek de hangar in en richtte zijn blik op de beveiligingscamera’s aan het plafond.

‘Die daar,’ zei hij.

==

Eph, Nora en de bewakingsbeambte liepen de lange, stalen trap op naar het kantoor dat uitkeek over de onderhoudshangar. Op de grond waren monteurs bezig de neus van het toestel te verwijderen om de binnenkant te kunnen bekijken.

In de hangar draaiden continu vier camera’s: een bij de deur naar de kantoortrap, een gericht op de hangardeuren, een hoog tussen de balken – dat was de camera die Eph had aangewezen – en een in de ruimte waar ze momenteel stonden. De beelden van de vier camera’s waren te zien op een in vieren gedeeld scherm.

Eph vroeg aan de voorman: ‘Waarom hangt hier binnen een camera?’

De man haalde zijn schouders op. ‘Waarschijnlijk omdat we hier de kleine kas bewaren.’

Hij ging zitten op een gehavende bureaustoel met armleuningen die al herhaalde malen waren gerepareerd met isolatietape, en typte wat op het toetsenbord onder het gedeelde beeldscherm, zodat het beeld van de hoogste camera het hele scherm vulde. Hij draaide de opname terug. Het was een digitale camera, maar een paar jaar oud, en het beeld werd te zeer vervormd om tijdens het terugdraaien iets te kunnen zien.

Hij zette het beeld stil. Op het scherm lag de kist exact waar ze hem gezien hadden, aan de rand van de stapel uitgeladen bagage en cargo.

De bewaker knikte. ‘Oké. Dan nu maar eens kijken waarheen hij verdwenen is.’

De voorman drukte op een knop. De beelden schoven nu trager voorbij dan bij het terugspoelen, maar het ging nog steeds behoorlijk snel. Het licht in de hangar nam af tijdens de zonsverduistering en toen het weer licht werd, was de kist verdwenen.

‘Stop, stop,’ zei Eph. ‘Even achteruit.’

De voorman spoelde het beeld een eind terug en drukte weer op play. De tijdcode onder in het beeld liet zien dat de beelden nu trager dan voorheen voorbijkwamen.

Het werd schemerig in de hangar, en plotseling was de kist of kast verdwenen.

‘Wat is dat...?’ zei de voorman, en hij drukte op de pauzeknop.

‘Een heel klein eindje terug,’ zei Eph.

De voorman deed het, en liet de beelden toen op natuurlijke snelheid afspelen.

Het werd schemerig, maar de werklichten in de hangar brandden nog. De kist stond er. En plotseling was hij weg.

‘Wauw,’ zei de bewakingsbeambte.

De voorman zette het beeld stil. Ook hij snapte er niets van.

‘Er moet ergens een stuk overgeslagen zijn,’ zei Eph. ‘Er ontbreekt een stuk.’

‘Nee,’ antwoordde de voorman. ‘Dat kan niet. U hebt de klok zien meelopen.’

‘Spoel dan nog eens een eindje terug. Nog een stukje... daar... en nu afspelen.’

De voorman speelde de scène nogmaals af.

En weer verdween de kist.

‘Houdini,’ mompelde de voorman.

Eph keek naar Nora.

‘Hij kan toch niet zomaar verdwénen zijn,’ merkte de bewaker op. Hij wees naar de andere bagage, vlak bij de bewuste plek. ‘Verder is alles nog hetzelfde. Geen flikkering of niks.’

Eph zei: ‘Kunt u nog eens achteruitspoelen?’

Weer speelde de voorman de beelden af. Weer verdween de kist.

‘Wacht even,’ zei Eph. Hij had iets gezien. ‘Even terug nog... langzaam.’

De voorman voerde zijn verzoek uit en drukte op play.

‘Daar,’ wees Eph.

‘Jezus,’ riep de voorman, terwijl hij bijna uit zijn krakkemikkige stoel overeind sprong. ‘Ik zie het.’

‘Wát?’ vroegen Nora en de bewaker gelijktijdig.

De voorman ging er nu helemaal in op en spoelde het beeld een paar frames terug.

‘Daar komt hij...’ zei Eph om hem te helpen. ‘Daar komt hij...’ De voorman hield zijn hand boven het toetsenbord als een quizdeelnemer met zijn hand boven de knop. ‘... dáár.’

De kist was weg. Nora leunde naar het scherm over. ‘Wat?’

Eph wees naar de zijkant van het scherm. ‘Dáár.’

Uiterst rechts in beeld was nog net een zwarte veeg zichtbaar.

‘Daar schoot iets voor de camera langs,’ zei Eph.

‘Tussen de dakbalken?’ vroeg Nora. ‘Wat was dat dan, een vogel?’

‘Daar was het te groot voor,’ antwoordde Eph.

De bewaker bukte zich naar het beeldscherm en zei: ‘Een foutje. Een schaduw.’

‘Oké,’ zei Eph. ‘Een schaduw waarvan?’

De bewaker rechtte zijn rug. ‘Kun je de frames een voor een op het scherm zetten?”

De voorman probeerde het. De kist verdween van de vloer... bijna op hetzelfde moment dat die vage streep vlak onder het dak te zien was. ‘Meer kan ik niet doen met deze recorder.’

De bewaker tuurde naar het beeld. ‘Toeval,’ besloot hij. ‘Er is toch zeker niets dat zo snel beweegt?’

‘Kun je inzoomen?’ informeerde Eph.

De voorman rolde met zijn ogen. ‘Dit is geen dure apparatuur, hoor. Dit komt van Radio Shack.’

‘Dus hij is weg,’ zei Nora tegen Eph, omdat de andere twee niet konden helpen. ‘Maar waarom; en hoe?’

Eph legde even zijn hand in zijn nek. ‘Die aarde uit de kist... dat moet dezelfde aarde zijn die we net gevonden hebben. Dus dat betekent...’

Nora onderbrak hem: ‘Wordt dit een theorie dat er iemand vanuit het laadruim naar dat slaaphokje bij de cockpit is geklommen?’

Eph herinnerde zich het gevoel dat hij had gehad toen hij daar bij die twee dode piloten in de cockpit had gestaan, vlak voordat hij ontdekte dat Redfern nog in leven was. Het gevoel dat er iets of iemand in de buurt was. Heel dichtbij.

Hij nam Nora even apart. ‘En dat diegene een beetje van dat... van dat biologische spul in de passagierscabine mee naar binnen heeft genomen.’

Nora keek nogmaals naar het beeld van de zwarte veeg tegen de zoldering.

‘Volgens mij zat er iemand in dat hokje toen wij voor het eerst naar binnen gingen.’

‘Oké,’ zei ze, en ze deed haar best die gedachte te verwerken. ‘Maar... waar is diegene dan nu?’

‘Met die kist mee,’ antwoordde Eph.

Gus
gus slenterde langs de rij auto’s onder het lage plafond van de parkeergarage voor langparkeerders bij de luchthaven. Door het weergalmende krijsen van kaalgesleten banden over het asfalt van de uitritten klonk het er als in een gekkenhuis. Hij haalde de opgevouwen indexkaart uit de zak van zijn overhemd en controleerde voor de zekerheid nog eens het nummer van dat deel van de garage waar hij heen moest, genoteerd in iemand anders’ handschrift. Daarna keek hij om zich heen of er echt niemand in de buurt was.

Hij zag de bestelwagen staan, een sjofele, stoffige, witte Econoline zonder achterruiten, helemaal achter in de rij, half op een afgezette werkzone met afhangende pleisterkrullen en verbrokkelde steen waar een deel van de zoldering omlaag was komen zetten.

Hij pakte een smerig doekje uit zijn zak en voelde daarmee aan de hendel van het portier aan de bestuurderskant. Dat zat, zoals hem verteld was, niet op slot. Hij deed een stap achteruit en keek om zich heen in die afgelegen hoek van de garage, waar stilte heerste afgezien van het apengekrijs in de verte, en hij dacht: een val. Misschien zat er wel een camera in een van die andere auto’s en zaten ze hem in de gaten te houden. Net als bij van die politieseries, dat had hij wel eens gezien: dan hingen ze zo’n klein cameraatje in een vrachtwagen en zetten die ergens op straat, in Cleveland of zo, en dan gingen ze zitten kijken hoe baldadige jongeren en andere idioten dat ding kraakten voor een joyride of een rit naar de sloperij of zo. Het was al erg genoeg als je betrapt werd, maar om zo belazerd te worden, dat je op tv te kakken stond, dat was nog veel erger. Gus werd nog liever in zijn onderbroek neergeschoten dan dat hij voor gek werd gezet.

Maar hij had de vijftig dollar aangenomen die de vent hem voor de klus had gegeven. Dat was snel verdiend, en Gus had het geld nog bij zich, in de band van zijn gleufhoed gestoken, om te gebruiken als bewijsmateriaal mochten de zaken mislopen.

Vent stond in de winkel toen Gus een Sprite ging halen. Achter hem in de rij bij de kassa. Buiten, een eind verderop, hoorde Gus iemand achter zich aan komen en keek snel om. Diezelfde gozer, met zijn handen uitgestoken om te laten zien dat ze leeg waren. Wilde weten of Gus snel wat wilde verdienen.

Blank, keurig pak, hoorde niet in zo’n buurt thuis. Zo te zien geen politie, maar ook geen homo. Eerder een soort missionaris.

‘Een bestelwagen in de parkeergarage van de luchthaven. Je haalt hem op, je rijdt ermee naar Manhattan, je parkeert en je gaat ervandoor.

‘Een bestelwagen,’ zei Gus.

‘Een bestelwagen.’

‘Met wat erin?’

Vent had zijn hoofd geschud. Had hem een indexkaartje gegeven, dubbelgevouwen met vijf gloednieuwe briefjes van tien erin. ‘Een voorproefje.’

Gus pakte de briefjes uit de kaart alsof hij beleg uit een broodje viste. ‘Als jij van de politie bent, is dit een val.’

‘Hier staat op hoe laat je hem op moet halen. Niet te vroeg komen, niet te laat komen.’

Gus betastte de opgevouwen bankbiljetten alsof hij aan een fijn stofje voelde. Dat zag de gozer. Gozer zag ook, besefte Gus, de drie cirkeltjes die tussen duim en wijsvinger van Gus’ hand waren getatoeëerd. Gangsymbool voor dief, maar hoe kon die vent dat weten? Had hij hem daarom in de winkel al op de korrel genomen? Hem daarom uitgekozen?

‘Sleuteltjes en verdere instructies zitten in het dashboardkastje.’

De man liep weg.

‘Yo,’ riep Gus hem na. ‘Ik heb nog geen ja gezegd.’

Gus trok het portier open en wachtte even. Geen alarm. Hij klom naar binnen. Hij zag geen camera’s, maar dat was natuurlijk te verwachten. Achter de voorstoelen zat een metalen tussenschot zonder raam. Dat was achteraf aangebracht. Misschien zat die hele kar wel vol politie die hij nu ging rondrijden.

Maar de wagen voelde stil aan. Hij opende, weer met de lap om zijn vingers gewikkeld, het dashboardkastje. Voorzichtig, alsof er een duveltje uit een doosje tevoorschijn kon komen. De verlichting in het kastje ging aan. Daar lag de contactsleutel, met het kaartje dat hij nodig had om de garage uit te komen en een bruine envelop.

Hij keek in de envelop en het eerste wat hij zag was zijn betaling. Vijf nieuwe briefjes van honderd; hij was blij en boos tegelijk. Blij omdat het meer was dan hij verwacht had, boos omdat niemand een briefje van honderd voor hem zou willen wisselen, vooral niet in zijn eigen buurt. Zelfs een bank zou die dingen uitgebreid tegen het licht houden als ze werden aangeboden door een achttienjarige Mexicaan met een tatoeage.

Om de briefjes heen gevouwen zat nog een indexkaart met daarop het adres waar hij heen moest en de toegangscode voor een garage voor eenmalig gebruik.

Hij vergeleek de kaartjes. Zelfde handschrift.

Zijn bezorgdheid verdween en hij begon blij te worden. Gaaf! Hij mocht in deze bak rondrijden. Gus wist zó al drie verschillende adresjes in de Bronx waar hij die kar kon laten opknappen. En waar hij er binnen de kortste keren achter kon komen wat voor smokkelwaar hij in de achterbak had.

Het laatste item in de bruine envelop was een kleinere envelop, op briefformaat. Hij haalde er een paar vel papier uit, vouwde die open... en vanuit zijn rug schoot een hete vlam naar zijn schouders en nek.

augustin elizalde, stond boven aan het eerste blad. Het was Gus’ strafblad, het hele verhaal tot aan de veroordeling wegens doodslag en het feit dat hij op zijn achttiende verjaardag, nog maar drie korte weken geleden, was vrijgekomen.

Het tweede vel was een kopie van zijn rijbewijs met daaronder het rijbewijs van zijn moeder, met hetzelfde adres aan East 115th Street. Daar weer onder een fotootje van de voordeur van hun flat bij Taft Houses.

Wel twee minuten bleef hij naar dat papier zitten kijken. Zijn gedachten flitsten heen en weer van die gozer met zijn missionarissensmoel en wat die allemaal wist, en zijn madre hier, en wat voor ellende hij zich nu weer op de hals gehaald had.

Gus had het niet zo op dreigementen. Vooral niet als ze zijn madre betroffen: hij had haar al meer dan genoeg aangedaan.

De derde pagina bevatte een tekst in blokletters, met hetzelfde handschrift als de indexkaarten. geen tussenstops, stond er.

==

Gus zat aan het raam bij Insurgentes gebakken eieren met een plens Tabasco te eten, met één oog op de witte bestelwagen die dubbelgeparkeerd stond op Queens Boulevard. Ontbijt was Gus’ favoriete maaltijd van de dag en sinds hij weer op vrije voeten was had hij vrijwel driemaal daags ontbeten. Ditmaal had hij een speciale bestelling geplaatst, omdat hij daar nu geld voor had: bacon extra knapperig, toast met zwarte randjes.

Ze konden hem wat met hun geen tussenstops. Dit hele gedoe stond Gus niet aan, zeker niet nu ook zijn madre erbij gehaald was. Hij zat naar de wagen te kijken, peinsde over de diverse mogelijkheden en wachtte of er iets gebeuren zou. Hielden ze hem in de gaten? Zo ja, waar zaten ze dan? En als zij hem konden zien, waarom brachten ze die wagen dan niet zelf weg? Wat voor shit had hij zich nu weer op de hals gehaald?

Wat zat er in die laadruimte?

Een stel cabrones begon bij de voorkant van de wagen rond te snuffelen. Met het hoofd tussen de schouders gedoken gingen ze ervandoor toen Gus naar buiten kwam, zijn flanellen overhemd, van boven dichtgeknoopt, achter hem aan fladderend op de vroege avondbries, de tatoeages op zijn blote onderarmen als een soort felgekleurde mouwen van gevangeniszwart met rode accenten. Het logo van de Latin Sultans vanuit Spanish Harlem in noordoostelijke richting naar de Bronx verhuisd, en naar het zuiden helemaal tot in Queens. Ze waren niet met velen, maar hun macht strekte ver. Een Latin Sultan legde je geen strobreed in de weg, tenzij je met de hele bende oorlog wilde.

Hij reed de boulevard op in de richting van Manhattan en keek intussen uit of hij gevolgd werd. De bestelbus rammelde over de gaten in de weg en hoewel hij zijn oren spitste, hoorde hij achterin niets verschuiven. Toch drukte er iets op de vering, dat was te merken.

Hij kreeg dorst en stopte weer, ditmaal bij een supermarktje, om twee blikjes Tecate te halen. Een van de rood-met-gouden blikjes ramde hij in de bekerhouder en daarna ging hij weer op weg. Aan de overkant van de rivier doemden nu de gebouwen van de stad op, met daarachter de zon. Het begon al schemerig te worden. Hij dacht aan zijn broer, thuis, Crispin, die ellendige junk, die net was komen opdraven toen Gus zijn best deed om het hun moeder naar de zin te maken. Die lamlul lag het spul in zijn aderen uit te zweten op de bank en Gus had zin om hem een roestig mes tussen zijn ribben te steken. Het enige wat hij mee naar huis bracht, was zijn verslaving. Zijn oudere broer was een levend lijk, een zombie, maar zijn moeder zette hem natuurlijk niet de deur uit. Ze liet hem rondhangen en deed alsof ze niet wist dat hij smack gebruikte in haar badkamer, dat hij er binnen de kortste keren weer vandoor zou zijn, met medeneming van haar spullen.

Gus moest een deel van zijn dinero sucio opzij leggen voor zijn madre. Om haar te geven als Crispin weg was. Hij moest nog een deel in de band van zijn hoed steken en daar voor haar laten zitten. Haar blij maken. Eens een keer iets goed doen.

Vlak voor de tunnel pakte Gus zijn telefoon. ‘Felix, man. Kom me ophalen.’

‘Waar zit je, bro?’

‘Ik ben op weg naar Battery Park.’

‘Battery Park? Dat is een eind, Gusto.’

‘Kom dan naar Ninth, dan is het niet ver meer. We gaan uit. Feesten. Dat geld dat je nog van me kreeg? Ik heb vandaag wat verdiend. Breng een jasje of zo mee dat ik aan kan, en een paar schoenen. Dan kunnen we een club in.’

‘Hallo, zeg... verder nog iets?’

‘Haal je vingers uit de concha van je zuster en kom naar me toe, comprende?’

Hij reed de tunnel uit, Manhattan in, en sloeg af naar het zuiden. Church Street in, ten zuiden van Canal, en daar begon hij op de straatnaambordjes te letten. Het adres was een gebouw met een loft, de voorgevel in de steigers, de ramen dichtgeplakt met bouwvergunningen. Er stonden echter geen wagens van bouwbedrijven. Het was een rustige woonstraat. De garage werkte zoals op het briefje stond, en toen hij de toegangscode had ingetoetst ging er een stalen deur omhoog waar de bestelwagen net onderdoor paste. Daarachter lag een steile afrit naar de ondergrondse garage.

Gus parkeerde en bleef even zitten luisteren. Het was een haveloze, slecht verlichte ruimte, die er in zijn ogen uitzag als een prima hinderlaag. Het opgeworpen stof wervelde in het schemerlicht dat door de open deur viel. Zijn eerste impuls was er haastig vandoor te gaan, maar hij moest zeker weten dat hij niet genaaid werd. Hij wachtte tot de garagedeur met een dreun dichtviel.

Gus vouwde de papieren en de envelop uit het dashboardkastje op en stak ze in zijn zak. Hij nam de laatste slok bier en kneep het blikje samen. Toen stapte hij uit. Hij bleef even staan delibereren, en toen veegde hij met zijn smerige lapje het stuur, de knoppen van de radio en de hendel van het dashboardkastje af, de binnen- en buitenhendels van het portier en verder alles waarvan hij dacht dat hij het misschien had aangeraakt.

Hij keek om zich heen in de garage. Het enige licht kwam nu binnen tussen de schoepen van een ventilator door; stof dreef als mist door de vage stralen. Gus veegde de knop van het contact af en liep naar de zij- en achterdeur van het bestelbusje. Hij voelde even aan de hendels, gewoon voor de zekerheid. Alles zat op slot.

Hij dacht even na, maar toen kreeg zijn nieuwsgierigheid de overhand. Hij stak de sleutel in het slot.

De contactsleutel paste niet op de sloten. Ergens was hij opgelucht.

Terroristen, dacht hij. Misschien ben ik nu zelf ook een terrorist. Omdat ik rondrijd met een bus vol explosieven.

Hij kon de bestelwagen natuurlijk de garage uit rijden. Neerzetten bij het dichtstbijzijnde politiebureau met een briefje onder de ruitenwisser. Dan konden ze daar kijken of het iets was.

Maar die fuckers hadden zijn adres. Het adres van zijn madre. Wie zat daarachter?

Hij werd boos en een hete vlam van schaamte schoot langs zijn rug omhoog. Hij ramde met zijn vuist tegen de zijkant van de witte bestelwagen uit pure woede over de hele toestand. Er klonk een bevredigende dreun, die de stilte verbrak. Op dat moment gaf hij het op, smeet het sleuteltje op de zitting en ramde met zijn elleboog het portier dicht. Weer een bevredigende klap.

Maar na die tweede dreun werd het niet meteen weer stil. Hij hoorde iets. Althans, hij dacht dat hij iets hoorde: iets binnen in de wagen. Terwijl het laatste daglicht moeizaam door de spleten van de ventilator door kroop, liep Gus naar de gesloten laaddeuren van de bus en ging met zijn oor bijna tegen het metaal aan staan luisteren.

Daar klonk iets. Bijna als het gerommel van een lege maag. Diezelfde holle, kolkende honger. Er bewoog iets.

Wat dondert het ook, besloot hij, en hij deed een stap achteruit. Ik heb het gedaan. zolang de bom maar niet afgaat onder 110th Street kan het mij geen fuck schelen.

Bij een doffe maar onmiskenbare dreun in de bestelwagen deed Gus geschrokken nog een pas achteruit. De papieren zak met daarin zijn tweede cerveza glipte onder zijn arm vandaan en het blikje barstte open op de vloer en sproeide bier in het rond.

Toen het blikje uitgesproeid was en alleen nog zachtjes naborrelde, bukte Gus zich om het op te rapen. Maar plotseling, gehurkt met zijn hand aan de doorweekte papieren zak, verstarde hij.

De bestelwagen hing heel ietsjes scheef op zijn onderstel. De vering knarste even.

Binnenin bewoog of verschoof iets.

Gus kwam overeind, liet het kapotte blikje op de grond liggen en liep achterwaarts weg, met zijn schoenen over het beton schrapend. Een paar stappen verderop vermande hij zich en dwong zich te ontspannen. Wat hij in zulke situaties altijd deed, was zich voorstellen dat iemand hem zijn zelfbeheersing zag verliezen. Hij draaide zich om en liep rustig naar de gesloten garagedeur.

De vering piepte opnieuw en hij aarzelde even, maar bleef niet staan.

Hij kwam bij het zwarte paneel met de rode schakelaar naast de deur. Hij sloeg erop met de muis van zijn hand, maar er gebeurde niets.

Hij sloeg er nog tweemaal op, eerst langzaam en ontspannen, toen hard en snel, maar de springveer van de hendel zat vast alsof hij in geen tijden gebruikt was.

Weer kraakte de bestelwagen, maar Gus stond zichzelf niet toe om te kijken.

De garagedeur was gemaakt van glad staal, zonder handgrepen. Niets om aan te trekken. Hij schopte er een keer tegen, en het gevaarte ratelde amper.

Weer een dreun van binnen de bestelwagen, bijna als antwoord op zijn eigen trap, gevolgd door een hevig knersen. Gus rende terug naar de schakelaar. Als een razende begon hij erop te beuken, tot er plotseling iets begon te ratelen. De motor klikte aan en de ketting kwam in beweging.

De deur begon van de grond los te komen.

Nog voordat de deur goed en wel halverwege was, stond Gus al buiten. Als een krab krabbelde hij zijwaarts de stoep op, en daar bleef hij even staan hijgen. Hij draaide zich om en bleef staan wachten. Hij zag de deur opengaan, even blijven hangen en weer dicht zakken. Hij wachtte tot hij zeker wist dat de deur goed dichtzat en dat er niets naar buiten kwam.

Toen keek hij om zich heen, schudde de zenuwen van zich af en voelde aan zijn hoed. Met snelle, schuldige passen liep hij de straat uit, de hoek om. Hij moest zorgen dat hij bij die bestelbus weg kwam. Hij stak over naar Vesey Street en bleef staan voor de afzettingen van de bouwput die ooit het World Trade Center was geweest. Alles was nu opgegraven, een gapend gat tussen de kronkelende straten van Lower Manhattan met kranen en cementmolens die de plek weer moesten opbouwen.

Gus schudde de verkillende herinnering van zich af. Hij klapte zijn telefoon open bij zijn oor.

‘Felix, waar zit je, amigo?’

‘Op Ninth, op weg downtown. Wat is er?’

‘Niks. Als je maar maakt dat je hierheen komt. Ik heb iets gedaan wat ik hoognodig moet vergeten.’

Isolatieafdeling, medisch centrum Jamaica Hospital
razend kwam eph aan bij het medisch centrum van Jamaica Hospital. ‘Hoe bedoel je, weg?’

‘Dokter Goodweather,’ antwoordde de directrice, ‘we konden ze onmogelijk verplichten hier te blijven.’

‘Ik zei toch dat u een bewaker moest neerzetten om die slijmjurk van een advocaat van Bolivar buiten de deur te houden.’

‘Dat hebben we gedaan. Een politieman. Maar die keek naar het gerechtelijk bevel en zei dat we daar niets tegen konden ondernemen. En het was ook niet de jurist van de popster. Het was mevrouw Luss, die is ook jurist. Haar firma. Ze hebben mij volledig gepasseerd en zijn naar de raad van bestuur gegaan.

‘Waarom heb ik daar dan niets van gehoord?’

‘We hebben geprobeerd u te bellen. We hebben uw contactpersoon gebeld.’

Als gestoken draaide Eph zich om. Naast Nora stond Jim Kent, met een schuldbewust gezicht. Hij pakte zijn telefoon en bekeek de lijst met gemiste oproepen. ‘Ik zie niets...’ Met verontschuldigende blik keek hij op. ‘Misschien kwam het door die zonnevlekken van de verduistering, of zoiets. Ik heb die telefoontjes nooit gekregen.’

‘Ik heb uw voicemail ontvangen,’ zei de directrice.

Hij keek nogmaals. ‘Wacht even... misschien heb ik er toch een paar gemist.’ Hij keek naar Eph. ‘Het was ook zo’n gekkenhuis, Eph – ik vrees dat ik hier iets heb laten liggen.’

Ephs woede verslapte. Het was niets voor Jim om fouten te maken, zeker niet op zo’n kritiek moment. Eph keek naar zijn collega, en zijn woede maakte langzaam plaats voor diepe teleurstelling. ‘Daarmee zijn mijn vier beste kansen om deze toestand op te lossen verkeken.’

‘Geen vier,’ zei de directrice achter hem. ‘Drie.’

Eph draaide zich naar haar om. ‘Wat bedoelt u?’

==

Op de isoleerafdeling zat Doyle Redfern op de rand van zijn bed, omgeven door plastic gordijnen. Hij zag er doodmoe uit; zijn bleke armen lagen op een kussen in zijn schoot. De verpleegkundige zei dat hij niets had willen eten, dat hij klaagde over een stijf gevoel in zijn keel en misselijkheid, en dat hij niet eens een paar slokjes water had gewild. Zijn vochthuishouding werd op peil gehouden middels een infuus in zijn arm.

Eph en Nora kwamen bij hem staan, met maskers voor en handschoenen aan, maar zonder volledige bescherming.

‘De vakbond wil me hier weg hebben,’ zei Redfern. ‘Het beleid van onze maatschappij is “Het is altijd een fout van de piloot.” Het ligt nooit aan de maatschappij zelf, aan te drukke schema’s, aan besparingen op onderhoud. Deze ramp gaat gezagvoerder Moldes zijn kop kosten, wat er ook gebeurt. En mij misschien ook. Maar... er voelt iets niet goed. Vanbinnen. Ik voel me niet mezelf.’

Eph zei: ‘Uw medewerking is van vitaal belang. Ik kan u niet genoeg bedanken dat u hier gebleven bent. En ik beloof u dat we er alles aan zullen doen om u weer gezond te krijgen.’

Redfern knikte, en Eph zag dat hij inderdaad een stijve nek had. Hij voelde aan de onderrand van Redferns kaak en betastte de lymfklieren, die behoorlijk opgezet waren. De piloot had zonder enige twijfel iets onder de leden. Iets wat te maken had met de doden aan boord, of gewoon iets wat hij in de loop van zijn reis had opgelopen?

Redfern zei: ‘Het toestel was nog zo nieuw, een schitterende kist. Ik snap gewoon niet dat alles zo volledig kon uitvallen. Dat moet wel sabotage zijn.’

‘We hebben het zuurstofmengsel en de watertanks onderzocht, en daar was niets mee aan de hand. Niets wat erop wees waarom er doden gevallen konden zijn of waarom het hele vliegtuig ermee ophield.’ Eph masseerde de oksels van de piloot en trof daar nog meer kleine zwellingen aan. ‘En u herinnert zich nog steeds niets van de landing?’

‘Niets. Ik word er helemaal gek van.’

‘Kunt u een reden bedenken waarom de deur van de cockpit van het slot zou zijn?’

‘Nee. Dat gaat dwars tegen de voorschriften in.’

‘Bent u tijdens de vlucht in de slaapcabine voor de bemanning geweest?’ vroeg Nora.

‘In het slaaphok?’ zei Redfern. ‘Ja. Daar heb ik boven de Atlantische Oceaan even liggen pitten.’

‘Weet u nog of u de leuningen van de stoelen achterover geklapt hebt?’

‘Die waren al neergeklapt. Als je daar wilt gaan liggen, heb je beenruimte nodig. Hoezo?’

‘Hebt u verder niets ongewoons gezien?’ wilde Eph weten.

‘Daarboven? Nee, niets. Wat valt daar te zien?’

Eph deed een stap achteruit. ‘Weet u iets over een grote kist, die in de laadruimte was geplaatst?’

Redfern schudde zijn hoofd en probeerde te begrijpen waar Eph naartoe wilde. ‘Geen idee. Maar het klinkt alsof u iets in gedachten hebt.’

‘Niet echt. Het is voor ons een even groot raadsel als voor u.’ Eph sloeg zijn armen over elkaar. Nora had haar uv-licht aangeknipt en speurde er Redferns armen mee af. ‘En daarom is het zo belangrijk dat u uw hulp hebt toegezegd. Ik wil alle mogelijke onderzoeken uitvoeren.’

Redfern keek naar het blauwe licht dat over zijn vel streek. ‘Als u denkt dat u kunt uitvissen wat er gebeurd is, dan ben ik met alle plezier uw proefkonijn.’

Eph knikte waarderend.

‘Hoe bent u aan dit litteken gekomen?’ vroeg Nora.

‘Wat voor litteken?’

Ze keek naar zijn hals. Hij kantelde zijn hoofd achterover zodat ze de fijne lijn kon aanraken die diepblauw oplichtte onder haar uv. ‘Het lijkt wel een chirurgische snede.’

Redfern tastte zelf. ‘Ik voel niets.’

En inderdaad, toen ze de lamp uitknipte was de lijn vrijwel onzichtbaar. Ze zette hem weer aan zodat Eph de streep kon bekijken. Die was zowat een centimeter breed en een paar millimeter dik. Het zag ernaar uit dat het een vers litteken was.

‘We maken vanavond een scan. Met mri krijgen we dit wel duidelijk.’

Redfern knikte, en Nora zette haar lichtstaaf weer uit. ‘Weet u... er is nog wel één ding.’ Redfern aarzelde, en het zelfvertrouwen dat hij als piloot normaal uitstraalde, wankelde even. ‘Ik herinner me wel iets, maar daar hebben jullie waarschijnlijk niet veel aan...’

Eph haalde even, bijna onmerkbaar, zijn schouders op. ‘Momenteel kunnen we alles gebruiken wat u ons vertellen kunt.’

‘Nou, toen ik het bewustzijn verloor... toen droomde ik ergens van... een droom van heel lang geleden...’ De gezagvoerder keek bijna beschaamd om zich heen en begon toen op gedempte toon: ‘Als klein jongetje... sliep ik in een enorm bed bij mijn grootmoeder thuis. En iedere nacht, om twaalf uur, als de kerkklokken middernacht sloegen, dan zag ik iets van achter een grote, oude kist vandaan komen. Iedere nacht, keer op keer – dan stak hij zijn zwarte hoofd en zijn lange armen en graatmagere schouders om de hoek heen... en kéék naar me...’

‘Kéék naar u?’ vroeg Eph.

‘Hij had een hoekige mond met dunne, zwarte lippen... en dan keek hij naar me met... met zo’n grijns.’

Eph en Nora waren sprakeloos: niet alleen de intieme bekentenis zelf, maar ook de dromerige toon van het verhaal kwamen geheel onverwacht.

‘En dan zette ik het op een schreeuwen en deed mijn grootmoeder het licht aan en mocht ik bij haar in bed. Dat ging zo een jaar lang. Meneer Bloedzuiger, noemde ik hem. Want die huid van hem... die zwarte huid, die deed me altijd denken aan de volgezogen bloedzuigers die we in een beekje niet ver daarvandaan vonden. Ik werd naar een kinderpsychiater gestuurd en die onderzocht me, praatte met me en noemde het een wakende nachtmerrie. Hij gaf me allerhande redenen om niet in meneer Bloedzuiger te geloven, maar... elke nacht kwam hij terug. Elke nacht stopte ik mijn hoofd onder mijn kussen, verstopte ik me voor hem... maar dat had geen zin. Ik wist dat hij er was, in de kamer...’ Redfern grimaste even. ‘Een paar jaar later verhuisden we. Mijn grootmoeder verkocht de kist en ik heb hem nooit meer gezien. Er ook nooit meer van gedroomd.’

Eph had oplettend staan luisteren. ‘Excuus, meneer Redfern, maar... wat heeft dit te maken met...?’

‘Daar kom ik nu aan,’ antwoordde Redfern. ‘Het enige wat ik me herinner tussen de afdaling en het moment waarop ik hier wakker werd, is dat hij er weer was. In mijn dromen. Ik zag hem weer, die meneer Bloedzuiger... en hij grijnsde.’

INTERLUDIUM II
HET BRANDENDE GAT
zijn nachtmerries waren altijd gelijk: abraham, oud of jong, naakt op zijn knieën voor het gigantische gat in de grond, de lichamen in de diepte brandend terwijl een naziofficier langs de rij geknielde gevangenen liep en hen één voor één in het achterhoofd schoot. Het brandende gat lag achter de ziekenboeg in vernietigingskamp Treblinka. Gevangenen die te oud of te ziek waren om te werken, werden meegenomen, door de witgeschilderde kazerne met het rode kruis heen, en verdwenen het gat in. Als jonge jongen had Abraham daar heel wat mensen zien sterven, maar zelf was hij er maar één keer dichtbij geweest.

Hij probeerde niet op te vallen, deed zwijgend zijn werk en hield zich afzijdig. Iedere ochtend prikte hij zich in zijn vinger en smeerde een druppel bloed op beide wangen om er bij het appèl zo gezond mogelijk uit te zien.

Het gat zag hij voor het eerst toen hij een plank in de ziekenboeg moest repareren. Op zijn zestiende was Abraham Setrakian een gele vlek, een ambachtsman. Hij dong niet naar iemands gunsten, hij was niemands lievelingetje, hij was niets meer dan een slaaf met een zeker talent voor timmerwerk, een talent dat in een doodskamp gelijkstond aan een talent voor leven. Hij had enige waarde voor de nazi-Hauptmann die hem genadeloos gebruikte, zonder onderbreking en zonder einde. Hij plaatste prikkeldraadomheiningen, hij bouwde een bibliotheek, hij repareerde de spoorlijn. Voor Kerstmis 1942 maakte hij een stel pijpen met schitterend houtsnijwerk voor de Oekraïense kapitein van de bewaking.

Dankzij zijn handen bleef Abraham uit de buurt van het gat. Bij zonsondergang zag hij de gloed die eruit opsteeg en soms rook hij vanuit zijn werkplaats de stank van vlees en benzine vermengd met zaagsel. Naarmate de angst zijn hart meer en meer in haar greep kreeg, begon het gat zich daar te nestelen.

Tot op de dag van vandaag voelde Setrakian die angst, telkens wanneer hij ergens bang voor was, of hij nu een donkere straat overstak of ’s avonds zijn winkel dichtdeed of als hij wakker schrok uit zijn nachtmerries: telkens weer herleefden de flarden van die herinnering. Hijzelf geknield, naakt, biddend. In zijn dromen voelde hij de loop van het wapen tegen zijn nek drukken.

Vernietigingskampen dienden slechts één doel: de dood. Treblinka was vermomd als treinstation, met reisposters en treinschema’s aan de muur; tussen het prikkeldraad zaten groene takken gestoken. Hij kwam er in september 1942 aan en deed niet anders dan werken. ‘Hij verdiende zijn adem,’ zoals hij zelf zei. Hij was een rustig type, jong maar goed opgevoed, vol wijsheid en mededogen. Hij hielp zo veel gevangenen als hij kon en bad in stilte aan één stuk door. Ondanks de gruweldaden die hij dagelijks zag gebeuren, geloofde hij dat God over alle mensen waakte.

Maar op een winteravond zag Abraham de duivel; in de ogen van een dood ding. En begreep hij dat de wereld anders in elkaar steekt dan hij altijd gedacht had.

Het was na middernacht, en het was doodstil in het kamp. Zo stil had Setrakian het nog nooit meegemaakt. Het fluisteren van het bos was stilgevallen en de koude lucht trof hem tot op het merg. Hij ging voorzichtig verliggen op zijn brits en keek nietsziend naar de duisternis om hem heen. En toen hoorde hij het...

Tik-tik-tik.

Precies zoals zijn bubbeh had gezegd... het klonk precies zoals ze gezegd had... en om de een of andere reden maakte dat het nog griezeliger...

Zijn adem stokte en in zijn hart voelde hij het brandende gat. In een hoek van de barak kwam de duisternis in beweging. Een wezen, een boomlange, magere gestalte maakte zich los uit de inktzwarte diepte en gleed over zijn slapende kameraden heen.

Tik-tik-tik.

Sardu. Of iets wat Sardu ooit geweest was. De huid was verschrompeld en zwart en viel samen met de plooien van zijn donkere, loshangende mantel. Het had nog het meest weg van een bewegende inktvlek. Het ding bewoog zich moeiteloos, een gewichtloos fantoom dat over de vloer streek. De klauwachtige teennagels schraapten zacht over het hout.

Maar... dat kon niet. De wereld was echt – het kwaad was ook echt, en het omringde hem vierentwintig uur per etmaal... maar dit kón niet echt zijn. Dit was een bubbeh meiseh... Een bubbeh...

Tik-tik-tik...

Binnen enkele seconden had het lang-dode ding de brits tegenover Setrakian bereikt. Nu rook Abraham het ook: dor blad en aarde en schimmel. Hij zag vage omtrekken van het zwarte gezicht dat opdook uit de gebundelde duisternis van het lichaam... het wezen leunde voorover, snuffelde aan de nek van Zadawski, een jonge Pool, een harde werker. Het wezen was even lang als de barak hoog was, zijn kop stak boven de balken aan de zoldering uit, en het ademde hard en hol, opgewonden, hongerig. Het dreef verder naar de volgende brits, waar zijn gezicht kort, heel even maar, afgetekend stond in het licht van een venster.

De donkere huid werd doorschijnend, als een plakje droog vlees tegen het licht gehouden. De huid was helemaal droog en mat, afgezien van de ogen: twee glanzende bollen die bij tijden licht leken te geven, bijna als gloeiende kooltjes in de haard, die opgloeiden als je erover blies. De droge lippen trokken weg en daarachter was vlekkerig tandvlees te zien, met twee rijen kleine, gele tanden, onmogelijk scherp.

Het wezen bleef staan boven de frêle gestalte van Ladizlav Zajak, een oude man uit Grodno, die nog niet lang in het kamp was en aan tb leed. Setrakian had Zajak vanaf diens aankomst geholpen, had hem getoond hoe alles werkte en had hem behoed voor inspectie. Zijn ziekte alleen al was voldoende reden om hem meteen te executeren, maar Setrakian beweerde dat hij Zajak als assistent nodig had en hield hem op kritieke momenten uit de buurt van ss-opzichters en Oekraïense bewakers. Maar nu was Zajak op. Zijn longen waren het aan het begeven en, belangrijker, hij was de wil om te leven kwijt. Hij was zich aan het afsluiten, hij sprak nog maar zelden en liep continu onhoorbaar te huilen. Hij vormde langzamerhand een gevaar voor Setrakian zelf, maar Abrahams smeekbeden haalden niets meer uit. Setrakian wist dat hij lag te huiveren van de onderdrukte hoestbuien en hoorde hem de hele nacht stil liggen huilen.

Maar nu stond het wezen Zajak op te nemen, hoog boven hem uit torenend. De stokkende ademhaling van de oude man leek hem plezier te doen. Als een engel des doods spreidde het zijn duisternis over het broze skelet van de man heen, en hongerig klokte het met zijn keel.

Wat er toen gebeurde... kon Setrakian niet zien. Er klonk wel geluid, maar zijn oren weigerden het te horen. Het enorme, grijnzende ding bukte zich over het hoofd en de hals van de oude man heen. Iets in zijn houding deed denken aan... aan voedertijd in de dierentuin. Even trok en schokte Zajaks oude lichaam krampachtig, maar vreemd genoeg werd hij geen moment wakker.

Hij werd nooit meer wakker.

Setrakian propte zijn hand in zijn mond om het niet uit te schreeuwen. Het wezen ging onverstoorbaar verder met zich voeden. Het bleef uitgebreid stilstaan bij de zieken en de zwakken. Tegen het eind van de nacht lagen er drie doden in de zaal, en had het wezen een blos op de wangen: de huid was nog even donker, maar deed soepeler aan.

Setrakian zag het wezen oplossen in de duisternis tot het weg was. Voorzichtig stond hij op en liep naar de lijken toe. Hij inspecteerde ze bij het vage licht van de dageraad, maar zag geen enkele wond, afgezien van een sneetje in de hals. Een bijna onzichtbaar klein wondje. Als hij die gruwel niet met eigen ogen gezien had...

Plotseling drong het tot hem door. Dat wezen. Dat zou terugkomen – en wel heel binnenkort. Dit kamp was een uitstekende voedingsbodem en het zou zich te goed doen aan de onopgemerkten, de vergetenen, de onbelangrijken. Het zou zich met hen voeden. Ze zouden aan hem ten prooi vallen. Allemaal.

Tenzij er iemand opstond om het wezen tegen te houden.

Iemand.

Hij.

BEWEGING

Economy

Overlevende Ansel Barbour zat met zijn vrouw Ann-Marie en hun twee kinderen, de achtjarige Benjy en Haily van vijf, op een blauwe chintz bank in de serre van hun ruime woning in Flatbush, New York. Zelfs Pap en Gertie deden mee, de twee enorme sint-bernards die voor de gelegenheid binnen mochten en die zo blij waren dat hij weer thuis was, hun levensgrote poten op zijn knieën, hun koppen dankbaar tegen zijn borst gevlijd.

Ansel had op 39c gezeten, aan het gangpad, en was op weg naar huis na een door zijn werkgever betaalde cursus databasebeveiliging in Potsdam, ten zuidwesten van Berlijn. Hij was computerprogrammeur en begon net aan een contract van vier maanden voor een winkelketen in New Jersey, waar elektronische diefstal had plaatsgevonden van miljoenen creditcardnummers van klanten. Hij was nog nooit in het buitenland geweest en hij had zijn gezin vreselijk gemist. Het was een conferentie van vier dagen geweest, waarin ook vrije tijd en excursies waren gepland, maar Ansel was het hotel niet uit geweest en had liever op zijn hotelkamer via de webcam met zijn kinderen zitten chatten en met onbekenden via het internet zitten kaarten.

Zijn vrouw, Ann-Marie, had een beschermd leventje geleid en was zo bijgelovig als wat; het tragische einde van vlucht 753 bevestigde haar levensgrote angst voor luchtreizen en voor nieuwe ervaringen in het algemeen. Ze had geen rijbewijs. Ze leefde in de ban van tientallen bijna neurotisch-dwangmatige routines; zo raakte ze alle spiegels in huis eindeloos aan en maakte ze dan weer schoon, en daarmee wist ze ongeluk consequent af te wenden. Haar ouders waren bij een auto-ongeluk omgekomen toen zij vier was, zelf had ze het ongeluk overleefd, en ze was opgegroeid bij een ongehuwde tante die een week voor haar bruiloft met Ansel was overleden. De geboorte van haar kinderen had haar in een nog dieper isolement geduwd en had haar angsten uitvergroot tot op het punt waarop ze soms dagenlang haar huis niet verliet en iedere interactie met de buitenwereld aan Ansel overliet.

Het nieuws van het lamgelegde toestel had haar op haar knieën gebracht. Het feit dat Ansel vervolgens nog in leven bleek, had haar in een extase gebracht die ze alleen in religieuze termen kon omschrijven; het was een gevoel van bevrijding dat de absolute noodzaak van haar eindeloos herhaalde, levensreddende routines bevestigde en van een heilig aureool voorzag.

Ansel zelf was intens opgelucht dat hij weer thuis was. Zowel Ben als Haily probeerden boven op hem te klimmen, maar hij moest hun enthousiasme temperen vanwege de pijn in zijn nek, die maar niet weg wilde. Een strak gevoel; zijn spieren voelden aan als touwen die pijnlijk strak opgewikkeld waren. Het was het ergst in zijn keel, maar het straalde uit langs het kaakgewricht naar zijn oren. Als je een touw strak twijnt, wordt het korter, en zo voelden zijn spieren aan. Hij rekte zijn nek even uit in de hoop op chiropractische verlichting:

Krak... krak-krak... pop...

Hij klapte bijna dubbel van de pijn. Het werd er alleen maar erger op.

Later die dag kwam Ann-Marie de keuken binnen op het moment dat hij haar voordeelverpakking ibuprofen in het kastje boven het fornuis terugzette. Hij kiepte er zes tegelijk naar binnen, de aanbevolen dagelijkse dosis, maar kon ze amper doorslikken.

Haar blijde gezicht betrok. ‘Wat is er?’

‘Niets,’ zei hij, maar hij zag geen kans zijn hoofd te schudden. Hij kon haar maar beter niet ongerust maken. ‘Gewoon stijf na die lange vlucht. Mijn hoofd zal wel scheef gehangen hebben, neem ik aan.’

Ze bleef op de drempel met haar vingers staan frunniken. ‘Misschien had je in het ziekenhuis moeten blijven.’

‘En hoe had jij je dan gered?’ riposteerde hij meteen, onvriendelijker dan hij gewild had.

Krak... krak-krak... pop...

‘Maar stel... stel dat je terug moet? En als ze je daar dan hóúden?’

Het was een uitputtingsslag om haar maar steeds te moeten geruststellen terwijl hij zelf bang was. ‘Ik kan geen dag werk missen. Je weet dat we krap bij kas zitten.’

Ze moesten rondkomen van één inkomen, terwijl heel Amerika was ingesteld op dubbele inkomens. En Ansel kon geen tweede baantje aannemen, want wie moest er dan boodschappen doen?

‘Ik zou... ik zou het niet redden zonder jou. Dat weet je,’ zei ze. Haar ziekte werd nooit besproken. Althans, ze hadden het er niet over dat het een ziekte wás. ‘Ik kan niet zonder je. Wíj kunnen niet zonder jou.’

Ansels schouderknik was eerder een buiging, een beweging vanuit de taille in plaats van de nek. ‘Mijn god, al die anderen. Ik moet er niet aan denken.’ Hij dacht aan zijn reisgenoten tijdens de lange vlucht. Het gezin met drie grote kinderen, twee rijen voor hem. Het oudere stel aan de overkant van het gangpad, dat het grootste deel van de vlucht had zitten slapen, hun witte hoofden samen op één reiskussen. De geblondeerde stewardess die cola-light op zijn schoot had gemorst. ‘Waarom ik, vraag ik me af. Ik leef nog; is daar een reden voor?’

‘Daar is inderdaad een reden voor,’ zei ze, haar handen plat tegen haar borst gedrukt. ‘Dat ben ik.’

Later die avond nam Ansel de honden weer mee naar buiten, naar hun schuur in de achtertuin. Die tuin was de voornaamste reden waarom ze dit huis gekocht hadden: speelruimte genoeg voor de kinderen en de honden. Ansel had Pap en Gertie al voordat hij Ann-Marie leerde kennen, en ze was even verliefd geworden op de honden als op hem. En de honden waren dol op haar, dat leed geen twijfel. Net als Ansel, en net als de kinderen. Hoewel Benjy, de oudste, af en toe moeilijk begon te doen over haar eigenaardigheden. Vooral als die problemen opleverden met zijn dagindeling als achtjarige: baseballtraining en speelafspraken. Ansel voelde nu al dat Ann-Marie enige afstand van hem aan het nemen was. Maar Pap en Gertie zouden nooit aan haar twijfelen, zolang ze ze maar bleef overvoeren. Hij maakte zich zorgen om de kinderen als die zouden opgroeien, zorgen dat ze hun moeder te jong zouden ontgroeien en dat ze nooit echt zouden begrijpen waarom zij meer van de honden leek te houden dan van hen.

In de schuur was een metalen hekpaal in de houten vloerplanken geslagen, met twee kettingen eraan vast. Een paar maanden geleden was Gertie ervandoor gegaan, en was teruggekomen met striemen over haar rug en achterpoten: iemand had haar afgeranseld. Dus legden ze de honden tegenwoordig ’s nachts aan de ketting, voor hun eigen veiligheid. Langzaam, zodat zijn hoofd niet op zijn nek bewoog en hij er zo min mogelijk last van had, zette Ansel de bakken met voer en water neer en streek met zijn hand over de vacht op hun enorme koppen terwijl ze stonden te eten. Zo voelde hij dat ze er echt waren, besefte hij dankbaar hoe belangrijk ze voor hem waren aan het eind van deze wel heel bijzondere dag. Hij haakte de kettingen vast, ging naar buiten en trok de deur achter zich dicht. Even bleef hij vanuit de tuin naar het huis staan kijken en probeerde zich de wereld voor te stellen als hij er niet meer was. Ansel had zijn kinderen vandaag zien huilen, en hij had met hen mee gehuild. Zijn gezin had hem boven alles nodig.

Plotseling ging er een stekende pijn door zijn nek. Geschokt greep hij de hoek van de hondenschuur om niet te vallen, en zo bleef hij even verstard, dubbelgeklapt van de pijn, huiverend staan wachten tot het ergste voorbij was. Eindelijk ging het over, maar in één oor bleef hij een zeeschelpachtig gebulder horen. Hij tastte voorzichtig met zijn vingers naar zijn nek, die te pijnlijk was om aanraking te kunnen velen. Hij probeerde zijn hals te rekken, om zijn beweeglijkheid te vergroten. Hij kantelde zijn hoofd zo ver mogelijk naar achteren, naar de nachtelijke hemel. Daar schoven vliegtuiglichtjes voorbij, fonkelden sterren.

Ik leef nog, dacht hij. Het ergste is voorbij. Dit gaat ook zo over.

Die nacht had hij een nachtmerrie. Zijn kinderen werden in huis achternagezeten door een of ander gruwelijk, wild dier, maar toen Ansel hen wilde komen redden, zag hij dat hij monsterklauwen had in plaats van handen. Badend in het zweet werd hij wakker, en snel stapte hij uit bed – om meteen weer een pijnaanval te krijgen.

Krak.

Zijn oren, kaak en hals zaten als aaneengesmeed met diezelfde, strakke pijn, zodat hij haast niet slikken kon.

Krak-krak.

De pijn van die eenvoudige strottenhoofdbeweging was bijna verlammend.

En die dorst! Nog nooit had hij zo’n dorst gehad – een behoefte die niet te stillen was.

Toen de pijnaanval voorbij was, liep hij de hal door, de donkere keuken in. Hij opende de koelkast en schonk een groot glas limonade in, en nog een, en nog een... tot hij binnen de kortste keren de hele kan aan zijn mond zette. Maar zijn dorst was niet te lessen. En waarom zweette hij zo?

De vlekken op zijn pyjamajasje hadden een sterke geur, vaag muskusachtig, en het zweet had een bruingele tint. Wat was het hier heet...

Toen hij de kan terugzette in de koelkast, zag hij een kom waarin vlees lag te marineren. Hij zag de kronkelende sliertjes bloed traag tussen de olie en azijn door slingeren en hij begon te watertanden. Niet bij het vooruitzicht van dat vlees op de grill, maar bij het idee er zijn tanden in te zetten: zijn tanden daarin te laten wegzinken, eraan te sleuren en het leeg te slurpen. Bij het idee dat bloed op te drinken.

Pop.

Hij liep de gang in en keek even naar de kinderen. Benjy lag opgerold onder zijn Scooby-Doodekbed; Haily lag zachtjes te snurken met haar arm buiten bed bungelend, reikend naar de plaatjesboeken op de grond. Bij die aanblik zag hij kans zijn schouders te ontspannen en iets op adem te komen. Hij liep de tuin weer in om af te koelen. De nachtlucht streek kil over het opgedroogde zweet op zijn huid. Nu hij thuis was, voelde hij, nu hij met zijn gezin herenigd was, kon niets hem meer deren. Zij zouden hem helpen. Zij zouden hem in leven houden.

Kantoor van de pathologisch-anatomische dienst, Manhattan
op de kleding van de patholoog-anatoom die Eph en Nora stond op te wachten was geen spatje bloed te zien. Dat was op zich al een vreemde aanblik. Normaal gesproken gutste het langs hun waterdichte jassen en zaten hun plastic mouwen er tot aan de elleboog onder. Maar vandaag niet. De patholoog-anatoom liep erbij als een gynaecoloog in Beverly Hills.

Hij stelde zich voor als Gossett Bennett; hij had een bruine huid en donkerbruine ogen, en een vastberaden gezicht achter een plastic spatscherm. ‘We zijn net bezig,’ vertelde hij met een gebaar naar de tafels. Het was altijd een herrie in de autopsiekamer. Waar een operatiekamer steriel en stil is, is het mortuarium precies het tegenovergestelde: een rumoerige ruimte met de hectiek van jankende zagen, stromend water en artsen die staan te dicteren. ‘We hebben er acht onder het mes uit uw vliegtuig.’

Op acht tafels van kil, roestvrij staal met goten eromheen lagen de lichamen. De slachtoffers verkeerden in diverse stadia van autopsie, twee ervan lagen al volledig open, de borstholte leeggemaakt en de verwijderde organen in een open plastic zak op hun benen gelegd, waar een patholoog op een snijplank monsters stond te nemen als een kannibaal die een bordje menselijke sashimi klaarmaakt. De gewonde nekken waren allemaal onderzocht, de tong naar buiten getrokken, de gezichten halverwege weggeklapt als rubber maskers zodat de schedel blootlag, opengezaagd met een cirkelzaag. Momenteel was iemand bezig bij een van de slachtoffers de hersenen los te snijden van de aanhechting met het ruggenmerg, zodat ze in formaline konden worden gelegd om uit te harden: de laatste stap van de autopsie. Een assistent stond te wachten met een berg vulmateriaal en een grote, kromme naald waaraan al een zware, met was omgeven draad bungelde om de leeggehaalde schedel op te vullen.

Van de ene tafel naar de andere werd een doodgewone snoeischaar met lange handvatten doorgegeven; daar stond een andere assistent op een metalen krukje over een lijk met opengezaagde borstkas heen gebogen. Nu begon hij de ribben een voor een door te knippen, zodat uiteindelijk de complete ribbenkast met het sternum kon worden weggetild. Er hing een geur van parmezaanse kaas, methaan en rotte eieren.

‘Na uw telefoontje heb ik speciale aandacht besteed aan de hals,’ zei Bennett. ‘Alle lichamen die we tot nu toe hebben gezien, vertonen diezelfde wond waarover u het had. Maar geen litteken. Een open wond, een keurige, rechte snede zoals je ze maar zelden ziet.’

Hij liet hun een vrouwenlichaam zien waaraan ze nog niet begonnen waren, klaargelegd op een tafel. Een metalen blok onder haar nek kantelde haar hoofd achterover, welfde haar borstkas, strekte haar hals. Eph liet zijn vingers tastend over de hals van de vrouw glijden.

Hij zag de vage lijn, smal als een papiersnede, en duwde de wond voorzichtig open. Het schokte hem hoe netjes de wond was gemaakt, en hoe diep hij kennelijk was. Hij liet de huid los en de wond sloot zich traag, als een slaperig ooglid of een timide glimlach.

‘Wat kan hier de oorzaak van zijn?’ vroeg hij.

‘Niets natuurlijks, niet dat ik weet,’ antwoordde Bennett. ‘Kijk eens naar die precisie, het lijkt wel een scalpel. Bijna tot op de millimeter uitgerekend, zowel qua richting als qua lengte. Maar toch... de randen zijn afgerond, dat wil zeggen, bijna organisch.’

‘Hoe diep?’ informeerde Nora.

‘Recht naar binnen, door de wand van de halsslagader heen, maar niet verder. Hij gaat aan de andere kant niet naar buiten en de ader is verder niet beschadigd.’

‘Wat? Bij allemaal?’ vroeg Nora ademloos.

‘Bij alle gevallen die ik tot nu toe gezien heb. Ieder lichaam heeft deze verwonding. Hoewel me die misschien niet eens opgevallen zou zijn als u me er niet op gewezen had. Zeker gezien alle andere toestanden met deze lichamen.’

‘Wat dan?’

‘Daarop komen we zo. Al deze wonden zitten in de hals, ofwel voor, ofwel opzij. Afgezien van één vrouw die de wond op haar borst had, hoog boven het hart. Bij een man moesten we een tijd zoeken, maar uiteindelijk vonden we hem hoog aan de binnenkant van het dijbeen, bij de dijbeenslagader. Bij allemaal zijn huid en spier doorboord, en allemaal eindigen ze precies in een groot bloedvat.’

‘Een naald?’ opperde Eph.

‘Maar dan veel dunner. Ik... ik moet de zaak verder onderzoeken, we zijn nog maar pas begonnen. En er zijn heel wat andere griezelige toestanden gaande. Dit hier zal u niet ontgaan zijn, neem ik aan?’ Bennett ging hen voor naar de deur van een inloopkoeling, groter dan een dubbele garage. Daar stonden een stuk of vijftig brancards, de meeste met een lijkzak erop die tot aan de borstkas van het lijk was opengeritst. Een paar waren er helemaal open, de lichamen naakt: die waren al gewogen, gemeten en gefotografeerd, klaar voor de autopsietafel. Ook lagen er een stuk of acht lijken die niets te maken hadden met vlucht 753, op kale brancards zonder lijkzak, voorzien van standaard gele labels.

Ontbinding wordt vertraagd door koeling, net zoals groente en fruit in de koeling langer houdbaar zijn en vleeswaren in de koelkast niet bederven. Maar de lichamen uit het vliegtuig hadden geen enkele verandering ondergaan. Het was intussen zesendertig uur geleden, en ze lagen er nog even fris bij als toen Eph voor het eerst aan boord was gegaan. In tegenstelling tot de lijken met de gele teenlabels, die opgezwollen waren en uit alle lichaamsopeningen lekten, het vlees donkergroen verkleurd en de huid leerachtig door verdamping.

‘Dit is een stel behoorlijk goedogende doden,’ zei Bennett.

Eph voelde een koude rilling over zijn rug strijken die niets te maken had met de temperatuur in de koeling. Met Nora liep hij naar binnen, bekeek drie rijen lijken. De lichamen zagen er... niet echt gezond uit, want ze waren gekrompen en zagen er bloedeloos bleek uit, maar leken niet lang dood. Ze vertoonden het karakteristieke doodsmasker, maar het leek wel of ze net overleden waren, nog geen halfuur geleden.

Achter Bennett aan liepen ze de autopsiezaal weer in, naar hetzelfde vrouwelijke lijk toe – een vrouw van voor in de veertig, zonder bijzondere kenmerken afgezien van een tien jaar oud litteken van een keizersnede, onder haar bikinilijn. Ze werd momenteel voorbereid op de sectie. Maar in plaats van een scalpel pakte Bennett een instrument dat in het mortuarium zelden wordt gebruikt. Een stethoscoop.

‘Dit was me eerder opgevallen,’ zei hij, terwijl hij Eph de stethoscoop voorhield. Eph stopte de dopjes in zijn oren en Bennett gaf de andere aanwezigen een seintje dat ze even moesten ophouden om hem stilte te geven. Een van de assistenten draaide de waterkraan dicht.

Bennett legde het akoestische deel van de stethoscoop op de borstkas van het lijk, vlak onder het sternum. Eph luisterde angstig, bang voor wat hij te horen zou krijgen. Maar hij hoorde niets. Hij keek op naar Bennett, die met een neutraal gezicht stond te wachten. Eph sloot zijn ogen en concentreerde zich.

Zwak. Heel zwak. Een wriemelend geluid, bijna alsof er iets door modder aan het kruipen was. Een traag geluid, zo gekmakend zacht dat hij niet eens echt zeker wist of het geen inbeelding was.

Hij gaf de stethoscoop aan Nora, zodat die kon luisteren.

‘Maden?’ vroeg ze, toen ze haar rug rechtte.

Bennett schudde zijn hoofd. ‘Er is geen enkele sprake van infestatie, wat deels het gebrek aan bederf verklaart. Maar er zijn wel enkele andere intrigerende afwijkingen...’

Bennett gebaarde dat de anderen weer aan het werk konden en koos uit een bak instrumenten een scalpel nummer 6. Maar in plaats van de borstkas open te snijden met de gebruikelijke y-vormige incisie pakte hij een glazen pot met een brede opening van de kast en hield die onder de linkerhand van het lijk. Hij haalde het lemmet abrupt onder de pols door en sneed die open als een sinaasappelschil.

Een bleke, ondoorzichtige vloeistof spoot naar buiten, stroomde over zijn handschoen en heup heen om daarna geleidelijk vanuit de pols ruisend in de glazen pot te landen. Aanvankelijk liep de stroom snel, maar nog voordat er een half glas uit gelopen was, kwam ze tot stilstand: door gebrek aan stuwkracht, want het hart klopte niet meer. Bennett bracht de arm omlaag om de laatste druppels af te tappen.

Ephs geschokte reactie bij het zien van die brute snede maakte al snel plaats voor verbazing bij de aanblik van de stroom. Dit kon geen bloed zijn. Bloed stroomt omlaag en stolt na de dood. Dat kun je niet als motorolie aftappen.

En het wordt ook niet wit. Bennett legde de arm van het lijk weer naast het lichaam en hield de pot omhoog zodat Eph hem kon zien.

Luitenant... de lijken... die zijn...

‘Eerst dacht ik dat de eiwitten zich misschien aan het scheiden waren, zoals olie op water drijft,’ zei Bennett. ‘Maar dat is het ook niet.’

De vloeistof was romig wit, bijna alsof er zure melk in de bloedsomloop was gebracht.

Luitenant... o, jezus...

Eph kon zijn ogen niet geloven.

‘Hebben ze dat allemaal?’ wilde Nora weten.

Bennett knikte. ‘Geen druppel bloed meer te bekennen. Helemaal leeggebloed.’

Eph keek naar de witte vloeistof in de glazen beker en bij de gedachte aan volle melk draaide zijn maag bijna om.

‘Nog een paar zaken,’ zei Bennett. ‘De lichaamstemperatuur is verhoogd. Op de een of andere manier genereren de lijken nog steeds warmte. Bovendien hebben we donkere vlekken gevonden op enkele organen. Geen lijkvlekken, eerder iets als... als kneuzingen.’

Bennett zette de pot met vaag glanzend witte vloeistof op het aanrecht en riep een assistent. Die bracht een ondoorzichtige kunststof beker mee, van het type waarin je afhaalsoep meekrijgt. Ze haalde het deksel eraf en Bennett stak zijn hand naar binnen en viste een orgaan op, dat hij als een bescheiden rollade, vers van de slager, op een snijplank legde. Het was een nog niet opengesneden mensenhart. Hij wees met een gehandschoende vinger naar waar de aansluiting met de aderen had gezeten. ‘Zie je die kleppen? Het lijkt wel of ze opengegroeid zijn. Maar zo hebben ze nooit kunnen werken. Niet als ze open en dicht moesten om bloed rond te pompen. Dus dit kan niet aangeboren zijn.’

Eph stond versteld. Dit was een dodelijke afwijking, een levensgevaarlijke hartbeschadiging. Zoals iedere anatoom weet, zien mensen er vanbinnen precies zo verschillend uit als vanbuiten, maar geen menselijk wezen kon ooit de kinderjaren overleefd hebben met zo’n hart.

Nora vroeg: ‘Hebt u misschien het medisch dossier van deze patiënt? Iets waarin we dit kunnen opzoeken?’

‘Nog niets. Dat zal wel morgenochtend worden. Maar het vertraagt de hele zaak aanzienlijk. Aanzienlijk. Ik houd er dadelijk mee op, we gaan vannacht niet verder, zodat ik er morgen mensen bij kan halen. Ik wil álles uitzoeken. Tot de kleinste details. Zoals... dit hier.’

Bennett ging hen voor naar een volledig opengesneden lichaam, dat van een volwassen man met normaal postuur. Zijn hals lag helemaal open, zodat het strottenhoofd en de luchtpijp zichtbaar waren, met de stemplooien of stembanden net zichtbaar boven de strot.

Bennett vroeg: ‘Ziet u de plicae vestibulares?’

De plicae oftewel vestibulaire plooien worden ook wel ‘valse stembanden’ genoemd; het zijn dikke slijmvliezen die boven de echte stembanden zitten en maar één functie hebben: de stembanden te beschermen. Ze bezitten een ware anatomische afwijking: ze kunnen zichzelf volledig regenereren, ook nadat ze operatief zijn verwijderd.

Eph en Nora leunden over het lijk heen om beter zicht te hebben. Beiden zagen ze een groeisel op de plooien zitten, een rozig, vlezig uitsteeksel. Niet met het onderliggende weefsel vergroeid of onregelmatig van vorm als een tumor, maar met de vorm van de keel mee groeiend tot onder de tong. Een nieuw, zo te zien spontaan gegenereerd orgaan in het zachte deel van de onderkaak.

==

*

==

Buiten schrobden ze hun handen en armen grondiger dan normaal. Beiden waren ze tot op het merg geschokt door wat ze in het mortuarium hadden gezien.

Eph was de eerste die sprak. ‘Ik vraag me af wanneer het allemaal op zijn plek zal vallen.’ Hij droogde zijn handen volledig af en voelde de frisse lucht op zijn blote handen. Daarna tastte hij naar zijn eigen nek en hals, over zijn keel, min of meer waar hij de incisies had gezien. ‘Een rechte, diepe steekwond in de hals. En een virus dat enerzijds ontbinding van het lijk vertraagt, terwijl het anderzijds zorgt voor spontane weefselgroei nadat de dood is ingetreden?’

‘Dit is volledig nieuw,’ zei Nora.

‘Of... iets heel, heel ouds.’

==

Ze liepen de leveranciersingang uit, naar Ephs illegaal geparkeerde Explorer met het bordje spoed – bloedbestelling voor de voorruit. De laatste paar warmgetinte banen daglicht waren uit de hemel aan het wegtrekken. ‘We moeten naar de andere mortuaria,’ zei Nora. ‘Kijken of ze daar dezelfde afwijkingen hebben gevonden.’

Ephs mobiele telefoon klonk. Een tekstbericht van Zack:

==
waar zit je??? z

==

‘Shit,’ zei Eph. ‘De hoorzitting... helemaal vergeten...’

‘Nú?’ vroeg Nora, voor ze zich inhield. ‘Oké. Ga jij maar. Dan zie ik je straks na...’

‘Nee, ik bel wel even. Komt goed.’ Hij keek met een verscheurd gevoel om zich heen. ‘We moeten nog eens bij die piloot gaan kijken. Waarom is de wond bij hem gesloten, maar bij de anderen niet? We moeten de pathologie begrijpen.’

‘En de andere overlevenden.’

Eph fronste zijn voorhoofd bij de herinnering dat die ervandoor waren. ‘Niets voor Jim om zo te blunderen.’

Nora sprong voor Jim op de bres: ‘Als ze ziek worden, komen ze vanzelf terug.’

‘Ja, maar dan is het misschien al te laat. Voor henzelf, en voor ons.’

‘Hoe bedoel je, voor ons?’

‘Te laat om dit grondig uit te zoeken. Er moet ergens een antwoord zijn, een verklaring. Er moet een reden voor zijn. Er gebeurt hier iets onmogelijks, en we moeten er achter zien te komen waarom, zodat we het kunnen tegenhouden.’

Op de stoep bij de hoofdingang aan 1st Street stonden cameraploegen voor een liveverslag vanuit het kantoor van de pathologisch-anatomische dienst. Daardoor was een menigte toeschouwers aangelokt, en de nervositeit was al vóór de hoek tastbaar. Er hing een boel onzekerheid in de lucht.

Maar één toeschouwer maakte zich uit de massa los, een man die Eph op de heenweg ook al was opgevallen. Een oude man met helderwit haar en een wandelstok die te lang voor hem was en die hij vastgreep als een staf, onder de hoge, zilveren knop. Als een theaterversie van Mozes, alleen was hij onberispelijk gekleed, formeel en ouderwets, met een lichte zwarte overjas over een gabardine pak heen en een gouden horlogeketting over zijn vest gedrapeerd. En – eigenaardig in combinatie met die verder zo keurige kledij – grijze wollen handschoenen waar de vingertoppen afgeknipt waren.

‘Dokter Goodweather?’

De oude man kende zijn naam. Eph keek hem aan en vroeg: ‘Ken ik u?’

De man sprak met een accent, iets Slavisch misschien. ‘Ik heb u op tv gezien. Ik wist dat u hierheen zou komen.’

‘Hebt u hier op me staan wachten?’

‘Ik moet u iets zeggen, dokter. Iets heel belangrijks. Van vitaal belang, zelfs.’

Eph was even afgeleid door de aanblik van de knop boven aan de lange wandelstok van de oude man: een zilveren wolfskop. ‘Ehm, nu even niet... belt u maar naar kantoor, dan kunt u een afspraak maken...’ Hij liep weg en begon snel een nummer op zijn mobiele telefoon in te toetsen.

De oude man leek angstig, een geagiteerd iemand die zijn best deed om kalm te spreken. Hij zette zijn beste wellevende glimlach op en keek ook Nora aan terwijl hij zich voorstelde. ‘Abraham Setrakian is mijn naam. Wat u waarschijnlijk niets zegt.’ Hij gebaarde met zijn wandelstok naar het mortuarium. ‘U hebt ze daar zien liggen. De slachtoffers uit het vliegtuig.’

‘Weet u daar iets van?’ vroeg Nora.

‘Inderdaad,’ antwoordde hij, met een dankbare glimlach naar haar. Setrakian wierp nog een blik op het mortuarium, als iemand die zo lang heeft moeten wachten voor hij iets mocht zeggen dat hij nu niet goed weet waar te beginnen. ‘Ze waren waarschijnlijk niet erg veranderd, neem ik aan?’

Eph zette zijn mobiele telefoon uit voordat het toestel aan de andere kant was overgegaan. de woorden van de oude man waren een echo van zijn eigen angsten. ‘Hoezo niet veranderd?’ wilde hij weten.

‘De doden. De lichamen nog niet ontbonden.’

Eerder bezorgd dan geïntrigeerd informeerde Eph: ‘Is dat het verhaal dat hier buiten de ronde doet?’

‘Mij hoeft niemand iets te vertellen, dokter. Ik wéét.’

‘U “weet”,’ herhaalde Eph.

‘Wat dan?’ vroeg Nora. ‘Wat weet u verder nog?’

De oude man schraapte zijn keel. ‘Hebt u een... doodskist gevonden?’

Eph voelde Nora bijna opstijgen van de stoep. ‘Wat zegt u?’ vroeg hij.

‘Een doodskist. Als u die nog hebt, dan hebt u hem ook.’

‘Wie bedoelt u?’ vroeg Nora.

‘Vernietig die kist. Meteen. Niet behouden voor onderzoek. Die kist moet u zo snel mogelijk vernietigen.’

Nora schudde haar hoofd. ‘Hij is verdwenen,’ zei ze. ‘We weten niet waar hij gebleven is.’

Setrakian slikte zijn bittere teleurstelling weg. ‘Daar was ik al bang voor.’

‘Waarom moet hij vernietigd worden?’ vroeg Nora.

Eph onderbrak haar en zei tegen Nora: ‘Als dit soort verhalen naar buiten komt, ontstaat er paniek.’ Hij keek de oude man aan. ‘Wie bent u? En hoe komt u aan deze verhalen?’

‘Ik ben pandbaas. En ik kom nergens aan. Dit soort dingen wéét ik.’

‘Die weet u?’ herhaalde Nora. ‘Hoe dan?’

‘Ik smeek u.’ Hij richtte zich nu tot Nora, die ontvankelijker leek voor zijn verhaal. ‘Wat ik u nu ga vertellen, doe ik niet zomaar. Ik vertel u dit uit pure wanhoop en volledig oprecht. Die lijken daarbinnen?’ Hij wees naar het mortuarium. ‘Die moeten voor het donker wordt vernietigd worden. Ik meen het.’

‘Vernietigd?’ vroeg Nora, voor het eerst met een negatieve reactie. ‘Waarom?’

‘Ik adviseer verbranding. Crematie. Snel en veilig.’

‘Dat is hem,’ klonk een stem vanuit de zijingang, en er kwam een medewerker van het mortuarium op hen af, op de voet gevolgd door een politieman in uniform. Op Setrakian af.

De oude man negeerde het tweetal en sprak haastig: ‘Ik smeek u. Het is al bijna te laat.’

‘Daar is hij,’ zei de mortuariummedewerker, en hij liep naar hen toe om Setrakian aan te wijzen. ‘Dat is hem.’

De agent, vriendelijk en ongeïnteresseerd, zei tegen Setrakian: ‘Meneer?’

Setrakian negeerde hem en richtte zich nog wanhopiger tot Nora en Eph. ‘Er is een verbond geschonden. Een eeuwenoud, heilig pact. Door iemand die geen mens meer is maar een gruweling. Een rondwandelende, verslindende gruweling.’

‘Meneer,’ herhaalde de politieman. ‘Mag ik u even spreken?’

Setrakian stak zijn hand uit en greep Ephs vuist om zijn aandacht te trekken. ‘Hij is hier, hier in de Nieuwe Wereld, in deze stad, hier en nu. Vannacht. Begrijpt u me? Iemand moet hem tegenhouden.’

De met wol beklede vingers van de man waren kromgegroeid, net klauwen. Eph trok zich los, niet echt ruw maar energiek genoeg om de man een zet achteruit te geven. Zijn wandelstok trof de agent tegen de schouder, bijna in het gezicht; en plotseling veranderde diens desinteresse in woede.

‘Oké, zo is het genoeg,’ zei hij, en hij wrong de wandelstok uit Setrakians hand en pakte de arm van de oude man. ‘Meekomen.’

‘U moet hem hier tegenhouden,’ vervolgde de oude man, terwijl hij weggeleid werd.

Nora keerde zich naar de medewerker om. ‘Wat is hier aan de hand? Wat doet u?’

De beambte keek naar de badges die aan koordjes om hun nek bungelden, met de rode letters cdc erop, voordat hij antwoord gaf. ‘Daarstraks probeerde hij binnen te komen, hij zei dat hij familie was. Hij wilde per se de lijken bekijken.’ De man keek Setrakian na terwijl die werd afgevoerd. ‘Een of andere griezel.’

De oude man bleef soebatten. ‘Ultraviolet licht,’ riep hij over zijn schouder. ‘Bekijk de lijken onder uv-licht...’

Eph verstarde. Had de oude man dat echt gezegd?

‘Dan ziet u dat ik gelijk heb,’ schreeuwde de oude man, terwijl hij op de achterbank van een patrouillewagen werd gemanoeuvreerd. ‘Vernietigen. Nu. Voor het te laat is...’

Eph zag dat het portier voor zijn neus werd dichtgeslagen en dat de agent achter het stuur plaatsnam. De auto reed weg.

Extra bagage
ephs telefoontje kwam veertig minuten na de vijftig minuten durende sessie met Kelly en Zack bij dr. Inga Kempner, de door het hof aangewezen gezinstherapeut. Het deed hem goed niet in haar kantoor in een oud gebouw in Astoria te hoeven zitten, de plek waar de uiteindelijke voogdijkwesties werden besloten.

Via de speakerphone van de psychologe bepleitte Eph zijn zaak. ‘Ik kan het uitleggen – ik zit al het hele weekend in uitzonderlijke omstandigheden. Dat dode vliegtuig op Kennedy. Daar was niets aan te doen.’

Dr. Kempner zei: ‘Dit is niet voor het eerst dat u niet op een afspraak komt.’

‘Waar is Zack?’ vroeg hij.

‘In de wachtkamer,’ antwoordde dr. Kempner.

Ze had zonder op hem te wachten met Kelly gepraat. De zaak was al beklonken. Het was voorbij eer het begonnen was.

‘Luister, dr. Kempner. Mijn enige verzoek is, de afspraak te verzetten zodat...’

‘Dr. Goodweather, ik vrees dat...’

‘Nee, wacht even, ehm... wacht.’ Hij kwam meteen ter zake. ‘Luister. Ben ik de perfecte vader? Nee, dat ben ik niet, dat geef ik onmiddellijk toe. Eerlijk, vindt u ook niet? Ik weet niet eens of ik wel een “perfecte” vader wil zijn, en een of ander melkmuiltje de wereld wil insturen dat geen enkel verschil zal maken in het grote geheel. Wat ik wel weet, is dat ik het zo goed mogelijk wil doen. Want dat verdient Zack. En dat is momenteel mijn enige doel.’

‘Hoewel u de schijn beslist tegen hebt,’ merkte dr. Kempner op.

Eph stak zijn middelvinger op naar zijn telefoon. Nora stond maar een meter van hem vandaan. Hij voelde zich boos, maar tegelijkertijd kwetsbaar.

‘Luister,’ zei Eph, en met uiterste inspanning bewaarde hij zijn zelfbeheersing. ‘Ik weet dat u weet dat ik mijn hele leven heb omgegooid vanwege deze situatie, vanwege Zack. Ik heb dit kantoor in New York City opgericht met als enig doel hier te kunnen zijn, vlak bij zijn moeder, zodat we beiden voor hem kunnen zorgen. Meestal zijn mijn werkdagen bijzonder regelmatig, een schema waar zelden van afgeweken wordt, met van te voren bepaalde tijdstippen waarop ik geen dienst heb. Ik draai dubbele diensten in het weekend om twee weekends vrij te hebben voor ieder weekend dat ik werk.’

‘En bent u deze week naar een aa-bijeenkomst geweest?’

Eph zweeg. Hij voelde zich helemaal leeglopen. ‘Luistert u eigenlijk naar wat ik zeg?’

‘Hebt u behoefte gevoeld om te drinken?’

‘Nee,’ gromde hij, alles op alles zettend om kalm te blijven. ‘Ik drink al bijna twee jaar niet meer, dat weet u.’

Dr. Kempner zei: ‘Dr. Goodweather, het is hier niet de vraag wie het meest van uw zoon houdt. Dat is het nooit, in dit soort situaties. Schitterend dat u beiden zo veel van hem houdt. Uw liefde voor Zack lijdt geen twijfel. Maar zoals zo vaak het geval is, lijkt het ook hier onmogelijk om te voorkomen dat het in een wedstrijd ontaardt. De staat New York heeft een aantal richtlijnen opgesteld, en daar moet ik me aan houden in mijn aanbeveling aan de rechter.’

Eph slikte bitter. Hij probeerde iets tegen te werpen, maar ze praatte gewoon door.

‘U hebt protest aangetekend tegen de oorspronkelijke toekenning van de voogdij door het hof; daar hebt u zich vanaf het begin tegen verzet. En dat zie ik als een teken van uw liefde voor Zack. U hebt persoonlijk enorme vooruitgang geboekt en dat is niet alleen zichtbaar, maar ook bewonderenswaardig. Maar nu zijn de mogelijkheden uitgeput. De formules die wij hanteren voor de beslissing over de voogdij zijn duidelijk. Bezoekregelingen spreken uiteraard vanzelf...’

‘Nee, nee, nee,’ mompelde Eph als iemand die een tegenligger niet meer kan ontwijken. Dit afgrijselijke gevoel had hij al het hele weekend. Hij probeerde terug te reizen in de tijd: naar het moment dat hij met Zack thuis zat, met een bord afhaalchinees voor zijn neus en verdiept in een videospel. Het hele weekend lag nog voor hen. Wat een heerlijk gevoel was dat geweest.

‘Waar het om gaat, dr. Goodweather,’ zei mevrouw Kempner, ‘is dat ik weinig heil zie in een verder traject.’

Eph keek naar Nora, die naar hem opkeek en meteen begreep wat hij doormaakte.

‘U kunt niet bedoelen dat het voorbij is,’ fluisterde Eph in de telefoon. ‘Het is niet voorbij, dr. Kempner. Het zal nooit voorbij zijn.’ En met die woorden hing hij op.

Hij wendde zich af. Hij wist dat Nora hem even met rust zou laten. En daar was hij dankbaar voor, want er stonden tranen in zijn ogen die hij haar niet wilde laten zien.

DE EERSTE NACHT

à==

==

==

==

==

Slechts een paar uur later was dr. Bennett in het ondergrondse mortuarium van de pathologisch-anatomische dienst bezig met de laatste handelingen na een bijzonder lange dag. Hij had uitgeput moeten zijn, maar hij was juist opgetogen. Er was iets buitengewoons aan het gebeuren. Het leek wel of de normaal zo betrouwbare regels van dood en ontbinding herschreven werden, hier in zijn eigen laboratorium. Deze toestand ging verder dan de gevestigde medische wetenschap, ging de menselijke biologie voorbij... raakte misschien zelfs aan het domein van het wonderbaarlijke.

Hij had, volgens plan, alle secties die nacht stilgelegd. Enig werk aan andere zaken ging nog door, de medisch-juridische onderzoekers waren boven nog bezig, maar het mortuarium behoorde nu Bennett toe. Tijdens het bezoek van de artsen van de cdc was hem iets opgevallen, iets met het bloedmonster dat hij had genomen, de glinsterend witte vloeistof die hij in een glazen fles had opgevangen. Die had hij achter in een van de koelkasten voor monsters gezet, weggestopt achter wat andere potjes, als het laatste lekkere toetje in een gemeenschappelijke koelkast.

Op een kruk aan de onderzoekstafel bij de gootsteen gezeten schroefde hij de dop van de fles en keek ernaar. Even later rimpelde het oppervlak van het ruim vijftien centimeter diepe witte bloed even, en Bennett huiverde. Hij haalde diep en kalmerend adem. Hij bedacht hoe hij dit moest aanpakken en nam toen een identieke fles van een plank boven zijn hoofd. Die vulde hij met eenzelfde hoeveelheid water, en daarna zette hij de flessen naast elkaar neer. Hij moest zeker weten dat de beweging niet het gevolg was van trillingen in de fundamenten, door een voorbijrijdende vrachtwagen of zo.

Hij keek, en hij wachtte.

Daar was het weer. De dikke, witte vloeistof rimpelde even, hij zag het met eigen ogen, maar het aanzienlijk vloeibaardere wateroppervlak lag roerloos.

Er bewoog iets in het bloedmonster.

Bennett bleef even zitten nadenken. Hij goot het water in de gootsteen en schonk toen langzaam het olieachtige bloed van de ene in de andere beker over. Het was een stroperige vloeistof die zich langzaam, maar zonder morsen liet schenken. In de dunne straal viel niets te bekennen. Op de bodem van de eerste fles bleef een laagje van het witte bloed kleven, maar ook daarin zag hij niets bijzonders.

Hij zette de nieuwe beker neer en ging opnieuw zitten kijken.

Lang hoefde hij niet te wachten. Het oppervlak rimpelde en Bennett viel bijna van zijn stoel.

Op dat moment hoorde hij iets, achter zich, een schrapend of misschien een ritselend geluid. Hij draaide zich om, ietwat nerveus door zijn ontdekking. De lampen aan het plafond schenen op de lege roestvrijstalen tafels achter hem, de bovenkanten glanzend geboend, de afvoer schoongedweild. De slachtoffers van vlucht 753 lagen opgesloten in de koeling aan de andere kant van het mortuarium.

Ratten, misschien. Tegen dat ongedierte konden ze niets ondernemen; ze hadden alles geprobeerd, maar de beesten bleven binnenkomen. Misschien zaten ze in de spouw, of onder de riolering. Hij bleef even zitten luisteren en richtte zijn aandacht toen weer op de fles.

Hij schonk de vloeistof nogmaals over in een andere fles, ditmaal slechts de helft. In beide potten stond nu zowat evenveel bloed. Hij zette ze onder de lamp neer en bleef naar het melkwitte oppervlak zitten kijken, in afwachting van een teken van leven.

Daar was het. In de eerste pot. Een plip ditmaal, bijna als de lippen van een vis aan het oppervlak van een troebele vijver.

Bennett bleef naar de andere pot zitten kijken tot hij overtuigd was en goot toen de inhoud door het gootgat. Daarna begon hij opnieuw en verdeelde de vloeistof nogmaals over twee flessen.

Toen hij buiten op straat een sirene hoorde, veerde hij overeind. Maar de wagen reed voorbij en in de stilte die daarna had moeten volgen hoorde hij weer geluiden. Alsof er achter hem iets bewoog. Weer draaide hij zich om, en hij voelde zich tegelijkertijd paranoïde en stom. Er was niemand, het mortuarium lag er stil en steriel bij.

En toch... toch moest iets of iemand dat geluid maken. Onhoorbaar stond hij van zijn kruk op en draaide zijn hoofd van links naar rechts om te achterhalen waar het vandaan kwam.

Uiteindelijk richtte hij zijn aandacht op de stalen deur van de inloopkoeling. Hij deed een paar stappen die kant uit, al zijn zintuigen gespannen.

Een geritsel. Beweging. Het leek wel uit de koeling te komen. Hij had hier meer dan genoeg tijd doorgebracht en liet zich geen angst meer aanjagen door de aanwezigheid van de doden... tot hij zich die groeisels herinnerde die de doden hadden vertoond. Kennelijk hadden die hem voldoende de stuipen op het lijf gejaagd om de gebruikelijke menselijke taboes ten aanzien van de doden weer boven te halen. Zijn hele professionele kennis bleek een dun laagje fineer te zijn over het normale menselijke instinct heen. Kadavers opensnijden. Lijkschennis. Gezichten wegtrekken van de schedel. Organen wegsnijden, genitalia doorhakken. In de verlaten ruimte verscheen er een glimlach op zijn gezicht. Hij was dus kennelijk toch normaal!

Zijn fantasie speelde hem parten. Waarschijnlijk was er iets mis met de koelventilatoren of zo. In de koeler zat een veiligheidsschakelaar, een enorme, rode knop, voor het geval de deur ooit per ongeluk dichtviel terwijl er nog iemand binnen zat.

Hij richtte zijn aandacht weer op de glazen flessen. Keek ernaar in afwachting van een nieuwe beweging. Jammer dat hij zijn laptop niet bij zich had, dan had hij zijn gedachten en impressies kunnen noteren.Plip.

Ditmaal was hij erop voorbereid geweest; hij schrok, maar hij bleef stil zitten. Het zat nog steeds in de eerste fles. Hij goot de andere fles leeg en deelde de vloeistof voor de derde keer, een flink wijnglas in elke pot.

Terwijl hij dat deed, meende hij iets te zien meestromen van de eerste naar de tweede fles. Iets heel smals, nog geen vier centimeter lang, als hij al zag wat hij meende te zien...

Een worm. Een larf. Was dit een parasitaire ziekte? Er waren meerdere voorbeelden van parasieten die de vorm van hun gastheer veranderden ten behoeve van hun eigen voortplanting. Was dit de verklaring voor de bizarre veranderingen die hij op de autopsietafel had gezien, veranderingen die na de dood waren opgetreden?

Hij hield de fles in de hoogte en liet de dunner wordende witte vloeistof langs het glas walsen. Zorgvuldig keek hij naar de inhoud... en inderdaad... tot tweemaal toe glibberde er iets voorbij. Iets wriemelends. Dun als een draad, wit als de omringende vloeistof, en razendsnel.

Hij moest het geval isoleren. Hij moest het in formaline leggen en bestuderen, uitzoeken wat het precies was. Als hij deze ene worm had, dan had hij er tientallen, misschien wel honderden... er konden er talloze zijn, rondkolkend door de andere lijken in de...

Hij schrok op van een harde beng uit de koeling. Zijn hand maakte een onwillekeurige beweging en de fles viel. Hij viel op het aanrecht maar brak niet – hij stuiterde, rolde ratelend de gootsteen in, en onderweg spatte de inhoud eruit. Bennett uitte een reeks vloeken en tastte als een razende de roestvrijstalen gootsteen af naar de worm. Plotseling voelde hij iets warms op de rug van zijn linkerhand. Een paar druppels van het witte bloed waren op hem gespat en prikten nu in zijn vlees. Niet brandend heet, maar licht bijtend, onaangenaam. Snel stak hij zijn hand onder de koude kraan en veegde hem aan zijn laboratoriumjas af voordat hij een brandwond opliep.

Daarna draaide hij zich weer als gestoken om, en keek naar de deur van de koeling. De klap die hij had gehoord was beslist geen storing van een of ander systeem, maar klonk eerder als een brancard die op een andere brancard botste. Onmogelijk... en de woede kwam weer opzetten. Zijn worm was zojuist door het gootgat verdwenen. Hij zou een nieuw bloedmonster nemen en die parasiet isoleren. Dit was zíjn ontdekking.

Terwijl hij zijn hand nog aan de onderkant van zijn jas aan het afvegen was, liep hij naar de deur en trok aan de hendel om de isolatie van de koelruimte te verbreken. De deur gaapte open en sissend walmde hem een stoot bedompte, koude lucht tegemoet.

==

Zodra Joan Luss zichzelf en de anderen uit het ziekenhuis had losgepraat, had ze een taxi genomen om haar regelrecht naar het weekendhuisje van een van de vennoten van haar firma in New Canaan, Connecticut, te brengen. Ze had de chauffeur tweemaal laten stoppen, en beide malen had ze met open portier zitten kokhalzen. Een combinatie van griep en zenuwen. Deed er niet toe. Ze was nu gelijktijdig slachtoffer en advocaat. Getroffen partij en ten strijde trekkend jurist. Ze vocht voor restitutie voor de gezinnen van de doden en voor de vier die het geluk hadden gehad, het ongeluk te overleven. De respectabele firma Camins, Peters & Lilly kon zich verheugen op veertig procent van de grootste schadeloosstelling die een bedrijf ooit had moeten uitbetalen. Groter dan Vioxx, groter zelfs dan WorldCom.

Joan Luss, vennoot.

Je denkt dat je het helemaal niet zo gek doet in Bronxville, tot je aankomt in New Canaan. Bronxville, waar Joan woonde, is een groen dorpje in Westchester County, zo’n twintig kilometer ten noorden van Manhattan: achtentwintig minuten met de noordelijke metrolijn. Roger Luss werkte in de internationale bankwereld, bij Clume & Fairstein, en was bijna wekelijks het land uit. Joan had zelf ook heel wat gereisd, maar was daar vrijwel mee opgehouden na de geboorte van de kinderen: het stond niet goed. Ze miste het echter, en ze had dan ook grondig genoten van haar verblijf in Berlijn, de vorige week, in het Ritz-Carlton aan de Potsdamer Platz. Zij en Roger, gewend als ze waren aan het leven in hotels, hadden die manier van leven thuis nagebootst: badkamers met vloerverwarming, iedere dag van de week een tuinman, en uiteraard een werkster plus iemand die kwam wassen en strijken. Het enige wat eraan ontbrak was dat ’s avonds de bedden werden opengeslagen en dat er een chocolaatje op het kussen werd gelegd.

Een paar jaar geleden hadden ze het huis in Bronxville gekocht. Het was een grote stap geweest. In Bronxville kwam geen nieuwbouw voor, en de gemeentelijke belastingen waren er torenhoog. Maar nu ze een voorproefje had gehad van New Canaan, waar oudste vennoot Dory Camins als een feodale landheer leefde op een landgoed met drie huizen, een visvijver, stallen en een manege, had Bronxville haar bij terugkomst getroffen als iets uit een ander tijdperk, provinciaals, en zelfs een beetje... burgerlijk.

Ze was nu thuis, net wakker na een moeizaam middagdutje. Roger zat nog in Singapore en ze bleef maar geluiden horen in huis, geluid waarvan ze uiteindelijk wakkergeschrokken was. Ze was rusteloos. Dat weet ze aan de ophanden zijnde bespreking, misschien wel de belangrijkste van haar hele leven.

Joan kwam haar studeerkamer uit en liep, half tegen de muur aan hangend, de trap af naar de keuken waar Neeva, het geweldige kindermeisje, net de tafel had afgeruimd en met een vaatdoekje de kruimels wegveegde. ‘O, Neeva, dat had ik toch kunnen doen,’ zei ze, zonder er een woord van te menen. Ze liep regelrecht naar de hoge vitrinekast waar ze de geneesmiddelen bewaarde. Neeva was een oma uit Haïti die in Yonkers woonde, het dorpje na Bronxville. Ze was ergens in de zestig maar zag er leeftijdloos uit, altijd gehuld in een enkellange bloemetjesjurk met comfortabele Converse-basketbalschoenen. Zij vervulde de grote behoefte aan rust in het Lusshuishouden, waar het altijd hectisch was, gezien Rogers eindeloze reizen en Joans lange werkdagen met daartussendoor de school en de buitenschoolse activiteiten van de kinderen: het gezin waaierde naar alle kanten uit. Neeva was de roerganger van het gezin en Joans geheime wapen bij het bestieren van haar huishouden.

‘Joan, je ziet er niet goed uit.’

‘Joan’ klonk met Neeva’s eilandaccent eerder als ‘Jon’.

‘O, een beetje verkouden of zo.’ Ze slikte wat ibuprofen en twee Flexerils tegen de spierpijn, ging aan het kookeiland en sloeg House Beautiful open.

‘Je moet wat eten,’ merkte Neeva op.

‘Het doet pijn als ik slik,’ antwoordde Joan.

‘Dan maak ik soep,’ besloot Neeva, en ze ging aan de slag.

Neeva moederde over het hele gezin, niet alleen over de kinderen. En waarom zou Joan zich niet eens laten bemoederen? Haar eigen moeder, tweemaal gescheiden en woonachtig in Hialeah, Florida, was daar beslist niet toe in staat. En het beste was nog wel: als Neeva’s gedoe haar te veel werd, kon Joan haar gewoon op pad sturen met de kinderen. De hele regeling was te mooi voor woorden.

‘Ik heb gehoord van dat vliegtuig.’ Neeva keek op van het blik dat ze aan het openen was. ‘Niet goed. Griezelig.’

Joan glimlachte naar Neeva met haar ontroerende tropische eilandbijgelovigheden – maar de glimlach veranderde in een grimas door de plotselinge pijn in haar kaak.

Terwijl de soepkom in de magnetron stond rond te draaien, kwam Neeva even bij Joan kijken. Ze legde haar ruwe, bruine hand op Joans voorhoofd en tastte met haar handen, met de grijze nagels, naar de klieren in haar nek. Joan schrok van de pijn, en trok haar hoofd weg.

‘Heel erg dik,’ zei Neeva.

Joan sloeg het tijdschrift dicht. ‘Misschien moet ik terug naar bed.’

Neeva deed een stap achteruit en keek haar met een vreemde blik aan. ‘Jij moet terug naar het ziekenhuis.’

Daar had Joan om gelachen als dat niet zo’n pijn deed. Terug naar Queens? ‘Geloof me, Neeva, hier lig ik stukken beter, als jij voor me zorgt. Bovendien, je kunt me geloven. Die hele ziekenhuistoestand was een truc, in verband met de verzekering van Regis Air. Dat was voor hún bestwil, niet voor het mijne.’

Terwijl ze over haar zere, opgezette hals wreef, stelde Joan zich de aanstaande rechtszaak voor, en ze voelde zich opgetogen. Ze keek om zich heen in de keuken. Grappig dat een huis waarin ze zo veel tijd en geld had gestoken, dat ze van top tot teen had verbouwd en ingericht, er plotseling zo... armoedig uit kon zien.

Camins, Peters, Lilly... en Luss.

Op dat moment kwamen de kinderen de keuken in, Keene en Audrey, zanikend over een of ander voorval met een stuk speelgoed. Hun stemmen wurmden zich Joans hoofd in, tot ze gegrepen werd door een overweldigende aandrang om het tweetal zo’n enorme oplawaai te verkopen dat ze dwars door de keuken zouden vliegen. Maar ze zag kans te doen wat ze altijd deed, en vormde haar agressie jegens de kinderen om in geveinsd enthousiasme, waarmee ze een muur rond haar boze kern optrok. Ze klapte het tijdschrift dicht en verhief haar stem om zich verstaanbaar te kunnen maken.

‘Hoe zouden jullie het vinden om allebei een pony te hebben en een vijver die helemaal alleen van ons is?’

Zelf dacht ze dat de kinderen stilvielen bij het genereuze aanbod; maar het was haar glimlach, als van een monsterlijk waterspuwertje, eerder een grimas, waaronder een blik van pure haat te zien was, die hen angstig deed zwijgen.

Voor Joan was de kortstondige stilte een godsgeschenk.

==

Bij de alarmcentrale kwam een melding binnen: bij de uitgang van de tunnel tussen Queens en het centrum stond een naakte man. Er ging een patrouillewagen op af, zonder al te veel haast want dit was geboekt als een niet al te urgent geval van openbaar wangedrag. Nog geen acht minuten later was er een wagen van bureau 1-7. De agenten troffen er een behoorlijke file aan, erger dan gebruikelijk op zondagavond. Een paar bestuurders claxonneerden en wezen hen in de richting van de tunnel. De verdachte was, riepen ze, een dikke man, naakt afgezien van een rood label aan zijn ene teen. Hij liep intussen een stuk verderop.

‘Ik heb hier kinderen zitten!’ brulde een man in een gebutste Dodge Caravan.

Agent Karn, de bestuurder, zei tegen zijn collega Lupo: ‘Lijkt mij een Park Avenue-type. Zo iemand die naar sexclubs gaat. Te veel x genomen voordat hij aan zijn wekelijkse beurt begon.’

Lupo deed zijn riem af en opende het portier. ‘Ik ga het verkeer regelen. Veel plezier met Loverboy.’

‘Bedankt,’ zei Karn tegen het dichtslaande portier. Hij zette het zwaailicht aan en wachtte geduldig – hij kreeg niet extra betaald om zich te haasten – tot de file voor hem opzij zou gaan.

Hij reed over 38th Avenue en keek de zijstraten in. Een loslopende, dikke, naakte man kon niet moeilijk te vinden zijn. De mensen op de stoep leken in orde, niet geschrokken. Een behulpzame burger die buiten bij een café stond te roken zag de traag voortrijdende patrouillewagen en deed een stap naar voren, wees verder de straat in.

Er werd een tweede maal gebeld, en een derde maal; beide telefoontjes gingen over een naakte man die buiten het hoofdkantoor van de Verenigde Naties rondzwierf. Karn trapte het gaspedaal in: hij ging hier een einde aan maken. Hij reed langs de verlichte vlaggen van de lidstaten die voor het gebouw stonden te wapperen, naar de bezoekersingang aan de noordzijde. Overal zag hij blauwe politiebarricades staan, en betonnen plantenbakken die autobommen moesten tegenhouden.

Karn hield halt bij een stel verveelde agenten bij een barricade. ‘Waar ik naar op zoek ben, heren, dat is een dikke, naakte man.’

Een van het stel haalde zijn schouders op. ‘Ik kan je wel een paar telefoonnummers geven...’

==

*

==

Per limousine keerde Gabriel Bolivar terug naar zijn nieuwe flat in Manhattan, twee stadsvilla’s waar uitgebreide renovaties gaande waren aan Vestry Street in Tribeca. Als het klaar was zou zijn huis eenendertig vertrekken tellen met een woonoppervlak van dertienhonderd vierkante meter, waaronder een met mozaïek afgewerkt zwembad, personeelsvertrekken voor zestien man, een opnamestudio in het souterrain en een filmtheater met zesentwintig plaatsen.

Voorlopig was alleen het penthouse klaar, haastig afgemaakt terwijl Bolivar op tournee was in Europa. Van de vertrekken op de lagere verdiepingen stonden alleen de muren nog maar, sommige al gestuukt, andere nog behangen met lappen folie en isolatiemateriaal. Alles zat onder het zaagsel en stof. Bolivars manager had hem op de hoogte gehouden van de ontwikkelingen, maar Bolivar had weinig belangstelling voor de reis, slechts voor de plek van bestemming: zijn binnenkort bewoonbare, schitterende, decadente paleisje.

De tournee ‘Jesus Wept’ was in mineur geëindigd. De promotoren hadden alles op alles moeten zetten om de arena’s vol te krijgen, zodat Bolivar naar waarheid kon zeggen dat hij overal ter wereld voor uitverkochte zalen was opgetreden, maar het was hun gelukt. En toen was er in Duitsland iets misgegaan met het speciaal gecharterde vliegtuig voor de tournee. En Bolivar was zo stom geweest om niet met de anderen te blijven wachten op de reparatie, maar op een gewone lijnvlucht te stappen. De gevolgen van die megablunder voelde hij nog steeds. Het gevoel werd zelfs steeds erger.

Hij liep met zijn bodyguards en een drietal dames uit de club naar de vooringang. Een paar van zijn belangrijkste stukken stonden al op hun plek, waaronder twee zwartmarmeren panters aan weerszijden van de zeven meter hoge entree. Twee blauwe vaten voor industrieel afval die naar verluidt ooit aan Jeffrey Dahmer hadden toebehoord en rijen ingelijste schilderijen: Mark Ryden, Robert Williams, Chet Zar: grote, dure doeken. Met de losse lichtschakelaar aan de wand schakelde hij een reeks bouwlichten aan die de marmeren trap op leidden, langs een enorme wenende engel van dubieuze herkomst, tijdens het regime van Ceauçescu ‘gered’ uit een Roemeense kerk.

‘Schitterend,’ zei een van de meisjes met een blik op de beschaduwde, sleetse trekken van de engel.

Vlak bij het beeld struikelde Bolivar, in de greep van een darmkramp die meer weg had van zware pijn, een soort dreun van een aangrenzend orgaan. Hij greep de vleugel van de engel om zich overeind te houden, en de meisjes renden op hem af.

‘Voorzichtig,’ koerden ze. Ze hielpen hem overeind en hij probeerde de pijn van zich af te schudden. Had iemand in de club iets in zijn glas gedaan? Jezus, dat was wel eens eerder gebeurd, dat vrouwen hem een slaapmiddel gaven zodat ze hun gang konden gaan met Gabriel Bolivar, zo gek waren ze op hem, en zo graag wilden ze de legende onder al die schmink te zien krijgen. Hij duwde het drietal weg en wuifde ook zijn bodyguards weg. Ondanks de pijn zag hij kans overeind te blijven. Zijn gevolg bleef beneden staan terwijl hij met zijn met zilver bewerkte wandelstok de drie meisjes voor zich uit joeg, de wenteltrap van blauwgeaderd marmer op naar het penthouse.

Hij liet de meisjes bij de bar achter zodat ze zich iets te drinken konden inschenken en zich opknappen in de tweede badkamer, en zelf sloot hij zich op in zijn eigen badkamer. Hij haalde zijn voorraad pijnstillers tevoorschijn en diende zichzelf twee fraaie witte tabletjes toe, weggespoeld met een grote slok whisky. Hij wreef over zijn nek, masseerde zijn pijnlijke hals en maakte zich zorgen om zijn stem. Hij had een sterke behoefte om de kraan, die de vorm van een ravenkop had, open te draaien en koud water over zijn gezicht te plenzen om wat af te koelen, maar hij was nog niet afgeschminkt. Zonder die make-up zouden ze hem in de clubs niet eens herkennen. Hij staarde naar de ziekelijk bleke teint, de holle schaduwen van zijn wangen, de matzwarte pupillen onder zijn contactlenzen. Hij was uitgesproken knap om te zien; dat viel met alle schmink van de wereld niet te verhullen, en dat maakte deel uit van zijn succes, zoals hij wist. Zijn hele carrière was gebaseerd op het concept van verdorven schoonheid. Hij betoverde het oor met momenten van transcendent mooie muziek, om die vervolgens te verzieken met gekrijs dat je de haren te berge deed rijzen en elektronisch gejank. Daar reageerde de jeugd op. Ontluisterde schoonheid. Verdorven goed.

Schitterend bederf. Misschien kon hij zijn volgende album zo noemen.

Van Een duister verlangen waren in de eerste week meteen al zeshonderdduizend exemplaren verkocht. Een gigantisch aantal voor het tijdperk van de mp3, maar nog steeds zo’n half miljoen minder dan Wrede weelde. Het publiek begon gewend te raken aan zijn act, zowel op het podium als daarbuiten. Hij was niet langer die anti-alles die door Wal-Mart doodgezwegen was en waartegen heel religieus Amerika, waaronder zijn eigen vader, zich verzet had. Grappig dat zijn vader het eens was met Wal-Mart, als bewijs te meer hoe saai alles was. Evenzogoed viel het niet mee om de mensen nog te shockeren, afgezien van de rechts-religieuzen. Hij liep tegen een muur aan, en dat wist hij. Bolivar overwoog niet direct een overschakeling naar gevestigder muzieksoorten, hoewel dat natuurlijk pas écht shockerend zou zijn, maar de theatrale zelfkastijdingen en die bijt- en snij-acts waren niet nieuw meer. Die werden langzamerhand van hem verwacht, als een toegift. Hij maakte het zijn publiek naar de zin in plaats van ze bang te maken. Hij moest hen voorblijven, want als ze hem ooit inhaalden, werd hij vertrapt.

Maar had hij zijn act niet doorgevoerd zo ver hij kon? Wat kon hij verder nog optuigen?

Daar waren die stemmen weer. Als een ongeoefend koor, stemmen van pijn, een pijn als echo van zijn eigen pijn. Hij draaide zich om, maar zag dat hij inderdaad alleen was. Hij schudde zijn hoofd. Het was het soort geluid dat je hoort als je een schelp tegen je oor houdt, alleen hoorde hij nu niet de zee, maar het kreunen van zielen in het vagevuur.

Toen hij de badkamer uitkwam, stonden Mindy en Sherry elkaar te zoenen en lag Cleo op het grote bed met een glas in haar hand en een glimlach van verwachting. Alledrie schrokken ze toen hij verscheen, en draaiden zich naar hem om. Hij kroop het bed op; zijn maag tolde om en om als een kajak, maar hij bedacht dat dit net was wat hij nodig had: de leidingen even stevig doorblazen zodat de boel weer lekker kon stromen. Als eerste kwam de blonde Mindy op hem af. Ze liet haar vingers door zijn zijdezachte zwarte haar glijden, maar Bolivar koos Cleo. Die had iets... hij streek met zijn bleke hand over haar bruine hals. Ze trok haar topje uit zodat hij er beter bij kon en liet haar eigen handen afdalen naar het fijne leer dat zijn heupen omhulde.

‘Ik ben al een fan van je sinds...’ begon ze.

‘Sst,’ maande hij, in de hoop het gebruikelijke geblaat van adoratie te kunnen overslaan. De pillen hadden waarschijnlijk invloed op de stemmen in zijn hoofd, want die waren afgezakt tot een gelijkmatig achtergrondgeluid, zoiets als het suizen van een elektrische stroom maar met af en toe een dreun.

De andere twee kwamen nu ook naar hem toegekropen, raakten hem aan en verkenden zijn lichaam met handen als krabben. Begonnen zijn kleren van hem af te pellen om de man daaronder bloot te leggen. Mindy streek weer met haar vingers door zijn haar en hij trok zijn hoofd weg alsof haar aanraking iets onbeholpens had. Sherry slaakte speels een gilletje terwijl ze zijn gulp openknoopte. Hij wist wat er over hem gefluisterd werd, hij kende de geruchten die door zijn onafgebroken reeks veroveringen de ronde deden over zijn wonderbaarlijke omvang en techniek. Ze streelde over zijn leren broek en over zijn kruis, en hoewel er geen gekreun van teleurstelling klonk, hoorde hij ook geen stokkende adem van verbazing. Er gebeurde daar nog niets. Vreemd, al voelde hij zich niet lekker. Hij had zich in wel ergere situaties staande gehouden, keer op keer op keer.

Hij richtte zijn aandacht weer op Cleo’s schouders, haar nek, haar hals. Schitterend... maar meer dan dat. Hij had een soort bokkend gevoel in zijn mond. Geen misselijkheid, eerder het omgekeerde: een behoefte die ergens op de doorgaande lijn tussen honger en het verlangen naar seks lag. Maar dan erger. Het gevoel had iets dwangmatigs. Een aandrang om iets kapot te maken, open te scheuren, op te slokken.

Mindy knabbelde aan zijn nek en eindelijk keerde Bolivar zich naar haar om, drukte haar plat op haar rug – eerst in woede, daarna met gedwongen tederheid. Hij duwde haar kaak achterover, zodat haar hals zich strekte, en streek met zijn vingers over haar jonge, stevige hals. Hij voelde de kracht van die jonge spieren onder de huid, en zijn verlangen nam toe. Die hals wilde hij, meer dan haar borsten, haar billen, haar heupen. Het bonzen dat hem vervulde, ging van haar uit.

Hij bracht zijn lippen naar haar hals. Hij tastte de huid af, kuste haar, maar dat was niet genoeg. Hij probeerde te knabbelen en het instinct leek goed, maar de methode... daar klopte niets van.

Hij wilde, op de een of andere manier, méér.

Het bonzen klonk nu door zijn hele lichaam, zijn huid leek wel het vel van een trommel waarop het ritme van een oud ceremonieel werd geslagen. Het bed tolde even, en zijn nek en keel klokten van verlangen en afkeer. Mentaal was hij even weg. Zoiets als het geheugenverlies na geweldige seks, maar toen hij bijkwam hoorde hij een vrouw gillen. Hij had de hals van het meisje in zijn handen en zoog daaraan met een intensiteit die verder ging dan de zuigzoenen uit zijn jeugd. Hij zoog het bloed naar het oppervlak en ze gilde het uit, terwijl de twee andere halfnaakte meisjes probeerden haar van hem weg te trekken.

Bolivar kwam half overeind, geschrokken door de aanblik van de donkere plekken in haar hals. Maar plotseling herinnerde hij zich wie ook weer de leiding had over dit kwartet, en hij verhief zijn stem.

‘Eruit!’ schreeuwde hij, en ze maakten dat ze wegkwamen, hun kleren tegen het lijf gedrukt, de blonde Mindy tot onder aan de trap jammerend en snotterend.

Bolivar wankelde van het bed af, terug naar de badkamer en zijn schminkkist. Hij liet zich op de leren kruk vallen en begon aan de dagelijkse schoonmaakklus. De schmink kwam eraf, dat wist hij doordat hij het op de tissues zag zitten, maar zijn spiegelbeeld veranderde amper. Hij boende harder en schraapte met een nagel over zijn wangen: er kwam niets meer af. Was de schmink versmolten met zijn huid? Of was hij echt zo ziek, zo mager en bleek?

Hij rukte zijn shirt uit en bestudeerde zichzelf in de spiegel: wit als marmer en helemaal overdekt met een patroon van groenige aderen en paarsige vlekken van samengestroomd bloed.

Hij zette zich aan het verwijderen van zijn contactlenzen, kneep de cosmetische gels er voorzichtig uit en legde ze in de dompelbadjes van de lenshouder. Opgelucht knipperde hij een paar maal met zijn ogen en veegde er met zijn vingers over, maar plotseling voelde hij iets vreemds. Hij leunde dichter naar de spiegel toe, knipperde en keek naar zijn eigen ogen.

De pupillen waren matzwart. Alsof hij de lenzen nog in had, maar ditmaal met meer textuur, échter. En toen hij knipperde zag hij nog iets in zijn oog. Hij leunde zowat tegen de spiegel aan, zijn ogen wijd opengesperd, bijna bang om ze dicht te doen.

Onder zijn ooglid had zich een extra vlies gevormd, een doorschijnend tweede ooglid dat horizontaal over de oogbol schoof, onder het echte ooglid door. Als een flinterdun verschijnsel van staar dat de zwarte pupil verduisterde en zijn blik van puur afgrijzen afsloot.

==

Augustin ‘Gus’ Elizalde zat onderuitgezakt achter in het eethuisje, met zijn gleufhoed op de stoel naast hem. Het was een smalle ruimte, niet ver van Times Square. Voor het venster lichtten neonburgers op en de tafeltjes waren gedekt met rood-wit geblokte lakens. Budgeteten in Manhattan. Bij binnenkomst bestel je voorin aan de balie: broodjes, pizza, iets van de grill. Je betaalt, en dan neem je je eten mee naar achteren, naar een ruimte zonder ramen, bomvol tafeltjes. Ze waren omringd door muurschilderingen van Venetië en gondels. Felix schrokte een bord veel te gare macaroni met kaassaus weg. Iets anders at hij niet, alleen macaroni met kaassaus, hoe walgelijker oranje de kleur, des te beter. Gus keek naar zijn half opgegeten vetburger en had plotseling meer belangstelling voor zijn cola, voor de cafeïne en suiker daarin: misschien zouden die hem weer wat pep bezorgen.

Dat met die bestelbus zat hem nog steeds niet lekker. Gus keerde onder tafel zijn hoed om en keek voor de zoveelste maal onder de band. De oorspronkelijke vijf briefjes van tien die die gozer hem gegeven had, plus de vijfhonderd dollar die hij had gekregen voor de rit naar de stad zaten er nog in. Fluisterden tegen hem. Met de helft alleen al van dat geld konden Felix en hij een geweldige avond hebben. Dan kon hij de andere helft mee naar huis nemen voor zijn madre, geld dat ze nodig had, geld waar ze iets mee kón.

De ellende was, Gus kende zichzelf. Halverwege stoppen, dat was het probleem. Rondlopen met dat geld op zak, dat was het probleem.

Het beste kon hij Felix vragen om hem nu meteen naar huis te brengen. De helft van de poet aan zijn moeder geven. Zonder dat die smeerlap van een Crispin het zag. Die junk róók geld gewoon, dat was echt niet normaal.

Maar het was smerig geld. Hij had het gekregen door iets verkeerds te doen; dat was duidelijk, al wist hij niet wat. Dus als hij dat geld aan zijn madre gaf, dan was het alsof hij een vloek doorgaf. Als je smerig geld had, kon je het maar het beste snel uitgeven. Zo gewonnen, zo geronnen.

Gus voelde zich verscheurd. Hij wist dat hij zich niet meer zou kunnen beheersen als hij eenmaal begon met drinken. En Felix was als olie op zijn vuur. Samen konden ze die vijfhonderdvijftig dollar er in één nacht doorjagen en in plaats van iets moois mee naar huis te nemen voor zijn madre, in plaats van iets goeds voor haar te doen, kwam hij dan met een kater aanzetten, zijn hoed vol deuken en zijn lege zakken binnenstebuiten gekeerd.

‘Een dubbeltje voor je gedachten, Gusto,’ zei Felix.

Gus schudde zijn hoofd. ‘Ik ben mijn eigen ergste vijand, ‘mano. Ik lijk wel een straathond die niet weet wat morgen is. Ik heb een donkere kant, amigo, en soms gaat die er met me vandoor.’

Felix nam een slok van zijn giga-cola. ‘Wat zitten we hier dan te doen? Kom op, dan gaan we meiden versieren.’

Gus streek met zijn duim langs de leren rand in de hoed, over de opgevouwen bankbiljetten waar Felix niets van wist – tot nu toe. Honderd dollar dan, misschien? Of tweehonderd: elk de helft. Precies dat bedrag tevoorschijn halen, en geen cent meer. ‘Voor niks gaat de zon op, nietwaar, ‘mano?’

‘Fuck, yeah.’

Gus keek opzij en zag een familie aan het tafeltje naast hen, gekleed op theateruitje, opstaan voordat ze hun toetje ophadden. Zeker vanwege Felix’ taalgebruik, nam Gus aan. Zo te zien aan die provinciaalse koppen hadden ze nog nooit schuttingtaal gehoord. Nou, fuck dan maar op. Wie in New York zijn kinderen na negenen nog buitenshuis had, liep het risico dat ze het een en ander te zien en te horen kregen.

Eindelijk had Felix zijn trog leeg. Gus zette zijn hoed vol poen op en samen slenterden ze de avondlucht in. Ze liepen over 44th Street, Felix met een saf in zijn hoofd, toen ze gegil hoorden. Nu was dat midden in Manhattan niets vreemds. Maar wat wel vreemd was, was de aanblik van de dikke, naakte man die op de hoek van 7th en Broadway over de stoep schuifelde.

Felix spuugde zijn sigaret bijna uit van het lachen. ‘Gusto, moet je nou eens kijken!’ Hij zette het op een hollen, alsof hij hier niets van mocht missen.

Gus was niet echt in de stemming. Traag slenterde hij achter hem aan.

De mensen op Times Square maakten ruimte voor de gozer met zijn lijkbleke, dikke reet. Vrouwen zetten het op een krijsen als ze hem zagen en sloegen half lachend de hand voor hun mond of hun ogen of beide. Een stel jonge meiden stond hem met hun telefoons te fotograferen. Telkens als hij zich omdraaide, kreeg een nieuwe groep een blik op zijn verschrompelde geval onder die enorme overhang, en ging er nieuw gejoel op.

Gus vroeg zich af waar de politie zat. Dat was nou weer echt Amerika: een bruine brother kon niet eens een portiek in om even discreet te gaan staan pissen zonder dat hij er mot mee kreeg, maar een blanke kon probleemloos naakt over het drukste kruispunt ter wereld flaneren.

‘Die is volledig lám,’ brulde Felix, en hij draafde met een stel anderen mee achter de vent aan. Velen waren zelf ook dronken en genoten met volle teugen van het straattheater. De verlichting van de felst beschenen kruising ter wereld (Times Square is een schuine x van avenues met oogverblindende lichtreclames en lichtkranten, een ratelende gokautomaat waar het nooit aflatende verkeer doorheen davert), verblindde de man even, en hij duizelde. Hij wankelde even en maaide om zich heen als een losgebroken circusbeer.

Felix’ ploeg van oproerkraaiers deinsde lachend achteruit toen de man zich omdraaide en op hen af strompelde. Hij had moed gevat, of misschien begon hij in paniek te raken als een angstig dier. Ook leek hij verwarder te worden, en te zien aan de hand die hij bij tijden tegen zijn hals drukte alsof hij bijna stikte, leek het wel of hij pijn had. De omstanders hadden er plezier in totdat de bleke, dikke man uithaalde naar een vrouw die stond te lachen en haar bij haar achterhoofd greep. De vrouw gilde en spartelde tegen en een deel van haar hoofd liet los in zijn hand – even leek het of hij haar schedel had opengescheurd; maar het waren gewoon haar golvende zwarte haarextensies.

Maar na die aanval veranderde de pret in angst. De dikke man wankelde het verkeer in met de vuist vol nephaar nog in zijn hand, en de menigte drong achter hem aan, zette de achtervolging in. De sfeer werd grimmig, er werd geroepen. Felix liep voorop en stak achter de man aan het verkeerseiland over. Gus liep mee, maar een eind van de meute vandaan. Hij baande zich een weg tussen de claxonnerende auto’s door. Hij riep naar Felix dat die mee moest komen, dat het afgelopen moest zijn. Dit kon niet goed aflopen.

De dikke man koerste op een gezin af dat Times Square by night stond te bewonderen vanaf het verkeerseiland. Om hem te ontwijken moesten ze achteruit deinzen richting het voorbijrazende verkeer, en toen de vader probeerde hem tegen te houden kreeg hij een harde klap. Gus herkende hen als het gezin uit het restaurant. De moeder leek zich meer zorgen te maken dat haar kinderen een blote man zouden aanschouwen dan om haar eigen veiligheid. Ze werd bij de nek gegrepen en tegen zijn enorme pens en afhangende mannenborsten getrokken. De mond van de man opende zich alsof hij een kus wilde. Maar hij gaapte steeds verder open, als die van een slang – en met een zacht pop-geluid schoot het kaakgewricht uit de kom.

Gus had helemaal niets met toeristen, maar zonder zich te bedenken stortte hij zich op de krankzinnige man en nam hem van achter in een houdgreep. Hij trok het hoofd van de man naar achteren en voelde de nek van de vent, verrassend gespierd onder die losse huidplooien. Gus verkeerde echter in het voordeel en de man liet de moeder los, die ten overstaan van haar krijsende kinderen tegen haar echtgenoot aan viel.

Nu zat Gus klem. Hij had de naakte kerel in een houdgreep, maar de man molenwiekte met zijn armen wild om zich heen. Felix schoot hem te hulp... maar bleef plotseling als aan de grond genageld staan. Hij keek naar het gezicht van de naakte man alsof daar iets heel erg mis was. Een paar mensen achter hem vertoonden dezelfde reactie en anderen wendden vol afschuw hun gezicht af, maar Gus kon niet zien waarom. Hij voelde de hals van de man onder zijn arm heen en weer golven, een onnatuurlijke beweging, bijna alsof hij zijwaarts slikte. Door Felix’ blik van afgrijzen dacht hij dat hijzelf de dikke man misschien aan het wurgen was, dus ontspande hij heel even zijn arm...

... Net genoeg voor de man om Gus, met de dierlijke kracht van een waanzinnige, met een harige elleboog van zich af te stoten.

Gus sloeg tegen het plaveisel en zijn hoed schoot van zijn hoofd. Hij kon hem nog net van de stoep af het verkeer in zien rollen. Gus sprong op en wilde achter zijn hoed en zijn geld aan, maar Felix’ gebrul weerhield hem. Hij draaide zich om: de vent had Felix in een soort maniakale omhelzing gegrepen en zijn mond bewoog naar Felix’ nek. Gus zag Felix iets uit zijn achterzak halen, wat hij met een snel polsgebaar openklikte.

Gus rende op Felix af voordat die het mes kon hanteren en ramde met zijn schouder de flank van de dikke man. Hij voelde de ribben kraken, en de vetklep viel achterover. Ook Felix viel, en Gus zag bloed over zijn hals gutsen en, wat nog veel schokkender was, een blik van volslagen afgrijzen op het gezicht van zijn compadre. Felix ging rechtop zitten, liet het mes vallen om naar zijn hals te grijpen, en op zijn gezicht lag een blik die Gus er nog nooit gezien had. Op dat moment wist hij dat er iets bizars was gebeurd, en dat het nog niet voorbij was; hij wist alleen niet wát. Het enige wat hij wist, was dat hij iets moest doen om zijn vriend te helpen.

Gus reikte naar het mes en nam het geribbelde zwarte heft in zijn hand terwijl de naakte man overeind krabbelde. De man stond met zijn hand voor zijn mond, bijna alsof hij probeerde iets binnen te houden. Iets wriemelends. Er zaten strepen bloed over zijn dikke wangen en op zijn kin, Felix’ bloed; met zijn vrije hand uitgestrekt ging hij op Gus af.

Hij bewoog snel, sneller dan je van iemand met zo’n omvang zou verwachten, en hij duwde Gus achterwaarts tegen de grond voordat Gus kon reageren. Gus’ onbedekte achterhoofd klapte tegen de stoep en even was alles stil. Hij zag de lichtreclames van Times Square boven zijn hoofd aan- en uitknipperen in een soort vloeibare slow motion: een fotomodel dat op hem neerkeek met alleen een beha en een slipje aan... en toen de dikke man. Die zich over hem heen boog. Met iets golvends in zijn mond staarde hij Gus met holle, donkere ogen aan...

De man liet zich op één knie zakken en kokhalsde het geval in zijn keel naar buiten. Roze, hongerig, schoot het naar buiten, op Gus af, met de gulzige snelheid van een kikkertong. Met zijn mes haalde Gus uit naar het ding, hakkend en stekend als iemand die al slapend een schepsel in een nachtmerrie moet verslaan. Hij had geen idee wat het was; hij wist alleen dat hij het niet in de buurt wilde hebben, dat hij het dood wilde maken. De dikke man deinsde achteruit en maakte een piepend geluid. Gus hakte door, verwondde de hals van de man, scheurde zijn keel aan flarden.

Gus schopte zich los en de man krabbelde overeind, met zijn handen voor zijn mond en keel. Hij bloedde wit, niet rood: een romige substantie, dikker en bleker dan melk. Hij struikelde achterwaarts de stoep af en viel in de verkeersstroom.

De vrachtwagen probeerde nog te remmen. Dat was het ergste. Toen hij eenmaal met zijn voorbanden over het gezicht van de man heen gereden was, bleef hij met zijn achterwielen boven op de geplette schedel van de man staan.

Wankelend kwam Gus overeind. Nog duizelig van zijn val keek hij omlaag naar het lemmet van Felix’ mes in zijn hand. Dat was wit gevlekt.

Op dat moment sloeg er iets tegen zijn rug aan en werden zijn armen vastgepind, zijn schouder tegen de straat gedrukt. Hij reageerde alsof het de dikke man nog was, spartelend en schoppend.

‘Laat vallen dat mes! Laat vallen!’

Hij zag kans zijn hoofd om te draaien en zag drie politiemannen met rode koppen boven op zich liggen, met daarachter nog twee die hem onder schot hielden.

Gus liet het mes los. Hij liet zijn armen achter zijn rug wringen, waar ze hem handboeien omdeden. De adrenaline pompte door zijn aderen. ‘Fuck you,’ zei hij. ‘Nú komen jullie dan eindelijk?’

‘Verzet is zinloos!’ zei de agent, en hij smakte Gus’ gezicht tegen het plaveisel.

‘Maar hij had dat gezin daar aangevallen – vraag maar!’

Gus draaide zich om. De familie was verdwenen.

Het grootste deel van de menigte was er niet meer. Alleen Felix zat er nog, op de rand van het eiland, met zijn hand aan zijn hals. Een van de agenten gaf hem een zet en drukte een knie in Felix’ ribben.

Een eind voorbij Felix zag Gus een klein, zwart voorwerp nog verder het verkeer in rollen. Zijn hoed, met al het smerige geld nog onder de band. Een traag voorbijrijdende taxi plette het hoofddeksel en Gus dacht: dit is dus Amerika.

==

Gary Gilbarton schonk zich een glas whisky in. De familie – de hele familie, van beide zijden – was eindelijk weg, met achterlating van stapels eten in verpakkingen in de koelkast en bakken vol tissues. Morgen gingen zij weer verder met hun leven, en hadden ze iets te vertellen.

Mijn twaalfjarige nichtje zat op die vlucht...

De dochter van mijn broer zat op die vlucht, nog maar twaalf...

Mijn buurman had een dochtertje aan boord van dat toestel. Twaalf nog maar...

Gary voelde zich als een spook terwijl hij door de negen vertrekken van zijn huis in de groene voorstad Freeburg wandelde. Hij raakte dingen aan, een stoel, een wand, zonder iets te voelen. Niets deed er meer toe. Herinneringen zouden hem misschien troost bieden, maar de kans was groter dat hij er gek van zou worden.

Toen de verslaggevers waren gaan bellen, had hij de stekkers van alle telefoons eruit getrokken. De journalisten wilden alles weten van het jongste slachtoffer aan boord. Om het verhaal een menselijk tintje te geven. Wat voor kind was het, wilden ze weten. Het zou Gary de rest van zijn leven kosten om één alinea te schrijven over zijn dochter, Emma. Dat werd de langste alinea in de geschiedenis.

Hij dacht meer aan Emma dan aan Berwyn, zijn vrouw, want kinderen zijn ons alter ego. Hij hield van Berwyn, en Berwyn was er niet meer. Maar zijn gedachten bleven maar rondcirkelen rond zijn kleine meisje, als water in een nooit leegrakende afvoer.

Die middag had een bevriende jurist – iemand die al in geen jaar bij Gary over de vloer was geweest – hem in de studeerkamer apart genomen. Hij had Gary gezegd te gaan zitten en had hem vervolgens verteld dat hij binnenkort heel erg rijk zou zijn. Een jong slachtoffer als Em, met een veel groter deel van haar leven verloren, stond garant voor een enorme uitbetaling.

Gary reageerde niet. Hij zag geen dollartekens. Hij zette de vent niet het huis uit. Het kon hem werkelijk niet schelen. Hij voelde niets.

Hij had alle familie en vrienden afgewimpeld die hem gastvrijheid hadden aangeboden zodat hij die nacht niet alleen hoefde te zijn. Gary had hen stuk voor stuk overtuigd dat het best zou gaan, hoewel er al gedachten aan zelfmoord door hem heen speelden. Meer dan gedachten alleen: een stilzwijgend voornemen, een zekerheid. Maar later. Niet nu. De onvermijdelijkheid van de dood was als een balsem. Het enige soort ‘regeling’ dat iets voor hem kon betekenen. De enige manier waarop hij dit alles momenteel aankon was de wetenschap dat er een eind aan zou komen. Na alle formaliteiten. Nadat er een speeltuin was geopend die Emma’s naam kreeg. Nadat er een studiefonds was opgericht. Maar voordat hij zijn huis verkocht, dat nu een spookhuis was geworden.

Hij stond midden in de woonkamer toen er werd aangebeld. Het was lang na middernacht. Als het een verslaggever was, zou Gary hem te lijf gaan, hem vermoorden. Zo simpel was het. Hem nu, hier, lastigvallen? Aan stukken scheuren zou hij die indringer.

Met een ruk trok hij de deur open... en plotseling zakte alle opgekropte woede uit hem weg.

Op de kokosmat stond een meisje, op blote voeten. Zijn Emma.

Gary Gilbartons gezicht vertrok in ongeloof, en hij liet zich voor haar op zijn knieën vallen. Haar gezicht vertoonde geen reactie, geen emotie. Gary stak een hand uit naar zijn dochter – maar aarzelde. Zou ze als een zeepbel uiteenspatten en opnieuw voorgoed verdwijnen?

Hij raakte haar arm aan, greep haar smalle biceps. De stof van haar jurk. Ze was echt. Ze was er. Hij greep haar en trok haar tegen zich aan, omhelsde haar, sloeg zijn armen zo strak als hij kon om haar heen.

Hij hield haar even van zich af en keek naar haar, streek het sliertige haar uit haar sproetengezichtje. Hoe kon dit? Hij keek buiten om zich heen en speurde zijn mistige voortuin af om te zien wie haar had thuisgebracht.

Geen auto op de oprit, geen geluid van een optrekkende automotor.

Was ze alleen? Waar was haar moeder?

‘Emma,’ zei hij.

Gary kwam overeind en bracht haar naar binnen, sloot de voordeur en knipte het ganglicht aan. Em had een wazige blik in haar ogen. Ze had de jurk aan die haar moeder voor de reis had gekocht, de jurk waarin ze er al zo groot had uitgezien, toen ze hem voor haar vader had aangetrokken en ermee rondzwierde. Er zat modder op een van de mouwen, en misschien iets van bloed. Gary draaide haar om en om, inspecteerde haar van alle kanten en zag nog meer bloed op haar blote voeten. Geen schoenen? Ook verder zat ze onder het zand; haar handen waren geschramd en ze had blauwe plekken in haar nek.

‘Wat is er gebeurd, Em?’ vroeg hij, en hij pakte haar gezicht tussen zijn handen. ‘Hoe ben je...?’

Weer sloeg er een golf van opluchting over hem heen, zo erg dat hij er haast van omviel. Hij greep haar beet. Hij pakte haar op en droeg haar naar de bank, waar hij haar neerzette. Ze was getraumatiseerd, en vreemd lijdzaam. Dat was niets voor zijn blije, doelbewuste Emma.

Hij voelde aan haar gezicht, zoals haar moeder altijd gedaan had als Emma vreemd deed. Haar gezichtje voelde warm aan. Zo warm dat de huid plakkerig was, en ze zag vreselijk bleek, bijna doorschijnend. Hij zag aderen onder de huid lopen, opvallende rode aderen die hij niet eerder gezien had.

Het blauw van haar ogen leek vaal. Misschien was het een hoofdwond. Ze verkeerde in shock.

Er speelden gedachten aan een ziekenhuis door zijn hoofd, maar hij was niet bereid haar het huis uit te laten gaan: nu niet, en nooit meer.

‘Je bent weer thuis, Em,’ zei hij. ‘Nu komt het allemaal goed.’

Hij pakte haar hand en trok haar overeind, mee naar de keuken. Eten. Hij zette haar op haar stoel aan tafel en keek naar haar terwijl hij twee wafels met chocolade voor haar roosterde, haar lievelingseten. Met haar handen langs haar zijden zat ze naar hem te kijken. Ze had niet echt een starende blik, maar ze was er ook niet helemaal bij. Geen vrolijke verhalen, geen relaas van hoe de dag verlopen was.

De rooster spuwde de koeken uit en hij smeerde er dik boter en stroop op. Hij zette het bord voor haar neer en ging zitten kijken. De derde stoel, mama’s plek, was nog leeg. Misschien werd er dadelijk weer aangebeld...

‘Eet lekker op,’ zei hij. Ze had haar vork nog niet gepakt. Hij sneed een hoekje van de wafel af en hield haar die voor. Ze hield haar mond dicht.

‘Nee?’ vroeg hij. Demonstratief stak hij de hap in zijn eigen mond, kauwde. Hij probeerde haar nogmaals iets te voeren, maar kreeg dezelfde reactie. Er glipte een traan uit Gary’s oog, die over zijn wang biggelde. Hij had intussen echt wel door dat er iets vreselijks met zijn dochter aan de hand was. Maar dat schoof hij allemaal terzijde.

Ze was nu hier, ze was terug.

‘Kom.’

Hij bracht haar naar boven, naar haar kamer. Gary ging als eerste naar binnen, Emma bleef even op de drempel staan. Ze keek de kamer in met iets van herkenning, maar eerder een soort herinnering uit een ver verleden. Met de blik van een oude vrouw die op wonderbaarlijke wijze terugkeert naar de slaapkamer van haar kinderjaren.

‘Je moet slapen,’ zei hij, en hij rommelde in haar kast op zoek naar een pyjama.

Ze bleef bij de deur staan, haar handen slap afhangend.

Gary keerde zich met de pyjama in zijn handen om. ‘Zal ik je uitkleden?’

Hij liet zich op zijn knieën zakken en tilde haar jurk op, en zijn ontzettend preutse jongedochter uitte geen woord van protest. Gary zag nog meer schrammen, en een grote blauwe plek op haar borst. Haar voeten waren smerig, de holtes tussen haar tenen vol aangekoekt bloed. Haar lijfje voelde heet aan.

Geen ziekenhuis. Nooit liet hij haar meer uit zijn blikveld gaan.

Hij liet een lauw bad vollopen en zette haar daarin. Hij knielde bij de rand en streek zachtjes met een ingezeept washandje over haar schrammen en schaafwonden, maar ze gaf geen kik. Hij waste haar smerige, sliertige haar.

Ze keek hem met haar donkere ogen aan, maar er was geen contact. Ze verkeerde in een soort trance. Shock. Trauma.

Hij kon haar beter maken.

Hij trok haar de pyjama aan, pakte de grote kam uit de strooien mand in de hoek en kamde haar blonde haar steil omlaag. De kam bleef haken achter een klit en ze vertrok haar gezicht niet, protesteerde geen moment.

Ze is niet echt hier, dacht Gary. Het is een hallucinatie. Ik ben mijn werkelijkheidszin kwijt.

En toen, terwijl hij verder kamde: En het kan me niet schelen, ook.

Hij sloeg de lakens en het dekbed open en legde zijn dochter in bed, net zoals hij vroeger deed, toen ze nog een peuter was. Hij trok het dek tot aan haar nek en stopte haar in. Emma lag stil en slaperig, maar met haar blauwzwarte ogen wijd open.

Gary aarzelde even voordat hij voorover leunde om een kus op haar nog steeds hete voorhoofd te drukken. Ze was amper meer dan een schim van zijn dochter. Een schim die welkom was. Een schim waarvan hij kon houden.

Zijn tranen van dankbaarheid rolden over haar voorhoofd. ‘Welterusten,’ zei hij tegen het zwijgende kind. Emma lag in de rozige gloed van haar nachtlampje naar het plafond te kijken. Ze reageerde niet op hem. Ze deed haar ogen niet dicht. Ze wachtte niet op de slaap. Ze wachtte... ergens anders op.

Gary liep de gang door naar zijn slaapkamer. Hij trok zijn kleren uit, zijn pyjama aan, en ging in zijn eenzame bed liggen. Ook hij bleef wakker liggen. Ook hij wachtte, hoewel hij niet wist waarop.

Tot hij het hoorde.

Een zacht knersen op de drempel van zijn slaapkamer. Hij draaide zijn hoofd om en zag Emma’s silhouet. Daar stond zijn dochter. Vanuit de schaduw kwam ze op hem af, een klein figuurtje in de donkere kamer. Bij zijn bed bleef ze staan en opende haar mond alsof ze vreselijk moest gapen.

Zijn Emma was bij hem terug. Dat was het enige wat ertoe deed.

==

Zack kon de slaap niet vatten. De anderen hadden gelijk: hij leek sprekend op zijn vader. Te jong uiteraard voor een maagzweer, maar al wel met het gewicht van de wereld op zijn schouders. Hij was een serieus kind, een ernstige jongen, en daar leed hij onder.

Zo was hij altijd geweest, had Eph hem verteld. Vanuit de wieg al keek hij de wereld in met een kleine zorgrimpel in zijn voorhoofd, zijn intense donkere ogen maakten altijd contact. En Eph moest lachen om die bezorgde blik van hem, want hij deed hem aan zichzelf denken, die zorgelijke baby in zijn wieg.

De afgelopen paar jaar had Zack de last gevoeld van de voorlopige scheiding, de echtscheiding en de strijd om de voogdij. Het had even geduurd voordat hij zichzelf ervan overtuigd had dat dit allemaal niet zijn schuld was. Maar in zijn hart wist hij wel beter: wist hij dat alle woede, als hij maar diep genoeg groef, op de een of andere manier met hem te maken had. Jarenlang woedend gefluister achter zijn rug... de echo’s van ruzie, ’s avonds laat... wakker worden van het gedempte beuken op de muren... Dat alles had zijn tol geëist. En nu, op de rijpe leeftijd van elf jaar, had Zack slaapproblemen.

Soms sloot hij ’s avonds in bed de geluiden van het huis buiten met behulp van zijn iPod nano, en keek hij zijn slaapkamerraam uit. Andere nachten zette hij zijn raam op een kier open en luisterde hij naar alle kleine geluidjes die de nacht te bieden had, luisterde hij zo ingespannen dat zijn oren ervan gonsden als het bloed naar binnen stroomde.

Hij leefde in die eeuwenoude hoop van zo veel jongens: dat zijn straat bij nacht, als er geen toeschouwers leken te zijn, haar geheimen zou prijsgeven. Spoken, moord, lust. Maar het enige wat hij ooit zag, totdat de zon weer opkwam aan de horizon, was het hypnotiserende blauwe geflikker van een tv in de verte, in het huis aan de overkant.

De wereld bevatte geen helden of monsters meer, hoewel Zack in zijn verbeelding op zoek was naar beide. Het gebrek aan slaap speelde de jongen parten, en overdag dommelde hij talloze malen in. Op school lette hij niet op, en de andere kinderen in de klas, die nooit zo vriendelijk waren een afwijking onopgemerkt te laten passeren, zochten meteen nieuwe bijnamen voor hem. Die liepen van het gebruikelijke: ‘Watje’ naar het eigenaardige ‘Necroboy’, waarbij iedere sociale clique haar eigen favoriet koos.

En Zack sleepte zich door de dagen vol vernederingen tot het weer tijd was voor een bezoek van zijn vader.

Bij Eph voelde hij zich op zijn gemak. Ook in stilte – vooral in stilte. Zijn moeder was te perfect, te opmerkzaam, te vriendelijk. Aan haar stilzwijgende normen, allemaal ‘voor zijn eigen bestwil’, kon hij onmogelijk voldoen, en op de een of andere manier wist hij dat hij haar vanaf zijn geboorte al had teleurgesteld. Doordat hij een jongetje was, en doordat hij te veel op zijn vader leek.

Bij Eph voelde hij dat hij leefde. Hij kon zijn vader het soort dingen vertellen dat mam altijd wilde weten: van die net-niet geschikte dingen waarvan zij zo graag op de hoogte wilde zijn. Niets belangrijks: gewoon privé. Zo belangrijk dat je het niet kon vertellen. Zo belangrijk dat hij het voor zijn vader bewaarde, en dat deed Zack dan ook.

Nu, klaarwakker op zijn bed gelegen, dacht Zack aan de toekomst. Hij wist nu zeker dat ze nooit meer als gezin onder één dak zouden wonen. Geen schijn van kans. Maar hij vroeg zich af hoe veel erger het nog zou worden. Dat was Zack in een notendop. Altijd maar piekeren: Hoe veel erger kan het nog worden?

Nog véél erger, luidde steevast het antwoord.

Ten minste, hoopte hij, zou nu eindelijk het leger van bezorgde volwassen uit zijn leven verdwijnen. Therapeuten, rechters, maatschappelijk werk, de vriend van zijn moeder. Allemaal hielden ze hem gegijzeld, in de ban van hun eigen behoeften en stompzinnige doeleinden. Allemaal ‘gaven’ ze om hem, om zijn welzijn, en niemand trok zich een reet van Zack zelf aan.

My Bloody Valentine op de iPod was afgelopen, en Zack nam de oordopjes uit. Het was nog niet helemaal licht buiten, maar eindelijk was hij moe. Heerlijk om moe te zijn. Heerlijk om niet te hoeven nadenken.

Dus bereidde hij zich voor op de slaap. Maar zodra hij goed en wel lag, hoorde hij de voetstappen.

Flap-flap-flap. Als blote voeten buiten op het asfalt. Zack keek uit het raam en zag een man. Een blote man.

Hij liep over straat, zijn huid bleek als het maanlicht, met glanzende striae die oplichtten in het donker, een strepenpatroon kriskras over zijn leeggelopen buik heen. Ooit moest hij dik geweest zijn, maar nu was hij zoveel afgevallen dat zijn huid alle kanten op plooide en rimpelde, zo erg dat zijn precieze silhouet amper vast te stellen was.

Hij was oud, maar zag er leeftijdloos uit. Te zien aan het kalende hoofd met het vreselijk geverfde haar en de spataderen op zijn benen moest hij een jaar of zeventig zijn, maar hij liep energiek en met zo’n verende tred dat hij aan een jongere man deed denken. Dat alles bedacht Zack, en dat alles zag hij, doordat hij zoveel op Eph leek. Zijn moeder zou gezegd hebben dat hij bij het raam weg moest en het alarmnummer hebben gebeld, maar Eph zou alle details hebben aangewezen die het beeld vormden van die eigenaardige man.

Het bleke creatuur liep om het huis van de overburen heen. Zack hoorde een zacht steunen, en daarna het ratelen van een schutting. De man kwam terug en liep naar de voordeur van de buren. Zack vroeg zich af of hij de politie moest bellen, maar dan zou zijn moeder met allerlei vragen komen; hij had zijn slapeloosheid voor haar verzwegen, anders moest hij weer dagen- en wekenlang naar allerlei dokters en onderzoeken, nog afgezien van de bezorgdheid die zijn moeder over hem zou uitstorten.

De man liep naar het midden van de straat en bleef daar staan. Zijn slappe armen hingen langs zijn zijden, zijn borstkas was ingevallen (ademde hij eigenlijk wel?) en zijn haar woei op in de zachte nachtbries. Zo werd de uitgroei zichtbaar van een belabberde tint roodbruin van een of andere haarverf voor mannen.

Hij keek op naar Zacks raam, en een eigenaardig moment lang stonden ze oog in oog. Zacks hart begon te bonzen. Voor het eerst zag hij de man van voren. De hele tijd had hij een flank gezien, of de rimpelige huid op de rug van de man, maar nu zag hij zijn volledige borstkas, met het bleke litteken van een y-incisie over de hele breedte.

En die ogen, dat was dood weefsel, glazig, ondoorzichtig in het vriendelijke maanlicht. Maar het allerergste was dat ze zo’n koortsachtige energie uitstraalden: ze schoten heen en weer en bleven uiteindelijk strak op hem gericht, keken hem aan met een gevoel dat moeilijk onder woorden te brengen viel.

Zack deinsde achteruit, weg van het venster, doodsbang door het litteken en door die holle ogen die hem aangekeken hadden. Wat was dat voor uitdrukking...?

Het litteken kende hij, hij wist wat het betekende. Dat kwam door autopsie. Maar hoe kon dat?

Hij waagde nog een blik over de vensterbank, heel voorzichtig, maar de straat was nu verlaten. Hij ging rechtop zitten om beter te kunnen zien, en de man was weg.

Was hij er wel ooit geweest? Misschien speelde het slaapgebrek hem intussen écht parten. Blote mannenlijken over straat zien wandelen: niet iets wat een kind van gescheiden ouders graag aan een therapeut zou vertellen.

En plotseling wist hij het: honger. Dat was het. De dode ogen hadden hem aangekeken met een bodemloze honger...

Zack dook onder de lakens en bedolf zijn gezicht in het kussen. Het feit dat de man weg was stelde hem niet gerust, integendeel. De man was weg, maar hij kon nu overal zijn. Hij kon wel beneden staan, bezig naar binnen te klimmen door het keukenraam. Dan zou hij dadelijk de trap op lopen, heel langzaam... hoorde hij daar al voetstappen? En dan bleef hij op de overloop voor zijn deur staan. Zachtjes aan de deur rammelen... met het kapotte slot, dat niet goed dicht wilde. Dan stond hij binnen de kortste keren naast het bed van Zack en dan... wat? Hij was bang voor de stem van die man, en voor zijn holle blik. Want hij wist zeker, hoe afgrijselijk het ook was, dat de man weliswaar bewoog maar dat hij niet meer in leven was.

Zombies...

Zack stopte zijn hoofd onder zijn kussen, zijn gedachten en zijn hart op hol. Angstig bad hij dat het binnenkort licht zou worden, zodat hij veilig was. Hoe erg hij school ook vond, nu hoopte hij uit alle macht dat het gauw dag zou zijn.

Aan de overkant van de straat, bij de buren, ging het licht van de tv uit en klonk door de verlaten straat in de verte het gerinkel van glasscherven.

==

Ansel Barbour fluisterde tegen zichzelf terwijl hij door de kamers op de verdieping van zijn huis dwaalde. Hij had hetzelfde t-shirt en hetzelfde boxershort aan waarin hij naar bed was gegaan, en zijn haar stond in vreemde pieken overeind doordat hij er continu aan had zitten plukken en trekken. Hij had geen idee wat er met hem aan de hand was. Ann-Marie dacht aan koorts, maar toen ze met de thermometer kwam aanzetten, werd hij al gek bij de gedachte aan die stalen punt onder zijn gezwollen tong. Ze hadden een oorthermometer voor de kinderen, maar hij kon niet eens lang genoeg stilzitten om daar iets wijzer van te worden. Ann-Maries geroutineerde hand tegen zijn voorhoofd registreerde hitte, een heleboel hitte, maar dat had hij haar zó ook wel kunnen vertellen.

Ze was als de dood, dat zag hij. Ze deed geen moeite haar angst te verbergen. Voor haar was iedere ziekte een aanval op de onschendbaarheid van haar kerngezin. Als de kinderen moesten overgeven, toonde zij dezelfde wanhopige angst als ieder ander met bijvoorbeeld een foute uitslag van bloedonderzoek of een plotseling verschenen bobbel. Het is zover. Het begin van de vreselijke tragedie die op een dag haar lot zou zijn.

Zijn verdraagzaamheid jegens Ann-Maries excentrieke gedrag stond op een laag pitje. Hij had iets serieus onder de leden, en hij had haar steun nodig, niet de extra stress die ze hem bezorgde. Vandaag kon hij even niet de sterke man zijn. Vandaag moest zij het roer overnemen.

Zelfs de kinderen gingen hem uit de weg, geschrokken door de afwezige blik in de ogen van hun vader of misschien, hij was zich daar vagelijk van bewust, door de geur van zijn ziekte, die hem deed denken aan de stank van gestold kookvet dat te lang in een blikje in het gootsteenkastje heeft gestaan. Van tijd tot tijd zag hij hen verstopt achter de balusters onder aan de trap zitten, vanwaar ze keken hoe hij door de gang ijsbeerde. Hij wilde hen geruststellen, maar hij was bang dat hij zijn geduld zou verliezen tijdens de uitleg en dat hij het daarmee alleen nog maar erger zou maken. De beste manier om hen gerust te stellen was om beter te worden. Om deze aanval van desoriëntatie en pijn te verdragen.

Hij bleef in de kamer van zijn dochter staan, vond de paarse muren te paars en liep de gang weer in. Op de overloop bleef hij doodstil staan, zo stil als hij kon, tot hij het weer hoorde. Dat dreunen. Een gestamp – niet hard, maar wel dichtbij. Volledig losstaand van de barstende pijn in zijn hoofd. Bijna... zoiets als in een provinciaalse bioscoop waar je tijdens stille scènes het geklik hoort van de film die door de projector achter in de zaal loopt. Daar word je door afgeleid, teruggeworpen op de realiteit dat dit niet echt is, alsof jij de enige bent met het besef van deze waarheid.

Hij schudde keihard met zijn hoofd en grimaste van de pijn die dat veroorzaakte... probeerde die pijn te gebruiken als een soort chloor, om zijn gedachten te zuiveren... maar dat gedreun. Dat beuken. Het was overal, er was geen ontkomen aan.

En dan de honden. Die deden raar. Pap en Gertie de sint-bernards, die brave goedzakken. Die begonnen te grommen, zoals ze deden als er een vreemd dier de tuin in kwam.

Later kwam Ann-Marie aanlopen en trof hem op het voeteneinde van het bed gezeten aan, zijn hoofd in zijn handen alsof het een broos ei was. ‘Als je nou eens gewoon ging slapen,’ zei ze.

Hij greep zijn haar alsof het de teugels waren van een op hol geslagen paard en streed tegen de neiging om haar uit te kafferen. Er was iets mis met zijn hals, en als hij een tijdje gelegen had, kwam zijn huig klem te zitten en sneed zijn luchtpijp af, zodat hij bijna stikte. Hij was als de dood om in zijn slaap te overlijden.

‘Kan ik iets voor je doen?’ vroeg ze, en ze bleef met haar hand tegen haar eigen voorhoofd gedrukt op de drempel staan.

‘Een glaasje water,’ zei hij. Zijn stem kwam sissend uit zijn rauwe keel en brandde als stoom. ‘Lauw. Met wat Advil erin opgelost, of ibuprofen, maakt niet uit.’

Ze bleef roerloos staan. Daar stond ze te staren, bezorgd. ‘Voel je je ook niet een heel klein beetje beter?’

Haar timide gedrag, dat normaal gesproken een sterk bescherminstinct bij hem opriep, maakte hem nu razend. ‘Ann-Marie, breng me dat water en neem de kinderen dan mee naar buiten of doe iets, zolang je ze maar bij me vandaan houdt!’

In tranen haastte ze zich weg.

Toen Ansel hen naar buiten hoorde gaan, de donkere tuin in, liep hij voorzichtig de trap af, met één hand aan de leuning. Ze had het glas op het aanrecht laten staan, naast de gootsteen, op een opgevouwen servetje. De opgeloste pillen kleurden het water troebel. Met twee handen bracht hij het glas naar zijn lippen en dwong zich te drinken. Hij goot het water in zijn mond en liet zijn keel geen keus: er moest wel geslikt worden. Hij kreeg een deel binnen voordat hij moest kokhalzen van de rest, die hij ophoestte over het raam bij de gootsteen met uitzicht op de tuin. Buiten adem bleef hij staan kijken naar de druppels die langs de ruit dropen en het zicht vervormden van Ann-Marie bij de schommels, met de kinderen, haar blik op de donker wordende hemel gericht. Slechts af en toe deed ze haar armen van elkaar om de traag schommelende Haily een zet te geven.

Het glas glipte uit zijn hand en spatte in de gootsteen uiteen. Hij liep de keuken uit, de zitkamer in, en liet zich in een soort flauwte op de bank vallen. Zijn hele keel was opgezet en hij had zich nog nooit zo beroerd gevoeld.

Hij moest terug naar het ziekenhuis. Ann-Marie moest het maar een tijdje in haar eentje zien te redden. Als ze geen keus had, kon ze dat best. Misschien was het uiteindelijk zelfs wel goed voor haar...

Hij probeerde zich te concentreren, te bepalen wat er gebeuren moest voordat hij weg kon. Zacht hijgend kwam Gertie de drempel over. Pap volgde haar, en bleef even bij de haard staan voordat hij ging zitten. Pap begon zachtjes en gelijkmatig te grommen, en het dreunende geluid in Ansels oren zwol aan. Het geluid kwam van de honden, besefte hij.

Of niet? Hij kwam van de bank af, kroop op handen en knieën naar Pap toe om beter te horen. Gertie begon zachtjes te janken en kroop naar de muur, maar Pap bleef zitten. Het grommen nam toe, en Ansel greep zijn halsband net toen de hond probeerde overeind te komen om weg te lopen.

Bonk... bonk... bonk...

Het zat binnen in hen. Op de een of andere manier. Ergens. Iets.

Pap trok aan zijn halsband en jammerde, maar Ansel, een grote man die maar zelden zijn kracht hoefde te gebruiken, krulde zijn vrije arm om de nek van de sint-bernard en hield hem in een hondenhoudgreep. Hij drukte zijn oor tegen de hals van de hond, zodat de vacht de binnenkant van zijn gehoorgang kietelde.

Inderdaad. Een regelmatige dreun. Was dat de bloedsomloop van de hond?

Ja. Dat was het. De hond begon te kermen, maar Ansel drukte zijn oor harder tegen de nek: hij moest het zeker weten.

‘Ansel?’

Hij draaide zich snel om – te snel, er voer een duizelingwekkende pijnscheut door hem heen – en zag Ann-Marie op de drempel staan, Benjy en Haily achter haar rokken verscholen. Haily klemde zich vast aan haar moeders been en de jongen stond een eindje van haar vandaan. Beiden stonden ze met grote ogen naar hem te kijken. Ansel liet de hond los, en die ging ervandoor.

Ansel bleef op zijn knieën zitten. ‘Wat nou weer?’ brulde hij.

Ann-Marie stond als verstard op de drempel, in een trance van angst. ‘Ik ga... ik wou alleen maar... ik ga even wandelen met de kinderen.’

‘Prima,’ antwoordde hij. Hij kromp even ineen door de blik van de kinderen, maar bij een zoveelste scheut in zijn keel moest hij bijna kokhalzen. ‘Niks aan de hand met papa,’ zei hij, terwijl hij met de rug van zijn hand het spuug afveegde. ‘Het komt helemaal goed met papa.’

Hij draaide zijn hoofd naar de keuken, waar de honden zaten. Al zijn vriendelijke gedachten vervlogen bij het aanzwellende gedreun. Harder dan voorheen. Pulserend.

Zij waren het.

Een misselijkmakende schaamte steeg in hem op en hij huiverde, bracht een vuist naar zijn slaap.

‘Ik zal de honden buiten laten,’ zei Ann-Marie.

‘Nee!’ Hij beheerste zich en stak zoals hij daar geknield op de woonkamervloer zat zijn geopende handpalm naar haar uit. ‘Nee,’ zei hij rustiger. Hij probeerde op adem te komen, normaal te klinken. ‘Laat maar. Ik heb geen last van ze.’

Ze aarzelde, wilde nog iets zeggen. Iets doen, wat dan ook. Maar uiteindelijk draaide ze zich om en liep naar buiten, Benjy achter zich aan trekkend.

Ansel kwam overeind en hield zich tegen de muur staande. Hij liep naar de badkamer op de begane grond. Hij trok aan het touwtje voor het licht boven de spiegel, want hij wilde zijn ogen bekijken. Ziedende, rooddooraderde eieren in plaats van mat ivoor. Hij veegde het zweet van zijn voorhoofd en bovenlip en opende zijn mond in een poging in zijn keel te kijken. Hij verwachtte ontstoken tonsillen te zien, of een of ander soort uitslag met witte bulten, maar hij zag alleen een donker gat. Het deed pijn om zijn tong omhoog te brengen, maar hij deed het toch, om te zien of daaronder iets zat. De aanhechting van zijn tong was vuurrood en pijnlijk, een boos rood, gloeiend heet zoals een kooltje in het vuur ligt te gloeien. Hij raakte het aan en de pijn ging hem door merg en been, trok langs beide zijden van zijn kaak, spande de pezen in zijn nek. Zijn keel klokte in protest en liet een schorre, blaffende hoest horen waarbij donkere vlekken tegen de spiegel vlogen. Bloed, vermengd met iets anders, flegma of zo. Sommige vlekken waren dieper zwart dan andere, alsof hij iets hards had opgehoest, verrotte stukjes van hemzelf. Hij stak zijn hand uit naar zo’n donker plekje, veegde het van het glas af op de top van zijn middelvinger. Hij bracht het naar zijn neus, rook eraan en wreef erover met zijn duim. Het leek wel een verkleurd bloedstolseltje. Hij bracht het naar de punt van zijn tong en eer hij het wist, had hij het in zijn mond gestoken. Hij draaide het zachte bolletje rond over zijn tong en zodra het opgelost was, veegde hij een volgend plekje van de spiegel om ook dat te proeven. Niet veel smaak, maar het gevoel op zijn tong had bijna iets helends.

Hij leunde voorover om de bloedvlekken van het koele glas te likken. Het had zijn tong pijn moeten doen, maar integendeel: het doffe gevoel in zijn mond en keel was afgenomen. Zelfs dat allergevoeligste deel onder zijn tong; daar was de pijn geslonken tot een kriebeling. Ook het dreunende geluid klonk minder hard, hoewel het niet helemaal weg was. Hij keek naar zijn spiegelbeeld in de roodgevlekte spiegel en probeerde het allemaal te begrijpen.

Het respijt duurde gekmakend kort. Dat strakke gevoel, alsof zijn keel werd dichtgeknepen door krachtige handen, kwam terug en hij wendde zijn blik af van de spiegel en dook de gang in.

Gertie liep jankend achterwaarts de gang uit, weg van hem, en ging de zitkamer in. Pap stond aan de achterdeur te krabben om naar buiten te komen. Toen hij Ansel de keuken in zag komen, schoot hij meteen weg. Ansel bleef met bonzende keel staan, opende het kastje met de hondenspullen en pakte er een doos kauwstaafjes uit. Hij klemde er een tussen zijn vingers zoals hij normaal ook altijd deed, en ging de zitkamer binnen.

Gertie lag op de houten vloer onder aan de trap, haar poten gestrekt, klaar om weg te springen. Ansel ging op zijn krukje zitten en zwaaide met de lekkernij. ‘Kom maar, meisje,’ zei hij op een harteloze fluistertoon die hem diep in zijn ziel raakte.

Gerties leerachtige neusvleugels bewogen, ze snoof de lucht op.

Bonk... bonk...

‘Kom maar, meisje. Kijk eens wat ik voor jou heb.’

Langzaam hees ze zich overeind. Ze deed een stapje in zijn richting, bleef toen staan en snoof. Instinctief wist ze dat er iets niet klopte.

Maar Ansel hield het kauwstaafje stil, wat haar gerust leek te stellen. Langzaam kwam ze over het kleed aanlopen, kop laag, ogen alert. Ansel knikte bemoedigend. Hoe dichterbij ze kwam, des te harder klonk het dreunen in zijn hoofd.

‘Kom op, Gertie, brave hond,’ zei hij.

Gertie kwam zo dichtbij dat ze aan de lekkernij kon likken, waarbij ze even zijn vinger raakte. Ze likte nogmaals, ze wilde hem vertrouwen, ze wilde het staafje aanpakken. Ansel legde zijn andere hand op haar kop en aaide haar, zoals ze graag had. De tranen liepen uit zijn ogen. Gertie leunde voorover om het kauwstaafje tussen haar tanden te nemen en het uit zijn vingers te pakken, en op dat moment greep Ansel haar halsband en liet zich met zijn volle gewicht op haar vallen.

De hond spartelde tegen, grommend en bijtend, maar haar paniek wakkerde zijn woede alleen maar aan. Met zijn hand duwde hij haar onderkaak achterover, zodat haar kop zo ver omhoog kwam dat ze haar bek niet kon openen, en daarna bracht hij zijn hoofd naar haar wollige nek.

Hij beet toe. Door de zachte, iets vettige vacht heen maakte hij een wond. De hond jankte van pijn en angst toen hij haar vacht openscheurde en de textuur van haar dikke, weke vlees al snel verdween onder een hete stroom bloed. Gek van de pijn spartelde ze uit alle macht tegen, maar Ansel liet niet los en duwde de hondenkop nog verder omhoog zodat de hele hals bloot kwam te liggen.

Hij dronk de hond. Op de een of andere manier dronk hij zonder te slikken. Hij nam haar in zich op. Alsof er een of andere nieuw mechanisme, waarvan hij geen weet had, aan het werk was in zijn keel. Begrijpen deed hij het niet; hij begreep alleen de voldoening die het bracht. Plezier in de daad zelf. En een gevoel van macht. Ja, dat was het: macht. Alsof hij leven uit het ene wezen overhevelde in het andere.

Pap kwam jankend de kamer in draven. Een diepbedroefd basgeluid; Ansel moest de melancholieke sint-bernard het zwijgen opleggen, want het geluid zou de buren de stuipen op het lijf jagen. Terwijl Gertie nog zwak lag te stuiptrekken onder hem, rende hij de ruimte door achter Pap aan. In de gang dook hij op de enorme, logge hond en tackelde hem, waarbij een staande lamp tegen de vlakte ging.

Het plezier van het gevoel, van het indrinken van de tweede hond, was bijna een extase. Binnen in zich voelde hij dat kantelpunt, zoals wanneer de suctie vat krijgt op een plas vloeistof in een afvoerputje en het gewenste drukverschil optreedt. De vloeistof stroomde zonder inspanning, verzadigde hem.

Toen hij klaar was, leunde hij achterover. Eerst was hij een tijdje versuft, maar geleidelijk aan keerde hij terug naar het hier en nu. Hij keek naar de dode hond op de grond aan zijn voeten en voelde zich plotseling klaarwakker, en kil. Meteen kwam de wroeging.

Hij krabbelde overeind en zag Gertie liggen, en daarna keek hij naar zijn eigen borst, klauwde aan zijn t-shirt dat droop van het hondenbloed.

Wat is er met me aan de hand?

Het bloed op het ruitjestapijt vormde een lelijke, zwarte vlek. Maar veel was het niet. En op dat moment wist hij het weer: hij had het opgedronken.

Eerst liep Ansel naar Gertie toe, raakte haar vacht aan, wist dat ze dood was: dat hij haar vermoord had. Hij schoof zijn walging opzij en rolde haar op in het geruïneerde tapijt. Grommend van inspanning tilde hij de bundel op en droeg hem de keuken door, naar buiten, de treden af naar de hondenschuur in de achtertuin. Binnen liet hij zich op zijn knieën vallen, rolde het kleed af zodat de zware hond eruit viel en liet Gertie liggen om Pap te gaan halen.

Hij legde ze samen tegen de wand van de schuur aan, onder het gereedschapsrek. Hij voelde een afstandelijke, vreemde walging. Zijn hals voelde strak maar niet pijnlijk aan, zijn keel was plotseling koel, zijn hoofd kalm. Hij keek naar zijn bebloede handen en besefte dat hij moest accepteren wat hij niet begrijpen kon.

Wat hij gedaan had, had hem beter gemaakt.

Hij ging het huis weer in, naar de badkamer boven. Hij trok het bloederige t-shirt en het boxershort uit en trok een oud trainingspak aan in de wetenschap dat Ann-Marie en de kinderen ieder moment terug konden komen. Terwijl hij in de slaapkamer naar een stel sportschoenen zocht, voelde hij het bonzen terugkeren. Hij hoorde het niet: hij voelde het. En de betekenis ervan joeg hem doodsangst aan.

Stemmen bij de voordeur.

Zijn gezin was thuis.

Net op tijd was hij de trap af, ongezien, zijn blote voeten op het gras, weghollend van de bonkende geluiden in zijn hoofd.

Hij keek even naar de oprit, maar er klonken stemmen op de donkere straat. Hij had de schuurdeuren open laten staan en in zijn wanhoop dook hij het hondenhok in om zich daar te verstoppen. Beide deuren trok hij achter zich dicht. Hij had geen idee wat hij anders moest.

Gertie en Pap lagen dood tegen de zijwand. Bijna had Ansel een kreet geslaakt.

Wat heb ik gedaan?

Een reeks winters in het klimaat van New York had de schuurdeuren krom getrokken, dus ze sloten niet meer helemaal af. Hij kon nog door de spleet kijken en zag Benjy bij de kraan een glas water drinken, zijn hoofd voor het raam, en Haily’s handje dat omhoogstak.

Wat is er met me aan de hand?

Hij leek wel een hond die plotseling vals geworden was. Een dolle hond.

Ik heb een of ander soort hondsdolheid opgelopen.

Stemmen. De kinderen, die de treetjes van de veranda af kwamen bij het licht van de automatisch ingeschakelde lamp: ze riepen de honden. Ansel keek snel om zich heen, greep een hark uit de hoek en stak die zo snel en geruisloos mogelijk door de binnenste deurklinken. Om de kinderen buiten te sluiten. Om zichzelf op te sluiten.

‘Ger-tie! Pa-ap!’

Er klonk nog geen bezorgdheid in hun stemmen door, nog niet. De honden waren de afgelopen maanden een paar maal weggelopen; daarom had Ansel die ijzeren staak in de grond geslagen, zodat hij ze ’s nachts veilig aan de ketting kon leggen.

De roepende stemmen vervaagden in zijn oren toen het bonzen in zijn hoofd de overhand kreeg: het regelmatige ritme van bloed dat door hun jonge aderen stroomde. Hartjes die hard en sterk pompten.

Jezus.

Haily kwam naar de schuurdeur. Ansel zag haar roze gymschoenen door de spleet onder de deur en deinsde achteruit. Ze voelde aan de deur. Die ratelde, maar gaf niet mee.

Ze riep haar broertje. Benjy kwam en schudde met de kracht van zijn volle acht jaar aan beide deuren. De vier wanden trilden ervan, maar de hark hield het.

Bonkedie... bonkedie... bonk...

Hun bloed. Dat hem riep. Met een huivering keek Ansel naar de hondenstaak voor zich. Bijna twee meter diep de grond in gedreven, ingebed in een solide blok beton. Sterk genoeg om twee sint-bernards tijdens een onweersbui aan de ketting te houden. Ansel keek naar de planken aan de wand en zag een extra ketting met halsband liggen, het prijskaartje er nog aan. Hij wist zeker dat hij ergens een extra slot had liggen.

Hij wachtte tot ze een veilig eind weg waren voordat hij de stalen halsband naar zich toe trok.

==

Gezagvoerder Redfern lag in zijn ziekenhuishemd op de brancard binnen de doorzichtige plastic gordijnen, zijn lippen geopend in iets wat bijna een grimas leek, zijn ademhaling diep en moeizaam. Omdat hij met het invallen van de nacht steeds onrustiger was geworden, hadden ze hem genoeg slaapmiddel toegediend om hem urenlang uit te schakelen. Hij moest stilliggen in de scanner. Eph draaide het licht in het hokje uit en knipte zijn uv-licht aan. Weer richtte hij de blauwe gloed op Redferns hals; hij wilde nog eens naar het litteken kijken. Maar nu, nu het andere licht gedoofd was, zag hij nog iets anders. Een vreemde rimpeling van Redferns huid, of liever gezegd: ónder Redferns huid. Een soort vlekken, of onderhuidse psoriasis, met zwarte en grauwe plekken die vlak onder het oppervlak van zijn huid verschenen.

Toen hij het uv-licht dichterbij bracht voor een beter zicht, reageerden de kleuren onder de huid. Ze begonnen geagiteerd te wriemelen alsof ze op de vlucht wilden voor het licht.

Eph deinsde achteruit en trok de lamp weg. Nu het zwarte licht niet meer over Redferns huid speelde, zag de slapende man er normaal uit.

Eph liep terug en scheen ditmaal met het violette lamplicht over Redferns gezicht. Het beeld dat hij daaronder zag, het vlekkerige vlees onder de huid, vormde een soort masker. Een soort alter ego, verborgen onder het gezicht van de gezagvoerder, oud en misvormd. Een grimmig gelaat, een uiting van kwaad dat in hem waakte terwijl hij, ziek als hij was, lag te slapen. Eph bracht de lamp nog dichterbij... en weer rimpelde die binnenschaduw weg, vormde bijna een grimas, probeerde weg te komen.

Redferns ogen gingen open. Alsof hij wakker was geworden van het licht. Eph deed geschrokken een stap achteruit, geschokt door de aanblik. De gezagvoerder had genoeg slaapmiddel in zijn aderen voor twee man. Hij was veel te zwaar verdoofd om bij bewustzijn te komen.

Redfern keek met grote, starende ogen voor zich uit, de blik op het plafond gericht. Hij zag er bang uit. Eph hield de lamp weg en liep op hem af, zodat Redfern hem zien kon.

‘Meneer Redfern?’

De lippen van de piloot bewogen. Eph leunde naar hem over om te horen wat Redfern wilde zeggen.

Redferns lippen bewogen droog, en hij bracht uit: ‘Hij is hier.’

‘Wie is hier, meneer Redfern?’

Redfern keek strak en angstig voor zich, alsof hij getuige was van een vreselijk schouwspel.

‘Meneer Bloedzuiger,’ zei hij.

==

Uren later kwam Nora terug. Ze trof Eph in de gang van de afdeling Radiologie aan. Ze praatten even, met op de achtergrond een wand die van onder tot boven behangen was met krijttekeningen van jonge patiëntjes. Hij vertelde haar wat hij onder Redferns huid had gezien.

‘Dat zwarte licht van onze uv-lampen – is dat geen laag-spectrum uv-licht?’

Eph knikte. Ook hij had staan denken aan de oude man in het mortuarium.

‘Dat wil ik wel eens zien,’ zei Nora.

‘Redfern ligt momenteel in de scanner,’ zei Eph. ‘We moesten hem nog wat kalmerends geven voordat hij de mri in kon.’

‘Ik heb de uitslag van het vliegtuig,’ zei Nora. ‘Van de vloeistof die daar in het rond gespat was. Je had gelijk. Er zit ammonia in, en fosfor...’

‘Ik wíst het...’

‘Maar ook oxaalzuur, ijzer en ureum. Plasma.’

‘Wat?’

‘Ruw plasma. En een hele stoot enzymen.’

Eph hield zijn hand aan zijn voorhoofd alsof hij zijn eigen temperatuur nam. ‘Zoals in de spijsvertering?’

‘Waar doet jou dat aan denken?’

‘Uitwerpselen. Vogels, vleermuizen. Een soort guano. Maar hoe...’

Nora schudde haar hoofd, zowel opgewonden als verbijsterd. ‘Wie of wat er ook aan boord van dat toestel zat... heeft daar zitten schijten als een reiger.’

Terwijl Eph nog probeerde dat idee te bevatten, kwam er een man in ziekenhuispak de gang door lopen. Hij riep Ephs naam, en Eph herkende hem als de mri-technicus.

‘Dokter Goodweather, ik weet niet hoe het heeft kunnen gebeuren. Ik was heel even de kamer uit om koffie te halen. Ik ben nog geen vijf minuten weg geweest.’

‘Hoe bedoel je? Wat is er gebeurd?’

‘Uw patiënt. Die is uit de scanner verdwenen.’

==

Jim Kent zat beneden, niet ver van het gesloten ziekenhuiswinkeltje, op enige afstand van de anderen in zijn mobiele telefoon te praten. ‘Hij ligt nu in de scanner,’ zei hij tegen de persoon aan de andere kant van de lijn. ‘Maar het lijkt bergafwaarts met hem te gaan, en snel ook. Ja, binnen een paar uur zijn de scans er. Nee, geen woord over de andere overlevenden. Ik dacht dat u dat wel zou willen weten. Ja, ik ben alleen...’

Hij was even afgeleid door de aanblik van een lange, roodharige man met een ziekenhuishemd aan, die met onzekere tred de gang door liep. Er bungelden infuuslijnen uit zijn arm, die over de grond sleepten. Als Jim zich niet heel erg vergiste, was dat gezagvoerder Redfern.

‘Ehm... er is iets aan de hand... ik bel u straks terug.’

Hij hing op en plukte het kabeltje uit zijn oor. Hij stopte het in zijn jaszak en volgde de man op enige afstand. De patiënt hield heel even zijn pas in en draaide zijn hoofd om alsof hij zijn achtervolger had opgemerkt.

‘Meneer Redfern?’ vroeg Jim.

De patiënt liep door, de hoek om, en Jim ging achter hem aan. Maar toen hij diezelfde hoek om liep, lag de gang verlaten voor hem.

Jim keek naar de bordjes op de deuren. Hij voelde aan de deur met het opschrift trappenhuis en keek de smalle ruimte tussen de trapleuningen in. Hij ving een glimp op van een infuusslang die over de treden slingerde.

‘Meneer Redfern?’ riep Jim, zijn stem echoënd in het trappenhuis. Hij liep de trap af en viste intussen zijn telefoon uit zijn zak. Hij wilde Eph bellen. geen provider, stond er op de display, want hij bevond zich nu ondergronds. Hij duwde de deur naar de gang van het souterrain open en, afgeleid als hij was door zijn telefoon, zag hij Redfern niet op zich af komen.

==

*

==

Toen Nora, op zoek in het ziekenhuis, de deur vanuit het trappenhuis naar de gang van het souterrain openduwde, zag ze Jim. Wijdbeens zat hij tegen de muur geleund, met een slaperige blik in zijn ogen.

Gezagvoerder Redfern stond barrevoets over hem heen gebogen, zijn blote rug met het openvallende ziekenhuishemd naar haar toe gekeerd. Er bungelde iets uit zijn mond, en daaruit lekten straaltjes bloed op de grond.

‘Jim!’ gilde ze, maar Jim vertoonde geen enkele reactie op haar stem. Redfern verstijfde echter. Toen hij zich naar haar omdraaide, viel er niets te zien bij zijn mond. Wel was ze geschokt door zijn gelaatskleur: eerst zo bleek, nu met een felle blos. Er zaten inderdaad bloedvlekken op de voorkant van zijn hemd, en hij had bloed om zijn mond. Haar eerste gedachte was dat hij een soort epileptische toeval had. Dat hij een stuk van zijn eigen tong had afgebeten en nu bloed slikte.

Van dichterbij leek die diagnose niet zo zeker. Redferns pupillen waren doods zwart, het oogwit niet ivoorwit maar rood. Zijn mond hing eigenaardig open, alsof zijn kaak ontwricht was en nu in een lager scharnier hing. En hij straalde een enorme hitte uit, veel meer dan de warmte van een normale, natuurlijke koorts.

‘Meneer Redfern,’ zei ze. Keer op keer moest ze zijn naam herhalen in een poging hem bij zijn positieven te brengen. Met een hongerige roofvogelblik in zijn troebele ogen kwam hij op haar af. Jim bleef ineengezakt en roerloos op de grond zitten. Redfern was gewelddadig, dat was duidelijk, en Nora betreurde het dat ze geen wapen had. Ze keek om zich heen maar zag alleen een ziekenhuistelefoon aan de muur hangen, met alarmcode 555.

Ze greep de hoorn maar had die amper in haar hand toen Redfern overging tot de aanval. Hij smeet haar op de grond, maar ze hield de hoorn vast. Het snoer werd uit de muur gerukt. Redfern was maniakaal sterk; hij viel over haar heen en drukte haar armen met grote kracht tegen de geboende vloer. Zijn gezicht bewoog en vertrok aan alle kanten, en met zijn keel maakte hij kokhalzende bewegingen. Ze dacht dat hij over haar heen ging kotsen.

Nora lag te gillen toen Eph de deur door kwam. Hij smeet zich boven op Redfern zodat die op de grond belandde, van haar af. Eph krabbelde overeind en stak een kalmerende hand uit naar zijn patiënt, die zich intussen ook van de vloer hees. ‘Wacht even...’

Redfern stootte een sissend geluid uit. Niet als een slang; veel keliger. Zijn zwarte ogen waren vlak en hol en hij begon te glimlachen. Althans, daar leek het op, want hij gebruikte dezelfde gelaatsspieren. Maar toen zijn mond openging, werd die steeds verder opengesperd.

Hij liet zijn onderkaak zakken en er wrong zich iets van roze vlees naar buiten, iets dat niet zijn tong was. Langer, gespierder en met een complexe vorm... en het bewoog. Alsof hij een levende inktvis had ingeslikt die binnen in zijn mond nog wanhopig met een van zijn tentakels rondtastte.

Eph sprong achteruit. Hij greep de infuuspaal om zich overeind te houden en draaide die om zodat hij, als een dompteur tegenover een wild dier, Redfern en dat ding in diens mond op afstand kon houden. Redfern greep de stalen voet en op dat moment schoot het ding in zijn mond naar buiten. Het overbrugde de hele lengte van de infuuspaal, bijna twee meter. Eph sprong nog net op tijd opzij. Hij hoorde het uiteinde van het aanhangsel, smal, als een doorn van vlees, met een klap tegen de muur landen. Redfern smeet de infuuspaal opzij en brak hem doormidden, zodat Eph ruggelings een kamer in struikelde.

Redfern ging achter hem aan naar binnen, nog steeds met die hongerige blik in zijn rood-met-zwarte ogen. Eph tastte wild om zich heen naar iets waarmee hij de vent op afstand kon houden en vond alleen een trepaneerboor in een lader. Dat is een chirurgisch instrument met ronddraaiende, cilindervormige schoepen, dat meestal wordt gebruikt om tijdens autopsie de menselijke schedel open te boren. De schoepen begonnen te zoemen en Redfern kwam op hem af, de doorn in zijn mond voor het grootste deel ingetrokken met nog maar een klein stukje naar buiten bungelend. Aan weerszijden hingen pulserende lappen huid. Voordat Redfern hem nogmaals kon aanvallen probeerde Eph het vlezige uitsteeksel te amputeren.

Hij miste en hakte een stuk uit de nek van de piloot. Er spatte wit bloed naar buiten, net zoals hij in het mortuarium had gezien. Het kwam niet als een aderlijke bloeding met stoten naar buiten, maar het stroomde simpelweg over zijn hemd. Eph liet de boor vallen voordat de ronddraaiende schoepen het spul op hemzelf konden doen belanden. Redfern greep naar zijn nek en Eph pakte het eerste het beste zware voorwerp dat hij zag, een brandblusser. Met de onderkant daarvan ramde hij Redfern in het gezicht, de afzichtelijke vleesdoorn zijn voornaamste doel. Eph stootte nog tweemaal toe, en bij de laatste klap schoot Redferns hoofd achterover en knapte er hoorbaar iets in zijn ruggengraat.

Redfern zakte ineen, zijn lichaam begaf het. Eph liet de blusser vallen en deinsde achteruit, vol afschuw over wat hij gedaan had.

Met een stuk infuuspaal zwaaiend kwam Nora binnenhollen. Ze zag Redfern op de grond liggen, liet het stuk paal vallen en rende op Eph toe, die haar in zijn armen opving.

‘Gaat het?’ vroeg hij.

Ze knikte, haar hand voor haar mond geslagen. Ze wees naar Redfern en toen Eph omlaag keek, zag hij de wormen zijn hals uit kronkelen. Rossige wormen, alsof ze vol bloed zaten, die Redferns keel uit stroomden als kakkerlakken die een kamer ontvluchten als het licht aangaat. Eph en Nora deinsden achteruit, naar de drempel.

‘Wat was dat in godsnaam?’ vroeg Eph.

Nora nam haar hand voor haar mond weg. ‘Meneer Bloedzuiger,’ zei ze.

In de gang hoorden ze iemand kreunen – Jim – en ze holden erheen om te kijken hoe het met hem was.

INTERLUDIUM III
OPSTAND, 1943

Het was een brandend hete augustusmaand en Abraham Setrakian, die balken aan het plaatsen was voor een verhoogd plafond, voelde de hitte nog meer dan de anderen. De zon blakerde hem, iedere dag dit soort hitte. Maar de nachten was hij nog erger gaan haten: zijn brits, en zijn dromen van thuis, die eerder zijn enige respijt waren geweest te midden van alle gruwelijkheden van het doodskamp. En nu was hij de slaaf van twee even genadeloze meesters.

Het donkere wezen, Sardu, kwam nu zich regelmatig, tweemaal per week, voeden in de barak waarin Setrakian sliep, en waarschijnlijk deed hij hetzelfde in de andere barakken. Noch de bewakers, noch de medegevangenen merkten de doden op. De Oekraïnse bewakers schreven de doden af als zelfmoord en voor de ss was een dode simpelweg een wijziging in het grootboek.

In de maanden sinds het eerste bezoek van het Sardu-gevaarte had Setrakian, geobsedeerd als hij was door de gedachte aan de vernietiging van zo’n groot kwaad, zijn medegevangenen, die hier uit de buurt kwamen, zo veel mogelijk uitgehoord over een oude Romeinse crypte die hier ergens in de bossen moest liggen. Daar had het gevaarte, wist hij intussen, zijn schuilplaats en daarvandaan kwam het bij nacht tevoorschijn om zijn goddeloze dorst te lessen.

Als Setrakian ooit in zijn leven echte dorst had, dan was het die dag. Er liepen continu waterdragers tussen de gevangenen door, maar ook zijzelf vielen ten prooi aan een zonnesteek. Het brandende gat werd die dag goed gevoed. Setrakian had kans gezien te vergaren wat hij nodig had: een eind onbewerkt, blank eikenhout en een stukje zilver voor de spits. Zo hadden mensen zich vroeger ontdaan van strigoi, vampiers. De punt van het hout had hij dagenlang gescherpt voordat hij met het zilver aan de gang ging. Alleen al het binnensmokkelen van de staak had hem bijna twee weken hoofdbrekens gekost. Hij had het in een holte achter zijn bed gelegd. Als de bewakers hem ooit vonden, werd hij ter plekke geëxecuteerd want de vorm van het hout liet geen ruimte open voor twijfel: dit was een wapen.

De nacht tevoren was Sardu laat binnengekomen, later dan gebruikelijk. Setrakian had heel stil, geduldig liggen wachten tot hij zich ging voeden met een ernstig verzwakte zigeuner. Hij voelde walging, maar ook wroeging en hij bad om vergiffenis – maar het was een noodzakelijk onderdeel van zijn plan, want als het schepsel zich eenmaal te goed gedaan had, zou het minder alert zijn.

Het blauwige licht van de aanstaande dageraad filterde door de kleine tralieraampjes aan de oostzijde van de barak. Daar had Setrakian op liggen wachten. Hij prikte in zijn wijsvinger en perste een perfecte, vuurrode parel uit zijn magere vlees. Maar wat er toen gebeurde, daarop was hij volledig onvoorbereid.

Hij had het wezen nooit ook maar een kik horen geven. Het deed zijn onheilige maal in volslagen stilte. Maar nu, bij de geur van het bloed van de jonge Setrakian, kréúnde het. Het geluid deed Setrakian denken aan het krakende geluid van droog hout dat verwrongen wordt, of het spetteren van water door een verstopte afvoer.

Binnen enkele seconden stond het wezen aan Setrakians zijde.

Toen de jongeman zijn hand behoedzaam naar achter liet glijden, tastend naar de houten staak, keken de twee elkaar aan. Setrakian had zich niet kunnen inhouden: hij moest wel naar het wezen kijken toen het bij zijn bed kwam staan.

Het wezen glimlachte naar hem.

‘Het is tijden geleden dat we ons te goed deden aan een levende,’ zei het wezen. ‘Tijden geleden...’

Zijn adem rook naar aarde en koper, en zijn tong klakte in zijn mond. De diepe stem klonk als een samenspel van vele stemmen, gesmeerd door mensenbloed.

‘Sardu...’ fluisterde Setrakian, niet in staat de naam voor zich te houden.

De matzwarte ogen van het wezen sperden zich open, en even leken ze bijna menselijk.

‘Hij is niet de enige in dit lichaam,’ siste het. ‘Hoe durf je hem aan te roepen?’

Setrakian greep de staak achter zijn bed en schoof hem langzaam het gat uit...

‘Een man heeft het recht zijn eigen naam te horen noemen voordat hij tegenover God komt te staan,’ zei Setrakian met de hoogmoed van de jeugd.

Het wezen gorgelde van vreugde. ‘In dat geval, jongeman, kun je me maar beter jouw naam zeggen...’

Op dat moment deed Setrakian zijn zet; maar de zilveren tip maakte heel even een schrapend geluidje, en het wezen zag de staak vlak voordat zijn hart werd doorboord.

Maar dat korte moment was voldoende. Het wezen vouwde zijn klauw open en hield het wapen een centimeter voor zijn borst tegen.

Setrakian probeerde zich los te worstelen, haalde uit met zijn andere hand, maar ook die greep het wezen vast. Het haalde met de punt van zijn stekel de zijkant van Setrakians nek open – een schram, meer niet, in een oogwenk gebeurd, maar genoeg om hem te injecteren met het verlammende middel.

Nu hield hij de jongeman stevig bij beide handen en hief hem op van het bed.

‘Maar jij komt niet tegenover God te staan,’ zei het wezen. ‘Want ik ken God persoonlijk, en ik weet dat Hij wég is...’

Setrakian viel bijna flauw van de vreselijke druk van de klauwen op zijn handen, het leek wel of hij in een bankschroef zat. En zijn handen hadden hem al die tijd in leven gehouden in het kamp. Zijn hoofd barstte van de pijn, zijn mond gaapte, zijn longen vochten om adem, maar er kwam geen geluid over zijn lippen.

Het wezen keek diep in Setrakians ogen en zag zijn ziel.

‘Abraham Setrakian,’ spon het. ‘Wat een zachte, lieve naam, en dat voor zo’n ondernemende knaap...’ Het bracht zijn gezicht vlak voor dat van Abraham. ‘Maar waarom wou jij mij vermoorden, knaap? Waaraan heb ik jouw haat te danken, terwijl er om je heen zoveel meer dood is, als ik er niet ben. Ik ben hier niet het monster. Het monster is die God van jou. Jouw God en de mijne, de afwezige Vader die ons allen al zo lang geleden in de steek heeft gelaten... In jouw ogen zie ik wat jij het meeste vreest, jonge Abraham, en dat ben ik niet... dat is de put. Kijk nu dus maar eens wat er gebeurt als ik jou aan die put voer zonder dat God een vinger uitsteekt om dat te verhinderen.’

En toen, met een afschuwelijk, krakend geluid, verbrijzelde het wezen alle botjes in de handen van de jonge Abraham.

De jongen viel op de grond, opgerold tot een bal van pijn, zijn gebroken vingers tegen zijn borst geklemd. Hij was in een zwakke kring van zonlicht gevallen.

De dageraad.

Het wezen siste en probeerde nog één keer bij hem in de buurt te komen.

Maar de gevangenen in de barakken begonnen in beweging te komen, en terwijl de jonge Abraham het bewustzijn verloor, verdween het wezen.

Bloedend en gewond werd Abraham nog voor het appèl gevonden. Hij werd naar de ziekenboeg gestuurd vanwaar gewonde gevangenen niet terugkeerden. Een timmerman met gebroken handen diende geen enkel doel in het kamp, en de opzichter keurde zijn executie meteen goed. Samen met de anderen die op het appèl waren afgekeurd werd hij naar het brandende gat gesleept, waar ze op een rij moesten knielen. Dikke, vettige, zwarte rook verduisterde de zon aan de hemel, brandend heet en genadeloos. Setrakian werd uitgekleed en naar de rand gesleurd, zijn kapotte handen tegen zijn lijf geklemd. Huiverend van angst keek hij de put in.

De brandende put. De hongerig kronkelende vlammen, de vettige rook die opsteeg als een hypnotiserend ballet. En het ritme van de executielijn: een pistoolschot, de klik van het magazijn, het zachte gerinkel van de patroonhuls die over het zand stuiterde, werkte als een wiegelied van de dood. Hij keek naar de vlammen, zag hoe die vlees en bot wegvraten, het ware wezen van de mens onthulden: materie, en meer niet. Brandbare zakken vlees die je kon weggooien, die je kon verbrijzelen. Probleemloos om te vormen tot koolstof.

Het wezen was een expert op het gebied van afschrikwekkendheid, maar deze menselijke bron van afgrijzen overtrof ieder ander mogelijk lot. Niet alleen omdat het genadeloos was, maar omdat het rationeel en zonder dwang werd uitgevoerd. Het was een keuze. Het doden had niets te maken met de oorlog zelf, en diende geen ander doel dan het kwaad. De mens verkoos het de medemens dit aan te doen, en zocht redenen en plekken en mythes om te voldoen aan zijn verlangen naar een logische en methodische aanpak.

Terwijl de naziofficier de mannen een voor een mechanisch in het achterhoofd schoot en de brandende put in trapte, brokkelde Abrahams wil af. Hij werd misselijk: niet van de geur of de aanblik, maar bij de wetenschap – de zekerheid – dat God niet langer in zijn hart woonde. Alleen deze put was er nog.

De jongeman weende om zijn eigen falen en het falen van zijn geloof, en hij voelde de loop van de Luger tegen zijn blote huid...

Nogmaals een mond aan zijn hals...

En toen hoorde hij de schoten. Aan de overkant van de binnenplaats had een werkploeg van gevangenen de uitkijktorens ingenomen en momenteel waren ze het kamp aan het veroveren. Iedere officier in uniform die ze zagen, werd doodgeschoten.

De man achter zijn rug verdween. Setrakian bleef aan de rand van die put zitten.

Een Pool die naast hem in de rij had gezeten, kwam overeind en zette het op een rennen – en de wil kroop langzaam terug in het lichaam van de jonge Setrakian. Met zijn handen tegen zijn borst geklemd stond hij op en rende naakt naar de gecamoufleerde prikkeldraadomheining.

Overal rondom klonk geweervuur. Bewakers en gevangenen bloeiden rood op voordat ze ter aarde stortten. Er hing nu rook, en niet alleen uit de put: door het hele kamp waren brandjes gesticht. Hij haalde het tot aan de schutting, niet ver van een stel anderen en op de een of andere manier, met hulp van anonieme handen die deden wat zijn gebroken handen niet konden en die hem omhoog tilden, kwam hij aan de andere kant terecht.

Hij lag op de grond, en geweerschoten en kogels scheurden het zand rondom hem aan flarden. Weer tilden helpende handen en armen hem op, hesen hem overeind.

En terwijl zijn ongeziene helpers door kogels werden verscheurd, rende Setrakian, en rende en rende... huilend, want toen God er niet was had hij de Mens gevonden. De mens die zijn medemens vermoordde, de mens die zijn medemens hielp, beiden anoniem: de gesel en de zegen.

Een kwestie van keuze.

Zes kilometer rende hij, terwijl de Oostenrijkse versterkingstroepen zich op het kamp stortten. Hij haalde zijn voeten open, zijn tenen braken op de rotsen, maar niets kon hem nog tegenhouden nu hij die omheining over was. Hij had maar één doel voor ogen toen hij eindelijk in het bos aankwam en zich in het donker op de grond liet vallen, zich verstopte in de nacht.

DAGERAAD

Hoofdbureau 17th Precinct, East 51st Street, Manhattan

Setrakian ging verzitten en probeerde een comfortabele houding te vinden op de bank tegen de muur in de arrestantencel van het bureau. Hij had de hele nacht zitten wachten in een ruimte met glazen wanden, in gezelschap van dezelfde zakkenrollers, dronkelappen en griezels met wie hij hier nu zat opgesloten. Tijdens de lange wachttijd had hij genoeg tijd gehad om na te denken over de scène die hij had getrapt bij het kantoor van de pathologisch-anatomische dienst, en hij besefte dat hij zijn kans had vergooid om contact te leggen met dr. Goodweather, en daarmee met de federale dienst voor de bestrijding van infectieziekten.

Natuurlijk was hij overgekomen als een gestoorde oude man. Misschien was hij niet meer helemaal helder. Misschien begon hij wat troebel te worden, als water in een poel dat te lang stilstaat. Misschien hadden de jaren van wachten, wachten op dit ene moment, de jaren die hij had geleefd op de grens van angst en hoop, hun tol geëist.

Als je ouder wordt, moet je jezelf continu in de gaten houden. Goed overeind blijven. Zorgen dat je jezelf blijft.

Nee. Hij wist wat hij wist. Het enige wat er nu aan schortte, was dat hij gek van de wanhoop werd. Hier zat hij dan, opgesloten op een politiebureau in Manhattan, terwijl overal in de stad...

Wees slim, ouwe sukkel. Zoek een uitweg. Je bent wel uit ergere plekken weggekomen dan hier.

Hij speelde de scène die hij in de wachtruimte had meegemaakt nogmaals voor zijn geestesoog af. Net terwijl hij zijn naam en adres aan het opgeven was en de agent hoorde uitleggen dat hij vastzat wegens verstoring van de openbare orde en huisvredebreuk, net toen hij een formulier tekende voor zijn wandelstok (‘van immense persoonlijke waarde’ had hij tegen de politieman gezegd) en de pillen voor zijn hart, was er een Mexicaanse jongen van een jaar of achttien, negentien binnengebracht, zijn polsen achter zijn rug geboeid. De jongen had heel wat klappen gehad, zijn gezicht zat onder de schrammen en zijn hemd was gescheurd.

‘Dit is bullshit!’ zei de jongen. Zijn armen zaten strak tegen zijn rug gebonden en hij leunde achterover terwijl hij door een stel rechercheurs voortgeduwd werd. ‘Die puto was gestoord. Die vent was loco, die rende naakt over straat. Hij viel mensen aan. Hij wilde óns aanvallen.’ De rechercheurs duwden hem hard op een stoel. ‘Jullie hebben hem niet gezien, man. Die fucker had wit bloed! En hij had een... een díng in zijn mond! Dat was geen méns meer!’

Een van de rechercheurs kwam naar het hokje waar de agent Setrakians gegevens zat op te nemen en veegde met een papieren servetje het zweet van zijn gezicht. ‘Een doorgedraaide Mexicaan. Tweemaal jeugdgevangenis, net achttien. Moord, ditmaal. Samen met een makker. Ze moeten de vent overvallen hebben, zijn kleren van zijn lijf gerukt. Ze probeerden hem het verkeer op Times Square in te schuiven.’

Zonder zijn typewerk te onderbreken rolde de agent van dienst met zijn ogen. Hij stelde Setrakian nog een vraag, maar die hoorde hem niet. Hij voelde amper de stoel waarop hij zat, of zijn oude, gebroken handen die hij tot armzalige vuisten had gebald. Hij werd bijna overmand door paniek bij de gedachte dat hij weer tegenover dat onnoemelijke kwaad zou komen te staan. Hij zag de toekomst. Hij zag uiteengereten gezinnen, vernietiging, een apocalyps van ellende. Duisternis die het van het licht won. De hel op aarde.

Op dat moment voelde Setrakian zich de oudste man ter wereld.

Plotseling maakte zijn duistere paniek echter plaats voor een al even duistere impuls: wraak. Een tweede kans. Het verzet, het gevecht – de ophanden zijnde strijd – dat alles moest bij hem beginnen.

Strigoi.

De plaag was begonnen.

Isolatieafdeling, medisch centrum Jamaica Hospital
jim kent, nog met zijn gewone kleren aan, lag op een ziekenhuisbed te protesteren: ‘Dit is belachelijk. Ik voel me prima.’

Eph en Nora stonden aan weerszijden van zijn bed. ‘Laten we dan maar zeggen dat het voorzorg is,’ zei Eph.

‘Er is niets gebeurd. Hij moet me bij het binnenkomen een zet gegeven hebben. Volgens mij ben ik even buiten westen geweest. Een lichte hersenschudding, misschien.’

Nora knikte. ‘Alleen... je bent een van ons, Jim. We willen zeker weten dat alles in orde komt.’

‘Maar waarom dan in de isoleer?’

‘Waarom niet?’ Eph glimlachte geforceerd. ‘We zitten hier toch al. En kijk eens... een hele ziekenhuisvleugel voor jou alleen. Beter tref je het niet in New York City.’

Aan Jims glimlach was te zien dat hij niet overtuigd was. ‘Oké,’ zei hij ten slotte. ‘Maar mag ik dan ten minste mijn telefoon terug hebben, zodat ik het gevoel krijg dat ik me nuttig maak?’

‘Daar kunnen we wel voor zorgen, lijkt me,’ zei Eph. ‘Eerst doen we een paar onderzoekjes.’

‘En... willen jullie tegen Sylvia zeggen dat er niets aan de hand is? Anders raakt ze in paniek.’

‘Goed,’ zei Eph. ‘We bellen haar zodra we hier weg zijn.’

Geschokt liepen ze de deur uit, en ze bleven even staan voor ze de isolatieafdeling verlieten. ‘We moeten het hem vertellen,’ zei Nora.

‘Wat vertellen?’ vroeg Eph, iets te scherp. ‘We moeten eerst weten waar we mee te maken hebben.’

Buiten de afdeling stond een vrouw met touwhaar, in toom gehouden met een brede haarband, op van de plastic stoel die ze uit de lobby had meegenomen. Jim woonde samen met zijn vriendin Sylvia, die horoscopen schreef voor de New York Post. Zij had vijf katten in de relatie ingebracht, en hij één kanarie, zodat de leden van het huishouden op gespannen voet met elkaar leefden. ‘Mag ik naar binnen?’ vroeg Sylvia.

‘Sorry, Sylvia. Voorschrift in de isoleer. Alleen medisch personeel mag naar binnen. Maar we moesten van Jim zeggen dat hij het prima maakt.’

Sylvia greep Eph bij de arm. ‘En wat zeg jíj?’

Tactvol merkte Eph op: ‘Hij ziet er kerngezond uit. We willen wat dingetjes onderzoeken, gewoon voor de zekerheid.’

‘Ze zeiden dat hij buiten kennis geweest was, dat hij nu wat wazig was. Waarom wordt hij dan geïsoleerd?’

‘Je weet hoe we te werk gaan, Sylvia. Alles uitsluiten. Stap voor stap.’

Sylvia zocht met een blik vrouwelijke geruststelling bij Nora.

Nora knikte en zei: ‘Je krijgt hem zo snel mogelijk terug.’

==

Beneden, in het souterrain van het ziekenhuis, troffen Eph en Nora iemand van het bestuur, die hen bij de deur van het mortuarium stond op te wachten. ‘Dr. Goodweather, dit is volledig tegen de regels. Deze deur mag nooit op slot, en het ziekenhuis staat erop te worden ingelicht over wat hier...’

‘Sorry, mevrouw Graham,’ zei Eph, de naam van haar naamkaartje lezend, ‘maar dit zijn officiële zaken van de cdc.’ Hij vond het akelig om zich op zijn rang te laten voorstaan, maar soms had het zo zijn voordelen om ambtenaar te zijn. Hij pakte de sleutel die hij had geconfisqueerd en opende de deur. Samen met Nora ging hij naar binnen. ‘Dank u voor uw medewerking,’ zei hij, voordat hij de deur weer op slot deed.

Het licht ging automatisch aan. Redferns lichaam lag onder een laken op een stalen tafel. Eph pakte een paar handschoenen uit een doos naast de lichtschakelaar en opende een karretje met sectie-instrumenten.

‘Eph,’ zei Nora, terwijl ze zelf ook een paar handschoenen aantrok. ‘We hebben nog niet eens een overlijdensakte. Je kunt hem niet zomaar opensnijden.’

‘We hebben geen tijd voor formaliteiten. Niet zolang Jim daar boven ligt. En bovendien, ik weet niet eens hoe we zijn dood moeten verklaren. Hoe je het ook bekijkt, ik heb deze man vermoord. Mijn eigen patiënt.’

‘Zelfverdediging.’

‘Dat weet ik. Dat weet jij. Maar ik heb beslist geen tijd om dat omstandig aan de politie uit te leggen.’

Hij pakte de grote scalpel en haalde die over Redferns borst. Hij maakte een y-incisie vanaf het linker- en het rechtersleutelbeen diagonaal naar de bovenkant van het sternum, en daarna midden over de romp, over de buik naar het schaambeen. Hij sloeg de huid en de onderliggende spieren weg en legde de ribbenkast en de buikschort bloot. Hij had geen tijd voor een volledige autopsie, maar hij moest een paar dingen bevestigd zien die op Redferns incomplete mri-scan te zien waren geweest.

Met een zachte rubberslang spoelde hij het witte, bloederige vocht weg en daarna bekeek hij de grote organen in de ribbenkast. De borstholte was een puinhoop, vol akelige zwarte gezwellen die werden gevoed door een soort tentakels, nieuwe loten die aan de verschrompelde organen van de piloot ontsproten.

‘Mijn god,’ zei Nora.

Tussen de ribben door bestudeerde Eph de tumoren. ‘Hij zit er helemaal onder. Moet je dat hart eens zien.’Het hart was misvormd, gekrompen. De aderstructuur was ook veranderd, de bloedsomloop was vereenvoudigd, de aderen zelf bedekt door een donkere laag woekeringen.

‘Dit bestaat niet,’ zei Nora. ‘Het is nog maar zesendertig uur na de landing.’

Eph sneed Redferns hals open en legde de keel bloot. De nieuwgroei zat verankerd aan het midden van de hals, groeide vanuit de vestibulaire plooien. Het uitsteeksel dat kennelijk als priem dienstdeed, was ingetrokken. Het zat direct aan de luchtpijp vast, was daarmee vergroeid, net als een kankergezwel. Eph besloot op dat moment niet verder te gaan met de autopsie. Hij hoopte de spier of het orgaan of wat het ook was later helemaal weg te nemen, zodat hij het als geheel kon bestuderen en de functie ervan achterhalen.

Op dat moment ging zijn telefoon. Hij draaide zich om, zodat Nora hem met haar schone handschoenen uit zijn zak kon halen. ‘Hoofd pathologie,’ zei ze, met een blik op de display. Ze drukte op yes, luisterde even en zei toen tegen de beller: ‘We komen eraan.’

Kantoor van het hoofd van de pathologisch-anatomische dienst, Manhattan
directeur barnes arriveerde gelijk met Eph en Nora op het hoofdkantoor van de pathologisch-anatomische dienst op de kruising van 30th Avenue en 1st Street. Hij stapte zijn auto uit, onmiskenbaar met zijn korte baardje en zijn pak marinestijl. Het hele kruispunt stond vol patrouillewagens en tv-ploegen die zich voor de turquoise voorgevel van het mortuarium hadden opgesteld.

Dankzij hun badges konden ze zonder meer naar binnen, helemaal tot aan het bureau van dr. Julius Mirnstein, hoofd van de pathologisch-anatomische dienst. Mirnstein was kaal, afgezien van een paar toefjes bruin haar bij zijn slapen en op zijn achterhoofd. Hij had een lang gezicht, een zuur karakter en had over zijn grijze broek heen de geijkte witte doktersjas aan.

‘We vermoeden een inbraak afgelopen nacht – we zijn niet zeker.’ Dr. Mirnstein keek naar een omgesmeten computerscherm en een stel potloden die uit een beker waren gerold. ‘We krijgen niemand van de nachtploeg aan de lijn.’ Hij informeerde nog even bij een assistente die met een telefoon tegen haar oor gedrukt stond, maar die schudde haar hoofd. ‘Komt u maar mee.’

Beneden, in het ondergrondse mortuarium, leek alles in orde, van de schone autopsietafels tot de werkbladen, weegschalen en meetapparatuur. Geen spoor van vandalisme. Dr. Mirnstein ging hen voor naar de inloopkoeling en wachtte tot Eph, Nora en Barnes bij hem stonden.

De koeling was leeg. De brancards stonden er nog, met een paar verfrommelde lakens, en hier en daar een kledingstuk. Een paar doden lagen langs de linkerwand. De slachtoffers van het vliegtuigongeluk waren allemaal verdwenen.

‘Waar zijn ze?’ informeerde Eph.

‘Dat is het nu juist,’ antwoordde Mirnstein. ‘Dat weten we niet.’

Barnes keek hem even aan. ‘Wou u zeggen dat er volgens u iemand ingebroken heeft om meer dan veertig lijken te stelen?’

‘Zegt u het maar, dr. Barnes. Ik hoopte dat uw mensen hier meer van wisten.’

‘Nou,’ zei Barnes. ‘Ze zullen heus niet weggelopen zijn.’

‘Hoe is het in Brooklyn?’ vroeg Nora. ‘En Queens?’

Dr. Mirnstein antwoordde: ‘Van Queens heb ik nog niets gehoord. Maar Brooklyn meldt hetzelfde.’

‘Hetzelfde?’ vroeg Nora. ‘De lijken van de vliegtuigpassagiers zijn wég?’

‘Precies,’ zei dr. Mirnstein. ‘Ik heb u gebeld in de hoop dat uw bureau de kadavers misschien opgevraagd had zonder dat wij daarvan wisten.’

Barnes keek naar Eph en Nora. Die schudden hun hoofd.

‘Jezus,’ zei Barnes. Ik moet de faa bellen.’

Eph en Nora namen hem apart voordat hij dat deed, hun rug naar dr. Mirnstein gekeerd. ‘We moeten even praten,’ zei Eph.

De directeur keek van de een naar de ander. ‘Hoe is het met Jim Kent?’

‘Ziet er prima uit. Zegt dat hij zich prima voelt.’

‘Oké,’ zei Barnes. ‘Wat is er dan?’

‘Hij heeft een perforatiewond in zijn hals, door de keel heen. Dezelfde wond die we hebben aangetroffen bij de slachtoffers van vlucht 753.’

Barnes keek ongelovig. ‘Hoe kan dat nou?’

Eph lichtte hem in over Redferns ontsnapping uit de scanner en de aanval daarna. Hij haalde een mri-scan uit een grote röntgenenvelop en stak die in een lichtbak aan de wand. Hij knipte het licht aan en zei: ‘Dit is de scan van de piloot “ervoor”.’

De grote organen waren te zien, alles leek gezond. ‘Ja?’ vroeg Barnes.

Eph zei: ‘En dit is het plaatje “erna”.’ Hij hield een scan in de lucht waarop Redferns romp te zien was, helemaal vol schaduwen.

Barnes zette zijn leesbril op. ‘Tumoren?’

‘Het is moeilijk te verklaren, maar dit is nieuw weefsel, dat zich voedt met organen die nog maar een etmaal geleden volkomen gezond waren,’ antwoordde Eph.

Barnes zette zijn leesbril weer af en wierp hem een sceptische blik toe. ‘Nieuw weefsel? Wat bedoel je daarmee?’

‘Dit.’ Eph pakte een derde scan, waarop de binnenkant van Redferns hals te zien was. De nieuwe vorm onder de tong was onmiskenbaar.

‘Wat is dat?’ informeerde Barnes.

‘Een stekel,’ antwoordde Nora. ‘Een doorn, zoiets. Spierweefsel. Vlezig, en kan ingetrokken worden.’

Barnes keek haar aan alsof ze gek was. ‘Een stekel?’

‘Inderdaad,’ beaamde Eph meteen. ‘Wij zijn van mening dat daarmee de verwonding in Jims nek is aangebracht.’

Barnes keek van de een naar de ander. ‘Wou je daarmee zeggen dat een van de overlevenden van de vliegtuigramp een stekel heeft gekweekt om daar Jim Kent mee aan te vallen?’

Barnes keek naar Nora, die energiek knikte. Ze was het volledig met Eph eens.

‘En jullie conclusie is dat deze... dit nieuwe weefsel, deze biologische transformatie... op de een of andere manier overdraagbaar is?’ wilde Barnes weten.

‘Daar gaan we van uit, en dat is onze angst,’ zei Eph. ‘De kans bestaat dat Jim besmet is. We moeten de voortgang van het syndroom bepalen, wat het ook is. Anders hebben we geen schijn van kans om de woekering tegen te gaan en Jim te genezen.’

‘En wou je zeggen dat je die... die telescopische stekel, zoals je hem noemt, zelf gezien hebt?’

‘Wij hebben hem allebei gezien.’

‘En waar is Redfern nu?’

‘In het ziekenhuis.’

‘Prognose?’

Voordat Nora iets kon zeggen, antwoordde Eph: ‘Onzeker.’

Barnes keek naar Eph. Hij begon te voelen dat er iets niet helemaal koosjer was.

‘Het enige dat wij vragen,’ zei Eph, ‘is een gerechtelijk bevel om de andere overlevenden gedwongen medische behandeling te laten ondergaan...’

‘Als we drie mensen in quarantaine plaatsen, raken er mogelijk driehonderd miljoen in paniek.’ Barnes keek hen nogmaals vorsend aan, alsof hij een laatste bevestiging wilde. ‘Denken jullie dat dit op de een of andere manier te maken heeft met de verdwijning van die lijken hier?’

‘Geen idee,’ zei Eph. Wat hij bijna zei, was En ik wil het ook niet weten.

‘Prima,’ zei Barnes. ‘Ik zal het proces in werking stellen.’

‘In werking stellen?’

‘Dit heeft heel wat voeten in de aarde.’

‘Maar het moet nú,’ zei Eph. ‘Nu meteen.’

‘Ephraïm, wat je me hier vertelt, klinkt bizar en verontrustend, maar het is kennelijk een op zichzelf staand geval. Ik weet dat je je zorgen maakt om je collega, maar een federaal quaraintainebevel betekent dat ik een presidentieel bevel moet aanvragen, en die heb ik normaal gesproken niet bij me. Ik zie geen enkele aanwijzing voor een pandemie, en dus moet ik de normale paden bewandelen. Tot het zover is, wil ik niet dat jullie de andere overlevenden lastigvallen.’

‘Lastigvallen?’ vroeg Eph.

‘Er komt al genoeg paniek zonder dat we buiten ons boekje gaan. En als ik er even op mag wijzen: als de andere overlevenden inderdaad ziek geworden zijn, waarom hebben we dan nog niets van hen gehoord?’

Daar had Eph geen antwoord op.

‘Jullie horen nog van mij.’

Barnes liep weg om een reeks telefoontjes te plegen.

Nora keek naar Eph. ‘Niet doen,’ zei ze.

‘Wat niet?’ Ze keek tot in zijn ziel.

‘Niet op zoek gaan naar de andere overlevenden. Je moet de kans om Jims leven te redden niet verknallen door dat juridische mens tegen je in het harnas te jagen of de anderen bang te maken.’

Eph stond te briesen toen de buitendeuren opengingen. Er kwamen twee ambulancebroeders binnen met een brancard waarop een lijkzak lag. Ze werden ontvangen door twee medewerkers van het mortuarium. De doden wachtten niet tot dit mysterie opgelost was. Die bleven gewoon binnendruppelen. Eph voorzag wat er zou gebeuren als New York City in de greep raakte van een serieuze plaag. Als de gemeentelijke instanties hun handen eenmaal vol hadden – politie, brandweer, ziekenhuizen, mortuaria – dan zou het hele eiland binnen enkele weken vervallen tot een stinkende hoop compost.

Een medewerker van het mortuarium ritste de zak half open en hapte toen, wat zelden gebeurt, naar adem. Met wit druipende handschoenen geheven deinsde hij van de tafel achteruit en de melkachtige vloeistof druppelde langzaam verder uit de zwarte zak, langs de zijkant van de brancard, op de vloer.

‘Wat is dat in godsnaam?’ vroeg de medewerker aan de ambulancerijders, die met een blik van walging op hun gezicht in de deuropening waren blijven staan. ‘Verkeersongeluk,’ zei er een. ‘Na een gevecht. Geen idee... zal wel een tankwagen van de melkfabriek zijn geweest of zo.’

Eph pakte een stel handschoenen uit de doos op de balie en liep naar de zak toe om erin te kijken. ‘Waar is het hoofd?’

‘Hier,’ zei de andere ambulanceman. ‘Ergens.’

Eph zag dat het lijk bij de schouders onthoofd was; de stomp van de nek zat onder de witte spetters.

‘En hij was nog naakt, ook,’ voegde de ambulanceman eraan toe. ‘Wat een avond.’

Eph trok de rits helemaal omlaag. Het onthoofde lijk was een dikke man van rond de vijftig. Plotseling zag Eph zijn voeten.

Hij zag een draadje rond de grote teen gebonden zitten. Alsof er een labeltje van een mortuarium aan vast had gezeten.

Ook Nora zag het, en ze verbleekte.

‘Een gevecht, zei je?’ vroeg Eph.

‘Dat hebben ze ons verteld,’ zei de man, en hij opende de deur om weg te gaan. ‘Een prettige dag nog, en succes.’

Eph ritste de zak weer dicht. Hij wilde niet dat iemand anders het touwtje zou zien. Hij had geen zin in vragen waarop hij geen antwoord wist.

Hij wendde zich tot Nora. ‘Die oude man.’

Nora knikte. ‘Die wilde dat we de lijken zouden vernietigen,’ herinnerde ze zich.

‘Hij wist van dat uv-licht.’ Eph trok zijn rubberhandschoenen uit en dacht aan Jim, die daar in zijn eentje op de isolatieafdeling lag; met wie weet wat voor vreselijks in zijn lichaam. ‘We moeten achterhalen wat hij verder nog weet.’

Hoofdbureau 17th Precinct, East 51st Street, Manhattan
setrakian telde dertien andere mannen in het vertrek waarin hij opgesloten zat, waaronder een ongelukkig ogende stumper met verse schrammen in zijn gezicht, die in de hoek gehurkt energiek spuug in zijn handen zat te wrijven.

Setrakian had uiteraard wel ergere dingen meegemaakt – veel erger. Op een ander continent, in een andere eeuw, had hij als Armeense jood gevangengezeten tijdens de Tweede Wereldoorlog, in vernietigingskamp Treblinka. Hij was negentien toen het kamp in 1943 ten val werd gebracht, een jongen nog. Als hij op zijn huidige leeftijd het kamp was ingegaan, dan had hij het niet langer dan een paar dagen volgehouden; misschien had hij niet eens de treinrit erheen overleefd.

Setrakian keek naar de Mexicaanse jongen op de bank naast zich, de jongen die hij had gezien toen hij zelf zijn gegevens stond op te geven. De knaap was zowat even oud als Setrakian aan het eind van de oorlog was geweest. Zijn wang vertoonde een enorme blauwe plek, en er zat een snee onder zijn wang waar opgedroogd, zwart bloed aan kleefde. Maar hij leek niet besmet.

Setrakian maakte zich meer zorgen om de vriend van de jongen, die roerloos, in foetushouding, op de bank naast hem lag.

Gus zelf voelde zich boos en beledigd. Hij begon te rillen van de zenuwen nu de adrenaline eenmaal weg was, en hij begon genoeg te krijgen van die oude vent die hem maar op zat te nemen. ‘Had je wat?’

De celgenoten keken belangstellend op: misschien kwam het tot een gevecht tussen een Mexicaans jeugdbendelid en een bejaarde jood.

Setrakian antwoordde: ‘Ja, ik heb inderdaad wat.’

Gus keek hem duister aan. ‘Dan ben je niet de enige.’

Setrakian voelde dat de anderen zich afwendden nu het ernaar uitzag dat er geen knokpartij zou volgen om een einde te maken aan hun verveling. Setrakian keek nog eens naar de opgekruld liggende vriend van de Mexicaanse jongen. Hij lag met zijn arm over zijn gezicht en hals en had zijn knieën helemaal opgetrokken.

Gus wierp een blik op Setrakian en herkende hem nu. ‘Ik ken jou.’

Setrakian knikte; hij was hier wel aan gewend. ‘118th Street,’ zei hij.

‘Pandhuis Knickerbocker,’ zei hij. ‘Ja, shit. U hebt mijn broer nog eens een pak slaag gegeven.’

‘Had hij wat gestolen?’

‘Dat was hij van plan. Een gouden ketting. Intussen is hij junk geworden, nog maar een schim van zichzelf. Maar in die tijd was hij heel wat. Een paar jaar ouder dan ik.’

‘Dan had hij beter moeten weten.’

‘Hij wist ook wel beter. Daarom probeerde hij het ook. Die gouden ketting was een trofee voor hem, meer niet. Hij wilde de straat iets laten zien. Iedereen had hem gewaarschuwd: “Met die pandbaas moet je uitkijken.” ’

Setrakian zei: ‘Meteen in de eerste week dat ik de winkel had, werden mijn voorruiten ingegooid. Ik zette er een nieuwe ruit in en ging zitten wachten. De volgende ploeg die stampij kwam maken, heb ik in de kraag gevat en iets gegeven om over na te denken en aan hun vrienden te vertellen. Dat was meer dan dertig jaar geleden. Sindsdien heb ik nooit meer een probleem gehad met mijn ramen.’

Gus keek naar de vergroeide vingers van de oude man, zichtbaar onder de wollen handschoenen. ‘Je handen,’ zei hij. ‘Wat is daarmee aan de hand, hebben ze jou ook een keer op diefstal betrapt?’

‘Geen diefstal, dat niet,’ zei de oude man, en door de wol heen wreef hij zijn handen. ‘Een oude wond. Waar pas toen het te laat was een dokter naar heeft gekeken.’

Gus liet hem de tatoeage op zijn eigen hand zien; hij maakte een vuist, zodat de huid tussen zijn duim en wijsvinger zich spande. Drie zwarte cirkels. ‘Net als het motief op jouw uithangbord.’

‘Drie bollen zijn een oud symbool voor een pandhuis. Maar jouw tatoeage betekent iets anders.’

‘Het symbool van mijn gang,’ zei Gus, achterover leunend. ‘Staat voor dief.’

‘Maar van mij heb jij nooit iets gestolen.’

‘In elk geval niet dat jíj weet,’ zei Gus met een glimlach.

Setrakian keek naar Gus’ broek, naar de brandgaten in de zwarte stof. ‘Ik hoor dat je iemand vermoord hebt.’

Gus’ glimlach verdween.

‘Ben je zelf niet gewond geraakt? Die snee op je gezicht, is dat bij de arrestatie gebeurd?’

Gus keek hem nu aan alsof de oude man een of ander soort gevangenisverklikker kon zijn. ‘Wat maakt jou dat nou uit?’

Setrakian vroeg: ‘Heb je zijn mond kunnen zien?’

Gus draaide zich naar hem om. De oude man leunde naar voren, bijna alsof hij zat te bidden. ‘Wat weet jij daarvan?’

‘Ik weet,’ zei de oude man zonder op te kijken, ‘dat er een plaag is neergedaald over de stad. En binnenkort over de hele wereld.’

‘Dit was geen plaag. Dit was een of andere schizo met een soort... met een idioot soort tong uit zijn...’ Gus voelde zich belachelijk nu hij zijn eigen woorden hoorde. ‘Wat was dát dan?’

Setrakian antwoordde: ‘Waar jij mee gevochten hebt, dat was een dode man, met een ziekte.’

Gus dacht terug aan de blik op het gezicht van de dikke man, leeg en hongerig. Aan zijn witte bloed. ‘Wat... een pinche zombie?’

Setrakian zei: ‘Je moet eerder denken aan zo’n man met een zwarte cape. Met van die lange hoektanden. En een buitenlands accent.’ Hij draaide zijn hoofd om zodat Gus hem beter kon verstaan. ‘Denk nu de cape en de hoektanden weg. En dat accent. Denk alles wat maar even komisch kan zijn, weg.’

Gus hing aan de lippen van de oude man. Hij moest hier meer van weten. Die sombere stem, die uitstraling van melancholieke angst, waren aanstekelijk.

‘Luister goed,’ ging de oude man verder. ‘Die vriend van je. Die is besmet. Gebeten, zou je kunnen zeggen.’

Gus keek naar de roerloze Felix. ‘Nee. Nee, die is gewoon... die is bij de arrestatie buiten westen geslagen.’

‘Hij zit in een overgangsfase. Hij bevindt zich in de greep van iets wat jouw begrip te boven gaat. Een ziekte die mensen verandert in antimensen. Dit is niet langer jouw vriend. Hij is overgegaan.’

Gus dacht terug aan de aanblik van de dikke man boven op Felix, hun maniakale omhelzing, de mond van de man die in de richting van Felix’ hals ging... en de blik op Felix’ gezicht, een blik van doodsangst en ontzetting.

‘Voel je hoe heet hij is? Dat is zijn metabolisme, op hol geslagen. Er is vreselijk veel energie voor nodig om over te gaan – er zijn pijnlijke, dramatische veranderingen gaande in zijn lichaam. De ontwikkeling van een parasitair orgaansysteem, aangepast aan zijn nieuwe status. Hij is aan het veranderen in een voedsysteem. Binnenkort, zo’n twaalf à zesendertig uur na de besmetting maar waarschijnlijk vannacht al, zal hij opstaan. Zal hij dorst hebben. En dan laat hij zich door niets tegenhouden om aan dat verlangen te voldoen.’

Gus keek de oude man aan alsof hij in een soort trance verkeerde.

Setrakian vroeg: ‘Hou je van je vriend?’

‘Wat?’ was Gus’ antwoord.

‘Ik bedoel, heb je respect voor hem. Als dat zo is, dan vernietig je hem voordat hij volledig overgegaan is.’Gus’ gezicht betrok. ‘Vernietigen?’

‘Doden. Anders zorgt hij ervoor dat jij ook overgaat.’

Traag schudde Gus zijn hoofd. ‘Maar... als jij zegt dat hij al dood is... hoe kan ik hem dan nog doder maken?’

‘Daar zijn manieren voor,’ zei Setrakian. ‘Hoe heb je de vent die jou aanviel gedood?’

‘Met een mes. Dat ding dat zijn mond uit kwam, dat heb ik aan flarden gesneden.’

‘Zijn hals?’

‘Die ook, ja. En toen kwam hij onder een vrachtwagen. Einde verhaal.’

‘Hoofd en romp scheiden is de veiligste manier. Zonlicht werkt ook – direct zonlicht. En er zijn andere, oudere methodes.’

Gus draaide zich om en keek naar Felix. Die lag daar, roerloos. Hij ademde amper. ‘Waarom weet niemand hier iets van?’ vroeg hij. Hij keek Setrakian weer aan en vroeg zich af wie van hen nu gek was. ‘Wie ben jij?’

‘Elizalde! Torrez!’

Gus was zo in het gesprek opgegaan dat hij de agenten niet had zien binnenkomen. Hij keek op toen hij zijn en Felix’ naam hoorde noemen en zag vier agenten met rubberhandschoenen aan komen lopen, klaar voor een worsteling. Eer hij doorhad wat er gebeurde, hadden ze Gus overeind gehesen.

Ze tikten Felix op zijn schouder, sloegen tegen zijn knieën. Toen hij daar niet wakker van werd, tilden ze hem lijfelijk op, hun armen onder die van hem door geslagen. Zijn hoofd viel naar voren en zijn voeten sleepten over de grond; zo sleepten ze hem weg.

‘Luister,’ zei Setrakian, en hij stond op. ‘Die man hier is ziek. Hij heeft iets gevaarlijks. Iets heel besmettelijks.’

‘Daarom hebben we van die handschoenen aan, opa,’ riep een van de agenten over zijn schouder. Ze hesen Felix’ slappe armen op en sleurden hem naar de deur. ‘Wij hebben continu te maken met geslachtsziekten.’

‘Hij moet in quarantaine, hoort u me? In zijn eentje opgesloten.’

‘Maak je maar niet dik, opa. Moordenaars krijgen hier altijd een voorkeursbehandeling.’

Gus bleef de oude man strak aankijken totdat de deur dichtviel en de agenten hem meetrokken.

Stoneheart Group, Manhattan
dit was de slaapkamer van een groot man.

Volledig geautomatiseerd, met airconditioning, instelbaar via een klein computertje binnen handbereik. Het klotsen van de luchtbevochtiging klonk in harmonie met het zoemen van de ionisator en het fluisterende luchtfiltersysteem deed denken aan de sussende stem van een moeder. Eigenlijk, dacht Eldritch Palmer, zou iedereen ’s nachts in een baarmoeder moeten liggen. En slapen als een baby.

Het duurde nog uren voordat de schemering inviel, en hij was ongeduldig. Nu alles in beweging was gezet, nu de plaag zich door New York City verspreidde met de voorspelbare, exponentiële kracht van samengestelde rente en zich nacht na nacht verdubbelde en opnieuw verdubbelde, gonsde hij van het plezier van een geldbeluste bankier. Nooit had hij een financieel succes meegemaakt dat hem zo’n genoegen deed als deze enorme onderneming – en toch had het hem aan financiële successen niet ontbroken.

De telefoon op zijn nachtkastje piepte eenmaal, en er knipperde een lichtje. Gesprekken naar dit toestel moesten door zijn verpleger en zijn assistent, de heer Fitzwilliam, zijn doorverbonden. Fitzwilliam was iemand met een buitengewoon goed beoordelingsvermogen, en bovendien heel discreet. ‘Goedemiddag, meneer Palmer.’

‘Wie is daar, meneer Fitzwilliam?’

‘De heer Jim Kent, meneer. Hij zegt dat het dringend is. Ik verbind hem door.’

Even later zei Jim Kent, een van Palmers vele goed geplaatste leden van de Stoneheart-stichting: ‘Ja, hallo?’

‘Zeg het maar, Kent.’

‘Ja... hoort u mij? Ik moet zachtjes praten...’

‘Ik hoor je, Kent. De vorige keer werd de verbinding verbroken.’

‘Ja. De piloot was ontsnapt. Weggelopen uit de scanner.’

Palmer glimlachte. ‘En is hij er nu vandoor?’

‘Nee. Ik wist niet wat ik doen moest, dus ben ik hem door het ziekenhuis achterna gegaan tot dr. Goodweather en dr. Martinez hem te pakken kregen. Ze zeggen dat Redfern het goed maakt, maar ik krijg zijn status niet bevestigd. Ik heb een andere verpleegster horen zeggen dat ik hier de enige was. En dat de leden van project Kanarie een afgesloten ruimte in het souterrain hebben geconfisqueerd.’

Palmers gezicht betrok. ‘Wáár zit je in je eentje?’

‘Op de isolatieafdeling. Uit voorzorg. Ik denk dat Redfern me een dreun gegeven heeft. Ik ben even buiten westen geweest.’

Palmer zweeg even. ‘Aha.’

‘Als u me precies vertelt waarnaar ik geacht word te zoeken, dan kan ik u beter...’

‘Zei je dat ze een ruimte in het ziekenhuis hebben geconfisqueerd?’

‘In het souterrain. Of misschien in het mortuarium. Ik zal het uitzoeken.’

‘Hoe wou je dat doen?’ informeerde Palmer.

‘Als ik hier eenmaal uit ben. Ze moeten alleen nog wat onderzoekjes doen.’

Palmer bedacht dat Jim Kent zelf geen epidemioloog was, eerder een vooruitgeschoven post van project Kanarie zonder medische achtergrond. ‘Je klinkt een beetje schor, Kent.’

‘Ja, ik heb een beetje keelpijn. Zal wel meevallen.’

‘Hm-mm. Dag, Kent. Het beste ermee.’

Palmer hing op. Irritant dat Kent besmet was, maar veel erger was het bericht over het mortuarium in het ziekenhuis. Hoewel: bij iedere onderneming had je altijd wel een paar tegenslagen. In zijn lange zakenleven had hij wel geleerd dat juist die tegenslagen en hindernissen de overwinning zo’n zoete smaak bezorgden.

Hij pakte de hoorn weer op en drukte op het knopje met de ster.

‘Ja, meneer Palmer?’

‘Fitzwilliam, we zijn onze contactpersoon binnen Kanarie kwijt. Eventuele telefoontjes van dat mobiele nummer negeer je verder.’

‘In orde.’

‘En we moeten een team naar Queens sturen. Misschien moet er iets opgehaald worden uit het souterrain van het Jamaica Hospital.’

Flatbush, Brooklyn
ann-marie barbour controleerde nogmaals of echt alle deuren op slot zaten en liep toen tweemaal haar huis door, alle kamers, van boven naar beneden, waarbij ze iedere spiegel tweemaal aanraakte. Zo kalmeerde ze zichzelf. Ze kon geen weerspiegelend oppervlak voorbijlopen zonder er de wijs- en middelvinger van haar rechterhand naar uit te steken, met na iedere aanraking een hoofdknikje, een ritmische routine die iets weghad van een kruis slaan. Daarna liep ze een derde maal het huis door om alles schoon te vegen met een mengsel van half Glassex, half wijwater. Pas toen was ze gerust.

Toen ze het gevoel had, zich weer in de hand te hebben, belde ze haar schoonzus Jeanie in New Jersey.

‘Prima,’ antwoordde die op de vraag hoe het met de kinderen ging. Ze was ze de vorige dag komen ophalen. ‘Keurige manieren. Hoe is het met Ansel?’

Ann-Marie kneep haar ogen dicht. Er lekten tranen uit. ‘Weet ik niet.’

‘Knapt hij een beetje op? Heb je hem die kippensoep gegeven?’

Ann-Marie was bang dat haar stem haar trillende onderkaak zou verraden. ‘Doe ik. Ik... ik bel je nog.’

Ze hing op en keek uit door het achterraam. Ze zag de graven. Twee plekken omwoelde aarde. Ze dacht aan de honden die daar lagen.

Ansel. Wat had hij hen aangedaan?

Ze boende haar handen en liep nogmaals het huis door, ditmaal alleen de begane grond. Ze haalde de mahonie kist uit het dressoir in de eetkamer en trok de laden met het goede zilver naar buiten, een geschenk op haar bruiloft. Glanzend gepoetst. Haar geheime schat, weggestopt zoals iemand anders snoepgoed of pillen zou verbergen. Ze raakte ieder stuk bestek aan, haar vingertoppen gingen heen en weer tussen het zilver en haar lippen. Ze had het gevoel dat ze uiteen zou breken als ze niet ieder afzonderlijk stuk aanraakte.

Daarna ging ze naar de achterdeur. Daar bleef ze uitgeput staan, met haar hand op de deurknop, en ze bad om leiding, om kracht. Ze bad om kennis, om te begrijpen wat er aan de hand was, en om de juiste weg gewezen te krijgen.

Ze opende de deur en daalde de treetjes af, naar de schuur toe. De schuur waaruit ze de hondenlijken naar de hoek van de tuin had gesleept omdat ze geen idee had wat ze anders kon doen. Gelukkig had er een oude schep onder de veranda gelegen, zodat ze niet weer de schuur in hoefde. Ze had hen in ondiepe grond begraven en bij de grafjes staan huilen. Om hen en om haar kinderen en om haarzelf.

Ze liep naar de zijkant van de schuur, waar oranje en gele chrysanten in een bak onder een raampje met een roedeverdeling stonden. Ze aarzelde voordat ze naar binnen keek en hield haar hand boven haar ogen tegen het zonlicht. Aan rekken hing tuingereedschap, en er waren planken en een werkbankje vol spullen. Het zonlicht dat door het raam viel vormde een perfecte rechthoek op de zandvloer en Ann-Maries schaduw viel op een metalen staak die de grond in gedreven was. Een ketting zoals ook aan de deur zat, was aan de staak bevestigd en het eind daarvan was niet te zien van waar zij stond. De vloer vertoonde sporen van graven.

Ze liep naar de voorkant en bleef voor de dichtgeketende deuren staan luisteren.

‘Ansel?’

Haar stem was amper meer dan een fluistering. Ze luisterde weer, en toen ze niets hoorde bracht ze haar mond naar de centimeter ruimte tussen de door regen kromgetrokken deuren.

‘Ansel?’

Geritsel. Het vaag dierlijke geluid joeg haar angst aan, maar stelde haar tegelijkertijd gerust.

Hij zat nog binnen. Hij had haar niet verlaten.

‘Ansel, ik weet niet wat ik doen moet... toe nou... zeg me wat ik doen moet... dit lukt me niet in mijn eentje. Je moet me helpen, liefste. Geef nou antwoord. Wat moet ik doen?’

Meer geritsel, alsof er zand ergens afgeschud werd. Een kelig geluid als van een verstopte leiding.

Als ze hem maar even kon zien. Hem in de ogen kijken, dan was ze gerust.

Ann-Marie stak haar hand in haar bloes en haalde de korte sleutel tevoorschijn die daar aan een veter bungelde. Ze reikte naar het slot waarmee de ketting door de deurhendels zat en stak de sleutel erin, draaide tot er iets klikte en de gekromde haak los sprong uit de dikke stalen basis. Ze wikkelde de ketting los en trok hem door de metalen deurhendels, liet hem op de grond vallen.

De deuren weken uiteen en zwenkten op hun scharnieren. De zon stond nu pal boven haar hoofd, en in de schuur was het donker, afgezien van het licht dat door het raampje viel. Ze bleef op de drempel staan en probeerde naar binnen te kijken.

‘Ansel?’

Ze zag een schaduw bewegen.

‘Ansel, je moet ’s nachts stiller doen... meneer Otish van hier tegenover heeft de politie gebeld, hij dacht dat het de honden waren... de honden...’

De tranen sprongen haar in de ogen, en er dreigde een huilbui die nooit meer op zou houden.

‘Ik... ik had hem bijna over jou verteld. Ik weet niet wat ik doen moet, Ansel. Wat móét ik nou? Ik weet het allemaal niet meer. Toe nou... ik kan niet zonder jou...’

Net toen ze haar hand uitstak naar de deur, klonk er een kreunende kreet. Hij rende op de schuurdeuren af, op háár af. De ketting aan de staak trok hem echter terug en smoorde een dierlijke kreet in zijn keel. Maar toen de deuren openbarstten, zag ze voordat haar eigen gil weerklonk, en voordat ze de deuren dichtsmeet alsof ze luiken moest sluiten bij een hevige storm, haar echtgenoot gehurkt op de grond zitten, naakt op de hondenhalsband na, die strak rond zijn gespannen nekspieren lag, zijn mond een gapend zwart gat. Hij had bijna al zijn haar uitgetrokken en hij had zich de kleren van het lijf gescheurd, zijn blauw dooraderde lijf was smerig doordat hij onder het zand had liggen slapen, verscholen als een dode die zich dieper zijn eigen graf in gegraven had. Hij ontblootte zijn bloederige tanden en zijn ogen rolden weg in zijn hoofd, terugdeinzend voor de zon. Een demon. Met trillende handen haalde ze de ketting weer door de deurhendels en draaide het slot dicht. En toen vluchtte ze haar huis weer in.

Vestry Street, Tribeca
de limousine bracht Gabriel Bolivar regelrecht naar de praktijk van zijn lijfarts, in een gebouw met een ondergrondse parkeergarage. Dr. Ronald Box telde heel wat beroemdheden in New York onder zijn patiënten, mensen uit de film-, tv- en muziekwereld. Hij was geen Rock Doc en ook geen dokter Feelgood, die met gulle hand recepten uitschreef; hoewel hij beslist niet spaarzaam was met zijn elektronische pen. Box was opgeleid als internist en had veel ervaring met afkick-centra, de behandeling van seksueel overdraagbare ziekten, hepatitis c en andere roemgebonden kwalen.

Bolivar werd in een rolstoel de lift in gereden, gehuld in een zwarte badjas, zijn rug gekromd als die van een oud man. Zijn lange, zijdezachte zwarte haar had alle glans verloren en viel met bossen tegelijk uit. Hij had zijn gezicht bedekt met magere, knokige handen zodat niemand hem zou herkennen. Zijn keel was zo opgezet en rauw dat hij amper spreken kon.

Hij kon meteen bij de dokter terecht. Die zat afbeeldingen door te nemen die net per e-mail uit de kliniek waren binnengekomen, met een begeleidend briefje waarin het hoofd van de kliniek, die alleen de uitslagen zag en niet de patiënt, zijn excuses aanbood en beloofde de machines te zullen herstellen. Hij stelde een tweede ronde onderzoeken voor, over een paar dagen. Maar na een blik op Bolivar leek het dokter Box onwaarschijnlijk dat het aan de apparatuur lag. Hij luisterde met zijn stethoscoop naar Bolivar, naar zijn hart, vroeg hem diep adem te halen. Hij probeerde in Bolivars keel te kijken, maar de patiënt weigerde zonder een woord te zeggen, zijn zwart-rode ogen fonkelend van de pijn.

‘Hoe lang heb je die contactlenzen in gehad?’ vroeg de arts.

Bolivars mond krulde zich in een scheve grimas en hij schudde zijn hoofd.

Dr. Box keek naar de lijfwacht bij de deur, die een chauffeursuniform aan had. Elijah, bijna twee meter lang, meer dan honderd kilo zwaar, keek bijzonder nerveus. Dokter Box begon bang te worden. Hij bekeek de handen van de rockster, die er pijnlijk en hoogbejaard uitzagen, maar tegelijkertijd beslist niet broos. Hij probeerde de lymfknopen onder de kaak te voelen, maar die streek was te pijnlijk. In de kliniek hadden ze Bolivars temperatuur opgenomen en kwamen op een uitslag van ruim vijftig graden Celsius; menselijkerwijs onmogelijk, maar nu hij zo dicht bij Bolivar stond dat hij hem voelde gloeien geloofde dr. Box die cijfers.

Hij deed een stap achteruit.

‘Ik weet niet goed hoe ik het zeggen moet, Gabriel. Het heeft er alle schijn van dat je lichaam van onder tot boven vol kwaadaardige gezwellen zit. Kanker, dus. Ik zie carcinomen, sarcomen en lymfomen, allemaal met ernstige uitzaaiingen. Bij mijn weten is zoiets nog nooit voorgekomen, hoewel ik erop sta dat we er een paar kankerspecialisten bijhalen.’

Bolivar zat zwijgend te luisteren, een wrokkige blik in zijn verkleurde ogen.

‘Ik heb geen idee wat het is, maar íéts heeft jou in zijn greep. En dat bedoel ik letterlijk. Voor zover ik kan uitmaken, slaat je hart niet meer zelf. Het heeft er alle schijn van dat de kanker het hele orgaan heeft overgenomen. De kanker houdt je hart aan de slag. En je longen. Net alsof...’ Dr. Box zweeg toen het tot hem doordrong. ‘Alsof je in een metamorfose verkeert. Klinisch gesproken zou ik kunnen stellen dat je dood bent. Dat de kanker je in leven houdt. Ik weet niet hoe ik het anders kan verwoorden. Al je organen zijn ermee opgehouden, maar je kanker... tja, je kanker doet het geweldig.’

Bolivar zat maar met die griezelige ogen van hem in de verte te staren. Zijn nek bolde even op, alsof hij iets wilde zeggen maar zijn stem niet langs een obstakel heen kreeg.

Dr. Box zei: ‘Ik wil je meteen opnemen in Sloan-Kettering. Dat kan onder een pseudoniem, met valse papieren. Dat is de beste kankerkliniek van het hele land. Ik zal de heer Elijah vragen je daar nu meteen heen te brengen...’

Bolivar uitte een kelig gegrom dat onmiskenbaar nee betekende. Hij legde zijn handen op de armleuningen van zijn rolstoel en Elijah kwam naar voren om de rolstoel tegen te houden toen Bolivar overeind kwam. Het duurde even eer hij in evenwicht stond, maar toen plukte hij met zijn zere handen aan de ceintuur van zijn kamerjas tot de knoop losliet.

Onder de badmantel hing zijn slappe penis, zwart verkleurd en verschrompeld, op het punt uit zijn kruis te vallen als een zieke vijg van een halfdode boom.

Bronxville
neeva, het kindermeisje van de familie Luss, nog steeds overstuur van de gebeurtenissen van het afgelopen etmaal, liet de kinderen achter in de zorg van Emile, haar neefje, terwijl haar dochter Sebastiane haar terugbracht naar Bronxville. Toen ze wegreed, zaten de Lusskinderen, Keene en zijn achtjarige zusje Audrey net aan het middagmaal: Frosted Flakes met stukjes fruit. Dat had Neeva meegenomen op de vlucht uit huize Luss.

Nu ging ze terug om meer spullen te halen. De kinderen aten haar Haïtiaanse eten niet, en bovendien was Neeva vergeten Keenes astmainhaler mee te nemen. Zijn adem kwam gierend zijn keel uit en hij zag zweterig bleek.

Toen ze de oprit opreden, bleek de groene auto van mevrouw Guild op de oprit te staan. Daar keek Neeva van op. Ze vroeg Sebastiane om op haar te wachten, stapte uit, trok haar onderjurk recht onder jaar jurk en liep met haar sleutel naar de zijingang. De deur ging geluidloos open, het alarm stond niet aan. Neeva liep de keurige ruimte door, met ingebouwde kasten en kapstokken en een verwarmde tegelvloer, een bijkeuken waar je je modderlaarzen kon uittrekken maar waar nooit een modderlaars was binnengekomen, en liep door de klapdeuren de keuken in.

Zo te zien was daar niemand geweest sinds ze met de kinderen was vertrokken. Ze bleef op de drempel staan en luisterde gespannen, haar adem zo lang mogelijk ingehouden voordat ze uitademde. Niets te horen.

‘Hallo?’ riep ze een paar maal. Ze vroeg zich af of mevrouw Guild, met wie ze een grotendeels zwijgende relatie onderhield omdat deze, naar Neeva vermoedde, in haar hart racist was, zou antwoorden. Ze vroeg zich af of Joan, een moeder die het zo aan moederinstinct ontbrak dat ze ondanks al haar juridische successen zelf wel een kind leek, zou antwoorden. En ze wist dat beiden verstek zouden laten gaan.

Toen ze niets hoorde, liep ze naar het kookeiland en legde daar zachtjes haar tas op neer, tussen de gootsteen en de gaspitten. Ze opende de kast met snacks en vulde haastig, met een onverwacht schuldgevoel alsof ze diefstal pleegde, een plastic boodschappentas met crackers en pakjes vruchtensap en Smartfoodpopcorn. Af en toe bleef ze even stilstaan om te luisteren.

Nadat ze de grote koelkast had ontdaan van smeltkaas en yoghurtdrankjes, zag ze het telefoonnummer van meneer Luss op het blad met belangrijke nummers aan de muur naast de keukentelefoon staan. Maar meteen voelde ze zich onzeker. Wat kon ze tegen hem zeggen? Uw vrouw is ziek. Er is iets niet in orde. Dus heb ik de kinderen meegenomen. Nee. Ze sprak de goede man toch al amper. Er school iets kwaadaardigs in dit schitterende huis, en haar eerste en enige plicht als werkneemster en als moeder, betrof de veiligheid van de kinderen.

Ze zocht in de kast boven de ingebouwde wijnkoeling, maar de fles Pulmicort was leeg, zoals ze al gevreesd had. Ze moest naar de voorraadkelder. Boven aan de wenteltrap bleef ze op de loper staan en haalde haar zwart geëmailleerde crucifix uit haar tas. Op de onderste trede aangekomen leek het souterrain haar wel heel donker voor dat uur van de dag. Ze haalde alle lichtschakelaars aan de wand over en bleef staan luisteren toen het licht was.

Dit werd het souterrain genoemd, maar in feite was het een volledig ingerichte verdieping van het huis. Er was een thuisbioscoop ingericht, compleet met bioscoopstoelen en een reproductie van een popcornkarretje. Een andere ruimte in het souterrain stond vol speelgoed en spelletjestafels; weer een eind verderop was de ruimte waar mevrouw Guild zich ontfermde over het wasgoed van de familie Luss. En verder waren er een vierde wc, een voorraadkamer en een kortgeleden aangelegde wijnkelder met klimaatbeheersing. Die was in Europese stijl aangelegd; de bouwvakkers hadden de keldervloer opengebroken om een echte zandbodem te kunnen uitgraven.

De verwarming sloeg aan, met een rommelend geluid alsof iemand de ketel een trap had gegeven. De ingewanden van de kelder zaten ergens achter een deur verscholen, en bij het geluid viel Neeva bijna om van de schrik. Ze draaide zich om en wilde de trap weer op, maar Keene had die verstuiver echt nodig, hij zag veel te pips.

Vastberaden liep ze de ondergrondse gang door, maar toen ze tussen twee leren bioscoopstoelen door liep, halverwege de harmonicadeur naar de voorraadkamer, zag ze dat er spul tegen de vensters aan opgestapeld stond. Daarom had het midden op de dag zo donker geleken: speelgoed en oude kartonnen dozen stonden hoog tegen de muren opgetast en hielden het licht uit de smalle raampjes tegen. Wat daar eventueel nog aan daglicht tussendoor had kunnen piepen, werd tegengehouden met oude kleren en kranten voor de ruiten.

Neeva stond met open mond te kijken. Wie had dit nu gedaan? Haastig liep ze naar de voorraadkamer. Daar stond Keenes astmamedicijn op de plank naast Joans vitamines en buisjes Tums in pasteltinten. Ze griste twee langwerpige dozen met plastic flesjes mee zonder zich in haar haast te bekommeren om de rest van het voedsel, en holde weg zonder de deur te sluiten.

Op de terugweg door het souterrain zag ze dat de deur naar de wasruimte op een kier stond. En die open deur, die anders nooit open stond, had op de een of andere manier iets symbolisch: hij vertegenwoordigde de verstoring van de normale orde die zo tastbaar aanwezig was in huis.

Toen vielen haar de vochtige modderplekken op de dure vloerbedekking op, met tussenruimtes die gelijk waren aan de afstand van voetstappen. Met haar blik volgde ze het patroon van vlekken tot aan de wijnkelderdeur, waar ze langs moest om bij de trap te komen. En ook op de deurklink zag ze modder zitten.

Neeva voelde het toen ze de deur naderde. De onderaardse ruimte straalde een grafachtige duisternis uit. Een zielloosheid. Maar toch... geen kilte. Integendeel, een onverwachte warmte. Hitte, zinderend en afwachtend.

Toen ze erlangs rende op weg naar de trap, begon de deurknop te bewegen. Neeva, een vrouw van drieënvijftig met zere knieën, holde zo hard ze kon de trap op. Ze struikelde even, hield zich met haar hand tegen de muur overeind, het crucifix maakte een deuk in het pleisterwerk. Er zat iets achter haar aan, kwam achter haar de trap op. Krijsend in het creools kwam ze de zonverlichte verdieping op; ze rende de enorme keuken door, greep haar handtas, stootte de plastic boodschappentas om zodat eten en drinken op de grond vielen, maar durfde van haar levensdagen niet terug om het allemaal op te halen.

Toen Sebastiane haar moeder krijsend het huis uit zag komen rennen in haar lange bloemetjesjurk, op haar zwarte schoenen, stond ze meteen naast de auto. ‘Néé!’ gilde haar moeder, en gebaarde haar terug op haar plek. Ze holde alsof er iemand achter haar aan zat, maar er viel niemand te bekennen. Geschrokken liet Sebastiane zich weer achter het stuur zakken.

‘Mama, wat is er gebeurd?’

‘Rijden!’ gilde Neeva, haar boezem deinend, haar blik verwilderd, gericht op de open zijdeur.

‘Mama,’ zei Sebastiane terwijl ze de auto in zijn achteruit zette. ‘Dit is kidnap. Daar zijn wétten tegen. Heb je de echtgenoot gebeld? Je zei dat je hem zou bellen.’

Neeva vouwde haar hand open en zag dat er bloed aan zat. Ze had het versierde crucifix zo hard vastgegrepen dat de dwarsbalk in haar handpalm gedrongen was. Ze liet het voorwerp op de vloer van de auto vallen.

Hoofdbureau van politie 17th Precinct, East 51st Street, Manhattan
de oude professor zat aan het uiterste randje van de bank, zo ver mogelijk weg van een snurkende man zonder overhemd aan die zich zojuist had ontlast zonder daarbij iemand lastig te vallen met vragen over waar de toiletten waren of ook maar zijn broek uit te trekken.

‘Setraykeen... Setarkian... Setrainak...’

‘Hier,’ antwoordde hij, en hij liep naar de open deur, waar de dyslecticus in politie-uniform stond. De agent liet hem de cel uit en deed de deur weer achter hem dicht.

‘Ben ik vrij?’ informeerde Setrakian.

‘Ik neem aan van wel. Uw zoon is hier om u op te halen.’

‘Mijn...’

Setrakian beet zich op de tong. Achter de agent aan liep hij naar een deur zonder opschrift: een verhoorkamer. De agent trok de deur open en gebaarde dat hij naar binnen moest lopen.

Het duurde even voor Setrakian iets zag, net lang genoeg om de deur achter zich dicht te trekken. Toen herkende hij degene aan de overkant van de tafel als dr. Ephraïm Goodweather van de federale dienst voor de bestrijding van infectieziekten.

Naast hem zat de vrouwelijke arts die de vorige keer ook bij hem was. Setrakian glimlachte waarderend om hun list, hoewel hij niet verbaasd was over hun aanwezigheid.

‘Het is dus begonnen,’ zei Setrakian.

Donkere wallen, teken van vermoeidheid en slaapgebrek, hingen onder dr. Goodweathers ogen terwijl hij de oude man van top tot teen opnam. ‘Als u hier weg wilt, kunnen wij daarvoor zorgen. Maar eerst wil ik een verklaring hebben. Ik moet meer weten.’

‘Ik kan een groot aantal van uw vragen beantwoorden. Maar we hebben toch al zo veel tijd verloren. We moeten nu meteen beginnen, willen we een kans hebben om deze epidemie het hoofd te bieden.’

‘Daar wilde ik het nu net over hebben,’ zei dr. Goodweather, terwijl hij een gebiedende hand uitstrekte. ‘Wat ís dit voor epidemie?’

‘De passagiers van het vliegtuig,’ zei Setrakian. ‘De doden zijn herrezen.’

Eph had geen idee wat hij daarop moest antwoorden. Hij had er geen woorden voor. Hij wílde er geen woorden voor hebben.

‘U zult heel wat ideeën moeten laten varen, dr. Goodweather,’ zei Setrakian. ‘Ik begrijp dat u meent een risico te nemen door een oude onbekende op zijn woord te geloven. Maar in zeker opzicht is het risico voor mij wel duizend maal zo groot: ik vertrouw u de verantwoordelijkheid toe. Waar we het hier over hebben, is niets meer of minder dan het lot van het menselijk ras, hoewel ik niet verwacht dat u dat nu al kunt geloven of begrijpen. U denkt dat u mij bij uw besognes betrekt. Maar in werkelijkheid is het andersom.’

DE OUDE PROFESSOR

Knickerbocker Leningen & Curiosa, 118th Street, Spanish Harlem

Eph legde het bordje bloedleverantie – spoed voor de voorruit en parkeerde langs een laadzone aan East 119th Street. Hij was achter Setrakian en Nora aan gereden naar Setrakians pandhuis. Er zaten traliehekken voor de deuren, en de ramen zaten dicht met afgesloten metalen platen. Ondanks het bordje gesloten dat schuin achter het ruitje was gestoken, boven het bord met de openingstijden, stond een man met een sjofele zwarte jopper en een lange, gebreide muts – zoiets als wat rasta’s dragen, maar dan zonder dreadlocks om de muts op te vullen, zodat die van zijn hoofd af hing als een ingezakte soufflé. Hij had een schoenendoos in zijn hand en stond van de ene voet op de andere te wiebelen.

Setrakian kwam naar buiten met een grote sleutelbos aan een ketting en begon met zijn vergroeide vingers de sloten van de traliehekken voor de deuren los te maken. ‘Geen lommerd vandaag,’ zei hij, en hij stond zichzelf een zijdelingse blik toe op de doos die de man bij zich had.

‘Kijk eens.’ De man haalde een bundeltje linnen uit de doos, een servet waarin een tiental stuks bestek lag. ‘Prima tafelzilver. Jij koopt zilver in, dat weet ik.’

‘Inderdaad, ja.’ Setrakian had het hek losgemaakt, legde het handvat van zijn lange wandelstok tegen zijn schouder en koos een mes. Hij woog het in zijn hand en wreef met zijn vingers over het lemmet. Hij klopte even op de zakken van zijn jasje, en keek toen naar Eph. ‘Hebt u tien dollar, doctor?’

Om de zaak te bespoedigen pakte Eph zijn portefeuille en haalde er een briefje van tien dollar uit. Dat gaf hij aan de man met de schoenendoos.

Setrakian gaf hem zijn bestek terug. ‘Hou maar,’ zei hij. ‘Het is geen echt zilver.’

De man nam de fooi dankbaar aan en liep met de doos onder zijn arm achterwaarts weg. ‘God zij met u.’

‘Dat mogen we hopen,’ zei Setrakian, terwijl hij de winkel in liep.

Eph keek zijn geld na, de straat uit, en liep toen achter Setrakian aan naar binnen.

‘Het licht zit daar, aan de wand,’ zei de oude man, terwijl hij de traliehekken weer voor de deuren trok om de boel af te sluiten.

Nora haalde alle drie de schakelaars tegelijk om. Er werden vitrines zichtbaar, wanden vol voorwerpen, en de ingang waarin ze nog stonden. Het was een klein winkeltje, wigvormig, als met een moker tussen de andere panden op de hoek in geramd. Het eerste woord dat Eph te binnen schoot was ‘zooi’. Massa’s en massa’s zooi. Oude stereosystemen. vcr’s en andere achterhaalde elektronica. Een hele muur vol muziekinstrumenten, waaronder een banjo en een Keytartoetsenbord, gitaarvormig, uit de jaren tachtig. Religieuze beelden en sierbordjes. Een stel draaitafels en mengpanelen. Een afgesloten toonbank met een vitrine waarin goedkope broches en flonkerende, goedkope sieraden lagen. Rekken vol kleding, voornamelijk winterjassen met bontkraag.

Zo veel rotzooi dat de moed hem in de schoenen zonk. Had hij zijn kostbare tijd aan een idioot geschonken?

‘Luister,’ zei hij tegen de oude man. ‘Wij hebben een collega, en volgens ons is die besmet.’

Setrakian liep hem voorbij, al tikkend met zijn enorme wandelstok. Hij tilde een scharnierend luik in de toonbank op en nodigde Eph en Nora verder te lopen. ‘Hier omhoog.’

Een trap leidde naar een deur op de verdieping. De oude man raakte even de mezuzah aan voordat hij naar binnen ging en zette zijn lange stok tegen de muur. Het was een oud appartement, met lage plafonds en sleetse tapijten. De meubels stonden zo te zien al zo’n dertig jaar op dezelfde plek.

‘Hebt u honger?’ vroeg Setrakian. ‘Kijk maar om u heen, dan vindt u wel iets.’ Hij haalde de deksel van een fraaie koektrommel af en viste er een open pak Devil Dogs uit. Hij nam er een uit en scheurde de cellofaan verpakking open. ‘Zorg dat je energie op peil blijft. Dat je op kracht blijft. Dat zul je nodig hebben.’

Onderweg naar de slaapkamer om zich te gaan verkleden beet de oude man in het cakeje met crèmevulling. Het rook er schoon, ondanks de overvolle inrichting. Nora pakte, van de tafel met maar één stoel, een ingelijste zwart-witfoto van een jonge vrouw met gitzwart haar, in een eenvoudige donkere jurk poserend op een grote rots aan een verder leeg strand, haar vingers over één blote knie gevouwen en met een innemende glimlach op haar vriendelijke gezicht. Eph keerde terug naar de gang waardoor ze waren binnengekomen en keek in de oude spiegels aan de muren: tientallen spiegels, allemaal van verschillende afmetingen, met ouderdomsstrepen en vlekken. Langs beide muren lagen boeken opgestapeld op de vloer, zodat er maar weinig voetruimte was.

De oude man verscheen weer. Hij had zich verkleed en droeg nu verschillende kledingstukken van hetzelfde type: een oud tweed jasje met een vest, bretels, een stropdas en bruinleren schoenen die gepoetst waren tot het leer bijna op was. Nog steeds staken zijn gehavende handen in wollen handschoenen zonder vingertoppen.

‘Ik zie dat u spiegels verzamelt,’ merkte Eph op.

‘Van bepaalde typen, ja. In ouder glas zie je bijzonder veel, is mij gebleken.’

‘Bent u zover dat u ons vertellen kunt wat er aan de hand is?’

Met een vriendelijk gezicht hield de oude man zijn hoofd even schuin. ‘Doctor, dat is niet iets wat je zomaar even vertelt. Dat is iets wat moet worden onthuld.’ Hij liep Eph voorbij, naar de deur waardoor ze waren binnengekomen. ‘Mag ik u verzoeken om mee te komen?’

Eph liep achter hem aan de trap af, Nora weer achter hem aan. Ze passeerden het pandhuis op de begane grond, maar liepen door een tweede afgesloten deur naar een tweede wenteltrap, omlaag. De oude man daalde de wigvormige treden een voor een af, zijn noestige vingers op de koele ijzeren trapleuning, zijn stem galmend in het smalle trappenhuis. ‘Ik beschouw mezelf als een vat met oude kennis, kennis van personen die allang dood zijn, boeken die allang vergeten zijn. Kennis die ik vergaard heb in de loop van een levenslange studie.’

‘Toen u ons bij het mortuarium aansprak,’ begon Nora, ‘toen zei u een aantal dingen. U suggereerde bijvoorbeeld dat u wist dat de doden uit het vliegtuig niet op normale wijze aan het ontbinden waren.’

‘Dat klopt.’

‘Waar was die opmerking op gebaseerd?’

‘Op mijn ervaring.’

Nora snapte het niet. ‘Ervaring met andere voorvallen na vliegtuigongelukken?’

‘Het feit dat deze mensen aan boord van een vliegtuig zaten, is volslagen toeval. Ik heb dit verschijnsel inderdaad eerder waargenomen. In Boedapest, in Basra. In Praag en nog geen tien kilometer buiten Parijs. Ik heb het gezien in een klein vissersdorpje aan de oever van de Gele Rivier. Ik heb het op een hoogvlakte in het Altaïgebergte in Mongolië gezien. En ook op dit continent heb ik het gezien. Sporen ervan. Meestal afgedaan als een eigenaardig toeval, of verklaard door rabiës of schizofrenie, waanzin of, de laatste keer, een geval van seriemoord...’

‘Wacht even, wacht even. U hebt zelf lijken gezien die niet tot ontbinding overgingen?’

‘Inderdaad, dat is de eerste fase.’

‘De eerste fase,’ herhaalde Eph.

De overloop kwam uit bij een gesloten deur. Setrakian haalde een sleutel tevoorschijn die niet aan de grote bos zat, maar aan een ketting om zijn nek hing. Met zijn kromme vingers stak de oude man de sleutel in twee hangsloten: een groot en een klein. De deur klapte naar binnen open. Automatisch sprongen er lichten aan, en ze liepen achter hem aan een gonzende ondergrondse kamer in, felverlicht en diep.

Het eerste wat Eph opviel was een wand vol gevechtstenues, van een volledig harnas tot aan een maliënkolder en een torso van een Japanse samurai en nekbescherming, maar ook grovere uitrustingen gemaakt van geweven leer voor de bescherming van nek, borst en onderlijf. En wapens: zwaarden en messen aan de wand, de klingen gemaakt van fonkelend, koud staal. Modernere apparatuur lag op een oude, lage tafel, met batterijen in opladers. Hij herkende een nachtbril en verbouwde spijkerpistolen. En ook hier spiegels, voornamelijk op zakformaat, zo opgehangen dat hij zichzelf verbijsterd zag rondkijken in deze galerij vol... vol met wát?

‘De winkel,’ zei de oude man met een gebaar naar de verdieping boven hen, ‘is een redelijke bron van inkomsten geweest, maar ik ben niet met deze zaak begonnen omdat ik zo van transistorradio’s of antieke juwelen houd.’

Hij trok de deur achter hen dicht en de lampen rond het deurkozijn doofden uit. De fittingen liepen langs de hele hoogte en breedte van de deur, paarse buizen die Eph herkende als ultraviolet licht, rond de deur aangebracht als een soort krachtveld van licht.

Om te voorkomen dat er bacteriën binnenkwamen? Of om iets anders buiten de deur te houden?

‘Nee,’ vervolgde Setrakian, ‘de reden waarom ik dit beroep gekozen heb, is dat ik hiermee gerede toegang had tot een ondergrondse markt van esoterische artikelen, antiek en oude boeken. Onwettig, maar meestal niet illegaal. Aangeschaft voor mijn persoonlijke collectie en voor mijn onderzoek.’

Eph keek nogmaals om zich heen. Het had hier meer van een klein wapenarsenaal dan van een museumcollectie. ‘Uw onderzoek?’

‘Inderdaad. Jarenlang ben ik hoogleraar Oost-Europese literatuur en folklore geweest aan de universiteit van Wenen.’

Eph nam hem nog eens goed op. Hij ging inderdaad gekleed als een Weense professor. ‘En daar bent u opgestapt om pandbaas annex curator te worden in Harlem?’

‘Niet vrijwillig opgestapt. Ik moest weg. Eerloos ontslag. Bepaalde krachten hadden het op mij gemunt. Maar achteraf bezien moet ik zeggen, het feit dat ik op dat moment vertrok is waarschijnlijk mijn redding geweest. Het was het beste wat ik ooit had kunnen doen.’ Hij draaide zich naar hen om, zijn handen als een echte professor achter zijn rug ineengeslagen. ‘Deze plaag waarvan we momenteel de vroege stadia waarnemen, bestaat al eeuwen. Duizenden jaren, zelfs. Ik vermoed, hoewel ik dat niet kan bewijzen, dat dit leed teruggaat op de allervroegste tijden.’

Eph knikte. Hij begreep niet waar Setrakian heen wilde, maar hij was blij dat er eindelijk schot in de zaak zat. ‘We hebben het dus over een virus.’

‘In zeker opzicht wel. Een virusstam, een ziekte, die niet alleen het vlees maar ook de geest aantast.’ De oude man stond zo dat vanuit Ephs en Nora’s standpunt gezien de rijen zwaarden aan de wand aan weerszijden van hem uitwaaierden als stalen vleugels. ‘Een virus, dus? Ja. Maar ik zou ook een ander woord met een v willen introduceren.’

‘Wat dan?’ vroeg Eph.

‘Vampier.’

Wanneer zo’n woord in alle ernst wordt uitgesproken, blijft het even in de lucht hangen.

‘U denkt nu natuurlijk,’ zei Setrakian, de voormalige docent, ‘aan een sombere aansteller met een zwartsatijnen cape. Of anders aan een soort superheld, met onzichtbare hoektanden. Of aan een of andere existentiële ziel, belast met de vloek van eeuwig leven. Of... aan een kruising van Bela Lugosi en de Dikke en de Dunne.’

Nora keek weer om zich heen. ‘Ik zie anders geen crucifixen of wijwater. En ook geen knoflook.’

‘Knoflook heeft bepaalde interessante immunologische eigenschappen en kan op zich soms nuttig zijn. Voor de vermelding van knoflook in de mythologie bestaat dus een biologische verklaring. Maar crucifixen en wijwater?’ Hij haalde laatdunkend zijn schouders op. ‘Typisch iets voor die tijd. Producten van de oververhitte Ierse fantasie van een zekere negentiende-eeuwse auteur, en van het religieuze klimaat van die tijd.’

Setrakian had hun sceptische blikken wel verwacht.

‘Ze zijn er altijd al geweest,’ vervolgde hij. ‘Ze slapen, ze eten. In het geheim en in het duister, want dat is hun aard. Er zijn zeven oorspronkelijken, de Ouden. De Meesters. Niet een per continent. In de regel zijn ze niet solitair, maar leven ze in clans. Tot voor kort, en dat “kort” is dan relatief vanwege hun onbekende levensduur, zaten ze verspreid over de grootste landmassa, het huidige Eurazië, de Russische Federatie, het Arabisch schiereiland en Afrika. Met andere woorden, de Oude Wereld. Maar er heeft een schisma plaatsgevonden, een onderlinge twist. Waar die ruzie over ging, dat weet ik niet. In elk geval vond die tweedeling eeuwen voor de ontdekking van de Nieuwe Wereld plaats. Vervolgens werden met de stichting van de Amerikaanse koloniën de deuren geopend naar een nieuw en vruchtbaar land. Er bleven er drie achter in de Oude Wereld, en drie gingen er naar de Nieuwe. Beide zijden respecteerden elkaars domein, en er werd een verdrag gesloten waar ze zich aan hielden.

Het probleem was die zevende Oude. Dat is een rebel, die beide facties de rug toekeert. Ik kan het momenteel niet bewijzen, maar de abrupte aard van deze daad doet me geloven dat hij hierachter zit.’

‘Hierachter?’ vroeg Nora.

‘Achter deze inval in de Nieuwe Wereld. De verbreking van het verdrag. De verstoring van het evenwicht waarin deze soort verkeert. In wezen een oorlogsverklaring.’

‘De oorlog der vampiers,’ zei Eph.

Setrakian glimlachte in zichzelf. ‘U versimpelt de zaken omdat u me niet kunt geloven. U versimpelt, u verkleint. Want u bent getraind op twijfel en analyse. U verkleint de zaken tot een kleine reeks bekende feiten, die gemakkelijk te verteren zijn. Want u bent doctor, een man van de wetenschap, en omdat dit Amerika is, waar alles duidelijk en begrijpelijk is en waar God een goedaardig dictator is en de toekomst altijd mooi is.’ Hij vouwde zijn vervormde handen zo goed hij kon en bracht zijn naakte vingertoppen bedachtzaam naar zijn lippen. ‘Dat is hier de heersende overtuiging, en dat is mooi. Echt waar, dat meen ik. Schitterend om alleen te geloven in wat je wílt geloven en al het andere op een grote hoop te vegen. Ik respecteer uw sceptische houding, dr. Goodweather. En ik zeg dit in de hoop dat u op uw beurt mijn ervaring in dezen zult respecteren en mijn waarnemingen zult aanhoren met uw uitermate beschaafde en wetenschappelijke verstand.’

Eph zei: ‘Dus volgens u was een van hen... aan boord van dat toestel. Die rebel.’

‘Precies.’

‘In die lijkkist. In het ruim.’

‘Een doodskist vol aarde. Dit zijn aardewezens, en ze keren het liefst terug naar het element waaruit ze zijn opgestaan. Net als wormen. Vermes. Die graven zich in om te nesten. Wat wij slaap zouden noemen.’

‘Weg van het daglicht,’ zei Nora.

‘Van het zonlicht, ja. Tijdens het vervoer zijn ze het kwetsbaarst.’

‘Maar u zei dat dit een oorlog tussen vampiers is. Maar is het niet eerder vampiers tegen mensen? Al die dode passagiers...?’

‘Ook dit zal moeilijk te accepteren zijn. Maar voor hen zijn wij geen vijanden. Wij zijn geen waardige tegenstanders. Dat niveau halen wij niet in hun ogen. Voor hen zijn wij prooi. Eten en drinken. Dieren in een stal. Flessen in de schappen.’

Eph voelde een koude rilling over zijn rug gaan, maar schudde die angstreactie meteen van zich af. ‘En als iemand nou zou zeggen dat dit naar science fiction klinkt?’

Setrakian stak een vinger naar hem uit. ‘Dat ding daar in uw zak. Die mobiele telefoon van u. U toetst een paar nummers in en meteen spreekt u met iemand aan de andere kant van de wereld. Dát is sciencefiction. Sciencefiction die waarheid is geworden.’ Hier glimlachte Setrakian. ‘Wilt u bewijs zien?’

Setrakian liep naar een laag bankje tegen de lange muur. Daar stond iets, onder een doek van zwarte zijde, en dat pakte hij op eigenaardige wijze beet, met uitgestrekte arm. Hij kneep de dichtstbijzijnde rand van de stof vast terwijl hij er met zijn lichaam zo ver mogelijk vandaan bleef, en toen trok hij de doek eraf.

Een glazen fles. Een specimenfles, verkrijgbaar bij iedere winkel voor medische benodigdheden.

Daarin, zwevend in een duistere vloeistof, dreef een goed bewaard menselijk hart.

Eph bukte zich om er van dichterbij naar te kunnen kijken. ‘Volwassen vrouw, te zien aan de grootte. Gezond. Redelijk jong. Een vers exemplaar.’ Hij keek over zijn schouder naar Setrakian. ‘Wat bewijst dit?’

‘Dit heb ik uit de borstkas van een jonge weduwe gehaald, in een dorpje buiten Shkodër, in noordelijk Albanië, voorjaar 1971.’

Het was zo’n eigenaardig verhaal dat Eph erom moest glimlachen. Hij bukte zich om nog eens in de fles te turen.

Er schoot iets als een tentakel vanuit het hart, met een zuignap die zich aan het uiteinde die het glas vastgreep, precies ter hoogte van Ephs oog.

Eph schoot overeind. Verstard keek hij naar de fles.

Naast hem zei Nora: ‘Eh... wat was dat in godsnaam?’

Het hart begon te bewegen in de vloeistof.

Het bonkte.

Het klopte.

Eph keek hoe de zuignap als een platgedrukt mondje over het glas streek. Hij keek naar Nora, die naast hem naar het hart stond te kijken. Daarna vestigde hij zijn blik op Setrakian, die roerloos met zijn handen in zijn zakken stond.

Setrakian zei: ‘Het komt tot leven wanneer er mensenbloed in de buurt komt.’

Eph bleef er vol ongeloof naar kijken. Hij kwam weer dichterbij, ditmaal ter rechterzijde van de bleke, liploze opening van de zuignap. De tentakel maakte zich los van het glas... en schoot weer plotseling zijn kant uit.

‘Jezus!’ riep Eph uit. Het kloppende orgaan dobberde daar rond als een of andere vlezige vismutant. ‘Het leeft voort zonder...’ Er was geen bloedtoevoer. Hij keek naar de stompjes van de geamputeerde aderen, de aorta en de holle lichaamsader.

‘Het leeft niet, en het is ook niet dood. Het is bezield. Bezeten, zou je kunnen zeggen, maar dan letterlijk. Kijk maar eens van dichtbij, dan zie je het.’

Eph keek naar het kloppen, dat nu onregelmatig bleek te zijn, iets heel anders dan een echte hartslag. Hij zag er iets in rondkruipen. Wriemelen.

‘Een... worm?’ zei Nora.

Dun en bleek, lipkleurig, zo’n vijf à zeven centimeter lang. Ze keken hoe het ding een rondje maakte door het hart, als een eenzame schildwacht die plichtsgetrouw de wacht houdt op een al lang verlaten basis.

‘Een bloedworm,’ zei Setrakian. ‘Een capillaire parasiet die zich voortplant in besmette lichamen. Ik vermoed, hoewel ik daar geen bewijs voor heb, dat dit de vector is voor het virus.’

Ongelovig schudde Eph zijn hoofd. ‘Maar die... die zuignap dan?’

‘Het virus bootst de vorm van de gastheer na, hoewel het de vitale systemen omvormt om zichzelf zo goed mogelijk in leven te houden. Met andere woorden, het koloniseert en adapteert de gastheer voor zijn eigen overleving. En de gastheer is in dit geval een geamputeerd orgaan in een fles; dus heeft het virus een manier gevonden om zijn eigen mechanisme te ontwikkelen voor de ontvangst van voeding.’

‘Voeding?’ vroeg Nora.

‘De worm leeft van bloed. Mensenbloed.’

‘Bloed?’ Met samengeknepen ogen tuurde Eph naar het bezeten hart. ‘Wiens bloed?’

Setrakian haalde zijn linkerhand uit zijn zak. Aan het eind van de handschoen waren de rimpelige vingertoppen zichtbaar. De top van zijn middelvinger vertoonde een rij gladde littekens.

‘Een paar druppels om de paar dagen is al genoeg. Hij zal wel honger hebben. Ik ben een paar dagen weg geweest.’

Hij liep naar de werkbank en tilde het deksel van de fles af – Eph kwam dichterbij om te kijken – en prikte met de punt van een klein zakmesje aan zijn sleutelketting boven de fles in zijn vingertop. Hij vertrok zijn gezicht niet, hij was hier zo aan gewend dat het hem geen pijn meer deed.

Zijn bloed druppelde in het serum.

De zuignap voedde zich met de rode druppels met lippen als die van een hongerige vis.

Toen hij klaar was, depte de oude man een beetje vloeibare pleister uit een flesje op de werkbank op zijn vinger en deed het deksel weer op de specimenfles.

Eph zag dat de tentakel rood kleurde. De worm in het orgaan bewoog zich soepeler en krachtiger. ‘En u houdt dat ding dus al aan de praat sinds...?’

‘Voorjaar 1971. Ik kan dan ook niet vaak met vakantie...’ Hij glimlachte over zijn eigen grapje, keek naar zijn vinger en wreef over de nu opgedroogde vingertop. ‘Het was een zombie, iemand die besmet was. Die overgegaan was. De Ouden, die verborgen willen blijven, doden hun slachtoffers meteen na het voeden; zo voorkomen ze verspreiding van het virus. Maar eentje was er op een of andere manier ontkomen en ging naar huis om zijn familie en vrienden en buren op te eisen, zich in hun dorpje in te vreten. Het hart van deze weduwe was nog geen vier uur geleden overgegaan op het moment dat ik haar vond.’

‘Vier uur? Hoe wist u dat?’

‘Ik had het teken gezien. Het teken van de strigoi.’

‘Strigoi?’ herhaalde Eph vragend.

‘De Oude-Wereldterm voor vampier.’

‘En dat teken?’

‘Het punt van doorbreking van de huid. Een smalle snede over de voorzijde van de hals; ik neem aan dat u die intussen gezien zult hebben.’

Eph en Nora stonden te knikken. Ze dachten aan Jim.

Setrakian voegde eraan toe: ‘Ik moet zeggen, normaal gesproken ben ik niet iemand die mensenharten uitsnijdt. Dit was een smerig stukje werk waarop ik toevallig stuitte. Maar ik móést het doen.’

‘En sinds die tijd hebt u dit ding in leven gehouden door het te voeren als een... een huisdier?’ vroeg Nora.

‘Ja.’ Met een bijna liefkozende blik keek de oude man naar de fles. ‘Het dient als dagelijkse herinnering. Een herinnering aan de zaak waar ik het tegen opneem. Waar wíj het nu tegen opnemen.’

Eph was ontsteld. ‘En al die tijd... waarom hebt u dit aan niemand laten zien? Een medische faculteit. Het tv-journaal?’

‘Als het zo eenvoudig was, doctor, dan zou het geheim al jaren geleden prijsgegeven zijn. Maar er zijn krachten die ons tegenwerken. Dit is een oud geheim, en het reikt heel diep. Raakt velen. De waarheid zou nooit het grote publiek bereiken maar zou onderdrukt worden, en ikzelf ook. Daarom houd ik me al die jaren al schuil, gewoon waar iedereen me zien kan. En wacht af.’

Bij dit soort praat ging Ephs nekhaar recht overeind staan. De waarheid lag hier voor hem: het mensenhart in een glazen fles, met daarin een worm die dorstte naar het bloed van de oude man.

‘Ik ben nooit zo goed met geheimen die de toekomst van het menselijk ras in gevaar brengen. Weet er verder niemand van?’

‘O jawel, er is wel iemand. Iemand met veel macht. De Meester – hij kan niet zonder hulp gereisd hebben. Een menselijke bondgenoot moet een veilige overtocht voor hem geregeld hebben. Kijk, vampiers kunnen geen stromend water oversteken zonder hulp van een mens. Een mens die hen binnen nodigt. En nu is het zegel, het verbond, verbroken. Door een verbond tussen strigoi en een mens. Daarom is deze invasie zo schokkend. En zo onvoorstelbaar gevaarlijk.’

Nora keek Setrakian aan en vroeg: ‘Hoeveel tijd hebben we nog?’

Dat had de oude man al uitgerekend. ‘Het kost dit ding nog geen week om heel Manhattan af te slachten, en dan nog eens minder dan een maand om de rest van het land in te nemen. Over twee maanden: de hele wereld.’

‘Geen sprake van,’ zei Eph. ‘Daar komt niets van in.’

‘Ik bewonder uw vastberadenheid,’ zei Setrakian, ‘maar u weet nog steeds niet helemaal waar u het tegen opneemt.’

‘Oké,’ zei Eph. ‘Vertel het dan maar. Waar beginnen we?’

Park Place, Tribeca
vasiliy fet stopte met zijn bestelbusje voor een gebouw in Lower Manhattan. Vanbuiten zag het er niet bijzonder uit, maar het had een overkapte ingang en een conciërge, en dit was natuurlijk wel de chique buurt Tribeca. Hij zou voor de zekerheid het adres nog een keer opgezocht hebben als hij geen bestelbusje van de gezondheidsdienst illegaal geparkeerd had zien staan, het gele zwaailicht aan. In de meeste gebouwen en huizen in de meeste stadsdelen was iemand van ongediertebestrijding meer dan welkom, zoiets als de politie die op de plaatsdelict aankomt. Maar Vasiliy had niet de indruk dat dat hier het geval zou zijn.

Zijn eigen bestelbus had het opschrift bob-cny op de achterdeuren staan: Bureau OngedierteBestrijding – City of New York. De inspecteur van de afdeling gezondheidszorg, Bill Furber, kwam hem binnen op de trap tegemoet. Billy had een blonde hangsnor die meeliftte op de golfbewegingen van zijn gezicht, veroorzaakt door het eindeloze kauwen op nicotinekauwgum. ‘Vaz,’ noemde hij hem, een afkorting van Vasya, de verkleinvorm van zijn Russische voornaam. Vaz of kortweg v, zoals hij vaak genoemd werd, was een tweede-generatie Rus, met een op en top New Yorkse stem en accent. Hij had een fors postuur en vulde het grootste deel van het trapgat.

Billy klapte hem op de arm en bedankte hem voor zijn komst. ‘De nicht van mijn neef zit daar – in haar lip gebeten. Ik weet het, dit is niet mijn soort woning, maar wat doe je eraan, die lui zijn in een rijke familie ingetrouwd. Maar het is maar dat je het weet: dit is familie. Ik heb gezegd dat ik de beste rattenbestrijder van de hele binnenstad had opgetrommeld.’

Vasiliy knikte met de stille trots die zo kenmerkend is voor ongediertebestrijders. Zo iemand viert zijn succes in stilte. Succes betekent: geen teken nalaten van dat succes, geen spoor achterlaten van wat voor probleem dan ook, geen spoor dat er ooit iets van ongedierte aanwezig was geweest, dat er ooit een val was gezet. Succes betekende dat de orde was hersteld.

Hij trok zijn koffertje op wielen achter zich aan als de gereedschapskist van een computermonteur. Binnen in de loft zag hij hoge plafonds en grote vertrekken, een enorm appartement dat op zo’n locatie makkelijk drie miljoen kon opbrengen. Op een korte, stevige, basketbaloranje bank in een hightechkamer vol glas, teak en chroom zat een jong meisje met één arm om een pop geslagen, de andere om haar moeder. Op haar bovenlip en wang zat een groot verband. De moeder had gemillimeterd haar, een bril met een smal, rechthoekig montuur en een groene rok van bobbeltjeswol tot op de knie. Ze maakte op Vasiliy de indruk van een bezoeker uit een hippe, androgyne toekomst. Het meisje was nog klein, een jaar of vijf misschien, en zag er heel erg geschrokken uit. Vasiliy had wel willen glimlachen, maar hij had het soort gezicht waarbij kinderen zich zelden op hun gemak voelen. Hij had een kaak als de platte achterkant van een hakbijl en zijn ogen stonden ver uiteen.

Een flatscreen-tv hing aan de wand als een breed, in glas ingelijst schilderij. Op het scherm was de burgemeester te zien, met een boeket microfoons voor zijn neus waar hij in sprak. Hij probeerde vragen te beantwoorden over de ontbrekende doden uit het vliegtuig, de lijken die verdwenen waren uit de mortuaria. De politie was alom aanwezig en hield bij alle bruggen en tunnels passerende koeltrucks aan. Er was een kliklijn ingesteld. De families van de slachtoffers waren razend, en er waren begrafenissen uitgesteld.

Bill ging Vasiliy voor naar de kamer van het meisje. Een hemelbed, een Bratz-tv met Swarovskikristallen en een bijbehorende laptop, en een lichtbruine ponyrobot in de hoek. Vasiliy’s blik vloog onmiddellijk naar een papiertje bij het bed. Een wikkel van geroosterde crackers met pindakaas. Vond hij zelf ook lekker.

‘Ze lag even te slapen,’ zei Billy. ‘Toen ze wakker werd, zat er iets aan haar lip te knagen. Dat beest zat op haar kussen, Vaz. Een rat in bed. Dat kind doet een maandlang geen oog dicht. Heb jij ooit zoiets meegemaakt?’

Vasiliy schudde zijn hoofd. Er zaten ratten in en bij ieder gebouw in Manhattan, wat de eigenaren ook zeggen en wat de huurders ook denken, maar die laten zich niet graag zien, en al helemaal niet midden op de dag. Als een rat al aanvalt, is het slachtoffer meestal een kind en wordt het meestal in de buurt van de mond gebeten, want daar komt de etensgeur vandaan. Noorse ratten, Rattus norvegicus, oftewel stadsratten, hebben een uitstekende reuk- en smaakzin. Ze hebben lange, scherpe snijtanden, sterker dan aluminium, koper, lood en ijzer. Knagende ratten zijn verantwoordelijk voor een kwart van alle breuken in elektriciteitskabels in de stad, en zitten waarschijnlijk achter eenzelfde percentage van branden met onbekende oorsprong. Hun tanden zijn even hard als staal, en de structuur van hun kaak, die doet denken aan de kaak van een alligator, bezorgt hun een bijtdruk van vele honderden kilo’s. Ze kunnen door cement en zelfs door steen heen knagen.

‘Heeft ze de rat gezien?’ vroeg Vasiliy.

‘Ze wist niet wat het was. Ze gilde en sloeg om zich heen, en toen is hij ervandoor gegaan. Bij de Spoedeisende hulp zeiden ze dat het een rat was.’

Vasiliy liep naar het raam, dat op een kier stond om frisse lucht binnen te laten. Hij duwde het verder open en keek drie verdiepingen omlaag, naar de steeg met zijn bestrating van keien. De brandtrap was een meter of drie, vier van het raam af, maar de eeuwenoude bakstenen gevel was ongelijkmatig en zat vol barsten. Ratten worden vaak gezien als dikke, waggelende creaturen, maar in werkelijkheid verplaatsen ze zich met de souplesse van een eekhoorn. Vooral als ze gemotiveerd zijn door bloed of angst.

Vasiliy trok het bed van het meisje van de muur af en gooide het beddengoed eraf. Hij verschoof een poppenhuis, een bureautje en een boekenkast om erachter te kunnen kijken. Niet dat hij verwachtte de rat nog te zullen aantreffen; hij wilde gewoon alle mogelijkheden uitsluiten.

Hij stapte de gang in en trok zijn karretje achter zich aan over het gladde, geverniste hout. Ratten zien slecht en verplaatsen zich voornamelijk op de tast. Ze lopen zo snel doordat ze de weg weten, ze slijten paadjes uit langs muren en begeven zich zelden meer dan twintig meter van hun nest vandaan. Ze hebben geen vertrouwen in onbekende omgevingen. Deze rat moest de deur gevonden hebben en de hoek omgeslagen zijn, tegen de rechtermuur aan geperst, zijn grove vacht over de vloer schurend. De volgende open deur leidde een badkamer in, die van het meisje zelf, met een badmat in de vorm van een aardbei, een bleekroze douchegordijn en een mandje vol badschuim en speelgoed. Vasiliy doorzocht het vertrek op schuilplaatsen en snoof de lucht op. Hij knikte naar Billy, die de deur achter hem dichtdeed.

Billy bleef even staan luisteren maar besloot toen terug te gaan om de moeder gerust te stellen. Toen hij daar bijna was, hoorde hij uit de badkamer een allemachtige knal komen, gevolgd door het geluid van flessen die rinkelend de badkuip in vielen. Daarna een luid gegrom en Vasiliy’s razende stem, die een stroom Russische vloeken voortbracht.

De moeder en de dochter keken geschrokken. Billy stak met een geruststellend gebaar zijn hand naar hen uit – hij had per ongeluk zijn kauwgum ingeslikt – en holde de gang weer in.

Vasiliy opende de badkamerdeur. Hij had vanghandschoenen met kevlarmouwen aan en had een grote zak in zijn handen. In die zak zat iets te kronkelen en te klauwen. Iets groots.

Vasiliy knikte eenmaal en gaf de zak aan Billy.

Die kon niet anders dan de zak aanpakken, anders was hij gevallen en was de rat ontkomen. Hij hoopte dat de stof zo stevig was als hij eruitzag, want de grote rat ging als een dolle tekeer. Hij hield het geval zo ver mogelijk van zich af zonder het wild maaiende beest op de grond te zetten. Vasiliy zat intussen rustig, maar veel te langzaam, zijn karretje te openen. Hij haalde er een verzegeld pakketje uit: een spons met een bedwelmend middel. Vasiliy nam de zak weer over en Billy was maar al te blij die uit handen te geven. Hij opende de bovenkant heel even, zodat hij het middel erin kon laten vallen, en trok hem toen weer dicht. Eerst spartelde de rat gewoon door, maar na een tijdje werden de bewegingen trager. Vasiliy schudde even met de zak om het proces te versnellen.

Toen het stil geworden was, bleef hij nog even staan wachten en toen opende hij de zak en viste de rat er bij zijn staart uit. Het beest was verdoofd maar niet bewusteloos, en klauwde nog steeds met zijn voorpoten met roze vingertjes in de lucht; de kaken klapten op en neer en de glanzende zwarte ogen waren open. Dit was een forse rat, zo’n twintig centimeter lang met nog eens twintig centimeter staart. De borstelige vacht was donkergrijs op de rug, vuilwit op de buik. Dit was geen ontsnapt huisdier, dit was een echte wilde stadsrat.

Billy had een paar stappen achteruit gedaan. Hij had heel wat ratten gezien, maar hij was er nooit aan gewend geraakt. Vasiliy leek er geen moeite mee te hebben.

‘Een vrouwtje, en drachtig,’ zei hij. Ratten hebben een draagtijd van maar eenentwintig dagen en kunnen dan twintig jongen tegelijk werpen. Een gezond vrouwtje kan jaarlijks tweehonderdvijftig nakomelingen baren; en de helft daarvan zijn vrouwtjes, die zich ook weer voortplanten. ‘Zal ik bloed afnemen voor het lab?’

Billy schudde zijn hoofd. Als Vasiliy hem had gevraagd of hij het dier als wildgebraad wilde opdienen, had hij niet erger gewalgd dan hij nu deed. ‘Het meisje heeft in het ziekenhuis een stel inentingen gekregen. Kijk eens wat een joekel, Vaz. Jezus christus. En dit is toch zeker geen...’ – Billy dempte even zijn stem – ‘... geen huurkazerne in Bushwick, als je begrijpt wat ik bedoel?’

Vasiliy begreep inderdaad wat hij bedoelde. Begreep dat maar al te goed. Vasiliy’s ouders hadden zich na aankomst in Amerika in Bushwick gevestigd. Bushwick had sinds de tweede helft van de negentiende eeuw de ene golf immigranten na de andere meegemaakt: Duitsers, Engelsen, Ieren, Russen, Polen, Italianen, Afro-Amerikanen, Puerto Ricanen. Nu was er een toestroom uit de Dominicaanse Republiek, Guyana, Jamaica, Ecuador, India, Korea, allerlei landen in Zuidoost-Azië. Vasiliy bracht heel wat tijd door in de armste buurten van New York. Hij kende gezinnen die de kussens van de bank, boeken en meubels gebruikten om ’s nachts delen van hun flat af te schermen in een poging de ratten buiten de deur te houden.

Maar dit was inderdaad een ander soort aanval. Op klaarlichte dag. Onverschrokken. Meestal zijn het de zwakste ratten, die de kolonie uitgezet zijn, die op zoek naar voedsel boven water komen. Maar dit was een sterk, gezond vrouwtje. Bijzonder eigenaardig. Ratten leven in een broos evenwicht met de mens, gebruikmakend van de kwetsbare kanten van de beschaving, levend van het afval van de grotere soort, net buiten diens gezichtsveld, achter muren en onder vloeren. De rat is het symbool van een soort oerangst van de mens. Zodra een rat meer doet dan ’s nachts rondscharrelen, is dat een verandering van de leefomgeving van de mens. Net als de mens nemen ratten niet graag onnodig risico: alleen als het niet anders kan, komen ze onder de grond vandaan.

‘Zal ik kijken of hij vlooien heeft?’

‘Jezus, nee. Doe hem terug in die zak en dump hem. Wat je ook doet, laat hem niet aan haar zien. Dat kind is toch al getraumatiseerd.’

Vasiliy pakte een grote plastic zak uit zijn koffertje en stopte daar de rat in, met nog een spons, ditmaal met een dodelijke hoeveelheid van het bedwelmende middel. Hij stopte de zak in de ondoorzichtige zak om het bewijs te verbergen, en ging verder met zijn werk, ditmaal in de keuken. Hij trok het zware achtpitsfornuis van zijn plek, en de vaatwasser. Hij controleerde de gaten voor de leidingen onder het aanrecht. Hij zag geen keutels, geen nesten, maar hij legde wat lokmiddel neer omdat hij er nu toch was. Dat deed hij zonder het de bewoners te vertellen. Mensen reageren nerveus op vergif, zeker ouders, maar wat niemand weet is dat ieder gebouw, iedere straat in Manhattan, vol gif ligt. Zodra je iets ziet dat op een felblauw snoepje of groene kattenbrokken lijkt, weet je dat daar in de buurt ratten gesignaleerd zijn.

Billy liep achter hem aan de kelder in. Een nette, opgeruimde kelder, zonder rondslingerend afval of zachte spullen die als nestmateriaal dienst konden doen. Vasiliy speurde de ruimte af, op zoek naar de geur van rattenkeutels. Hij had een goede neus voor ratten, net zoals ratten een goede neus hebben voor mensen. Hij knipte tot Billy’s ongenoegen het licht uit, en deed de lantaarn aan die hij aan de riem van zijn lichtblauwe overall droeg. Die gaf geen wit licht, maar paars. Urine van knaagdieren licht blauw op als je er met paars licht op schijnt, maar daarvan was hier niets te bekennen. Hij strooide wat lokaas in de kruipruimtes en plaatste een stel vallen, gewoon voor de zekerheid, en daarna volgde hij Billy de trap naar de lobby op.

Billy bedankte Vasiliy en zei dat hij hem wat schuldig was; en ze liepen elk een andere kant uit. Maar de toestand zat Vasiliy niet lekker, en toen hij zijn spullen en de dode rat in de bestelbus had gelegd, stak hij een Dominicaanse corona op en ging een stuk wandelen. Hij liep de straat uit en sloeg de keiensteeg in die hij vanuit het slaapkamerraam had gezien. Tribeca was de enige buurt in Manhattan waar ze nog steegjes hadden.

Na een paar stappen zag hij zijn eerste rat al. Langs de muur van een gebouw rennend, tastend met zijn snorharen. Daarna zag hij er een op de tak van een klein, miezerig boompje dat aan de voet van een laag muurtje was opgeschoten. En een derde, in de goot, die bruin water zat te drinken dat uit een of andere onzichtbare vuilniszak of rioolpijp was gelekt.

En plotseling doken overal, vanuit de straat zelf leek het wel, ratten op. Ze klauwden zich letterlijk tussen de afgesleten straatkeien een weg omhoog, doken vanuit het ondergrondse op. Een rat heeft een beweeglijk skelet, waardoor hij door openingen kan die niet groter zijn dan zijn schedel: circa anderhalve centimeter in doorsnee. Ze kwamen nu met twee en drie dieren tegelijk naar boven zetten, en verspreidden zich snel. Met de stenen als maat, 36 bij 7 centimeter, schatte Vasiliy dat deze dieren een lengte van twintig à vijfentwintig centimeter hadden, met een staart die eens zo lang was. Met andere woorden, volgroeide dieren.

Niet ver van hem vandaan stonden twee vuilniszakken te schokken en op te bollen doordat ratten zich er een weg doorheen aan het vreten waren. Een kleine rat probeerde langs hem heen bij een afvalcontainer te komen; Vasiliy trapte ernaar met zijn werklaars en schopte het dier vijf meter achteruit. Hij landde midden in de steeg en bleef roerloos zitten. Binnen enkele seconden hadden de andere ratten zich er gretig bovenop gestort en scheurden ze met lange, gele snijtanden zijn vacht open. De beste en meest efficiënte manier om ratten te verdelgen is de voedselbron uit de leefomgeving weg te halen zodat ze elkaar opvreten.

Dit waren uitgehongerde ratten, en ze waren op de vlucht. Dit soort activiteit bij klaarlichte dag was abnormaal. Dit soort massale verplaatsing vond alleen plaats na aardbevingen of als er een gebouw was ingestort.

Of, heel af en toe, bij een groot bouwproject.

Vasiliy liep nog een stuk door en stak Barclay Street over naar de plek waar de stad van onder tot boven leeg was, een bouwput van anderhalve hectare midden in de stad.

Hij liep een van de panoramische podia op, met uitzicht op de locatie van het voormalige World Trade Center. De diepe, nieuwe ondergrondse structuur was bijna klaar. Dit werd het fundament van de nieuwe gebouwen; de zuilen van cement en staal rezen de grond uit. De put was een soort gapend gat in de stad, net als het litteken in het gezicht van dat kleine meisje.

Vasiliy dacht terug aan die apocalyptische septembermaand in 2001. Een paar dagen na de instorting van de Twin Towers was hij er met de dienst gezondheidszorg heen gegaan. Ze waren begonnen met de afgesloten restaurants rond de plek zelf en hadden alle achtergelaten etenswaren verwijderd. Daarna de kelders en ondergrondse vertrekken in. Niet één levende rat hadden ze gezien, maar wel meer dan genoeg bewijs dat ze er zaten, ook kilometerslange rattensporen in het neergedaalde stof. Hij zag de winkel nog voor zich: een koekjeswinkel, bijna helemaal leeggegeten. De rattenbevolking was explosief aan het groeien en er bestond grote zorg dat de ratten vanuit de ruïnes zouden uitzwermen op zoek naar nieuwe bronnen van voedsel, de omliggende straten en buurten in. Dus werd er een enorm bestrijdingsprogramma op poten gezet. Duizenden lokvallen en stalen vallen werden in en rond Ground Zero geplaatst en dankzij de waakzaamheid van Vasiliy en anderen kwam het nooit tot de gevreesde invasie.

Tot op de dag van vandaag was Vasiliy door de overheid gecontracteerd in het kader van een onderzoek naar rattenbestrijding in en rond Battery Park, waar zijn afdeling toezicht op hield. Hij was dus behoorlijk op de hoogte van plaatselijke kolonies, en dat was al zo vanaf het begin van de bouw. En tot nu toe was er niets vreemds aan de hand geweest.

Hij keek naar de cementwagens die hun lading aan het lozen waren en naar de kranen die het puin weghaalden. Hij bleef drie minuten staan wachten tot een klein jongetje klaar was met de verrekijker op een statief, hetzelfde type als boven op het Empire State Building, en gooide er toen twee muntjes in om de bouwput te kunnen afspeuren.

Bijna meteen al zag hij ze, hun bruine lijfjes vanuit alle hoeken tevoorschijn gekropen. Ze holden om steenhopen heen, en enkele krabbelden uit alle macht de oprit naar Liberty Street op. Ze raceten om de uitstekende staken van de betonwapening heen die de fundering vormde van de Freedom Tower alsof het een hordenloop was. Hij zocht naar de openingen waar de nieuwbouw ondergronds moest aansluiten op de metro. Toen schoof hij de verrekijker wat hoger en volgde een rij ratten die via stalen kabels tegen de poten van een stalen podium in de oostelijke hoek op renden. Uit alle macht vluchtten ze de bouwput uit, een massale uittocht, via iedere vluchtroute die ze maar vinden konden.

Isolatieafdeling, medisch centrum Jamaica Hospital, Queens
toen ze de tweede deur van de isolatieafdeling voorbij waren, trok Eph latex handschoenen aan. Hij had Setrakian gemaand zijn voorbeeld te volgen, maar na nog een blik op diens misvormde vingers vroeg Eph zich af of hij ooit handschoenen aan kon.

Ze liepen naar Jim Kents kamer, de enige die bezet was op de verder verlaten afdeling. Jim lag nu te slapen, nog met zijn gewone kleren aan. Vanaf zijn borst en hand liepen er snoeren naar machines met metertjes die niets bijzonders aangaven. De verpleegkundige zei dat zijn waarden zo laag aan het worden waren dat alle automatische waarschuwingssystemen moesten worden uitgeschakeld, omdat ze continu afgingen: trage hartslag, lage bloeddruk, trage ademhaling, lage zuurstofverzadiging.

Eph duwde de gordijnen van doorzichtig plastic uiteen en voelde Setrakian naast zich verstrakken. Toen ze dichterbij kwamen, gingen Kents waarden op alle beeldschermen omhoog; dat was heel ongebruikelijk.

‘Net als de worm in de fles,’ zei Setrakian. ‘Hij voelt ons. Hij voelt dat er bloed in de buurt is.’

‘Dat kan niet,’ zei Eph.

Ze liepen verder. Jims waarden en hersenactiviteit namen verder toe.

‘Jim,’ zei Eph.

Zijn gezicht was verslapt in zijn slaap, de donkere huid had een grauwe tint aangenomen. Eph zag zijn pupillen onder de oogleden snel bewegen in een soort manische remslaap.

Setrakian duwde met de zilveren wolfskop op zijn lange wandelstok de laatste laag doorzichtig plastic opzij. ‘Niet te dichtbij,’ waarschuwde hij. ‘Hij is aan het overgaan.’ Setrakian viste iets uit de zak van zijn jasje. ‘Uw spiegel. Neem die erbij.’

Zwaar in de binnenzak van Ephs jasje zat een zakspiegel in een zilveren lijst, tien bij zeven centimeter. Dit was een van de vele voorwerpen die de oude man vanuit zijn ondergrondse vampierarsenaal had meegenomen.

‘Ziet u zichzelf in de spiegel?’

Eph keek naar zijn spiegelbeeld in het oude glas. ‘Ja.’

‘Kijk er eens mee naar mij.’

Eph hield de spiegel onder een hoek zodat hij het gezicht van de oude man kon zien. ‘Oké.’

‘Vampiers hebben geen spiegelbeeld,’ zei Nora.

‘Bijna goed,’ antwoordde Setrakian. ‘Kijk nu eens, maar voorzichtig, naar zijn gezicht.’

Omdat de spiegel zo klein was, moest Eph een stap dichter bij het bed komen staan om met gestrekte arm het spiegeltje onder een hoek bij Jims hoofd te houden.

Het duurde even voordat hij Jims spiegelbeeld te pakken had. Het beeld zag eruit alsof Ephs hand hevig trilde. Maar de achtergrond, het kussen en het bed zelf, stonden stil.

Jims gezicht was een vage vlek. Het zag eruit alsof zijn hoofd met razende snelheid beefde, of zo hard trilde dat zijn trekken niet meer te onderscheiden waren.

Snel trok hij zijn arm in.

‘Zilveren achterlaag,’ zei Setrakian, en hij tikte even op zijn eigen spiegel. ‘Dat is het geheim. Moderne spiegels worden in massaproductie van een opgespoten chroomlaag voorzien, en daar zie je niets in. Maar zo’n spiegel met een zilveren achterkant, daar zie je altijd de waarheid in.’

Eph keek nog eens zelf in de spiegel. Normaal. Afgezien van het lichte beven van zijn eigen hand.

Hij hield het glas weer bij Jim Kents gezicht en probeerde hem stil te houden. Weer zag hij de bevende vlek die Jims spiegelbeeld was. Alsof zijn lichaam in de ban verkeerde van iets razends, waardoor zijn hele lichaam zo beefde dat hij niet meer goed te zien was.

Maar als je zo naar hem keek, lag hij er stil en sereen bij.

Eph gaf de spiegel aan Nora, die zijn verbazing en zijn angst deelde. ‘Dus dit betekent... dat hij aan het veranderen is in een... in zoiets als gezagvoerder Redfern.’

Setrakian antwoordde: ‘Na een normale infectie kunnen ze binnen een etmaal hun transformatie doormaken en tot actief voeden overgaan. De volledige overgang neemt zeven nachten in beslag; pas dan heeft de ziekte het lichaam verteerd en omgevormd voor zijn eigen doeleinden, de nieuwe parasitaire staat. Na een nacht of dertig is de volledige rijpheid bereikt.’

‘Volledige rijpheid?’ vroeg Nora.

‘Laten we hopen dat we die fase niet meemaken,’ antwoordde de oude man. Hij gebaarde naar Jim. ‘De aderen van de menselijke hals vormen het snelste toegangspunt, hoewel de dijslagader ook een rechtstreekse route naar de bloedtoevoer vormt.’

De wond in de hals was zo smal dat die momenteel niet te zien was. ‘Waarom bloed?’ wilde Eph weten.

‘Zuurstof, ijzer en vele andere voedingsstoffen.’

‘Zuurstof?’ vroeg Nora.

Setrakian knikte. ‘Het lichaam van de gastheer verandert. Een deel van het proces van overgaan is een samensmelting van bloedsomloop en spijsvertering. Die worden een. Net als bij insecten. Het eigen bloed bevat niet de combinatie van ijzer en zuurstof die de rode kleur van menselijk bloed veroorzaakt. Hun bloed is wit.’

‘En de organen,’ zei Eph. ‘Redferns organen leken wel tumoren.’

‘Het eigen lichaam wordt verteerd en omgevormd. Het virus neemt het over. Ze ademen niet meer. De borstkas beweegt nog, als een soort laatste reflex, maar ze nemen geen zuurstof meer op. De longen zijn niet meer nodig, en uiteindelijk verschrompelen ze en worden geabsorbeerd.’

‘Toen Redfern tot de aanval overging, zag ik iets in zijn mond groeien. Een soort goed ontwikkelde gespierde stekel onder de tong.’

Setrakian knikte alsof hij het met Eph over het weer had. ‘Die zwelt op als ze zich voeden. Het weefsel wordt bijna rood, evenals de oogbollen en de nagelriemen. Die stekel, zoals u het noemt, is in feite een reconversie, een nieuwe bestemming van het voormalige strottenhoofd, de keel en de longzakken met nieuw gegroeid weefsel. Zoiets als een binnenstebuiten gekeerde mouw. De vampier kan dit orgaan vanuit zijn eigen borstholte naar buiten uitrollen, en het kan meer dan een meter, soms wel twee meter, lang worden. Als je sectie uitvoert op een volwassen slachtoffer, zie je spierweefsel, een zak die het weefsel naar buiten schiet om te voeden. Het enige wat ze nodig hebben is een regelmatige dosis menselijk bloed. Wat dat betreft hebben ze wel iets van diabetici. Ik weet het niet. U bent hier de doctor.’

‘Dat dacht ik ook,’ mompelde Eph. ‘Maar nu ben ik zo zeker niet meer.’

‘Ik dacht dat vampiers maagdenbloed dronken,’ zei Nora. ‘Dat ze hun slachtoffer onder hypnose brengen... in vleermuizen veranderen...’

‘Er bestaan vele romantische voorstellingen van vampiers,’ zei Setrakian. ‘Maar de waarheid is eerder... hoe zal ik het zeggen?’

‘Pervers,’ suggereerde Eph.

‘Walgelijk,’ opperde Nora.

‘Nee,’ protesteerde Setrakian. ‘Banaal. Hebt u de ammonia gevonden?’

Eph knikte.

‘Ze hebben een heel compact spijsverteringssysteem,’ vervolgde Setrakian. ‘Geen plaats voor de opslag van voedsel. Onverteerd plasma en overige restmaterialen moeten worden uitgescheiden om ruimte te maken voor binnengekomen voedsel. Zoiets als een teek, die uitwerpselen afscheidt terwijl hij zich voedt.’

Plotseling veranderde de temperatuur in het kamertje. Setrakian dempte zijn stem tot een ijzig gefluister.

‘Strigoi,’ siste hij. ‘Hier in de kamer.’

Eph keek naar Jim. Jims ogen waren open, de pupillen groot en donker, het oogwit eromheen grauw oranje, bijna als een onzekere hemel bij zonsondergang. Hij keek naar het plafond.

Eph voelde een steek van angst. Setrakian verstarde, zijn misvormde hand niet ver van het wolvenkophandvat van zijn wandelstok, klaar om toe te slaan. Eph voelde de spanning, en was geschokt bij de aanblik van de diepe, oeroude haat in de blik van de oude man.

‘Professor...’ zei Jim met een lichte kreun.

Toen vielen zijn oogleden weer dicht en verkeerde hij algauw weer in die remachtige trance.

Eph wendde zich tot de oude man. ‘Hoe komt het dat hij... u kende?’

‘Hij kent mij niet,’ zei Setrakian, nog steeds alert, klaar om zich te verdedigen. ‘Hij is nu een soort robot, een dar, deel van een gezamenlijk bewustzijn. Een lichaam met vele ledematen maar slechts één wil.’ Hij keek Eph aan. ‘Dit ding moet vernietigd worden.’

‘Wat?’ zei Eph. ‘Nee.’

‘Dit is uw vriend niet meer,’ zei Setrakian. ‘Dit is uw vijand.’

‘Zelfs als dat al zo was, hij is en blijft mijn patiënt.’

‘Deze man is niet ziek. Hij bevindt zich in een domein dat ziekte overstijgt. Binnen enkele uren is er niets van hem over. Afgezien daarvan is het bijzonder gevaarlijk om hem hier te houden. Net als met de piloot brengt u de mensen in dit gebouw in groot gevaar.’

‘Maar... als hij nou geen bloed krijgt?’

‘Zonder voeding zal hij instorten. Na twee etmalen zonder voeding zal zijn lichaam het begeven, zal zijn systeem zijn menselijke spier- en vetcellen kannibaliseren, een langzaam en pijnlijk verteringsproces. Tot alleen het vampiersysteem over is.’

Eph stond zijn hoofd te schudden. ‘Wat ik doen moet, is een behandelprotocol opstellen. Als deze ziekte het gevolg is van een virus, moet ik op zoek naar een geneesmiddel.’

‘Er is maar één middel,’ zei Setrakian. ‘De dood. Vernietiging van het lichaam. Een genadige dood.’

‘We zijn hier geen veeartsen,’ antwoordde Eph. ‘We kunnen niet zomaar mensen afmaken als ze te ziek zijn om in leven te blijven.’

‘Met de piloot hebt u dat anders wel gedaan.’

‘Dat was iets anders,’ sputterde Eph. ‘Die viel Nora en Jim aan; die viel míj aan.’

‘Als u die filosofie van zelfverdediging consequent doorvoert, is ze zeer beslist van toepassing op deze situatie hier.’

‘Ja, maar dat geldt ook voor een filosofie van genocide.’

‘En als dat nu eens hun doel is: volslagen onderwerping van het menselijk ras. Wat is daarop dan uw antwoord?’

Eph had geen zin in abstracte discussies. Hij stond te kijken naar een collega. Een vriend.

Setrakian zag dat hij hen hier en nu niet op andere gedachten kon brengen; het was nog te vroeg. ‘Breng me dan naar het stoffelijk overschot van de piloot. Misschien kan ik u zo overtuigen.’

In de lift naar het souterrain werd geen woord gesproken. Daar vonden ze niet de verwachte afgesloten mortuariumruimte, maar een open deur waar politie en de ziekenhuisdirectrice op een kluitje bijeen stonden.

Eph liep op hen af. ‘Waar bent u in godesnaam mee bezig...?’

Hij zag dat de deurpost diepe krassen vertoonde en dat het metalen kozijn vol deuken en butsen zat. Het slot was van buitenaf opengebroken.

De deur was niet geopend door de directrice. Iemand anders had ingebroken.

Snel keek Eph naar binnen.

De tafel was leeg. Redferns lichaam was verdwenen.

Eph draaide zich naar de directrice om; hij wilde haar om meer informatie vragen, maar tot zijn verrassing zag hij haar een paar passen weglopen, de gang in. Ze sprak met de agenten maar bleef naar hem omkijken.

‘We moeten hier weg,’ zei Setrakian.

‘Maar ik moet uitzoeken waar het lichaam is,’ wierp Eph tegen.

‘Dat is weg,’ zei Setrakian. ‘Dat wordt nooit meer teruggevonden.’ De oude man greep met verbazende kracht Ephs arm vast. ‘Volgens mij heeft het zijn doel gediend.’

‘Een doel? Wat is dat dan?’

‘Uiteindelijk: afleiding. Want Redferns lichaam is niet doder dan dat van de passagiers die eerder nog in de diverse mortuaria lagen.’

Sheepshead Bay, Brooklyn
glory mueller, sinds kort weduwe, zat op het internet te zoeken wat je moest doen als je echtgenoot overleed zonder testament. Daar vond ze een nieuwsbericht over de vermiste lijken van vlucht 753. Ze volgde de link en las een artikel met daaronder de belofte wordt vervolgd. De fbi zou binnen het uur een persconferentie houden, stond er, om een nieuwe en grotere beloning uit te loven voor informatie over de verdwijning van de lichamen van de Regis Air-vliegramp uit de mortuaria van de stad.

Ze schrok hevig van het bericht. Om de een of andere reden herinnerde ze zich nu dat ze de vorige nacht wakker was geworden uit een droom en dat ze geluiden op zolder had gehoord.

Van de droom waaruit ze wakker geschrokken was, wist ze alleen nog dat Hermann, haar pas overleden echtgenoot, naar haar teruggekeerd was uit de dood. Het was een vergissing geweest, de eigenaardige tragedie van vlucht 753 had niet echt plaatsgevonden en Hermann had bij de achterdeur van hun huis in Sheepshead Bay gestaan met een en-jij-dacht-dat-je-van-me-af-was-grijns op zijn gezicht. Hij wilde eten.

In het openbaar had Glory de rol gespeeld van stil rouwende weduwe, en die rol zou ze volhouden, wat voor gerechtelijk onderzoek en rechtszaken er ook zouden komen. Maar misschien was zij wel de enige die de tragische dood van haar echtgenoot als een groot geschenk beschouwde.

Dertien jaar waren ze getrouwd geweest. Dertien jaar onophoudelijk geweld. Dat in de loop der jaren steeds erger was geworden en steeds vaker plaatsvond in bijzijn van de jongens, die negen en elf jaar oud waren. Glory leefde in voortdurende angst voor zijn stemmingswisselingen en had zich zelfs wel eens toegestaan – het was maar een dagdroom, te gevaarlijk om in het echt te proberen – te denken aan de mogelijkheid de jongens onder de arm te nemen en haar biezen te pakken. Hij was de hele week weg geweest, op bezoek bij zijn moeder in Heidelberg, die op haar sterfbed lag. Maar waar kon ze heen? En, belangrijker nog: wat zou hij haar en de jongens aandoen als hij haar op het spoor kwam, wat onvermijdelijk zou gebeuren?

Maar God was goed. Hij had haar gebeden eindelijk verhoord. Zij en de jongens waren bevrijd. De donkere wade van het geweld was van hun huis gelicht.

Ze liep naar de trap en keek naar de verdieping en naar het zolderluik en het plafond, waar een touw aan bungelde om de vlizotrap neer te laten.

Wasberen. Die hadden ze al eerder gehad. Hermann had er ooit een op zolder gevangen. Hij had de indringer, die gek was van angst, mee de achtertuin in genomen en had hem in het bijzijn van de jongens tot voorbeeld gesteld...

Maar dat was nu voorbij. Ze hoefde nergens meer bang voor te zijn. De jongens kwamen pas over een uur thuis en ze besloot nú de zolder op te gaan. Ze was toch al van plan geweest Hermanns spullen te doorzoeken. Dinsdag kwam de vuilniswagen en tegen die tijd moest alles weg zijn.

Ze had een wapen nodig, en het eerste wat haar te binnen schoot was Hermanns eigen machete. Die had hij jaren geleden mee naar huis gebracht, en hij bewaarde hem in wasdoek in de afgesloten kunststof gereedschapskast opzij van het huis. Toen ze hem gevraagd had wat hij daar in vredesnaam mee moest, een oerwoudmes in het rustige Sheepshead Bay, had hij haar laatdunkend aangekeken. ‘Je weet maar nooit.’

Dit soort onophoudelijke, kleine dreigementen maakten deel uit van zijn dagelijks getreiter. Ze pakte de sleutel van de haak achter de bijkeukendeur, liep naar buiten en opende het slot. Daar lag de lap, bedolven onder tuingereedschap en een oude, versplinterde croquetset die ze voor hun trouwen hadden gekregen en die ze nu als aanmaakhout zou gebruiken. Ze nam het pakket mee naar de keuken en legde het op tafel. Ze wachtte even voordat ze het openmaakte.

Ze had dit voorwerp altijd geassocieerd met het kwade. Had altijd gedacht dat dit op de een of andere manier een belangrijke rol zou spelen bij het lot van het huisgezin, misschien zou Hermann haar er zelfs mee vermoorden. Ze pakte het dan ook heel voorzichtig uit, alsof ze een slapende babydemon uit zijn wieg tilde. Hermann had nooit goed gevonden dat zij zijn speciale eigendommen aanraakte.

Het lemmet was lang, breed en vlak. Het heft was omwikkeld met leren banden, zacht glanzend versleten door de hand van de vorige eigenaar. Ze tilde het op, draaide het om en voelde het gewicht van het eigenaardige object in haar hand. Ze ving een glimp op van haar eigen spiegelbeeld in de deur van de magnetron en ze werd bang van zichzelf. Een vrouw die met een machete in de hand in haar eigen keuken stond.

Hij had haar gek gemaakt.

Met het mes in de hand liep ze de trap op. Onder het luik bleef ze staan. Ze stak haar hand uit naar de onderste knoop van het bungelende witte touw. Knersend klapte het luik open en bleef onder een hoek van vijfenveertig graden staan. Als er daar wat rondhing, zou het creatuur bij die herrie op de vlucht gegaan zijn. Ze luisterde of ze geluiden van een haastige aftocht hoorde, maar het was stil.

Ze reikte naar de lichtknop hoog aan de muur, maar het werd niet licht op de vliering. Ze knipte het licht een paar maal aan en uit, maar er gebeurde niets. Ze was sinds Kerstmis al niet meer op zolder geweest en tussen toen en nu had de peer natuurlijk kunnen doorbranden. Hoog tussen de balken zat een dakraampje, en dat moest genoeg licht geven.

Ze klapte de vlizotrap open en klom naar boven. Op de derde trede bereikte haar blikveld de zoldervloer. Die was onafgewerkt. Roze glaswoldekens met een folierug lagen afgerold tussen de blootliggende balken. In een kruispatroon lagen er platen triplex van noord naar zuid en van oost naar west, zodat alle vier kwadranten van de opslagruimte bereikbaar waren.

Het was donkerder dan ze verwacht had, en plotseling zag ze dat twee oude kledingrekken waren verplaatst en nu voor het zolderraampje stonden, zodat er geen licht naar binnen kwam. Kleren van haar leven vóór Hermann, in dichtgeritste kunststof hoezen, al dertien jaar opgeslagen. Ze liep over het triplex en schoof de rekken opzij om meer licht te krijgen. Misschien kon ze de kleren uitzoeken, terug in de tijd naar haar vroegere zelf. Maar plotseling zag ze, voorbij het triplex pad, een blootliggend stuk vloer tussen twee lange balken in, waar om de een of andere reden het isolatiemateriaal was weggetrokken.

Even later zag ze nog een blootliggende baan.

En nog een.

Ze verstarde. Plotseling voelde ze iets achter zich. Ze durfde zich niet om te draaien – tot ze zich de machete in haar hand herinnerde.

Achter haar, tegen de verticale rand van de zolder, zo ver mogelijk van het dakraam verwijderd, waren de ontbrekende banen glaswol opgestapeld tot een slordige hoop. Een deel van het materiaal was versnipperd, alsof een dier zijn gigantische nest had willen voeren.

Geen wasbeer. Iets groters. Veel groter.

De hoop lag volledig stil. Het zag ernaar uit dat daar iets onder verscholen zat. Was Hermann met een of ander eigenaardig project bezig geweest, iets waar zij niets van wist? Wat voor duister geheim had hij daaronder verborgen?

Met de machete in haar geheven rechterhand trok ze aan het eind van een baan glaswol en trok die van de hoop los in een lang spoor waaronder...

... niets lag.

Ze begon aan een tweede baan, maar hield plotseling op toen er een harige mannenarm zichtbaar werd.

Die arm kende ze. En ze kende ook de hand die eraan vastzat. Hand en arm waren haar maar al te vertrouwd.

Ze geloofde haar ogen niet.

Met de machete voor zich trok ze nog een baan isolatiemateriaal weg.

Zijn overhemd. Een van die buttondowns met korte mouwen die hij het liefst droeg, zomer en winter. Hermann was ijdel, en hij was trots op zijn harige armen. Zijn horloge en trouwring waren spoorloos.

Glory stond als aan de grond genageld bij de aanblik. Ze smolt van afgrijzen. Maar ze moest het zeker weten. Ze pakte een nieuwe baan en trok die weg, waarbij het grootste deel van de rest ook op de grond gleed.

Haar dode echtgenoot Hermann lag bij haar op zolder te slapen. Op een bedje van versnipperde glaswol, volledig gekleed op zijn voeten na, die smerig waren alsof hij een heel eind gelopen had.

Deze schok viel niet te verwerken. Het was té erg. De doodgewaande echtgenoot. Waar ze nu dus eindelijk van af dacht te zijn. De tiran. De beul. De verkrachter.

Ze stond bij zijn slapende lijf, de machete als een zwaard van Damocles, klaar om bij de minste beweging te vallen.

Langzaam, heel langzaam, liet ze haar arm zakken tot het lemmet langs haar dijbeen afhing. Hij was nu een geest, besefte ze. Iemand die uit de dood was teruggekeerd, een aanwezigheid die van plan was de rest van haar leven te blijven spoken. Nooit zou ze vrij van hem zijn.

En terwijl ze dat stond te bedenken, sloeg Hermann zijn ogen op.

De oogleden schoven over zijn oogbollen naar boven en hij staarde recht omhoog.

Glory verstarde. Ze wilde weghollen, ze wilde het op een gillen zetten, maar het lukte haar geen van beide.

Hermanns hoofd draaide tot zijn starre blik op haar gevestigd was. Diezelfde treiterende blik. Die gemene grijns. Die blik die altijd aan de ellende voorafging.

En toen klikte er iets in haar hoofd.

==

Op datzelfde moment stond Lucy Needham, een paar huizen verderop in dezelfde straat, een pop met de naam Babylief te voeren uit een minizakje chips. Het was een enorm gekraak in haar hoofd, dus ze hield even op met kauwen om te luisteren naar de gedempte kreten en de harde, dreunende geluiden uit... van ergens in de buurt. Ze keek naar haar eigen huis, en keek toen om zich heen, haar neusje in rimpels getrokken van onschuldige verbazing. Roerloos, met een oranje tong van half opgekauwde kaaschips uit haar open mond hangend, stond ze te luisteren naar de vreemdste geluiden die ze ooit gehoord had. Dat zou ze papa vertellen die net naar buiten kwam met de telefoon, maar intussen was haar zakje chips gevallen en zat ze op haar hurken van de oprit te eten, en toen ze daarvoor op haar kop had gekregen was ze de hele toestand alweer vergeten.

==

Glory stond naar lucht te happen op zolder, kokhalzend, de machete in beide handen geklemd. Hermann lag in stukken tussen de kleverige roze glaswol, de muren van de zolder dropen van de witte spetters.

Wit?

Glory’s knieën knikten, ze walgde ervan. Ze overzag de schade die ze had aangericht. Tweemaal was het lemmet blijven steken in de houten balken, en in haar gedachten was dat Hermann die probeerde haar de machete af te pakken. Ze moest het mes krachtig heen en weer wrikken om het los te krijgen zodat ze verder op hem kon inhakken.

Ze deed een stap achteruit. Ze voelde zich loskomen van haar lichaam. Ze had iets vreselijks aangericht.

Hermanns grijnzende hoofd was weggerold en lag nu tussen twee balken in, het gezicht omlaag, een pluizige dot roze glaswol als een stuk suikerspin aan zijn wang geplakt. Zijn bovenlijf zat onder de sneden en steekwonden, zijn dijbenen waren tot op het bot opengehakt en uit zijn kruis borrelde wit spul op.

Wit?

Ze voelde iets tegen haar slipper tikken: tik-tik-tik. Ze zag bloed, rood bloed, en besefte dat ze zichzelf ook verwond had, haar linkerarm, maar ze voelde geen pijn. Ze bracht haar arm omhoog voor inspectie en er plopten dikke, rode druppels op het triplex.

Ze zag iets kleins en donkers rondglibberen. Haar zicht was wazig en ze knipperde met haar ogen, nog niet los van de moordlustige razernij. Ze kon haar ogen niet vertrouwen.

Er kriebelde iets op haar enkel, onder haar bloederige slipper. De kriebeling kroop tegen haar been op en met de platte kant van het kleverige, witte mes sloeg ze naar haar dijbeen.

En toen kriebelde er nog iets, tegen haar andere scheenbeen. En bij haar taille. Ze besefte dat het een hysterische reactie was, alsof ze werd aangevallen door insecten. Ze deed nog een struikelende stap achteruit en viel bijna van de triplex loopplank af.

Op dat moment kreeg ze een bizar wriemelend gevoel in haar schaamstreek en plotseling een krampachtig gevoel in haar rectum. Alsof er iets naar binnen glibberde, zodat ze van schrik haar billen samenkneep alsof ze bang was het in haar broek te doen. De kringspier verslapte even en ze bleef een tijdje als verlamd staan tot het gevoel afnam. Daarna stond ze zichzelf toe te ontspannen. Ze moest naar de wc. Een nieuw geglibber leidde haar af, in de mouw van haar bloes ditmaal. En een brandende jeuk bij de snee in haar arm.

Plotseling was er een vreselijke pijn diep in haar binnenste, en ze klapte voorover. De machete viel op het triplex en een kreet, een gil van angst en ellende, ontsnapte aan Glory’s mond. Ze voelde iets tegen haar arm op kruipen, in haar vlees nu, de huid rimpelde ervan, en terwijl ze met wijd open mond stond te gillen, kroop er nog een worm vanuit haar nek over haar kaak naar haar lip en dook de holte van haar wang in, van waar hij zich een weg zocht door haar keelgat.

Freeburg, New York
de nacht viel in toen Eph in oostelijke richting over de Cross Island Parkway naar Nassau County reed.

‘U wilt dus zeggen dat de passagiers in de diverse mortuaria, diezelfde waarnaar de hele stad op zoek is, gewoon naar huis gegaan zijn?’ vroeg Eph.

De oude professor zat met zijn hoed op schoot op de achterbank. ‘Bloed wil bloed,’ zei hij. ‘Als ze eenmaal zijn overgegaan, willen deze zombies als eerste op zoek naar familie en vrienden die nog niet besmet zijn. Bij nacht keren ze terug naar degenen die hun lief zijn. Een soort postduiveninstinct. Diezelfde dierlijke impuls waardoor verdwaalde honden honderden kilometers kunnen afleggen op zoek naar hun eigenaars. Naarmate de hogere hersenfuncties wegvallen, neemt de dierlijke aard het over. Dit zijn schepsels in de ban van aandriften. Eten. Zich verstoppen. Slapen.’

‘Terug naar de mensen die om hen treuren,’ zei Nora vanaf de passagiersstoel naast Eph. ‘Om hen aan te vallen en te besmetten?’

‘Om zich te voeden. Het ligt in de aard van de ondoden om de levenden te kwellen.’

Zwijgend nam Eph de afrit. Deze vampierstoestand was het mentale equivalent van beroerd eten: zijn brein weigerde het te verteren. Hij kauwde en kauwde, maar zag geen kans het door te slikken.

Toen Setrakian hem had gevraagd een passagier te kiezen uit de lijst met slachtoffers van vlucht 753, ging zijn eerste gedachte uit naar het jonge meisje, Emma Gilbarton. Het kind dat hij hand in hand met haar moeder in het vliegtuig had zien zitten. Dit leek hem een goede test van Setrakians stelling. Hoe kon een twaalfjarig dood meisje bij nacht vanuit een mortuarium in Queens het hele eind afleggen naar haar ouderlijk huis in Freeburg?

Maar nu hij remde voor het huis van de familie Gilbarton, een statige villa aan een brede zijstraat met grote percelen, besefte Eph wat ze op het punt stonden te doen. Als ze het bij het verkeerde eind hadden, dan ging hij nu een man wakker bellen die treurde om het einde van zijn gezin, het verlies van zijn vrouw en enig kind.

Dat was iets waarover Eph kon meepraten.

Setrakian stapte de Explorer uit, zette zijn hoed op zijn hoofd en pakte de lange wandelstok die hij niet nodig had bij het lopen. Op dat late uur lag de straat er rustig bij. In sommige andere huizen brandde nog licht, maar er was niemand op straat, er reden geen auto’s. De ramen van huize Gilbarton waren allemaal donker. Setrakian gaf hun beiden een zaklantaarn met donkere gloeilampen die eruitzagen als hun uv-lichten, maar dan zwaarder.

Ze liepen naar de deur en Setrakian gebruikte het uiteinde van zijn wandelstok om aan te bellen. Toen er niet opengedaan werd, voelde hij met het gehandschoende deel van zijn hand aan de klink. Zijn onbedekte vingertoppen hield hij uit de buurt van de knop. Om geen vingerafdrukken achter te laten.

Eph besefte dat de oude man dit soort dingen wel vaker gedaan had.

De voordeur zat op slot. ‘Kom,’ zei Setrakian.

Ze liepen de treetjes voor de voordeur af en gingen achterom. De achtertuin was een grote open plek aan de rand van een oud bos. De vroege maan gaf behoorlijk veel licht, genoeg om vage schaduwen over het gras te werpen.

Setrakian bleef staan en wees met zijn wandelstok.

Vanuit de kelder rees een pothuis op, de deuren wijd open.

Met Eph en Nora in zijn kielzog liep de oude man naar het pothuis. Ze troffen een reeks stenen treden aan, die een donkere kelder in leidden. Setrakian keek naar de hoge bomen langs de achtertuin.

‘We kunnen niet zomaar naar binnen,’ zei Eph.

‘Het is bijzonder onverstandig, zo na zonsondergang,’ meende Setrakian. ‘Maar we kunnen ons niet permitteren om te wachten.’

‘Nee, ik bedoel, dit is insluiping,’ reageerde Eph. ‘We moeten eerst de politie bellen.’

Met een bestraffende blik nam Setrakian Ephs lamp over. ‘Wat wij hier moeten doen... dat begrijpt de politie toch niet.’

Hij knipte de lantaarn aan: twee paarse gloeilampen die donker licht uitstraalden. Net zoiets als de uv-lichten die Eph zelf gebruikte, maar feller en heter, voorzien van grotere batterijen.

‘Zwart licht?’ vroeg Eph.

‘Zwart licht is gewoon ultraviolet met lange golven, of uva. Je ziet er veel bij, maar het kan geen kwaad. uvb is middellange golf, en kan voor zonnebrand of huidkanker zorgen. Dit hier,’ – hij richtte de lichtbundel zorgvuldig van hen en van zichzelf af – ‘is kortegolf-uvc. Het doodt ziektekiemen, het wordt gebruikt voor sterilisatie. Prikkelt en verstoort dna-bindingen. Rechtstreekse blootstelling is uitermate slecht voor de menselijke huid. Maar voor een vampier is het dodelijk.’

Met de lamp in zijn hand liep de oude man de trap af, zijn wandelstok in zijn andere hand. Het ultraviolette spectrum geeft maar weinig licht, en het uvc-licht maakte de situatie naargeestiger in plaats van beter. Op de stenen muren langs de trap zat spookachtig wit oplichtend mos. Van de nachtkilte kwamen ze in een koele kelder met een cementvloer.

Binnen zag Eph de donkere omtrekken van een trap naar de begane grond van de woning. Een wasgedeelte en een ouderwetse pinballautomaat.

En een lichaam op de vloer.

Een man in een ruitjespyjama. Met de impuls van een ervaren arts wilde Eph erheen – maar plotseling hield hij zijn pas in. Nora tastte langs de muur tegenover de deur en haalde de schakelaar daar over, maar er ging geen licht aan.

Setrakian liep op de man af en hield de lamp vlak bij zijn hals. In het vreemde, blauwe schijnsel was een korte, kaarsrechte wond zichtbaar, blauw opgloeiend, net links van het midden van de hals.

‘Hij is overgegaan,’ zei Setrakian.

De oude man duwde de uv-lamp weer in Ephs handen. Nora knipte de hare aan en scheen ermee over het gezicht van de man. Daar was een razend, onderhuids wezen zichtbaar, een grimassend en kronkelend doodsmasker dat er onbeschrijflijk, maar zonder enige twijfel boosaardig uitzag.

Setrakian pakte van een werkbank in de hoek een nieuwe bijl met een glanzend houten handvat en een glimmende rood-met-zilveren stalen kop. Met het ding in zijn knoestige handen kwam hij terug.

‘Wacht even,’ zei Eph.

‘Aan de kant, doctor,’ zei Setrakian.

‘Hij doet niks, hij ligt daar alleen maar,’ merkte Eph op.

‘Maar dadelijk staat hij op.’ Zonder zijn blik van de man op de grond af te wenden gebaarde de oude man naar de stenen treden voor de open deuren van het pothuis. ‘Het meisje loopt daar ergens rond. Voedt zich met anderen.’ Setrakian hief de bijl. ‘Ik vraag u niet dit goed te keuren, doctor. Ik vraag u alleen om aan de kant te gaan.’

Eph zag Setrakians vastberaden blik en wist dat de oude man zou toeslaan, of Eph nu in de weg stond of niet. Hij deed een stap achteruit. Het was een zware bijl voor iemand met Setrakians lengte en leeftijd, en de oude man bracht beide armen boven zijn hoofd, tot de platte kant van de kop bijna zijn rug raakte.

Plotseling verslapten zijn armen. Zijn ellebogen kwamen omlaag.

Luisterend draaide hij zijn hand naar de open kelderdeuren.

Ook Eph hoorde het. Het knersen van droog gras dat platgetreden wordt.

Eerst dacht hij dat het een dier was. Maar nee. Het knersen had de simpele cadans van een tweevoeter.

Voetstappen. Van een mens – of iets wat ooit mens geweest was. Steeds dichterbij.

Setrakian liet de bijl zakken. ‘Ga bij de deur staan. Zonder geluid te maken. En doe hem achter haar dicht zodra ze binnen is.’ Hij pakte de lamp van Eph aan en drukte hem in ruil de bijl in handen. ‘Ze mag niet ontsnappen.’

Hij trok zich terug tegen de muur, waar zijn wandelstok stond, aan de andere kant van de deur... en knipte zijn lantaarn uit zodat het volslagen donker werd.

Eph stond met zijn rug tegen de muur naast de open kelderdeur. Naast hem stond Nora en beiden huiverden ze in die onbekende kelder. De voetstappen klonken dichterbij, licht en zacht op de grond.

Boven aan de trap bleven ze staan. Er viel een lichte schaduw op de plek maneschijn op de keldervloer: een hoofd en schouders.

De voetstappen kwamen de trap af.

Onderaan, net voordat ze de deur bereikten, bleven ze staan. Eph, op nog geen drie meter afstand, de bijl tegen zijn lijf geklemd, keek gebiologeerd naar het silhouet van het kleine meisje. Tenger, met blond haar over de schouders van een kuis nachthemd dat tot op haar scheenbenen viel. Op blote voeten, de armen recht en los langs haar zijden hangend, stond ze daar eigenaardig roerloos. Haar borstkas ging op en neer, maar in het tegenlicht van de koele maneschijn was er geen adem zichtbaar.

Later zou hij veel meer te weten komen. Dat haar gehoor en reukzin veel sterker waren geworden. Dat ze het bloed hoorde pompen door zijn en Nora’s aderen, en door die van de professor. Dat ze de kooldioxide kon ruiken die ze uitademden. Hij zou te weten komen dat het zicht momenteel haar minst ontwikkelde zintuig was. Ze verkeerde in het stadium waarin ze kleurenblind aan het worden was, maar haar thermische tastzin, het vermogen om warmtesignaturen te ‘lezen’ als monochrome halo’s, was nog niet volledig uitgerijpt.

Ze deed een paar stappen naar voren en liep vanuit de rechthoek van vaag maanlicht de aardeduistere kelder in. Er was een geest binnengekomen. Eph had de deur dicht moeten doen, maar door de aanwezigheid van het meisje was hij als aan de grond genageld.

Ze draaide zich om naar waar Setrakian stond en keek zijn kant uit. De oude man knipte zijn lamp aan. Het meisje keek er uitdrukkingsloos naar. Tot hij met de lamp op haar af kwam. Ze voelde de hitte en draaide zich naar de kelderdeur om om te ontsnappen.

Eph ramde de zware deur dicht. Die viel met een klap in het slot, en het huis trilde op zijn grondvesten. Eph dacht even dat de hele wereld boven hun hoofd zou instorten.

Nu zag het meisje, Emma Gilbarton, hen. Ze werd van opzij paars verlicht, en Eph zag oplichtende sporen van indigoblauw langs haar lippen en op haar schattige kinnetje. Vreemd, als iemand op weg naar een rave, opgemaakt met fluorescerende schmink.

Hij bedacht dat bloed blauw oplicht onder uv-licht.

Setrakian hield de brandende lamp voor zich en dreef haar ermee achteruit. Haar reactie was dierlijk, verward, en ze deinsde achteruit alsof hij een brandende toorts in zijn hand had. Setrakian belaagde haar genadeloos, tot ze met haar rug tegen de muur stond. Van diep in haar keel klonk een laag, schor geluid, een gekreun van ellende.

‘Doctor,’ riep Setrakian naar Eph. ‘Doctor, hierheen. Nú!’

Eph liep dichter naar het meisje toe, nam de uv-lamp van Setrakian over en gaf hem de bijl. En de hele tijd hield hij de lichtbundel op het kind gericht.

Setrakian deed een stap achteruit. Hij smeet de bijl weg zodat die rinkelend over de harde vloer schoot. Hij hield zijn lange wandelstok in zijn gehandschoende handen en greep hem beet onder de wolvenkop. Met één ferm polsgebaar draaide hij de knop van de stok af.

Vanuit de houten schede haalde hij een zilveren zwaard tevoorschijn.

‘Snel,’ zei Eph. Hij keek hoe het kind tegen de muur stond te kronkelen, vastgepind in de dodelijke stralen uit de lamp.

Ze zag het zwaard van de oude man, dat bijna wit opgloeide, en er kwam iets als angst in haar blik. Tot die angst omsloeg in razernij.

‘Snel nou,’ zei Eph, die maar één ding wilde: dat het voorbij was. Het kind siste en hij zag de duistere schaduw binnen in haar, onder haar huid, een demon die grauwend en snauwend toegang naar buiten eiste.

Nora stond naar de vader te kijken, die op de grond lag. Hij begon in beweging te komen, zijn ogen gingen open. ‘Professor?’ zei ze.

Maar de oude man was volledig op het meisje gefixeerd.

Nora zag Gary Gilbarton opstaan en op blote voeten overeind komen, een dode man in pyjama, met open ogen.

‘Professor?’ zei Nora nogmaals, en ze knipte haar lamp aan.

De lamp knetterde even. Ze schudde ermee en gaf een klap tegen de onderkant, waar de batterij zat. Het paarse licht flakkerde aan, en weer uit... en aan.

‘Professor!’ gilde ze.

Het aan- en uitknipperende lamplicht had Setrakians aandacht getrokken. Hij wendde zich om naar de zombieman, die verward om zich heen keek en op zijn voeten stond te wankelen. Met meer behendigheid dan souplesse dreef Setrakian Gilbarton achteruit met zwaardstoten naar zijn buik en borst. Er verschenen witbloedende wonden in zijn pyjamajas.

Eph, die nu alleen tegenover het meisje stond, keek naar de demon die zich in haar aan het openbaren was, en zonder te weten wat er achter hem gebeurde, zei hij: ‘Professor Setrakian!’

Setrakian richtte nu op de oksels van de vader, zodat die zijn armen langs zijn zij zou houden, en haalde toen uit naar de pezen in zijn knieholtes zodat de zombie op handen en knieën viel. Nu Gilbarton met gestrekte nek opkeek, hief Setrakian zijn zwaard en sprak een paar woorden in een vreemde taal, een soort plechtige verklaring, en daarna zong de kling van zijn zwaard door de hals van de man en scheidde zijn hoofd van de romp. Het lijf van de zombie zeeg ineen op de vloer.

‘Professor!’ zei Eph, zonder het lamplicht van het meisje af te wenden, een kind van Zacks leeftijd, met verwilderde ogen die zich met indigoblauw vulden – bloederige tranen – terwijl het wezen binnen in haar raasde.

Haar mond opende zich alsof ze iets wilde zeggen. Bijna alsof ze in gezang zou uitbarsten. De mond ging steeds verder open en het ding kwam tevoorschijn, de stekel uit het zachte gedeelte onder haar tong. Het gevaarte zwol op toen de angstige blik van het meisje veranderde in een hongerige, bijna gloeiende blik van verlangen.

De oude man draaide zich naar haar om, zijn zwaard op haar gericht. ‘Achteruit, strigoi!’ zei hij.

Het meisje keek hem met schroeiende blik aan. Setrakians zilveren zwaard glinsterde van het witte bloed. Hij sprak dezelfde woorden uit als tevoren, en hief het wapen met twee handen boven zijn ene schouder. Eph deinsde achteruit op het moment dat het zwaard neerkwam.

Op het laatste moment had ze protesterend haar hand geheven, en die werd van de pols gehakt voordat haar hoofd van haar romp viel. Het was een perfecte snede. Wit bloed spatte tegen de muren – niet met de fontein van een slagaderlijke bloeding, maar eerder met een misselijkmakende plons – en haar lichaam viel op de grond, hoofd en hand ertegenaan smakkend voordat het hoofd wegrolde.

Setrakian liet zijn zwaard zakken en pakte de lamp uit Ephs handen. Hij hield de zwakker wordende lichtbundel bij de open nek van het meisje, bijna in een gebaar van triomf. Maar het was geen triomf: Eph zag dingen rondwriemelen in de plas dik, wit bloed.

De wormvormige parasieten. Ze krulden zich op en bleven stil liggen toen het licht erop viel. De oude man was de omgeving aan het bestralen.

Eph hoorde voetstappen op de stenen trap. Het was Nora, die door het pothuis naar buiten holde. Hij rende achter haar aan en struikelde bijna over het onthoofde lichaam van de vader, tot hij buiten op het gras en in de nachtlucht stond.

Nora was op weg naar de donkere bomen, die stonden te wiegen in de wind. Hij haalde haar in voordat ze de bosrand had bereikt en trok haar dicht tegen zich aan. Tegen zijn borst aan gilde ze, bijna alsof ze bang was dat haar kreet de nacht in zou vluchten, en zo bleven ze staan tot Setrakian boven kwam.

De adem van de oude man vormde wolkjes in de koele nacht en zijn borst zwoegde op en neer van de inspanning. Hij drukte een hand tegen zijn hartstreek. Zijn witte haar stond recht overeind en glansde in het maanlicht en hij zag er volkomen waanzinnig uit – maar op dat moment kwam alles Eph waanzinnig voor.

Hij veegde zijn zwaard schoon aan het gras voordat hij het in de schede van zijn wandelstok terugstak. Met een ferm handgebaar draaide hij de twee uiteinden op elkaar en de lange wandelstok zag er weer uit als voorheen.

‘Ze is nu vrij,’ zei hij. ‘Het meisje en haar vader hebben nu vrede.’

Bij het schijnsel van de maan keek hij zijn schoenen en de omslagen van zijn broekspijpen na op vampierenbloed. Nora nam hem met verwilderde blik op. ‘Wie bent u?’ wilde ze weten.

‘Gewoon, een pelgrim,’ antwoordde hij. ‘Net als jij.’

Ze liepen terug naar Ephs Explorer. Eph voelde zich nerveus en kwetsbaar in de voortuin. Setrakian opende het rechterportier en haalde een reservebatterij tevoorschijn. Hij verwisselde de batterij in Ephs lamp en scheen ter controle even met het paarse licht op Ephs auto.

‘Even hier blijven wachten, graag,’ zei Setrakian.

‘Waarop?’ vroeg Eph.

‘Je hebt het bloed gezien op haar lippen, haar kin. Ze had een blos. Ze had zich gevoed. Dit is nog niet voorbij.’

De oude man ging op weg naar het buurhuis. Eph keek hem na en Nora ging tegen de auto staan leunen. Ze slikte moeizaam, alsof ze moest overgeven. ‘We hebben net twee mensen gedood in de kelder van hun eigen huis.’

‘Deze toestand wordt verspreid door mensen. Door on-mensen.’

‘Vampiers, god nog aan toe...’

‘Regel nummer één is altijd: richt je op de ziekte, niet op de slachtoffers,’ zei Eph.

‘Je moet de zieken niet demoniseren,’ meende Nora.

‘Maar nu... nu zijn de zieken de demonen. Nu zijn mensen die besmet zijn de actieve verspreiders van de ziekte. Dus moeten ze tegengehouden worden. Gedood. Vernietigd.

‘Wat zal Barnes daarvan zeggen?’

‘Daar kunnen we niet op wachten,’ zei Eph. ‘We hebben toch al te lang gewacht.’

Ze vielen stil. Even later kwam Setrakian terug met zijn wandelstok annex vampierzwaard en de nog warme lamp.

‘Het is zover,’ zei hij.

‘O?’ vroeg Nora, nog steeds ontzet over wat ze gezien had. ‘En wat nu? U weet hopelijk dat er zo’n tweehonderd passagiers aan boord waren.’

‘Het is nog veel erger. De tweede nacht is aangebroken. Het moment van de tweede besmettingsgolf.’

DE TWEEDE NACHT

==

==

==

==

==

Patricia haalde energiek haar hand door haar haar, alsof ze de verloren uren van een zoveelste verstreken dag wilde wegvegen. Ze merkte dat ze zich zowaar verheugde op Marks thuiskomst, en niet alleen omdat ze hem dan de kinderen in de maag kon splitsen. Ze moest hem bijpraten over het enige echte nieuws van die dag: het kindermeisje van de familie Luss – Patricia had haar door de vitrage van de eetkamerramen heen gezien – was nog geen vijf minuten na aankomst het huis uit komen rennen; de kinderen waren nergens te bekennen en dat oude zwarte mens had gehold alsof de duivel haar op de hielen zat.

Ooh, die Lusses. Buren kunnen je toch wel zo verschrikkelijk op de zenuwen werken! Patricia hoefde maar te denken aan dat gratenpakhuis, die Joanie, met haar verhalen over haar ‘Europese kale-aarde wijnkelder’ of ze stak werktuiglijk haar middelvinger op in de richting van huize Luss. Ze stond te popelen om er achter te komen wat Mark te vertellen had over Roger Luss, of die nog in Europa zat. Ze wilde ervaringen uitwisselen. De enige keren dat zij en haar echtgenoot het met elkaar konden vinden, waren de momenten dat ze konden roddelen over vrienden, familie en buren. Misschien omdat verhalen over andermans huwelijksellende en familiestrubbelingen de problemen van haarzelf en Mark even deden verbleken.

Roddel ging altijd beter met een glas pinot erbij, dus dronk ze haar tweede glas met een zwierige zwaai leeg. Ze keek op de keukenklok met de oprechte bedoeling het rustig aan te doen, zeker omdat Mark altijd geïrriteerd reageerde als hij merkte dat zij al twee glazen op had tegen de tijd dat hij thuiskwam. Nou, hij bekeek het maar, met zijn prachtige kantoor in het centrum, zijn lunches, en die wandelingen van hem, een beetje keuvelen in de trein op weg naar huis. Zij zat hier intussen te verkommeren met de baby en Marcus en het kindermeisje en de tuinman...

Ze schonk een derde glas in en vroeg zich af hoe lang het zou duren voordat Marcus, dat jaloerse kreng, zijn slapende zusje wakker zou gaan maken. Het kindermeisje had Jacqueline vlak voordat ze naar huis ging in bed gelegd, en de baby was nog steeds niet wakker. Patricia keek nogmaals op de klok; het viel haar op dat het al een hele tijd stil was in huis. Wauw – die sliep echt als de beste. Ze nam nog een verkwikkende slok pinot, schoof het tijdschrift (Cookie, vol advertenties) van zich af en liep de trap op om bij haar kwikzilverige, vierjarige terroristje te gaan kijken.

Eerst stak ze haar hoofd om de hoek van zijn deur. Ze zag hem op zijn buik op het kleed met new york rangers-opschrift naast zijn arresleebed liggen, het gameapparaat nog aan bij zijn uitgestrekte hand. Uitgeput. Natuurlijk zouden ze dit late dutje duur moeten bekopen als de wervelende derwisj omstreeks bedtijd niet zou willen slapen, maar dan was het Marks beurt om zich over hem te ontfermen.

Ze liep de gang door en trok verbaasd haar wenkbrauwen op toen ze een paar kluitjes donkere aarde op de loper zag liggen (wat een duiveltje was het toch), een spoor naar de gesloten deur met het hartvormige zijden kussen dat aan een kanten lint aan de deurknop bungelde, met het opschrift: sst! hier slaapt een engeltje. Ze duwde de deur van de schemerige, warme kinderkamer open en zag tot haar schrik een volwassene in de schommelstoel naast de wieg zitten. De stoel schommelde heen en weer en daar zat een vrouw met een bundeltje in haar armen.

De onbekende had baby Jacqueline in haar armen. Maar in de stille warmte van de kamer, bij het zachte, indirecte licht, met het hoogpolige tapijt onder haar voeten, leek alles nog in orde.

‘Wie...?’ Toen Patricia verder de kamer in liep, herkende ze plotseling iets in de houding van de schommelende vrouw. ‘Joan? Joan, ben jij dat?’ Patricia kwam dichterbij. ‘Wat doe jij...? Ben je via de garage binnengekomen?’

Joan, want zij was het inderdaad, hield op met het langzame schommelen en stond op. Met de roze schemerlamp achter haar kon Patricia de eigenaardige uitdrukking op Joans gezicht niet goed zien; met name haar mond stond vreemd verwrongen. Ze rook smerig, en Patricia moest meteen denken aan haar eigen zus en die afgrijselijke, echt afgrijselijke Thanksgiving vorig jaar. Had Joan een soortgelijk soort inzinking?

En wat had ze hier te zoeken, wat moest ze met baby Jacqueline?

Joan stak haar armen uit om de zuigeling aan Patricia terug te geven. Die nam haar baby in de armen en wist meteen dat er iets mis was. Haar dochter lag zo stil in haar armen dat dit verderging dan de slapte van een slapend kinderlijfje.

Met twee bezorgde vingers trok Patricia het dekentje voor Jackies gezicht weg.

De rozenknoplipjes van het kind weken iets uiteen. Haar oogjes waren donker en stonden star. Rond haar halsje was de deken nat. Patricia’s twee vingers waren nat van het bloed.

De gil die in Patricia’s keel opsteeg, bereikte nooit zijn doel.

==

Ann-Marie Barbour was letterlijk aan het eind van haar latijn. Ze stond in haar keuken gebeden te fluisteren en hield zich aan de rand van de gootsteen vast alsof het huis waarin ze haar hele getrouwde leven had gewoond, een bootje op woelige, donkere baren was. Ze bad aan één stuk door, om aanwijzingen, om verlichting. Om een glimpje hoop. Ze wist dat haar Ansel niet slecht was. Hij was niet wat het leek. Hij was alleen heel, heel erg ziek. (Maar hij had de honden vermoord.) Wat voor ziekte hij ook onder de leden had, het zou allemaal voorbijgaan als een zware koorts en dan werd alles weer normaal.

Ze keek naar de afgesloten schuur in de donkere achtertuin. Daar was nu alles rustig.

De twijfel kwam weer opzetten, net als was gebeurd toen ze de nieuwsberichten zag over de dode mensen van vlucht 753, die uit de mortuaria waren verdwenen. Er was iets aan het gebeuren, iets vreselijks (hij had de honden vermoord) – en haar eigen allesoverweldigende gevoel van angst was alleen te verlichten door herhaalde excursies naar de spiegels en de gootsteen. Handen wassen en spiegels aanraken, zorgen maken en bidden.

Waarom groef Ansel zich overdag in het zand in? (Hij had de honden vermoord.) Waarom keek hij haar zo vol verlangen aan? (Hij had ze vermoord.) Waarom zei hij niets, waarom zat hij alleen maar te grommen en te janken (net als de honden die hij had vermoord)?

De nacht had de hemel in beslag genomen – precies waar ze de hele dag bang voor was geweest.

Waarom was hij daarbuiten nu zo stil?

Voordat ze kon nadenken over wat ze deed, voordat ze haar zelfbeheersing kwijtraakte, ging ze de deur uit, de verandatreden af. Zonder naar de hondengraven in de hoek van de tuin te kijken, zonder toe te geven aan die waanzin. Nu moest zíj sterk zijn. Nog maar heel even...

De schuurdeuren. Het slot en de ketting. Ze bleef staan luisteren, met haar vuist hard tegen haar mond gedrukt, tot haar voortanden pijn begonnen te doen.

Wat zou Ansel doen? Zou hij de deur opendoen als de situatie omgekeerd was? Zou hij zichzelf dwingen de confrontatie met haar aan te gaan?

Ja. Dat zou hij.

Ann-Marie opende het slot met de sleutel aan het koord rond haar nek. Ze trok de zware ketting door de deurhendels en zodra de deuren openvielen, deed ze ditmaal een stap achteruit zodat ze buiten zijn bereik was, zo wist ze, buiten de straal van de ketting die aan de hondenpaal vastzat.

Een vreselijke geur. Een goddeloze stank. Bij die stank alleen al sprongen haar de tranen in de ogen. Dat was haar Ansel, daarbinnen.

Ze zag niets. Ze luisterde. Ze zou zich niet naar binnen laten lokken.

‘Ansel?’

Amper een fluistering was het. En er kwam geen antwoord.

‘Ansel.’

Een geritsel. Beweging in het zand. O, waarom had ze geen lantaarn meegebracht?

Ze stak haar hand net zo ver uit dat ze een van de deuren iets wijder open kon duwen. Net zo ver dat er wat meer maanlicht naar binnen scheen.

Daar was hij. Half in een bed van aarde gelegen, zijn gezicht naar de deur geheven, zijn ogen diep weggezonken in zijn gezicht, en met een blik vol pijn. Ze zag meteen dat hij op sterven lag. Haar Ansel lag op sterven. Weer dacht ze aan de honden die hier altijd hadden geslapen, aan Pap en Gertie, die lieve sint-bernards waarvan ze meer had gehouden dan zomaar een huisdier, die hij had vermoord waarna hij uit eigen wil hun plek had ingenomen... ja... om Ann-Marie en de kinderen te redden.

En op dat moment wist ze het. Hij moest nog iemand kwaad doen om zichzelf tot leven te brengen. Om te overleven.

Huiverend stond ze in het maanlicht tegenover het op sterven na dode wezen dat haar man geworden was.

Hij wilde dat ze zich aan hem zou overgeven. Dat wist ze. Ze voelde het.

Ansel stiet een schor gegrom uit, zonder stem, alsof het van diep uit zijn lege maag kwam.

Ze bracht het niet op. Huilend deed ze de deuren van de schuur weer dicht. Ze drukte haar schouder ertegenaan en sloot hem op als een lijk, niet echt levend, maar ook niet echt dood. Hij was te zwak om zich op de deuren te storten. Ze hoorde een kreun van protest.

Net toen ze de eerste ketting door de deurhendels stond te halen, hoorde ze op het grind achter zich voetstappen. Ze verstijfde bij de gedachte dat het die agent weer kon zijn. Weer een stap, en ze draaide zich om.

Het was een man op leeftijd, met een overhemd met stijve boord aan, een openhangend vest en een ruimzittende ribbroek. De overbuurman, degene die de politie had gebeld, de weduwnaar: meneer Otish. Het soort buurman dat zijn bladeren de straat op veegt zodat ze jouw tuin in waaien. Iemand die ze nooit zagen en van wie ze nooit hoorden, tenzij er een probleem was dat in zijn optiek was veroorzaakt door hen of hun gezin.

De heer Otish zei: ‘Uw honden vinden steeds creatievere manieren om mij ’s nachts uit de slaap te houden.’

Ann-Marie was verbijsterd over het feit dat hij daar stond, als een spookachtige onderbreking van een nachtmerrie. De honden?

Hij had het over Ansel, over de geluiden die haar man die nacht gemaakt had.

‘Als een dier ziek is, moet je het naar de dierenarts brengen en ofwel behandelen, ofwel laten afmaken.’

Ze was zo verbluft dat ze niet eens antwoord kon geven. Hij kwam dichterbij en liep van de oprit af het gras op, en hij keek vol minachting naar de schuur.

Van binnen klonk een schor gekreun.

Meneer Otish trok vol afkeer zijn neus op. ‘Er wordt iets aan die rothonden gedaan of ik bel de politie weer, en wel nú!’

‘Nee!’ De angst klonk in haar stem door voordat ze zich kon inhouden.

Hij glimlachte, verbaasd over haar schrik, en hij genoot van het gevoel van macht dat hij daarmee over haar kreeg. ‘Wat was u dan van plan?’

Haar mond viel open, maar ze kon niets verzinnen. ‘Ik... ik zal ervoor zorgen... ik weet alleen niet hoe.’

Hij keek naar de veranda. Het viel hem op dat het licht in de keuken aan was. ‘Kan ik de heer des huizes even spreken? Dat lijkt me beter.’

Ze schudde haar hoofd.

Weer een gekweld gekreun uit de schuur.

‘Nou, u kunt maar beter iets doen met die smerige schepsels – en anders doe ik het. Iemand die op een boerderij is opgegroeid, mevrouw Barbour, weet dat honden werkdieren zijn en dat ze niet met zachtheid hoeven te worden behandeld. Ze kunnen beter zo nu en dan de zweep voelen dan een aai over de bol. Vooral zo’n stompzinnig ras als een sint-bernard.’

Iets van zijn woorden drong tot haar door. Iets over haar honden...

... de zweep voelen...

De enige reden waarom ze die paal met kettingen in de schuur hadden aangelegd, was omdat Pap en Gertie een paar keer waren weggelopen... en op een keer, niet eens zo lang geleden... was Gertie, de lieverd van het tweetal, veel te goed van vertrouwen, thuisgekomen met striemen over haar hele rug en poten...

... alsof iemand haar had afgeranseld...

Op dat moment dacht de normaal zo bedeesde en terughoudende Ann-Marie Barbour niet meer aan haar angst. Ze keek naar die man, naar dat akelige verschrompelde minne mannetje, alsof er een sluier voor haar ogen was weggehaald.

‘U,’ zei ze. Haar kin trilde, niet meer van verlegenheid naar van woede. ‘Ú hebt dat gedaan. Met Gertie. U hebt haar geslagen...’

Hij knipperde even met zijn ogen, want hij was er niet aan gewend met zijn daden te worden geconfronteerd, en daarmee bekende hij schuld.

‘Als ik dat al gedaan heb,’ zei hij toen hij zijn normale, neerbuigende houding had hervonden, ‘dan zal hij dat wel verdiend hebben.’

Plotseling barstte Ann-Marie van de haat. Alles wat ze de afgelopen paar dagen had opgekropt. De kinderen weggestuurd... de dode honden begraven... de zorgen over haar man en wat er met hem was...

‘Zij,’ zei Ann-Marie.

‘Wat?’

‘Zij. Gertie. Is een zij.’

Weer een bevend kreunen vanuit de schuur.

Ansels behoefte. Zijn verlangen.

Bevend deinsde ze achteruit. Onder de indruk, niet van hem, maar van die nieuwe gevoelens van woede. ‘Wilt u soms zelf even kijken?’ hoorde ze zichzelf zeggen.

‘Wat zegt u?’

Achter haar dook de schuur ineen alsof het zelf een beest was. ‘Nou, vooruit dan. U wilt de kans om ze zelf te temmen? Kijk dan maar eens wat u kunt doen.’

Hij staarde haar gebelgd aan. Uitgedaagd door een vrouw. ‘U maakt een grapje.’

‘Wou u eens even orde op zaken stellen? Wou u rust in de tent? Nou, ik ook!’ Ze veegde een druppeltje speeksel van haar kin en schudde een natte vinger naar hem. ‘Ik ook!’

Meneer Otish bleef haar even staan aankijken. ‘Het is dus waar wat ze zeggen,’ zei hij. ‘U bent inderdaad niet goed wijs.’

Ze wierp hem een wilde grijns toe en knikte, en hij liep naar een lage tak van de bomen die om hun tuin heen stonden. Hij trok aan een dun twijgje, draaide het om en om en gaf een stel harde rukken tot het eindelijk losliet. Hij probeerde het even uit en luisterde hoe de tak met een zoevend geluid als van een rapier door de lucht zwiepte. Tevreden liep hij op de deuren af.

‘U moet wel weten,’ zei de heer Otish, ‘dat ik dit eerder voor u doe dan voor mezelf.’

Trillend keek Ann-Marie toe toen hij de ketting door de hendels van de schuurdeuren trok. De deuren begonnen open te zwaaien en de heer Otish stond zo dicht bij de opening dat hij binnen het bereik van de ketting aan de paal kwam.

‘Nou,’ zei hij. ‘Waar zitten die rotbeesten?’

Ann-Marie hoorde het onmenselijke grommen en de ketting die razendsnel bewoog, met een geluid als een stapel vallende munten. Toen vlogen de deuren open; de heer Otish deed een stap naar voren en even later werd zijn verbijsterde kreet gesmoord. Ze rende naar de deuren toe, smeet zich ertegenaan en vocht uit alle macht om ze dicht te krijgen terwijl de heer Otish even hard probeerde ze open te beuken. Ze dwong de ketting rond en door de hendels en klapte het hangslot dicht... en toen vluchtte ze haar huis in, weg van de op zijn grondvesten trillende schuur en van de genadeloze daad die ze zojuist had gepleegd.

==

Mark Blessige stond in de gang van zijn huis, met zijn BlackBerry in de hand. Hij had geen idee wat hij moest. Geen bericht van zijn vrouw. Haar telefoon zat in haar Burberrytas, de Volvostationwagon stond op de oprit, het babyzitje stond in de bijkeuken. Geen briefje op het kookeiland, alleen een halfleeg glas wijn op het aanrecht. Patricia, Marcus en baby Jackie waren spoorloos.

Hij zocht in de garage, maar alle auto’s en wandelwagentjes stonden er gewoon. Hij keek op de kalender in de gang, maar daar stond niets voor vandaag. Was ze boos dat hij weer zo laat thuis was en had ze besloten tot passief-agressieve straf? Mark probeerde de tv aan te zetten en gewoon te gaan zitten wachten, maar hij besefte dat hij echt ongerust was. Tweemaal pakte hij de telefoon om de politie te bellen, maar hij zou waarschijnlijk het publieke schandaal van een patrouillewagen op de oprit niet overleven. Hij liep de voordeur uit en bleef op de stoep voor de voordeur staan kijken naar zijn gazon en zijn weelderige borders. Hij keek de straat af en vroeg zich af of ze soms bij een buurvrouw zaten; maar plotseling viel hem op dat het bijna overal donker was. Geen warmgele gloed van antieke lampen die op geboende antieke kastjes schenen. Geen schijnsel van computerschermen of plasma-tv-schermen dat door handgeknoopte kant heen schemerde.

Hij keek naar het huis van de familie Lusse, recht tegenover het zijne. De trotse, klassieke voorgevel en de oude witte baksteen. Ook daar was zo te zien niemand thuis. Was er een of andere natuurramp op komst waar hij geen weet van had? Was er een evacuatiebevel uitgevaardigd?

Maar plotseling zag hij iemand tevoorschijn komen uit het hoge struikgewas dat als een sierhaag tussen de tuin van de families Luss en Blessige in stond. Een vrouw, en in de vlekschaduw van het eikenloof boven haar zag ze er verfomfaaid uit. Ze had iets in haar armen, een slapend kind van een jaar of vijf leek het wel. De vrouw stak de oprit over, was even onzichtbaar achter de Lexusterreinwagen van de familie Luss en ging toen de zijingang naast de garage in. Voordat ze naar binnen ging, draaide ze haar hoofd even om en zag ze Mark bij zijn voordeur staan. Ze wuifde niet en liet ook verder niet merken dat ze hem gezien had, maar haar blik, hoe kort ook, viel als een blok ijs tegen zijn borst.

Joan Luss was het niet, besefte hij. Misschien de hulp in de huishouding?

Hij wachtte tot het buitenlicht aan zou gaan. Maar dat gebeurde niet. Heel vreemd; maar wat er ook aan de hand was, hij had op deze schitterende nazomeravond niemand anders op straat gezien. Dus stak hij over – eerst zijn eigen tuinpad af naar de oprit, waarbij hij behoedzaam geen voet op het gemanicuurde gazon zette – en daarna, met zijn handen nonchalant in de zakken van zijn geklede pantalon gestoken, de oprit van huize Luss op, naar diezelfde zijdeur.

De hordeur zat dicht, maar de binnendeur stond open. Hij besloot niet aan te bellen maar klopte even op het glas en liep naar binnen. ‘Hallo?’ riep hij. Hij liep de bijkeuken door naar de keuken en knipte onderweg het licht aan. ‘Joan? Roger?’

De hele vloer zat onder de smerige voetafdrukken, zo te zien van blote voeten. Sommige kastjes en de randen van het aanrecht vertoonden modderige handafdrukken. In een draadstalen kom op het kookeiland lagen peren te rotten.

‘Is er iemand thuis?’

Hij wilde wedden dat Joan en Roger weg waren, maar hij wilde de hulp even spreken. Die zou tenminste niet gaan rondkletsen dat de Blessiges niet eens wisten waar hun eigen kinderen uithingen, of dat Mark Blessige dat dronken lor van een vrouw van hem niet in de hand had. En als hij het bij het verkeerde eind had, als Joanie inderdaad thuis was, nou, dan zou hij even naar zijn eigen gezin informeren, terloops, alsof hij zomaar even kwam binnenslenteren. Kinderen hebben het tegenwoordig zo druk, hoe hou je dat in vredesnaam allemaal bij? En als iemand, wie dan ook, ooit iets te zeggen mocht hebben over zijn eigen slecht opgevoede spruiten, kon hij de horde barrevoetse boerenkinkels ter sprake brengen die de Lusses kennelijk over hun keukenvloer hadden laten draven.

‘Hier Mark Blessige, van de overkant. Is er iemand thuis?’

Sinds het verjaarspartijtje van de jongen, ergens in mei, was hij hier niet meer in huis geweest. De ouders hadden hem zo’n elektrisch racewagentje gegeven, maar omdat er geen trekhaak achter zat – schijnbaar was het kind helemaal gek van trekhaken – had hij met de auto de tafel met taart geramd, net nadat de hulp in haar SpongeBob SquarePants-broek alle bekertjes met vruchtensap had neergezet. ‘Nou,’ had Roger gezegd, ‘hij weet tenminste wat hij wil.’ Waarop gedwongen gelach was gevolgd, en een nieuw rondje sap.

Mark liep via een klapdeur naar een zitkamer vanwaar hij, door de voorramen, een prima uitzicht had op zijn eigen huis. Hij bleef even staan kijken, want hij kreeg niet vaak de kans zijn huis uit deze hoek te bekijken. Verdomd fraai huis. Alleen jammer dat die stupide Mexicaan de heg weer ongelijk gesnoeid had.

Er kwamen voetstappen de keldertrap op. Meer dan één persoon; meer zelfs dan twee personen. ‘Hallo?’ zei hij, en even flitste de gedachte aan die barrevoetse horde door hem heen. En dat hij zich misschien iets té zeer op zijn gemak had gevoeld bij de buren thuis. ‘Hallo. Mark Blessige, van de overkant.’ Er klonk geen antwoord. ‘Sorry dat ik zomaar kom binnenlopen, maar ik vroeg me af...’

Hij duwde de klapdeur weg en bleef als aan de grond genageld staan, oog in oog met een man of tien. Er waren twee kinderen bij, die van achter het kookeiland tevoorschijn kwamen. Geen van beiden de zijne. Mark herkende een paar gezichten, buurtgenoten, mensen die hij bij de Starbucks of op het treinstation of bij de club zag. Een van hen, Carole, was de moeder van een vriendje van Marcus. Een ander was gewoon een ups-chauffeur, met het gebruikelijke bruine overhemd en een short aan. Een behoorlijk gevarieerd gezelschap. En er was geen Luss bij, en ook geen Blessige.

‘Sorry. Stoor ik...?’

Nu pas zag hij hen goed, hun huidskleur en hun ogen, waarmee ze hem zwijgend aanstaarden. Nog nooit was hij op die manier aangestaard. Ze straalden een hitte uit die niets te maken had met de blik die in hun ogen lag.

Achter hen stond de hulp in de huishouding. Ze had een blos, haar gezicht was rood aangelopen en haar starende ogen waren vurig rood. Op de voorkant van haar bloes zat een rode vlek. Haar haar hing in ongewassen slierten rond haar hoofd en haar kleren en lichaam waren vreselijk smerig, alsof ze in de modder had liggen slapen.

Mark schudde een haarlok uit zijn ogen. Hij voelde zijn schouders tegen de klapdeur stoten en besefte dat hij achteruit aan het deinzen was. De rest van de groep kwam op hem af, behalve de hulp, die bleef staan toekijken. Een van de kinderen, een mager joch met zware, zwarte wenkbrauwen, stapte op een open keukenla om zo het kookeiland op te kunnen klimmen. Toen hij daar eenmaal stond, stak hij een kop boven alle anderen uit. Hij nam een aanloop, sprong van het granieten werkblad en dook recht op Mark Blessige af, die geen keus had: hij moest zijn armen wel uitsteken om het kind op te vangen. Tijdens de sprong opende het joch zijn mond en tegen de tijd dat hij Marks schouders greep, was zijn stekel uitgerold. Als de staart van een schorpioen flexte die omhoog voordat hij recht naar voren vloog en Marks keel doorboorde. Hij ging door huid en spierweefsel heen en zette zich vast in Marks halsslagader, met een pijn alsof er een hete poker tot halverwege zijn nek was geramd.

Ruggelings viel hij de deur door, en landde met een dreun op de grond, het kind boven op hem, aan zijn hals geketend, schrijlings op zijn borst gezeten. En toen begon het trekken. Het leeghalen. Het zuigen. Het aftappen.

Mark probeerde iets te zeggen, probeerde te schreeuwen, maar de woorden klonterden samen in zijn keel en hij stikte er zowat in. Hij was verlamd. Er veranderde of stopte iets in zijn hartslag, en er kwam geen geluid over zijn lippen.

De borstkas van de jongen drukte tegen de zijne en hij voelde de zwakke hartslag, of wat voor slag dan ook, tegen zijn eigen hart. Naarmate het bloed Marks lichaam uit gutste, voelde hij het ritme van de jongen versnellen en sterker worden – klop-klop-klop – tot het een koortsige, intieme galop bereikte dat bijna op lust leek.

De stekel van de jongen zwol op tijdens het drinken, en het wit van zijn ogen, op de prooi gericht, bloosde vurig rood. Geroutineerd wikkelde de jongen zijn gekromde, pezige vingers in Marks haar. Om de greep op de prooi te verstevigen...

De anderen kwamen de deur door zetten en vielen op het slachtoffer aan, scheurden hem de kleren van het lijf. Toen hun stekels zijn vlees doorboorden, voelde Mark opnieuw een drukverandering in zijn lichaam, ditmaal geen decompressie maar compressie. Een vacuüm, als een leeggezogen pakje appelsap.

Tegelijkertijd werd hij overmand door een vreselijke geur, die naar zijn neus en ogen opsteeg als een wolk ammonia. Hij voelde iets nats over zijn borst spatten, warm als een kom verse soep, en zijn handen waarmee hij het duiveltje vastgreep, voelden plotseling iets heets en nats. De jongen had zich bevuild, had over Mark heen gescheten tijdens het drinken – hoewel hij eerder iets chemisch dan iets menselijks uitgescheiden leek te hebben.

Wat een godsgruwelijke pijn. Zijn hele lichaam: zijn vingertoppen, zijn borst, zijn brein. De druk verdween van zijn hals en Mark bleef liggen als een felwitte ster van uitstralende pijn.

==

Neeva duwde de slaapkamerdeur op een klein kiertje open en zag dat de kinderen eindelijk sliepen. Keene en Audrey Luss lagen in slaapzakken op de vloer naast het bedje van haar eigen kleindochter Narushta. Meestal vielen ze wel mee, de Lusskinderen. Neeva was tenslotte de enige oppas die ze gehad hadden sinds Keene vier maanden oud was; maar vannacht hadden ze beiden gehuild. Ze misten hun eigen bedjes. Ze wilden weten wanneer ze naar huis konden, wanneer Neeva hen thuis zou brengen. Sebastiane, Neeva’s dochter, vroeg aan de lopende band hoe lang ze nog hadden voordat de politie op de stoep stond. Maar de politie was niet Neeva’s grootste zorg.

Sebastiane was in de Verenigde Staten geboren, in de Verenigde Staten naar school gegaan, was tot op het merg doordrongen van Amerikaanse arrogantie. Neeva nam haar dochter eens per jaar mee naar Haïti, maar voor Sebastiane was dat niet ‘thuis’. Ze had niets op met het moederland en met de tradities daar. Ze had niets op met oude kennis, omdat nieuwe kennis zo glanzend en overzichtelijk was. Maar het feit dat Sebastiane haar moeder voor een bijgelovige stumper versleet, was bijna meer dan Neeva aankon. Vooral omdat ze door haar optreden weliswaar deze twee verwende maar in wezen aardige kinderen had gered, maar daarmee haar eigen gezin in gevaar had gebracht.

Hoewel zij rooms-katholiek was grootgebracht, was Neeva’s grootvader van moederszijde voodoo; hij was de dorps-bokor, dat is een soort houngan of priester, tovenaars volgens sommigen; iemand die magie bedrijft, zowel witte als zwarte magie. Hoewel hij veel ashe had (spirituele macht), en regelmatig bezig was met geneeskrachtige zombi-astralen, waarbij hij een geest vastzette in een fetish of onbezield voorwerp, had hij nooit de allerdonkerste kunst beoefend: hij had nooit een lijk tot leven gewekt, een zombie opgewekt vanuit een dood lichaam waarvan de ziel vervlogen is. Dat had hij nooit gedaan omdat hij naar eigen zeggen te veel respect had voor de duistere zijde, en omdat het een regelrechte belediging was van de loa (de geesten van de voodooreligie, zoiets als de heiligen of engelen die als tussenpersonen dienen tussen de mens en de onverschillige Schepper) om die helse grens over te gaan. Maar hij had wel deelgenomen aan ceremoniën waarbij een soort huis-tuin-en-keukenduiveluitdrijving plaatsvond. Daarmee hadden ze het kwaad van andere, verdwaalde houngan rechtgezet. Zij was mee geweest op dat soort excursies, en ze had de ondoden in het gezicht gekeken.

Toen Joan zichzelf die eerste nacht in haar kamer had opgesloten, haar schitterende slaapkamer, niet minder mooi dan de hotelsuites in Manhattan die Neeva vlak na aankomst in Amerika had schoongemaakt, en toen het kreunen eindelijk ophield, was Neeva even bij haar gaan kijken. Joans ogen keken met doodse blik in de verte, haar hart bonsde en de lakens waren doordrenkt van stinkend zweet. Haar kussen zat onder de vlekken wittig, opgehoest bloed. Neeva had zieken en stervenden verpleegd en toen ze naar Joan keek, wist ze dat haar werkgeefster aan het wegzakken was; niet zomaar in ziekte, maar in het kwade. En op dat moment was ze er met de kinderen vandoor gegaan.

Neeva controleerde nogmaals alle ramen. Ze woonden op de begane grond van een gebouw met drie appartementen en ze zag de straat en de buurhuizen door ijzeren tralies. Die waren goed tegen inbrekers, maar verder was Neeva niet zo zeker. Die middag was ze het hele huis rond gelopen. Ze had aan de ijzeren staven getrokken en had gevoeld dat die goed vastzaten. Als extra voorzorgsmaatregel had ze (zonder dat Sebastiane het wist, waarmee ze zich een preek over brandveiligheid bespaard had) de kozijnen aan de vensterbanken vastgespijkerd en vervolgens een boekenkast voor het raam van de kinderkamer gesleept als geïmproviseerde barricade. Verder had ze (heel slim zonder het iemand te vertellen) knoflook op alle ijzeren tralies gesmeerd. Ze had een literfles wijwater uit haar kerk, gewijd door haar eigen priester; maar ze herinnerde zich hoe weinig haar crucifix had uitgehaald in de kelder van de familie Luss.

Zenuwachtig maar vol vertrouwen trok ze alle gordijnen op en stak alle lichten aan. Daarna ging ze met haar voeten op een krukje in haar eigen stoel zitten. Ze liet haar zwarte schoenen met de dikke zolen aan– dat was orthopedisch schoeisel, want ze had een zwakke wreef– voor het geval ze haastig ergens heen moest. Ze was klaar voor een tweede doorwaakte nacht. Ze zette de tv zachtjes aan, om niet zo alleen te zijn. Het ding slokte meer stroom uit de muur op dan aandacht van Neeva.

De neerbuigende houding van haar dochter zat haar meer dwars dan misschien goed voor haar was. Het is de angst van iedere immigrant dat hun kroost de nieuwe cultuur zal omarmen ten koste van hun natuurlijk erfgoed. Maar Neeva’s angst was veel specifieker: zij was bang dat haar veramerikaanste dochter veel te goed van vertrouwen was, en dat haar dat uiteindelijk lelijk zou opbreken. Voor Sebastiane was het nachtduister iets onhandigs, meer niet; een situatie met onvoldoende licht, te verhelpen door simpelweg een schakelaar over te halen. Nacht was vrije tijd voor haar, ontspanning, amusement. Dan liet ze zich gaan, was ze niet meer op haar hoede. Voor Neeva was elektriciteit nauwelijks meer dan een talisman tegen het donker. De nacht is iets reëels. De nacht is geen afwezigheid van licht; integendeel: de dag is een korte ontsnapping uit de alweer dreigende duisternis...

Er klonk een zacht krabbelen, en Neeva schrok wakker. Haar kin stuiterde van haar borst omhoog en ze zag dat er op tv reclame was voor een dweil die tegelijkertijd als stofzuiger dienstdeed. Ze verstarde en bleef zitten luisteren. Het was een soort geklik dat bij de voordeur klonk. Even dacht ze dat het Emile was – haar neefje werkte ’s nachts als taxichauffeur – maar als die zijn sleutel weer eens was vergeten, zou hij hebben aangebeld.

Er stond iemand buiten, bij de voordeur. Maar die iemand belde en klopte niet aan.

Zo snel ze kon, kwam Neeva overeind. Ze sloop de gang door en bleef voor de deur staan luisteren, door niet meer dan een stuk hout gescheiden van de persoon – het díng – op de stoep.

Ze voelde dat er iets of iemand stond. Ze stelde zich voor dat ze, als ze de deur aanraakte – wat ze niet deed – hitte zou voelen.

Het was een eenvoudige buitendeur met een veiligheidsgrendel, geen hordeur, en geen ruitje in het hout. Onderaan, bijna op kniehoogte, zat een ouderwetse brievenbus.

Het scharnier van de brievenbus knerste even. De koperen klep bewoog – en Neeva rende de gang in. Daar bleef ze even staan – uit het zicht, in paniek – voordat ze naar de badkamer rende, waar een mandje badspeelgoed stond. Ze greep het waterpistool van haar kleindochter en schroefde de fles wijwater open. Ze goot het water in de miniatuuropening, vulde het plastic magazijn en verspilde daarbij heel wat kostbaar water.

Met het pistool in de hand liep ze naar de voordeur. Het was nu stil, maar ze voelde de aanwezigheid. Ze liet zich moeizaam op haar gezwollen knieën zakken en bleef met haar kous even hangen aan het ruwe hout van de vloer. Nu zat ze zo dicht bij de deur dat ze de fluistering van de koele nachtlucht door de koperen opening voelde komen – en dat ze een schaduw kon ontwaren.

Het waterpistool had een lange loop. Neeva dacht eraan dat ze de pomp aan de onderkant een paar maal moest overhalen om het wapen op druk te brengen, en daarna lichtte ze met het uiteinde van de loop de klep van de brievenbus op. Toen het scharnier klaaglijk knerste, stak ze het pistool in de opening, richtte het mondstuk en haalde de trekker over.

Ze richtte blindelings, omhoog, omlaag en van links naar rechts, en het wijwater spoot alle kanten uit. Ze stelde zich voor hoe Joan Luss verbrand werd, hoe het brandende water door haar lichaam vrat als het gouden zwaard van Jezus zelf, maar er ging geen gehuil op.

Plotseling kwam er een hand door de spleet. Die greep de loop van het pistool en probeerde het wapen los te trekken. In een reflex trok Neeva terug, en daarbij had ze goed zicht op de vingers. Die waren smerig als die van een grafdelver. De nagelbedden zagen vuurrood. Het wijwater stroomde over de huid en trok strepen door de modder, maar maakte niet de minste brandwond.

Het water haalde helemaal niets uit.

De hand rukte uit alle macht aan de loop, zodat die klem kwam te zitten in de brievenbus. Nu drong tot Neeva door dat de hand naar háár op zoek was. Dus liet ze het waterpistool los. De hand bleef trekken en draaien tot het speelgoed brak en een laatste plons water uitgoot. Neeva schoof op haar handen en achterwerk weg van de brievenbus, en de bezoekster begon de deur te rammen. Ze smeet er haar hele lichaam tegenaan en ratelde aan de knop. De scharnieren beefden en de muren schudden, de ets van de man en de jongen op jacht trilde van zijn spijker en de glazen plaat viel aan gruzelementen. Neeva wurmde zich naar het eind van de korte gang. Met haar schouder stootte ze de paraplubak met de baseballknuppel om, en ze greep de knuppel bij het zwart omwonden uiteinde. Zo bleef ze zitten.

Het hout hield het. De oude deur, die ze zo vervloekt had omdat hij in de zomerhitte opzwol en niet meer uit het kozijn te krijgen was, doorstond de aanval, net als de grendel en zelfs de gladde ijzeren deurknop. Uiteindelijk viel het wezen aan de andere kant van de deur stil. Misschien was ze wel weggegaan.

Neeva keek naar de plas van Jezus’ tranen op de vloer. Als Christus’ kracht te kort schiet, dan weet je dat je echt geen enkele kans meer maakt.

Op het daglicht wachten. Iets anders zat er niet op.

‘Neeva?’

Keene, het zoontje van de familie Luss, stond achter haar in zijn trainingsbroek en met een t-shirt aan. Neeva schoot sneller op hem af dan ze ooit voor mogelijk gehouden had. Ze sloeg haar hand voor de mond van het kind en nam hem mee de gang uit, de hoek om. Daar stond ze met haar rug tegen de muur, het jongetje in haar armen.

Had dat ding bij de deur de stem van zijn eigen kind gehoord?

Neeva spitste haar oren. Het jongetje wurmde tegen haar aan en wilde iets zeggen.

‘Sst, even stil zijn.’

Toen hoorde ze het. Weer dat knersen. Ze greep het jochie nog steviger beet en boog zich iets naar links om de gang in te kunnen kijken.

De brievenbus werd met een smerige vinger opengedrukt. Neeva trok haar hoofd weer de hoek om, maar in dat korte ogenblik had ze wel een stel brandend rode ogen naar binnen zien kijken.

==

Gabriel Bolivars manager, Rudy Wain, nam een taxi naar Bolivars stadsvilla. Hij had een late bespreking gehad met de mensen van bmg, bij Mr. Chow aan Hudson Street. Gabe had hij niet aan de lijn gekregen, maar er werd nu over zijn gezondheid gefluisterd, na die toestand met vlucht 753 en die roddelbladfoto van hem in rolstoel. Rudy wilde zelf kijken wat er aan de hand was. Toen hij aankwam bij Vestry Street, viel er geen journalist te bekennen, alleen een paar slaperig uit hun ogen kijkende fans met zwarte make-up, die op de stoep zaten te roken.

Vol verwachting stonden ze op toen Rudy de treden naar de voordeur op liep. ‘Wat is er aan de hand?’ vroeg Rudy.

‘We hebben gehoord dat hij mensen binnenlaat.’

Rudy keek omhoog, maar er waren geen lichten aan in het dubbele bovenhuis, niet eens in het penthouse. ‘Zo te zien is het feest afgelopen.’

‘Het is geen feest,’ zei een gezette knaap met kleurige elastiekjes aan een door zijn wang gestoken speld. ‘De paparazzi mochten er ook in.’

Rudy haalde zijn schouders op en toetste de code in, ging naar binnen en trok de deur achter zich dicht. Dan voelde Gabe zich dus in elk geval beter. Rudy liep naar binnen, langs de zwartmarmeren panters de donkere foyer in. Geen van de bouwlampen brandde, en de lichtschakelaars waren nog niet aangesloten. Rudy dacht even na, pakte toen zijn BlackBerry en zette de display op altijd aan. Hij scheen met het blauwe licht om zich heen en zag aan de voet van de engel naast de trap een berg dure digitale spiegelreflex- en videocamera’s liggen, wapens van de paparazzi. Op een grote hoop, als schoenen bij een zwembad.

‘Hallo?’

Zijn stem galmde mat door de onafgewerkte verdiepingen. Rudy liep de marmeren wenteltrap op, achter de vlek elektronisch blauw licht van zijn BlackBerry aan. Hij moest Gabe motiveren voor de show in Roseland volgende week, en hij had een aantal verspreide optredens rond Halloween om zich op voor te bereiden.

Hij was op de bovenste verdieping aangekomen, Bolivars slaapkamerverdieping, en er brandde geen enkel licht.

‘Hé Gabe? Ik ben het. Ik hoop dat je nergens mee bezig bent.’

Het was te stil. Hij liep Bolivars slaapkamer binnen en zocht die met zijn telefoonlicht af. Het bed was overhoop gehaald, maar hij zag geen Gabe, al dan niet met kater. Waarschijnlijk bezig met zijn nachtelijke feestpartijen. Hier was hij in elk geval niet.

Rudy dook even de badkamer in voor een plas. Hij zag een open flesje pijnstillers bij de wastafel staan, met een kristallen cocktailglas dat naar drank rook. Hij dacht even na, nam toen zelf twee tabletten, spoelde het glas onder de kraan om en slikte de pillen met kraanwater door.

Toen hij het glas terugzette, zag hij ergens achter zich iets bewegen. Hij draaide zich snel om, en daar stond Gabe, vanuit de duisternis de badkamer in gekomen. Door de spiegelwanden aan weerszijden leek het alsof er honderden van hem stonden.

‘Gabe, jezus, je laat me schrikken,’ zei Rudy. Zijn vriendelijke glimlach vervaagde toen Gabe daar maar naar hem bleef staan kijken. Het blauwe licht was indirect en zwak, maar Gabes huid leek donker, zijn ogen bloeddoorlopen. Hij had een dunne zwarte kamerjas aan die tot aan zijn knieën reikte, zonder hemd eronder. Zijn armen hingen langs zijn lichaam omlaag en hij liet op geen enkele manier doorschemeren of hij zijn manager had gezien. ‘Wat is er aan de hand, man?’ Zijn handen en borstkas waren smerig. ‘Heb je in het kolenhok liggen slapen?’

Gabe stond daar maar, zwijgend, eindeloos vermenigvuldigd in de spiegels.

‘Je stinkt, man,’ zei Rudy, en hij bracht zijn hand naar zijn neus. ‘Wat heb je in vredesnaam uitgespookt?’ Gabe straalde een vreemd soort hitte uit, voelde Rudy. Hij hield zijn telefoon dichter bij Gabes gezicht. Zijn ogen reageerden niet op het licht. ‘Hé, je hebt die schmink veel te lang laten zitten.’

De pillen begonnen te werken. De badkamer met zijn vele spiegels vouwde zich uit als een losgeschoten accordeon. Rudy bewoog het telefoonlicht en de hele badkamer flikkerde.

‘Moet je horen, man,’ zei Rudy, die de zenuwen begon te krijgen van Gabes gebrek aan reactie, ‘als je stoned bent, kom ik wel een andere keer terug.’

Hij probeerde links langs Gabe te glippen, maar die deed geen stap opzij. Hij probeerde het nogmaals, maar Gabe week niet van zijn plaats. Rudy deed een stap achteruit en richtte het telefoonlicht op de man die al zo lang zijn cliënt was. ‘Gabe, toe nou, wat is er in...’

Op dat moment sloeg Bolivar zijn kamerjas open en spreidde zijn armen als vleugels voordat hij de jas op de grond liet vallen.

Rudy hapte naar adem. Gabes lichaam zag grauw en was graatmager, maar waar het hem pas echt van duizelde, was de aanblik van Gabes kruis.

Dat was onbehaard en glad als van een pop, zonder ook maar een spoor van geslachtsdelen.

Gabes hand kwam over Rudy’s mond heen, hard. Rudy spartelde tegen, maar veel te laat. Rudy zag Gabe grijnzen, tot die grijns verdween omdat er iets zweepachtigs in zijn mond rondkronkelde. Bij het bevende blauwe licht van zijn telefoon, terwijl hij koortsachtig op zoek was naar de cijfers 1, 1 en 2, zag hij de stekel naar buiten komen. Aan de zijkanten bolden vage aanhangsels op en uit, als sponzige zakken van menselijk weefsel, met daarnaast spleten als een soort kieuwen die open en dicht deinden.

Dat alles zag Rudy in het ogenblik voordat de stekel zijn hals in schoot. Zijn telefoon viel op de badkamervloer onder zijn trappelende voeten, zonder dat hij de send-knop had kunnen indrukken.

==

De negenjarige Jeanie Millsome was op weg naar huis met haar moeder helemaal niet moe. Het was zo gaaf geweest om De kleine zeemeermin op Broadway te zien, dat ze volgens haarzelf nog nooit van haar leven zo wakker was geweest. Nu wist ze eindelijk wat ze wilde worden als ze groot was. Geen balletjuf meer (nadat Cindy Veeley bij een sprong twee tenen had gebroken). Geen olympisch gymnaste (het paard was te eng). Zij werd (tromgeroffel, graag...) musicalster! En dan zou ze haar haar koraalrood verven en de hoofdrol spelen in De kleine zeemeermin, de rol van Ariël, en aan het eind van de voorstelling zou ze de grootste en elegantste reverence ooit maken, en na het daverende applaus zou ze haar jonge fans in het theater begroeten en al hun programma’s signeren en met hen poseren voor telefooncamerafoto’s – en dan, op een heel bijzondere avond, zou ze het beleefdste en eerlijkste meisje van negen uit het publiek kiezen en uitnodigen om haar understudy én tegelijkertijd haar allerbeste vriendin te worden. Haar moeder kon haar haar doen en haar vader, die thuis zat met Justin, kon haar manager worden, net als de vader van Hannah Montana. En Justin... tja, Justin kon gewoon thuis zitten en zichzelf blijven.

En zo zat ze met haar hand aan haar kin omgedraaid op haar stoel in de metro die onder de stad door naar het zuiden reed. Ze zag zichzelf weerspiegeld in de ruit, ze zag de heldere lichten van de coupé achter zich, maar het licht flikkerde soms even, en op een van die donkere momenten keek ze plotseling een open ruimte in, waar de ene tunnel de andere kruiste. En daar zag ze iets. Niet meer dan een onbewuste flits van een beeld, als één enkel, onthutsend frame in een verder saaie film. Het ging zo snel dat haar negenjarige bewustzijn geen tijd had om het te verwerken, dit beeld dat ze niet begreep. Ze wist niet eens waarom ze in tranen uitbarstte, waardoor haar ingedommelde moeder wakker werd; haar moeder, die zo mooi was met haar theaterjurk en haar uitgaansjas. Haar moeder troostte haar en probeerde er achter te komen waardoor ze zo plotseling moest huilen. Jeanie kon alleen maar op het raam wijzen. De rest van de rit naar huis zat ze tegen haar moeder aan gedrukt.

Maar de Meester had haar gezien. De Meester zag alles. Zelfs – vooral – als hij zich aan het voeden was. Zijn nachtzicht was buitengewoon en bijna telescopisch, in verschillende grijstinten. Hij zag warmtebronnen in een glanzend, spookachtig wit licht.

Toen hij klaar was, zij het niet – nooit – verzadigd, liet hij zijn verslapte prooi op de grond zakken en legde met zijn enorme handen de kersverse zombie in het grind. De tunnels rondom hem fluisterden op de wind die zijn donkere jas deed opwaaien, en in de verte krijsten treinen en botste ijzer op staal als de gil van een wereld die zich plotseling van zijn komst bewust was.

BLOOTSTELLING

Hoofdkwartier Project Kanarie, hoek 11th Avenue en 27th Street

Op de derde ochtend na de landing van vlucht 753 nam Eph Setrakian mee naar het hoofdkwartier van cdc-project Kanarie aan de westelijke rand van Chelsea, ten oosten van de Hudson. Voordat Eph bij Kanarie was begonnen, was het kantoortje met zijn drie vertrekken de plaatselijke vestiging geweest van het medische selectieprogramma voor werknemers en vrijwilligers van het World Trade Center. Hier werd onderzoek gedaan naar verband tussen de reddingspogingen na de aanval op de Twin Towers en aanhoudende luchtwegproblemen.

Ephs hart sprong op toen ze 11th Avenue op reden. Twee patrouilleauto’s en een stel burgersedans met overheidsnummerborden stonden bij de ingang. Directeur Barnes had eindelijk gedaan wat hij beloofd had. Nu kregen ze de hulp die ze zo hard nodig hadden. Eph, Nora en Setrakian konden deze invasie onmogelijk met hun drieën het hoofd bieden.

De deur van het kantoor op de tweede verdieping stond open toen ze kwamen aanlopen, en Barnes was aan het overleggen met iemand in pak, die zich voorstelde als Special Agent van de fbi. ‘Everett,’ zei Eph, opgelucht dat Barnes zich zelf met de situatie bemoeide. ‘Je timing is perfect. Jou wou ik net spreken.’ Hij liep naar een koelkastje bij de deur. Er rinkelden testbuisjes toen hij zijn hand uitstak naar een literpak melk, dat hij opende en in hoog tempo leegdronk. Hij had net zo’n behoefte aan kalk als voorheen aan drank. We ruilen de ene verslaving in voor de andere, besefte hij. Zo was hij bijvoorbeeld afgelopen week nog volledig afhankelijk geweest van de wetten van natuur en wetenschap. En nu kickte hij op zilveren zwaarden en uv-licht.

Hij nam de halflege fles van zijn lippen met het besef dat hij zojuist zijn dorst had gelest met het product van een ander zoogdier.

‘Wie is dit?’ wilde Barnes weten.

‘Dit,’ zei Eph, terwijl hij de melksnor van zijn bovenlip veegde, ‘is professor Abraham Setrakian.’ Setrakian stond met zijn hoed in de hand, zijn albastwitte haar glanzend onder de verlichting aan het plafond. ‘Er is verschrikkelijk veel gebeurd, Everett,’ zei Eph nadat hij nog een paar slokken melk had genomen om het vuur in zijn maag te blussen. ‘Ik weet amper waar ik beginnen moet.’

Barnes zei: ‘Als we nou eens begonnen met de lijken die uit de mortuaria verdwenen zijn.’

Eph liet de fles zakken. Een van de agenten was dichter naar de deur achter hem opgeschoven. Een tweede fbi-man zat op het toetsenbord van Ephs laptop te tikken. ‘Ho eens even,’ zei Eph.

‘Ephraïm, wat weet jij over die vermiste lijken?’ wilde Barnes weten.

Eph probeerde even de gelaatsuitdrukking van de cdc-directeur te doorgronden. Hij keek om naar Setrakian, maar die stond onbewogen voor zich uit te kijken, doodstil met zijn hoed in zijn misvormde handen.

Eph keek weer naar zijn baas. ‘Die zijn naar huis.’

‘Naar huis?’ herhaalde Barnes, en hij hield zijn hoofd schuin alsof hij hem niet goed verstaan had. ‘Naar de hemel?’

‘Naar hun gezinnen, Everett.’

Barnes keek naar de fbi-agent, die op zijn beurt naar Eph bleef zitten kijken.

‘Ze zijn dood,’ zei Barnes.

‘Dood zijn ze niet. Althans, niet wat wij daaronder verstaan.’

‘Er is maar één manier van doodzijn, Ephraïm.’

Eph schudde zijn hoofd. ‘Vroeger, ja. Maar nu niet meer.’

‘Ephraïm.’ Met een meelevende blik in zijn ogen deed Barnes een stap naar voren. ‘Ik weet dat je de laatste tijd het nodige hebt meegemaakt. Ik weet dat je thuis problemen hebt gehad...’

‘Ho eens even,’ protesteerde Eph. ‘Ik snap geloof ik niet goed wat hier gaande is.’

De fbi-agent zei: ‘Het gaat om uw patiënt, doctor. Een van de piloten van Regis Air-vlucht 753. Gezagvoerder Doyle Redfern. We willen u graag een paar vragen stellen over zijn verpleging.’

Eph onderdrukte een koude rilling. ‘Zodra u met een gerechtelijk bevel komt aanzetten, geef ik antwoord op uw vragen.’

‘Hebt u hier dan misschien een verklaring voor?’

Hij klapte een draagbare recorder open die op de rand van het bureau stond en drukte op play. Op het scherm waren beelden uit een bewakingscamera in een ziekenhuiskamer te zien. Je zag Redfern op de rug; met openhangend ziekenhuishemd wankelde hij in het rond. Hij maakte eerder een zieke en verwarde indruk dan dat hij er gevaarlijk en waanzinnig uitzag. De camerahoek toonde niet de stekel die uit zijn mond wervelde.

Wel was Eph te zien, die met de ronddraaiende trepaneerboor naar Redferns hals uithaalde.

Het beeld flikkerde even waar een scène verwijderd was, en nu stond Nora op de achtergrond, met haar hand voor haar mond geslagen; Eph stond hijgend bij de deuropening en Redfern lag als een hoopje op de grond.

Daarna begon er een nieuwe reeks beelden. Een andere camera, een eind verderop in dezelfde ondergrondse gang, hoger tegen de muur. Er waren twee mensen te zien, een man en een vrouw, die inbraken in de afgesloten mortuariumruimte waar Redferns stoffelijk overschot lag. Daarna was hetzelfde tweetal te zien, nu met een zware lijkzak bij zich.

De man en de vrouw vertoonden grote gelijkenis met Eph en Nora.

De band stopte. Eph keek van Nora, die een geschokte uitdrukking op haar gezicht had, naar de fbi-man en Barnes. ‘Dat was... er was geknipt in die beelden van de aanval. Om ons in een kwaad daglicht te stellen. Redfern had...’

‘Waar is het stoffelijk overschot van gezagvoerder Redfern?’

Eph kon niet logisch nadenken. Hij was onthutst over de leugen die hij net op het scherm had gezien. ‘Dat waren wij niet. De camera zat te hoog om...’

‘U wilt dus zeggen dat dit iemand anders was dan u en dr. Martinez?’

Eph keek naar Nora, die haar hoofd stond te schudden, beiden te verbijsterd om zich op coherente wijze te verdedigen.

‘Ik vraag het nog één keer, Ephraïm,’ zei Barnes. ‘Waar zijn de vermiste lichamen uit de mortuaria?’

Eph keek over zijn schouder naar Setrakian, die bij de deur stond. En van hem naar Barnes. Hij kon geen enkel antwoord verzinnen.

‘Ephraïm, ik maak een einde aan Kanarie. Met onmiddellijke ingang.’

‘Wat?’ reageerde Eph, die nu eindelijk bij zijn positieven kwam. ‘Wacht even, Everett...’

Eph liep snel naar Barnes toe. De andere agenten kwamen op hem af alsof hij gevaarlijk was, maar bij hun reactie bleef Eph staan, nu nog geschrokkener dan voorheen.

‘Dr. Goodweather, u komt met ons mee,’ zei de fbi-agent. ‘U gaat alledrie... hé!’

Eph draaide zich om. Setrakian was verdwenen.

De fbi’er stuurde twee agenten achter hem aan.

Eph keek om naar Barnes. ‘Everett. Je kent me. Je weet wie ik ben. Luister naar mijn verhaal. Er is een virusinvasie gaande – een epidemie van een soort zoals we nog nooit gezien hebben.’

‘Dr. Goodweather, we moeten weten wat er in die injectie zat die u Jim Kent hebt gegeven,’ zei de fbi-agent.

‘In die... wát?’

Barnes zei: ‘Ephraïm, ik heb een deal met deze lieden. Ze zullen Nora sparen als jij meewerkt. Haar de schande van een arrestatie besparen, zodat haar professionele reputatie intact blijft. Ik weet dat jullie tweeën... goed bevriend zijn.’

‘En hoe weet jij dat precies?’ Eph keek naar zijn belagers. Zijn verbijstering begon plaats te maken voor woede. ‘Dit is bullshit, Everett.’

‘Er is beeldmateriaal van jou terwijl je een patiënt aanvalt en vermoordt, Ephraïm. Je hebt de meest onwaarschijnlijke onderzoeksuitslagen gerapporteerd, dingen waarvoor geen enkele rationele verklaring is, die niet hard te maken zijn en die waarschijnlijk in het laboratorium gemanipuleerd zijn. Zou ik hier staan als ik een keus had? Als jij een keus had?’

Eph keek naar Nora. Zij zou gespaard blijven. Misschien kon zij dus verder met de strijd.

Barnes had gelijk. Momenteel, hier in die kamer vol handhavers der wet, had hij geen enkele keus.

‘Laat je niet ophouden,’ zei Eph tegen Nora. ‘Misschien ben jij straks de enige die nog weet wat er werkelijk aan de hand is.’

Nora schudde haar hoofd. Ze richtte zich tot Barnes. ‘Meneer Barnes, er is hier een complot aan de gang, en ik weet niet of u daar bewust deel van uitmaakt, maar...’

‘Dr. Martinez,’ zei Barnes. ‘Dit is gênant. Gaat u alstublieft niet verder.’

De andere fbi-agent pakte de laptops van Eph en Nora. Met Eph tussen zich in liepen ze de trap af.

In de gang een verdieping lager zagen ze de twee politiemannen die achter Setrakian aan gegaan waren. Ze stonden zij aan zij, bijna met de ruggen tegen elkaar. Met handboeien aan elkaar gebonden.

Met getrokken zwaard dook Setrakian achter het groepje op. De punt van het zwaard hield hij bij de hals van de voorste fbi-man. In zijn andere hand had hij een korte dolk, ook van zilver. Die hield hij bij de hals van directeur Barnes.

‘U bent pionnen in een schema dat uw begrip ver te boven gaat, heren,’ zei de oude professor. ‘Doctor, pak die dolk aan.’

Eph nam het wapen aan en richtte de punt op de hals van zijn leidinggevende.

Ademloos vroeg Barnes: ‘Jezus nog aan toe, man. Ben je je verstand kwijt?’

‘Everett, dit is groter dan jij kunt weten. Dit reikt verder dan de cdc – verder dan de lange arm van de wet. Er is een catastrofale ziekte uitgebroken in New York, erger dan we ooit hebben meegemaakt. En dat is nog maar de helft.’

Nora kwam aanlopen en pakte haar laptop en die van Ephraïm uit handen van de andere fbi-agent. ‘Ik heb verder alles wat we nodig hebben uit kantoor gepakt,’ zei ze. ‘Het ziet er niet naar uit dat we hier nog terugkomen.’

‘In godsnaam, Ephraïm, besef waar je mee bezig bent,’ pleitte Barnes.

‘Dit is de taak waarvoor je me aangenomen hebt, Everett. Alarm slaan als de volksgezondheid in gevaar komt. We staan aan de rand van een wereldwijde pandemie. Iets wat ons ras met uitsterven bedreigt. En er zit ergens iemand die alles op alles zet om te zorgen dat dat ook inderdaad lukt.’

Stoneheart Group, Manhattan
eldritch palmer schakelde een rij beeldschermen in, waarop zes nieuwszenders te zien waren. De uitzending in de linker benedenhoek interesseerde hem het meest. Hij kantelde zijn stoel een paar graden en isoleerde de betreffende zender, zette het geluid harder.

De verslaggever stond op de stoep bij de ingang van het hoofdbureau van politie aan East 51st Street en kreeg van een woordvoerder ‘Geen commentaar’ te horen als antwoord op zijn vraag over een reeks vermissingen die de afgelopen paar dagen verspreid over de hele stad gemeld waren. Een eindje verderop stond een rij mensen, te veel om naar binnen te kunnen, op de stoep formulieren in te vullen. De verslaggever merkte op dat er ook andere schijnbaar onverklaarbare incidenten waren gemeld, zoals inbraken waarbij niets gestolen leek te zijn en waarbij niemand thuis leek te zijn. Het allervreemdste was nog wel het feit dat de moderne technologie niet bleek te kunnen helpen bij deze zoektocht naar de vermiste personen. Mobiele telefoons, die bijna allemaal over traceerbare gps-technologie beschikken, waren kennelijk allemaal met hun eigenaars mee verdwenen. Dit leidde tot speculaties dat de mensen wellicht welbewust hun gezin en baan hadden verlaten, waarbij werd opgemerkt dat de toename in verdwijningen leek samen te vallen met de recente zonsverduistering, wat zou kunnen duiden op een verband tussen de twee gebeurtenissen. Vervolgens liet een psycholoog zijn gedachten gaan over de kans op een milde vorm van massahysterie na afloop van bepaalde verbluffende kosmische voorvallen. De reportage eindigde met een verslaggever die de microfoon voorhield aan een betraande vrouw die een geposeerd portret van een vermiste moeder van twee kinderen omhooghield.

Daarna ging het programma verder met een reclamespot voor een gezichtscrème die gegarandeerd veroudering tegenging en waarmee je ‘langer en beter leefde’.

De doodzieke magnaat zette het geluid uit, zodat hij afgezien van de dialyseapparatuur alleen nog het gonzen van zijn gierige glimlach hoorde.

Op een ander scherm was een grafiek te zien waarop de instortende financiële markten te zien waren, terwijl de waarde van de dollar verder daalde. Palmer oefende zelf invloed uit op de markten, en was zich aan het ontdoen van aandelen terwijl hij metaal opkocht: goud, zilver, palladium en platina.

De commentator suggereerde verder dat de recente recessie grote kansen bood aan de handel in termijncontracten. Dat was Palmer pertinent met hem oneens. Hij hield zijn termijnen kort. En dat hoopte hij nog lang te doen.

Fitzwilliam schakelde een telefoongesprek door naar zijn rolstoel. Een meelevend lid van het Federal Bureau of Investigation, de fbi, belde om te zeggen dat de epidemioloog van project Kanarie, dr. Ephraïm Goodweather, was ontsnapt.

‘Ontsnapt?’ zei Palmer. ‘Hoe kan dat nou?’

‘Hij had een man op leeftijd bij zich, en die was kennelijk toch slimmer dan hij eruitzag. Hij had een lang, zilveren zwaard bij zich.’

Eén ademteug lang zat Palmer stil. Toen verscheen er een trage glimlach op zijn gezicht.

De tegenwerkende krachten waren zich aan het samenballen. Prima. Dat moesten ze maar doen. Dan kon hij hen des te gemakkelijker in één keer opruimen.

‘Meneer Palmer?’ klonk de stem aan de andere kant.

‘O, niets,’ zei Palmer. ‘Ik zat even aan een oude vriend te denken.’

Knickerbocker Leningen & Curiosa, 118th Street, Spanish Harlem
eph en nora stonden samen met Setrakian achter de gesloten deuren van zijn pandhuis. De twee epidemiologen waren nog steeds geschokt.

‘Ik heb uw naam genoemd,’ zei Eph met een blik naar buiten.

‘Het gebouw staat op naam van mijn overleden vrouw. Voorlopig zitten we hier veilig, lijkt me.’

Setrakian wilde het liefst meteen naar zijn arsenaal in de kelder, maar de twee artsen waren nog te overstuur. ‘Ze zitten achter ons aan,’ zei Eph.

‘En daarmee bereiden ze de infectie de weg,’ zei Setrakian. ‘De stam verspreidt zich sneller door een geordende samenleving dan door een die in hoogste staat van paraatheid verkeert.’

‘Maar wie zijn die “ze”?’ vroeg Nora.

‘Degene die voldoende invloed had om die kist op een transatlantische vlucht te krijgen in deze tijd van terrorisme,’ antwoordde Setrakian.

Al ijsberend merkte Eph op: ‘Ze willen ons uit de weg hebben. Iemand eropaf sturen om Redferns lijk te stelen... iemand die op ons léék?’

‘Zoals je zelf opmerkte, jij bent de belangrijkste persoon die alarm kan slaan in geval van een epidemie. Goddank hebben ze alleen geprobeerd je in diskrediet te brengen.’

‘Zonder de cdc hebben we geen poot om op te staan,’ zei Nora.

‘We moeten nu op eigen houtje verder,’ zei Setrakian. ‘Dit is de meeste elementaire vorm van infectiebestrijding.’

Nora keek hem aan. ‘Moord, bedoelt u.’

‘Wat zou je zelf het liefst hebben? Zo worden... of dat iemand je bevrijdt?’

‘Het blijft een beleefd eufemisme voor moord,’ zei Eph. ‘En doorgaan is makkelijker gezegd dan gedaan. Hoeveel hoofden moeten we afhakken? We zijn maar met ons drieën.’

‘Er zijn andere manieren dan het doorhakken van de ruggengraat,’ zei Setrakian. ‘Zonlicht bijvoorbeeld. Onze krachtigste bondgenoot.’

Ephs telefoon trilde in zijn borstzak. Argwanend pakte hij hem, en hij keek op het schermpje.

Een nummer in Atlanta. Hoofdkwartier van de cdc. ‘Pete O’Connell,’ zei hij tegen Nora, en hij nam het gesprek aan.

Nora wendde zich tot Setrakian. ‘Dus waar zitten ze overdag met hun allen?’

‘Onder de grond. In kelders en riolen. De donkere krochten van gebouwen, zoals stookhokken, bezemhokken, in de verwarmings- en koelsystemen. In de muren, soms. Maar meestal in zand. Daar maken ze het liefst hun nesten.’

‘Dus... ze slapen overdag?’

‘Dat zou wel zo handig zijn, nietwaar? Een rij kisten ergens in een kelder, vol sluimerende vampiers. Maar nee, ze slapen nooit. Niet op de manier die wij kennen. Als ze verzadigd zijn, sluiten ze zich een tijdje af. Als ze te veel bloed moeten verteren, worden ze daar moe van. Maar dat duurt nooit lang. De enige reden waarom ze overdag ondergronds gaan is om aan de moordende stralen van de zon te ontkomen.’

Nora zag er bleek en overdonderd uit, als een klein kind dat net te horen krijgt dat dode mensen geen vleugels krijgen en daarmee zó naar de hemel vliegen om engelen te worden, maar dat ze op aarde blijven en stekels onder hun tong krijgen en in vampiers veranderen.

‘Wat u daarstraks zei,’ begon ze. ‘Voor de onthoofdingen. Iets in een vreemde taal. Een soort vonnis, of een vloek.’

De oude man grimaste even. ‘Dat zeg ik alleen om mezelf te kalmeren. Zodat ik met vaste hand de fatale klap kan uitdelen.’

Nora wachtte; ze wilde weten wat het was. Setrakian voelde aan dat ze het om de een of andere reden weten moest.

‘Dan zeg ik: “Strigoi, mijn zwaard zingt van zilver.” ’ Weer grimaste hij even, want hij zei de woorden met een onbehaaglijk gevoel. ‘In de oude taal klinkt het beter.’

Nora zag dat de bejaarde vampierdoder in wezen een bescheiden mens was. ‘Zilver,’ zei ze.

‘Alleen zilver,’ antwoordde hij. ‘Door de eeuwen heen bekend om zijn antiseptische en bacteriedodende eigenschappen. Je kunt ze snijden met staal of beschieten met lood, maar alleen zilver doet ze echt kwaad.’

Eph stond met zijn vrije hand over zijn andere oor om te horen wat Pete zei; die zat in een auto net buiten Atlanta. ‘Wat is daar aan de hand?’ wilde Pete weten.

‘Tja... wat heb je gehoord?’

‘Dat ik niet geacht word met jou te spreken. Dat je in de problemen zit. Dat je van de lijst bent gehaald of zoiets.’

‘Het is hier een chaos, Pete. Ik weet niet eens waar ik beginnen moet.’

‘Nou, ik moest toch bellen. Ik ben aan de slag gegaan met die monsters die je me gestuurd had.’

Eph voelde nog een steen op zijn maag vallen. Dr. Peter O’Connell was een van de leiders van project Onverklaarde sterfgevallen bij het nationale centrum voor zoönotische, vector-gedragen en enterische ziekten van de cdc: dier- en darmziekten, en infectieziekten. unex was een interdisciplinaire groep virologen, bacteriologen, epidemiologen, dierenartsen en clinici van binnen en buiten de cdc. In de Verenigde Staten blijft jaarlijks een zeer groot aantal natuurlijke sterfgevallen onverklaard, en een fractie daarvan, zo’n zevenhonderd per jaar, wordt voor nader onderzoek doorverwezen naar unex. Van die zevenhonderd gevallen wordt maar vijftien procent opgelost, en monsters van de rest worden opgeslagen om later eventueel nog eens te onderzoeken.

Alle unex-onderzoekers bekleden tevens andere posities binnen de cdc, en Pete was hoofd Pathologie infectieziekten, en hield zich dus bezig met de vraag hoe en waarom een virus zijn gastheer ziek maakt. Eph was al weer vergeten dat hij hem biopten en bloedmonsters van Redferns eerste onderzoek had gestuurd.

‘Het is een virusstam, Eph, dat lijdt geen twijfel. Een opmerkelijk stukje genetisch zuur.’

‘Pete, wacht even, luister...’

‘Het glycoproteïne heeft een verbijsterend sterke binding. Ik heb het hier over een loper. Verbijsterend. Dat gevalletje kidnapt niet alleen de gastheercel om die over te halen om zich te kopiëren. Nee, hij smelt samen met het rna. Hij gaat erin op. Hij verteert het... maar op de een of andere manier verbruikt hij het niet. Hij maakt een kopie van zichzelf zoals hij gepaard is met de gastheercel. En hij gebruikt alleen die delen die hij nodig heeft. Ik weet niet wat de symptomen van de patiënt zijn, maar in theorie kan dit ding zich eindeloos repliceren, eindeloos door. En miljoenen generaties later – dit ding is snél – kan het zijn eigen orgaanstructuur reproduceren. Systematisch. Hij kan zijn gastheer veranderen. Waarin, dat weet ik niet, maar daar zou ik heel graag achterkomen.’

‘Pete.’ Ephs hoofd tolde ervan. Het was allemaal té logisch. Het virus overweldigde en transformeerde de cel, net zoals de vampier zijn slachtoffer overweldigde en veranderde.

Die vampiers waren wandelende virussen.

‘Ik zou de genetica van dit geval hier wel graag zelf doen, om goed te kijken hoe het werkt, en...’ zei Pete.

‘Pete, luister even. Je moet dat virus vernietigen.’

In de stilte die hierop volgde, hoorde Eph Petes ruitenwissers over de ruit zwiepen. ‘Wat?’

‘Bewaar je uitslagen, doe die nooit weg, maar vernietig dat monster zo snel mogelijk.’

Meer ruitenwisgeluiden, als metronomen van Petes onzekerheid. ‘Het monster waarmee ik bezig was, bedoel je? Want je weet dat we altijd wat in de opslag houden, gewoon voor de zekerheid...’

‘Pete, je moet linea recta naar het lab en dat monster vernietigen.’

‘Eph.’ Eph hoorde Petes richtingaanwijzer: Pete ging aan de kant staan om het gesprek verder af te ronden. ‘Je weet hoe voorzichtig we doen met mogelijke pathogenen. We werken schoon en we werken veilig. En we hebben een superstreng laboratoriumprotocol dat ik niet zomaar kan doorbreken alleen omdat jij...’

‘Ik heb een vreselijke fout gemaakt door dat monster New York uit te laten gaan. Op dat moment wist ik niet wat ik nu weet.’

‘Wat houden die problemen van jou precies in, Eph?’

‘Gebruik chloor. En als dat niet werkt, probeer dan zuur. Steek het voor mijn part in brand. Ik neem de volledige verantwoordelijkheid op me...’

‘Het gaat niet om verantwoordelijkheid, Eph. Het gaat erom dat we op de juiste wijze wetenschap bedrijven. Je moet eerlijk tegen me zijn. Ik heb horen zeggen dat je op het nieuws te zien was.’

Eph kon niet langer aan de lijn blijven. ‘Pete, doe alsjeblieft wat ik je vraag. Ik beloof dat ik alles zal uitleggen zodra dat kan.’

Hij hing op. Setrakian en Nora hadden naar zijn deel van het gesprek staan luisteren.

‘Heb je het virus ergens anders heen gestuurd?’ vroeg Setrakian.

‘Hij gaat het vernietigen. Pete is altijd aan de voorzichtige kant – daar ken ik hem te goed voor.’ Eph keek naar de televisietoestellen die te koop stonden. Op het nieuws te zien... ‘Is er hier een bij die het doet?’

Ze vonden er een die werkte. Het duurde niet lang voordat het verhaal weer voorbijkwam.

Op het scherm verscheen een foto van Eph, van zijn identiteitskaart van de cdc. Daarna een vaag fragment van zijn confrontatie met Redfern, gevolgd door de twee dubbelgangers die een lijk uit de ziekenhuiskamer droegen. Er werd gezegd dat dr. Ephraïm Goodweather gezocht werd ‘voor informatie’ in verband met de verdwijning van de lijken van de passagiers van vlucht 753.

Eph stond als aan de grond genageld. Hij dacht eraan dat Kelly dit zou zien. En Zack.

‘Wat een klootzakken,’ brieste hij.

Setrakian zette de tv uit. Het enige goede aan dat bericht is dat ze je nog steeds als gevaarlijk beschouwen. Dat betekent dat er nog tijd is. En hoop. Een kans.’

‘Dat klinkt alsof u een plan hebt,’ zei Nora.

‘Een plan niet. Een strategie.’

‘Vertel op,’ zei Eph.

‘Vampiers hebben hun eigen wetten, oud en primitief. Een van die geboden luidt dat een vampier niet over bewegend water heen mag. Niet zonder hulp van een mens.’

‘Waarom niet?’ vroeg Nora hoofdschuddend.

‘De reden ligt misschien bij het moment van hun schepping, eeuwen geleden. Het verhaal bestaat in iedere cultuur die op aarde bekend is, sinds jaar en dag. Mesopotamiërs, de oude Grieken en Egyptenaren, de joden, de Romeinen. Ik ben oud, maar niet oud genoeg om hier meer van te weten. Het verbod houdt echter stand tot op de dag van vandaag. En dat geeft ons een zekere voorsprong. Want wat is New York City?’

Nora begreep meteen waar hij heen wilde. ‘Een eiland.’

‘Een eilandengroep. We worden hier aan alle kanten door water omringd. En die vliegtuigpassagiers, zijn die naar mortuaria in alle vijf deelgemeentes gebracht?’

‘Nee,’ antwoordde Nora. ‘Vier maar. Niet naar Staten Island.’

‘Vier, dan. Queens en Brooklyn worden van het vasteland gescheiden door respectievelijk East River en de Long Island Sound. De Bronx is het enige stadsdeel dat aan de Verenigde Staten vastzit.’

Eph zei: ‘Als we nou de bruggen konden afsluiten en brandgangen maken ten noorden van de Bronx, ten oosten van Queens bij Nassau...’

‘Mooie dromen,’ zei Setrakian. ‘Maar zie je, we hoeven ze niet allemaal stuk voor stuk te vernietigen. Ze maken allemaal deel uit van één brein, dat als een collectief bewustzijn werkt. Onder leiding van één intelligentie. Die waarschijnlijk ergens hier in Manhattan zit.’

‘De Meester,’ zei Eph.

‘Degene die hier in de buik van het vliegtuig heen is gekomen. De eigenaar van de vermiste doodskist.’

‘Hoe weet u dat hij niet weer bij de luchthaven zit? Als hij toch niet in zijn eentje de East River over kan?’

Setrakian glimlachte mat. ‘Ik heb zo’n vermoeden dat hij niet helemaal naar Amerika is gereisd om zich in Queens schuil te houden.’ Hij opende de deur naar de trap die het ondergrondse arsenaal in leidde. ‘Wat we nu moeten doen, is op jacht gaan.’

Liberty Street, locatie World Trade Center
vasiliy fet, de rattenverdelger van het bureau voor ongediertebestrijding, stond bij de bouwschutting boven de enorme, badkuipvormige bouwput waar vroeger het World Trade Center had gestaan. Hij had zijn handkarretje in de bestelbus gelaten; die stond samen met de andere bouwvoertuigen in een van de parkeerhavens aan West Street. In zijn ene hand had hij een pak rattenkorrels en een lichte tunneluitrusting in een rood-met-zwarte Puma-sporttas. In zijn andere hand had hij het vertrouwde stuk betonwapening, ooit op een bouwplek gevonden: een meterlange stalen staaf, ideaal om mee in rattenholen te porren en lokaas naar binnen te duwen. En soms zelfs om agressief of angstig ongedierte mee op afstand te houden.

Hij stond tussen de parkeerbarrières en de bouwschutting op de hoek van Church Street en Liberty Street tussen de oranje-met-witte waarschuwingskegels waarmee de brede stoep was afgezet. Er liepen mensen langs, op weg naar de tijdelijke metro-ingang aan de andere kant van de straat. Er hing een gevoel van nieuwe hoop in de lucht, warm als de stralende zonneschijn waarmee dit vernielde deel van de stad gezegend was. Na jaren plannen en uitgraven begonnen de nieuwe gebouwen nu op te rijzen, en het leek alsof deze vreselijke wonde eindelijk begon te helen.

Alleen Fet merkte de vettige vegen langs de verticale banden van de stoeprand op. De keuteltjes rond de parkeerbarrières. De knaagsporen langs het deksel van een vuilnisvat. Evenzovele tekenen dat hier ratten zaten.

Op een van de graafwagens reed hij mee de bouwput in. Onder aan het begin van wat ooit het nieuwe ondergrondse metrostation zou worden, met vijf sporen en drie perrons, bleven ze staan. Voorlopig kwamen de zilverkleurige coupés nog door daglicht en openlucht binnen en reden langs de onderkant van de bouwput naar de tijdelijke perrons.

Vasiliy stapte de wagen uit en liep tussen de betonnen funderingen door. Als hij omhoogkeek, zag hij de straat zeven verdiepingen hoger liggen. Hij stond in de put waar de torens waren gevallen. Dat feit benam hem bijna de adem.

‘Dit is een gewijde plek,’ zei Vasiliy.

De bestuurder van de pick-up had een wilde, grijsgevlekte snor en droeg een loshangend flanellen hemd over een flanellen onderhemd dat in zijn broek gestopt zat, beide zwaar van het vuil en zweet, en een spijkerbroek met bemodderde handschoenen onder de riem gestoken. Zijn veiligheidshelm zat vol met stickers. ‘Dat heb ik ook altijd gedacht,’ zei hij. ‘Maar de laatste tijd ben ik daar niet meer zo zeker van.’

Fet keek hem aan. ‘Vanwege de ratten?’

‘Ja, dat natuurlijk ook. Die stroomden de laatste paar dagen de tunnel uit alsof we een rattenbron hebben aangeboord. Maar dat wordt minder.’ Hoofdschuddend keek hij op naar de funderingsmuur onder Vesey Street, meer dan twintig meter steil oprijzend cement met uitstekende stalen wapeningsstaken.

‘Wat dan?’ vroeg Fet.

De man haalde zijn schouders op. Hij maakte deel uit van een trotse groep werkers. Dit zijn de mensen die New York City opbouwen: met ondergrondse leidingen en riolen, metrotunnels, pieren, wolkenkrabbers en brugfundamenten. Ieder glas schoon leidingwater komt de kraan uit dankzij de mensen die de tunnels graven en in stand houden. Een familie van verschillende generaties die samen op dezelfde locaties werken. Smerig werk, grondig aangepakt. Fets gespreksgenoot had dus geen zin om een angstige indruk te maken. ‘We zijn er niet gerust op. Twee man zijn ervandoor, gewoon verdwenen. Ze hebben zich aangemeld voor het werk, zijn de tunnel in verdwenen en nooit meer opgedoken. We werken hier vierentwintig uur per etmaal, zeven dagen per week, maar niemand wil nog nachtdienst draaien. Niemand wil ondergronds. En dit zijn jonge kerels, voor de duvel nog niet bang.’

Fet keek voor zich uit, naar de tunnelopeningen waar de ondergrondse structuren onder Church Street bijeen zouden komen. ‘Er is dus de afgelopen paar dagen niets nieuws gebouwd? Geen nieuw graafwerk verricht?’

‘Niet sinds we de put klaar hebben.’

‘En dat is allemaal begonnen met die ratten?’

‘Rond die tijd. Er is de afgelopen dagen iets veranderd.’ Hij haalde zijn schouders op, wilde er niet te moeilijk over doen. Hij gaf Vasiliy een witte bouwhelm. ‘En ik dacht dat ik smerig werk had. Hoe word je eigenlijk rattenvanger, en waarom?’

Vasiliy zette de helm op en voelde de verandering in de wind toen hij bij de monding van de ondergrondse tunnel aankwam. ‘Het zal de glamour zijn, denk ik.’

De man keek naar Vasiliy’s laarzen, zijn Puma-tas, de stalen staak. ‘Heb je dit wel vaker gedaan?’

‘Je moet achter het ongedierte aan. Er ligt een enorme stad onder de stad.’

‘Hoef je mij niet te vertellen. Heb je een lantaarn bij je? En wat brood?’

‘Volgens mij heb ik alles.’

Vasiliy schudde de man de hand en ging op weg naar binnen.

Het begin van de tunnel was schoon, waar de muren gestut waren. Hij volgde de nieuw uitgegraven gang, het donker in. Om de tien meter hingen er gele lampen aan de wand, zodat hij zien kon waar hij liep. Hij zat onder de plek waar het oorspronkelijke plaza gelegen had. Deze enorme opening werd, als alles eenmaal klaar was, de nieuwe metroverbinding met het wtc-knooppunt onder torens twee en drie, een paar honderd meter verderop. Andere aanvoertunnels werden aangesloten op waterleidingen, stroom en riolering.

Verder naar binnen zag hij het fijne, poederige stof nog aan de wanden van de oorspronkelijke tunnel kleven. Dit was nog steeds een gewijde plek, nog steeds met de sfeer van een kerkhof. Waar lichamen en gebouwen waren verpulverd, tot atomen herleid.

Hij zag rattenholen, hij zag sporen en uitwerpselen, maar geen ratten. Hij pookte met zijn staaf in de gangen en luisterde. Niets te horen.

De reeks lichten eindigde bij een bocht, en voor hem lag een diep, fluweelzacht zwart. Vasiliy had een industriële schijnwerper bij zich, een enorme gele Garrity met een zware handgreep, en twee Maglites als reserve. Maar als je in een donkere omgeving kunstlicht aandeed, had je geen enkel nachtzicht meer. En bij de rattenjacht werkte hij het liefst in stilte en in het donker. Hij pakte een nachtbril met één glas, een draagbaar toestel met een riem die keurig om zijn helm heen paste en over zijn linkeroog viel. Als hij zijn rechteroog dichtkneep, kleurde de tunnel groen. Rattenzicht, noemde hij dat: hun kraalogen lichtten op in de kijker.

Niets. Ondanks alle bewijzen waren de ratten verdwenen. Verdreven.

Daar stond hij van te kijken. Er was heel wat voor nodig om een rat te verjagen. Ook als je de voedselbron weghaalde, kon het weken duren voordat er iets veranderde. Geen dagen.

De tunnel vertakte zich naar een stel oudere gangen. Vasiliy liep over smerige rails die in geen jaren gebruikt waren. De bodem was hier anders, en aan de textuur alleen al kon hij voelen dat hij nu van het ‘nieuwe’ Manhattan, het puin dat aangevoerd was om Battery Park vanuit de modder op te bouwen, in het ‘oude’ Manhattan was beland, de oorspronkelijke, droge rotsbodem van het eiland.

Bij een splitsing bleef hij staan om zich even te oriënteren. Hij keek een dwarstunnel in en zag daar, met zijn rattenzicht, heel even een stel ogen. Ogen die hem aanstaarden als rattenogen, maar dan groter, en veel hoger boven de grond.

En meteen waren ze ook weer verdwenen, onzichtbaar.

‘Hé!’ riep Vasiliy, en zijn roep galmde door de tunnels. ‘Hé, jij daar!’

Even later klonk er antwoord, teruggekaatst door de muren. ‘Wie is daar?’

Vasiliy hoorde iets van angst in de stem. Een eind verderop in de tunnel verscheen een lantaarn, voorbij het punt waar Vasiliy de ogen had gezien. Nog net op tijd klapte hij zijn nachtkijker omhoog om zijn netvlies te sparen. Hij zei wie hij was en pakte een kleine Maglite om terug te seinen, en liep toen verder de tunnel in. Op het punt waar hij meende de ogen gezien te hebben, liep de oude aanvoertunnel parallel met een tweede spoor, dat in gebruik leek te zijn. Ook met de nachtbril was hier niets te zien, geen gloeiende ogen, dus liep hij verder, de bocht om naar de volgende splitsing.

Daar trof hij drie tunnelbouwers aan, met veiligheidsbrillen en helmen vol stickers op hun hoofd en gehuld in flanellen hemden, spijkerbroek en laarzen. Er stond een modderpomp te stampen om een lek leeg te halen. Bij het felle halogeenlicht van hun krachtige bouwlampen had de nieuwe tunnel iets weg van een sciencefictionfilm. Op een kluitje stonden ze onzeker te wachten tot ze Vasiliy zagen opduiken.

‘Heb ik daarnet een van jullie gezien?’ vroeg hij.

De drie mannen keken elkaar aan. ‘Wat heb je gezien?’

‘Ik dacht dat ik iemand zag.’ Hij wees. ‘Net over het spoor heen.’

De drie tunnelbouwers wisselden nog een blik en twee van hen begonnen hun spullen te pakken. De derde zei: ‘Ben jij die gozer die op zoek is naar ratten?’

‘Ja.’

De man schudde zijn hoofd. ‘Hier zitten geen ratten meer.’

‘Ik wil niet vervelend zijn, maar dat kan bijna niet. Hoe komt dat dan?’

‘Misschien zijn zij verstandiger dan wij.’

Vasiliy keek de verlichte tunnel in en volgde met zijn blik de pompslang. ‘Is de uitgang van de metro die kant uit?’

‘Zo kom je buiten.’

Vasiliy wees de andere kant uit. ‘En wat is daar?’

‘Daar kun je beter wegblijven,’ zei de tunnelbouwer.

‘Hoezo?’

‘Luister. Laat maar zitten, die ratten. Ga mee naar buiten. Wij zijn hier weg.’

Er druppelde nog water in de lange, diepe groeve. ‘Ik kom zo,’ zei Vasiliy.

‘Doe wat je niet laten kunt,’ zei de vent met berustende blik. Hij schakelde een bouwlamp op een statief uit, hees zijn spullen op zijn rug en liep achter de anderen aan.

Vasiliy keek hen na, het lantaarnlicht deinend door de tunnel, steeds vager naarmate ze de flauwe bocht van de ondergrondse gang volgden. Hij hoorde het krijsen van de metrowielen ergens niet ver van hem vandaan. Hij liep verder, in de richting van het nieuwere spoor en wachtte tot zijn ogen weer aan het donker gewend zouden zijn.

Hij klapte zijn nachtbril weer omlaag, en de hele omgeving werd ondergronds groen. De echo van zijn voetstappen veranderde van klank toen de tunnel zich verbreedde tot een met vuilnis bezaaide spoorwissel. Stalen draagbalken vol klinknagels stonden als zuilen in een industriële balzaal. Rechts van hem stond een verlaten onderhoudsschuurtje, slachtoffer van vandalisme. De ineenstortende bakstenen muren vertoonden een stel ongeïnspireerde graffiti rond een afbeelding van de brandende Twin Towers. Een daarvan had het opschrift saddam, de andere gamera.

Ooit had een waarschuwingsbord de metrowerkers gewaarschuwd:

==
let op
rail onder spanning

==

Maar de l van rail was losgetrokken, van zijn voet ontdaan en horizontaal over de i heen geplakt, zodat er nu rat onder spanning stond. En inderdaad, het had hier een rattenparadijs moeten zijn. Hij besloot zijn zwarte licht aan te doen. Hij haalde de staaflantaarn uit zijn Puma-tas en knipte hem aan. Koel, blauw licht scheen in de duisternis. In de urine van knaagdieren zitten bacteriën die oplichten bij zwart licht. Hij scheen met zijn lantaarn over de grond bij de staanders, een maanlandschap van rotzooi en vuil. Hij zag een stel vagere, oudere vlekken, maar niets vers. Totdat hij met de lichtbundel over een roestig, omgevallen olievat streek. Zowel het vat als de grond daaronder lichtten groter en feller op dan hij ooit gezien had op zijn jacht naar ratten. Een enorme spetter. Te rekenen naar wat hij normaal gesproken aantrof, moest dit een rat van twee meter zijn.

Dit was verse urine van een groter dier, misschien van een mens.

Het druppelen van het water over het oude spoor echode door de tochtige tunnels. Hij voelde ergens iets ritselen, beweging in de verte, of misschien begon de omgeving hem op de zenuwen te werken. Hij borg zijn blacklight weg en speurde de tunnel af met zijn nachtkijker. Achter een van de stalen staanders zag hij opnieuw een stel glanzende ogen naar hem kijken, en onmiddellijk weer verdwijnen.

Hij had geen idee hoe ver de ogen van hem vandaan zaten. De kijker gaf zicht met één oog, en door het geometrische patroon van de volkomen identieke staanders had hij geen enkel dieptegevoel.

Ditmaal riep hij geen hallo. Hij zei niets, maar greep zijn stalen staak steviger beet. De daklozen die je hier en daar aantreft zijn zelden agressief, maar deze situatie voelde anders aan. Misschien kwam het door zijn zesde zintuig als verdelger. Door zijn vermogen om rattenplagen op te sporen. Plotseling had Vasiliy het gevoel in de minderheid te verkeren.

Hij pakte zijn sterke spotlight en scheen ermee de ruimte door. Voordat hij de tunnel verliet, stak hij zijn hand in zijn zak, brak de kartonnen tuit van een doos sporenpoeder af en schudde een fikse handvol uit. Dit middel werkte trager dan zuiver, eetbaar aas, maar wel beter. Bovendien had het het voordeel dat het de sporen van het ongedierte zichtbaar maakte, zodat het makkelijker werd om vervolgens het hele nest uit te roken.

Haastig strooide Vasiliy drie dozen leeg, draaide zich om met de lamp aan en begon aan de terugtocht. Hij kwam aan bij het in gebruik zijnde spoor met de afgeschermde middenrail, en bij de pomp, en hij volgde de lange slang. Op een zeker punt voelde hij de wind in de tunnel van richting veranderen, en toen hij zich omdraaide, zag hij voorbij de bocht licht verschijnen. Snel stapte hij een wandnis in en zette zich schrap bij de nadering van het oorverdovende gebrul. De trein daverde voorbij en Vasiliy zag de forenzen achter de raampjes zitten voordat hij zijn hand voor zijn ogen moest slaan tegen het opwervelende zand en gruis.

De trein ging voorbij, en hij volgde het spoor tot hij bij een verlicht perron aankwam. Hij klom omhoog met zijn tas en zijn staak en hees zich vanaf het spoor het grotendeels verlichte platform op, naast een bord met het opschrift: zie je iets vreemds, meld het dan. Niemand meldde iets. Hij liep de trap op, de klapdeurtjes door, en kwam op de zonnige straat uit. Hij liep naar een schutting toe en stond opnieuw boven de bouwput van het World Trade Center. Hij pakte zijn Zippo, stak een sigaar op en zoog het gif naar binnen om de angst te verjagen die hij daar beneden gevoeld had. Hij stak de straat weer over naar de bouwput en zag aan de schutting twee fotokopietjes hangen. Het waren foto’s van de twee verdwenen tunnelbouwers, een met zijn helm nog op en een gezicht vol vegen. Boven de foto’s stond de kop: vermist.

LAATSTE INTERLUDIUM
DE RUÏNES
in de tussenliggende dagen na de val van treblinka werden de meeste vluchtelingen opgespoord en geëxecuteerd. Maar Setrakian wist zich in de bossen in leven te houden. Hij bleef binnen de stankcirkel van het doodskamp en at wortels en heel af en toe wat vlees, als hij kans zag om met zijn gebroken handen iets te vangen. Hier en daar vond hij lijken, en daarvan snaaide hij wat kleding bijeen en een stel haveloze, niet bij elkaar passende schoenen.

Overdag was hij op de vlucht voor zoekpatrouilles en blaffende honden, en ’s avonds was hij op zoek.

Van een stel Polen uit de omgeving had hij in het kamp gehoord dat er ergens in de buurt Romeinse ruïnes moesten liggen. Het kostte hem bijna een week van omzwervingen, maar op een middag, het werd al bijna donker, stond hij plotseling op de bemoste treden boven aan een berg puin.

Het grootste deel van de restanten lag onder de grond, met niet meer dan een paar overwoekerde stenen zichtbaar van buiten. Boven aan een hoop stenen stond nog een brede pilaar overeind. Hij zag een paar letters, maar die waren al zo lang geleden vervaagd dat hij geen woorden meer kon onderscheiden.

Ook kon hij niet bij de donkere monding van die catacomben staan zonder te huiveren.

Abraham wist het zeker: dit was de schuilplaats van Sardu. Dat wíst hij. De angst greep hem bij de keel, en hij voelde het brandende gat groter worden in zijn borstkas. Maar hij had een doel voor ogen, en dat was sterker dan zijn angst. Want hij wist dat het zijn roeping was om dat ding, dat uitgehongerde ding, te vinden en dood te maken. Zodat het ophield. De opstand in het kamp had zijn moordplan even opgeschort, na al die weken en maanden van zoeken naar blank eikenhout om een wapen van te maken, maar zijn dorst naar wraak was onverminderd. Van alles wat er mis was in de wereld was dit het enige wat hij recht kon zetten. Wat zijn bestaan zin kon geven. En nu was het dan zover.

Met een scherpe steen had hij een primitieve, nieuwe staak vervaardigd van de hardste tak die hij had kunnen vinden. Het was geen blank eikenhout, maar hij zou het ermee moeten doen. Hij werkte er met zijn verbrijzelde vingers aan en ruïneerde zijn pijnlijke handen voorgoed. Zijn voetstappen echoden in de stenen ruimte van de catacombe. Die had een laag plafond, wat eigenaardig was gezien de onnatuurlijke lengte van het wezen. De stenen die het bouwsel in wankel evenwicht hielden, waren hier en daar omhoog gewerkt door wortels. De eerste kamer leidde naar een tweede en, verbijsterend genoeg, naar een derde, elk kleiner dan de vorige ruimte.

Setrakian had niets waarmee hij zich bij kon lichten, maar de verbrokkelende muren lieten smalle bundels middaglicht in de duisternis door. Behoedzaam liep hij door de ruimtes; zijn hart bonsde nu hij op het punt stond, een moord te plegen. Zijn primitieve houten staak leek een volledig ontoereikend wapen om in het donker de strijd aan te gaan met het hongerige wezen. Zeker in zijn gebroken handen. Waar was hij mee bezig? Hoe moest hij dit monster doden?

Toen hij de laatste ruimte binnenging, voelde hij een zure steek van oplaaiende angst in zijn keel branden. De rest van zijn leven zou hij last blijven houden van brandend maagzuur. De kamer was verlaten maar daar, in het midden, zag Setrakian, de houtbewerker, duidelijk in het zand de omtrekken staan van een doodskist. Een enorme kist, 2,5 bij 1,25 meter; een kist die alleen uit deze schuilplaats kon zijn verwijderd door een wezen met een monsterlijke wil.

En toen hoorde hij, achter zich, het schrapen van voetstappen over de stenige bodem. Met de houten staak voor zich uit gestrekt wervelde Setrakian om zijn as, klemgezet in de diepstgelegen kamer van het wezen. Het beest was op weg naar zijn nest, maar zou op zijn slaapplek een onverwachte prooi aantreffen.

Het eerste wat binnenviel was een vage schaduw, maar de voetstappen waren licht en leken mank te gaan. Niet het wezen verscheen om de hoek van de stenen opening om Setrakian te bedreigen, maar een mens, met normale, menselijke afmetingen. Een Duitse officier, zijn uniform aan rafels en smerig. Zijn ogen waren rood en waterig en liepen over van een honger die tot zuivere, manische pijn was verworden. Setrakian herkende hem: Dieter Zimmer, een jonge officier, niet veel ouder dan hijzelf, een onversneden sadist die overal en altijd liep te snoeven dat hij iedere avond zijn laarzen poetste om het aangekoekte joodse bloed weg te boenen.

En nu dorstte hij ernaar, naar Setrakians bloed. Naar wat voor bloed dan ook. Om zich vol te zuigen.

Setrakian was niet van plan dat te laten gebeuren. Hij stond nu buiten de kampmuren en was vastbesloten dat hij deze hel niet had doorstaan om hier en nu te bezwijken voor de onzalige macht van dit vervloekte nazi-wezen.

Met de punt van zijn staak naar voren gericht rende hij eropaf, maar het wezen was sneller dan verwacht; het wrong het houten wapen uit Setrakians beschadigde handen en brak daarbij diens beide onderarmbeenderen. Hij wierp de stok opzij, waar hij kletterend tegen een stenen wand viel.

Hijgend van opwinding kwam het wezen op Setrakian af. Die deinsde achteruit tot hij besefte dat hij in het midden van de rechthoekige afdruk van de doodskist stond. Plotseling, met onverklaarde kracht, rende hij op het wezen af en drong het tegen de wand. Van rond de stenen in de muur kwam stof vrij, dat langzaam omlaag kringelde als flarden rook. Het wezen probeerde naar zijn hoofd te grijpen, maar weer dook Setrakian op hem af. Hij bracht zijn gebroken arm onder de kin van de duivel en dwong diens grijnzende gezicht omhoog, zodat hij hem niet kon steken en leegdrinken.

Het wezen verstevigde zijn greep en smeet Setrakian opzij. Hij landde naast zijn staak. Die greep hij vast, maar het wezen bleef staan grijnzen, klaar om hem het wapen opnieuw afhandig te maken. Setrakian stak hem echter onder een losse steen en wist hem los te wrikken, net toen het wezen zijn mond opensperde.

De andere stenen schoten ook los, de zijmuur van de ingang stortte in en Setrakian kroop weg. Er klonk een luid maar kortdurend gebrul en de ruimte vulde zich met stof, waardoor het resterende licht gedoofd werd. Verblind kroop Setrakian over de stenen heen, maar plotseling werd hij door een hand als in een stalen greep genomen. Het stof was zo ver gedaald dat Setrakian kon zien dat het hoofd van het wezen door een grote steen van kruin tot kaak verbrijzeld was – en nóg was het monster niet uitgeschakeld. Het duistere hart, of wat het ook was, bleef hongerig bonzen. Setrakian schopte naar de arm tot hij los schoot uit de greep van het wezen, en daarbij trapte hij ook tegen de steen. De bovenste helft van het hoofd spleet uiteen, de schedel licht gebarsten als een zachtgekookt ei.

Setrakian greep een van de benen en trok met zijn goede arm het lijf naar buiten. Hij sleepte het naar boven, de ruïnes uit, in het laatste restje daglicht dat door het loof filterde. Het licht van de zonsondergang was vaaloranje, maar het was genoeg. Kronkelend van de pijn verbrandde het wezen binnen enkele seconden, en zonk in de grond weg.

Setrakian hief zijn gezicht naar de stervende zon en stiet een dierlijk gehuil uit. Een onverstandige daad, aangezien hij nog steeds een vluchteling was uit het gevallen kamp. Maar zijn gepijnigde ziel zocht een uitlaatklep: zijn familie was afgeslacht, hij had de verschrikkingen van het kamp doorstaan, hij had nieuwe gruwelen ontdekt... en God had hem en zijn volk verlaten.

De volgende keer dat hij een dergelijk wezen ontmoette, zou hij de juiste middelen tot zijn beschikking hebben. Hij zou ervoor zorgen dat hij gewapend ten strijde trok. Op dat moment wist hij dat hij de komende jaren achter die verdwenen doodskist aan zou gaan. Indien nodig tientallen jaren lang. Deze zekerheid gaf hem een nieuw doel in zijn leven en inspireerde hem tot een queeste die hem de rest van zijn leven zou bezighouden.

REPLICATIE

Medisch centrum Jamaica Hospital

Eph en Nora haalden hun pasjes door de lezer en loodsten Setrakian door de ingang van Spoedeisende hulp zonder ongewenste aandacht te trekken. Op de trap naar de isolatieafdeling zei Setrakian: ‘We nemen een onredelijk risico.’

Eph antwoordde: ‘Jim Kent is iemand met wie Nora en ik een jaarlang nauw hebben samengewerkt. We kunnen hem niet zomaar in de steek laten.’

‘Hij is overgegaan. Wat kun je nog voor hem doen?’

Eph vertraagde zijn pas. Setrakian kwam hijgend en puffend achter hen aan en waardeerde de pauze, zodat hij even op zijn stok kon blijven leunen. Eph keek naar Nora, en ze werden het eens.

‘Ik kan hem vrijlaten,’ zei Eph.

Ze verlieten het trappenhuis en keken naar de ingang van de isolatieafdeling, een eind verderop.

‘Geen politie,’ zei Nora.

Setrakian keek om zich heen. Hij was er niet zo zeker van.

‘Daar heb je Sylvia,’ zei Eph, toen hij Jims pluisharige vriendin op een klapstoel bij de ingang van de afdeling zag zitten.

Nora knikte even, klaar voor actie. ‘Oké,’ zei ze.

In haar eentje liep ze op Sylvia af, die overeind kwam toen ze haar aan zag komen. ‘Nora.’

‘Hoe is het met Jim?’

‘Mij hebben ze niets verteld.’ Sylvia keek langs Nora heen de gang in. ‘Is Eph niet meegekomen?’

Nora schudde haar hoofd. ‘Die is weg.’

‘Het is niet waar wat ze zeggen, is het wel?’

‘Natuurlijk niet. Je ziet er uitgeput uit. Kom, dan gaan we iets te eten halen.’

Terwijl Nora de aandacht van de verpleegkundigen afleidde door te informeren hoe ze bij de kantine kwam, glipten Eph en Setrakian naar binnen, de isolatieafdeling op. Als een sluipmoordenaar liep Eph langs de kleedkamer, en daarna schoven ze tussen vele lagen plastic door naar Jims bed.

Dat was leeg. Jim was weg.

Snel keek Eph in de andere hokjes. Allemaal onbezet.

‘Hij is naar een andere afdeling gebracht,’ zei Eph.

‘Zijn vriendin zou hier niet op de gang zitten als ze wist dat hij weg was.’

‘Dus...?’

‘Ze hebben hem weggehaald.’

Eph keek naar het lege bed. ‘ “Ze?” ’

‘Kom,’ zei Setrakian. ‘Dit is levensgevaarlijk. We hebben geen tijd.’

‘Wacht even.’ Hij liep naar het nachtkastje en zag Jims oordopjes uit de lade bungelen. Hij zocht even naar diens telefoon en keek of het toestel opgeladen was. Hij pakte zijn eigen telefoon en besefte dat die nu een soort baken was. De fbi kon aan de hand van zijn gps achterhalen waar hij zat.

Hij legde zijn eigen telefoon in de la en pakte die van Jim.

‘Doctor,’ zei Setrakian ongeduldig.

‘Zegt u toch Eph,’ antwoordde hij, terwijl hij op weg naar buiten Jims telefoon in zijn zak liet glijden. ‘Ik voel me de laatste dagen niet echt een doctor.’

West Side Highway, Manhattan
gus elizalde zat achter in de arrestantenwagen, zijn handen rond een stalen reling achter hem geboeid. Felix zat schuin tegenover hem, met zijn hoofd omlaag. Hij deinde doelloos mee op de bewegingen van het voertuig en werd met de minuut bleker. Ze moesten op de West Side Highway zitten, anders kwamen ze niet zo snel vooruit in Manhattan. Er zaten nog twee arrestanten in de wagen, de ene tegenover Gus, de andere links naast hem, tegenover Felix. Beiden sliepen ze. Als je maar dom genoeg bent, slaap je overal doorheen.

Gus rook sigarettenrook; in de cabine van het bestelbusje zat iemand te roken, en dat was door het tussenschot heen te ruiken. Het was bijna donker geweest toen ze werden ingeladen, en momenteel zag hij niets omdat de bus geen ruiten had. Gus bleef naar Felix zitten kijken, die naar voren hing aan de balk waaraan zijn boeien vastzaten. Hij dacht over wat de oude pandbaas gezegd had. En hij wachtte.

Hij hoefde niet lang te wachten. Felix schudde even met zijn hoofd en keek opzij. Even later zat hij pal rechtop zijn omgeving op te nemen. Hij keek Gus aan, staarde hem aan zelfs, maar niets in Felix’ blik gaf aan dat hij zijn allerbeste vriend Gus herkende.

Er lag een duisternis in zijn ogen. Een leegte.

De gozer naast Gus schrok wakker van een blèrende claxon. ‘Shit,’ zei hij, en hij ratelde met de handboeien achter zijn rug. ‘Waar zijn we in godsnaam naar op weg?’ Gus gaf geen antwoord. De gozer keek naar Felix, die strak terugkeek. Hij schopte tegen Felix’ voet. ‘Hé joh, waarheen zijn we op weg, vroeg ik?’

Felix bleef hem nog even aankijken met een lege, bijna stompzinnige blik. Zijn mond ging open alsof hij wilde antwoorden – en de stekel schoot naar buiten en doorboorde de hals van de hulpeloze man. Dwars over de hele breedte van de bestelwagen heen, en de gozer kon er niets aan doen, behalve trappen en schoppen. Gus begon hetzelfde te doen: hij zat hier hulpeloos vast met iets wat vroeger Felix was geweest. Hij gilde, ratelde met zijn boeien, en maakte de arrestant tegenover hem wakker. Allemaal zetten ze het op een gillen en krijsen en trappen terwijl de gozer naast Gus slap onderuit zakte en Felix’ stekel van doorschijnend naar bloedrood verkleurde.

Het schot tussen het arrestantengedeelte en de cabine werd opengeschoven. Er verscheen een hoofd met een politiepet vanaf de rechterstoel. ‘Hou die rotbekken dicht of ik...’

Hij zag Felix zijn medearrestant leegdrinken. Hij zag het opzwellende aanhangsel de bestelbus door reiken, de bloederige maaltijd, Felix die zijn stekel terugtrok zijn mond in. Bloed dat uit de nek van de gozer gutste, bloed over Felix’ borstkas.

Met een gil wendde de agent zich af.

‘Wat is er?’ riep de bestuurder, en hij probeerde te zien wat zich achterin afspeelde.

Felix’ stekel schoot door de opening van het tussenschot heen en greep zich vast aan de hals van de bestuurder. Er ging een gegil op terwijl de wagen stuurloos over de weg schoot. Gus greep de reling achter zich beet, net op tijd om te voorkomen dat zijn polsen braken. De bestelbus dook eerst naar rechts en toen scherp naar links, voordat hij dreunend op zijn zij viel.

Het busje schoof over het asfalt tot het een vangrail raakte, stuiterde een paar maal en kwam tollend tot stilstand. Gus lag op zijn zij en de gevangene tegenover hem hing nu aan gebroken armen, jammerend van pijn en angst. Het slot van de reling waaraan Felix’ boeien vastzaten was gebroken, en zijn stekel hing naar buiten, kronkelend als een kabel die op stroomspanning staat, en druipend van het mensenbloed.

Hij sloeg zijn dode ogen op en keek naar Gus.

Gus zag dat zijn reling was gebroken, en schoof zo snel hij kon de boeien langs het staal. Daarna trapte hij tegen de verfrommelde deur tot die opensprong. Hij tuimelde naar buiten en viel langs de kant van de weg neer, met suizende oren alsof er een bom was ontploft.

Zijn handen zaten nog achter zijn rug geboeid. Er schoten koplampen voorbij, automobilisten die vaart minderden om naar de puinhoop te kijken. Gus rolde weg en deed snel zijn handen onder zijn voeten door zodat hij zijn handen weer voor zich had. Hij keek naar de opengetrapte laaddeur van de bestelbus in de verwachting dat Felix achter hem aan naar buiten zou komen.

Plotseling hoorde hij een kreet. Hij keek om zich heen op zoek naar een wapen en moest zich tevreden stellen met een gedeukte wieldop. Daarmee sloop hij op de open deuren van de gekapseisde bestelbus af.

Daar zag hij Felix, bezig het bloed te drinken van de arrestant die nog met wijd open ogen aan de reling hing.

Gus vloekte, misselijk bij de aanblik. Felix trok zijn stekel in en schoot hem zonder enige aarzeling weer uit in de richting van Gus’ hals. Gus zag nog net op tijd kans de wieldop omhoog te krijgen om de aanval af te weren voordat hij wegrolde, uit het zicht van de laaddeuren.

Ook nu kwam Felix niet achter hem aan. Gus bleef even staan om bij zijn positieven te komen. Hij vroeg zich af waarom Felix binnen bleef, tot hij plotseling de zon zag. Die zakte snel tussen twee gebouwen door aan de overkant van de Hudson, bloedrood en bijna onder de horizon.

Felix hield zich schuil in afwachting van de zonsondergang. Over drie minuten zou hij vrij zijn.

Gus keek verwilderd om zich heen. Hij zag de scherven van de voorruit op de weg liggen, maar daarmee redde hij het niet. Hij klom het chassis van de bus op, naar de zijkant die nu boven lag. Over het portier heen schoof hij naar de bevestiging van de buitenspiegel. Hij trapte tot het ding losliet, en stond aan de draden te trekken om hem vrij te krijgen toen de agent achter het stuur tegen hem begon te schreeuwen.

‘Halt!’

Gus keek de bestuurder aan, die zich met bloedende hals aan de steun onder het dak vasthield en met getrokken pistool zat. Toen gaf hij nog één enorme ruk aan de spiegel en trok hem los, waarna hij op het wegdek sprong.

De zon was aan het wegsmelten als een doorgestoken eierdooier. In zijn pogingen om de juiste hoek te vinden hield Gus de spiegel boven zijn hoofd om de laatste stralen op te vangen. Hij zag de weerspiegeling over het asfalt spelen. Vage lichtbundels, te duister om iets uit te richten. Dus brak hij met zijn knokkels het vlakke glas, waarbij hij ervoor zorgde dat de afzonderlijke scherven aan de rug van de spiegel vast bleven zitten. Hij probeerde het nogmaals, en nu hadden de weerkaatste stralen enige kracht.

‘Halt, zei ik!’

Met getrokken pistool kwam de agent de bestelbus uit. Met zijn vrije hand greep hij naar zijn hals, waar Felix hem had geraakt, en zijn oren bloedden van de klap. Hij liep om de wagen heen en keek naar binnen.

Felix zat binnen op zijn hurken, de handboeien aan één hand bungelend. De andere hand was hij kwijt, door de klap van de botsing bij de pols afgehakt. Dat feit leek hem niet te deren, evenmin als het witte bloed dat uit de open stomp droop.

Felix grijnsde, en de agent opende het vuur op hem. De kogels doorboorden Felix’ borst en benen, scheurden vlees en botsplinters weg. Zeven, acht schoten, en Felix tuimelde achterover. Nog twee schoten op het lichaam. De agent liet het pistool zakken, en nog steeds met een grijns op zijn gezicht ging Felix rechtop zitten.

Nog steeds hongerig. Voorgoed hongerig.

Gus schoof de agent opzij en hield zijn spiegel omhoog. De laatste stralen van de stervende oranje zon priemden nog net boven het gebouw aan de overkant van de rivier heen. Nog één keer riep Gus Felix’ naam, alsof hij hem daarmee tot zijn positieven kon brengen, alsof Felix daarmee op wonderbaarlijke wijze teruggeroepen kon worden...

Maar Felix was Felix niet meer. Hij was een ellendige vampier. Dat hield Gus voor ogen toen hij de spiegel zo richtte dat de felle oranje bundels weerkaatst zonlicht de omgevallen bus in vielen.

Felix’ dode ogen kregen een blik van afschuw toen de zonnestralen door hem heen brandden. Ze doorboorden hem met de kracht van lasers, ze maakten gaten en schroeiden zijn vlees. Van diep binnen in hem rees een dierlijk gehuil op, als de kreet van een man wiens atomen aan stukken worden gereten, en het zonlicht verscheurde zijn lichaam.

Het geluid brandde in Gus’ oren, maar hij bleef zijn spiegel op Felix richten tot er niets van hem over was dan een verkoolde massa rokende as.

Toen verdween de zon, en liet Gus zijn arm zakken.

Hij keek naar de andere oever.

Nacht.

Gus kon wel janken. Alle mogelijke soorten verdriet en ellende balden zich samen in zijn hart; en zijn verdriet veranderde in woede. Er lag een plas benzine onder de bestelbus, hij stond er bijna in. Gus liep naar de agent die nog vanaf de kant van de weg stond te kijken wat er gebeurd was. Hij zocht door zijn zakken en vond een Zippo. Hij klapte de bovenkant open en wreef langs het wieltje. Gehoorzaam sprong er een vlam tevoorschijn.

‘Lo siento, ‘mano.’

Hij hield de vlam bij de benzineplas en met een klap ontplofte de hele arrestantenwagen, zodat Gus en de agent achterover vielen.

‘Chingado – hij heeft je geraakt,’ zei Gus tegen de agent, die nog steeds zijn hand aan zijn hals hield. ‘Nu word jij ook zo.’

Hij pakte het pistool van de agent en richtte het op hem. In de verte waren sirenes hoorbaar.

De agent keek naar Gus, en een seconde later was zijn hoofd eraf. Gus bleef het rokende wapen op het lijk richten tot hij in de berm verdwenen was. Daar smeet hij het pistool weg en dacht even aan de sleuteltjes van de handboeien. Te laat. Er kwamen zwaailichten aan. Hij draaide zich om en rende weg, de verse nacht in.

Kelton Street, Woodside, Queens
kelly had haar leraressenkledij nog aan: een donker shirt onder een zacht wikkelvest op een lange, sluike rok. Zack zat boven op zijn kamer om huiswerk te maken, en Matt was thuis; hij had maar een halve dag gewerkt omdat ze die avond de winkelinventaris moesten opmaken.

Kelly was ontsteld geweest over het nieuws over Eph op tv. En nu kon ze hem niet bereiken op zijn mobieltje.

‘Het is dus eindelijk zo ver,’ zei Matt, die bij wijze van uitzondering met de panden van zijn Sears-overhemd uit zijn broek liep. ‘Hij is doorgedraaid.’

‘Matt,’ zei Kelly, half berispend. Maar... was Eph inderdaad doorgedraaid? En wat betekende dat voor haar?

‘Grootheidswaanzin, de blanke virusjager,’ zei Matt. ‘Doet me denken aan die brandweerlieden die vuur stoken om zelf de held uit te hangen.’ Matt liet zich in zijn fauteuil zakken. ‘Zou me niks verbazen als hij dit allemaal voor jou doet.’

‘Voor mij?’

‘De aandacht, of wat dan ook. “Kijk mij eens, ik ben belangrijk.” ’

Ze schudde haar hoofd, alsof hij haar tijd aan het verspillen was. Soms verwarde het haar dat Matt zo’n slechte kijk op mensen had.

Er werd aangebeld en Kelly hield op met ijsberen. Matt sprong overeind uit zijn stoel, maar Kelly stond als eerste bij de voordeur.

Daar was Eph, met Nora Martinez op zijn hielen en een oude man met een lange tweedjas aan achter haar.

‘Wat doe jij hier?’ vroeg Kelly, terwijl ze links en rechts de straat in keek.

Eph drong zich naar binnen. ‘Ik moet Zack zien. De boel uitleggen.’

‘Hij weet van niets.’

Eph keek om zich heen en negeerde Matt volkomen, terwijl die recht voor zijn neus stond. ‘Zit hij boven huiswerk te maken, op zijn laptop?’

‘Ja,’ antwoordde Kelly.

‘Als hij internet heeft, dan weet hij het.’

Met twee treden tegelijk rende Eph de trap op.

Nora en Kelly bleven tegenover elkaar bij de deur staan. Nora zuchtte even van onbehagen. ‘Sorry,’ zei ze. ‘Dat we zomaar binnenvallen.’

Kelly schudde vriendelijk haar hoofd, en nam haar met een licht kritische blik op. Ze wist dat er iets was tussen Nora en Eph. Voor Nora was het waarschijnlijk allesbehalve aangenaam om op de stoep te staan bij Kelly Goodweather.

Daarna richtte Kelly haar aandacht op de oude man met de wandelstok met de wolfskop. ‘Wat is hier aan de hand?’

‘De voormalige mevrouw Goodweather, neem ik aan?’ Met de hoffelijke geste van een verloren generatie stak Setrakian zijn hand uit. ‘Abraham Setrakian. Het doet me genoegen met u kennis te maken.’

‘Insgelijks,’ zei Kelly lichtelijk onthutst, met een onzekere blik over haar schouder op Matt.

‘Hij moest u zien,’ zei Nora. ‘Om de zaken uit te leggen.’

‘Worden wij door dit bezoekje nu medeplichtig of zo?’ vroeg Matt.

Kelly moest wel iets zeggen om Matts onbeschofte opmerking te compenseren. ‘Wilt u iets drinken?’ vroeg ze aan Setrakian. ‘Een glaasje water?’

‘Jezus,’ zei Matt. ‘Straks krijgen we allebei twintig jaar voor dat ene glaasje...’

==

Eph zat op de rand van Zacks bed, Zack aan zijn bureau met zijn laptop open.

‘Ik ben verwikkeld in iets wat ik zelf niet goed begrijp. Maar ik wilde het je zelf vertellen. Van het hele verhaal is niets waar. Behalve dan dat er mensen achter me aan zitten.’

‘Komen ze dan niet hierheen, op zoek naar jou?’ vroeg Zack.

‘Misschien.’

Zack keek piekerend naar zijn voeten, probeerde een oplossing te vinden. ‘Je moet je telefoon wegdoen.’ ‘Heb ik al gedaan,’ glimlachte Eph. Hij sloeg zijn samenzwerende zoon op de schouder. Naast de laptop zag hij de videorecorder liggen die Eph hem met Kerstmis had gegeven.

‘Werk je nog aan die film met je vrienden?’

‘We zijn aan het monteren.’

Eph pakte de camera op, zo klein en licht dat hij in zijn zak paste. ‘Kan ik deze een tijdje lenen?’

Zack knikte langzaam. ‘Komt het door de zonsverduistering, pap? Dat de mensen daardoor in zombies veranderen?’

Eph reageerde verbaasd – en besefte dat de waarheid niet veel geloofwaardiger was dan deze verklaring. Hij probeerde de toestand te bekijken vanuit het gezichtspunt van een zeer opmerkzame en soms gevoelige elfjarige. En het bracht iets in hem naar boven, een golf van gevoel diep uit zijn binnenste. Hij stond op en sloeg zijn armen om de jongen heen. Een vreemd moment, broos en mooi, tussen vader en zoon. Eph voelde het met absolute helderheid. Hij streek zijn zoon door het haar, en er was niets meer te zeggen.

==

Kelly en Matt stonden in de keuken een fluisterend gesprek te voeren, en Nora was met Setrakian in de serre aan de achterkant van het huis. Setrakian stond met zijn rug naar haar toe en met zijn handen in zijn zakken te kijken naar de feloranje hemel van de invallende avond, de derde sinds de landing van het vervloekte vliegtuig.

Nora voelde zijn ongeduld aan. ‘Hij, ehm, hij heeft nogal wat problemen met zijn familie,’ merkte ze op. ‘Sinds de scheiding.’

Setrakian stak zijn vingers in zijn vestzakje en tastte naar zijn pillendoosje. Het zakje zat vlak boven zijn hart, alsof er medische voordelen aan verbonden waren om de nitroglycerine dicht bij zijn bejaarde pomp op te slaan. Die sloeg niet stevig meer, maar wel regelmatig. Hoeveel slagen had hij nog in zich? Genoeg, hoopte hij, om de klus te klaren.

‘Ik heb geen kinderen,’ zei hij. ‘Die zegen was mij en mijn vrouw Anna, nu ook alweer zeventien jaar dood, niet gegeven. Je zou denken dat het verlangen naar kinderen mettertijd afneemt, maar het wordt juist erger. Ik had veel te onderwijzen, maar geen leerling.’

Nora keek naar zijn wandelstok die tegen de muur niet ver van haar stoel stond. ‘Hoe bent u... hoe bent u hierin verzeild geraakt?’

‘Wanneer ik heb ontdekt dat zij bestaan, bedoel je?’

‘En wanneer bent u begonnen hier uw leven aan te wijden?’

Hij zweeg even, ordende zijn gedachten. ‘Ik was nog jong. Tijdens de Tweede Wereldoorlog zat ik zeer tegen mijn zin opgesloten in bezet Polen. Een klein kamp ten noordoosten van Warschau. Treblinka, heette het.’

Hij zweeg, en Nora wachtte even voor ze stilletjes opmerkte: ‘Een concentratiekamp.’

‘Een vernietigingskamp. Het zijn vreselijke schepsels, mijn lieve. Erger dan welk roofdier je ooit in deze wereld kan tegenkomen. Zuivere opportunisten die het voorzien hebben op kinderen en zieken. In dat kamp vormden ik en mijn medegevangenen een magere maaltijd die hem onbewust werd voorgeschoteld.’

‘Hem?’

‘De Meester.’

Bij de toon waarop hij dat zei, liepen de rillingen Nora over de rug. ‘Een Duitser? Een nazi?’

‘Nee, nee. Hij hoort nergens bij. Hij is niets en niemand trouw, hij hoort nergens thuis. Hij gaat waar hij wil. Hij voedt zich waar hij voedsel vindt. Het kamp was voor hem een soort gratis buffet. Gemakkelijke prooi.’

‘Maar u... u hebt het overleefd. Had u niet tegen iemand kunnen zeggen...?’

‘Wie had de koortsige verhalen van een uitgemergeld man geloofd? Het kostte me weken om te accepteren wat jij nu te verwerken hebt, en ik was zelf getuige van zijn gruweldaden. Het is meer dan je verstand aankan. Ik wilde niet voor gek versleten worden. Toen zijn voedselbron opgedroogd was, trok de Meester simpelweg verder. Maar in dat kamp heb ik mezelf iets gezworen, en die plechtige belofte heb ik nooit vergeten. Jarenlang heb ik de Meester op het spoor gezeten. Door midden-Europa en de Balkan, door Rusland, centraal-Azië. Dertig jaar lang. Soms zat ik hem dicht op de hielen, maar nooit dicht genoeg. Ik werd professor aan de universiteit van Wenen, ik bestudeerde de legenden. Ik begon boeken en wapens en instrumenten te verzamelen. En al die tijd bereidde ik me voor op een weerzien. Een kans waarop ik nu al meer dan zestig jaar lang wacht.’

‘Maar... wie is het dan?’

‘Hij heeft vele vormen gehad. Momenteel heeft hij het lichaam genomen van een Albanese edelman, ene Jusef Sardu, die tijdens een jachtexpeditie in het voorjaar van 1873 in het noorden van Roemenië vermist is geraakt.’

‘1873?’

‘Sardu was een reus. Ten tijde van de expeditie was hij al meer dan twee meter lang. Zo lang dat zijn spieren zijn lange, zware botten niet dragen konden. Er werd gezegd dat zijn broekzakken de afmeting hadden van aardappelzakken. Bij het lopen moest hij zwaar leunen op een wandelstok waarvan het handvat het wapen van zijn familie droeg.’

Nora keek nogmaals naar Setrakians lange wandelstok, naar de zilveren knop. ‘Een wolvenkop.’

‘Het stoffelijk overschot van de andere Sardumannen werd vele jaren later gevonden, samen met het dagboek van de jonge Jusef. Daarin deed hij verslag van een onbekend roofdier dat achter hun jachtpartij aan zat, een roofdier dat hen één voor één had weggevoerd en gedood. De laatste vermelding was dat Jusef de dode lichamen in de monding van een ondergrondse grot had gevonden. Hij had ze begraven en zou teruggaan maar de grot om de confrontatie met het beest aan te gaan, om zijn familie te wreken.’

Ze kon haar ogen niet van de handgreep met de wolvenkop afwenden. ‘Hoe bent u daaraan gekomen?’

‘Die wandelstok ben ik op het spoor gekomen bij een particuliere handelaar in Antwerpen, zomer 1967. Sardu keerde uiteindelijk weken later terug naar het landgoed van zijn familie in Albanië, maar hij was alleen en hij was heel erg veranderd. Hij had zijn stok nog bij zich maar leunde er niet meer op, en na verloop van tijd raakte het ding in onbruik. Niet alleen was hij genezen van de pijn van zijn reuzengroei, maar hij bezat nu ook reuzenkrachten, werd er gefluisterd. Niet veel later raakte de ene dorpeling na de andere vermist; er werd gezegd dat er een vloek op het plaatsje rustte, en uiteindelijk raakte het onbewoond. Het huis van Sardu verviel tot een ruïne en de jonge meester is nooit meer gezien.’

Nora keek vorsend naar de stok. ‘Op zijn vijftiende was hij al zo lang?’

‘Ja, en hij groeide nog.’

‘Die doodskist... die was ten minste 2,5 meter lang en ruim 1 meter breed.’

Setrakian knikte plechtig. ‘Weet ik.’

Ze knikte terug. Toen zei ze: ‘Wacht even... hoe weet u dat?’

‘Ik heb hem ooit gezien; althans, de sporen die hij op de vloer had nagelaten. Een hele tijd geleden.’

==

Kelly en Eph stonden tegenover elkaar in de bescheiden keuken. Haar haar was lichter en korter, minder vrouwelijk nu. Misschien meer als het haar van een moeder. Ze greep de rand van het aanrecht beet en hij zag kleine papiersneetje in haar knokkels, het beroepsrisico van werken voor de klas.

Ze had een ongeopend pak melk voor hem uit de koelkast gepakt. ‘Heb je nog steeds volle melk in huis?’ vroeg hij.

‘Zack wil volle melk. Die wil op zijn vader lijken.’

Eph dronk er wat van, en de melk bracht verkoeling maar niet de gebruikelijke rust. Hij zag Matt aan de andere kant van het gangetje zitten; hij zat in een stoel en deed of hij niet naar de keuken keek.

‘Hij lijkt sprekend op je,’ zei ze over Zack.

‘Weet ik,’ antwoordde Eph.

‘Hoe ouder hij wordt. Obsessief. Koppig. Veeleisend. Briljant.’

‘Dat lijkt me niet eenvoudig bij een elfjarige.’

Er brak een brede glimlach door op haar gezicht. ‘Ik ben voor het leven verdoemd, denk ik.’

Ook Eph glimlachte. Een vreemd gevoel: dit was iets wat zijn gezicht in geen dagen gedaan had.

‘Luister,’ zei hij. ‘Ik heb niet veel tijd. Ik wilde alleen... ik wilde even een paar dingen rechtzetten. Of althans, duidelijk maken. Die toestand met de voogdij – dat was een zware tijd voor ons allebei. Ik ben blij dat het voorbij is. Ik wilde hier niet komen preken, ik wilde alleen... dit leek me een geschikt moment om de zaken even helder te stellen.’

Kelly zocht verbijsterd naar woorden.

‘Je hoeft niets te zeggen,’ zei Eph. ‘Ik wilde alleen...’

‘Nee,’ zei ze. ‘Ik wil iets zeggen. Het spijt me. Je zult waarschijnlijk nooit weten hoezeer het me spijt. Dat het allemaal zo heeft moeten lopen. Echt waar. Ik weet dat je dit nooit gewild hebt. Ik weet dat je de scheiding niet wilde. Al was het maar om Zack.’

‘Natuurlijk.’

‘Maar zie je, dat kon ik niet. Ik bracht het niet op. Je zoog alle leven uit me weg, Eph. En daarbij... ik wilde je kwetsen. Ik zweer het. En dit was de enige manier die ik verzinnen kon.’

Hij ademde langzaam uit. Eindelijk gaf ze iets toe wat hij altijd geweten had. Maar hij voelde geen triomf.

‘Ik heb Zack nodig, dat weet je. Zack is... alles. Zonder hem zou ik waarschijnlijk niet bestaan. Dat mag ongezond zijn, maar het is nu eenmaal zo. Hij betekent álles voor me. Net zoals jij vroeger.’ Ze zweeg even om dat te laten doordringen, zowel bij haarzelf als bij hem. ‘Zonder hem, zou ik niets zijn, zou ik...’

Ze viel stil.

‘Dan zou je net als ik zijn,’ zei Eph.

Dat trof haar. Zwijgend stonden ze elkaar aan te kijken.

‘Luister,’ zei Eph. ‘De schuld ligt ook voor een deel bij mij. Voor ons, voor jou en mij. Ik weet dat ik niet... tja, de gemakkelijkste gozer ter wereld ben, de ideale echtgenoot. Ik heb het nodige doorgemaakt. En Matt... ik weet dat ik in het verleden wel eens iets over hem gezegd heb...’

‘Je hebt hem ooit mijn “troostleven” genoemd.’

Eph vertrok zijn gezicht even. ‘Zal ik je wat zeggen? Als ik filiaalhouder was van een Sears, als ik zo’n soort baan had, gewoon een baan, niet een soort tweede huwelijk... misschien had je je dan niet zo buitengesloten gevoeld. Zo bedrogen. Zo... alsof je op de tweede plaats kwam.’

Het duurde even eer een van beiden iets te zeggen wist. Eph besefte dat grotere problemen de kleinere aan het verdringen waren. Dat persoonlijke strubbelingen meteen het veld ruimden als echte problemen zich aandienden.

Kelly zei: ‘Ik weet wat je wilt zeggen. Je gaat zeggen dat we dit gesprek jaren geleden hadden moeten voeren.’

‘Dat is ook zo,’ beaamde hij. ‘Maar toen konden we dat niet. Het zou niets uitgehaald hebben. We moesten eerst al deze ellende doormaken. Geloof me, ik had er alles voor over gehad om dit níét te hoeven doormaken – geen seconde ervan. Maar het is niet anders. En nu staan we hier als oude kennissen.’

‘Het leven gaat volslagen anders dan je je voorstelt.’

Eph knikte. ‘Na wat mijn ouders meegemaakt hadden, wat ze mij aangedaan hadden, had ik mezelf altijd gezworen: dat nooit, nooit, nooit.’

‘Weet ik.’

Hij duwde de schenktuit van het pak melk naar binnen. ‘Laten we dus maar vergeten wie wat gedaan heeft. Wat we nu moeten doen, is het goedmaken met hem.’

‘Dat doen we al.’

Kelly knikte. Eph knikte. Hij liet de melk rondwalsen in het pak, voelde de koelte langs zijn palm strijken.

‘Jezus, wat een dag,’ zei hij. Hij dacht weer aan het kleine meisje in Tarrytown, het kind dat met haar handje in haar moeders hand aan boord van vlucht 753 had gezeten. Bijna even oud als Zack. ‘Weet je nog dat je altijd zei dat ik je meteen moest waarschuwen als er iets gebeurde, een of ander biologisch gevaar? En dat je anders van me zou scheiden? Nou, daar is het nu te laat voor.’

Ze liep op hem toe en probeerde zijn gezichtsuitdrukking te ontcijferen. ‘Je zit in de problemen, dat weet ik.’

‘Het gaat niet om mij. Je moet nu even luisteren, oké, en niet doordraaien. Er waart een virus door New York. Het is iets... buitengewoons... het ergste wat ik ooit gezien heb.’

‘Het ergste?’ Ze verbleekte. ‘Is het sars?’

Eph moest bijna glimlachen om die absurde suggestie. Om de waanzin van de situatie.

‘Wat je moet doen, is Zack in de auto laden en de stad uit. En Matt ook. Zo snel mogelijk. Vanavond nog, nú meteen. Zo ver als je maar kunt. Uit de buurt van dichtbevolkte gebieden, bedoel ik. Je ouders... Ik weet dat je geen dingen van hen wilt aannemen, maar zij hebben toch dat huisje in Vermont? Op die heuvel?’

‘Wat bedoel je?’

‘Ga daarheen. In ieder geval voor een paar dagen. Kijk naar het nieuws, wacht tot ik je bel.’

‘Wacht even,’ zei ze. ‘Ik ben hier degene met de paranoïa en de vluchtneigingen, niet jij. Maar... wat moet ik dan met mijn klas? Met Zacks school?’ Ze tuurde hem met samengeknepen ogen aan. ‘Waarom zeg je niet wat het is?’

‘Omdat je dan niet gaan zou. Geloof me, ga nou maar,’ zei hij. ‘Ga, en hoop dat we dit op de een of andere manier kunnen terugdraaien, en dat het allemaal snel voorbij zal zijn.’

‘Hoop?’ vroeg ze. ‘Nu word ik echt bang. Stel dat je het niet terug kunt draaien? En... en dat er iets met jou gebeurt?’

Hij kon daar niet werkeloos blijven staan nadenken over zijn eigen twijfels. ‘Kelly, ik moet ervandoor.’

Hij probeerde de keuken uit te lopen, maar ze greep hem bij zijn arm en keek in zijn ogen om te zien of het een beetje met hem ging, sloeg toen haar armen om hem heen. Wat begonnen was als een vriendschappelijke omhelzing, werd geleidelijk aan iets meer, en tegen de tijd dat hij zich losmaakte, had ze zich uit alle macht aan hem vastgeklampt. ‘Het spijt me zo vreselijk,’ fluisterde ze in zijn oor, en ze plantte een kus op de stoppelige zijkant van zijn ongeschoren nek.

Vestry Street, Tribeca
eldritch palmer zat op een harde stoel op het dakterras, badend in de nacht. Het enige rechtstreekse licht was dat van een gaslamp die in de hoek stond te branden. Het terras lag op de bovenste verdieping van het laagste van de twee aangrenzende huizen. De vloer was gemaakt van vierkante keramische tegels, verouderd en verbleekt door de elementen. Achter een laag treetje lag een hoge bakstenen muur aan de noordzijde, met twee boogvormige doorgangen ter grootte van deuren, behangen met ijzerwerk. Boven op die muur en op de overstekken aan weerszijden waren gegolfde terracottategels aangebracht. Links gaven brede boogvormige doorgangen via meer dan manshoge deuren toegang tot de woning. Achter Palmer, in het midden van de witcementen wand aan de zuidzijde, stond het beeld van een vrouw zonder hoofd, gehuld in weelderige draperieën, haar schouders en armen donker uitgeslagen, de sokkel omwoekerd door klimop. Hoewel er in het noorden en oosten een paar hogere gebouwen te zien zijn, had dit terras redelijk wat privacy, meer dan je in Manhattan normaal gesproken zou verwachten.

Palmer zat te luisteren naar de geluiden van de stad, die vanaf de straten opstegen. Geluiden waaraan al zo snel een einde zou komen. Als ze daar beneden ook maar het geringste vermoeden van hadden, zouden ze deze nacht omhelzen. De kleinste onbenulligheden van het leven worden eindeloos veel kostbaarder in het aanzicht van de dood. Dat wist Palmer maar al te goed. Hij was een ziekelijk kind geweest en had zijn leven lang met zijn gezondheid getobd. Soms werd hij ’s ochtends wakker en was verbijsterd dat hij weer een nieuwe dag meemaakte. De meeste mensen hadden geen idee hoe het was om het leven in te delen met één dag tegelijk. Hoe het was om levenslang van machines afhankelijk te zijn. Goede gezondheid was voor de meeste mensen een geboorterecht, en het leven was een reeks dagen waar je doorheen reisde. Zij hadden de nabijheid van de dood nooit gekend. De intimiteit van de ultieme duisternis.

Maar binnenkort zou Eldritch Palmer weten hoe dat geluk aanvoelde. Een eindeloos menu van dagen strekte zich voor hem uit. Binnenkort zou hij weten hoe het was om je geen zorgen te hoeven maken over morgen, of overmorgen...

Er fladderde een briesje door de bomen op het terras. Palmer zat met zijn gezicht schuin naar het hoogste gebouw gewend, met naast zich een bijzettafeltje. Hij hoorde iets ritselen. Een rimpeling, als de zoom van een gewaad op de vloer. Een zwart gewaad.

Ik dacht dat je pas na de eerste week contact wilde.

Bij die stem, tegelijkertijd vertrouwd en monsterlijk, ging er een duistere rilling over Palmers kromme rug. Palmer zat opzettelijk met zijn rug naar het grootste deel van het terras toe; dat was deels uit respect, deels uit menselijke afkeer. Als dat niet zo was geweest, had hij gezien dat de mond van de Meester niet bewoog. Er klonk geen stem in de nacht. De Meester sprak rechtstreeks in je geest.

Palmer voelde zijn aanwezigheid hoog boven zijn schouder en hield zijn blik op de boogvormige doorgangen gericht. ‘Welkom in New York.’

Dit kwam er ademlozer uit dan hij bedoeld had. Niets is zo angstaanjagend als iemand die geen mens is.

Toen de Meester niets zei, probeerde Palmer die eerste indruk te herstellen. ‘Ik moet zeggen, ik ben niet blij met die Bolivar. Ik weet niet waarom u die nu juist moest kiezen.’

Het maakt mij niet uit wie hij is.

Palmer zag meteen in dat hij gelijk had. Wat maakte het uit of Bolivar een popster met een gezicht vol schmink was geweest? Palmer dacht als mens, dat moest het zijn. ‘Waarom hebt u er vier bij bewustzijn gelaten? Die hebben voor heel wat problemen gezorgd.’

Wou je mijn beslissingen in twijfel trekken?

Palmer slikte moeizaam. Hij was een van de machtigste mannen van zijn tijd, hij had voor niemand gebogen. Dit gevoel van abjecte slaafsheid was even vreemd als overweldigend voor hem.

‘Er is u iemand op het spoor,’ zei Palmer snel. ‘Een medisch onderzoeker, een soort detective voor ziektes. Hier in New York.’

Wat maakt één man mij uit?

‘Hij... hij heet dr. Ephraïm Goodweather... en hij is expert op het gebied van de bestrijding van epidemieën.’

Stelletje veredelde apen. Jullie zijn de epidemie, niet wij.

‘Die Goodweather krijgt advies van een ander. Iemand met heel veel kennis van uw soort. Hij kent de verhalen, en zelfs iets van de biologie. De politie is naar hem op zoek, maar volgens mij is er hardere actie nodig. Dit kon wel eens het verschil uitmaken tussen een snelle, duidelijke overwinning of een eindeloze strijd. We hebben nog heel wat strijd aan te binden, tegen mensen en anderen...’

Uiteindelijk zal ik overwinnen.

Wat dat betreft had Palmer geen enkele twijfel. ‘Uiteraard.’ Palmer wilde de oude man zelf in handen krijgen. Hij wilde zijn identiteit bevestigen voordat hij wat voor informatie dan ook doorbriefde aan de Meester. Hij probeerde dus niet aan de oude man te denken, want hij wist dat hij in bijzijn van de Meester zijn gedachten moest afschermen...

Die oude man heb ik wel eerder ontmoet. Toen hij nog niet zo oud was.

Het sloeg Palmer koud om het hard van verbijstering en teleurstelling. ‘Zoals u nog wel zult weten heeft het me een hele tijd gekost voordat ik u gevonden had. Mijn reizen voerden me naar alle uithoeken van de aarde, en ik heb vele doodlopende stegen en zijwegen bewandeld – en veel mensen gebruikt. Hij was een van hen.’ Hij probeerde soepel op het nieuwe onderwerp over te gaan, maar zijn geest was bewolkt. De aanwezigheid van de Meester voelde aan alsof je een vat olie was in de nabijheid van een brandende lont.

Ik zal die Goodweather ontmoeten. En met hem afrekenen.

Palmer had al een overzicht gemaakt met achtergrondinformatie over de cdc-epidemioloog. Hij vouwde het papiertje uit zijn zak open en legde het plat op de tafel. ‘Hier staat alles, Meester. Zijn familie, de mensen met wie hij omgaat...’

Er schraapte iets over het tegelblad van de tafel, en het blaadje werd opgepakt. Palmer zag de hand slechts vanuit zijn ooghoek. De middelvinger, krom en met een scherpe nagel, was langer en dikker dan de andere.

‘We hebben gewoon nog een paar dagen nodig,’ zei Palmer.

In de woning van de popster was zo te horen ruzie uitgebroken, in de onafgebouwde dubbele woning die Palmer had moeten doorlopen op weg naar de afspraak op het dakterras. Met name het enige bewoonbare deel van het huis had hem afschuw ingeboezemd, de slaapkamer in het penthouse, ordinair volgepropt met ornamenten en stinkend naar primatenlust. Palmer zelf had zich nooit aan een vrouw bezondigd. Toen hij jong was, had dat met zijn ziekte te maken, en met het gepreek van de twee tantes die hem hadden opgevoed. Toen hij ouder werd, was het een bewuste keuze geweest. Hij was gaan inzien dat hij de zuiverheid van zijn sterfelijke zelf niet mocht bezoedelen met vleselijke lusten.

Het geruzie binnen werd luider en ontwikkelde zich tot het onmiskenbare rumoer van fysiek geweld.

Je bediende zit in de problemen.

Palmer leunde voorover. Binnen zat Fitzwilliam. Palmer had hem expliciet verboden ook maar een voet op het dakterras te zetten. ‘U zei dat hij hier gegarandeerd veilig was.’

Palmer hoorde rennende voeten. Hij hoorde iets of iemand grommen. Een menselijke gil.

‘Hou ze tegen,’ zei Palmer.

De stem van de Meester klonk, als altijd, loom en onaangedaan.

Hij is niet degene die ze willen.

Palmer kwam in paniek overeind. Bedoelde de Meester hém? Was dit een of ander soort hindernis? ‘We hadden het afgesproken!’

Zo lang het mij uitkomt.

Palmer hoorde nog een kreet, dichterbij nu – gevolgd door twee snelle pistoolschoten. Toen werd een van de terrasdeuren opengegooid en de ornamentele traliedeur naar buiten geduwd. Fitzwilliam, honderdtwintig kilo ex-marinier in een maatpak, kwam naar buiten rennen, zijn wapen in zijn rechterhand, zijn ogen fonkelend van angst. ‘Meneer... ze zitten me op de hielen...’

Op dat moment bewoog zijn blik van Palmers gezicht naar de onmogelijk lange gestalte achter hem. Het pistool glipte uit zijn hand en ratelde op de grond. Fitzwilliam trok bleek weg en hij stond even te wankelen alsof hij aan een koord hing, en toen zakte hij op zijn knieën.

Achter hem kwamen degenen die al overgegaan waren. Vampiers in diverse stadia van burgerkleding, van keurige pakken tot zwarte rafeloutfits tot de vrijetijdskleding van de paparazzi. Allemaal stinkend en onder de modder doordat ze in het zand hadden genest. Alsof ze reageerden op een onhoorbaar fluitje kwamen ze met z’n allen het terras op hollen.

Voorop liep Bolivar zelf, graatmager en bijna kaal, met een zwarte mantel aan. Als eerste-generatievampier was hij uitgerijpter dan de rest. Zijn vlees had een bloedeloze, albastwitte bleekheid die bijna gloeide, en zijn ogen waren als dode manen.

Achter hem kwam een vrouwelijke fan, die door Fitzwilliam in diens paniek in het gezicht was geschoten. Haar jukbeen was tot aan haar scheefhangende oor opengespleten, zodat ze in een halve, bloederige grijns haar tanden ontblootte.

De rest wankelde de nieuwe nacht in, opgezweept door de aanwezigheid van hun Meester. Toen ze hem zagen, bleven ze met grote ogen van ontzag staan.

Kinderen.

Palmer, die vlak voor hen stond, tussen henzelf en de Meester in, werd volslagen genegeerd. De Meesters aanwezigheid was zo iets krachtigs dat ze geen initiatief meer toonden. Ze dromden rond hem samen als gelovigen in een tempel.

Fitzwilliam bleef op zijn knieën liggen alsof hij neergeslagen was.

De Meester sprak op een manier die volgens Palmer alleen voor hemzelf te horen was.

Je hebt me dit hele eind gebracht. Wou je me niet even aankijken?

Palmer had de Meester eenmaal eerder gezien, in een halfdonkere kelder op een ander continent. Niet duidelijk, maar wel duidelijk genoeg. De aanblik was hem altijd bijgebleven.

Maar hij kon er niet omheen. Palmer sloot zijn ogen om moed te verzamelen, opende ze en dwong zich om te kijken. Alsof hij bang was blind te worden door naar de zon te kijken.

Zijn blik kroop van de Meesters borst naar...

... zijn gezicht.

Het afgrijzen. En de pracht.

Het heidense. En de schittering.

Het wilde. En het heilige.

Een onnatuurlijke doodsangst rekte Palmers gezicht uit tot een masker van afgrijzen en draaide de hoeken daarvan uiteindelijk omhoog in een triomfantelijke glimlach met strakke kaken.

De afzichtelijke vampier.

Aanschouw de Meester.

Kelton Street, Woodside, Queens
haastig liep kelly de woonkamer door, haar armen vol schone kleren en batterijen, langs Matt en Zack, die naar het nieuws zaten te kijken.

‘We gaan,’ zei Kelly, en ze dumpte de lading in een canvas tas op een stoel.

Matt draaide zich met een glimlach naar haar om, maar Kelly ging er niet op in. ‘Kom op, liefje,’ zei hij.

‘Heb je dan helemaal niet geluisterd?’

‘Jazeker. Geduldig.’ Hij stond op van zijn stoel. ‘Luister, Kel, je ex is weer bezig. Gooit een granaat in ons tevreden leventje hier. Zie je dat dan zelf niet? Als dit iets echt serieus was, had de overheid het wel gezegd.’

‘O. Ja, natuurlijk. Politici liegen niet.’ Boos stampte ze naar de kast in de voorkamer en haalde de rest van de bagage tevoorschijn. Kelly had altijd een vluchttas klaarstaan, zoals was aangeraden door de officiële Rampenbestrijding, voor het geval ze snel moesten evacueren. Het was een stevige canvas tas met flessen water en mueslirepen, een met de hand aan te zwengelen Grundig-radiootje, een fikse lantaarn, een verbandtrommel, honderd dollar en kopieën van alle belangrijke privédocumenten in een waterdichte envelop.

‘Zo roep je zelf de ellende over je af,’ vervolgde Matt, en hij liep achter haar aan. ‘Dat zie je toch zeker zelf ook wel? Hij kent je. Hij weet precies hoe hij je bespelen moet. Dit is nou precies de reden waarom jullie het samen niet gered hebben.’

Kelly groef tot achter in de kast, smeet twee oude in de weg staande tennisrackets opzij en trapte Matt op zijn voet omdat ze dit soort opmerkingen niet wilde horen waar Zack bij was. ‘Dat is het niet. Ik geloof het.’

‘Ze zijn naar hem op zoek, Kel. Hij is doorgedraaid, ingestort, wat dan ook. Net als die zonnebloemen die jij altijd langs de schutting probeert te kweken: koppen te groot, bezwijken onder hun eigen gewicht.’ Kelly smeet een winterlaars naar buiten, die hem bijna op de scheen raakte. Maar deze ontweek hij. ‘Dit gaat uitsluitend om jou, weet je. Die vent is pathologisch. Kan niet loslaten. De hele toestand is erom begonnen, jou in de buurt te houden.’

Ze hield op met zoeken, draaide zich op handen en voeten om, en keek hem van tussen de jaspanden aan. ‘Heb jij nou echt geen idee?’

‘Mannen verliezen niet graag. Die geven niet toe.’

Ze kroop de kast uit, een enorme koffer achter zich aan sleurend. ‘Is dat de reden waarom jij nu niet weg wilt?’

‘Ik wil niet weg omdat ik naar mijn werk moet. Als ik dacht dat ik het excuus van die halfgare echtgenoot van jou kon aangrijpen om me aan die inventarisatie te onttrekken, dan zou ik dat doen, dat kun je van me aannemen. Maar in de echte wereld moet je komen opdraven voor je werk, anders héb je geen werk meer.’

Ze wendde zich af, vol ergernis over zijn weerspanningheid. ‘Eph zei dat we weg moesten. Zo heeft hij nog nooit gedaan, en zoiets heeft hij nog nooit gezegd. Dit is écht.’

‘Het is de hysterie van de zonsverduistering, dat zeiden ze op tv. Mensen draaien door. Als ik New York uit moest vanwege alle gekken, dan was ik hier al jaren geleden weggeweest.’ Matt stak zijn handen uit naar haar schouders. Even weerde ze hem af, maar na een tijdje bleef ze in zijn omhelzing staan. ‘Ik zal af en toe even bij de elektronica-afdeling gaan kijken, daar staan de tv’s aan. Dan kan ik zien of er iets aan de hand is. Maar de wereld gaat gewoon verder, oké? Voor diegenen onder ons met echte banen. Ik bedoel... wou jij gewoon je klas in de steek laten?’

De behoeften van haar leerlingen wogen zwaar, maar alles en iedereen moest wijken voor Zack. ‘Misschien wordt de school wel voor een paar dagen gesloten. Nu we het er toch over hebben, er waren vandaag heel wat kinderen zonder briefje absent...’

‘Het zijn kinderen, Kel. Griep.’

‘Volgens mij is het de zonsverduistering,’ zei Zack door de kamer heen. ‘Dat zei Fred Falin op school. Al die mensen die zonder brilletje naar de maan hebben staan kijken? Bij hun zijn hun hersens doorgebrand.’

Kelly zei: ‘Wat heb jij toch met die zombies?’

‘Die zijn onder ons,’ zei hij. ‘We moeten voorbereid zijn. Ik wil wedden dat jij niet eens weet wat de twee belangrijkste dingen zijn om een zombie-invasie te overleven.’

Kelly negeerde hem. ‘Ik geef het op,’ zei Matt.

‘Een machete en een helikopter.’

‘O ja, een machete?’ Matt schudde zijn hoofd. ‘Ik denk dat ik liever een pistool op zak zou hebben.’

‘Fout,’ zei Zack. ‘Een machete hoef je niet steeds opnieuw te laden.’

Matt gaf toe dat daar iets in zat, en hij wendde zich tot Kelly. ‘Die Fred Falin heeft er wel kijk op.’

‘Jongens, genoeg!’ Het was niet iets waaraan ze gewend was, die twee mannen die het samen tegen haar opnamen. Er waren tijden geweest dat ze maar al te blij was geweest om hen samen één lijn te zien trekken. ‘Zack, je praat onzin. Dit is een virus en het is echt. We moeten hier weg.’

Matt bleef staan kijken toen Kelly de lege koffer naar de andere tassen sjouwde. ‘Kel, rustig aan nou. Oké?’ Hij pakte zijn autosleutels uit zijn zak en liet ze om zijn vinger walsen. ‘Ga in bad, kom op adem. Wees rationeel, alsjeblieft. Hou rekening met de bron van die “inside”-information.’ Hij liep naar de voordeur. ‘Ik kom straks nog even kijken.’

Hij liep naar buiten. Kelly bleef naar de dichte deur staan kijken.

Zack kwam naar haar toe, zijn hoofd iets opzij, zoals hij vroeger altijd deed als hij kwam vragen wat ‘dood’ betekende of waarom die mannen hand in hand liepen. ‘Wat heeft pap over de hele toestand gezegd?’

‘Hij wil... dit is voor ons eigen bestwil.’

Kelly wreef zich even over het gezicht, zodat hij haar ogen niet kon zien. Moest ze Zack ook bang maken? Kon ze Zack in de auto zetten en wegrijden, Matt hier achterlaten, enkel en alleen omdat Eph dat zei? En... als ze Eph geloofde, had ze dan geen morele verplichtingen jegens anderen?

De hond van de buren, de familie Heinson, sloeg aan. Niet het gebruikelijke boze keffen, maar een soort janken, bijna alsof ze bang was. Het klonk zo ongewoon dat Kelly terugliep naar de serre, waar ze zag dat de terraslamp met bewegingsdetector was aangegaan.

Met haar armen over elkaar geslagen bleef ze de tuin in staan kijken om te zien of daar iets bewoog. Alles zag er stil uit. Maar de hond bleef blaffen tot mevrouw Heinson naar buiten ging en haar, onophoudelijk blaffend, naar binnen haalde.

‘Mam?’

Kelly schrok hevig toen ze de hand van haar zoon op haar arm voelde.

‘Gaat het?’ vroeg Zack.

‘Vreselijk vind ik dit,’ zei ze, terwijl ze met hem de kamer in liep. ‘Echt vreselijk.’

Ze zou pakken: voor zichzelf, voor Zack en voor Matt.

En ze zou alert zijn.

En wachten.

Bronxville
een halfuur ten noorden van Manhattan zat Roger Luss in de bar van de Siwanoy Country Club driftig op de toetsjes van zijn iPhone te drukken in afwachting van zijn eerste martini. Hij had de bestuurder van de limousine instructie gegeven om hem niet linea recta naar huis te brengen, maar hem bij de club af te zetten. Hij moest even bijkomen. Als Joan ziek was, zoals het bericht van de oppas leek te suggereren, dan waren de kinderen intussen waarschijnlijk door het dolle heen, en kon hij wel eens een bende aantreffen. Meer dan genoeg excuus om nog een uur of twee aan zijn zakenreisje vast te plakken.

De eetzaal met uitzicht op de golfbaan was volslagen verlaten op dit uur. De kelner kwam aanlopen met zijn martini, drie olijven in het glas, op een blad met een wit linnen servet eroverheen. Niet de gebruikelijke kelner. Dit was een Mexicaan, net als de gozers die de auto’s naar het parkeerterrein brachten. Zijn overhemd was aan de achterkant uit zijn broek geschoten, en hij had geen riem om. Zijn nagels vertoonden rouwrandjes. Dat was iets om de volgende ochtend de manager van de club op aan te spreken. ‘Daar is hij dan,’ zei Roger toen zijn cocktail arriveerde, de olijven naar de bodem van het v-vormige glas gezonken als kritische oogjes op sterk water. ‘Waar zitten de anderen?’ vroeg hij met zijn normale joviale toon. ‘Is het vandaag een vrije dag of zo? Is de beurs gesloten? President dood?’

Een schouderophalen.

‘Waar is de gebruikelijke staf?’

Hij schudde zijn hoofd. Roger merkte op dat hij er bang uitzag.

Toen herkende Roger hem. Het barkeepersuniform had hem even op het verkeerde been gezet. ‘Jij bent toch de tuinman? Ik zie jou normaal altijd op de grasmaaier.’

De tuinman met zijn barkeepersuniform knikte nerveus en schuifelde de lobby in.

Verdomd eigenaardig. Roger bracht zijn martiniglas naar zijn lippen en keek om zich heen, maar er was niemand om mee te proosten of tegen te knikken, geen politieke spelletjes te spelen. En dus slurpte Roger Luss ongezien van zijn cocktail en klokte er met twee grote slokken de helft van naar binnen. De drank brandde in zijn maag, en hij stond zichzelf een lichte oprisping toe. Hij stak een van de olijven aan de cocktailprikker, tikte hem droog op de rand van het glas voordat hij hem in zijn mond liet vallen, rolde hem daar even bedachtzaam rond en vermorzelde hem tussen zijn kiezen.

In de houten lambrisering boven de barspiegel was een tv ingebouwd, en daarop zag hij beelden van een persconferentie. Het geluid stond uit, maar hij zag de burgemeester, geflankeerd door een stel hoge gemeenteambtenaren. En daarna archiefbeelden van Regis Air-vlucht 753 op de landingsbaan van jfk.

Het was zo stil in de club dat hij nogmaals om zich heen keek. Waar zat iedereen in godsnaam?

Er was hier iets aan de hand. Er was iets aan de hand en Roger Luss had daar geen deel aan.

Hij nam nog een snelle slok van zijn martini, en nog een, zette zijn glas neer en stond op. De keukendeur bevond zich naast de bar: gecapitonneerd in zwart leer, met in de bovenste helft een patrijspoortje. Roger keek naar binnen en zag de bar- annex tuinman in zijn eentje in de keuken staan, bezig met een peuk in zijn hoofd een steak voor zichzelf te grillen.

Roger liep naar de vooringang, waar hij zijn bagage had laten staan. Er was niemand die een taxi voor hem kon bellen, dus greep hij zelf naar zijn telefoon, zocht online het nummer op, belde de dichtstbijzijnde taxicentrale en bestelde een wagen.

Terwijl hij in het felle licht van de ingang stond te wachten en de smaak van de martini in zijn mond verzuurde, hoorde Roger Luss een kreet. Een enkele, doordringende gil die de nacht in vloog, niet ver van hem vandaan. De kant van Bronxville uit. Misschien van ergens op de golfbaan.

Roerloos en met ingehouden adem bleef Roger staan wachten. Of er nog meer volgde.

Wat hem meer angst inboezemde dan de kreet zelf was de stilte die erop volgde.

De taxi kwam aanrijden, de chauffeur was een midden-Europese man van middelbare leeftijd met een pen achter zijn oor gestoken. Glimlachend zette hij Rogers bagage in de achterbak en reed met zijn klant weg.

Op de lange particuliere weg die de club uit leidde, keek Roger naar de baan en meende daar iemand te zien, iemand die in het maanlicht over de fairway wandelde.

Hij was maar drie minuten van huis. Er was geen ander verkeer op de weg en in de meeste huizen die ze passeerden was het donker. Toen ze Midland opreden, zag Roger een voetganger op de stoep aankomen; een eigenaardige aanblik zo laat op de avond, zeker omdat het niet iemand was die zijn hond uitliet. Het was Hal Chatfield, een buurtgenoot op leeftijd, een van de twee clubleden die Roger bij Siwanoy hadden voorgedragen toen hij en Joan het huis in Bronxville hadden gekocht. Hal liep eigenaardig, met zijn handen recht langs zijn zijden afhangend, gehuld in een openhangende, opbollende kamerjas met daaronder een t-shirt en een boxershort.

Hal draaide zich om en keek naar de taxi toen die voorbijreed. Roger wuifde. Toen hij zich omdraaide om te zien of Hal hem herkend had, zag hij dat Hal met stijve benen achter hem aan gerend kwam. Een zestigjarige man met zijn kamerjas achter hem aan fladderend als een cape, die midden op straat in het keurige Bronxville achter een taxi aan holt.

Roger draaide zich naar de chauffeur om te zien of die het ook gezien had, maar deze zat tijdens het rijden iets op een klembord te krabbelen.

‘Hé,’ zei Roger. ‘Enig idee wat hier aan de hand is?’

‘Ja,’ zei de chauffeur met een glimlach en een knikje. Hij had geen idee waar Roger het over had.

Nog twee bochten om, en ze stonden voor Rogers huis. De chauffeur drukte op een knop, de kofferbak sprong open en tegelijk met Roger stapte hij uit. Het was rustig op straat, en bij Roger thuis was alles donker, net als in de andere huizen.

‘Weet je wat? Wacht hier even. Wachten?’ Roger wees naar de stoeprand. ‘Kun je even wachten?’

‘Jij betalen.’

Roger knikte. Hij wist niet eens waarom hij de man daar wilde hebben. Het had iets te maken met zijn plotselinge gevoel van volstrekte eenzaamheid. ‘Geld is in huis. Jij wacht. Oké?’

Roger ging door de zijingang naar binnen, zette zijn bagage in de bijkeuken neer en liep de keuken in. ‘Hallo?’ riep hij. Hij stak zijn hand uit naar de lichtknop, maar er gebeurde niets toen hij die overhaalde. Hij zag de klok van de magnetron groen opgloeien, dus het was geen stroomstoring. Op de tast liep hij langs het aanrecht, vond de derde lade en zocht daarin naar de lantaarn. Hij rook een geur van bederf, sterker dan etensresten die in de vuilnisbak liggen te rotten, en door die stank nam zijn ongerustheid alleen nog maar toe. Snel greep hij de lantaarn en knipte hem aan.

Met de lichtbundel scheen hij de lange keuken door, over het kookeiland, de tafel daarachter, het fornuis en de dubbele oven. ‘Hallo?’ riep hij nogmaals, en uit schaamte over de angst in zijn stem liep hij vastberaden verder. Hij zag een donkere spetter op een glazen kastdeurtje en richtte het licht op wat eruitzag als de restanten van een ketchup-en-mayonaise-gevecht. Kwaad over de troep zag hij de omgevallen stoelen liggen, en smerige voetstappen (voetstappen?) op het graniet van het keukeneiland.

Waar was de werkster, mevrouw Guild? Waar zat Joan? Roger liep dichter naar de spetters toe, en scheen met zijn lantaarn van dichtbij op het glas. Dat witte spul herkende hij niet, maar het rood was geen ketchup. Zeker weten deed hij het niet, maar... het kon wel eens bloed zijn.

Hij zag iets in de weerspiegeling van het glas bewegen, en draaide zich als gestoken om met zijn lantaarn. Op de trap achter hem viel niets te zien. Hij besefte dat hij net zelf het kastdeurtje een zet had gegeven. Het stond hem niet aan dat zijn verbeeldingskracht hem parten speelde, dus rende hij de trap op en scheen met zijn lantaarn in alle kamers. ‘Keene? Audrey?’ In Joans werkkamer vond hij een stel vellen papier met Joans handschrift erop: aantekeningen over de Regis Air-vlucht. Een soort chronologisch overzicht van de gebeurtenissen, hoewel de laatste zinnen niet alleen onbegrijpelijk, maar ook vrijwel onleesbaar waren. Het laatste woord, in de rechterbenedenhoek van het blad gekrabbeld, was ‘Hummm’.

In de ouderslaapkamer waren alle lakens van het bed getrapt en in de wc in de badkamer dreef, niet doorgetrokken, iets wat hem voorkwam als dagen oud, geschift braaksel. Hij pakte een handdoek van de vloer en liet die openvallen. Daar zag hij donkere bloedvlekjes, alsof de dure doek was gebruikt als hoestlap.

Hij holde de trap weer af. Hij pakte de telefoon aan de wand en draaide het alarmnummer. De telefoon ging eenmaal over en toen kwam er een bandje met het verzoek om aan de lijn te blijven. Hij hing op en koos het nummer nogmaals. Weer ging het toestel aan de andere kant eenmaal over, weer dat zelfde bandje.

Toen hij in de kelder iets hoorde bonzen, liet hij de hoorn vallen. Hij smeet de deur open en wilde net de duisternis in roepen toen hij plotseling van gedachten veranderde. Hij bleef staan luisteren en hij hoorde... iets.

Schuifelende voetstappen. Meer dan één stel, en ze kwamen de trap op, waren bijna halverwege, waar de trap een bocht van negentig graden zijn kant uit maakte.

‘Joan?’ vroeg hij. ‘Keene? Audrey?’

Maar hij deinsde al achteruit. Hij struikelde, viel tegen het deurkozijn en holde zo hard als hij kon de keuken door, langs de spetters op de muur de bijkeuken in. Er speelde maar één gedachte door zijn hoofd: hij moest zien dat hij wegkwam.

Hij klapte de hordeur open en holde de oprit op en de straat op, al brullend tegen de chauffeur achter het stuur, die geen Engels verstond. Roger opende het achterportier en sprong naar binnen.

‘Portieren op slot! Portieren op slot!’

De chauffeur keek achterom. ‘Ja. Acht dollar dertig.’

‘Doe die portieren op slot, verdomme!’

Roger keek naar zijn oprit. Drie onbekenden, twee vrouwen en een man, kwamen zijn bijkeuken uit en liepen het grasveld op.

‘Snel! Snel! Wegwezen!’

De chauffeur tikte op het luikje in het tussenschot tussen de voor- en de achterstoelen. ‘Jij betalen, ik rijden.’

Het waren er nu vier. Verbijsterd staarde Roger naar een bekend ogende man met een gescheurd overhemd aan, die de anderen opzij duwde om als eerste bij de taxi aan te komen. Het was Franco, hun tuinier. Hij keek door het raampje naar Roger, zijn nietsziende ogen bleek in het midden maar rood omrand, als een corona van bloedrode waanzin. Hij opende zijn mond alsof hij naar Roger wilde brullen, maar plotseling kwam er een ding naar buiten dat met een harde klap tegen het raampje sloeg, precies ter hoogte van Rogers gezicht, en toen weer verdween.

Roger keek verbijsterd toe. Wat was dat, verdomme?

Weer gebeurde het. Roger begreep, heel diep in zijn wezen, diep onder vele lagen angst, paniek en manie, dat Franco, of dit ding dat Franco was geweest, niet wist of vergeten had wat glas was of hoe het werkte. Hij leek verward door de transparantie van de harde laag.

‘Gas geven!’ brulde Roger. ‘Wegwezen!’

Nu stonden er twee vlak voor de taxi. Een man en een vrouw, hun middel fel beschenen door de koplampen. In totaal waren het er zeven of acht, ze waren erdoor omringd, en uit de huizen van de buren kwamen er nog meer.

De chauffeur schreeuwde iets in zijn eigen taal en leunde zwaar op de claxon.

‘Rijden!’ brulde Roger.

Maar de chauffeur reikte naar iets op de vloer. Hij kwam weer boven met een tasje ter grootte van een toilettas, ritste dat open, schudde er een paar repen chocola uit voordat hij een zilveren revolvertje te pakken had. Hij zwaaide met het wapen naar de voorruit en brulde van angst.

Franco’s tong verkende het glas van het portierraampje. Alleen was het helemaal geen tong.

De chauffeur trapte zijn portier open. ‘Nee!’ brulde Roger door het tussenschot heen, maar de chauffeur stond al op straat. Van achter het portier vuurde hij zijn wapen af. Hij schoot met een polsgebaar alsof hij de kogels eruit gooide. Keer op keer vuurde hij, en het stel voor de auto sloeg voorover door de inslag van de kogels, maar ze vielen niet.

De chauffeur vuurde in het wilde weg nog twee schoten af, en een daarvan trof de man in het hoofd. Zijn hoofdhuid vloog naar achteren en hij struikelde en viel.

Toen greep een andere de chauffeur van achteren beet. Het was Hal Chatfield, Rogers buurman, zijn blauwe badjas van zijn schouders afhangend.

‘Nee!’ schreeuwde Roger, maar te laat.

Hal werkte de chauffeur tegen de vlakte. Het ding kwam zijn mond uit en doorboorde de hals van de brullende man. Door het raampje moest Roger toezien hoe de chauffeur werd leeggezogen.

Een andere stond op in het licht van de koplampen. Nee, het was geen andere – het was de man die in het hoofd was geschoten. Er lekte witte vloeistof uit de wond, die langs zijn gezicht droop. Hij moest zich aan de auto vastgrijpen, maar hij stond op.

Roger wilde vluchten, maar hij zat vast. Rechts, achter Franco de tuinman, zag Roger een man met een bruin overhemd van ups en een short aan uit de garage van de buren komen met een schop over zijn schouder, als een slagman met een baseballknuppel.

De man met de hoofdwond hees zich op aan het openstaande portier aan de bestuurderskant en ging achter het stuur zitten. Door het kunststof tussenschot heen keek hij haar Roger, de rechtervoorkant van zijn hoofd omhooggeklapt als een kuif van vlees. Zijn wang en kaak waren overdekt met witte, langzaam opwellende vloeistof.

Roger draaide zich nog net op tijd om om de ups-besteller te zien uithalen met de spade. Die sloeg met een klap op het achterraam en liet een lange kras achter op het gewapende glas, zodat het licht van de straatlantaarns in de spinnenwebbarsten glinsterde.

Roger hoorde iets schrapen over het tussenschot. De tong van de man met de hoofdwond schoot naar buiten. Hij probeerde het geval door het asbakvormige betaalluikje te steken. De vlezige punt stak naar binnen, bevend, bijna snuffelend op weg naar Roger.

Met een kreet trapte Roger naar het luik en ramde het dicht. De man op de voorstoel slaakte een onmenselijke kreet en de afgehouwen punt van zijn... wat het ook was, viel in Rogers schoot. Roger sloeg ernaar terwijl de man aan de andere kant van het tussenschot opnieuw wit spul begon te lekken en wild om zich heen mepte, van pijn of van pure castratiewoede.

Wamm! Nog een klap van de schep tegen de achterruit achter Rogers hoofd. Het splintervrije glas barstte en begon door te buigen, maar weigerde te breken.

Pom-pom-pom. Nu ook voetstappen die kraters op het dak achterlieten.

Vier van hen op de stoep, drie aan de kant van de straat en meer die van voren kwamen aanlopen. Roger keek om en zag de gestoorde ups-besteller uithalen om opnieuw met de schep op de gebroken ruit in te rammen. Het was nu of nooit.

Roger stak zijn hand uit naar de portierhendel en trapte uit alle macht het portier aan de straatkant open. De spade kwam omlaag en de achterruit bezweek in een regen van splinters. Het metaal zoefde rakelings langs Rogers hoofd toen hij de straat op glipte. Iemand – Hal Chatfield, met roodgloeiende ogen – greep hem bij de arm en draaide hem om zijn as, maar Roger glipte uit zijn jasje alsof hij een vervellende slang was en rende weg, de straat af. Pas bij de hoek keek hij om.

Sommigen kwamen op een hobbelend sukkeldrafje achter hem aan, anderen verplaatsten zich sneller en gecoördineerder. Sommigen waren oud, anderen de kinderschoenen amper ontgroeid. Zijn buren en vrienden. Gezichten die hij herkende van de trein, van verjaardagen, van de kerk.

En allemaal kwamen ze achter hem aan.

Flatbush, Brooklyn
eph drukte op de bel van huize Barbour. Hij had zijn uv-lamp in zijn ene hand, en aan een riem om zijn schouder hing een door Setrakian omgebouwd spijkerpistool. Het was rustig op straat, hoewel er in de andere huizen wel leven te bespeuren viel, het licht van tv’s, vuilnisbakken aan de stoeprand.

Achter Eph stond Nora, onder aan de treden, met haar eigen uv-lamp in de hand. De achterhoede werd gevormd door Setrakian, met zijn staf in de hand en de zilveren kop glanzend in het maanlicht.

Tweemaal belde hij aan, maar er werd niet opengedaan. Niet helemaal onverwacht. Eph voelde aan de deurknop voordat hij op zoek zou gaan naar een andere ingang, en die gaf mee.

De deur ging open.

Eph ging als eerste naar binnen en knipte het licht aan. De woonkamer zag er normaal uit, met meubels in verwisselbare hoezen en keurig gerangschikte kussens op de bank.

‘Hallo,’ riep hij, terwijl de andere twee achter hem aan naar binnen dromden. Vreemd om zo onuitgenodigd binnen te gaan. Zachtjes liep Eph over het kleed, als een inbreker of een moordenaar. Hij wilde geloven dat hij nog steeds geneesheer was, maar dat werd met het uur ongeloofwaardiger.

Nora ging de trap op. Setrakian volgde Eph de keuken in. ‘Wat kunnen we hier wijzer worden, denkt u? U zei dat de overlevenden een afleiding waren...’

‘Ik zei dat dat het doel was dat ze dienden. Wat betreft de bedoelingen van de Meester – die ken ik niet. Misschien is er een speciale band met de Meester. Hoe dan ook, we moeten ergens beginnen. Deze overlevenden zijn ons enige aanknopingspunt.’

In de gootsteen stond een kom met een lepel erin. Open op tafel lag een familiebijbel, vol gebedsprentjes en foto’s, opengeslagen bij het laatste hoofdstuk. Daar was met trillende hand een passage rood onderstreept, Openbaring 11:7-8:

==

... zal het beest, dat uit de afgrond opkomt, hun de oorlog aandoen en het zal hen overwinnen en hen doden. En hun lijk zal liggen op de straat der grote stad, die geestelijk genaamd wordt Sodom...

==

Naast de open bijbel lagen, als gewijde instrumenten op een altaar, een crucifix en een flesje water waarvan Eph aannam dat het wijwater was.

Setrakian knikte naar de religieuze artikelen. ‘Niet gekker dan isolatietape of antibiotica,’ zei hij. ‘Zij het ook niet doeltreffender.’

Ze liepen de achterkamer in. ‘De vrouw moet hem gedekt hebben,’ zei Eph. ‘Waarom heeft ze geen arts gebeld?’

Ze doorzochten een kast, waarbij Setrakian met de onderkant van zijn stok op de muren tikte. ‘De wetenschap heeft alleen al in de loop van mijn leven vele vorderingen gemaakt, maar het instrument waarmee je in het huwelijk tussen een man en een vrouw kunt kijken is nog niet uitgevonden.’

Ze deden de kastdeur dicht. Eph besefte dat ze alle deuren gehad hadden. ‘Wat moeten we als er geen kelder is?’

Setrakian schudde zijn hoofd. ‘Een kruipruimte doorzoeken is vele malen erger.’

‘Hier!’ Dat was Nora, die hen met een dringende klank in haar stem naar boven riep.

Ann-Marie Barbour was tussen haar nachtkastje en het bed in gezakt, dood. Tussen haar benen lag een wandspiegel die ze op de grond aan stukken geslagen had. Ze had de langste, scherpste splinter genomen en daarmee de polsaderen in haar linkerarm doorgesneden. Pols doorsnijden is een van de minst doeltreffende manieren van zelfmoord, met een slagingskans van nog geen vijf procent. Het is een langzame dood doordat de onderarm smal is, en doordat er maar één pols mogelijk is: bij een diepe snee gaan de zenuwen door, waardoor die hand onbruikbaar wordt. Ook is het een uitermate pijnlijke dood, en als zodanig lukt hij eigenlijk alleen bij serieus depressieve mensen of bij psychiatrische patiënten.

Ann-Marie Barbour had heel diep gesneden; de doorgehakte aderen en het bindweefsel waren weggetrokken en beide polsbeenderen waren zichtbaar. Verstrengeld in de gekromde vingers van haar roerloze hand zat een bloederige veter, waaraan de sleutel van een hangslot zat.

Het bloed op de vloer was rood. Toch haalde Setrakian voor de zekerheid zijn ouderwetse spiegel tevoorschijn en hield die onder een hoek voor haar naar de vloer gekeerde gezicht. Geen vage vlekvormen – het beeld was normaal. Ann-Marie Barbour was niet overgegaan.

Langzaam stond Setrakian op, bezorgd over deze ontwikkeling. ‘Vreemd,’ zei hij.

Eph stond bij haar lichaam, zo dat haar gezicht, met een uitdrukking van verbijsterde uitputting, werd weerspiegeld in de glasscherven. Onder een dubbele fotolijst met portretten van een jongetje en een meisje op het nachtkastje zag hij een opgevouwen stukje papier zitten, een blaadje uit een notitieblok. Hij haalde het onder de lijst vandaan, bleef er even mee staan en vouwde het toen voorzichtig open.

In een beverig handschrift, met rode inkt net als de onderstreping in de keukenbijbel, en met rondjes op de kleine letters i zodat het geheel een kinderlijke indruk maakte stond daar:

‘ “Aan mijn liefste Benjamin en aan Haily, mijn schat,” ’ begon hij.

‘Niet doen, onderbrak Nora hem. ‘Niet voorlezen. Dat is niet voor ons bestemd.’

Ze had gelijk. Hij las vluchtig wat er stond om te zien of daar belangrijke informatie bij was – ‘De kinderen zitten veilig en wel bij de zus van hun vader, in Jersey’ – voordat hij naar de laatste alinea ging en die voorlas. ‘ “Het spijt me zo vreselijk, Ansel... ik kan de sleutel in mijn hand niet gebruiken... ik weet nu dat God jou verdoemd heeft om mij te straffen; hij heeft ons verlaten en we zijn beiden verdoemd. Als mijn dood jouw ziel kan redden, dan mag Hij hem hebben...” ’

Nora knielde, reikte naar de sleutel en haalde de bloederige veter uit Ann-Maries levenloze vingers. ‘Maar... waar is Ansel dan?’

Ze hoorden een zacht gekreun dat bijna op grommen leek. Een beestachtig, kelig geluid, het soort gegrom dat een dier uitstoot, een wezen zonder menselijke stem. En het kwam van buiten.

Eph liep naar het raam. Hij keek de achtertuin in en zag daar de grote schuur.

Zwijgend liepen ze de tuin in en bleven voor de vastgeketende grendels van de dubbele schuurdeur staan luisteren.

Gekrabbel. Kelige geluiden, gedempt en half verstikt.

Toen dreunde er iets tegen de deuren. Er werd iets tegenaan geramd. Om te kijken of de ketting het hield.

Nora had de sleutel. Ze keek of iemand anders hem wilde, en liep toen zelf naar de ketting toe, stak de sleutel in het hangslot en draaide die voorzichtig om. Het slot klikte open en viel vrij.

Binnen was het stil. Nora tilde het slot uit de schakels. Setrakian en Eph volgden haar op de voet, wapens in de aanslag – de oude man haalde zijn zilveren zwaard uit de houten schede. Ze begon de zware ketting af te wikkelen. Trok hem door de houten handvatten... in de verwachting dat de deuren onmiddellijk zouden openvliegen...

Maar er gebeurde niets. Nora haalde het laatste eind van de ketting door de hendels en deed een stap achteruit. Zij en Eph knipten hun uvc-lampen aan. De oude man richtte op de deuren, dus haalde Eph diep en dapper adem, stak zijn hand uit naar de deurklinken en trok de deuren open.

Binnen heerste duisternis. Het enige raam was ergens mee afgedekt en de naar buiten openslaande deuren hielden het meeste licht van de veranda tegen.

Pas na een paar ademloze momenten merkten ze een gehurkte gestalte op.

Setrakian deed een paar stappen naar voren en bleef op twee passen van de open deur staan. Hij leek de bewoner van de schuur zijn zilveren zwaard te tonen.

Het wezen viel aan. Het nam een aanloop en rende op Setrakian af, sprong hem naar de keel, en de oude man wachtte hem met zijn zwaard op – maar op het laatste moment bleef de halsketting steken en werd het wezen met een ruk achterover getrokken.

Nu zagen ze het – zijn gezicht. Het wezen grimaste, met tandvlees zo wit dat het eerst leek of de ontblote tanden helemaal tot in de kaak zichtbaar waren. De lippen waren bleek van de dorst, en de laatste restanten hoofdhaar waren wit geworden aan de wortel. Hij zat op handen en knieën op een bed van zand en vuil gehurkt, met een hondenhalsband zo strak om zijn nek dat het vlees er aan onder- en bovenkant uit puilde.

Zonder zijn blik van het schepsel af te wenden zei Setrakian: ‘Is dit de man uit het vliegtuig?’

Eph keek. Dit geval was een soort demon die Ansel Barbour had verslonden en voor de helft zijn gestalte had aangenomen.

‘Vroeger wel.’

‘Iemand heeft hem gevangen,’ zei Nora. ‘En aan de ketting gelegd. Opgesloten.’

‘Nee,’ zei Setrakian. ‘Hij heeft zichzelf aan de ketting gelegd.’

Toen begreep Eph het. Hoe de echtgenote en de kinderen gespaard waren gebleven.

‘Achteruit,’ waarschuwde Setrakian. En op dat moment opende de vampier zijn mond en sloeg toe, de stekel recht op Setrakian gericht. De oude man vertrok geen spier, want hoewel de stekel bijna twee meter lang was, stond hij net buiten het bereik ervan. De vampier trok hem in toen zijn actie mislukt was, en de walgelijke uitgroei bleef nog even langs zijn kin hangen, likte rond de open mond als de blonde, roze voelspriet van een of ander diepzeebeest.

‘Jezus nog aan toe...’ zei Eph.

De vampier Barbour werd wild. Hij kroop op zijn heupen achteruit en siste naar hen. De ongelooflijke aanblik was zo schokkend dat Eph plotseling aan Zacks camera dacht, die in zijn zak zat. Hij gaf Nora zijn lamp en haalde de recorder tevoorschijn.

‘Wat doe jij nou?’ vroeg Nora.

Hij frunnikte tot hij het apparaat aan had, en zocht het ding op het scherm. Toen hij het wezen in beeld had, schakelde hij met zijn andere hand de veiligheidspal van zijn spijkerpistool weg en richtte het wapen op het beest.

Klik-toenk. Klik-toenk. Klik-toenk.

Eph vuurde drie zilveren naaldjes af; na ieder schot sprong het gereedschap op bij de weerslag. De projectielen drongen in de vampier door en brandden in zijn zieke spierweefsel, zodat het schepsel een schor gehuil van pijn uitstootte en naar voren struikelde.

Eph ging verder met filmen.

‘Genoeg,’ zei Setrakian. ‘Laten we wel genadig blijven.’

Het beest verrekte letterlijk van de pijn en strekte zijn nek. Setrakian herhaalde zijn refrein over het zingende zwaard en hakte dwars door de hals van de vampier heen. Het lichaam viel met huiverende armen en benen op de grond. Het hoofd rolde even door, de ogen knipperden een paar maal, de stekel sprong naar buiten als een doorgehakte slang, en daarna viel hij stil. Hete, witte vloeistof welde op uit de stomp van zijn nek, licht dampend in de koele nachtlucht. De dunne wormen gleden het zand in, als ratten die een zinkend schip ontvluchten, op zoek naar een nieuwe gastheer.

Nora sloeg snel haar hand voor haar open mond om de kreet die in haar keel opkwam binnen te houden.

Eph bleef vol walging staan kijken zonder nog op het beeldschermpje van zijn camera te letten.

Setrakian deed een stap achteruit, het zwaard omlaag gericht, witte spetters dampend op het zilveren snijvlak en lekkend in het gras. ‘Daar, achterin. Onder de muur.’

Eph zag dat er onder de achterkant van de schuur een gat gegraven was.

‘Er heeft hier iets anders gezeten,’ zei de oude man. ‘Iets dat naar buiten gekropen is, ontsnapt is.’

Aan weerszijden van de straat stonden huizen. De vluchteling kon in elk daarvan zitten. ‘Maar geen spoor van de Meester te bekennen.’

Setrakian schudde zijn hoofd. ‘Niet hier. Misschien bij de volgende.’

Eph keek diep de schuur in en probeerde de bloedwormen te ontwaren bij het licht van Nora’s lampen. ‘Zal ik die gaan bestralen?’

‘Er is een veiliger manier. Dat rode blik daar op die plank?’

Eph keek. ‘Dat benzineblik?’

Setrakian knikte, en meteen begreep Eph de bedoeling. Hij schraapte zijn keel en bracht het spijkerpistool weer omhoog, richtte, en haalde tweemaal de trekker over.

Het tot wapen omgebouwde gereedschap was accuraat op die afstand. Brandstof klokte het doorboorde blik uit en lekte van de houten plank af op de zandvloer daaronder.

Setrakian opende zijn lichte overjas en diepte uit een zak in de voering een luciferdoosje op. Met een kromgegroeide vinger pakte hij een houten lucifer en streek die af tegen de strook op het doosje, zodat er een oranje vlam opbloeide in de nacht.

‘De heer Barbour is bevrijd,’ zei hij.

Toen gooide hij de brandende lucifer weg, en de houten schuur brulde.

Rego Park Center, Queens
matt werkte een compleet rek met jasjes en broeken voor junioren af, stak toen zijn streepcodecollector – het inventarisatiepistool– in de holster en ging op weg naar beneden voor een snack. Eigenlijk was het niet eens zulk naar werk, zo’n inventarisatie na sluitingstijd. Als filiaalhouder kreeg hij de overuren uitbetaald in vrije uren tijdens normale werkdagen. En de rest van het winkelcentrum was dicht, op slot, de beveiligingsluiken omlaag; dat betekende geen klanten, geen mensenmassa’s. En hij hoefde geen das om.

Hij nam de lift naar de afdeling waar klanten hun goederen konden afhalen; daar hadden ze de beste automaten staan. Op de terugweg liep hij door de sieradenafdeling op de begane grond, bezig aan een bak jellybeans (in oplopende volgorde van voorkeur: drop, citroen, limoen, sinaasappel, kers). Plotseling hoorde hij iets in het centrum, buiten de winkel. Hij liep naar het brede stalen hek en zag drie winkels verderop een bewaker over de vloer kruipen.

Hij had zijn hand aan zijn hals alsof hij bijna stikte, of zwaar gewond was.

‘Hé!’ riep Matt.

De bewaker zag hem en stak zijn hand uit, niet om te zwaaien maar alsof hij om hulp smeekte. Matt greep zijn sleutelbos en draaide de langste sleutel in het slot om, zodat het hek ruim een meter omhoog kwam, net genoeg om er gebukt onderdoor te duiken, en rende op de man af.

De bewaker greep zijn arm en Matt hees hem een bankje bij de fontein op. De man zat naar adem te happen. Matt zag bloed op zijn hals tussen zijn vingers, maar niet zo veel dat het op een steekpartij leek. Ook op het overhemd van zijn uniform zaten bloedvlekken, en het kruis van zijn broek was nat van de urine.

Matt kende hem alleen van gezicht en herkende hem als beetje een lefgozer. Zo iemand met enorme spierballen, die door het winkelcentrum banjerde met zijn duimen in zijn riem gehaakt als een echte Texaanse sheriff. Zonder pet zag Matt dat zijn haarlijn aan het wijken was. Vettige zwarte haarslierten zaten over zijn kale plek geplakt. Hij was zo slap als een vaatdoek en hij klemde zich aan Matts arm vast, pijnlijk en niet bijzonder stoer.

Keer op keer vroeg Matt wat er gebeurd was, maar de bewaker was aan het hyperventileren en keek alleen maar zwijgend om zich heen. Matt hoorde een stem en besefte dat het de walkietalkie was, die aan zijn riem hing. Matt pakte de ontvanger. ‘Hallo? Hier Matt Sayles, manager van Sears. Hé, een van jullie mannen hier, op de begane grond, is gewond. Hij bloedt uit zijn nek en hij ziet helemaal grauw.’

De stem aan de andere kant zei: ‘Dit is zijn supervisor. Wat is daar aan de hand?’

De bewaker probeerde iets uit te spuwen, maar er kwam alleen lucht uit zijn vernielde hals.

Matt vertelde: ‘Hij is aangevallen. Hij heeft blauwe plekken aan weerszijden van zijn hals, en wonden... hij is doodsbang. Maar ik zie verder niemand...’

‘Ik kom nu de servicetrap af,’ zei de supervisor. Matt hoorde zijn voetstappen over de radio. ‘Waar zei u dat u...’

Daar brak hij zijn zin af. Matt wachtte tot hij verder zou gaan, en drukte na een tijdje de zendknop in. ‘Waar zeiden we wat?’

Met zijn vinger van de knop af bleef hij zitten luisteren. Weer niets.

‘Hallo?’

Even was er weer verbinding, nog geen seconde lang. Een stem die gedempt gilde: ‘gargahrah...’

De bewaker helde naar voren, liet zich van de bank vallen en kroop op handen en knieën weg, in de richting van Sears. Matt stond met zijn radio in de hand op en keek in de richting van het bordje toiletten met daarnaast de deur naar de servicetrap.

Hij hoorde iets dreunen, alsof er steeds dichterbij ergens tegenaan geschopt werd.

En een vertrouwd ratelen. Hij draaide zich naar zijn winkel om en zag dat het stalen beveiligingshek omlaag kwam. Hij had zijn sleutels in het slot laten steken.

De doodsbange bewaker was zichzelf aan het insluiten.

‘Hé... hé!’ brulde Matt.

Maar voordat hij naar de ingang kon rennen, voelde hij iets achter zich. Hij zag de bewaker met grote ogen terugdeinzen, een rek vol jurken omsmijten en wegkruipen. Matt draaide zich om en zag twee tieners in ruim zittende spijkerbroeken en veel te grote sweatshirts met capuchon de gang naar de toiletten uit komen. Ze zagen er stoned uit, hun bruine huid vaal, hun handen leeg.

Junkies. Matt voelde een steek van angst bij de gedachte dat ze de bewaker misschien met een vuile injectiespuit hadden getroffen. Hij trok zijn portemonnee en smeet die op een van het tweetal af. Het joch deed geen enkele moeite hem op te vangen; de portemonnee trof hem in zijn middel en viel op de grond.

Matt stond met zijn rug tegen het traliehek. De jongens kwamen steeds dichterbij.

Vestry Street, Tribeca
eph remde tegenover Bolivars huis, een dubbele stadsvilla met een drie verdiepingen hoge steiger voor de gevel. Ze liepen op de deur af en zagen dat die dichtgetimmerd zat. Niet zomaar even of als tijdelijke maatregel, maar overdekt met dikke planken, vastgeschroefd aan het deurkozijn. Verzegeld.

Eph keek naar de voorgevel van het gebouw, en naar de nachthemel daarachter. ‘Wat zit hierachter?’ vroeg hij. Hij zette een voet op de steiger en wilde omhoog klimmen. Setrakian stak een hand uit om hem tegen te houden.

Er waren getuigen. Op de stoep van de aangrenzende gebouwen stonden ze zwijgend in het donker te kijken.

Eph liep op hen af. Hij pakte de spiegel met de zilveren achterkant uit de zak van zijn jasje en greep een van hen om diens spiegelbeeld te controleren. Geen trillingen. De jongen, geen dag ouder dan vijftien en opgemaakt met zwarte eyeliner en lippenstift, maakte zich los uit Ephs greep.

Setrakian controleerde de anderen met zijn spiegel. Geen van hen was overgegaan.

‘Fans,’ zei Nora. ‘Een nachtwake.’

‘Uit de weg,’ snauwde Eph. Maar dit waren jongeren uit New York, en ze wisten dat ze geen stap opzij hoefden te doen.

Setrakian keek omhoog naar Bolivars woning. De voorramen waren donker, maar bij dit licht kon hij niet zien of ze verduisterd waren of gewoon donker in verband met de renovatie.

‘Kom, dan klimmen we tegen die steigers op,’ zei Eph. ‘Ruitje intikken, klaar.’

Setrakian schudde zijn hoofd. ‘We kunnen nu onmogelijk naar binnen zonder dat iemand de politie belt, en dan word jij afgevoerd. Je wordt gezocht, weet je nog?’ Setrakian leunde op zijn wandelstok en keek omhoog naar het donkere gebouw. Even later liep hij weg met de opmerking: ‘We hebben geen keus, we moeten wachten. In de tussentijd kunnen we wat meer uitzoeken over dit gebouw en over de eigenaar ervan. Misschien is het nuttig om te weten waar we aan beginnen.’

DAGLICHT

Bushwick, Brooklyn

Vasiliy Fets eerste klus de volgende ochtend was een huis in Bushwick, niet ver van waar hij opgegroeid was. Uit de hele stad kwamen telefoontjes voor inspectie, de normale wachttijd van twee à drie weken was al meer dan verdubbeld. Vasiliy was nog bezig de achterstand van vorige maand weg te werken, en hij had iemand beloofd vandaag boter bij de vis te leveren.

Hij stopte achter een zilverkleurige Sable en haalde zijn spullen uit de kofferbak van zijn truck: het stuk stalen betonwapening en zijn tovenaarskarretje vol vallen en vergif. Het eerste wat hem opviel was een stroompje water door het steegje tussen de twee huizen: een heldere, trage straal, als uit een gebroken waterleiding. Niet zo appetijtelijk als dik, bruin rioolwater, maar meer dan genoeg om een complete rattenkolonie van water te voorzien.

Een van de kelderramen was gebroken en dichtgestopt met lappen en oude handdoeken. Misschien was dat zomaar een inbraak, maar misschien was het ook het werk van ‘middernachtsloodgieters’, een nieuw ras van koperdieven die leidingen weghaalden om op de sloop te verkopen.

De bank had beide huizen in eigendom: aanpalende panden die als beleggingsobjecten waren aangeschaft maar dankzij de instorting van de hypotheekrente door de bank teruggevorderd waren. Vasiliy had hier afgesproken met een conciërge. De deur van het eerste huis zat niet op slot, en Vasiliy klopte aan, riep hallo. Hij stak zijn hoofd om de hoek van de eerste kamerdeur voor de trap, en zocht de planken vloer af naar sporen en keutels. Aan een van de raamkozijnen hing een kapot, half afgerold rolgordijn dat een schuine streep schaduw over de gebutste houten vloer wierp, maar er was geen conciërge te bekennen.

Vasiliy had haast; hij kon zich niet veroorloven om hier te blijven staan wachten. Afgezien van zijn werkachterstand had hij de afgelopen nacht niet goed geslapen, en hij wilde die ochtend terug naar het World Trade Center om te praten met een leidinggevende. Hij vond een metalen klembord tussen twee balusters op de derde traptree. De naam van het bedrijf op de visitekaartjes kwam overeen met die op Vasiliys werkbriefje.

‘Hallo!’ riep hij een laatste maal voordat hij het opgaf. Hij vond de kelderdeur en besloot maar vast aan de gang te gaan. Het was donker in de kelder; dat kwam door het dichtgestopte raampje dat hij van buitenaf gezien had, en de elektriciteit was al tijden geleden afgesneden. Hij betwijfelde of er nog wel een gloeilamp in de fitting aan het plafond zat. Vasiliy liet zijn handkarretje staan om de deur open te houden en liep gewapend met zijn pook de trap af.

De trap maakte een bocht naar links. Eerst zag hij een stel instappers, daarna benen in een kaki broek: de conciërge zat tegen de zijmuur aan, onderuitgezakt alsof hij stoned was, zijn hoofd opzij gezakt, zijn ogen open maar met een glazige blik.

Vasiliy had genoeg tijd doorgebracht in verlaten huizen in achterstandswijken; hij wist wel beter dan meteen op de man af te hollen. Hij keek vanaf de onderste tree om zich heen en liet zijn ogen langzaam aan het donker wennen. Het was een doodnormale kelder, afgezien van twee stukken afgezaagde koperen leidingen op de grond.

Rechts van de trap begon de schoorsteen, naast de ketel die er zijn rookgassen in afvoerde. Laag boven de verste hoek van de schoorsteen gekruld zag Vasiliy vier smerige vingers.

Er zat daar iemand gehurkt op hem te wachten.

Hij had zich al omgedraaid om de trap weer op te lopen om de politie te bellen toen hij het licht om de hoek van de trap zag verdwijnen. De deur was dichtgedaan. Door iemand anders, boven aan de trap.

Vasiliy’s eerste impuls was het op een rennen te zetten, en aan die impuls gaf hij gehoor. Hij rende de trap af, recht op de schoorsteen af waar de smerige hand zat. Met een strijdkreet sloeg hij met zijn betonwapening naar de knokkels en verbrijzelde de handbeentjes op het cement.

De aanvaller veerde overeind zonder op de pijn te letten. Dat is de crack, dacht hij. Het was een meisje, een tiener nog, en ze was van top tot teen smerig, met bloed op haar borst en rond haar mond. Dit alles zag hij in een vage flits toen ze zich met een vreemde snelheid en nog vreemdere kracht op hem wierp. Hij smakte tegen de achterwand, hoewel hij tweemaal zo zwaar was als het kind. Ze maakte een ademloos, razend geluid, en toen ze haar mond opende, kwam er een idioot lange tong naar buiten gekropen. Meteen kwam Vasiliy’s laars omhoog; hij trapte haar in de borst zodat ze op de grond landde.

Hij hoorde voetstappen de trap af komen en wist dat hij in het donker niet kon winnen. Hij stak zijn hand met daarin de ijzeren staak uit naar het afgeschermde raam en prikte in de smerige lappen, trok en plukte eraan tot ze als een stop uit een dijk plopten en er geen water maar zonlicht naar binnen stroomde.

Nog net op tijd draaide hij zich om en zag de blik van afgrijzen in haar ogen verschijnen. Ze lag volledig in de omlijsting van het zonlicht. Haar lichaam stootte een soort angstgehuil uit en viel in één keer, opgelost en dampend, uiteen. Zo stelde hij zich voor dat kernstraling moest inwerken op een levend mens: je werd tegelijkertijd gekookt en opgelost.

Het gebeurde bijna meteen. Het meisje, of wat het ook was, lag uitgedroogd op de smerige keldervloer.

Vasiliy stond er ademloos naar te kijken. Afgrijzen was het woord niet. Hij dacht geen moment meer aan de man die de trap afkwam, totdat die kreunde in reactie op het licht. De man deinsde achteruit, struikelde niet ver van de conciërge, kwam weer overeind en wilde de trap op.

Vasiliy had net op tijd de tegenwoordigheid van geest om onder de trap te gaan staan. Hij stak de staak tussen de open treden door zodat de man struikelde en met een klap op de grond viel. Vasiliy liep om, met geheven pook, en de man krabbelde overeind. Zijn eerder bruine huid was ziekelijk geel. Hij sperde zijn mond open en Vasiliy zag dat het geen tong was, maar iets veel ergers.

Vasiliy gaf hem met de staak een klap op zijn mond. De man tolde om zijn as en viel op zijn knieën. Vasiliy stak een hand uit en greep de man bij zijn nekvel, net zoals hij met een sissende slang of een bijtende rat zou doen om die mond uit de buurt te houden. Hij keek om naar de rechthoekige lichtvlek, waarin het stof van het opgeloste meisje nog rondwervelde. Hij voelde dat de man uit alle macht probeerde zich los te worstelen. Vasiliy sloeg hem met de staaf hard tegen zijn knieën en drong hem naar het licht toe.

Vasiliy Fet, gek van angst, besefte dat hij het nog een keer wilde zien. Die dodelijke lichttruc. Met een laars trapte hij de man in de onderrug, zodat die het zonlicht in viel – en zag hem tegelijkertijd uiteenvallen en oplossen, aan stukken gereten door de brandende stralen, wegzinkend in as en stoom.

South Ozone Park, Queens
eldritch palmers limousine reed een pakhuis in een overwoekerde industriezone in, zowat een kilometer van de oude Aqueductracebaan vandaan. Hij reisde in een bescheiden karavaan, zijn eigen auto gevolgd door een tweede, lege limousine, voor het geval zijn eigen voertuig panne kreeg, gevolgd door een derde auto, een speciaal vervaardigde zwarte bestelwagen die in feite een particuliere ambulance was, voorzien van zijn dialyseapparaat.

Aan de zijkant van het pakhuis ging een deur open om de auto’s binnen te laten, en daarna weer dicht. Hij werd begroet door vier leden van de Stoneheart Society, een dochteronderneming van zijn machtige, internationale investeringsmaatschappij de Stoneheart Group.

Palmers portier werd geopend door Fitzwilliam, en Palmer stapte uit. Hij werd met ontzag begroet: een audiëntie met de voorzitter was een zeldzaam privilege.

Hun donkere pakken waren een perfect spiegelbeeld van het zijne. Palmer was gewend aan een knipmessende bejegening. Zijn groep investeerders beschouwde hem als een soort jezusfiguur met een voorkennis van marktbewegingen die hen steenrijk had gemaakt. Maar de discipelen uit zijn Society, die zouden hem tot in de hel volgen.

Palmer voelde zich vandaag bijzonder energiek, en hij kon zich, met Fitzwilliam aan zijn zijde, staande houden met behulp van niet meer dan een mahoniehouten wandelstok. Het voormalige pakhuis was vrijwel leeg. De Stoneheart Group gebruikte het af en toe als garage, maar de waarde lag tegenwoordig in de ouderwetse, ondergrondse verbrandingsoven, nog uit de tijd voordat daarover voorschriften bestonden, die te bereiken was via een grote ovendeur in de wand.

Naast de leden van de Stoneheart Society stond een brancard met daarop een isolatiemodule.

‘Nog problemen gehad?’ informeerde Palmer.

‘Geen enkel probleem, meneer Palmer,’ antwoordden ze. De twee die op Eph en Nora leken, gaven hun valse papieren van de federale dienst voor de bestrijding van infectieziekten aan Fitzwilliam.

Palmer keek door de doorzichtige kunststof van de isolatiemodule naar de verschrompelde gestalte van Jim Kent. De vampier was uitgemergeld door bloedgebrek en zag eruit als de vorm van een demon, gesneden uit de tak van een zieke berk. Zijn spier- en spijsverteringsstelsel waren door zijn uiteengevallen vlees heen te zien, behalve bij zijn opgezwollen, zwart verkleurde keel. Hij had zijn ogen open, en staarde daarmee recht vooruit vanuit de holtes van zijn ingevallen gezicht.

Palmer voelde mee met deze vampier, die versteend was door voedselgebrek. Hij wist wat het was als het lichaam niets meer vroeg dan onderhoud, terwijl de ziel moest lijden en de geest in afwachting verkeerde.

Hij wist wat het was om te worden verraden door de maker.

Nu stond Eldritch Palmer zelf op het punt verlost te worden. In tegenstelling tot deze stakker hier had Palmer de bevrijding en het eeuwige leven binnen handbereik.

‘Vernietig hem,’ zei hij, en hij deed een stap achteruit terwijl de module naar de open deur van de verbrandingsoven werd gereden en het lichaam aan de vlammen werd prijsgegeven.

Pennsylvania Station
de tocht naar Westchester op zoek naar Joan Luss, de derde overlevende van vlucht 753, werd onderbroken door het ochtendnieuws. Het hele dorp Bronxville was in verband met een ‘gaslek’ op last van de staat New York hermetisch afgesloten door politie en teams van de dienst Gevaarlijke stoffen. Luchtopnames van nieuwshelikopters lieten het dorpje bij zonsopgang zien, met patrouillewagens als enige auto’s op straat. Bij de volgende reportage was het dichtgespijkerde hoofdkantoor van de pathologisch-anatomische dienst te zien, en werd verteld dat er naar verluidt nog meer mensen uit de omgeving waren verdwenen, plus incidenten van paniek onder de buurtgenoten.

Penn Station was de enige plek die ze konden verzinnen waarvan ze zeker wisten er een stel ouderwetse telefooncellen te zullen aantreffen. Eph stond bij de rij cellen terwijl Nora en Setrakian een eindje opzij stonden om de rijen forenzen in het station door te laten.

Eph zocht in de lijsten van Jims telefoon naar de lijst recente oproepen, op zoek naar het rechtstreekse mobiele nummer van directeur Barnes. Jim pleegde dagelijks zo’n honderd telefoontjes en Eph moest een hele tijd zoeken terwijl Barnes intussen zijn vaste telefoon opnam.

‘Wou je echt aan dat verhaal vasthouden, Everett, dat “gaslek”?’ vroeg Eph. ‘Hoe lang denk je dat te kunnen volhouden?’

Barnes herkende Ephs stem. ‘Ephraïm, waar zit je?’

‘Ben jij in Bronxville geweest? Heb je het nu gezien?’

‘Ik ben er geweest... we weten nog niet goed wat het is...’

‘Niet weten! Toe nou, Everett.’

‘Het politiebureau bleek vanochtend onbemand te zijn. Het hele dorp lijkt uitgestorven.’

‘Niet uitgestorven. Ze zijn er nog wel, maar ze houden zich schuil. Zodra de zon ondergaat wordt heel Westchester een tweede Transylvanië. Wat je nodig hebt, is de me, Everett. Mariniers. Die dat gehucht huis aan huis doorzoeken alsof het Bagdad is. Dat is de enige manier.’

‘We willen vooral geen paniek zaaien...’

‘Die paniek is al aan het ontstaan. Paniek is een gezonde reactie op dit gebeuren, veel beter dan ontkenning.’

‘Het syndroombewakingssysteem van de gezondheidsinspectie maakt geen enkele melding van een ophanden zijnde epidemie.’

‘Maar daar houden ze ziektepatronen in de gaten door patiënten op Spoedeisende hulp te tellen, en ambulanceritten, geneesmiddelenverkoop en noem maar op. Niets van dat alles is binnen dit scenario van toepassing. De hele stad wordt een soort Bronxville als je niet direct tot actie overgaat.’

‘Ik wil weten wat jij met Jim Kent hebt gedaan,’ zei Barnes.

‘Ik ben hem gaan opzoeken, maar hij was al weg.’

‘Ik heb me laten vertellen dat jij iets te maken had met zijn verdwijning.’

‘Waar zie je me voor aan, Everett – de Schaduw? Ik ben kennelijk overal tegelijk. Ik ben een kwade genius. Inderdaad.’

‘Ephraïm, luister nou even...’

‘Nee, jíj luistert. Ik ben arts. En jij hebt mij aangenomen om mijn werk te doen. Om dreigende epidemieën op Amerikaans grondgebied te herkennen en te beperken. Ik bel je nu om te zeggen dat het nog niet te laat is. Dit is de vierde dag sinds de aankomst van het vliegtuig en het begin van de verspreiding; maar we hebben nog een kans, Everett. We kunnen ze hier in New York tegenhouden. Luister: vampiers kunnen geen water oversteken. Dus als we het eiland onder quarantaine plaatsen, alle bruggen hermetisch afsluiten...’

‘Dat soort gezag heb ik hier niet; dat weet je.’

Uit de luidsprekers aan het plafond klonk de aankondiging van een naderende trein. ‘Ik sta trouwens op Penn Station, Everett. Stuur de fbi maar als je wilt. Ik ben allang weg voordat zij hier opduiken.’

‘Ephraïm... kom alsjeblieft terug. Ik beloof je dat je een eerlijke kans krijgt om me te overtuigen. Om iedereen te overtuigen. We moeten de handen ineenslaan.’

‘Nee,’ zei Eph. ‘Net zei je nog dat je niet dat soort gezag hebt. Die vampiers, want dat zijn het, Everett, zijn virussen op twee benen, en die gaan zich een weg door heel New York heen vreten tot er niemand meer in leven is. Quarantaine is het enige antwoord. Zodra ik zie of hoor dat je stappen in die richting onderneemt, kom ik misschien weer helpen. Tot die tijd...’

Eph hing op. Nora en Setrakian wachtten tot hij iets zou zeggen, maar Eph had intussen in Jims telefoonlog iets gezien dat zijn aandacht opeiste. Bij al Jims contactpersonen stond eerst de achternaam vermeld, op één na. Een plaatselijk nummer dat Jim de afgelopen paar dagen meerdere malen gebeld had. Eph pakte de vaste telefoon op, toetste een nul in en wachtte op een reeks computerschakelingen tot hij een echte telefonist aan de lijn kreeg.

‘Ja, ik heb hier een nummer in mijn telefoon staan en ik weet niet meer wie dat is. En ik wil liever niet zomaar bellen; dat kan gênant uitpakken. Het nummer begint met 212, dus ik neem aan dat het een vaste lijn is. Kunt u eens voor me kijken?’

Hij las het nummer voor en hoorde vingers op een toetsenbord klikken.

‘Dat is een nummer voor de zevenenzeventigste verdieping van de Stoneheart Group. Zal ik u het adres geven?’

‘Graag.’

Hij legde zijn hand over de microfoon en zei tegen Nora: ‘Waarom had Jim contact met iemand van de Stoneheart Group?’

‘Stoneheart?’ vroeg Nora. ‘Dat is toch dat investeringsbedrijf van die oude man?’

‘Investeringsgoeroe,’ zei Eph. ‘De op een na rijkste man van heel Amerika, als ik me goed herinner. Iets met Palmer.’

‘Eldritch Palmer,’ zei Setrakian.

Eph keek hem aan en zag de bezorgdheid op het gezicht van de oude professor. ‘Wat is er met hem?’

‘Die Jim Kent,’ antwoordde Setrakian, ‘was geen vriend van u.’

‘Hoezo niet?’ vroeg Nora. ‘Natuurlijk was hij...’

Eph noteerde het adres en hing op. Daarna koos hij het nummer op het scherm van Jims telefoon en drukte op send.

Het toestel ging over. Er werd niet opgenomen, er kwam geen voicemailbandje.

Eph hing op en bleef bedachtzaam naar Jims telefoon staan kijken.

‘Weet je nog van die directrice van de isolatieafdeling, nadat de overlevenden de afdeling hadden verlaten? Die zei dat ze gebeld had, en Jim zei van niet. En daarna zei hij dat hij een paar telefoontjes gemist had?’

Eph knikte. Het raakte kant noch wal. Hij keek naar Setrakian. ‘Wat weet u over die Palmer?’

‘Jaren geleden was hij naar iemand op zoek en kwam bij mij voor hulp. Dat was iemand die ik ook maar al te graag wilde vinden.’

‘Sardu,’ raadde Nora.

‘Hij had het geld, ik de kennis. Maar al na een paar maanden liep de afspraak stuk. Ik begon door te krijgen dat we om heel verschillende redenen naar Sardu op zoek waren.’

‘Was hij degene die u bij de universiteit in diskrediet heeft gebracht?’ vroeg Nora.

‘Dat heb ik altijd vermoed,’ zei Setrakian.

Jims telefoon begon te gonzen in Ephs hand. Het nummer werd niet herkend, maar het was een lokaal nummer. Misschien iemand bij Stoneheart die terugbelde? Eph nam op.

‘Ja,’ zei de stem. ‘Is dit de cdc?’

‘Met wie spreek ik?’

Het was een rauwe, diepe stem. ‘Ik ben op zoek naar die vent van project Kanarie, die ene die zo in de problemen zit. Kunt u mij misschien doorverbinden?’

Eph vermoedde een hinderlaag. ‘Wat wilt u met hem bespreken?’

‘Ik sta hier bij een huis in Bushwick, in Brooklyn. Er zitten hier twee dooie hysterici van de zonsverduistering in de kelder. Konden niet tegen de zon. Zegt u dat iets?’

Eph voelde een prikkeling van opwinding. ‘Met wie spreek ik?’

‘Fet, is mijn naam. Vasiliy Fet. Ik werk bij de gemeentelijke ongediertebestrijding, ik ben rattenvanger maar ik werk ook voor een proefprogramma voor geïntegreerde ongediertebestrijding in Manhattan. Met een subsidie van driekwart miljoen dollar van de cdc. Zo kom ik aan dit nummer. Volgens mij spreek ik met Goodweather, klopt dat?’

Eph aarzelde even. ‘Inderdaad.’

‘Je kunt zeggen dat ik voor u werk. Ik kon verder niemand verzinnen om dit te melden. Maar ik zie in de hele stad de tekenen.’

‘Het komt niet door de zonsverduistering,’ zei Eph.

‘Ik denk dat ik dat wel weet. Volgens mij moest u maar eens hierheen komen. Want volgens mij heb ik hier iets dat u zien moet.’

Stoneheart Group, Manhattan
onderweg moest eph twee dingen doen. Het ene moest hij alleen doen, het andere samen met Nora en Setrakian.

Dankzij zijn cdc-papieren kwam Eph langs de bewaking in de hoofdlobby van het Stoneheartgebouw, maar niet langs een tweede controlepunt op de zevenenzeventigste verdieping, waar hij een andere lift moest nemen om toegang te krijgen tot de bovenste tien verdiepingen van de wolkenkrabber in het hart van Manhattan.

Midden op het enorme logo van de Stoneheart Group, gemaakt van messing in de onyx vloer, stonden twee immense lijfwachten. Achter hen waren verhuizers in overalls bezig grote stukken medische apparatuur op transportkarretjes weg te halen.

Eph informeerde of hij Eldritch Palmer kon spreken.

Op het gezicht van de grootste van de twee lijfwachten brak bijna een glimlach door. Onder het jasje van zijn pak bolde opzichtig een schouderholster op. ‘De heer Palmer ontvangt alleen op afspraak.’

Eph herkende een van de machines die momenteel werd gedemonteerd en in een krat ondergebracht. Het was een Freseniusdialyseapparaat. Een duur stuk ziekenhuisapparatuur.

‘U bent aan het inpakken,’ zei Eph. ‘Verhuizen. New York uit zolang het nog kan. Maar heeft de heer Palmer zijn kunstmatige nier niet meer nodig?’

De lijfwachten reageerden niet, draaide zich niet eens om om te kijken.

Toen begreep Eph het. Of meende het te begrijpen.

==

Ze troffen elkaar weer bij het huis van Jim en Sylvia, een appartement in een wolkenkrabber aan Upper East Side.

‘Palmer is degene die de Meester naar Amerika heeft gehaald,’ zei Setrakian. ‘Daarom is hij bereid alles op het spel te zetten, tot de toekomst van het menselijk ras aan toe, om zijn eigen doel te dienen.’

‘En dat doel is...?’ vroeg Nora.

‘Volgens mij wil Eldritch Palmer het eeuwige leven verwerven,’ zei Setrakian.

‘Nou, niet als wij daar een stokje voor kunnen steken,’ merkte Eph op.

‘Ik waardeer je vastberaden houding,’ zei Setrakian. ‘Maar met al zijn geld en invloed heeft mijn oude kennis een enorme voorsprong. Dit is zijn eindspel, moet je weten. Er is geen weg terug. Hij zal alles op alles zetten om zijn doel te bereiken.’

Eph kon zich niet veroorloven om in termen van het grotere geheel te denken; als hij dat deed, was hij bang te zien dat hij een verloren strijd streed. Hij concentreerde zich op de komende taak. ‘Wat hebt u gevonden?’

Setrakian antwoordde: ‘Mijn bezoekje aan het Historisch Genootschap van de stad New York heeft vrucht afgeworpen. Het pand in kwestie is volledig gerenoveerd door een illegale stoker en smokkelaar die een fortuin had verdiend tijdens de drooglegging. Hij heeft talloze invallen doorstaan, maar er is nooit meer dan een bierglas vol illegale drank in beslag genomen. Dat kwam, werd er gefluisterd, door een web van tunnels en ondergrondse stokerijen; sommige van die tunnels zijn later verder uitgegraven om als metrolijnen dienst te doen.’

Eph keek naar Nora. ‘En jij?’

‘Hetzelfde. Plus dat Bolivar het pand gekocht heeft juist omdát het een oude stokerij was, en omdat er gezegd werd dat de vorige eigenaar een satanist was die rond de vorige eeuwwisseling boven op het dak een altaar had gebouwd, waar hij zwarte missen opdroeg. Bolivar is dat gebouw aan het renoveren. Hij heeft het samengetrokken met het pand ernaast en is al een jaarlang bij vlagen aan het bouwen. Het wordt een van de grootste particuliere woningen in New York.’

‘Mooi,’ zei Eph. ‘Waar heb je dat gevonden, in de bibliotheek?’

‘Nee,’ zei ze, terwijl ze hem een uitdraai gaf met foto’s van het originele interieur van de stadsvilla’s en recente foto’s van Bolivar, geschminkt voor een optreden. ‘De onlineversie van het weekblad People. Ik ben met mijn laptop bij een Starbucks gaan zitten.’

De zoemer ging, ze konden naar binnen, en daar namen ze de lift naar het flatje op de achtste verdieping waar Jim en Sylvia woonden. Sylvia deed open in een ruimvallende linnen jurk, passend bij het imago van een astroloog; haar haar werd met een brede haarband uit het gezicht gehouden. Ze was verrast toen ze Nora zag staan, en keek nog veel verbaasder toen ze Eph zag.

‘Wat doen jullie...?’

Eph liep naar binnen. ‘Sylvia, we zitten met een paar heel belangrijke vragen en we hebben waarschijnlijk niet veel tijd. Wat weet jij over Jim en de Stoneheart Group?’

Sylvia legde een hand op haar borst, alsof ze de vraag niet begreep. ‘Wie, zei je?’

Eph zag een bureau in de hoek, met een lapjeskat die op een dichtgeklapte laptop lag te slapen. Hij liep erheen en begon de laatjes open te trekken. ‘Mogen we even snel in zijn spullen kijken?’

‘Ja hoor,’ antwoordde ze. ‘Als je denkt dat je daar iets aan hebt. Ga je gang.’

Setrakian bleef bij de deur staan terwijl Eph en Nora het bureautje doorzochten. Sylvia kreeg kennelijk sterke vibraties door van de oude man. ‘Willen jullie wat drinken?’

‘Nee,’ zei Nora met een snelle glimlach voordat ze verderging met zoeken.

‘Ik ben zo terug.’ Sylvia liep de keuken in.

Eph bleef niet-begrijpend naar het overvolle bureau staan kijken. Hij wist niet eens waarnaar hij op zoek was. Jim zou voor Palmer gewerkt hebben? Hoe lang was dat al aan de gang? En wat was zijn beweegreden? Geld? Had hij hen werkelijk zo verraden?

Hij wilde Sylvia een gevoelige vraag stellen over hun financiële situatie en liep dus de kamer uit om haar in de keuken apart te nemen. Terwijl hij de hoek omkwam, hing Sylvia net de telefoon op. Met een vreemde blik op haar gezicht deed ze een stap achteruit.

Even was Eph verward. ‘Wie belde je daar, Sylvia?’

Achter hem aan kwamen de anderen de keuken in. Sylvia tastte naar de muur achter zich en liet zich vervolgens op een stoel zakken.

‘Sylvia, wat is er aan de hand?’ vroeg Eph.

Roerloos en met een griezelige kalmte in haar beschuldigende, wijd open blik, zei ze: ‘Dit gaan jullie niet winnen.’

Basisschool, Jackson Heights
slechts zelden had kelly haar telefoon aan als ze voor de klas stond, maar nu lag hij links naast haar op haar tafel, het geluid uitgeschakeld. Matt was de hele nacht weggebleven, maar dat was niet ongewoon als ze aan het inventariseren waren; vaak ging hij dan na afloop met de rest van de ploeg ontbijten. Maar hij belde altijd. Op school mocht niet mobiel gebeld worden, maar ze had een paar maal onopgemerkt gebeld en had telkens zijn voicemail gekregen. Misschien zat hij ergens waar geen bereik was. Ze probeerde zich geen zorgen te maken, maar het was een verloren strijd. Er waren niet veel kinderen op school.

Ze had spijt dat ze naar Matt had geluisterd, dat ze was meegegaan in zijn arrogantie en niet de stad was uitgegaan. Als hij Zack in gevaar had gebracht...

Op dat moment ging het licht van haar telefoon aan en zag ze het enveloppictogram: een tekstbericht van zijn mobieltje.

kom naar huis, stond er.

Meer niet. Drie woorden, geen interpunctie. Ze probeerde hem meteen terug te bellen. De telefoon ging over maar hield abrupt op, alsof hij opgenomen had. Maar hij zei geen woord.

‘Matt? Matt?’

Haar vierdegroepers keken haar bevreemd aan. Ze hadden juf Goodweather nog nooit voor de klas zien bellen.

Kelly probeerde de vaste lijn, maar kreeg een bezettoon. Was de voicemail kapot? Wanneer had ze voor het laatst een bezettoon gehoord?

Ze besloot weg te gaan. Ze zou Charlotte vragen de deur van haar klas, naast de hare, open te zetten om een oogje te houden op haar leerlingen. Kelly vroeg zich af of ze het helemaal voor gezien zou houden en Zack op diens school moest gaan ophalen, maar nee. Ze zou pijlsnel naar huis gaan, uitzoeken wat er aan de hand was, kijken wat de mogelijkheden waren en dan beslissen.

Bushwick, Brooklyn
de man die hen bij het verlaten huis stond op te wachten, vulde de deuropening bijna helemaal op. De schaduw van een overgeslagen scheerbeurt kleurde zijn vooruitstekende kaak zwart alsof er een laag roet overheen lag. Hij had een grote, witte zak vast en kneep met één hand de bovenkant dicht; een soort enorm kussensloop met iets zwaars erin.

Ze stelden zich voor, en de grote man stak zijn hand in de zak van zijn overhemd en haalde er een versleten kopie uit van een begeleidend briefje met het cdc-logo erop. Die brief liet hij aan Eph zien.

‘U wilde me iets laten zien?’ vroeg Eph.

‘Twee dingen. Ten eerste dit.’

Fet maakte het koord los waarmee de zak dichtzat en kiepte de inhoud op de vloer. Vier harige knaagdieren vielen in een hoop op de grond, allemaal dood.

Eph sprong achteruit en Nora hapte naar adem.

‘Ik zeg altijd maar, als je iemands aandacht wil trekken moet je een zak vol ratten meenemen.’ Fet raapte er een bij zijn lange staart op en liet het lijf langzaam heen en weer schommelen. ‘In de hele stad komen ze uit hun holen gekropen. Zelfs bij daglicht. Ze worden ergens door verdreven. Dat wil zeggen, er is iets niet in orde. Ik weet wel dat de ratten tijdens de pest naar buiten kwamen en dood in de straten neervielen. Deze ratten hier komen niet boven om dood te gaan. Die zijn springlevend en wanhopig en uitgehongerd. Geloof me, als je een grote verandering in de rattenpopulatie ziet, dan komt er slecht nieuws aan. Als de ratten in paniek raken, is het tijd om de boot te verkopen. Snap je waar ik heen wil?’

‘Inderdaad,’ zei Setrakian.

‘Ik mis hier iets,’ zei Eph. ‘Wat hebben ratten te maken met...?’

‘Ratten zijn een teken,’ antwoordde Setrakian, ‘zoals de heer Fet geheel correct poneert. Een ecologisch symptoom. Stoker heeft een populistische draai gegeven aan de mythe dat een vampier van gestalte kan veranderen, dat hij de vorm kan aannemen van een nachtschepsel als een vleermuis of een wolf. Deze foute opvatting komt voort uit een waarheid. Voordat huizen een souterrain of een kelder hadden, maakten vampiers nesten in grotten en verlaten schuren aan de rand van een dorp. Door hun verderflijke aanwezigheid werden de oorspronkelijke bewoners verjaagd: vleermuizen en wolven, die hun schuilplaatsen uit moesten en de dorpen overspoelden. Wanneer zij opdoemden, viel dat altijd samen met besmettelijke ziekten en het verderf van zielen.’

Fet luisterde geboeid naar de oude man. ‘Zal ik u wat zeggen?’ zei hij. ‘Volgens mij heb ik daarnet tweemaal het woord “vampier” horen zeggen.’

Setrakian keek hem onaangedaan aan. ‘Inderdaad.’

Na een bedachtzame stilte en een lange blik op de anderen zei Fet: ‘Oké.’ Alsof het begon door te dringen. ‘Dan zal ik u nu de andere bezienswaardigheid tonen.’

Hij ging hen voor de kelder in. Daar rook het naar bedorven wierook, naar iets zieks dat verbrand was. Hij liet hen het verpulverde lijk zien, vlees en gebeente dat nu als koude as op de keldervloer lag. De rechthoek van licht door het raam was intussen uitgerekt en verplaatst, scheen nu op de muur. ‘Maar het was precies hier, en ze vielen erin en werden meteen verkoold. Maar voordat het zo ver was, kwamen ze op me af met zo’n... díng dat van onder hun tong tevoorschijn schoot.’

Setrakian vertelde hem de korte versie. De afvallige Meester die als verstekeling op vlucht 753 was meegekomen. De verdwenen doodskist. De doden uit het mortuarium die waren opgestaan en naar hun geliefden waren teruggekeerd. De nesten in de kelders. De Stoneheart Group. Zilver en zonlicht. De stekel.

Fet zei: ‘Ze hielden hun hoofd achterover en die mond ging open... en het leek wel zo’n soort snoepding... zo’n ding dat je ook met de koppen van de figuren uit Star Wars had.’

Nora dacht even na en zei toen: ‘Een Pezsnoephouder.’

‘Precies. Je doet de kin omhoog en dan komt er snoep uit de nek.’

Eph knikte. ‘Een treffende beschrijving, afgezien van het snoep dan.’

Fet keek naar Eph. ‘En waarom ben jij dan volksvijand nummer één?’

‘Omdat stilte hun wapen is.’

‘Nou, jammer dan. Iemand zal herrie moeten gaan maken.’

‘Precies,’ reageerde Eph.

Setrakian keek naar de lamp die aan Fets riem bungelde. ‘Mag ik u een vraag stellen. Bij uw werk gebruikt u uv-licht, als ik me niet vergis.’

‘Jazeker. Om sporen van knaagdierurine op te sporen.’

Setrakian keek even naar Eph en Nora.

Fet keek nog eens naar de oude man met zijn driedelige pak. ‘Hebt u verstand van ongedierte?’

Setrakian antwoordde: ‘Ik heb er wel eens mee gewerkt.’ Hij stapte op de conciërge af, die weg van het zonlicht was gekropen en nu in foetushouding in de hoek lag. Setrakian bekeek hem met een zilveren spiegel en liet Fet meekijken. De rattenvanger keek heen en weer van de conciërge zoals hij die met het blote oog waarnam, en de bevende streep in het glas. ‘Maar u lijkt mij een expert op het gebied van dingen die zich ingraven en verbergen. Wezens die nesten maken. Die zich voeden met de menselijke populatie. En uw taak is het om dit ongedierte te verdrijven?’

Fet keek naar Setrakian en de anderen als iemand die op een sneltrein staat die vaart maakt terwijl hij het station uit rijdt, en plotseling tot het besef komt dat hij de verkeerde kant uit reist. ‘Waar wilt u me bij betrekken?’

‘Zeg ons dan hoe we het moeten aanpakken. Als vampiers ongedierte waren, een plaag die zich in hoog tempo door de stad verspreidt, hoe zou u ze dan tegenhouden?’

‘Ik kan u vertellen dat vanuit het standpunt van de ongediertebestrijding bekeken gif en vallen tijdelijke oplossingen zijn die op termijn niet werken. Dat spul een voor een aanpakken leidt tot niets. De enige ratten die je ooit te zien krijgt, zijn de zwakste. De stomste. Slimme ratten weten hoe ze zich in leven moeten houden. Systematische bestrijding is het enige wat werkt. De woonomgeving beheersen, het ecosysteem vernielen. De voedseltoevoer verwijderen zodat ze verhongeren. Dan raak je aan de bron van het kwaad en kun je ze met wortel en tak uitroeien.’

Setrakian knikte langzaam en keek om naar Eph. ‘De Meester. De bron van het kwaad. Die zit nu ergens in Manhattan.’ De oude man keek weer naar de ongelukkige die in een bal op de vloer lag en bij zonsondergang tot leven zou komen, een vampier zou worden, ongedierte. ‘Even uit de weg, graag,’ zei hij, terwijl hij zijn zwaard ontblootte. Hij deed zijn spreuk, en hakte met het zwaard in beide handen het hoofd van de man af. Er sijpelde bleekroze vloeistof naar buiten (de overgang van de gastheer was nog niet helemaal voltooid). Setrakian veegde de kling van zijn zwaard af aan het overhemd van de conciërge en borg het weer in zijn wandelstok. ‘Wisten we maar waar de Meester zijn nest gemaakt heeft. De plek moet van tevoren door hem goedgekeurd en misschien zelfs uitgekozen zijn. Een schuilplaats die iemand met zijn status waardig is. Een donkere plek, met bescherming tegen, maar toegang tot, de mensenwereld bovengronds.’ Hij wendde zich tot Fet. ‘Hebt u enig idee waar die ratten vandaan komen? Het epicentrum van hun volksverhuizing?’

Fet knikte meteen, zijn blik op oneindig. ‘Ik denk dat ik dat weet.’

Church Street-Fulton Street
in het vervagende daglicht stonden de twee epidemiologen, de pandbaas en de rattenvanger op het panoramaperron aan de bovenste rand van de World Trade Center-bouwput, die van de ene zijstraat naar de andere liep en meer dan twintig meter diep was.

Fets gemeentepas en een leugentje (Setrakian was geen wereldberoemde knaagdierdeskundige uit Omaha) gaven hun toegang tot de metrotunnel zonder escorte. Fet ging hen voor naar hetzelfde ongebruikte spoor dat hij al eerder gevolgd had en scheen met zijn lantaarn over de baan, waar geen rat te bekennen viel. De oude man stapte zorgvuldig over de bielzen heen en liep met behulp van zijn enorme wandelstok moeizaam over de stenen bedding. Eph en Nora hadden uv-lampen bij zich.

‘U komt niet uit Rusland,’ zei Setrakian tegen Fet.

‘Nee, maar mijn ouders en mijn naam wel.’

‘In Rusland heten ze vourdalak. De bekendste mythe wil dat je immuun wordt als je het bloed van een vourdalak mengt met meel en van dat deeg brood bakt. Dat moet je dan opeten.’

‘Helpt dat?’

‘Niet beter of slechter dan andere huismiddeltjes. Dat wil zeggen, niet bijster goed.’ Setrakian bleef uit de buurt van de derde rail, die onder spanning stond. ‘Dat lijkt me een handige staak.’

Fet keek naar zijn stuk betonwapening. ‘Een beetje grof. Net als ik, kun je zeggen. Maar het werkt. Ook net als ik.’

Setrakian dempte zijn stem vanwege de echo in de tunnel. ‘Ik heb nog een paar instrumenten die u misschien even effectief zult vinden.’

Fet zag de pompslang waar de tunnelbouwers mee hadden gewerkt. Een eind verderop verbreedde de tunnel zich en maakte hij een bocht. Fet herkende het stationnetje meteen. ‘Hier is het,’ zei hij, en hij scheen met zijn lantaarn om zich heen, laag bij de grond.

Ze bleven staan en luisterden naar het druppelen van water. Fet zocht met zijn lantaarn de vloer af. ‘Hier heb ik vorige keer sporenpoeder gestrooid. Ziet u?’

In het poeder stonden menselijke voetafdrukken. Schoenen, sportschoenen en blote voeten.

‘Wie loopt er nou op blote voeten in een metrotunnel?’ zei Fet.

Setrakian stak een hand op, met wollen handschoen. De akoestiek van de buisvormige tunnel voerde een gekreun vanuit de verte naar hen toe.

‘Jezus christus...’ zei Nora.

‘Lampen, graag. Kunt u ze aanzetten,’ fluisterde Setrakian.

Eph en Nora knipten hun lampen aan en de krachtige uvc-stralen verlichtten de donkere tunnel. Er was een wilde werveling van kleuren te zien. Talloze vlekken over de hele vloer, de wanden, de ijzeren palen van de afzettingen... overal.

Vol walging deinsde Fet achteruit. ‘Dit is allemaal...?’

‘Uitwerpselen,’ zei Setrakian. ‘Deze schepselen schijten tijdens het eten.’

Fet keek verbijsterd om zich heen. ‘Vampiers hebben zeker weinig behoefte aan persoonlijke hygiëne.’

Setrakian begon weg te lopen. Hij hield zijn wandelstok nu anders beet, de bovenste helft een tiental centimeters uit de onderste getrokken zodat het heldere, scherpe zwaard te zien was. ‘We moeten hier weg. Nú.’

Fet stond naar de geluiden in de tunnels te luisteren. ‘Ik vind het prima.’

Eph schopte ergens tegenaan en sprong achteruit in de verwachting dat het ratten waren. Hij scheen met zijn uvc-lamp omlaag en ontdekte een hoop voorwerpen in de hoek.

Mobiele telefoons. Honderd of meer, op een berg alsof ze de hoek in gesmeten waren.

‘Nou,’ zei Fet. ‘Iemand heeft hier een behoorlijke stapel mobieltjes gedumpt.’

Eph pakte er een paar van boven op de stapel. De eerste twee die hij pakte, deden het niet. De derde had nog één knipperend balkje batterijspanning. Een x-je in de bovenhoek van de display gaf aan dat hier geen ontvangst was.

‘Dus daarom kan de politie die vermiste mensen niet vinden aan de hand van hun mobieltjes.’ zei Nora. ‘Ze liggen allemaal ondergronds.’

‘Zo te zien,’ zei Eph, terwijl hij de telefoons teruggooide op de grote hoop, ‘liggen de meeste hier.’

Eph en Nora bleven even naar de berg staan kijken voordat ze haastig wegliepen.

‘Snel,’ zei Setrakian. ‘Voordat ze ons zien.’ Hij leidde de anderen de tunnel uit. ‘We moeten ons voorbereiden.’

SCHUILPLAATS

Worth Street, Chinatown

Vroeg op de avond van de vierde nacht reed Ephraïm langs zijn gebouw, op weg naar Setrakians pandhuis. Daar zouden ze de juiste wapens ophalen. Hij zag geen politie bij het gebouw staan, dus remde hij. Hij wist dat het riskant was, maar hij had al in geen dagen schone kleren kunnen aantrekken en dat zou hem hoogstens vijf minuten kosten. Hij wees het raam op de derde verdieping aan en zei dat hij de gordijnen omlaag zou doen zodra hij binnen was, als teken dat er niets aan de hand was.

Zonder enig probleem liep hij de lobby in, en hij ging de trap op. Daar bleek de deur van zijn appartement op een kier te staan, en hij bleef even luisteren. Een open deur leek hem niets voor de politie.

Hij ging naar binnen. ‘Kelly?’ riep hij. Geen antwoord. ‘Zack?’ Zij waren de enige twee die een sleutel hadden.

Even schrok hij van de geur, tot hij besefte dat het de Chinese afhaalmaaltijd in de vuilnisbak was, nog van toen Zack bij hem te logeren was; dat leek nu jaren geleden. Hij ging de keuken in om te zien of de melk in de koelkast nog goed was... en bleef plotseling staan.

Hij keek, maar het duurde even eer hij besefte wat hij zag.

Op de keukenvloer, tegen de muur aan, lagen twee agenten in uniform.

Binnen begon iets te dreunen. Iets dat snel aanzwol tot iets als een gil, een koor van doodsnood.

De deur van zijn appartement sloeg dicht. Eph draaide zich abrupt om naar de gesloten deur.

Daar stonden twee mannen. Twee wezens. Twee vampiers.

Dat zag Eph meteen. Aan hun houding, hun bleekheid.

Een van hen kende hij niet. De andere was de overlevende uit het vliegtuig, Bolivar. Die zag er heel erg dood, heel erg gevaarlijk en heel erg hongerig uit.

Maar meteen ook voelde Eph een nog groter gevaar in de kamer. Want deze twee zombies waren niet de bron van het geluid. Hij draaide zijn hoofd naar de woonkamer; een gebaar dat een eeuwigheid maar in feite niet langer dan een seconde duurde.

Een gigantisch wezen met een lange, donkere cape. Zo lang dat hij tot aan het plafond reikte, hoger nog, de nek gebogen om naar Eph te kijken.

En het gezicht...

Eph werd duizelig. Door de bovenmenselijke lengte van het wezen voelde de kamer klein aan, leek hijzelf een stuk kleiner. Zijn knieën knikten bij de aanblik, maar hij draaide zich om en wilde naar de gangdeur rennen.

Nu stond het wezen voor hem, tussen hemzelf en de deur, en blokkeerde de enige uitweg. Alsof niet Eph zich omgedraaid had, maar alsof de vloer zelf geroteerd was. De andere twee vampiers, van normale afmetingen, met een menselijke lengte, stonden aan weerszijden naast hem.

Het wezen stond nu dichterbij. Torende boven Eph uit. Keek op hem neer.

Eph viel op zijn knieën. Alleen al van de aanwezigheid van dit reusachtige wezen ging een verlammende werking uit, alsof Eph lijfelijk tegen de vlakte gemept was.

Hmmmmmm.

Eph voelde het zoals je levende muziek in je borstbeen voelt. Een gonzen dat door zijn brein rommelde. Hij wendde zijn blik af en keek naar de vloer. Hij was verlamd van angst. Hij wilde dat gezicht niet nog eens zien.

Kijk me aan.

Eerst meende Eph dat het gedrocht hem aan het wurgen was met zijn verstand. Maar zijn eigen ademloosheid kwam voort uit pure angst, een paniek uit het diepst van zijn ziel.

Hij keek heel even omhoog. Trillend zag hij de zoom van de mantel van de Meester, tot aan de handen aan het uiteinde van de mouwen. Die waren walgelijk kleurloos en zonder nagels. Onmenselijk groot. Alle vingers waren even lang, afgezien van de middelvinger, die nog langer en dikker was dan de rest – en aan het uiteinde gekromd was als de klauw van een wild dier.

De Meester. Die hem kwam halen. Nu zou hij zelf ook overgaan.

Kijk me aan, zwijn.

Eph gehoorzaamde, hij tilde zijn hoofd op alsof een hand zijn kin vasthield.

De Meester keek vanaf het plafond met gebogen hoofd op hem neer. Hij greep met zijn reusachtige handen de zijkanten van de kap van zijn mantel en sloeg die weg van zijn schedel. Het hoofd was onbehaard en kleurloos. De ogen, lippen en mond hadden geen enkele tint, versleten en verwassen als kaalgewassen linnen. De neus was vergaan tot een lichte welving met twee zwarte gaten, als die van een verweerd standbeeld. De hals bewoog op en neer in een hongerige pantomime van een ademhaling. De huid was zo bleek dat hij doorschijnend was. Zichtbaar onder het vlees, als een vage landkaart naar een oud, vervallen land, liepen aderen waar geen bloed meer in stroomde. Aderen die bonsden van het rood. De rondkruipende bloedwormen. Capillaire parasieten onder het transparante vlees.

Dit is een afrekening.

De stem drong in Ephs hoofd door op een golf van doodsangst. Hij voelde zich verslappen. Alles werd modderig en schemerig.

Ik heb jouw zwijn van een vrouw. En straks ook dat zwijn van een kind van je.

Ephs hoofd zwol tot barstens toe op van walging en woede. Het voelde aan alsof hij een ballon was die zich opblies tot hij zou barsten. Hij zag kans een voet plat op de vloer te zetten. Hij wankelde overeind tegenover de immense demon.

Ik zal je alles afnemen tot er niets over is. Zo ga ik te werk.

De Meester stak in een snelle, vage beweging zijn hand uit. Zoals een verdoofde patiënt de druk van de tandartsboor voelt, zo voelde Eph een greep op zijn schedel, en even later waren zijn voeten van de vloer. Hij maaide met zijn armen om zich heen en schopte alle kanten uit. De Meester had zijn hoofd als een basketbal in de hand en tilde hem met één arm naar het plafond. Tot op oogniveau, zo dichtbij dat hij de bloedwormen zag rondkruipen als de spermatozoa van een epidemie.

Ik ben de slagschaduw en de kernschaduw.

Hij bracht Eph als een rijpe druif naar zijn mond; een donkere mond, de keel een kale grot, een rechtstreeks pad naar de hel. Eph was bijna zijn verstand kwijt. Hij bungelde aan zijn hals en voelde de lange middelklauw in zijn nek priemen, de druk ervan boven aan zijn ruggengraat. De Meester drukte Ephs hoofd achterover alsof hij het lipje van een bierblik opentrok.

Ik ben een drinker van mensen.

Een vochtig, krakend geluid en toen ging de mond van de Meester open. De kaak viel omlaag, de tong krulde naar achteren op en de afzichtelijke stekel werd zichtbaar.

Eph brulde en hield beschermend zijn arm voor zijn keel. Uit alle macht huilde hij in het woeste aangezicht van de Meester.

En plotseling was er iets... niet Ephs gehuil... waardoor de Meester zijn enorme hoofd heel even afwendde.

De neusgaten in het gezicht bewogen even, het snuiven van een demon zonder adem.

Zijn gitzwarte ogen keerden terug naar Eph en staarden hem aan als twee dode bollen. Keken hem woedend aan, alsof Eph het op de een of andere manier had gewaagd de Meester te bedriegen.

Niet alleen.

==

Op dat moment greep Setrakian, die twee treden achter Fet aan de trap naar Ephs appartement op kwam, plotseling de leuning vast en zakte met zijn schouder tegen de muur. In zijn hoofd barstte een pijn los als een verblindend aneurisme, en een stem – smerig en triomfantelijk en godslasterlijk – dreunde door zijn gedachten als een ontploffende bom in een volle concertzaal.

setrakian.

Fet bleef staan en keek om, maar met samengeknepen ogen wuifde Setrakian hem verder. Een fluistering was het enige wat hij kon opbrengen: ‘Hij is hier.’

Nora’s gezicht betrok. Fet rende met bonzende laarzen de trap op naar de overloop. Nora hielp Setrakian en trok hem achter Fet aan naar de deur, het appartement in.

Fet viel het eerste lichaam aan dat hij zag, een openveldtackle: hij bukte laag en liet zich grijpen, waarna hij zich liet vallen en omrolde. Meteen was hij weer in gevechtshouding overeind, oog in oog met zijn tegenstander. Hij zag het gezicht van de vampier, niet grijnzend maar met de mond opengesperd als in een grijns, klaar om zich te voeden.

Plotseling zag Fet het gigantische wezen aan de andere kant van het vertrek. De Meester, met Eph in zijn greep. Monsterlijk. En hypnotiserend.

De dichtstbijzijnde vampier kwam op hem af en dreef Fet de keuken in, tegen de koelkastdeur aan.

Nora rende naar binnen en zag kans haar uv-lamp aan te knippen net op het moment dat de Bolivarvampier naar haar uithaalde. Hij siste ademloos en wankelde achteruit. En toen zag ook Nora de Meester, de achterkant van zijn gebogen hoofd tegen het plafond aan. Ze zag Eph aan zijn hoofd in de greep van de Meester hangen. ‘Eph!’

Met zijn lange zwaard ontbloot kwam Setrakian binnen. Even verstarde hij bij de aanblik van de Meester, de gigant, de demon. Hier, tegenover hem, na al die jaren.

Setrakian hief zijn zilveren zwaard. Vanuit een andere hoek dreef Nora Bolivar naar de voorkant van het appartement. De Meester zat klem. Het was een kardinale fout geweest om Eph in zo’n kleine ruimte aan te vallen.

Setrakians hart bonsde in zijn borst toen hij de punt van het zwaard naar buiten richtte en op de demon instak.

Het gedreun in het appartement nam plotseling toe, een explosie van lawaai in zijn hoofd. En in dat van Nora, en Fet, en Eph. Een verlammende schokgolf van geluid, waardoor de oude man even achteruit deinsde; net lang genoeg.

Hij meende een zwarte grijns over het gezicht van de Meester te zien kronkelen. De reusachtige vampier smeet Eph de kamer door, waar hij tegen de muur sloeg en met een klap op de grond viel. De Meester haakte Bolivar met een van zijn lange, klauwachtige handen bij de schouder en dook naar het grote raam met uitzicht op Worth Street.

Het hele gebouw trilde van de versplinterende klap toen de Meester in een regen van scherven ontsnapte.

Setrakian rende op de plotselinge bries af, naar het kozijn van het raam dat nu vol scherpe scherven zat. Drie verdiepingen lager kwam de schervenregen net op de stoep neer, glinsterend in de straatverlichting.

Met zijn bovennatuurlijke snelheid was de Meester de straat al over en klom hij tegen het tegenoverliggende gebouw op. Met Bolivar in zijn vrije arm klom hij de reling rond het dakterras over en verdween het hoger gelegen dak op, de nacht in.

Even zeeg Setrakian in; hij was niet in staat het feit te verwerken dat de Meester in deze zelfde kamer had gestaan en nu ontkomen was. Zijn hart ging als een razende tekeer en bonkte alsof het zou barsten.

‘Hé, een beetje hulp, graag!’

Hij draaide zich om, en daar stond Fet, bezig de andere vampier op afstand te houden. Nora’s lamp hielp om het ongedierte onschadelijk te maken. Setrakian voelde nieuwe woede opwellen en liep erheen, zijn zilveren zwaard aan zijn zijde.

Fet zag hem aankomen en zijn ogen vielen wijd open. ‘Nee, wacht...’

Setrakian sloeg toe, doorsneed met zijn zwaard de nek van de vampier, vlak boven Fets handen. Hij schopte het onthoofde lichaam van Fets borstkas af voordat het witte bloed zijn huid kon bereiken.

Nora holde naar Eph toe, die ineengezakt op de grond lag. Hij had een snee in zijn wang en zijn pupillen waren vergroot, zijn ogen vol angst, maar hij leek niet overgegaan te zijn.

Setrakian greep een spiegel om deze veronderstelling te bevestigen. Hij hield hem bij Ephs gezicht en trof geen vervormingen aan. Nora scheen met haar lamp op zijn nek. Niets. Geen wond.

Nora hielp hem overeind om te gaan zitten, en Eph vertrok zijn gezicht van de pijn toen ze zijn rechterarm aanraakte. Ze legde een vinger op zijn kin, onder de snee in zijn wang. Ze wilde niets liever dan hem in haar armen nemen, maar ze was bang hem nog meer pijn te doen. ‘Wat is er gebeurd?’ vroeg ze.

‘Hij heeft Kelly,’ antwoordde Eph.

Kelton Street, Woodside, Queens
eph scheurde de brug over, Queens in. Met Jims telefoon probeerde hij tijdens het rijden Kelly’s mobiel te bereiken.

Het toestel ging niet over maar schakelde meteen door naar voicemail.

Hallo, dit is Kelly’s telefoon. Ik kan momenteel niet aan de lijn komen, maar...

Eph koos Zacks nummer. Zacks telefoon ging eindeloos over tot uiteindelijk de voicemail aansprong.

Met gierende banden reed hij de bocht om, Kelton Street op, waar hij vlak voor Kelly’s voortuin keihard remde. Hij sprong het hekje over en rende de verandatrap op. Hij beukte op de deur en drukte op de bel. Zijn sleutels hingen aan een haak bij hem thuis.

Hij nam een aanloop en ramde met zijn zere schouder de deur. En nog een keer, tot zijn arm nog meer pijn deed. De derde maal dat hij zich tegen de deur aan smeet, versplinterde die en viel hij languit de gang in.

Hij stond op en rende het huis door. Hij stuiterde bij de hoeken tegen de muren aan en rende uit alle macht de treden naar de verdieping op. Bij Zacks kamer bleef hij staan. Die was verlaten.

Zo verlaten.

Terug naar beneden, met drie treden tegelijk. Hij zag Kelly’s tas met noodspullen naast de kapotte voordeur staan. Hij zag koffers, gepakt maar niet dichtgeritst. Ze was in New York gebleven.

O jezus, dacht hij. Het is dus waar.

De anderen kwamen bij de deur aan op het moment dat er iets van achteren tegen Eph aan sloeg. Een lichaam, dat hem tackelde. Meteen verzette hij zich, alert als hij was door de adrenaline in zijn aderen. Hij rolde zijn aanvaller op de rug en weerde hem af.

Matt Sayles. Eph zag zijn dode ogen en voelde de hitte van zijn opgevoerde metabolisme.

Het woeste geval dat ooit Matt was geweest, grauwde naar hem. Eph zette zijn onderarm tegen Matts keel terwijl de nog maar kort geleden overgegane vampier zijn mond opensperde. Eph gaf hem een harde kinstoot om te voorkomen dat de stekel naar buiten zou komen, via wat voor biologisch mechanisme dat ook gebeurde. Matts ogen puilden uit en zijn hoofd schudde van links naar rechts bij zijn pogingen zijn keel vrij te wurmen.

Eph zag Setrakian achter Matt zijn zwaard trekken. ‘Néé!’ gilde Eph, en met alle woede die hij in zich had, trapte hij Matt van zich af.

De vampier grauwde, rolde om zijn as en bleef op handen en knieën zitten kijken terwijl Eph overeind kwam.

Matt stond op en bleef met kromme rug staan. Hij maakte vreemde bewegingen met zijn mond, een nieuwe vampier die gewend moest raken aan de andersoortige spieren. Zijn tong draaide verward maar verlekkerd rond zijn open lippen.

Eph keek om zich heen op zoek naar een wapen, en vond alleen een tennisracket op de grond bij de kast. Hij greep de omwikkelde handgreep met beide handen beet en draaide het titanium frame op zijn kant om ermee achter Matt aan te gaan. Alle opgekropte gevoelens voor Matt, de man die bezit had genomen van Kelly’s huis en bed... die een vader voor Zack wilde zijn... die Ephs plaats wilde innemen... kwamen boven toen hij het racket op Matts kaak liet neerkomen. Hij wilde het bot en de gruwel die daaronder school verbrijzelen. Nieuwe vampiers zijn nog niet bijster sterk in coördinatie, en Eph zag kans zeven of acht enorme klappen uit te delen, waarbij de tanden uit Matts bek vlogen en Matt op zijn knieën viel voordat hij kon uithalen. Hij greep Ephs enkel en smeet hem op zijn rug. Ook in Matt kolkte nog een paar laatste resten haat jegens Eph. Knarsend met zijn kapotte tanden stond hij op, maar Eph trapte hem in het gezicht, klapte zijn knie uit en wierp Matt op zijn rug. Eph zocht bescherming achter het keukenmuurtje, en daar zag hij het koksmes aan de magneetstrip hangen.

Razernij is niet blind. Razernij is uitzonderlijk gericht. Eph had het gevoel door het verkeerde eind van een telescoop te kijken – eerst zag hij alleen het mes, en daarna zag hij alleen Matt.

Matt kwam op hem af en Eph duwde hem achterwaarts tegen de muur. Hij greep een handvol haar en drukte dat naar achteren om de nek van de vampier binnen bereik te krijgen. Matts mond ging open en de stekel kwam naar buiten, en hij probeerde Ephs bloed te drinken. Matts hals schokte en rimpelde, en Eph viel erop aan, stak toe, hakhakhakhakhak. Hard en snel, dwars door de strot heen, de wand daarachter door; als de punt van het mes bleef steken, trok Eph hem weer los. Er kraakten halswervels. Er borrelde witte blubber op. Het lichaam zakte ineen, de armen maaiden om zich heen. Eph bleef steken en steken tot hij met het hoofd in zijn hand stond terwijl het lichaam op de grond lag.

Toen hield hij op. Zonder de beelden echt te verwerken zag hij het hoofd in zijn hand met de stekel door de kapotte hals heen naar buiten bungelend, nog zachtjes naschokkend.

Op dat moment zag hij Nora en de anderen. In de deuropening stonden ze naar hem te kijken. Hij zag de muur en de witte spetters die daarvan af dropen. Hij zag het onthoofde lichaam op de grond. Hij zag het hoofd in zijn hand.

Er kropen bloedwormen over Matts gezicht. Over zijn wangen en zijn nietsziende ogen. In zijn dunne haar, op Ephs vingers af.

Eph liet het hoofd vallen. Met een klap sloeg het tegen de grond, waar het zonder verder te rollen bleef liggen. Ook het mes liet hij vallen; onhoorbaar viel het in Matts schoot.

‘Ze hebben mijn zoon,’ zei Eph.

Setrakian trok hem weg bij het lichaam en het besmette vampierenbloed. Nora knipte haar uv-lamp aan en bestraalde Matts lichaam.

‘Holy, holy shit,’ zei Fet.

Eph herhaalde, als verklaring en om de spijker van dit feit dieper zijn ziel in te rammen: ‘Ze hebben mijn zoon.’

Het moordlustige gebulder in zijn oren begon af te nemen, en hij hoorde buiten een auto remmen. Er ging een portier open, er kwam zachte muziek naar buiten.

Een stem die ‘Bedankt, hoor!’ riep.

Die stem.

Eph liep naar de kapotte voordeur. Hij keek het pad af en zag Zack uit een stationwagon stappen, één schouderband van een rugzak over zijn schouder geslagen.

Amper had Zack het tuinhekje geopend of Eph sloeg al uit alle macht zijn armen om hem heen. ‘Pap?’

Eph bekeek hem van top tot teen, greep het hoofd van de jongen in zijn handen, tuurde in zijn ogen, zijn gezicht.

‘Wat doe jij nou...?’ vroeg Zack.

‘Waar heb jij gezeten?’

‘Bij Fred.’ Zack probeerde zich los te wurmen uit zijn vaders omknelling. ‘Mam kwam niet opdagen, dus mocht ik met Fred mee.’

Eph liet Zack los. Kelly.

Zack keek langs hem heen naar het huis. ‘Wat is er met de voordeur gebeurd?’

Hij deed een paar stappen naar het huis toe, en op dat moment verscheen Fet in de deuropening, met Setrakian op zijn hielen. Een enorme vent met een loshangend flanellen shirt en werklaarzen aan, gevolgd door een oude man in tweed, gewapend met een wandelstok met een zilveren wolvenkop erop.

Zack keek om naar zijn vader; hij begon te voelen dat er iets mis was.

‘Waar is mam?’ vroeg hij.

Knickerbocker Leningen & Curiosa, 118th Street, Spanish Harlem
eph stond in de gang van Setrakians appartement, tussen de hoog opgetaste stapels boeken. Hij keek naar Zack, die aan de keukentafel van de oude man een cakeje zat te eten, terwijl Nora hem intussen vragen stelde over school om hem bezig en afgeleid te houden.

Nog steeds voelde Eph de greep van de Meester op zijn hoofd. Hij had zijn leven geleid in een wereld die was gebaseerd op bepaalde aannames, en nu plotseling de bodem uit zijn vermeend solide bestaan was weggeslagen, had hij geen idee wat nog waar was en wat niet.

Nora zag hem in de gang staan kijken, en aan de blik op haar gezicht zag Eph dat ze schrok van zijn eigen uitdrukking.

Eph wist dat hij van nu af aan nooit meer helemaal normaal zou zijn.

Hij ging twee trappen af, naar Setrakians arsenaal in het souterrain. De uv-lichten bij de deur waren uit, de oude man toonde Fet zijn uitrusting. De rattenvanger stond het omgebouwde spijkerpistool te bewonderen; dat zag eruit als een halfautomatische uzi, maar langer en smaller en oranje met zwart van kleur. Het spijkermagazijn zat onder een hoek gemonteerd om spijkers in de loop te voeren.

Setrakian kwam op Eph af. ‘Heb je iets gegeten?’

Eph schudde zijn hoofd.

‘Hoe is de jongen eraan toe?’

‘Bang, maar hij laat het niet merken.’

Setrakian knikte. ‘Net als wij.’

‘U hebt hem eerder gezien. Dit wezen. De Meester.’

‘Ja.’

‘U hebt geprobeerd hem te doden.’

‘Ja.’

‘Het is mislukt.’

Setrakian kneep zijn ogen samen alsof hij rechtstreeks het verleden in keek. ‘Ik was onvoldoende voorbereid. Ik zal geen tweede keer falen.’

Fet stond intussen met een lantaarnvormig object met aan het uiteinde een scherpe punt in zijn hand. ‘Dat lijkt me niet. Niet met zo’n arsenaal.’

‘Sommige zaken heb ik zelf in elkaar gezet, van dingen die de winkel in kwamen. Maar ik ben geen bommenmaker.’ Hij balde zijn gehandschoende klauwen om zijn woorden kracht bij te zetten. ‘Er is een zilversmid in New Jersey die mijn punten en naalden smeedt.’

‘Dus dit komt niet van Radio Shack?’

Setrakian pakte het zware, lantaarnvormige gevaarte uit de handen van de rattenvanger. Het was gemaakt van gekleurde kunststof met een dikke bodem waar de batterijen in gingen. Onderop zat een vijftien centimeter lange naald. ‘Dit is in wezen een uv-lichtmijn. Een wapen voor eenmalig gebruik, dat een zuiverende stoot licht in het pure uvc-bereik uitstoot: een vampiricide bij uitstek. Hij is ontwikkeld om een grote ruimte te zuiveren en als hij opgeladen is, brandt hij bijzonder heet en snel. Je kunt maar beter uit de weg zijn als dat gebeurt. De temperatuur en de straling kunnen ietwat... onplezierig worden.’

‘En wat is dit spijkerpistool?’ informeerde Fet.

‘Dit werkt op buskruit. Je hebt er evenveel buskruit voor nodig als in een normaal pistool gaat, en daarmee schiet je dan een spijker af. Vijftig spijkers per magazijn, vier centimeter met kop. Zilver, uiteraard.’

‘Uiteraard,’ zei Fet, terwijl hij het wapen stond te bewonderen en de rubber handgreep in zijn hand woog.

Setrakian keek om zich heen: de antieke harnassen aan de muur, de uvc-lampen en batterijopladers op de planken; de zilveren zwaarden en spiegels; een paar prototypes van wapens; zijn aantekeningen en schetsen. De gewichtigheid van het moment was hem bijna te veel. Hij kon alleen maar hopen dat de angst hem niet zou terugveranderen in de machteloze knaap die hij ooit geweest was.

‘Ik heb heel erg lang op dit moment gewacht,’ zei hij.

Daarna ging hij de trap op. Eph bleef alleen achter met Fet. De reusachtige rattenvanger pakte het spijkerpistool uit de oplader. ‘Waar heb je die oude man gevonden?’

‘Hij heeft mij gevonden,’ antwoordde Eph.

‘Ik ben voor mijn werk in heel wat kelders geweest. Ik kijk hier in dit werkplaatsje om me heen en ik denk bij mezelf, dit is dan eindelijk eens een gek die gelijk krijgt.’

‘Hij is niet gek,’ zei Eph.

‘Heb je dit hier gezien?’ vroeg Fet. Hij liep naar de glazen specimenfles waar het hart in zijn vloeistof ronddobberde. ‘Die vent bewaart het hart van een vampier die hij gedood heeft als huisdier in zijn kelder. Die is zo gek als een deur. Maakt niet uit. Ik ben zelf ook lichtelijk gestoord.’ Hij knielde en bracht zijn gezicht vlak voor de fles. ‘Kipkipkip...’ Er schoot iets naar buiten, dat tegen het glas stootte in zijn haast om Fet aan te vallen. Fet krabbelde overeind en keek Eph aan met een blik van Dat hou je toch niet voor mogelijk. ‘De dag verloopt nogal anders dan ik vanochtend verwacht had.’ Hij richtte het spijkerpistool op de fles, en draaide even mee als met een bewegend doelwit. Het wapen voelde goed aan in zijn hand. ‘Bezwaar als ik deze hier meeneem?’

Eph schudde zijn hoofd. ‘Ga je gang.’

==

Eph liep terug naar boven. In de gang vertraagde hij zijn pas, toen hij Setrakian en Zack in de keuken zag. Setrakian pakte een zilveren ketting van zijn eigen hals, met daaraan de sleutel van de werkplaats in de kelder, en hing die met zijn kromme vingers over Zacks hoofd, rond de hals van de elfjarige. Daarna klopte hij hem op de schouder.

‘Waarom deed u dat?’ vroeg Eph toen hij alleen was met Setrakian.

‘Er zijn daar beneden dingen, notitieboeken en aantekeningen, die bewaard moeten blijven. Toekomstige generaties kunnen er iets aan hebben.’

‘Bent u dan niet van plan terug te komen?’

‘Ik neem het zekere voor het onzekere.’ Setrakian keek om zich heen om zich ervan te vergewissen dat ze alleen waren. ‘Begrijp me goed. De Meester is vele malen sneller en machtiger dan die onbeholpen nieuwe vampiers die we tot nu toe gezien hebben. Hij vermag meer dan wij kunnen bevroeden. Hij is al eeuwenlang op aarde. En toch...’

‘En toch is ook hij vampier.’

‘En vampiers kunnen inderdaad worden vernietigd. We moeten zien dat we hem uitroken. Hem verwonden en dan de dodelijke zon in drijven. Daarom moeten we wachten tot de dag aanbreekt.’

‘Ik wil er nú op af.’

‘Weet ik. Dat is precies waar hij op hoopt.’

‘Hij heeft mijn vrouw. En er is maar één reden waarom Kelly momenteel in zijn macht verkeert: en dat ben ik.’

‘Er speelt hier een persoonlijk belang mee, en dat is een sterke motivatie. Maar je moet één ding weten: als hij haar bij zich heeft, dan is ze al overgegaan.’

‘Niet waar.’ Eph schudde zijn hoofd.

‘Ik zeg dit niet om je boos te maken...’

‘Niet waar!’

Setrakian keek hem even aan en knikte toen. Hij wachtte tot Eph zijn zelfbeheersing had hervonden.

‘Bij de aa hebben ze heel wat voor me kunnen betekenen. Maar het enige wat ze me niet hebben kunnen bijbrengen, is de sereniteit om te aanvaarden wat ik niet kan veranderen.’

‘Die sereniteit heb ik zelf ook niet,’ zei Setrakian. ‘Misschien komt het door dat gezamenlijke trekje dat we nu samen op dit punt beland zijn. We willen allebei exact hetzelfde.’

‘Bijna exact,’ zei Eph. ‘Want er kan er maar één van ons de klootzak echt doden. En dat ben ik.’

==

Nora had ongeduldig staan wachten tot ze Eph even kon spreken. Zodra hij van Setrakian wegliep, trok ze hem de betegelde badkamer binnen.

‘Niet doen,’ zei ze.

‘Wát niet doen?’

‘Niet van me vergen wat je me wilt vragen.’ Met haar vurige bruine ogen keek ze hem smekend aan. ‘Niet doen.’

Eph zei: ‘Maar ik wou echt dat je...’

‘Ik ben als de dood; maar ik heb een plek naast jou verdiend. Je hebt me nodig.’

‘Dat klopt. Ik heb jou inderdaad nodig. Om bij Zack te blijven. Bovendien moet een van ons hier blijven. Om de strijd voort te zetten. Voor het geval...’ Hij maakte de zin niet af. ‘Ik weet dat het veel gevraagd is.’

‘Te veel.’

Eph kon zijn ogen niet van haar afwenden. ‘Ik moet achter haar aan,’ zei hij.

‘Weet ik.’

‘Ik wou alleen zeggen...’

‘Je hoeft niets uit te leggen,’ zei ze. ‘Maar... ik ben blij dat je dat zelf wel zo voelde.’

Hij trok haar dicht tegen zich aan. Nora’s hand ging naar zijn achterhoofd en streelde zijn haar. Ze trok haar hoofd iets weg om hem aan te kunnen kijken, om iets te zeggen; maar in plaats daarvan kuste ze hem. Een afscheidskus waarmee ze eiste dat hij terugkwam.

Ze gingen uiteen en hij knikte om haar te laten weten dat hij het begrepen had.

Hij zag Zack in de gang naar hen staan kijken.

Eph probeerde niet eens om hem op dat moment iets uit te leggen. Dit mooie, zuivere kind achterlaten en de vermeende veiligheid van de wereld bovengronds verlaten om de confrontatie met een demon aan te gaan was het onnatuurlijkste dat Eph kon doen. ‘Jij blijft bij Nora, oké? We praten als ik terug ben.’

Zacks kinderlijke frons had iets van zelfverdediging, de emoties van het moment waren te rauw en te verwarrend voor hem. ‘Waar ga je dan naartoe?’

Hij trok zijn zoon tegen zich aan, sloeg zijn armen strak om hem heen alsof het kind waarvan hij zoveel hield anders in een miljoen scherven zou breken. Op dat moment besloot Eph dat hij móést overwinnen; er stond te veel op het spel.

Buiten hoorden ze gegil en geclaxonneer, en allemaal liepen ze naar het raam. Zo ver het oog reikte zagen ze een zee van remlichten, en mensen kwamen de straat op om te vechten. Ergens stond een gebouw in brand, maar er was geen brandweer te bekennen.

‘Dit is het begin van het verval,’ zei Setrakian.

Morningside Heights
gus was al sinds de vorige avond op de vlucht. Door de handboeien kon hij niet zomaar over straat; hij had een oud shirt gevonden en om zijn onderarmen gewikkeld alsof hij met zijn armen over elkaar liep, maar daar zouden niet veel mensen intrappen. Hij dook via de achteringang een bioscoop in om in het donker te gaan liggen slapen. Hij dacht aan een garage aan West Side waar hij iemand kende, en was een hele tijd onderweg om daar te komen. Er bleek niemand aanwezig te zijn. De tent zat niet dicht of zo, er was gewoon niemand. Hij zocht door het gereedschap dat er lag en probeerde de ringen om zijn polsen door te zagen. Hij zette zelfs een elektrische cirkelzaag aan, klemgezet in een bankschroef, en zaagde daarbij bijna zijn polsen open. Met één hand kon hij niets, en uiteindelijk liep hij teleurgesteld naar buiten.

Hij liep langs de hangplekken van een stel cholo’s van hem, maar hij zag niemand die hij vertrouwde. Er hing een vreemde sfeer op straat, er gebeurde niet veel. Hij wist wat er aan de hand was. Toen de zon richting horizon begon te schuiven, wist hij dat hij niet veel tijd en niet veel opties meer had.

Het was riskant om naar huis te gaan, maar hij had die hele dag amper een agent gezien, en bovendien maakte hij zich zorgen om zijn madre. Hij glipte de voordeur door en probeerde zijn handen in het shirt onopvallend voor zich te houden. Hij ging op weg naar de trap en liep zestien verdiepingen omhoog. Toen hij daar was, liep hij de gang door. Niemand te zien. Hij luisterde aan de deur. Als gebruikelijk stond de tv aan.

Hij wist dat de bel het niet deed, dus klopte hij aan. Hij schopte tegen de metalen plaat onder aan de deur en rammelde met de deur, bonsde tegen de dunne muren.

‘Crispin,’ fluisterde hij sissend tegen die lamlul van een broer van hem. ‘Crispin, smerig stuk vreten. Doe open, verdomme.’

Gus hoorde dat de ketting voor de deur weggeschoven werd en dat de knop werd omgedraaid. Hij wachtte, maar de deur ging niet open. Dus haalde Gus het shirt van zijn geboeide handen en draaide de knop om.

In de hoek van de gang stond Crispin, links van de bank waarop hij sliep als hij thuis was. Alle gordijnen waren dicht en in de keuken stond de koelkast open.

‘Waar is mama?’ vroeg Gus.

Crispin zei niets.

‘Waardeloze junk,’ zei Gus. Hij deed de koelkast dicht. Er was iets gesmolten, en er stond water op de vloer. ‘Slaapt ze?’

Crispin zei niets. Zwijgend keek hij Gus aan.

Gus begon te begrijpen wat er aan de hand was. Hij keek nog eens naar Crispin, die hij tegenwoordig amper een blik waardig keurde, en zag zijn zwarte ogen en zijn ingevallen gezicht.

Gus ging naar het raam en trok de gordijnen open. Het was donker. Er hing rook in de lucht van een brand ergens beneden.

Gus draaide zich naar Crispin om, maar die kwam al huilend als een wolf op hem af gestormd. Gus stak zijn handen de lucht in en sloeg de ketting van de handboeien om de nek van zijn broer, onder zijn kaak. Zo hoog dat die zijn stekel niet naar buiten kreeg.

Gus greep met beide handen Crispins achterhoofd en duwde hem op de grond. De zwarte ogen van zijn vampierbroer puilden uit, en met klappende kaken probeerde hij zijn mond open te krijgen, maar door Gus’ wurggreep lukte hem dat niet. Gus wilde hem de hals afknijpen, maar een hele tijd later lag Crispin nog steeds te trappelen en was hij nog bij zijn volle bewustzijn. Plotseling schoot Gus te binnen dat vampiers niet ademen, en dat ze dus niet op die manier gedood kunnen worden.

Dus hees hij hem bij de nek overeind, terwijl Crispins handen naar die van Gus klauwden en uithaalden. De afgelopen paar jaar was Crispin niets dan een bron van ellende voor zijn moeder geweest en een gore klootzak tegenover Gus. Nu was hij in een vampier veranderd en was het broeraspect verdwenen, terwijl hij een even grote klootzak was gebleven. Vol wraakgevoelens ramde Gus hem met zijn kop tegen de spiegel aan de wand, een oud ovaal van zwaar glas dat pas brak toen het op de grond viel. Gus schopte Crispin op de grond en greep de grootste scherf die hij vinden kon. Nog voordat Crispin goed en wel op zijn knieën lag, had Gus de punt van de scherf al in zijn nek gepriemd. De ruggengraat werd doorboord, en aan de voorkant van zijn hals stak de punt van de scherf onderhuids in reliëf uit. Gus maakte een zijdelingse zaagbeweging en zag kans Crispin bijna te onthoofden. Maar hij was vergeten hoe scherp het glas in zijn eigen handen was, en hij haalde beide handpalmen open. Ondanks de pijn in zijn handen liet hij de scherf niet los tot het hoofd van zijn broer er helemaal af was.

Gus wankelde achteruit en keek naar de bloedende sneden in zijn handpalmen. Hij moest zorgen dat de wormen die uit Crispins witte bloed kwamen kronkelen, niet zijn wonden in glipten. Ze zaten op het kleed en waren niet gemakkelijk te zien, dus bleef hij er uit de buurt. Hij keek naar zijn broer die in stukken op de grond lag en werd misselijk bij de aanblik van de vampier die hij was geworden. Wat betreft het verlies van zijn broer voelde Gus niets. Crispin was al jaren dood voor hem.

Bij de gootsteen waste Gus zijn handen. Het waren lange sneden, maar niet diep. Met een smerige droogdoek stelpte hij het bloeden, en daarna ging hij naar zijn moeders kamer.

‘Mama?’

Hij kon alleen maar hopen dat ze niet thuis was. Haar bed was opgemaakt maar verlaten. Net toen hij zich wilde omdraaien om weg te gaan, bedacht hij iets. Hij liet zich op handen en knieën zakken om onder het bed te kijken. Hij zag alleen de kledingdozen en de armgewichtjes die ze tien jaar geleden had gekocht. Op weg terug naar de keuken hoorde hij iets ritselen in de kast. Hij bleef staan luisteren. Hij liep naar de kast en trok de deur open. Alle kleren van zijn moeder waren van de hangertjes getrokken en lagen in een grote hoop op de bodem van de kast.

De hoop kwam in beweging. Gus trok een oude gele jurk met schoudervullingen weg en keek in het grimassende gezicht van zijn madre, met zwarte ogen en een vale huid.

Gus deed de deur dicht. Niet met een klap, om daarna weg te rennen, maar gewoon dicht. Hij bleef roerloos staan. Hij kon wel janken, maar er kwamen geen tranen, alleen een zucht, een zacht, diep gejammer, en daarna draaide hij zich om en keek in zijn moeders kamer om zich heen naar een wapen om haar hoofd af te hakken...

... tot plotseling tot hem doordrong wat er van de wereld geworden was. Hij draaide zich om naar de gesloten kastdeur en leunde er met zijn voorhoofd tegenaan.

‘Sorry, mama,’ fluisterde hij. ‘Lo siento. Ik had er moeten zijn. Ik had hier moeten zijn...’

In een waas liep hij naar zijn eigen kamer. Door die handboeien kon hij niet eens een ander shirt aantrekken. Hij propte een stel kleren in een papieren zak voor als hij de gelegenheid kreeg zich om te kleden, en frommelde die op onder zijn arm.

Plotseling schoot de oude man hem te binnen. Het pandhuis aan 118th Street. Hij kon hem gaan helpen. Hij kon hem helpen dit wezen te bestrijden.

Hij liep de gang in. Bij de lift stonden mensen, en met gebogen hoofd liep Gus hun kant uit. Hij wilde niet herkend worden, had geen zin in een praatje met de buren van zijn moeder.

Halverwege de lift drong tot hem door hoe zwijgend en roerloos ze daar stonden. Hij keek op en zag dat het drietal hem stond aan te kijken. Toen hij besefte hoe levenloos zwart hun ogen waren, bleef hij staan. Vampiers, die hem de pas afsneden.

Ze liepen de gang in, op hem af, en eer hij het wist stond hij met zijn geboeide handen op hen in te beuken, smeet ze tegen de muur, ramde hun gezichten tegen de vloer. Hij schopte als ze op de grond lagen, maar ze bleven niet lang liggen. Hij gaf geen van hen de kans zijn stekel naar buiten te schieten en verpletterde een paar schedels met de hak van zijn zware laarzen. Hij rende op de lift af en de deuren zoefden nog net op tijd dicht.

In zijn eentje stond Gus in de lift. Hij probeerde op adem te komen en telde de verdiepingen. Zijn tas was hij kwijt; die was opengescheurd zodat zijn kleren door de gang verstrooid lagen.

De verdiepingsnummers kwamen aan bij de l van lobby en met een ping gingen de deuren open. Daar stond Gus, ineengedoken, klaar voor de strijd.

De lobby was verlaten. Maar op straat flakkerde een oranje gloed en hoorde hij schreeuwen en huilen. Hij liep naar buiten en zag de brand een eind verderop, met vlammen die oversprongen naar aanpalende panden. Hij zag mensen op straat met houten planken en andere geïmproviseerde wapens. Ze renden in de richting van de brand.

Van de andere kant kwam een groepje van zes mensen aanlopen, zonder wapens en zonder haast. Een man alleen rende hem tegemoet, Gus voorbij, en riep al hollend: ‘Het stikt hier van de fuckers, man!’ Meteen daarna viel het groepje van zes over hem heen. Voor iemand met een ongeoefende blik kon het lijken op een ouderwetse straatberoving, maar Gus zag bij het oranje schijnsel van de brand een stekel uit een mond tevoorschijn schieten. Vampiers die mensen op straat aan het leegdrinken waren.

Terwijl hij stond te kijken, kwam met hoge snelheid een pikzwarte terreinwagen met felle halogeenkoplampen de rook uit gereden. Politie. Gus draaide zich om en rende achter zijn eigen koplampschaduw aan de straat uit, regelrecht in de armen van het ploegje van zes. Met hun bleke gezichten en hun holle ogen oplichtend in het licht van de koplampen kwamen ze op hem af. Gus hoorde portieren opengaan en laarzen op het asfalt stampen, en hij zat klem tussen twee kwaden. Hij rende op de grauwende vampiers af, zwaaide met zijn geboeide handen en ramde hen met zijn hoofd in hun borst. Hij wilde hun niet de kans geven hun mond open te krijgen. Maar een van hen haakte een arm over Gus’ handboeien en draaide hem om, werkte hem op de grond. Nog geen seconde later lag de hele troep over hem heen, vechtend wie er uit zijn hals mocht drinken.

Er klonk een geluid – twok – en de gil van een vampier. Daarna een splat, en een van de vampiers zat zonder hoofd.

Degene die boven op hem lag, werd opzij getroffen en viel plotseling weg. Gus rolde om zijn as en hees zich midden in het straatgevecht op zijn knieën.

Het waren helemaal geen agenten. Het waren mannen met zwarte sweatshirts met capuchons aan, met donker gemaakte gezichten, zwarte legerbroeken en zwarte laarzen. Ze vuurden kleine en grote kruisbogen af met houten geweerlopen. Gus zag een van hen een vampier op de korrel nemen en een pijl in zijn nek schieten. Voordat de vampier maar tijd had om zijn handen naar zijn hals te brengen, explodeerde de pijl met zo veel kracht dat zijn hele nek uiteenspatte en het hoofd van zijn romp vloog. Dode vampier.

De pijlen hadden een zilveren punt en waren geladen met explosieven.

Vampierjagers. Gus staarde de mannen verbijsterd aan. Uit alle deuropeningen kwamen vampiers aanzetten, en deze schutters zagen kans op een afstand van 25, 30 meter de hals te raken.

Een van hen kwam snel op Gus af, alsof hij hem abusievelijk voor een vampier aanzag, en voordat Gus een woord kon uiten had de jager een laars op zijn armen gezet zodat die klem op het wegdek lagen. Hij laadde zijn kruisboog weer en richtte het wapen op de ketting tussen Gus’ boeien. Een zilveren pijl spleet het staal en bleef in het asfalt steken. Zijn handen waren vrij, zij het nog met de armbanden om, en de jager hees hem met verbluffende kracht overeind.

‘Shit, man,’ zei Gus, dol van vreugde bij het zien van deze lieden. ‘Waar kan ik me aanmelden!’

Maar zijn redder bewoog trager, zijn blik getrokken door iets wat hij zag. Gus tuurde in de duistere plooien van de capuchon en zag een lijkbleek gezicht. De ogen waren zwart en rood, en de mond was droog en had bijna geen lippen.

De jager stond naar de bloederige strepen in Gus’ handen te kijken.

Gus kende die blik. Die had hij zojuist in de ogen van zijn broer en zijn moeder gezien.

Hij probeerde zich los te trekken, maar de vampier had zijn arm in een ijzeren greep. Het wezen opende zijn mond en de punt van zijn stekel verscheen.

Op dat moment kwam er een andere jager aanlopen, die zijn kruisboog tegen de nek van Gus’ belager zette. De nieuwe jager trok de capuchon van zijn collega weg en Gus zag het kale hoofd zonder oren, de oude ogen van een volwassen vampier. Die haalde uit naar het wapen van zijn broeders, en overhandigde Gus toen aan de nieuwe jager, wiens bleke vampiergezicht Gus even zag toen hij werd opgetild, naar de zwarte terreinwagen werd gesjouwd en op de achterste bank werd gesmeten.

De rest van de vampiers klom het voertuig weer in en dat reed weg, met een gierende u-bocht midden op de avenue. Gus zag dat hij het enige menselijke wezen in de wagen was. Wat moesten ze met hem?

Hij kreeg een klap tegen zijn slaap en raakte het bewustzijn kwijt. Geen vragen meer. De wagen racete terug naar het brandende gebouw, door de rook heen als een vliegtuig door een wolk. Met gierende banden scheurde hij door de groep oproerkraaiers, de volgende bocht om, richting het centrum.

De badkuip
de zogeheten badkuip van het Word Trade Center, de zeven verdiepingen diepe fundering, was fel verlicht vanwege de nachtelijke bouwwerkzaamheden, ook nu het nog maar een paar minuten voor zonsopgang was. Maar het was stil in de bouwput, de grote machines stonden roerloos. Het werk dat bijna sinds de instorting van de torens dag en nacht was doorgegaan, lag nu vrijwel stil.

‘Waarom hier?’ vroeg Eph. ‘Wat zoeken we hier?’

‘Dit trekt hem aan,’ zei Setrakian. ‘Een mol graaft zich een thuis in de dode stronk van een gevelde boom. In een wond ontstaat gangreen. Hij aardt het best in tragedie en pijn.’

Eph, Setrakian en Fet zaten op de achterbank van Fets bestelbusje, geparkeerd op de hoek van Church Street en Cortlandt Street. Setrakian zat met een nachtkijker bij het raampje van het achterportier. Er schoof maar weinig verkeer voorbij, niet meer dan af en toe een vroege taxi of een vrachtwagen. Geen voetgangers, geen andere tekenen van leven. Ze waren op zoek naar vampiers, maar die waren niet te vinden.

Zonder zijn oog van de kijker weg te nemen zei Setrakian: ‘Het is hier veel te licht. Ze willen niet gezien worden.’

Eph zei: ‘We kunnen niet eindeloos bij die bouwput blijven rondhangen.’

‘Als het er zo veel zijn als we vermoeden,’ zei Setrakian, ‘dan moeten ze hier in de buurt zitten. Zodat ze voor zonsopgang terug kunnen naar hun schuilplaats.’ Hij keek naar Fet. ‘Denk je in dat ongedierte in.’

‘Ik kan je één ding vertellen,’ zei Fet. ‘Ik heb nog nooit een rat ergens door de voordeur naar binnen zien gaan.’ Daar bleef hij even over zitten nadenken, en toen schoof hij langs Eph naar de voorstoelen. ‘Ik heb een idee.’

Hij reed via Church Street naar het stadhuis, een straat ten noordoosten van de wtc-locatie. Dat stond midden in een groot park, en Fet stopte op een busparkeerplaats aan Park Row. Hij zette de motor uit.

‘Dit park is een van de grootste rattennesten in de hele stad. We hebben geprobeerd de klimop weg te halen, omdat ze zich daar prima kunnen schuilhouden. We hebben een ander soort afvalcontainers geplaatst, maar het haalde allemaal niets uit. Ze spelen hier als eekhoorns, vooral tussen de middag, als mensen hier hun boterham komen opeten. Ze zijn dol op eten, maar eten kunnen ze bijna overal vinden. Infrastructuur, daar gaat het de ratten om.’ Hij wees naar de grond. ‘Hieronder ligt een verlaten metrostation. De voormalige halte bij het stadhuis.’

‘Loopt daar nog een spoor langs?’ vroeg Setrakian.

‘Op de een of andere manier is onder de grond alles met elkaar verbonden.’

Ze bleven zitten kijken, en ze hoefden niet lang te wachten.

‘Daar,’ zei Setrakian.

Eph zag een sjofele vrouw onder een lantaarn staan, een meter of dertig verderop. ‘Een dakloze vrouw,’ zei hij.

‘Nee,’ zei Setrakian, en hij gaf de infraroodkijker aan Eph.

Door die kijker zag Eph de vrouw als een felle streep rood tegen een koele, schemerige achtergrond.

‘Hun metabolisme,’ zei Setrakian. ‘Daar staat er nog een.’

Er kwam een gezette vrouw aanwaggelen, nog niet gewend aan haar nieuwe bewegingsapparaat, in de schaduw langs het lage ijzeren hekje rondom het park.

En nog een: een man met het geldschort van een krantenventer voor en een lichaam over zijn schouder geslingerd. Hij liet het over het hekje vallen en klom er toen met onbeholpen bewegingen zelf overheen. Hij viel, scheurde een broekspijp, kwam zonder enige reactie weer overeind, pikte zijn slachtoffer op en liep verder de beschutting van de bomen in.

‘Ja,’ zei Setrakian. ‘Dit is het.’

Eph huiverde. De aanwezigheid van al die ziekteverwekkers op twee benen, die ziekte in mensengestalte, vervulde hem met walging. Met een misselijk gevoel zag hij ze het park in strompelen, dieren van een lagere orde die gehoor gaven aan een of andere onbewuste impuls en het donker opzochten. Hij voelde de haast, als forenzen die proberen die laatste trein naar huis te halen.

Zwijgend stapten ze de bestelbus uit. Fet had een veiligheidspak van Tyvek aan, en rubber lieslaarzen. Hij bood de anderen ook zo’n outfit aan, maar Eph en Setrakian namen alleen de laarzen aan. Setrakian spoot hen ongevraagd in met geurverwijderende lotion uit een flacon met een hert in een rood kruisvizier op het etiket. De lotion kon natuurlijk niets veranderen aan de koolstofdioxide die ze uitademden, en ook niet aan het geluid van hun pompende harten en rondstromende bloed.

Fet droeg het meest. Het spijkerpistool zat in een tas die voor zijn borst hing, compleet met drie extra magazijnen vol zilveren kopspijkers. Aan zijn riem hingen diverse stukken gereedschap, waaronder zijn nachtbril en zijn uv-licht, samen met een van Setrakians zilveren dolken in een leren schede. Hij had een sterke uv-lamp in zijn hand en had de uvc-mijn in een net over zijn schouder geslingerd.

Setrakian had zijn wandelstok en een uv-lamp bij zich, en de infraroodkijker in zijn jaszak. Hij tastte nogmaals naar het pillendoosje in zijn vestzak en liet zijn hoed in de wagen liggen.

Ook Eph droeg een uv-lamp, plus een zilveren zwaard in een schede die diagonaal over zijn borst hing met de kling van meer dan een meter lang en het handvat tegen zijn rug.

Fet zei: ‘Ik weet niet of dit wel een goed idee is. Afdalen om een beest op zijn eigen terrein te bestrijden.’

‘We hebben geen keus,’ zei Setrakian. ‘Dit is de enige tijd van de dag dat we weten waar hij zit.’ Hij keek naar de lucht, blauw met de eerste vage suggestie van daglicht. ‘De nacht is voorbij. Kom. We gaan.’

Ze liepen naar het hekje in de lage omheining, dat ’s nachts op slot zat. Eph en Fet klommen eroverheen en staken vervolgens hun handen uit om Setrakian te helpen.

Bij het geluid van nieuwe voetstappen op de stoep, snelle passen met één slepende hak, liepen ze haastig verder het park in.

Daar brandde ’s nachts geen licht tussen de dicht opeenstaande bomen. Ze hoorden de parkfontein klateren en hoorden buiten auto’s rijden.

‘Waar zitten ze?’ fluisterde Eph.

Setrakian haalde zijn infraroodkijker tevoorschijn. Hij zocht de omgeving af en gaf de kijker toen aan Eph. Die zag felrode gestalten steels door het verder koele landschap schuiven.

Het antwoord op zijn vraag luidde: overal. En ze dromden met grote snelheid samen naar een plek iets ten noorden van waar zij zaten.

Algauw bleek waarheen ze op pad waren. Een kiosk aan de Broadwayzijde van het park, een donker gebouwtje dat Eph op die afstand niet goed kon ontwaren. Hij bleef zitten kijken tot de stroom terugkerende vampiers afnam en Setrakians kijker geen warmtebronnen van betekenis meer oppikte.

Ze renden op het gebouwtje af. Bij het toenemende daglicht zagen ze dat het een informatiehuisje was, waarvan ’s nachts de luiken dicht zaten. Ze trokken de deur open en zagen dat het huisje verlaten was.

Op een kluitje stonden ze in het kleine hokje; de houten balie lag helemaal vol metalen rekken met toeristische brochures en vertrektijdentabellen voor rondleidingen per bus. Fet richtte zijn kleine lantaarn op de dubbele metalen luiken in de vloer. Daarin zaten grote ogen voor hangsloten, maar die ontbraken. Op de luiken stonden de letters: mta.

Fet trok beide luiken open, terwijl Eph er met zijn lamp in de aanslag naast stond. Ze zagen een trap die de duisternis in leidde. Terwijl Fet de trap afliep, richtte Setrakian zijn lantaarn op een verbleekt bordje aan de muur.

‘Nooduitgang,’ meldde Fet. ‘Dat oude stadhuisstation hebben ze na de Tweede Wereldoorlog opgedoekt. De nieuwe treinen konden de scherpe bocht in het spoor niet aan en het perron was te smal – hoewel ik wel geloof dat er nog een boemeltje voorbij komt.’ Hij keek van links naar rechts. ‘Ze zullen de oude nooduitgang wel gesloopt hebben om er een kiosk bovenop te zetten.’

‘Prima,’ zei Setrakian. ‘Kom, we gaan.’

Eph volgde hem en vormde de achterhoede. Hij nam niet de moeite de luiken achter zich te sluiten, want hij wilde recht omhoog kunnen mocht dat nodig zijn. De zijkanten van de treden zaten onder het aangekoekte vuil, de middelste zones schoner door regelmatig gebruik. Het was hier donkerder dan de nacht.

‘Volgende halte, 1945,’ zei Fet.

De trap eindigde bij een open deur die toegang gaf tot een tweede, bredere trap, die omlaag voerde naar wat vroeger een tussenperron geweest moest zijn. Een betegeld koepeldak met vier bogen, die oprezen naar een schitterend daklicht van modern glas in lood dat net blauw begon te kleuren. Tegen het houten loketje onder aan een van de ronde muren lagen een paar ladders en oude steigers. Er stonden geen kaartautomaten bij de ingangen: het station dateerde uit de periode voor de automaten.

De verste boog leidde naar een nieuwe trap, waar hoogstens vijf personen naast elkaar op konden lopen en die uitkwam op het smalle perron. Onder de boogvormige doorgang bleven ze staan luisteren, maar ze hoorden in de verte alleen het krijsen van metroremmen. Ze liepen het verlaten perron op.

Het had iets van een fluistergalerij in een kathedraal. Aan de bogen van de zoldering hingen originele koperen luchters met kale, donkere gloeilampen, en het in elkaar grijpende tegelpatroon langs de bogen leek nog het meest op gigantische ritsen. Twee hoge daklichten lieten licht binnen door amethisten glas, en de rest was met lood afgeschermd uit zorg over luchtaanvallen na de Tweede Wereldoorlog. Een eind verderop scheen licht door een paar roosters op straathoogte, nog heel zwak, maar al wel genoeg om diepte te geven aan het uitzicht langs het elegant gekromde spoor. Het hele station telde niet één rechte lijn. Overal waren de tegelwanden beschadigd, ook het geglazuurde terracotta van het dichtstbijzijnde bord aan de muur, in goud met groene randen, rond blauwe tegels waarop met witte letters city hall stond.

Een laagje staalvijlsel langs het rondlopende perron vertoonde voetafdrukken van vampiers, die het duister in verdwenen.

Ze volgden de afdrukken naar het eind van het perron en sprongen op de nog onder stroom staande rails. Ze knipten hun lantaarns uit en in het donker zagen ze bij het licht van Ephs uv-lamp overal urinespetters, veelkleurig oplichtend, tot een eind verderop. Setrakian reikte naar zijn infraroodkijker toen ze achter zich iets hoorden. Laatkomers die de trap naar het perron afkwamen. Eph knipte zijn uv-lamp uit en ze staken de drie rails over naar de achterwand, waar ze zich vlak tegen de terugwijkende steen drukten.

Ze hoorden hoe de laatkomers met hun voeten over de stoffige stenen langs de railbeddingen schraapten. Setrakian keek naar hen door zijn infraroodkijker: twee helder oranjerode gestalten, niets ongebruikelijks aan hun vorm of houding. De eerste verdween en het kostte Setrakian even eer hij besefte dat het wezen een spleet in de muur in geglipt was, een opening die ze om de een of andere reden niet opgemerkt hadden. De tweede gestalte bleef op diezelfde plek staan, maar draaide zich daar om in plaats van te verdwijnen, en keek hun kant uit. Setrakian bleef roerloos staan in de wetenschap dat het wezen een beter dan menselijk nachtzicht had, maar dat dit nog niet tot volle wasdom was gekomen. Volgens zijn kijker was de hals van de vampier de warmste zone van zijn lichaam. Een vlek oranje langs zijn been koelde onmiddellijk af naar geel en stroomde samen op de grond: het wezen stond zijn blaas te legen. Het hoofd kwam omhoog als een wild dier dat prooi ruikt, en hij keek het spoor af, de andere kant uit. Toen boog hij zijn hoofd en verdween de muurspleet in.

Met de anderen in zijn kielzog liep Setrakian terug naar het spoor. De stank van verse, hete vampierpis bleef onder het gewelf hangen, en die geur van verbrande ammonia had duistere associaties voor Setrakian. De anderen stapten op weg naar de opening in de muur om de vlek heen.

Eph haalde zijn zwaard uit de schede op zijn rug en ging vooroplopen. De gang verbreedde zich tot een hoge catacombe met ruwe wanden, waar het naar stoom rook. Hij knipte zijn uv-lantaarn aan, net op tijd om de eerste vampier uit zijn gehurkte houding overeind te zien komen voor de aanval. Eph kreeg het zilveren wapen niet op tijd omhoog en de vampier smeet hem ruggelings tegen de muur. Zijn lamp viel naast het stroompje rioolwater op de ongelijkmatige bodem en bij het blauwe licht zag hij dat de vampier een vrouw was, of was geweest. Ze had een keurige blazer aan over een smerige witte bloes, en haar zwarte mascara zat als een dreigend wasberenmasker om haar ogen uitgesmeerd. Haar kaak zakte omlaag en haar tong krulde naar achteren – en op dat moment sprong Fet tevoorschijn.

Met zijn dolk stak hij naar haar en trof haar eenmaal laag in de flank. Ze liet zich van Eph afrollen en kwam gehurkt overeind. Met een kreet haalde Fet nogmaals naar haar uit, en ditmaal trof hij haar vlak boven waar het hart had gezeten, in de borst onder de schouder. De vampier wankelde even achteruit, maar kwam meteen weer naar voren. Met een gehuil van woede stak hij zijn mes tot aan het heft in haar onderbuik, en ze klapte even grauwend dubbel – maar opnieuw reageerde ze eerder verward dan alsof ze pijn had. Ze zou op hem af blijven komen.

Eph had zich intussen voldoende hersteld en toen de vampier weer op Fet afstormde, kwam Eph overeind en haalde van achter zijn rug uit met zijn zwaard, dat hij met beide handen vasthield. De impuls tot doden was hem nog wezensvreemd, en daardoor sloeg hij uiteindelijk niet hard genoeg toe. Het zwaard hakte niet in één klap haar hoofd af. Maar het was genoeg. Hij had de ruggengraat doorgehakt, en het hoofd van de vampier klapte naar voren. Haar armen maaiden wild in het rond en het lichaam begon te schokken terwijl ze voorover in het rioolwater op de grond viel, als iets wat ligt te sissen in een oververhitte pan.

Er was weinig tijd om van de schok te bekomen. Het plonzende geluid dat door de catacombe echode waren de voetstappen van de tweede vampier die wegholde om de anderen te waarschuwen.

Eph griste zijn uv-lamp van de vloer en zette met zijn zwaard aan zijn zijde de achtervolging in. Hij stelde zich voor dat hij achter de vampier aan zat die Kelly hierheen gelokt had, en die woede voerde hem mee door de dampende tunnel, waar hij met plonzende laarzen doorheen rende. De tunnel maakte een scherpe bocht naar rechts. Daar stak een dikke pijp uit het gesteente, die het nauwer wordende gat in liep. De dampende hitte zorgde voor algengroei en schimmels die in het licht van zijn lantaarn opgloeiden. Een eind voor zich ontwaarde hij de omtrekken van de vampier, die met open handen holde, zijn vingers klauwend in de lucht.

Weer een korte bocht, en de vampier was verdwenen. Eph vertraagde zijn pas en keek om zich heen, scheen in paniek met zijn lantaarn in het rond – tot hij de benen van het wezen door een platte opening onder de zijmuur zag verdwijnen. Het wezen kronkelde met de doelmatige bewegingen van een worm en glipte de gang uit. Eph maaide nog even met zijn wapen naar de smerige voeten, maar die verdwenen zo snel dat hij niet meer dan zand raakte.

Eph liet zich op zijn knieën zakken maar zag niets aan de andere kant van het ondiepe gat. Aan hun voetstappen hoorde hij dat Fet en Setrakian nog een heel eind achter hem zaten. Hij besloot dat hij niet kon wachten. Eph ging op zijn rug liggen en begon zich door het gat te wurmen.

Met zijn armen boven zijn hoofd gestrekt wrong hij zich het gat in, lamp en zwaard voorop. Nu niet blijven steken, dacht hij. Als dat gebeurde, kon hij onmogelijk nog loskomen. Hij wrong zich door de opening, en zijn armen en hoofd kwamen uit in een open ruimte. Hij werkte zich los uit het gat en hees zich op zijn knieën.

Hijgend zwaaide hij de lamp als een schijnwerper in het rond. Hij stond in een zoveelste tunnel, maar deze was voorzien van echte sporen en stenen. Er heerste de griezelige stilte van een ongebruikte ruimte. Links, nog geen honderd meter van hem vandaan, brandde licht.

Een perron. Hij haastte zich langs het spoor en klom het perron op. Hier was niets te bekennen van de pracht van het station bij City Hall; integendeel, het was een en al kale stalen balken met blootliggende leidingen onder de zoldering. Eph meende alle stations in het centrum van New York gezien te hebben, maar hier was hij nooit geweest.

Tegen het eind van het perron stond een rij metrocoupés, met het opschrift buiten dienst. Midden op het plaveisel stonden de restanten van een oud controlehokje, volgekalkt met ouderwetse, wilde graffiti. Hij voelde aan de deur, maar die zat op slot.

In de tunnel hoorde hij geschuifel. Dat waren Fet en Setrakian, die hem intussen hadden ingehaald. Waarschijnlijk niet slim om zo in zijn eentje vooruit te rennen. Eph besloot hen hier op te wachten, in deze oase van licht, tot hij hoorde dat er ergens op het spoor een steen werd weggetrapt. Hij draaide zich net op tijd om om de vampier te zien, die uit de achterste wagon sprong en langs de achterwand rende, weg van de lichten van het verlaten station.

Eph rende achter hem aan, over het verhoogde perron naar het eind, en sprong toen het spoor op, de duisternis in. Het spoor maakte een bocht naar rechts en de rails liepen niet verder. De tunnelwanden schokten in zijn blikveld op en neer tijdens het rennen. Hij hoorde de onbeholpen voetstappen van de rennende vampier weergalmen, de blote voeten op de scherpe stenen. Het wezen strompelde, struikelde, kwam steeds langzamer vooruit. Eph kwam dichterbij en bij de hitte van zijn lamp raakte de vampier in paniek. Hij draaide zich eenmaal om en in het blauwe licht was zijn gezicht een masker van afgrijzen.

Eph bracht de arm waarin hij het zwaard droeg naar voren en onthoofdde het monster halverwege zijn stap.

De romp tuimelde voorover en Eph bleef staan om met het uv-licht over de lekkende nekstomp te schijnen en de ontsnappende bloedwormen te doden. Hij rechtte zijn rug en zijn zwoegende ademhaling kalmeerde... tot hij zijn adem plotseling helemaal inhield.

Hij hoorde iets. Of liever, hij vóélde iets. Hij was omringd door... geritsel. Geen voetstappen of echte beweging, maar... geritsel.

Hij tastte naar zijn kleine lantaarn en knipte die aan. Langs de hele tunnelwand lagen lichamen op de ruwe grond. New Yorkers, hun geklede lichamen zij aan zij, als slachtoffers van een aanval met gifgas. Sommigen hadden hun ogen nog open en staarden met de verdoofde blik van doodzieke patiënten voor zich uit.

Deze slachtoffers waren overgegaan. Nog maar kortgeleden gebeten, nog maar pas besmet. Diezelfde avond. Het geritsel dat Eph had gehoord was de metamorfose in hun lichamen: geen bewegende ledematen, maar de tumoren die de organen aan het overnemen waren, en de onderkaken die stekels aan het ontwikkelen waren.

Er lagen tientallen lichamen, en een eind verderop zag hij er nog veel meer, vage vormen buiten het bereik van zijn lichtbundel. Mannen, vrouwen, kinderen... een bont gezelschap. Hij rende van de een naar de ander en scheen in de gezichten op zoek naar Kelly – maar biddend dat zij er niet bij lag.

Hij was nog steeds op zoek toen Fet en Setrakian zich bij hem voegden. Met iets van opluchting maar tegelijkertijd wanhoop zei Eph: ‘Ze is er niet bij.’

Setrakian stond met zijn hand tegen zijn borst geklemd; hij was nog steeds volkomen buiten adem. ‘Hoe veel verder nog?’

‘Dat was een ander City Hallstation, aan de Brooklyn-Manhattan Transitlijn. Een lagere verdieping die nooit in gebruik is genomen en alleen wordt gebruikt voor opslag. Dat betekent dat we onder de Broadwaylijn zitten. Met die bocht in het spoor komen we bij de funderingen van het Woolworthgebouw. Daarna komt Cortlandt Street. En dat betekent dat het World Trade Center...’ – hij keek omhoog alsof hij door de rotsige bodem waarop de stad rustte, tien of vijftien verdiepingen omhoog kon kijken – ‘... niet ver weg meer is.’

‘Laten we dit hier afmaken,’ zei Eph. ‘Nu meteen.’

‘Wacht even,’ zei Setrakian, die nog steeds stond te wachten tot zijn hartslag zich zou normaliseren. Het licht van zijn lantaarn streek over de gezichten van de mensen die overgegaan waren. Hij zakte op een knie om sommigen te bekijken met het zilveren spiegeltje uit zijn jaszak. ‘Eerst moeten we hier nog iets doen.’

Fet voerde het werk uit en slachtte bij het licht van Setrakians lantaarn de halfwassen vampiers af. Iedere onthoofding was een klap op Ephs geestelijke gezondheid, maar hij dwong zich naar iedere executie te kijken.

Ook Eph was overgegaan. Niet van mens tot vampier, maar van heler tot slachter.

Verder in de catacomben werd het grondwater dieper met vreemde, bleke wortels en lianen en albino plantengroei die van het onafgewerkte plafond omlaag reikten naar het voedzame water. Hier en daar hing een gele tunnellamp, en bij het licht daarvan bleken de muren volledig vrij van graffiti. Over de ongerepte vloer lag een waas van wit stof, hier en daar heel fijn, dat ook de plassen stilstaand water overdekte. De neerslag van het World Trade Center. Alledrie vermeden ze waar mogelijk daarin te stappen; ze liepen erlangs met het respect dat je een kerkhof toont.

De zoldering werd lager en zakte tot schouderhoogte in de doodlopende tunnel. Setrakians zoeklicht vond een opening ergens boven in de wand, breed genoeg om doorheen te kruipen. Een gerommel dat aanvankelijk vaag en veraf had geklonken, begon nu aan te zwellen. Bij het licht van hun lantaarns zagen ze dat het water rond hun laarzen begon te beven. Het was het onmiskenbare gedaver van een metrotrein, zo suggestief dat ze zich werkelijk omdraaiden om te kijken, hoewel er in de tunnel waarin ze stonden geen rails lagen.

De trein bevond zich pal vóór hen en kwam recht op hen af, maar dan op het spoor dat boven hun hoofd liep, op weg naar het in gebruik zijnde City Hallstation van de bmt-lijn op de hoger gelegen verdieping. Het krijsen, brullen en schudden werd ondraaglijk, het bereikte de kracht en het lawaai van een aardbeving, en plotseling beseften ze dat deze onverwachte interruptie hun beste kans was.

Haastig kropen ze door de spleet in de muur en holden ze een zoveelste tunnel zonder sporen in, ditmaal volgehangen met gedoofde gloeilampen, bouwlichten die dansten door de kracht van de voorbijrijdende metrotrein. Stapels zand en vuilnis waren tijden geleden achter de stalen staanders geschoven die zo’n tien meter omhoog staken. Rond een flauwe bocht een eind verderop scheen een vaag, gelig licht. Ze knipten hun uv-lampen uit en renden door de donkere tunnel. Ze konden voelen dat die breder werd toen ze de hoek om kwamen en een lange, open ruimte betraden.

Toen de vloer niet meer schudde en de herrie van de trein vervaagde als een storm die was gaan liggen, vertraagden ze hun pas om zelf geen lawaai te maken met hun laarzen. Eph voelde de anderen voordat hij hen zag, hun silhouetten in zittende of liggende houding op de vloer. De wezens werden wakker bij hun komst en gingen rechtop zitten, maar vielen niet aan. Dus liepen hij, Setrakian en Fet door en waadden ze verder naar de schuilplaats van de Meester.

De demonen hadden zich die nacht gevoed en lagen, opgezwollen als monsterlijke teken, hun bloedmaaltijd te verteren. Ze waren traag, leken halfdood, wezens die er vrede mee hadden te wachten tot zonsondergang om weer op zoek te kunnen gaan naar een nieuwe maaltijd.

Ze begonnen overeind te komen. Ze waren gekleed in overalls en krijtstreeppakken en sportkleding en pyjama’s en avondkleding en smerige schorten; sommigen waren naakt.

Eph greep zijn zwaard en speurde de gezichten af. Dode gezichten met bloedrode ogen.

‘Bij elkaar blijven,’ fluisterde Setrakian, terwijl hij onder het lopen de uvc-mijn voorzichtig uit het net op Fets rug haalde. Met zijn misvormde vingers pelde hij een strook veiligheidstape weg en roteerde de bovenkant van de bol om de batterij in de juiste stand te plaatsen. ‘Nu maar hopen dat hij het doet.’

‘Hopen?’ vroeg Fet.

Er kwam er een op hen af – een oude man, misschien minder verzadigd dan de anderen – en Fet toonde hem zijn zilveren dolk. De vampier siste. Fet zette een laars tegen het dijbeen van de man en trapte hem achteruit, terwijl hij de anderen zijn zilver liet zien.

‘We graven wel een heel diepe kuil voor onszelf.’

Er doken gezichten uit de wanden op, rood aangelopen en grijnzend. Oudere vampiers, eerste- of tweede generatie, te zien aan hun witte haar. Sommigen stootten een dierlijk gegrom en kelige klikgeluiden uit, als een soort pogingen tot spraak, gehinderd door de walgelijke groeisels onder hun tong. Hun gezwollen halzen schokten pervers heen en weer.

Terwijl hij tussen Fet en Eph in liep, zei Setrakian: ‘Wanneer deze staak de grond raakt, moet de batterij contact maken.’

‘Moet!’ zei Fet.

‘Jullie moeten dekking zoeken voordat hij ontploft. Achter die zuilen daar.’ Op regelmatige afstand stonden roestige staanders vol klinknagels. ‘Je hebt maar een paar seconden. Als je daar staat, knijp je je ogen dicht. Niet kijken. Anders raak je verblind.’

‘Schiet nou maar op!’ zei Fet, die te midden van de opdringende vampiers stond.

‘Nog even...’ De oude man opende zijn wandelstok net zo ver dat de zilveren snede zichtbaar werd, en met een snel gebaar, alsof hij een lucifer afstreek, haalde hij de toppen van twee misvormde vingers over de scherpe rand. Er druppelde bloed op de stenen vloer, en de geur voer met een zichtbare rimpeling door de vampiers heen. Van alle kanten kwamen ze aandrommen, uit ongeziene hoeken, eeuwig nieuwsgierig en eeuwig uitgehongerd.

Fet zwiepte met zijn dolk door de stoffige lucht om de paar meter ruimte om hen heen open te houden. ‘Waar wacht u nog op?’ wilde hij weten.

Eph speurde de hologige vrouwengezichten af op zoek naar Kelly. Een van hen kwam op hem af en hij legde de punt van zijn zwaard tegen haar borstbeen, waarop ze terugdeinsde alsof ze zich gebrand had.

Het werd nu rumoeriger, de voorste rijen werden opgestuwd door de achterste, honger won het van aarzeling en verlangen triomfeerde over een afwachtende houding. Setrakians bloed drupte op de grond en de geur – en de zinloze verspilling – dreven hen tot waanzin.

‘Kom op!’ zei Fet.

‘Nog een paar seconden...’ reageerde Setrakian.

De vampiers rukten op en Eph drong hen terug met de punt van zijn zwaard. Pas na een tijdje dacht hij eraan zijn uv-licht weer aan te knippen. Maar de voorsten werden opgestuwd door de achtersten, waardoor ze willoos overhelden. De neutrale zone werd steeds kleiner... Eph voelde al een hand aan zijn mouw plukken...

‘Nú!’ zei Setrakian.

Hij gooide de bol met de uitstekende punt de lucht in als een scheidsrechter die aan het begin van de wedstrijd de bal opgooit. Op het hoogste punt van de worp kwam het zware gevaarte recht te hangen, en met de verzwaarde punt naar beneden gericht viel het op de grond.

De vierkantige stalen punt drong in het steen en er begon een gonzen, zoiets als dat van een ouderwetse rij flitsblokjes die opnieuw geladen werden.

‘Snel, snel!’ riep Setrakian.

Eph zwaaide met zijn licht en met zijn zwaard om zich heen hakkend alsof het een machete was baande hij zich een weg naar een van de zuilen. Hij voelde de handen naar hem graaien, aan hem plukken; hij voelde de vochtige klappen van zijn snijdende zwaard en hoorde gekreun en gesmoord gehuil. En toch bleef hij naar de gezichten kijken op zoek naar Kelly, en maaide hij iedereen neer die niet Kelly was.

Het gonzen van de mijn begon steeds meer op janken te lijken en Eph stak en trapte en maaide zich een weg naar de stalen staander. Hij stond net in de schaduw van de balk toen de ondergrondse ruimte zich begon te vullen met een oogverblindend blauw licht. Hij kneep zijn ogen dicht en sloeg zijn arm voor zijn gezicht.

Hij hoorde de bestiale doodsstrijd van de verpletterde vampiers. Hij hoorde het smeltende, blaartrekkende, vervellende geluid van hun op atoomniveau uitdrogende lichamen. Hij hoorde hun binnenste bezwijken, net zoals hun ziel al verkoold was. Hun machteloze kreten stokten in hun verzengde kelen.

Massaverbranding.

Het hoge jankende geluid duurde niet langer dan tien seconden, en het felle vlak van zuiverend blauw licht bewoog zich van vloer naar zoldering voordat de batterij leegraakte. Het werd vrijwel donker in de ruimte, en toen er alleen nog wat nasiste, liet Eph zijn arm zakken en opende hij zijn ogen.

De misselijkmakende stank van geblakerde ziekte steeg in een walmende damp op van de verkoolde schepselen op de vloer. Je kon geen stap zetten zonder op de verrotte demonen te trappen, hun lichamen verkruimelend als kunstmatige houtblokken, uitgehold door het vuur. Alleen die vampiers die het geluk hadden gehad zich deels achter een staander te bevinden leefden nog, en Eph en Fet liepen snel tussen de overlevenden door om de verminkte, halfdode wezens te verlossen.

Daarna liep Fet naar de mijn toe, die in brand gevlogen was. Hij overzag de schade.

‘Nou,’ zei hij. ‘Dat werkte dus.’

‘Kijk,’ wees Setrakian.

Aan de andere kant van de dampende ruimte, boven op een meter hoge berg zand en afval, stond een lange, zwarte kist.

Terwijl Eph er met de anderen naartoe liep, angstig als agenten van de explosievenopruimingsdienst die zonder beschermende kleding aan op een verdacht pakket aflopen, kreeg Eph een déjà vu-gevoel, en het duurde even eer hij dat plaatsen kon: zo had hij zich ook gevoeld toen hij op het verduisterde vliegtuig op de landingsbaan af was gelopen, aan het begin van deze hele situatie.

Dit gevoel dat hij iets naderde wat tegelijkertijd dood en niet-dood was. Een pakketje uit een andere wereld.

Hij naderde de kist tot hij zeker wist dat het inderdaad de lange, zwarte kist uit het laadruim van vlucht 753 was. De deuren aan de bovenkant waren voorzien van schitterend houtsnijwerk met voorstellingen van mensen die zich kronkelden alsof ze in het vuur stonden, en langgerekte gezichten hadden die gilden van de pijn.

De enorme doodskist van de Meester, die hier op een altaar van puin en rotzooi onder de ruïnes van het World Trade Center stond.

‘Dit is hem,’ zei Eph.

Setrakian stak zijn hand uit naar de zijkant van de kist, raakte bijna het houtsnijwerk aan en trok toen zijn misvormde vingers terug. ‘Hier heb ik een hele tijd naar gezocht,’ zei hij.

Eph huiverde. Hij wilde het wezen niet nogmaals ontmoeten, met zijn verslindende afmetingen en zijn genadeloze kracht. Hij bleef op enige afstand staan, in de verwachting dat de deuren ieder moment konden openbarsten. Fet liep naar de andere kant van de kist. Aan de deuren bovenop zaten geen handvatten. Je moest je vingers onder de lip van de ene deur steken en hem dan omhoogtrekken. Het zou niet meevallen, zeker niet om het snel te doen.

Setrakian stond aan wat vermoedelijk de bovenkant van de kist was, het lange zwaard getrokken in zijn hand. Maar er lag een grimmige uitdrukking op zijn gezicht. In de ogen van de oude man zag Eph waarom, en hij kromp ineen van teleurstelling.

Te makkelijk.

Eph en Fet wurmden hun vingers in de spleet tussen de dubbele deuren, knikten elkaar toe, telden tot drie en trokken de deur op. Setrakian leunde met zijn lamp en zijn zwaard naar voren... en zag een kist vol aarde. Hij priemde er zijn zwaard in, de zilveren punt schrapend over de bodem van de enorme kist. Niets.

Met een verwilderde blik in zijn ogen deed Fet een stap achteruit, zijn aderen vol adrenaline waarvoor hij geen uitlaatklep had. ‘Is hij ervandoor?’

Setrakian trok zijn zwaard weg en tikte de aarde eraf op de rand van de kist.

Eph was verschrikkelijk teleurgesteld. ‘Hij is ontsnapt.’ Eph deed een stap weg van de kist en keek naar de woestenij van afgeslachte vampiers in de bloedhete ruimte. ‘Hij wist dat we er waren. Hij is een kwartier geleden de metrogangen in gevlucht. Hij kan niet naar boven vanwege de zon... dus blijft hij de hele dag ondergronds.’

‘In het grootste gangenstelsel ter wereld. Twaalfhonderd kilometer tunnels.’

Ephs stem klonk schor van teleurstelling: ‘We hebben niet eens een kans gehad.’

Setrakian keek uitgeput maar onverveerd. Misschien flonkerde er zelfs iets van een nieuw licht in zijn oude ogen. ‘Maar zo verdelg je toch ongedierte, meneer Fet? Door de beesten uit hun nesten te verjagen? Naar buiten te werken?’

‘Alleen als je weet welke kant ze uit zullen gaan,’ antwoordde Fet.

‘Maar dieren die holen maken, van ratten tot konijnen, maken toch altijd een soort achterdeur...?’ informeerde Setrakian.

‘Een nooduitgang,’ zei Fet. Hij begon te begrijpen waar Setrakian heen wilde. ‘Inderdaad. Het roofdier komt aan de ene kant binnen, en je rent via de andere kant naar buiten.’

‘Volgens mij is de Meester op de vlucht,’ zei Setrakian.

Vestry Street, Tribeca
ze hadden geen tijd om de kist naar behoren te vernietigen, en dus schoven ze hem voorlopig gewoon van het vuilnisaltaar af, kiepten hem om en gooiden de aarde op de grond. Ze namen zich voor later terug te komen om de klus af te maken.

Het duurde even eer ze door de tunnels teruggelopen waren en weer bij Fets bestelbusje stonden, en Setrakian begon uitgeput te raken.

Fet parkeerde om de hoek van Bolivars stadsvilla. Ze renden de korte afstand naar zijn voordeur zonder de moeite te nemen hun uv-lampen of zilveren zwaarden te verbergen. Op de stoep voor het huis was op dat vroege uur niemand te bekennen, en Eph begon tegen de steiger op te klimmen. Boven de dichtgetimmerde deur zat een bovenlicht, waarin een rijkversierd huisnummer was aangebracht. Met zijn zwaard tikte Eph het ruitje in. Daarna trapte hij de grootste scherven uit de sponning en veegde het kozijn leeg met zijn zwaard. Hij pakte een lamp en ging naar binnen, waar hij zich de foyer in liet zakken.

Met zijn paarse licht scheen hij op de zwartmarmeren tweelingpanters aan weerszijden van de deur. Een sculptuur van een engel met vleugels keek hem vanaf de onderste tree van de wenteltrap verwijtend aan.

Hij hoorde het, en hij voelde het: het gonzen van de aanwezigheid van de Meester. Kelly, dacht hij, en zijn borst deed pijn van ellende. Ze moest hier zijn.

Als volgende kwam Setrakian omlaag. Fet liet hem van buiten voorzichtig neer, en Eph hielp hem naar de vloer. Setrakian landde en trok zijn zwaard. Ook hij voelde de aanwezigheid van de Meester, en daarmee opluchting. Ze waren niet te laat.

‘Hij is hier,’ zei Eph.

‘Dan weet hij al dat wij binnen zijn,’ antwoordde Setrakian.

Fet liet twee grotere uvc-lampen neer en klom toen zelf over de rand van het deurkozijn heen. Zijn laarzen landden met een bons op de vloer.

‘Snel,’ zei Setrakian, en hij ging hen voor onder de wenteltrap door, naar de begane grond waar nog volop aan gewerkt werd. Ze liepen door een lange keuken vol dozen waar apparatuur in zat, op zoek naar een kast. Die vonden ze: leeg, en nog niet afgewerkt.

Ze duwden de valse deur in de achterwand open, zoals die was afgebeeld in de uitdraaien van het artikel in Nora’s People.

Daarachter leidde een trap de kelder in. Achter hen klapte even een zeil en als gestoken draaiden ze zich om, maar het was de tocht die via de trap opsteeg. De wind voerde de geur van de metro met zich mee, en die van vuil en afval.

Dit was de weg naar de tunnels. Eph en Fet begonnen twee grote uvc-lampen zo op te stellen dat ze de opening van de kastdeur konden vullen met heet, moordend licht, om daarmee de ondergrondse toegang af te sluiten. Om zo te voorkomen dat andere vampiers naar boven konden komen en om ervoor te zorgen dat de enige uitweg uit het huis regelrecht het zonlicht in leidde.

Eph keek om en zag Setrakian tegen de muur geleund staan, zijn vingertoppen tegen het vest gedrukt, boven zijn hart. Die aanblik leek Eph niet gezond, en net toen hij naar hem toe wilde lopen, hoorde hij Fet ‘Verdomme!’ roepen, zodat hij zich weer omdraaide. Een van de uv-lampen was omgevallen en kletterend op de vloer gevallen. Eph controleerde of hij nog werkte en zette de lamp weer rechtop, voorzichtig uit de buurt van de straling blijvend.

Fet maande hem tot stilte. Hij hoorde beneden geluiden. Voetstappen. De geur in de lucht veranderde – werd ranziger, bedorvener. Er waren zich vampiers aan het verzamelen.

Eph en Fet liepen weg van de blauwverlichte kast. Toen Eph weer naar de oude man omkeek, bleek die weg te zijn.

==

Setrakian was de gang in gelopen. Zijn hart klopte benauwd in zijn borst, zwaar overvraagd door stress en ongerustheid. Hij had zo lang gewacht. Zo lang...

Zijn vergroeide handen begonnen pijn te doen. Hij bewoog de vingers even en greep het gevest van het zwaard stevig beet onder de zilveren wolfskop. Plotseling voelde hij iets, de heel lichte bries die voorafgaat aan beweging...

Doordat hij zijn getrokken zwaard op het laatste moment wegtrok, bleef hem een rechtstreekse en fatale slag bespaard. Maar door de klap viel hij op zijn rug en schoof ruggelings over de marmeren vloer tot hij tegen de muur smakte. Maar zijn greep op het zwaard verslapte niet. Meteen krabbelde hij overeind en bleef zwaaiend met het zwaard staan, hoewel er in de schemerige gang niets te zien viel.

Zo snel verplaatste de Meester zich.

Hij zat hier vlakbij. Ergens.

Je bent oud geworden.

De stem knetterde in Setrakians hoofd als een elektrische schok. Setrakian bewoog zijn zilveren zwaard in een grote boog voor zich. Een zwarte gestalte verplaatste zich als een streep langs het beeld van de wenende engel aan de voet van de marmeren wenteltrap.

De Meester zou proberen zijn concentratie te verstoren. Zo ging hij te werk. Nooit rechtstreeks uitdagen, nooit een eerlijke confrontatie. Van achter aanvallen.

Setrakian ging met zijn rug tegen de muur bij de voordeur staan. Achter hem was een smal raampje met Tiffanyglas dichtgetimmerd. Setrakian haalde uit naar de glas-in-loodpanelen en verbrijzelde het kostbare glas met zijn zwaard.

Er viel messcherp daglicht de gang in.

Op het moment dat het glas versplinterde, kwamen Eph en Fet terug en zagen ze Setrakian met geheven zwaard staan, zijn lichaam gebaad in zonlicht.

De oude man zag de donkere streep de trap op vliegen. ‘Daar is hij!’ schreeuwde hij, en hij ging achter hem aan. ‘Nu!’

Eph en Fet holden achter de oude man aan de trap op. Boven werden ze opgewacht door twee andere vampiers. Bolivars voormalige lijfwachten, hun gespierde reuzengestalten nu lege omhulsels met hongerige ogen in smerige pakken. Een haalde er uit naar Eph, die struikelde en bijna zijn evenwicht verloor. Hij moest zich aan de wand vastgrijpen om niet de marmeren trap af te tuimelen. Hij stak zijn uv-lamp naar voren en de kleerkast deinsde achteruit. Eph stak met het zwaard in zijn dij; de vampier siste even en maaide nogmaals in zijn richting. Eph stak hem in de onderbuik en priemde het zwaard bijna helemaal zijn buik in voordat hij het terugtrok. De vampier zakte als een leeglopende ballon op de grond ineen.

Fet hield de zijne op afstand met zijn lamp, en stak en hakte met zijn korte dolk op de graaiende handen van de lijfwacht in. Hij bracht het licht omhoog, vlak voor zijn gezicht, en de vampier maaide hulpeloos om zich heen en keek wild in het rond, tijdelijk verblind. Fet dook om hem heen en stak hem van achteren in zijn dikke nek voordat hij hem met een enorme zet de trap af duwde.

Ephs vampier wilde overeind komen, maar Fet trapte hem met een schop tegen de ribben weer terug. Het hoofd van de lijfwacht lag net boven het trapgat, en met een kreet bracht Eph zijn zwaard omlaag.

Het hoofd rolde de trap af, allengs harder en sneller, stuiterde over het lichaam van de andere vampier heen en rolde door tot aan de muur.

Uit de stomp van de nek welde wit bloed op, dat de karmozijnrode loper in druppelde. De bloedwormen verschenen, en Fet roosterde ze met zijn lamp.

Van de lijfwacht onder aan de trap was niet meer dan een zak botten over, maar hij was nog niet vernietigd. De val had zijn nek niet gebroken en hem dus niet bevrijd. Zijn ogen waren open en hij staarde nietsziend de lange trap op; hij probeerde op te staan.

Eph en Fet troffen Setrakian met getrokken zwaard vlak bij het gesloten traliehek van de lift aan. Hij maaide met zijn zwaard naar een donkere, snel bewegende vlekvorm. ‘Kijk uit!’ riep Setrakian, maar nog voordat de woorden zijn mond hadden verlaten, had de Meester Fet al van achteren neergemept. Met een klap sloeg hij tegen de vlakte, waarbij bijna zijn lamp brak. Eph had nog net tijd om te reageren voordat de vorm langs hem heen vloog – even vertragend, zodat Eph het gezicht van de Meester nog een keer te zien kreeg, zijn wriemelende vlees en zijn snerende mond – en tegen de muur werd gesmakt.

Setrakian haalde uit en zwaaide het zwaard met beide handen rond, zodat hij de snel bewegende gestalte in een grote ruimte met hoge plafonds in dreef. Eph hees zich overeind en volgde Setrakian de kamer in, net als Fet, die licht bloedde aan zijn slaap.

De Meester bleef voor de enorme stenen open haard midden in de kamer staan. De villa had alleen ramen in de lengtemuren van de kamers, zodat er in het midden van de kamer geen zonlicht was om hen bij te staan. De mantel van de Meester bolde op en viel neer, en met zijn afstotelijke blik keek hij op hen neer, maar vooral op Fet, die toch zelf ook niet bepaald klein was. Het bloed sijpelde langs zijn gezicht. Met iets als een huilende grijns greep de Meester stukken timmerhout en haspels elektrische kabel en alle andere rotzooi die binnen handbereik was in zijn lange armen, en smeet die naar zijn drie belagers toe.

Setrakian drukte zich plat tegen de muur, Eph zocht dekking om de hoek en Fet greep een stuk gipsplaat als schild.

Toen ze na de aanval opkeken, was de Meester weer verdwenen.

‘Jezus!’ siste Fet. Met zijn hand veegde hij het bloed uit zijn gezicht, en hij smeet de gipsplaat weg. Hij wierp met een slag zijn zilveren dolk in de koude haard, want die haalde niets uit tegen zo’n gigant, en nam Ephs lamp van hem over. Nu had hij er twee en kon Eph zijn langere wapen met twee handen hanteren.

‘Achter hem aan blijven gaan,’ zei Setrakian, en hij ging op pad. ‘Zoals rook opstijgt door een schoorsteen moeten wij hem naar het dak dwingen.’

Toen ze de hoek om liepen, kwamen er nog vier sissende vampiers op hen af. Zo te zien waren het voormalige fans van Bolivar, met kaalgeschoren koppen en overal piercings.

Fet zette met de twee lampen de achtervolging in en dreef ze achteruit. Eentje glipte er langs hem, maar Eph ving haar op en toonde haar zijn zilveren zwaard. Deze vampier zag eruit als een mollige vampira met een spijkerrokje en gescheurde netkousen. Ze had die eigenaardige vraatzucht van de pas overgegane vampiers, die Eph intussen had leren herkennen. Eph richtte in gekromde houding zijn zwaard op haar, de vampiervrouw viel uit naar rechts, naar links, en siste naar hem met haar witte lippen.

‘Strigoi!’ hoorde Eph Setrakian brullen, met die commanderende stem van hem. Het hakkende geluid van de oude man die vampiers afslachtte, gaf Eph moed. De mollige vampira werd te agressief, en Eph stak haar. De punt van zijn zwaard raakte de voorkant van de schouder in haar gescheurde zwartkatoenen t-shirt en brandde het beest in haar. Haar mond ging open en de tong krulde omhoog. Eph sprong nog net op tijd opzij, haar stekel miste zijn nek op een haar. Ze bleef met wijd open mond achter hem aan komen, en met een schreeuw van woede stak Eph zijn zwaard in de richting van haar gezicht. Recht op de stekel af; de kling sneed dwars door haar achterhoofd heen en de punt zonk een paar centimeter in de ongestuukte muur achter haar.

De vampier keek hem met uitpuilende ogen aan. Haar stekel was doorgesneden en lekte wit bloed. Het vulde haar mond en druppelde over haar kin, die ze niet bewegen kon. Ze zat aan de muur vastgespietst. Ze verzette zich uit alle macht en probeerde haar bloed vol wormen op Eph te spugen. Een virus zal alles op alles zetten om zich te verspreiden.

Setrakian had de drie andere vampiers verslagen. De pas geboende mahonievloer aan het eind van de hal zat onder de witte spatten. ‘Achteruit!’ brulde hij terwijl hij naar Eph terugliep.

Eph liet zijn zwaard, dat natrilde in de muur, los. Setrakian zwaaide naar de hals van de vampier en de zwaartekracht trok het onthoofde lichaam naar de vloer.

Het hoofd bleef aan de wand gespietst zitten, terwijl wit bloed uit de doorgehakte nek droop. De zwarte ogen van de vampier keken wijd opengesperd in de richting van de twee mannen... totdat ze uiteindelijk omhoog rolden en stil bleven staan. Eph greep zijn zwaard weer vast en trok het uit de muur, zodat het hoofd nu loskwam en boven op het lichaam viel.

Er was geen tijd om het witte bloed te bestralen. ‘De trap op, de trap op!’ zei Setrakian, en hij liep langs de muur naar een andere trap toe, ditmaal een wenteltrap met een bewerkte ijzeren leuning. De oude man had een sterke geest, maar zijn lichaam was het aan het begeven. Boven aan de trap liep Eph hem voorbij. Hij keek naar links en rechts. In het schemerlicht zag hij glanzende hardhouten vloeren en ongestuukte muren. Maar geen vampiers.

‘We gaan elk een kant uit,’ zei de oude man.

‘Dat meent u niet!’ reageerde Fet, die hem bij de arm gegrepen had om hem de laatste treden op te helpen. ‘Je blijft áltijd bij elkaar. Dat is regel nummer één.’ Hij wuifde wild met zijn lampen om zich heen. ‘Ik heb te veel films gezien om die fout te begaan.’

Een van zijn lampen begon te sputteren. Hij was oververhit, en de gloeilamp sprong kapot, waarna de hele lamp in brand vloog. Fet liet hem vallen en trapte met zijn laarzen de vlammen uit. Nu had hij nog maar één lamp.

‘Hoe lang houdt de batterij het nog vol?’ informeerde Eph.

‘Niet lang meer,’ antwoordde de oude man. ‘Zo zal hij ons uitputten, zo kunnen we tot het donker wordt achter hem aan zitten.’

‘We moeten hem klem zetten,’ zei Fet. ‘Als een rat in een badkamer.’

Op dat moment hield de oude man op, draaide zijn hoofd om naar een geluid.

Je hebt een zwak hart, oude stakker. Ik hoor het.

Setrakian stond stil, zijn zwaard in de aanslag. Hij keek om zich heen, maar er was geen teken van de Boze te bekennen.

Wat een handig speeltje heb je gemaakt.

‘Herken je het niet?’ vroeg Setrakian hardop. Hij stond zwaar te hijgen. ‘Dat was van Sardu. De jongen wiens gestalte je hebt aangenomen.’

Eph kwam dichter bij de oude man staan, want hij besefte dat die in gesprek was met de Meester. ‘Waar is ze?’ gilde hij. ‘Waar is mijn vrouw?’

De Meester negeerde hem.

Je hele leven heb je naar dit punt toe geleefd. En nu ga je voor de tweede keer falen.

‘Je zult mijn zilver proeven, strigoi.’

Jou zal ik proeven, oude man. En die klunzige apostelen van je...

De Meester viel in de rug aan en smeet Setrakian voor de zoveelste maal op de grond. Eph reageerde en maaide met zijn zwaard naar de bries die hij voelde, een paar steken in het ongewisse. Toen hij de kling terugtrok, zag hij dat er iets wits op de punt kleefde.

Hij had de Meester verwond. Althans, een snee toegebracht.

Maar op hetzelfde moment dat hij dit feit stond te verwerken, kwam de Meester terug en sloeg Eph met zijn klauwhand tegen de borst. Eph voelde zijn voeten van de vloer loskomen, zijn rug en schouders tegen de muur klappen en zijn spieren exploderen van de pijn terwijl hij op zijn zij viel.

Fet kwam naar voren met zijn lamp, en Setrakian zwaaide, staand op één knie, met zijn zilveren zwaard om het beest achteruit te dringen. Eph liet zich zo snel mogelijk omrollen en zette zich schrap voor meer slagen, maar die kwamen niet.

Ze waren weer alleen. Ze voelden het. Niets te horen, behalve het getinkel van de bouwlampen die aan het plafond hingen en die aan de voet van de trap zachtjes hingen te beieren.

‘Ik heb hem verwond,’ zei Eph.

Setrakian leunde bij het opstaan op zijn zwaard, want hij was gewond aan een van zijn armen, die slap neerhing. Hij liep naar de volgende trap omhoog.

Op het ongeschilderde hout van de treden zagen ze wit vampierbloed.

Beurs maar vastberaden klommen ze de trap op. Nu kwamen ze aan in Bolivars penthouse, de bovenste verdieping van de hoogste van de twee aanpalende woningen. Ze gingen de slaapvertrekken binnen op zoek naar vampierbloed op de vloer. Toen ze dat niet zagen, liep Fet om het onopgemaakte bed heen naar de ramen aan de andere kant van het vertrek en trok de verduisteringsgordijnen weg. Er kwam licht binnen, maar geen directe zon. Eph keek in de badkamer en zag dat die nog groter was dan hij verwacht had, met tegenover elkaar geplaatste spiegels in gouden lijsten, die zijn spiegelbeeld tot in het oneindige weerkaatsten. Een leger van Ephraïm Goodweathers met zwaarden in de hand.

‘Deze kant uit,’ hijgde Setrakian.

Verse sporen van wit bloed stonden afgetekend tegen een zwartleren stoel in de grotere mediakamer. Door twee gewelfde doorgangen met zware draperieën langs de oostmuur scheen zacht licht onder de zoom van de lange gordijnen door. Daarachter lag het dak van het aangrenzende huis.

Daar vonden ze de Meester, midden in de kamer, zijn van wormen vergeven gezicht naar hen toe gebogen, de zwarte onyxogen starend, met zijn rug naar het gevaarlijke daglicht toe. Fonkelend wit bloed droop traag en onregelmatig langs zijn arm, van zijn lange hand af, en viel van de punt van zijn onaardse klauw op de vloer.

Setrakian strompelde naar voren, zijn zwaard achter hem aan slepend over de houten vloer. Hij bleef tegenover de Meester staan en hief de zilveren kling met zijn goede arm; maar zijn hart sloeg veel te hard.

‘Strigoi,’ zei hij.

De Meester bleef even onaangedaan naar hem staan kijken, een vorstelijke demon, zijn ogen twee dode manen in wolken van bloed. Het enige teken van ongerustheid was het opgewonden gewriemel van de bloedparasieten onder zijn onmenselijke gezicht.

Voor Setrakian was het moment bijna aangebroken... maar zijn hart begaf het en hij kon zich niet verroeren.

Eph en Fet kwamen achter hem staan en de Meester had dus geen keus: hij moest zich een weg de kamer uit vechten. Zijn gezicht spleet zich tot een woeste grijns. Hij schopte een lange, lage tafel naar Eph toe, zodat die achterover viel, en met zijn goede arm schoof hij een zware fauteuil over de parketvloer naar Setrakian toe. Zo werden ze uiteengedreven, en de Meester daverde tussen hen door, recht op Fet af.

Fet hief zijn lamp, maar de Meester ontweek hem en viel hem met zijn klauwen vanuit de flank aan. Fet viel versuft bij de trap neer. De Meester dook hem voorbij, maar Fet was snel genoeg om de lamp zijn kant uit te zwaaien, recht in het grauwende gezicht van de Boze. De uvc-stralen deden hem wankelen en dreven hem tegen de muur, waarbij het stuukwerk brak door zijn enorme gewicht. Toen de klauwen van de Meester naar zijn gezicht tastten, stonden zijn ogen wijder dan normaal, en schijnbaar verloren.

De Meester was verblind, maar dat zou niet lang duren. Ze beseften hoe gunstig de situatie nu was, en Fet ging meteen op hem af met zijn lamp. De Meester mepte wild om zich heen. Fet dreef het enorme beest achterwaarts de kamer door in de richting van de hoge ramen, en Eph rende achter hem aan. Met zijn zwaard haalde hij uit naar de mantel van de Boze, pakte daarbij een randje vlees mee. De Meester sloeg zijn klauwen uit, maar raakte niemand.

Setrakian greep de fauteuil die naar hem toe gezeild was, en zijn zwaard kletterde op de grond.

Eph hakte de gordijnen voor een van de ramen weg; daarachter scheen fel de zon. Er zaten siertralies voor de glazen deuren, maar met één maaibeweging van zijn zwaard sprong de sluiting in een schervenregen los.

Fet dreef de Meester steeds verder op. Plotseling draaide Eph zich om waar Setrakian was, zodat die de laatste klap kon uitdelen. Op dat moment zag hij de oude professor naast zijn zwaard op de grond liggen, zijn hand op zijn hart.

Eph verstarde, keek van de kwetsbare Meester naar Setrakian die in stervensnood op de vloer lag.

Fet hield zijn lamp op de Meester gericht als een leeuwentemmer met een kruk, en zei: ‘Waar wacht je nog op?’

Eph rende op de oude man af. Hij liet zich op handen en knieën vallen en zag de paniek op Setrakians gezicht, de glazige blik. Zijn vingers plukten aan zijn vest, boven zijn hart.

Eph legde zijn zwaard neer. Hij scheurde het vest en het overhemd open om Setrakians magere borst bloot te leggen. Hij voelde onder zijn kaak naar een hartslag, maar vond die niet.

‘Hé, doc!’ schreeuwde Fet. Hij drong de vampier steeds verder op en had hem al aan de rand van het zonlicht staan.

Eph masseerde de borst van de oude man net boven het hart. Hij begon niet meteen met kunstmatige ademhaling, want hij was niet gerust op de botten van de oude man; hij wilde diens ribbenkast niet kraken. Toen zag hij dat Setrakians oude vingers niet meer naar zijn hart tastten, maar op weg waren naar zijn vest.

Fet draaide zich in paniek om om te zien wat er in godsnaam aan de hand was. Hij zag Setrakian languit op de vloer liggen en Eph die bij hem geknield zat.

Maar hij keek net iets te lang. De Meester klauwde naar Fets schouder en trok hem naar zich toe.

Eph duwde op de zakken van Setrakians tweedvest en voelde iets zitten. Hij haalde het zilveren pillendoosje tevoorschijn en schroefde de dop eraf. Er ratelde een tiental witte tabletjes op de vloer.

Fet had zelf geen geringe afmetingen, maar in de greep van de Meester was hij als een kind. Hij had de lamp nog in zijn hand, hoewel zijn armen tegen zijn lichaam geklemd zaten. Hij richtte het licht op de Meester en verbrandde diens zijkant – en het verblinde beest brulde van de pijn maar verslapte zijn greep niet. Met zijn andere hand greep de Meester de bovenkant van Fets hoofd en wrong ondanks Fets verzet zijn nek achterover. Fet keek hem recht in het onuitsprekelijk afzichtelijke gelaat.

Eph pakte een van de nitroglycerinepilletjes en nam het hoofd van de oude man in zijn hand. Hij wrong de opeengeklemde kaken van elkaar en stak het pilletje onder de koele tong. Hij haalde zijn vingers weg en schudde Setrakian heen en weer, schreeuwde tegen hem. En de ogen van de oude man gingen open.

De Meester sperde vlak voor Fets gezicht zijn mond open en stak zijn stekel uit; die zwiepte door de lucht boven Fets opengesperde ogen en achterovergedrukte hals. Fet verzette zich uit alle macht, maar door de compressie van zijn nek werd de bloedstroom naar zijn brein afgesneden en na een tijdje werd de kamer donker en verslapten zijn spieren.

‘Nee!’ brulde Eph, en met het zwaard in de aanslag rende hij op de Meester af. Hij sneed met de kling over de brede rug van het monster. Fet viel in een hoop op de grond. Het hoofd van de Meester draaide om, zijn stekel op zoek, en met zijn nietsziende blik vond hij Eph.

‘Mijn zwaard zingt van zilver!’ riep Eph, en hij doorkliefde de borstkas van de Meester. En de kling zong inderdaad, hoewel de Boze achteruit deinsde en kans zag het zilver te ontwijken. Eph zwaaide nogmaals, en miste opnieuw, maar de Meester struikelde. Hij stond nu in het zonlicht, omlijst door de dubbele glasdeur, het volle daglicht van een dakterras achter zijn rug.

Eph had hem klem. En de Meester wist het. Eph hief met beide handen zijn zwaard, klaar om het door de uitpuilende nek van de Meester te slaan. De koningsvampier keek Eph aan met iets van oprechte walging, richtte zich nog verder op en hief de kap van zijn donkere mantel over zijn hoofd.

‘Nu ga je eraan!’ riep Eph, terwijl hij op hem afrende.

De Meester draaide zich om en daverde in een regen van scherven door de glazen deuren heen, het terras op. Te midden van uiteenspattend glas viel de vampier met zijn mantel al rollend op de hete keramische tegels, in het volle zicht van de moordende zon.

Even bleef hij op één knie geknield zitten.

Eph had zo veel vaart dat hij achter de Meester aan door de versplinterde deur heen schoot. Op het terras bleef hij staan staren naar de vampier, in afwachting van het einde.

De Meester huiverde, en vanuit zijn donkere mantel rees stoom op. Toen strekte de koningsvampier zich in zijn volle lengte uit en huiverde alsof hij in de greep verkeerde van een hevige toeval. Zijn enorme klauwen waren gebald tot beestachtige vuisten.

Brullend wierp hij zijn mantel af. Het eeuwenoude kledingstuk viel walmend op de grond. Het naakte lichaam van de Meester kronkelde, zijn parelwitte vlees kleurde donker door het koken en veranderde van lelieblank tot een doods zwart leder.

De gapende wond die Eph in zijn rug had aangebracht versmolt tot een diep, zwart litteken alsof het werd dichtgebrand door de zon. Trillend op zijn benen draaide hij zich om en keek naar Eph, naar Fet die in de deuropening achter hem stond, en naar Setrakian die op één knie overeind gekomen was. Schokkend in zijn naaktheid was hij griezelig mager, met een glad, geslachtloos kruis. In zijn geroosterde zwarte vlees kronkelden de bloedwormen, gek van pijn.

Met een afstotelijke grijns, een sneer van intense pijn maar ook van triomf, keerde de Meester zijn gezicht naar de zon, sperde zijn mond open en stootte een uitdagend gehuil uit. Een waarlijk demonische vloek. En toen sprong hij met duizelingwekkende snelheid naar de rand van het terras, glipte over het lage muurtje en racete langs de zijmuur naar de steiger langs de verdieping daaronder... en verdween vervolgens de ochtendschaduwen van New York City in.

DE CLAN

Nazareth, Pennsylvania

In een al lang verlaten en nooit in kaart gebrachte asbestmijn, een onderwereld op ruim honderd meter onder het oppervlak van de bossen van Pennsylvania, zaten te midden van kilometers lange doolhoftunnels en gangen drie Ouden van de Nieuwe Wereld in een gitzwarte ruimte te overleggen.

In de loop der tijden waren hun lichamen glad gesleten als rivierkeien, en hun bewegingen zo traag dat ze bijna onzichtbaar waren. Ze hadden geen behoefte aan uiterlijke lichamelijkheid. Hun lichamen waren tot optimale efficiëntie geëvolueerd en hun vampierkaken functioneerden perfect. Hun nachtzicht was buitengewoon.

In de kooien die waren ingebouwd in de diepe westelijke tunnels van hun domein waren de Ouden al voedsel aan het opslaan voor de winter. Af en toe scheurde de gil van een menselijke gevangene door de mijn, echoënd als de kreet van een dier.

Het is de zevende.

Ondanks hun normale gestalte hadden ze geen behoefte aan menselijke spraak. Hun bewegingen, tot en met de blikken van hun volgezogen rode ogen, waren afgrijselijk traag.

Wat is dit voor invasie?

Het is een overtreding.

Hij denkt dat wij oud en zwak zijn.

Er moet iemand anders meegewerkt hebben aan deze overtreding. Iemand moet hem geholpen hebben de oceaan over te steken.

Een van de anderen?

Een van de Ouden van de Nieuwe Wereld reikte met zijn geest over de zee naar de Oude Wereld.

Dat voel ik niet.

Dan is de zevende een verbond aangegaan met een mens.

Met een mens, tegen alle andere mensen.

En tegen ons.

Het is intussen toch wel duidelijk dat hij, en hij alleen, verantwoordelijk was voor het bloedbad in Bulgarije?

Ja. Hij heeft bewezen bereid te zijn zijn eigen soort te doden als hij zich bedreigd voelt.

Hij is verwend geraakt door die wereldoorlog.

Hij heeft te lang in de loopgraven gedineerd. Zich in de kampen te goed gedaan.

En nu heeft hij de overeenkomst geschonden. Hij heeft voet op onze bodem gezet. Hij wil zelf de hele wereld in handen krijgen.

Hij wil weer oorlog.

De klauw van de grootste trok even – een buitengewone fysieke daad voor iemand die zo verdiept was in overleg, in elementaire contemplatie. Hun lichamen waren omhulsels, die konden vervangen worden. Misschien waren ze zelfgenoegzaam geworden. Te gesetteld.

Dan zullen we hem dat genoegen gunnen. We kunnen niet meer onzichtbaar blijven.

De jachtopziener kwam de kamer van de Ouden binnen en bleef staan tot iemand het woord tot hem richtte.

Je hebt hem gevonden.

Ja. Hij wilde naar huis terug, net als alle schepselen.

En volstaat hij?

Hij wordt onze zonnejager. Hij heeft geen keus.

In een afgesloten kooi in de westelijke tunnel, op een vloer van koud zand, lag Gus buiten bewustzijn te dromen van zijn moeder – zich niet bewust van het dreigende gevaar.

EPILOOG

Kelton Street, Woodside, Queens

Ze waren bijeengekomen in Kelly’s huis. Nora had Zack thuisgebracht nadat Eph en Fet de troep die ooit Matt geweest was hadden opgeruimd. Ze hadden zijn stoffelijk overschot verbrand onder dor blad en struiken in de achtertuin.

Setrakian lag op de slaapbank in de serre. Hij had pertinent geweigerd naar het ziekenhuis te gaan, en Eph was het met hem eens dat dat sowieso niet mogelijk was. Zijn arm was zwaar gekneusd maar niet gebroken. Zijn hartslag was traag, maar regelmatig en aan de beterende hand. Hij wilde dat Setrakian ging slapen, maar niet met pijnstillers. Toen hij bij het invallen van de avond nog even bij hem ging kijken, bracht hij een glas cognac mee.

Setrakian zei dat het niet de pijn was die hem parten speelde. ‘Falen, dat houdt je uit de slaap.’

De gedachte aan falen deed Eph eraan denken dat hij Kelly niet gevonden had. Ergens wilde hij geloven dat dit nog reden tot hoop was.

‘U hebt niet gefaald,’ zei Eph. ‘De zon heeft gefaald.’

Setrakian zei: ‘Hij is machtiger dan ik dacht. Ik vermoedde het, misschien... ik vreesde het, dat wel... maar ik heb het nooit geweten. Hij is niet van deze aarde.’

Dat was Eph met hem eens. ‘Het is een vampier.’

‘Nee, hij is niet van deze aarde.’

Eph vroeg zich bezorgd af of de oude man een klap op zijn hoofd had gehad. ‘We hebben hem verwond, en daar gaat het maar om. We hebben hem gebrandmerkt. En nu is hij op de vlucht.’

De oude man was ontroostbaar. ‘Maar hij loopt nog ergens rond. Het is nog niet afgelopen.’ Hij pakte het glas van Eph aan, nam een slok en leunde achterover. ‘Die vampiers... die verkeren in hun prilste jeugd. We staan op het punt een nieuwe fase in hun ontwikkeling mee te maken. Het duurt ongeveer zeven nachten eer ze volledig overgegaan zijn. Voordat hun nieuwe parasitaire orgaanstelsels volledig getransformeerd zijn. Als dat eenmaal zo ver is, als hun lichamen niet meer bestaan uit vitale organen als hart en longen, maar uit een rij kamers in het lichaam, dan worden ze minder gevoelig voor conventionele wapens. En ze blijven verder rijpen: ze zullen leren, ze worden slimmer en beter aan de omgeving aangepast. Ze zullen zich in ploegen verenigen en hun aanvallen coördineren, en op individueel niveau worden ze veel soepeler en gevaarlijker. Waardoor het veel moeilijker wordt om ze op te zoeken en te verslaan. Tot ze uiteindelijk niet meer te stuiten zullen zijn.’ De oude man dronk zijn glas leeg en keek Eph aan. ‘Volgens mij hebben we vanochtend op dat dakterras het eind van onze soort meegemaakt.’

Eph voelde het gewicht van de toekomst zwaar op hun schouders drukken. ‘Wat hebt u voor mij verzwegen?’

Met tranende ogen keek Setrakian in de verte. ‘Te veel om nu te bespreken.’

Even later sliep hij. Eph keek naar zijn vergroeide vingers. In zijn koortsdromen frommelde hij de rand van het laken dat over zijn borst lag op. Eph kon niets anders doen dan hulpeloos toezien.

‘Pap!’

Eph liep naar de woonkamer. Zack zat op de computerstoel en Eph greep hem van achteren beet, sloeg zijn armen nog eens om hem heen, plantte een kus op zijn kruin en ademde de geur van zijn haar in. ‘Ik hou van je, Zack,’ fluisterde hij.

‘Ik ook van jou, pap,’ antwoordde Zack, en Eph streek even door zijn haar voordat hij hem losliet.

‘Hoe ver zijn we?’

‘Bijna klaar.’ De jongen keek weer naar de computer. ‘Ik moest een dummy-e-mailadres aanmaken. Kies jij maar een wachtwoord.’

Zack hielp Eph om de video-opname van Ansel Barbour in de hondenschuur op het internet te zetten. Eph had het filmpje nog niet aan Zack laten zien, maar hij wilde het op zo veel mogelijk websites onderbrengen. Eph wilde dat er beelden van echte vampiers op het internet zouden staan, zodat de hele wereld ze kon zien. Dat was de enige manier die hij kon verzinnen om mensen te bereiken en het begrip te laten doordringen. Hij maakte zich geen zorgen dat er chaos en paniek zouden ontstaan; de onlusten in de stad gingen toch wel door. Tot nu toe alleen in de achterstandswijken, maar het was een kwestie van tijd voordat het geweld naar andere stadsdelen zou overslaan. Dit kon uitlopen op een ramp waarbij het hele mensdom zou uitsterven, en het was dan ook absurd om op last van hogerhand te blijven zwijgen.

De plaag moest met wortel en tak uitgeroeid worden, en het was nu of nooit.

‘Nu selecteer ik het bestand,’ zei Zack, ‘kijk, zó, en dan sleep ik het omhoog als bijlage...’

Uit de keuken, waar hij voor de tv kipsalade zat te eten, zo uit het bakje, riep Fet: ‘Kom eens kijken.’

Eph draaide zich om. Beelden vanuit een helikopter toonden een rij brandende gebouwen, met dikke zwarte rookwolken in de lucht boven Manhattan.

‘Het wordt steeds erger,’ zei hij.

Terwijl hij stond te kijken, zag hij alle schoolpapieren van Zack op de koelkastdeur plotseling opwaaien. Er dwarrelde een servetje over het aanrecht, dat langzaam naar de vloer zweefde en aan Fets voeten landde.

Eph keek om naar Zack, die opgehouden was met typen.

‘Waar kwam die tocht plotseling vandaan?’

Zack antwoordde: ‘Misschien is de keukendeur open?’

Eph keek waar Nora was. Het toilet werd doorgespoeld, en Nora kwam de wc in de gang uit lopen. ‘Wat is er?’ vroeg ze, omdat ze haar allemaal stonden aan te gapen.

Eph liep naar de andere kant van het huis en keek naar de hoek waarachter de schuifpui naar de achtertuin lag.

Er kwam iemand de hoek om. Ze bleef staan, met haar armen slap langs haar lijf afhangend.

Als verlamd stond Eph haar aan te kijken.

Kelly.

‘Mam!’

Zack wilde op haar af stormen, maar Eph hield hem tegen en greep hem beet. Hij moest Zack pijn gedaan hebben, want de jongen trok zich verbaasd los en keek naar hem op.

Nora rende op hem af en sloeg van achter haar armen om Zack heen.

Kelly stond daar maar. Naar hen te kijken. Geen uitdrukking op haar gezicht, en zonder met haar ogen te knipperen. Ze keek geschokt, alsof ze doof was na een harde klap.

Eph zag het meteen. Het ene dat hij meer dan wat ook ter wereld gevreesd had. De pijn in zijn hart was lijfelijk voelbaar.

Kelly Goodweather was overgegaan. Een dood wezen dat naar huis terugkeerde.

Haar starende blik viel op Zack. Haar grote dierbare. Die kwam ze nu ophalen.

‘Mam?’ vroeg Zack, toen hij zag dat er iets niet goed was.

Achter zich voelde Eph een snelle beweging. Fet rende de gang in en greep Ephs zwaard. Hij dreigde ermee en liet Kelly de zilveren kling zien.

Kelly’s gezicht vertrok. Er verscheen een uitdrukking van pure boosaardigheid en ze ontblootte haar tanden.

Ephs hart sloeg over en zakte zijn onderbuik in.

Ze was veranderd in een demon. Een vampier.

Een van hen.

Ze was voorgoed naar de Meester overgegaan.

Met een gedempt gekreun deinsde Zack achteruit bij de aanblik van zijn duivelse moeder... en toen viel hij flauw.

Fet wilde achter haar aan met het zwaard, maar Eph greep hem bij de arm om hem tegen te houden. Kelly deed een stap achteruit toen ze de zilveren kling zag, bijna als een kat die zijn rug bolt. Ze siste naar hen. Ze wierp nog een spijtige blik op de bewusteloze knaap, op wie ze haar zinnen had gezet... en toen draaide ze zich om en vluchtte de achterdeur uit.

Eph en Fet kwamen net op tijd de hoek om; ze zagen Kelly over het lage tuinhekje tussen hun tuin en die van de buren springen en de nieuwe nacht in rennen.

Fet sloot de deur en draaide de sleutel om. Hij trok de gordijnen voor het glas en keek naar Eph.

Die liep zwijgend terug naar Nora, die met een blik vol wanhoop bij Zack op de grond geknield zat.

Nu zag hij pas hoe verraderlijk de plaag was. Gezinsleden werden tegen elkaar opgezet. Dood nam het op tegen leven.

De Meester had haar gestuurd. Hij had haar tegen Eph en Zack opgezet. Om hen te pijnigen. Uit wraak.

Als de mate van devotie aan een geliefde de maat was voor hun verlangen om zich in de dood met hem te herenigen, dan wist Eph dat Kelly het nooit zou opgeven. Dan zou ze voorgoed achter haar zoon aan blijven spoken, tenzij iemand daar een eind aan maakte.

Eph begreep dat de strijd om de voogdij niet voorbij was. Integendeel, die was zojuist een nieuwe fase ingegaan. Hij keek naar de vertrouwde gezichten in de kamer... en naar de televisiebeelden van de branden... en naar de computer. Hij drukte op enter om Zacks werk te voltooien. Hij stuurde videobeelden de wereld in als bewijs voor de razende vampier... en toen liep hij de keuken in, waar Kelly de whisky bewaarde. Voor het eerst in maanden schonk hij zich een borrel in.

Table of Contents

DE MEESTER

- De legende van Jusef Sardu

HET BEGIN

- N323RG Cockpit spraakrecorder

DE LANDING

- Luchtverkeerstoren JFK International

- Asfalt terminal 3
- JFK International Airport
- Taxibaan Foxtrot
- Dark Harbor, Virginia
- Taxibaan Foxtrot
- Verkeerstoren JFK International Airport
- Taxibaan Foxtrot

BOARDEN

- Worth Street, Chinatown

- Kelton Street, Woodside, Queens

- JFK International Airport

- INTERLUDIUM I ABRAHAM SETRAKIAN

AANKOMST

- Onderhoudshangar Regis Air

- Jamaica Hospital Medical Center

- Onderhoudshangar Regis Air

VERDUISTERING

- Op weg naar de slagschaduw

- Kelton Street, Woodside, Queens
- Yankee Stadion, de Bronx, New York
- Internationaal ruimtestation
- Manhattan
- JFK International Airport

- Knickerbocker Leningen & Curiosa, 118th Street, Spanish Harlem

- Stoneheart Group, Manhattan
- Verkeerstoren JFK International Airport
- Het einde van de totale verduistering

ONTWAKEN

- Onderhoudshangar Regis Air

- Gus

- Isolatieafdeling, medisch centrum Jamaica Hospital

- INTERLUDIUM II HET BRANDENDE GAT

BEWEGING

- Economy

- Kantoor van de pathologisch-anatomische dienst, Manhattan

- Extra bagage

DE EERSTE NACHT

- INTERLUDIUM III OPSTAND, 1943

DAGERAAD

- Hoofdbureau 17th Precinct, East 51st Street, Manhattan

- Isolatieafdeling, medisch centrum Jamaica Hospital

- Kantoor van het hoofd van de pathologisch-anatomische dienst, Manhattan

- Hoofdbureau 17th Precinct, East 51st Street, Manhattan

- Stoneheart Group, Manhattan
- Flatbush, Brooklyn
- Vestry Street, Tribeca
- Bronxville

- Hoofdbureau van politie 17th Precinct, East 51st Street, Manhattan

DE OUDE PROFESSOR

- Knickerbocker Leningen & Curiosa, 118th Street, Spanish Harlem

- Park Place, Tribeca

- Isolatieafdeling, medisch centrum Jamaica Hospital, Queens

- Sheepshead Bay, Brooklyn

- Freeburg, New York

DE TWEEDE NACHT

BLOOTSTELLING

- Hoofdkwartier Project Kanarie, hoek 11th Avenue en 27th Street

- Stoneheart Group, Manhattan

- Knickerbocker Leningen & Curiosa, 118th Street, Spanish Harlem

- Liberty Street, locatie World Trade Center

- LAATSTE INTERLUDIUM DE RUÏNES

REPLICATIE

- Medisch centrum Jamaica Hospital

- West Side Highway, Manhattan
- Kelton Street, Woodside, Queens
- Vestry Street, Tribeca
- Kelton Street, Woodside, Queens
- Bronxville
- Flatbush, Brooklyn
- Rego Park Center, Queens
- Vestry Street, Tribeca

DAGLICHT

- Bushwick, Brooklyn

- South Ozone Park, Queens
- Pennsylvania Station
- Stoneheart Group, Manhattan
- Basisschool, Jackson Heights
- Bushwick, Brooklyn
- Church Street-Fulton Street

SCHUILPLAATS

- Worth Street, Chinatown

- Kelton Street, Woodside, Queens

- Knickerbocker Leningen & Curiosa, 118th Street, Spanish Harlem

- Morningside Heights
- De badkuip
- Vestry Street, Tribeca

DE CLAN

- Nazareth, Pennsylvania

EPILOOG

- Kelton Street, Woodside, Queens