Kippenvel 02 - Ga niet naar de kelder
Author: R. L. Stine
Date: 2012-01-11 16:35:20+00:00
Keywords: Spanning
Description: Frank werd vastgegrepen door twee slangachtige stengels, die zich snel om zijn lichaam slingerden. ,,Laat me los!'' schreeuwde hij. Maar de stengels hielden hem stevig vast. Ze slingerden zich zelfs nog strakker om hem heen. De kracht van de stengels was zo groot, dat Frank zich niet meer kon bewegen, alsof de plant hem als een slang probeerde te wurgen. ,,Sandra!'' hoorde hij zichzelf na een paar seconden piepen. Hij probeerde zich los te rukken. ,,Help!'' Plotseling dook Sandra voor hem op. ,,Frank!'' riep ze geschrokken. ,,Sandra...! Doe iets!'' schreeuwde Frank angstig.

R.L. Stine

Ga niet naar de kelder

Kippenvel 02

Nur 283/LP050711

© MMVII Nederlandse editie: Uitgeverij Kluitman Alkmaar B.V.

© MCMXCVI by Parachute Press, Inc.

All rights reserved. Published by arrangement with Scholastic Inc., 555 Broadway, New York, NY 10012, USA.

Oorspronkelijke titel: Goosebumps - Stay out of the basement.

GOOSEBUMPS, KIPPENVEL and KIPPENVEL JUNIOR and logos are registered trademarks of Parachute Press, Inc.

Nederlandse vertaling: Drs. L. Lentink

Omslagillustratie: Hans Parlevliet

Omslagontwerp: Design Team Kluitman

Alle rechten voorbehouden, inclusief het recht van reproductie in zijn geheel of in gedeelten, in welke vorm dan ook.www.kluitman.nl

&

Dit boek is gemaakt voor persoonlijk gebruik
en is niet bestemd voor commerciële doeleinden.

Als u hiervoor heeft betaald, bent u opgelicht!!!

HOOFDSTUK 1

„Hé, pap... vang!” Frank gooide de frisbee keihard over het pasgemaaide grasveld in de richting van zijn vader.

Meneer Brouwer draaide zich half om en kneep zijn ogen dicht tegen de zon. De frisbee ketste tegen de grond en schoot onder de heg. „Vandaag niet. Ik heb het veel te druk,” zei professor Brouwer kortaf. Hij draaide zich om en liep het huis in. Met een klap sloeg hij de deur achter zich dicht.

Frank streek zijn haren uit zijn gezicht. „Wat heeft die vandaag weer een lekker humeur, hè?” riep hij naar Sandra, die bij de garagedeur stond.

Zijn zus haalde haar schouders op. „Ik doe wel mee,” bood ze aan.

„Oké,” antwoordde Frank zonder veel enthousiasme. Hij slenterde naar de heg om de frisbee te halen.

Sandra keek haar broer na. Ze begreep de frustratie van haar broer wel. Gewoonlijk kon hij altijd goed met z’n vader opschieten. Die twee liepen vaak samen een balletje te trappen, of zaten samen achter de computer. Maar het leek wel alsof pap de laatste tijd nergens meer tijd voor had.

Terwijl ze met een flinke sprong de frisbee ving, bedacht Sandra dat het voor haarzelf ook niet leuk was. Pap deed de laatste tijd tegen haar ook anders. Hij bracht zoveel tijd door in de kelder dat Frank en zij al dagenlang amper een woord met hem hadden gewisseld. Pap noemde haar zelfs nooit meer Knuffeltje, bedacht Sandra somber. Ze had eigenlijk een vreselijke hekel aan dat koosnaampje, maar het was tenminste iets persoonlijks tussen haar vader en haar.

Sandra gooide de frisbee terug. Het was een slechte worp, maar Frank rende er achteraan en met een panterachtige duik plukte hij het ding uit de lucht.

Met de arrogante blik van een alleskunner wierp Frank de frisbee in een strakke lijn terug. Door de wind raakte de schijf toch uit zijn baan, maar Sandra dook razendsnel opzij, rolde over het gras en hield de frisbee triomfantelijk omhoog.

„Dat was mazzel,” mompelde Frank.

„Je bent gewoon jaloers dat ik zo goed kan vangen!” kaatste Sandra terug.

„Doe niet zo stom!” antwoordde haar broer kwaad.

„Stel je mijn aanwezigheid op prijs of niet?” vroeg Sandra kattig.

Frank haalde zijn schouders op.

Sandra maakte een bovenhandse worp. De frisbee zeilde hoog over het hoofd van haar broer heen en kwam een heel stuk verder in de tuin terecht.

„Ga hem zelf maar halen!” riep Frank geïrriteerd. Hij duwde zijn handen in zijn zakken.

„Doe jij het!” schreeuwde Sandra terug.

„Vergeet het maar!” reageerde haar broer koppig.

„Je stelt je aan als een kleuter,’ beet Sandra hem toe.

„En jij gedraagt je als een baby!” gilde Frank woedend. Met een lang gezicht slenterde hij naar de frisbee toe.

Het was allemaal de schuld van pap, bedacht Sandra opnieuw. Iedereen was gespannen sinds haar vader thuis aan het werk was. Hun vader zat steeds maar beneden in de kelder, met zijn planten en gekke instrumenten. Hij kwam bijna nooit meer boven. En als hij zijn gezicht eens liet zien, had hij nauwelijks oog voor hen. Hij kon geen twee minuten tijd vrijmaken voor Frank of Sandra.

Ook hun moeder was uit haar gewone doen. Mevrouw Brouwer was ook gespannen sinds haar man thuis werkte. Ze deed alsof er niets aan de hand was, maar Sandra had gemerkt dat het haar moeder flink op de zenuwen begon te werken.

„Schiet eens op, Dikkie!” drong Frank aan.

Sandra zuchtte. Ze had al net zo’n hekel aan het koosnaampje Dikkie als aan Knuffeltje. De rest van de familie noemde haar voor de grap Dikkie, omdat ze zo slank was. Sandra was lang, net als haar vader, maar ze had de steile kastanjebruine haren en donkere ogen van haar moeder. „Ik heet geen Dikkie,” antwoordde Sandra vinnig. Ze gooide de frisbee naar Frank. Haar broer ving hem en wierp meteen terug.

Tien minuten lang gooiden ze een beetje heen en weer, zonder veel tegen elkaar te zeggen.

„Ik heb het warm,” zuchtte Sandra ten slotte. „Ik ga naar binnen.”

Frank gooide de frisbee tegen de muur van de garage. De frisbee kletterde op de stenen en Frank liet hem daar liggen. „Pap speelt altijd veel langer,” mopperde hij, terwijl hij naar Sandra toe liep. „En hij kan ook beter gooien. Jij gooit echt als een meid!”

„Laat me niet lachen,” antwoordde Sandra minachtend. Ze duwde haar broer voor zich uit naar de keukendeur. „Jij gooit als een aap.”

„Waarom is pap eigenlijk ontslagen?” vroeg Frank opeens.

Sandra bleef staan. Die vraag had ze niet verwacht. „Hè?”

Franks gezicht stond ernstig. „Je weet wel... ik bedoel... waarom eigenlijk?” mompelde hij, duidelijk verlegen.

Frank en Sandra hadden in de vier weken dat hun vader nu thuis was, nog geen enkele keer met elkaar gepraat over zijn ontslag. Dat was op zich al vreemd, omdat ze heel goed met elkaar konden opschieten. Ze scheelden maar een jaar in leeftijd en trokken veel met elkaar op.

„Ik bedoel, we zijn toch pas geleden hier naartoe verhuisd omdat pap bij het Poly Technisch Instituut ging werken,” verduidelijkte Frank.

„Eh... nou ja, pap is gewoon ontslagen,” mompelde Sandra.

„Maar waarom dan? Heeft hij tijdens een proef het laboratorium opgeblazen of zo?” Bij de gedachte dat hun vader het Poly Technisch Instituut had opgeblazen, moest Frank lachen.

„Welnee, pap heeft niets opgeblazen.” Sandra streek haar haren uit haar gezicht. „Hij is toch bioloog? Hij werkte daar met planten. Ik weet ook niet wat er gebeurd is,” ging Sandra verder. Ze fluisterde half omdat ze niet wilde dat hun vader het gesprek zou horen. „Maar ik hoorde pap laatst aan de telefoon praten. Volgens mij belde hij met die meneer Martinez, het afdelingshoofd. Weet je wel, die kleine man die hier op visite was, toen de barbecue in brand vloog...”

Frank knikte. „En heeft die meneer Martinez pap ontslagen?”

„Ik denk het wel,” knikte Sandra. „Wat ik uit het gesprek begreep, is dat het van alles te maken heeft met planten die pap op het Instituut aan het kweken was. Experimenten die mislukten of zo.”

„Maar pap is toch heel goed?” zei Frank verontwaardigd. „Als een van zijn experimenten per ongeluk fout is gegaan, kon hij dat toch wel weer herstellen?”

Sandra haalde haar schouders op. „Meer weet ik ook niet, hoor. Kom op, we gaan naar binnen. Ik verga van de dorst!” Ze stak haar tong uit en hijgde als een hond, om haar broer te laten zien dat ze echt dorst had.

„Stel je niet aan,” mompelde Frank. Hij trok de keukendeur open en liep als eerste naar binnen.

„Wie stelt zich aan?” vroeg mevrouw Brouwer die bij het aanrecht stond. „Nee, laat ook maar. Ik hoef het niet te weten.”

Hun moeder zag er slecht uit, dacht Sandra bezorgd. Mevrouw Brouwer zag bleek en had donkere kringen onder haar ogen.

„Wat een vervelende klus is dit toch!” riep haar moeder plotseling uit. Met een ongeduldig gezicht boog ze zich weer over de gootsteen.

„Wat ben je dan aan het doen?” wilde Frank weten, terwijl hij een pakje appelsap uit de koelkast haalde.

„Vis schoonmaken!” antwoordde zijn moeder zuchtend .

„Bah, eten we vis?” reageerde Sandra humeurig.

Haar moeder keek een beetje boos op en wilde juist iets zeggen, toen de telefoon plotseling overging.

„Laat maar. Dat is voor mij.” Mevrouw Brouwer waste vlug haar handen en vloog naar de kamer.

Sandra pakte ook een pakje drinken uit de koelkast. Ze stak er een rietje in. Daarna liep ze achter Frank aan naar de gang. De kelderdeur, die meestal dicht was, stond op een kier.

Frank wilde de deur dicht doen, maar plotseling draaide hij zich om naar Sandra. „Zullen we bij pap gaan kijken?” stelde hij voor.

Sandra slurpte de laatste druppel op en verfrommelde het pakje. Ze aarzelde even. Ze wist maar al te goed dat ze hun vader eigenlijk niet mochten storen, maar Sandra was ook heel nieuwsgierig. Pap was intussen al vier weken in de kelder aan het werk. Er waren in die tijd allerlei interessante dingen bij hun thuis afgeleverd, zoals lampen, instrumenten, en tientallen verschillende soorten planten. Die had hen vader allemaal naar de kelder gebracht. En nu zat hij elke dag van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat beneden, maar hij had nooit verteld wat hij daar precies deed.

„Kom op, we gaan kijken,” knikte Sandra vastberaden. Tenslotte was het ook hun huis. En trouwens, misschien wilde pap wel dat Frank en zij eens interesse toonden. Wie weet was hij beledigd, omdat zijn kinderen al die tijd niet waren komen kijken.

Sandra duwde de kelderdeur verder open en begon de smalle trap af te lopen.

„Hé, pap,” riep Frank enthousiast naar beneden, „mogen we bij je komen kijken?”

Sandra en hij waren halverwege, toen hun vader plotseling onder aan de trap verscheen. Hij keek met een boos gezicht omhoog. Zijn huid leek groenig in het licht van allerlei vreemde lampen. De professor hield zijn rechterhand krampachtig vast en Sandra zag tot haar grote schrik dat er bloedvlekken op de witte jas van haar vader zaten.

„Ga weg!” brulde hun vader woedend.

Sandra en Frank deden geschrokken een stap achteruit. Ze hadden hem nog nooit zo horen schreeuwen. Meestal was hij juist heel rustig.

„En onthoud dit,” ging hij verder, „ga nooit naar de kelder! Waag het niet om nog een keer naar beneden te komen! Ik waarschuw jullie!”

HOOFDSTUK 2

„Oké, alles is ingepakt,” zuchtte mevrouw Brouwer, terwijl ze haar koffers met een smak op de grond zette. Ze stak haar hoofd om de hoek van de deur van de woonkamer, waar de televisie stond te schallen. „Kunnen jullie die dvd misschien heel even afzetten, om behoorlijk afscheid te nemen van je moeder?”

Frank drukte op de afstandsbediening en de film stopte. Sandra en hij liepen naar de gang om hun moeder gedag te zeggen.

Rosa, Sandra’s hartsvriendin, slenterde achter hen aan. „Hoe lang blijft u weg, mevrouw Brouwer?” vroeg ze lachend, toen ze de twee uitpuilende koffers zag.

„Ik heb geen idee,” antwoordde mevrouw Brouwer met een zucht. „Ik moet eerst naar een conferentie die een paar dagen duurt, en daarna ga ik meteen door naar een belangrijke klant in Duitsland. En hoelang ik daar bezig ben...”

„Nou, ik zal goed op Frank en Sandra passen, terwijl u weg bent,” grapte Rosa.

„Doe me een lol, hé,” riep Sandra verontwaardigd. „Ik ben ouder dan jij, hoor!”

„En ik ben slimmer dan jullie alle twee,” riep

Frank, bescheiden als altijd.

„Om jullie maak ik me geen zorgen, jongens,” mompelde mevrouw Brouwer. „Maar wel om jullie vader.”

„Dat hoeft niet,” stelde Sandra haar moeder gerust, „wij zullen goed op hem passen.”

„Zorg er alsjeblieft voor dat pap op tijd iets eet,” drukte haar moeder haar op het hart. „Hij is steeds zo verdiept in zijn werk, dat hij daar zelf niet aan denkt!”

Het zal wel saai zijn zonder mam, bedacht Sandra somber. Hun vader zat nog steeds dag en nacht in de kelder en liet zich nauwelijks zien.

Er waren intussen twee weken voorbijgegaan, sinds hij zo tegen Frank en Sandra tekeer was gegaan en hen had verboden om in de kelder te komen. Nu liepen ze elke dag bijna op hun tenen door het huis, uit angst dat hij weer kwaad zou worden.

En al die tijd had hij niet meer dan „goedemorgen” en „welterusten” gezegd.

„Maak je nou maar geen zorgen, mam,” herhaalde Sandra ernstig. „Concentreer jij je maar op je werk.”

„Ik bel jullie zodra ik in mijn hotel ben aangekomen,” beloofde mevrouw Brouwer. Ze keek voor de zevende keer op haar horloge, deed de kelderdeur open en riep: „Peter! Het is tijd om naar het vliegveld te gaan. We moeten weg!”

Het duurde wel even voordat er een gemompeld antwoord uit de kelder kwam.

Even later hoorden ze voetstappen op de trap en professor Brouwer kwam tevoorschijn. Hij trok zijn vieze laboratoriumjas uit en gooide hem over de trapleuning. Zijn rechterhand, die twee weken geleden onder het bloed zat, was nog steeds verpakt in een dik verband.

„Klaar?” vroeg hij aan zijn vrouw.

Mevrouw Brouwer knikte aarzelend. „Ik geloof het wel.” Ze keek Sandra en Frank een beetje hulpeloos aan en gaf hen toen allebei een zoen.

„Nou, waar wachten we dan nog op?” riep professor Brouwer ongeduldig. Hij pakte de twee koffers en kreunde. „Hoe lang blijf je weg? Een jaar?” Vervolgens liep hij de voordeur uit, zonder verder nog iets te zeggen.

„Dag, mevrouw Brouwer,” zei Rosa beleefd. „Veel plezier!”

„Doe niet zo stom,” onderbrak Frank haar. „Mijn moeder moet werken, hoor. Ze heeft geen vakantie!”

„Je weet best wat ik bedoel,” antwoordde Rosa arrogant.

Ze zwaaiden de auto na, tot die om de hoek van de straat verdween en gingen toen terug naar de huiskamer. Frank pakte de afstandsbediening en zette de dvd weer aan.

Rosa liet zich op de bank vallen. Ze pakte de zak chips van tafel. „Wie heeft deze film uitgezocht?” wilde ze weten.

„Ik,” zei Frank. „Het is een onwijs gave film.” Hij had een paar kussens van de bank gepakt en lag languit op de grond.

Sandra zat in kleermakerszit op de grond, met haar rug tegen de bank. „Nou, wat een gave film,” spotte ze. „Als je tenminste van afgeschoten armen en benen houdt, en van hersens tegen de muur.”

„Precies,” knikte Frank. „Echt een goeie film dus!” Hij kroop haast in de televisie.

„Ik heb hartstikke veel huiswerk,” zuchtte Rosa. „Ik weet eigenlijk niet waarom ik hier nog zit.” Ondertussen nam ze nog een handvol chips.

„Ik moet ook nog een hoop doen,” zei Sandra. „Ik doe het maar na het eten. Weet jij wat we voor wiskunde hebben opgekregen? Ik heb het niet opgeschreven.”

„Ssst!” Frank keek boos naar zijn zus. „Dit is een heel spannend stuk!”

„Heb je de film dan al een keer gezien, Frank?” informeerde Rosa verbaasd.

„AI twee keer,” moest Frank bekennen. Hij bukte snel om het kussen te ontwijken, dat Rosa naar zijn hoofd gooide.

„Wat een mooi weer, hè?” merkte Sandra plompverloren op. Ze rekte zich uit en keek naar haar vriendin. „Zullen we naar buiten gaan? Een stuk fietsen of zo?”

„Het is al dagen mooi weer,” antwoordde Rosa luid smakkend. „Hebben we nog niet genoeg gefietst?”

„Zullen we dan samen huiswerk maken?” stelde Sandra voor. Haar vriendin was veel beter op school dan zij.

Rosa haalde onverschillig haar schouders op. „Mij best.” Ze frommelde de chipszak in elkaar en gooide hem op tafel. „Wat deed je vader trouwens kortaf toen hij uit de kelder kwam,” merkte ze op.

„Hoe bedoel je?” Sandra durfde haar vriendin niet aan te kijken.

„Gewoon. Hij was hartstikke chagrijnig,” ging Rosa verder. „Wat mankeert hem? Voelt hij zich niet lekker of zo?”

„Ssst...” siste Frank. Hij pakte de verfrommelde chipszak van tafel en gooide de prop naar Rosa toe.

„Ik weet niet wat mijn vader heeft,” antwoordde Sandra langzaam. „Hij zit bijna dag en nacht in de kelder en is daar erg druk bezig met experimenten en zo.”

„Experimenten? Hé, zullen we eens beneden in de kelder gaan kijken?” Rosa streek haar haren naar achteren en sprong op. Ze was gek op experimenten en proeven. Die deden ze ook altijd bij de natuur- en scheikundelessen. Twee vakken waar Sandra een vreselijke hekel aan had.

„Kom op!” Rosa trok Sandra overeind. „Je vader is toch bioloog? Wat voor experimenten doet hij precies?”

„Dat is nogal ingewikkeld,” begon Sandra luidkeels om boven het lawaai van de film uit te komen. „Hij heeft wel eens geprobeerd het ons uit te leggen, maar...”

„Koppen dicht!” schreeuwde Frank, met zijn neus bijna op het televisiescherm.

„Wie weet maakt hij bij jullie in de kelder wel een soort Monster van Frankenstein,” merkte Rosa grinnikend op. „Of hij ontwerpt een robot. Dat zou pas echt gaaf zijn!”

„Hou je kop nou eens!” herhaalde Frank. Hij keek geërgerd in hun richting.

„Nee, mijn vader heeft beneden allerlei instrumenten, lampen en planten staan,” vertelde Sandra. „Maar hij heeft Frank en mij verboden om naar de kelder te gaan.”

„Waarom?” De ogen van Rosa schitterden van nieuwsgierigheid. „Kom op, we kunnen toch wel even kijken?”

„Nee, joh,” zei Sandra afwerend. In gedachten zag ze opnieuw het boze gezicht van haar vader voor zich toen Frank en zij twee weken geleden een kijkje in de kelder wilden nemen. Hij had hen toen nadrukkelijk verboden om ooit nog naar de kelder te gaan...

„Kom op, joh, doe niet zo flauw!” riep Rosa. „Of ben je soms bang?”

„Ik ben niet bang,” protesteerde Sandra. „Daar gaat het helemaal niet om.” Rosa daagde haar altijd uit om dingen te doen, die ze niet wilde. En Sandra had geen zin om zich door haar vriendin te laten opstoken.

„Bangerd!” zei Rosa minachtend. Zonder op Sandra te wachten, stond ze op van de bank en liep naar de kelderdeur.

„Rosa, wacht!” riep Sandra. Ze stormde haar vriendin achterna.

„Gaan we naar de kelder?” brulde Frank. Hij zette meteen de dvd uit. „Wacht dan even op mij!” Hij sprong ook op en rende achter de twee meiden aan.

„We kunnen toch niet...” begon Sandra aarzelend, maar Rosa luisterde niet naar haar vriendin.

„We gaan alleen maar even kijken,” zei ze. „We komen nergens aan. En daarna gaan we gewoon weer naar boven.”

„Ik ga wel eerst,” bood Frank aan en hij duwde de kelderdeur al open.

„Waarom wil je eigenlijk zo graag naar beneden?” vroeg Sandra aan haar vriendin.

Rosa haalde haar schouders op. „Het is leuker om naar de experimenten van je vader te kijken dan om wiskunde te maken,” antwoordde ze grinnikend.

Sandra knikte langzaam. „Oké, dan gaan we naar beneden. Maaralleen kijken, niets aanraken!”

Frank liep als eerste de trap af. Sandra en Rosa volgden hem. Halverwege de trap bleven ze staan. De warme, vochtige lucht viel ais een deken over hen heen en ze hapten naar adem. Onder zich hoorden ze het zoemen en suizen van de apparatuur. Aan de rechterkant zagen ze fel, wit licht schijnen in de werkkamer van hun vader.

Sandra’s hart bonkte in haar keel. Ze hield zichzelf voor dat ze alleen maar gingen kijken. Daar was toch niets mis mee? Maar waarom bonsde haar hart dan plotseling zo?

HOOFDSTUK 3

„Getver! Wat is het hier heet!” riep Rosa vol afschuw.

Ze stonden onder aan de trap. Het plotselinge verschil in temperatuur benam hen bijna de adem.

„En wat is het hier vochtig, hè?” ging Rosa verder. „Trouwens wel goed voor je huid.”

„We hebben op school een werkstuk gemaakt over het tropisch regenwoud,” vertelde Frank. „Misschien is pap wel een regenwoud aan het namaken.”

„Wie weet,” mompelde Sandra, niet helemaal op haar gemak. Waarom knikten haar knieën zo? Alleen maar omdat ze haar vaders laboratorium binnengingen, terwijl hij dat streng verboden had? Sandra keek om zich heen. De kelder was in twee rechthoekige ruimtes verdeeld. De kamer links van haar was nog niet klaar. Daar was het aardedonker. De werkkamer aan haar rechterhand was zo fel verlicht dat het pijn deed aan haar ogen. Witte bundels licht straalden uit de halogeenlampen aan het plafond.

„Wauw! Moet je kijken!” riep Frank plotseling. Hij was al een stukje verder gelopen.

Pal onder de lampen stonden tientallen hoge planten, in een reusachtige bak met zwarte aarde. De planten hadden dikke stengels en brede bladeren.

„Het lijkt hier wel een jungle!” fluisterde Sandra.

Ze volgde haar broer en keek verbijsterd om zich heen.

Dit gedeelte van de kelder had inderdaad wel iets weg van een jungle. Sandra zag hoge, boomachtige planten met slanke, soepele stengels, fijne varens en planten met kronkelige, bleke wortels, die uit de aarde omhoogstaken. Het leken net knokige knieën die boven de grond uitkwamen.

„Het lijkt wel een oerwoud,” riep Rosa uit. „Heeft je vader al deze planten echt in vijf of zes weken gekweekt?”

„Volgens mij wel,” antwoordde Sandra. Ze keek naar de gigantische, rode tomaten die aan een smalle, gele stengel hingen.

„Moet je dit eens voelen!” riep Rosa opeens uit.

Sandra keek naar haar vriendin. Rosa wreef met haar wijsvinger over een lang, glad blad.

„Niet doen, joh!” waarschuwde Sandra. „We zouden alleen maar kijken!”

„Weet ik, weet ik,” knikte Rosa, terwijl ze over het blad bleef strijken. „Maar moet je eens voelen!”

Een beetje onwillig streek Sandra met haar hand over het blad. „Het voelt helemaal niet aan als een blad,” stelde ze verbaasd vast. „Het is zo glad, het lijkt wel glas!”

Ze stonden nu met z’n drieën naast elkaar onder het witte halogeenlicht en keken naar de planten. Ze raakten voorzichtig de dikke stengels aan, streken zachtjes met hun hand over de gladde, warme bladeren en keken verbaasd naar de enorme afmetingen van de vruchten, die aan sommige planten groeiden.

„Wat is het hier onwijs heet!” mompelde Frank. Hij keek om zich heen en veegde de zweetdruppels van zijn voorhoofd. Opeens werden zijn ogen groot van verbazing. „Hè!”

„Wat is er?” vroeg Sandra geschrokken, terwijl ze achter haar broer aanliep.

„Moet je horen.” Frank wees op een hoge plant. „Deze ademt!”

Rosa lachte ongelovig.

Maar Sandra hoorde het ook. Ze leunde over Franks schouder en luisterde aandachtig naar de ademhaling, die uit de plant leek te komen.

„Wat is er?” vroeg Rosa toen ze de stomverbaasde uitdrukking op de gezichten van Frank en Sandra zag.

„Frank heeft gelijk,” fluisterde Sandra. Ze luisterde naar het zachte, ritmische geluid. „Luister maar. Je kunt de plant horen ademen.”

Rosa rolde met haar ogen. „Misschien is hij verkouden of zit zijn neus verstopt.” Ze lachte om haar eigen grapje, maar de twee anderen lachten niet mee.

„Ik hoor niks,” ging Rosa verder. Ze kwam een paar stappen dichterbij. Alle drie stonden ze nu te luisteren.

Stilte.

„Hij ademt niet meer,” mompelde Sandra ten slotte.

„Hou nou maar op, hoor,” lachte Rosa. „Je maakt me heus niet bang. Een ademende plant, ja ja!”

„Hé! Moet je dit zien!” Frank was intussen verder gelopen en stond nu bij een glazen kast. Die leek een beetje op een telefooncel, met binnenin op schouderhoogte een plank. Vanuit de achterkant en zijkant kwamen allerlei draden tevoorschijn.

Sandra zag dat de bedrading naar een andere glazen kast liep. Tussen de twee kasten in stond een soort generator, die met de kasten in verbinding leek te staan.

„Wat zou dat zijn?” vroeg Rosa zich af. Ze liep nieuwsgierig naar Frank.

„Niet aankomen!” waarschuwde Sandra, terwijl ze een blik op de ademende plant wierp.

Maar Frank had de deurknop van de glazen kast al bijna in zijn hand. „Alleen maar even kijken of hij open kan,” mompelde hij.

Sandra’s broer pakte de knop vast. Op hetzelfde moment sperde hij zijn ogen wagenwijd open. Zijn lichaam begon te schudden en te beven, en zijn hoofd rolde wild heen en weer. „Help!” schreeuwde hij, terwijl zijn lichaam steeds harder begon te schudden. „Help me! Ik kan het niet meer loslaten!”

HOOFDSTUK 4

„Help!” Franks lijf schokte alsof hij onder stroom stond. Zijn hoofd rolde heen en weer en zijn ogen draaiden in hun kassen. „Help me nou!”

Sandra en Rosa stonden als aan de grond genageld naar Frank te kijken.

Sandra was als eerste weer bij haar positieven. Ze liep naar haar broer toe en wilde hem vastpakken.

„Niet doen!” waarschuwde Rosa meteen. „Raak hem niet aan!”

„Maar we moeten toch iets doen!” schreeuwde Sandra angstig.

Het duurde even voordat de twee vriendinnen in de gaten kregen dat Frank hen breed grijnzend aankeek en allang niet meer schokte met zijn armen en benen.

„Frank?” fluisterde Sandra angstig. De verschrikte blik op haar gezicht veranderde in verbazing.

Haar broer stond tegen de kast geleund en keek haar plagend aan. „Erin geluisd!” riep hij. Hij wees lachend naar zijn zus en haar vriendin en grinnikte: „Had ik jullie even mooi te pakken!”

„Het is anders helemaal niet leuk!” schreeuwde Sandra woedend.

„Deed je maar alsof? Ik geloof er niets van!” was

Rosa van mening. Haar gezicht zag net zo wit als de lampen boven haar hoofd.

De twee meisjes sprongen op Frank af en duwden hem op de grond. Sandra ging boven op hem zitten, terwijl Rosa zijn armen in bedwang hield.

„Had ik jullie even mooi beet!” spotte Frank weer.

Sandra begon haar broer te kietelen.

„Wat ben jij een walgelijke knul!” riep Rosa. „Ik vraag me af waar je verstand zit!”

Opeens hoorden ze alle drie een diepe zucht. Het geluid kwam van de andere kant van de kamer. Sandra, Rosa en Frank keken elkaar geschrokken aan en ze spitsten hun oren. Het werd doodstil in de kelder. Alleen het geluid van hun eigen adem was te horen.

„Wat was dat?” fluisterde Rosa na een tijdje.

Sandra gebaarde dat haar vriendin stil moest zijn.

Even later klonk de diepe zucht opnieuw. Het was een droevig geluid. Op hetzelfde moment zakten de stengels van een metershoge plant in.

Weer een zucht.

„Dat zijn de planten!” mompelde Frank met een van angst vertrokken gezicht. Hij duwde zijn zus weg en krabbelde overeind, terwijl hij met zijn hand door zijn verwarde haren streek.

„Planten zuchten niet,” antwoordde Rosa nijdig. Ze keek strak naar de grote bak met planten.

„Deze wel,” fluisterde Sandra ontzet. Ze zag hoe de stengels van de planten langzaam heen en weer bewogen. Ze hoorde het ademen weer en toen klonk er opnieuw een zucht.

„Ik wil hier weg,” zei Frank gehaast. Hij liep naar de trap.

„Het is hier doodeng,” stemde Rosa in, terwijl ze Frank achternaliep. Ze hield haar blik intussen strak op de zuchtende, deinende planten gericht.

„Misschien weet pap wat er aan de hand is,” merkte Sandra op. Ze klonk rustig, maar haar stem trilde toch een beetje. Ook Sandra begon in de richting van de trap te lopen.

„Je vader is een engerd,” rilde Rosa, met haar voet op de onderste tree.

„Hoe kom je daar nou bij? Mijn vader doet hartstikke belangrijk werk!” antwoordde Frank verontwaardigd.

Een lange plant zuchtte diep en leek zich naar hen toe te buigen. Hij zwaaide met zijn stengels, alsof hij hen terug wenkte.

„Wegwezen hier!” riep Frank geschrokken.

Nog nooit van hun leven waren Frank, Sandra en Rosa zo vlug een trap opgerend.

Boven gekomen deed Frank de kelderdeur heel zorgvuldig dicht, alsof hij er zeker van wilde zijn dat er geen planten mee naar boven kwamen.

„Doodeng,” herhaalde Rosa, terwijl ze zenuwachtig aan haar paardenstaart draaide. „Wat een verschrikking, hartstikke eng.” Het was blijkbaar haar stopwoord die dag, maar Sandra moest toegeven dat ’eng’ precies het goede woord was.

„Tja, pap heeft ons gewaarschuwd dat we niet naar beneden moesten gaan,” begon ze aarzelend. „Hij wist natuurlijk dat we ons een ongeluk zouden schrikken.”

„Ik ga naar huis,” zei Rosa vastbesloten. Ze liep naar de voordeur, maar draaide zich daar nog even om. „Zullen we vanavond nog wiskunde doen?”

„Ja, oké,” zei Sandra afwezig. Ze was met haar gedachten nog steeds bij de zuchtende planten. Sommige planten hadden hun stengels als armen naar hen uitgestoken. Het leek wel of ze op de een of andere manier om hulp riepen. Maar dat was natuurlijk verbeelding.

„Tot straks dan,” mompelde Rosa. Ze trok de voordeur open en liep snel het tuinpad af.

Op hetzelfde moment kwam de auto van professor Brouwer de hoek om. „Pap is alweer terug van het vliegveld,” zei Sandra. Ze draaide zich om naar Frank. „Is de kelderdeur goed dicht?”

„Ja,” knikte Frank, terwijl hij voor de zekerheid nog een keer aan de klink rammelde. „Pap komt er nooit achter, dat we...” Plotseling stopte hij met praten. Hij voelde in de zakken van zijn broek en werd bleek. „Mijn huissleutel,” wist hij ten slotte uit te brengen. „De sleutel ben ik verloren. Hij ligt nog in de kelder!”

HOOFDSTUK 5

„Ik moet hem halen. Als pap de sleutel vindt, dan weet hij meteen...”

„Te laat,” viel Sandra haar broer in de rede. Ze keek naar buiten. „Pap stapt al uit de auto.”

„Het is zo gebeurd,” fluisterde Frank, met zijn hand op de knop van de kelderdeur. „Ik ren even naar beneden en dan ben ik zo weer terug.”

„Nee, niet doen!” Sandra keek gespannen naar het garagepad. „Pap doet nu de auto op slot.”

„Maar dan weet hij dat we beneden zijn geweest!” riep Frank met een schelle stem van de zenuwen.

„Nou en?” Sandra haalde haar schouders op.

„Weet je dan niet meer hoe kwaad hij de vorige keer was?” vroeg Frank verbaasd.

„Ja, natuurlijk weet ik dat nog wel,” antwoordde Sandra. „Maar pap zal ons heus niet opeten, hoor, alleen omdat we naar zijn planten gekeken hebben. Hij...” Ineens hield Sandra op met praten.

„Wat is er?” wilde Frank meteen weten.

„Vlug!” Sandra draaide zich om en duwde haar broer naar de kelderdeur. „Pak je sleutel. Pap staat met meneer Hermans van hiernaast te praten.”

In drie tellen sprong Frank de trap af. Sandra hoorde hem in de richting van de werkkamer hollen.

Schiet op, Frank, dacht ze bij zichzelf, terwijl ze haar vader goed in de gaten hield. Professor Brouwer stond erom bekend dat hij nooit lang met iemand praatte.

Sandra zag dat meneer Hermans nog steeds aan het woord was. De buurman had natuurlijk weer wat te vragen. Meneer Hermans was namelijk heel onhandig, in tegenstelling tot Sandra’s vader. Meestal moest de professor hem helpen om iets te repareren of te installeren. Sandra’s vader knikte en draaide zich half om.

„Frank, schiet op! Kom nou naar boven, waar blijf je?” kreunde Sandra.

Ze zag dat de twee mannen afscheid namen en ieder naar hun eigen huis liepen.

Professor Brouwer kwam over het grasveld naar de voordeur. Hij zag Sandra in de deuropening staan en zwaaide naar haar. Sandra zwaaide terug en keek daarna angstig achterom naar de kelderdeur.

„Frank! Waar zit je!” fluisterde ze dringend.

Geen antwoord. Er kwam geen geluid uit de kelder. Helemaal niets.

Intussen bleef de professor staan om de rozenstruiken te bekijken, die om deze tijd van het jaar vaak onder de luis zaten.

„Frank?” riep Sandra bezorgd.

Geen antwoord.

„Frank! Schiet op!” drong ze aan. „Pap komt eraan.”

Stilte.

Sandra zag dat haar vader nu op zijn hurken zat en met zijn handen in de aarde onder de rozenstruiken wroette. Angstig realiseerde Sandra zich dat ze geen keus had. Ze moest zo vlug mogelijk de kelder in om te kijken waar Frank bleef.

Frank was met twee treden tegelijk de trap af gerend. Hij belandde met een plof op de betonnen vloer en sprintte meteen door naar de felverlichte werkkamer. Bij de deur bleef hij staan, om zijn ogen aan het schelle, witte licht te laten wennen. Hij haalde diep adem. Wat een hitte hier beneden! Zijn rug begon te prikken en er kriebelde iets in zijn nek.

Opeens zag Frank zijn huissleutel. Hij lag in een hoekje op de grond, vlak bij een lange, dunne plant met veel bladeren. Zo op het eerste gezicht leek het wel of de plant zich naar de sleutel toeboog. De lange stelen reikten ver naar beneden. Frank deed voorzichtig een stap naar voren. „Waar ben ik nou eigenlijk bang voor?” vroeg hij zich hardop af. „Het is maar een gewone kelder met planten.” Toch had hij om de een of andere reden het onbehaaglijke gevoel dat de planten hem aanstaarden.

Hij schold zichzelf uit voor bangerik en deed nog een paar stappen naar voren, in de richting van de sleutel. Hé, wacht eens... daar hoorde hij het ademen weer. Het was een rustige ademhaling. Niet te hard, niet te zacht, maar heel gewoon. Wie zou dat zijn? Wat zou dat zijn? Frank keek naar de sleutel op de grond. Die lag vlak bij zijn voeten. Wat hield hem tegen? Hij kon zijn sleutel toch gewoon oprapen en daarna weer naar boven rennen? Waarom durfde hij dat niet?

Langzaam deed hij weer een stap naar voren. En nog één.

Plotseling bleef Frank stokstijf staan. De koude rillingen liepen over zijn rug. Uit de grote voorraadkast, die tegen de muur stond, kwam luid gekreun.

HOOFDSTUK 6

Het klonk menselijk, alsof er iemand in de kast zat, die kreunde van pijn.

„Frank! Waar blijf je?” hoorde hij Sandra opeens dringend roepen. Zijn zus stond boven aan de trap.

„Ik kom zo,” riep hij terug. Maar hij was zo geschrokken, dat er nauwelijks geluid uit zijn mond kwam. Sandra had hem waarschijnlijk niet eens gehoord.

Opeens hoorde hij weer gekreun uit de kast komen. Een van de planten zuchtte diep. Even later zakte zijn langste stengel in elkaar. De blaadjes vielen er met veel geritsel af.

„Frank?” schreeuwde Sandra weer. Haar stem klonk bezorgd. „Frank, schiet nou op!”

Ik probeer toch op te schieten? dacht Frank wanhopig. Maar het leek net of iets hem tegenhield om te bukken en zijn sleutel op te rapen.

Weer hoorde hij gekreun; nu vanuit de andere kant van de kamer.

Frank zakte langzaam door zijn knieën, met zijn armen voor zich uitgestrekt. Hij kon bijna zijn sleutel pakken.

Het kreunen en steunen werd nu gevolgd door een zachte ademhaling. Frank keek omhoog naar de grootste plant. De lange stengels stonden strak, of was dat maar verbeelding?

Nee, eerst hadden ze slap naar beneden gehangen, maar nu stonden ze stijf opzij. Frank voelde er een bepaalde dreiging vanuit gaan.

„Frank, kom nou!” riep Sandra die langzamerhand haar zelfbeheersing verloor.

Haar broer gaf geen antwoord. Hij concentreerde zich op zijn sleutel. Nog dertig centimeter... twintig.. . De grote plant gromde.

„Frank?” brulde Sandra.

De blaadjes ritselden aan de takken. Nog twintig centimeter... tien...

„Frank? Is alles goed? Geef eens antwoord!” Sandra’s stem klonk paniekerig. Ze rende nu de trap af.

Frank stak razendsnel zijn hand uit en pakte zijn sleutel. Op hetzelfde moment werd hij vastgegrepen door twee slangachtige stengels, die zich snel om zijn lichaam slingerden.

„Laat me los!” schreeuwde Frank. Hij klemde de sleutel stevig in zijn ene hand en met de andere hand probeerde hij zich los te maken.

Maar de stengels hielden hem stevig vast. Ze slingerden zich zelfs nog strakker om hem heen. De kracht van de stengels was zo groot, dat Frank van schrik even verdoofd was, alsof de plant hem als een slang hypnotiseerde.

„Sandra?” hoorde hij zichzelf na een paar seconden piepen. „Sandra!” Hij probeerde zich los te rukken en wilde zich op de grond laten vallen. Maar de stengels hielden hem in een wurgende greep. Ze voelden warm en vochtig aan tegen Franks polsen.

„Help!” Weer probeerde Frank te schreeuwen. Uit alle macht trok hij aan de stengels. Het hielp niet. Hij probeerde achteruit te lopen, maar de stengels verslapten hun greep niet.

De plant slaakte een diepe zucht.

„Laat me los!” brulde Frank.

Plotseling dook Sandra voor hem op. Frank had niet eens gemerkt dat zijn zus de kelder was binnengekomen.

„Frank!” riep ze geschrokken. „Wat...”

„Sandra...! Doe iets!” schreeuwde Frank angstig.

Met twee handen greep Sandra de stam van de plant vast. Het plantaardige monster had al zijn tentakels om Frank heen geslagen en leek niet op de gedachte te komen om met een paar stengels Sandra beet te pakken. Ze begon aan de stam te trekken, zodat de stengels rond Frank strak kwamen te staan.

„Blijf trekken!” hijgde Frank paniekerig.

„Wat denk je dan dat ik doe!” snauwde Sandra. Ze trok uit alle macht en het groen van de gespannen stengels verbleekte iets. Toen de stengels van de stam dreigden te scheuren, slaakte de plant een diepe zucht die op pijn leek te duiden.

Frank voelde de wurgende greep om hem heen verslappen, en ten slotte gleden de tentakels van hem af.

Frank zuchtte van opluchting en deinsde meteen achteruit, uit de buurt van het heftig ademende plantmonster.

Sandra greep haar broer bij zijn hand en trok hem mee naar de trap. „O!”

Opeens bleven ze stokstijf staan. Boven aan de trap stond hun vader. Zijn handen waren tot vuisten gebald en zijn gezicht was vertrokken van woede.

HOOFDSTUK 7

„Pap! De planten!” kreunde Sandra.

Haar vader keek met koude, boze ogen op hen neer. Zijn gezicht stond strak en hij zei geen woord.

„Ze hadden Frank te pakken!” ging Sandra fluisterend verder.

„Ik ging alleen maar naar beneden om mijn sleutel te halen,” voegde Frank er met trillende stem aan toe. „Die was ik verloren.”

Sandra en hij keken omhoog naar hun vader en wachtten tot hij iets zou zeggen; tot zijn gezicht zich zou ontspannen. Maar hij bleef hen strak aankijken.

Ten slotte mompelde hij: „Alles goed met jullie?”

„Ja,” antwoordden Frank en Sandra in koor. Ze knikten beverig.

Plotseling realiseerde Sandra zich dat ze nog steeds Franks hand vasthield. Ze liet hem los en pakte de trapleuning vast.

„Ik ben heel erg teleurgesteld in jullie,” ging professor Brouwer verder. Zijn stem klonk niet boos, maar wel erg koel.

„Het spijt me, pap,” fluisterde Sandra. „We wisten dat we niet...”

„We hebben niets aangeraakt! Echt niet!” riep Frank vlug.

„Erg teleurgesteld,” herhaalde hun vader streng. Hij gebaarde dat Frank en Sandra naar boven moesten komen en liep voor hen uit de gang in.

Zwijgend liepen ze achter hun vader aan naar de keuken, waar hij hen gebaarde dat ze aan de keukentafel moesten gaan zitten. Hij nam zelf een stoel tegenover hen en keek zwijgend naar zijn kinderen, alsof hij hen voor het eerst zag. Alleen zijn ogen bewogen. Verder was er niets op zijn gezicht te lezen. Hij leek wel een robot.

„Pap, wat is er eigenlijk met die planten?” begon Frank aarzelend.

„Hoe bedoel je?” vroeg professor Brouwer kortaf.

„Ik vind ze zo... zo eng,” mompelde Frank.

„Dat leg ik een andere keer wel uit,” antwoordde zijn vader, met nog steeds die starre blik in zijn ogen.

„Ik vind ze wel interessant,” merkte Sandra op. Ze hoopte dat het een goede opmerking was. Probeerde hun vader hun soms expres een onbehaaglijk gevoel te bezorgen? vroeg ze zich af. Als dat zo was, dan lukte dat aardig. Toch was het vreemd. Pap gedroeg zich heel anders dan normaal. Hij was altijd heel direct. Als hij kwaad was, zei hij dat. En als hij ongerust of bezorgd was, dan zei hij dat ook. Waarom deed hij dan nu zo raar? Zo onmenselijk?

„Ik had jullie gewaarschuwd om niet naar de kelder te gaan,” zei professor Brouwer plotseling. Hij sloeg zijn benen over elkaar en leunde achterover op zijn stoel. „Ik dacht dat ik duidelijk genoeg was.”

Sandra en Frank keken elkaar aan.

„We zullen het niet meer doen, pap,” beloofde Frank haastig.

„Maar mogen we dan alsjeblieft een keer met je mee naar beneden?” smeekte Sandra. „En wil je ons dan uitleggen wat je daar aan het doen bent?”

„Dat zien we nog wel,” antwoordde hun vader vaag. Hij stond op. „Even m’n werkkleding pakken.” Vervolgens draaide hij zich om en liep naar de gang.

Frank keek Sandra aan en haalde zijn schouders op. Hun vader kwam terug, met zijn laboratoriumjas over zijn schouder.

„Ging alles goed op het vliegveld. Had het vliegtuig geen vertraging?” informeerde Sandra in de hoop het gesprek weer op gang te brengen.

Haar vader schudde zijn hoofd en trok zijn jas aan.

„Ik hoop dat mams conferentie goed gaat,” ging Sandra verder.

Professor Brouwer mompelde een onverstaanbaar antwoord en verdween naar de kelder.

Frank en Sandra hoorden de deur achter hem dichtvallen.

„We krijgen niet eens op ons kop,” begon Sandra verbaasd. Ze zette haar ellebogen op tafel en steunde haar kin in haar handen.

„Nee,” beaamde Frank, al even verbaasd, „en hij doet nog vreemder dan eerst.”

„Misschien omdat mam weg is,” bedacht Sandra. Ze ging rechtop zitten. „Nou, ik ga maar eens aan mijn huiswerk.”

„Ik voel nog steeds die plantenstengels om me heen,” rilde Frank. „Ik krijg vannacht vast nachtmerries.”

„Gewoon niet aan die planten denken,” raadde Sandra haar broer aan. Ze hoorde hoe slap het klonk, maar wat moest ze anders zeggen?

Sandra liep peinzend naar haar kamer. Het beeld van Frank, gevangen in de gretige plantenstengels bleef maar voor haar ogen zweven.

Op haar kamer aangekomen, pakte ze een boek en liet zich languit op haar bed vallen. Ze probeerde te lezen, maar haar gedachten waren er niet bij. In plaats van letters, zag ze steeds zuchtende, deinende planten voor zich.

Nou ja, in ieder geval hadden Frank en zij geen straf gehad. En had hun vader niet tegen hen geschreeuwd. Hij had zo half en half beloofd dat hij hen een keer mee naar beneden zou nemen. Dat was in ieder geval iets positiefs. Tot de volgende morgen.

Sandra werd vroeg wakker en ging alvast naar beneden om het ontbijt klaar te maken. Tot haar grote verbazing zag ze dat haar vader ook al op was, en dat er een groot hangslot op de kelderdeur zat.

De zaterdag daarna ging de telefoon en Sandra nam op. Het was haar moeder.

„De conferentie verliep prima,” vertelde mevrouw Brouwer. „Maar hier in Duitsland schiet het niet erg op. Veel vergaderingen, maar met nog geen enkel resultaat.”

„Dan kom je zeker voorlopig nog niet thuis, hè?” vroeg Sandra teleurgesteld.

Haar moeder moest lachen. „Je wilt me toch niet vertellen dat je me mist?” plaagde ze.

„Nou, eigenlijk wel,” gaf Sandra toe.

„Hoe is het met pap?” wilde haar moeder weten. „Ik had hem gisteravond nog aan de telefoon, maar het leek wel of hij niet begreep dat ik het was. Hij zei zulke vreemde dingen.”

„Tegen ons zegt pap al bijna helemaal niets meer,” zuchtte Sandra.

„Ach, je vader heeft het erg druk,” praatte haar moeder het goed.

„En hij komt bijna niet meer uit de kelder,” klaagde Sandra. Het klonk wanhopiger dan ze wilde.

„Die experimenten zijn erg belangrijk voor hem,” zei haar moeder zuchtend.

„Belangrijker dan wij?” riep Sandra verontwaardigd. Tegelijkertijd had ze al spijt van haar woorden. Waarom zat ze nou te klagen tegen haar moeder, die er ook niets aan kon doen? Mam had al genoeg aan haar hoofd, en nu maakte ze zich misschien nog meer zorgen.

„Ik denk dat pap zo hard werkt om meneer Martinez en de anderen op het Instituut te bewijzen dat ze hem onterecht hebben ontslagen,” hoorde ze haar moeder zeggen. „Pap wil hen laten zien dat ze een domme fout hebben gemaakt.”

„Maar we zagen pap vaker toen hij nog niet thuis werkte!” protesteerde Sandra boos.

Ze hoorde hoe haar moeder ongeduldig zuchtte. „Sandra, ik probeer het je uit te leggen. Je bent toch oud genoeg om het te begrijpen?”

„Nou ja, het zal ook wel,” mompelde Sandra. Ze ging vlug op een ander onderwerp over. „Wist je trouwens dat hij de laatste tijd een honkbalpetje draagt?” lachte ze.

„Wie? Frank?” vroeg haar moeder verbaasd.

„Nee, pap! Hij heeft de hele dag een honkbalpet op,” vertelde Sandra.

„Echt?” Mevrouw Brouwer klonk stomverbaasd.

„We hebben hem al honderd keer verteld, dat die pet hem helemaal niet staat,” grinnikte ze. „Maar hij zet hem niet af.”

Mevrouw Brouwer moest ook lachen. „O lieve help,” riep ze ineens geschrokken. „Ik moet weer aan het werk! Hou je taai! Ik zal van de week nog een keer bellen!”

Klik, ze was weg.

Sandra keek naar de muur. Ze zag hoe de schaduwen van de bomen op het witte behang heen en weer bewogen. Arme mam, dacht ze medelijdend. Ze had al zoveel aan haar hoofd, en nu had zij de hele tijd over haar vader zitten zeuren. Weet je wat, ze zou Rosa maar eens bellen. Misschien kon die haar opvrolijken.

Sandra wilde de hoorn pakken, maar bedacht opeens dat ze honger had. Eerst wat eten, besloot ze. Daarna zou ze Rosa bellen.

Ze stond op van de bank en liep naar de keuken. Tot haar grote verbazing stond haar vader bij het aanrecht, met zijn rug naar haar toe. Sandra wilde iets zeggen, maar ineens bleef ze doodstil staan. Nieuwsgierig gluurde ze de keuken in. Ze zag dat haar vader een grote plastic zak in zijn hand had. Met zijn andere hand schepte hij iets uit die zak en propte dat in zijn mond, waarna hij luidruchtig begon te kauwen en te smakken.

Sandra vroeg zich af wat haar vader in vredesnaam aan het eten was. Verbaasd zag ze hoe hij smakkend handenvol uit de zak naar binnen werkte. Hij genoot kennelijk echt van zijn eenzame maaltijd.

Even later was de zak leeg. Sandra’s vader frommelde hem in elkaar en gooide hem in de afvalbak. Daarna veegde hij zijn handen af aan zijn witte jas.

Sandra sloop vlug terug naar de huiskamer. Ze hield haar adem in toen ze haar vader door de gang naar de kelder hoorde lopen. De deur ging achter hem dicht en Sandra hoorde hoe de sleutel in het slot werd omgedraaid. Zodra ze zeker wist dat hij weer beneden was, liep Sandra naar de keuken. Ze wilde zo snel mogelijk weten wat haar vader daar zo gulzig naar binnen had gewerkt. Sandra tilde het deksel van de afvalbak op, pakte de verfrommelde zak eruit en vouwde deze open.

Toen ze las wat er op de zak stond, sperde Sandra haar ogen wijdopen. Ze wist niet wat ze zag! Wat haar vader zojuist had gegeten, was... kunstmest!

HOOFDSTUK 8

Sandra slikte. Haar mond was plotseling zo droog als de Sahara. Ze merkte dat ze stond te draaien op haar benen en greep maar snel het aanrechtblad vast. Ondertussen kon ze haar ogen niet afhouden van de lege zak. Sandra voelde zich misselijk worden. Hoe kon haar vader in vredesnaam kunstmest eten? En niet zomaar eten... nee, schrokken, gulzig naar binnen slokken! Het leek wel of hij het lekker vond!

Misschien was het een onderdeel van zijn experimenten, bedacht ze. Maar wat voor experimenten waren dat dan? Wat was haar vader van plan met de rare planten die hij kweekte?

De zak stonk vreselijk. Sandra hield haar adem in. Ze probeerde zich voor te stellen hoe het smerige spul smaakte. Maar ze moest bijna overgeven. Hoe kon haar vader deze vieze troep in vredesnaam door zijn keel krijgen?

Nog steeds met ingehouden adem propte ze de zak weer in elkaar en gooide hem terug in de afvalbak. Ze wilde zich juist omdraaien om naar buiten te gaan, toen ze plotseling een hand op haar schouder voelde.

Sandra slaakte een gil en draaide zich om. „Frank!”

„Dat ben ik,” grinnikte haar broer.

Terwijl Frank een stapel boterhammen met pindakaas voor zichzelf klaarmaakte, vertelde Sandra wat ze had gezien.

Frank begon te lachen.

„Het is niet leuk!” riep Sandra verontwaardigd. „Pap stond echt bij het aanrecht kunstmest te eten!”

Frank moest nog harder lachen. Om de een of andere reden vond hij het allemaal erg grappig.

Sandra gaf haar broer een keiharde stomp tegen zijn schouder. De boterham viel uit zijn hand. „Hou op,” zei ze boos. „Ik snap echt niet wat er te lachen valt. Het was hartstikke raar! Er is iets helemaal mis met pap.”

„Misschien had hij gewoon trek in kunstmest,” grinnikte Frank, die het verhaal niet erg serieus nam. „Je weet wel, net zoals wij soms trek hebben in paprikachips.”

„Dat is iets heel anders,” antwoordde Sandra kattig. „Kunstmest is smerig. Waar of niet?” Voordat Frank antwoord kon geven, ging ze verder: „En je merkt toch zelf ook wel dat pap veranderd is? Hij gedraagt zich heel anders dan normaal. Voordat mam wegging, deed hij al raar. Maar daarna is het nog veel erger geworden. Hij woont nu bijna in de kelder!”

Frank knikte aarzelend.

„En hij is ook zo stil, en hij doet zo koel tegen ons,” ging Sandra verder. „Vroeger maakte pap de hele dag grapjes en informeerde hij altijd naar ons huiswerk. Nu zegt hij geen boe of bah meer. Hij heeft me al wekenlang geen Knuffeltje meer genoemd. En hij...”

„Wees blij. Je had toch zo’n hekel aan die naam?” antwoordde Frank met een mond vol pindakaas. „En wat probeer je nou eigenlijk te zeggen? Dat pap getikt is of zo?”

„Ach, weet ik veel.” Sandra haalde haar schouders op. „Maar je had eens moeten zien hoe pap die kunstmest stond te eten. Bah, het leek wel of hij zelf een plant was!”

Frank stond op en begon als een robot door de keuken te lopen, met zijn armen recht voor zich uit en zijn ogen dicht. „Ik ben de verschrikkelijke Boomman,” gromde hij met een diepe stem.

„Je bent niet leuk!” beet Sandra haar broer toe. Ze keek hem nijdig aan.

„De Boomman en de Onkruidheks,” grijnsde Frank. Hij draaide zich om en kwam recht op Sandra af.

„Je bent helemaal niet grappig!” schreeuwde Sandra.

Met een klap liep Frank tegen het aanrecht op. Hij stootte zijn knie. „Au!”

„Eigen schuld!” vond Sandra.

Op maandagmiddag na school stonden Sandra en Frank bij Rosa in de tuin met de frisbee te gooien. Het was warm en de lucht was bezaaid met kleine witte wolkjes.

Rosa was aan de beurt om te gooien. De frisbee zeilde over Franks hoofd heen en verdween tussen de struiken achter de garage. Frank rende hem achterna en struikelde bijna over een steen in het gras. De twee meisjes begonnen te lachen.

„Hoe is dat nou, als je vader een geflipte professor is?” informeerde Rosa opeens.

„Wat?” Sandra dacht even dat ze haar vriendin niet goed verstond. Ze vergat helemaal de frisbee te vangen, die Frank naar haar toe wierp.

„Sta daar niet zo stom! Gooi nou!” riep Frank vanaf het andere eind van de tuin.

Sandra gooide de frisbee hoog in de richting van haar broer. „Dat mijn vader rare experimenten uitvoert, wil nog niet zeggen dat hij gek is, hoor,” zei ze vinnig tegen Rosa.

„Nou, raar is wel een beetje zacht uitgedrukt,” antwoordde Rosa langzaam. „Ik had vannacht trouwens een nachtmerrie over die griezelige planten in jullie kelder. Ze schreeuwden en probeerden me vast te pakken.”

„Ik had ook een nachtmerrie,” bekende Sandra.

„Kijk uit!” gilde Frank. Hij wierp laag. Rosa wist de frisbee nog net te vangen.

Geflipte professor, dacht Sandra. Mijn vader is een geflipte professor. De woorden bleven door haar hoofd spoken. Geflipte professoren zag je toch alleen maar in films?

„Mijn vader had het gisteren nog over jouw vader,” begon Rosa weer, terwijl ze de frisbee weer naar Frank gooide.

„Je hebt hem toch niet verteld dat we in de kelder zijn geweest, hè?” vroeg Sandra bezorgd.

Rosa schudde haar hoofd. „Nee, ik heb er niks over gezegd.”

„Hé, zijn die appels al rijp?” riep Frank plotseling. Hij wees naar de groene appeltjes in de boom.

„Proef maar, dan weet je het,” brulde Sandra terug. Ze was een beetje nijdig omdat Frank er steeds tussendoor riep.

„Doe het zelf!” grinnikte haar broer.

„Mijn vader zei dat jouw vader ontslagen is, omdat zijn experimenten uit de hand liepen en hij er toch niet mee wilde stoppen,” wist Rosa te vertellen.

„Hoe bedoel je?” wilde Sandra weten.

„Het bestuur van het Instituut heeft gezegd dat hij ermee op moest houden, maar dat wilde je vader niet. Hij zei dat dat niet kon. Dat weet mijn vader van iemand die bij ons in de winkel kwam.”

Sandra zuchtte. Ze voelde zich beroerd, vooral omdat ze wist dat het waarschijnlijk waar was wat haar vriendin zei.

„En vlak voor je vaders ontslag is iets heel ergs gebeurd bij je vader in het laboratorium,” ging Rosa verder. „Er is iemand zwaargewond geraakt of zo...”

„Niet waar,” riep Sandra verontwaardigd. „Als dat zo was, hadden we het wel gehoord.”

„Nou, misschien wel,” gaf Rosa toe. „Maar volgens mijn vader is jouw vader dus ontslagen, omdat hij niet wilde stoppen met zijn experimenten.”

„Dat wil nog niet zeggen dat pap een geflipte professor is,” verdedigde Sandra haar vader.

„Rustig maar. Ik zeg alleen wat ik heb gehoord. Je hoeft je niet zo aangevallen te voelen, hoor!” zei Rosa beledigd.

Ze speelden nog een tijdje verder met de frisbee. Rosa veranderde vlug van onderwerp en begon over een paar klasgenoten te praten.

„We moeten naar huis,” riep Sandra even later naar Frank. Haar broer raapte de frisbee op en kwam meteen aangelopen. „Ik bel je straks wel,” zei Sandra tegen Rosa. Via de achtertuin verdwenen Frank en zij naar hun eigen tuin.

„Zullen we pap vragen of wij ook een appelboom in de tuin mogen hebben?” stelde Frank voor. „Lekker elk jaar appeltjes!”

„Waarom niet,” knikte Sandra spottend. „Precies wat we thuis nodig hebben, nog een plant.”

Toen ze aan de andere kant van de heg kwamen, zagen Sandra en Frank hun vader in de tuin staan. Hij stond aandachtig de rozen te bekijken.

„Hé pap,” schreeuwde Frank, „vangen!” Meteen gooide hij de frisbee naar zijn vader toe.

Professor Brouwer draaide zich iets te langzaam om. De frisbee schampte rakelings langs zijn hoofd. Hierdoor viel zijn honkbalpet op de grond. Geschrokken keek hij naar Frank en Sandra, en hij greep vlug naar zijn hoofd. Maar het was al te laat.

Sandra en Frank stonden als aan de grond genageld. Ze staarden hun vader stomverbaasd aan. Eerst dacht Sandra dat zijn haren groen waren geworden. Maar het volgende moment zag ze dat haar vader helemaal geen haar meer op zijn hoofd had.

Al zijn haar was verdwenen. En in plaats van haren, had haar vader groene blaadjes op zijn hoofd!

HOOFDSTUK 9

„Niets aan de hand, jongens!” riep professor Brouwer vlug. Hij bukte zich en zette snel de honkbalpet weer op zijn hoofd.

Er vloog een kraai luid krassend door de lucht. Sandra volgde de baan van de vogel, terwijl zijn gekras nog nasnerpte in haar oren. Maar de gedachte aan de groene blaadjes op het hoofd van haar vader hadden Sandra totaal van haar stuk gebracht. Haar eigen hoofd begon vreselijk te jeuken, toen ze zich probeerde voor te stellen hoe het moest zijn als er bladeren op je hoofd groeiden.

„Er is echt niets aan de hand,” herhaalde professor Brouwer, terwijl hij snel naar hen toe kwam.

„Maar pap... je hoofd,” stotterde Frank. Hij zag lijkbleek.

Ook Sandra voelde zich misselijk worden. Maar ze beheerste zich en keek haar vader kalm aan.

„Kom eens hier,” zei professor Brouwer zachtjes. Hij legde een arm om hun schouders. „Laten we er even bij gaan zitten, dan zal ik het jullie uitleggen. Ik had mam vanmorgen aan de telefoon en ze vertelde me dat jullie je zorgen maken over mijn werk.”

„Maar pap, er groeien blaadjes uit je hoofd!” herhaalde Frank verbijsterd.

„Dat weet ik,” knikte professor Brouwer ernstig. „Daarom heb ik steeds die pet op, om jullie niet aan het schrikken te maken.” Hij liep met Sandra en Frank naar een schaduwplekje onder de bomen. Daar gingen ze op het gras zitten. „Jullie denken natuurlijk dat jullie oude vader van lotje getikt is, hè?” begon professor Brouwer. Hij keek Sandra vragend aan. Die keek met een strak gezicht terug. Ze zei niets.

De kraai vloog weer luid krassend over, nu in de andere richting.

„Sandra, geef eens antwoord?” drong haar vader aan. Hij nam haar handen tussen de zijne. „Wat is er? Zeg het maar.”

Sandra zuchtte diep. „Waarom groeien er blaadjes op je hoofd?” vroeg ze recht op de man af.

„Dat is maar tijdelijk,” stelde haar vader haar gerust. „Het gaat vanzelf weer over en dan komt mijn gewone haar weer terug.”

„Maar hoe komt het dan?” wilde Frank weten. Hij staarde naar de honkbalpet. Er piepten een paar groene blaadjes onder de rand uit.

„Misschien is het beter dat ik jullie uitleg wat ik in de kelder aan het doen ben,” mompelde professor Brouwer. „Ik ben zo druk bezig geweest met mijn experimenten, dat ik niet veel tijd voor jullie had.”

„Je had helemaal geen tijd,” onderbrak Sandra haar vader een beetje geïrriteerd.

„Het spijt me,” zei professor Brouwer ernstig. „Echt waar. Maar dit experiment is ook zo belangrijk en zo ingewikkeld!”

„Heb je een nieuwe plant ontdekt?” vroeg Frank nieuwsgierig.

„Ik maak een nieuwe plant,” legde zijn vader trots uit.

„Wat?” zei Frank verbaasd.

„Hebben jullie op school wel eens wat over DNA gehoord?” wilde professor Brouwer weten.

Sandra en Frank knikten.

„Nou, het is erg ingewikkeld,” ging hij verder, „maar ik zal het proberen uit te leggen.” Hij plukte aan het verband om zijn hand. „Stel je eens voor dat we iemand hebben met een heel hoog IQ. Je weet wel, superslim,” begon hij.

„Zoals ik,” riep Frank zogenaamd grappig.

„Hou je kop, joh!” zei Sandra geprikkeld.

„Iemand met een goed stel hersens, zoals een van jullie,” ging professor Brouwer verder. „En stel je nou eens voor dat we weten welke molecule, of welk gen, er de oorzaak van is dat die persoon zo intelligent is. En stel je nou ook eens voor dat we in staat zijn om dat gen bij iemand anders in de hersenen te planten. Dan kan die intelligentie generaties lang doorgegeven worden. En dan zouden een heleboel mensen een hoog IQ hebben. Kunnen jullie dat volgen?” Hij keek Sandra en Frank om de beurt aan.

„Ja, dat snap ik wel,” knikte Sandra. „Je neemt een goede eigenschap van een persoon en die geef je door aan iemand anders. En die persoon geeft het weer door aan zijn kinderen en die weer aan hun kinderen, en zo gaat dat door.”

„Heel goed,” antwoordde professor Brouwer. Hij glimlachte voor het eerst sinds weken. „Nou, zoiets doen veel biologen tegenwoordig met planten. Op die manier kun je bepaalde eigenschappen van de ene plant in een andere overbrengen. En daardoor krijg je dan een nieuwe plant, die bijvoorbeeld vijf keer zoveel vruchten draagt, of vijf keer zoveel graan geeft, of tien keer grotere bladen heeft.”

„En dat ben jij aan het doen?” vroeg Frank nieuwsgierig.

„Zo ongeveer,” antwoordde zijn vader. „Maar het is niet helemaal hetzelfde. Wat ik probeer te doen, is een plant maken die nog nooit heeft bestaan. Ik wil een plant maken, die half plant, half dier is.”

Sandra en Frank keken hun vader stomverbaasd aan.

Sandra herstelde zich het eerst. „Bedoel je dat je cellen van een dier in een plant probeert over te zetten?”

Haar vader knikte. „Meer kan ik er echt niet over zeggen,” verklaarde hij. „En jullie begrijpen zeker wel dat dit verder geheim moet blijven.” Hij keek eerst Sandra aan en daarna Frank, alsof hij hun reacties wilde zien.

„Maar hoe doe je dat dan?” vroeg Sandra, die nog nadacht over wat ze net had gehoord. „Hoe breng je de cellen van een dier over in een plant?”

„Ik probeer de cellen elektronisch af te breken. Beneden in de kelder staan twee glazen kasten, die met een sterke elektronengenerator aan elkaar verbonden zijn. Die hebben jullie vast wel gezien, toen jullie beneden aan het rondsnuffelen waren.” Hij trok een streng gezicht.

„O ja, ze zagen eruit als telefooncellen,” herinnerde Frank zich.

„Precies. Nou, de ene kast is een zender en de andere een ontvanger,” ging zijn vader verder. „Ik probeer het juiste DNA, de juiste cellen dus, van de ene kast naar de andere te sturen. Dat is een heel ingewikkeld proces.”

„En is het al gelukt?” wilde Sandra weten.

„Bijna,” antwoordde professor Brouwer. Hij glimlachte tevreden. Maar die glimlach was weer snel verdwenen. Met een nadenkend gezicht stond hij op.

„Zo, en nu moet ik weer eens aan het werk,” kondigde hij aan. „Ik zie jullie straks wel weer.” Met lange passen liep hij het grasveld over.

„Maar pap...!” riep Sandra hem achterna. Frank en zij krabbelden ook overeind. „Je zou ons nog vertellen waarom er groene blaadjes op je hoofd groeien!”

Professor Brouwer bleef staan en haalde zijn schouders op. „Er valt niets te vertellen. Het is gewoon een bijwerking.” Hij trok zijn honkbalpet wat steviger over zijn hoofd. „Maken jullie je maar geen zorgen, het is echt tijdelijk.”

Met deze woorden draaide hij zich om en liep haastig het huis binnen.

Frank was wel tevreden met de uitleg van hun vader. „Pap doet dus echt belangrijk werk,” zei hij, ongewoon ernstig voor zijn doen.

Maar Sandra bleef doorpiekeren over wat haar vader gezegd had. En vooral over wat hij niet gezegd had. Ze ging naar binnen, liep naar haar kamer en deed de deur dicht.

Sandra liet zich op haar bed vallen en dacht na. Haar vader had eigenlijk niets uitgelegd over de groene blaadjes op zijn hoofd. ’Gewoon een bijwerking’ was geen uitleg. Een bijwerking waarvan? Waarom was zijn haar uitgevallen? En wanneer zou het weer aangroeien?

Het was wel duidelijk dat pap daar niet over wilde praten. Hij was meteen teruggegaan naar de kelder, zonder verdere uitleg.

Sandra werd weer misselijk als ze aan haar vaders hoofd dacht. Hoe zou het aanvoelen als er groene blaadjes uit je hoofd kwamen? Getsie. Ze voelde de koude rillingen over haar rug lopen en wist nu al dat ze die nacht eng zou dromen.

Sandra drukte haar hoofdkussen tegen zich aan en sloeg haar armen er omheen. Er waren ook nog zoveel andere vreemde dingen. Ze had haar vader willen vragen waarom die planten in de kelder ademhaalden en waarom de grootste plant Frank had vastgegrepen. En wat voor dier gebruikte haar vader eigenlijk?

Er waren nog zoveel vragen. En de allerbelangrijkste was misschien wel: waarom had pap kunstmest gegeten? Maar die vraag durfde Sandra hem eigenlijk niet te stellen. Dan wist hij meteen dat ze hem bespied had.

Die avond lag Sandra in bed nog steeds na te denken. Frank en zij hadden samen gegeten, ze had Rosa gebeld, huiswerk gemaakt en televisie gekeken, maar al die tijd hadden er tientallen vragen door haar hoofd gespookt.

Opeens hoorde ze haar vader langs haar kamer lopen en de badkamer ingaan. Daarna hoorde ze water in de wastafel kletteren.

Ik ga het hem vragen, besloot ze resoluut. Ik wil weten waarom hij kunstmest eet. Op haar wekker zag ze dat het al half drie was. Maar ze moest antwoord hebben op deze en andere vragen, ze hield het niet meer uit.

Zachtjes stapte Sandra uit bed en liep naar de badkamer. De deur stond op een kier. Het water stroomde nog steeds. Sandra gluurde voorzichtig naar binnen.

Haar vader stond voor de wastafel. Zijn T-shirt lag op de grond. De honkbalpet lag op het deksel van de toiletpot en de blaadjes op zijn hoofd glansden in het heldere badkamerlicht.

Sandra hield haar adem in. Het leek wel of er nog meer blaadjes bij waren gekomen!

Haar vader had niet in de gaten dat ze naar hem stond te kijken. Heel voorzichtig knipte hij het verband om zijn hand door en trok het eraf. Zijn hand bloedde nog steeds, zag Sandra. Maar... was dat wel zo? Wat stroomde er uit die snee in zijn hand?

Gespannen keek ze toe hoe haar vader zijn hand onder het stromende water hield. Daarna droogde hij zijn hand voorzichtig af, maar die bleef bloeden.

Sandra kneep haar ogen tot spleetjes, om het beter te kunnen zien. Dat was toch geen bloed? Of wel...?

Nee, het was geen bloed, dat daar in de wastafel druppelde!

De vloeistof die uit de snee in haar vaders hand kwam, was helder groen!

Geschrokken draaide ze zich om en sloop terug naar haar kamer. De vloer kraakte onder haar voeten.

„Wie is daar?” riep professor Brouwer. „Sandra? Frank?” Hij stak zijn hoofd om de deur van de badkamer, precies op het moment dat Sandra haar kamer binnenglipte.

Pap heeft me gezien, realiseerde Sandra zich met kloppend hart, terwijl ze in bed dook. En nu zou hij natuurlijk naar haar toe komen.

HOOFDSTUK 10

Sandra trok het dekbed over haar hoofd. Ze merkte dat ze over haar hele lichaam beefde. Ze hield haar adem in en spitste haar oren.

In de badkamer hoorde ze nog steeds water stromen. Maar er klonken geen voetstappen.

Haar vader kwam haar dus niet achterna, besefte ze met een zucht van opluchting. Meteen daarop vroeg ze zich af hoe het kwam dat ze zo bang was voor haar eigen vader. Doodsbang! Voor het eerst moest ze toegeven dat haar eigen vader haar de stuipen op het lijf jaagde.

Was mam maar thuis, dacht ze. Zou ze haar moeder bellen om haar te vragen of ze zo snel mogelijk naar huis wilde komen? Sandra keek weer op haar wekker. Kwart voor drie. Het was midden in de nacht. Als ze haar moeder nu belde, zou die natuurlijk vreselijk schrikken. Trouwens, wat moest ze zeggen? Hoe moest Sandra haar moeder uitleggen dat ze bang was voor haar eigen vader? Mam zou waarschijnlijk zeggen dat ze zich niet zo moest aanstellen. Haar vader hield van haar en zou haar heus niets doen. Hij had het alleen erg druk met zijn werk en er was verder niets aan de hand. Niets aan de hand, dacht Sandra terneergeslagen.

Terwijl de blaadjes uit haar vaders hoofd groeiden, terwijl hij kunstmest at en er groen bloed uit zijn hand kwam.

Ze hoorde dat de kraan werd dichtgedraaid en dat het badkamerlicht werd uitgeklikt. Daarna hoorde ze haar vader zachtjes naar zijn kamer lopen.

Sandra ontspande zich en ze nestelde zich wat dieper onder haar dekbed. Ze deed haar ogen dicht en probeerde schaapjes te tellen, maar dat werkte bij haar nooit. Vervolgens nam ze zich voor om tot duizend te tellen, maar bij vierhonderd ging ze al rechtop zitten. Ze had hoofdpijn en een droge mond.

Sandra besloot naar de keuken te gaan en een beker melk te drinken. Morgen ben ik gebroken, dacht ze somber, terwijl ze door de gang sloop.

Toen ze de keuken binnenkwam, sloeg de motor van de koelkast juist met veel lawaai aan. Sandra schrok. Stel je niet aan, hield ze zichzelf streng voor. Ze deed de deur van de koelkast open en wilde net een pak melk pakken, toen ze plotseling een hand op haar schouder voelde.

„Aaah!” gilde ze. Ze liet het pak uit haar handen vallen. „Frank! Ik schrik me een ongeluk! Wat doe jij hier?”

„Dat kan ik ook aan jou vragen!” grinnikte Frank.

„Ik kan niet slapen,” mompelde Sandra. „Ach, help even die melk op te dweilen.”

„Doe het zelf, ik heb dat pak niet laten vallen!” antwoordde Frank.

„Nee, maar je hebt me wel aan het schrikken gemaakt,” snauwde Sandra. Ze pakte een rol keukenpapier en duwde haar broer een stuk in zijn handen. „Kom, opschieten.”

Even later zaten ze alle twee op hun knieën. Bij het licht van de koelkast dweilden ze de melk op.

„Ik moet steeds aan zoveel dingen denken,” begon Frank. „Daarom kan ik niet slapen.”

„Ik ook,” knikte Sandra. Ze wilde net weer iets zeggen, toen ze plotseling iets hoorde. Het geluid kwam uit de gang en klonk als het huilen van een bedroefd kind.

Sandra hield haar adem in en stopte met dweilen. „Wat was dat?” fluisterde ze. Ze keek naar Frank.

Haar broer had grote ogen van angst.

Even later hoorden ze het weer. Het leek wel alsof iemand heel zielig lag te huilen.

„Het komt uit de kelder,” mompelde Sandra.

„Denk je dat het zo’n plant is?” vroeg Frank zachtjes.

Sandra gaf geen antwoord. Ze zat onbeweeglijk stil en ze luisterde aandachtig.

Weer gekreun, deze keer klonk het een stuk zachter.

„Volgens mij is pap niet helemaal eerlijk tegen ons geweest,” begon Sandra langzaam tegen Frank. Ze keek haar broer aan. Hij zag er bleek en angstig uit in het witte licht van de koelkast. „Ik geloof niet dat een gewone tomatenplant zulke geluiden kan maken,” ging Sandra verder.

Ze stond op, raapte de natte stukken keukenpapier op en gooide ze in de afvalbak. Daarna deed ze de deur van de koelkast dicht, zodat het ineens stikdonker werd in de keuken.

Hand in hand liepen Frank en Sandra naar de gang. Bij de kelderdeur bleven ze staan. Ze luisterden. Het bleef stil.

Frank probeerde de deurknop. De deur was op slot.

Op hetzelfde moment hoorden ze weer een diep gekreun. Het geluid kwam van heel dichtbij.

„Afgrijselijk, hè?” fluisterde Frank.

Sandra rilde. Wat gebeurde er allemaal in de kelder? Ze sloop achter Frank aan de trap op. Sandra wachtte totdat haar broer in zijn kamer was. Frank zwaaide nog even en verdween.

Even later lag Sandra ook weer in bed, met het dekbed opgetrokken tot haar kin, hoewel het een warme nacht was. Ze had nog steeds een droge mond. Langzaam zakte ze weg in een onrustige slaap.

Om half zeven ging de wekker af. Sandra ging rechtop zitten en dacht aan school. Ineens herinnerde ze zich dat ze twee dagen vrij had, vanwege een lerarenvergadering. Stom genoeg had ze de wekker niet uigezet. Ze zette hem meteen uit.

Ze ging weer liggen en probeerde nog wat te slapen, maar ze was klaarwakker. Ze dacht aan wat er de afgelopen nacht was gebeurd en werd op slag weer onrustig.

Sandra stond op en besloot om erover te gaan praten met haar vader. Dat moest ze meteen doen, anders zat hij weer in de kelder. Ze nam zich voor hem alles te vragen wat ze wilde weten. Sandra wist als ze dat niet deed, ze weer de hele dag met allerlei afschuwelijke gedachten rond zou lopen. En ze wilde niet langer bang zijn voor haar eigen vader.

Ze trok haar ochtendjas aan en pakte haar slippers vanonder haar bed.

Boven in de gang was het warm en benauwd. Bij Franks kamer stond Sandra even stil. Zou ze haar broer wakker maken? Dan kon hij ook zijn vragen kwijt.

Ze dacht even na, maar besloot om Frank lekker te laten liggen.

Sandra haalde diep adem en liep naar de slaapkamer van haar ouders. De deur stond op een kier.

„Pap?” vroeg ze voorzichtig.

Geen antwoord.

„Pap? Ben je al wakker?” riep Sandra iets harder. Ze duwde de deur een stukje verder open. „Pap?”

Haar vader was er niet. De kamer rook muf en een beetje zuur. De gordijnen waren nog dicht.

Sandra deed een paar stappen in de richting van het bed.

Nee, pap was er echt niet. Waarschijnlijk zat hij al in de kelder, bedacht Sandra. Hij was natuurlijk al heel vroeg opgestaan om... Plotseling viel Sandra’s oog op iets dat in bed lag.

Sandra knipte het lampje op het nachtkastje aan. Op hetzelfde moment slaakte ze een ijselijke kreet en sloeg vol afschuw haar handen voor haar gezicht.

Het onderlaken was bedekt met een dikke laag zwarte grond. Grote klonten aarde lagen verspreid over het hele bed.

Langzaam liet Sandra haar handen zakken en keek ernaar. Ze hield haar adem in en durfde zich niet te bewegen. De zwarte laag leek vochtig. En hij bewoog!

Dat kan niet, dacht Sandra die alles in het werk stelde om bij haar positieven te blijven. Dat is onmogelijk!

Ze boog zich naar voren om het beter te kunnen zien. De aarde bewoog. Hij zat namelijk vol met krioelende insecten. En lange, bruine wormen, die traag door de natte aarde op haar vaders bed gleden.

HOOFDSTUK 11

Frank kwam pas om half elf beneden. Voor die tijd had Sandra zich aangekleed en een half uur met Rosa aan de telefoon gehangen. De rest van de tijd had ze door de kamer heen en weer gelopen en zich afgevraagd wat ze moest doen.

Sandra had al een paar keer op de kelderdeur gebonsd, want ze wilde haar vader spreken. Maar professor Brouwer hoorde haar niet. Of hij wilde haar niet horen.

Toen Frank eindelijk uit zijn bed kwam, sleepte Sandra hem meteen mee naar de tuin. Het was warm buiten.

Terwijl ze naar de schaduw onder de bomen liepen, vertelde Sandra haar broer over het groene bloed en over de kronkelende wormen in het bed.

Frank keek zijn zus met open mond aan, zonder een woord te zeggen. Ten slotte fluisterde hij: „En nou?”

Sandra haalde haar schouders op. „Belde mam maar,” mompelde ze terneergeslagen.

„Vertel je haar dan alles?” Frank stak zijn handen diep in de zakken van zijn afgeknipte spijkerbroek.

„Ik denk het wel,” antwoordde Sandra. „Ik weet niet of ze het gelooft, maar...”

„Ik vind het doodeng,” barstte Frank los. „Pap was altijd een heel aardige vent, en nu doet hij opeens... ik bedoel...”

„Ik snap je wel,” zuchtte Sandra. „Pap is veranderd, hij is...”

„Misschien kan hij het allemaal wel uitleggen,” viel Frank zijn zus in de rede. „Misschien is er een goede reden voor alles. Je weet wel, voor die blaadjes op zijn hoofd en zo.”

„Maar dat hebben we gisteren al gevraagd!” hielp Sandra hem herinneren. „Toen zei pap dat het alleen een bijwerking was. Nou, dat is niet bepaald een duidelijke uitleg!”

Frank knikte. Hij zei niets meer.

„Ik heb Rosa ook een paar dingen verteld,” biechtte Sandra op.

Frank keek zijn zus nijdig aan.

„Ik moest het toch tegen iemand zeggen?” snauwde Sandra geprikkeld. „Rosa vindt dat ik de dokter moet bellen.”

„Hè?” Frank schudde zijn hoofd. „Pap is toch niet ziek? Wat heeft de dokter ermee te maken?”

„Dat zei ik ook,” knikte Sandra. „Maar Rosa zei dat pap een geflipte professor is en dat hij het spoor bijster is geraakt. Misschien is hij wel overspannen.”

„Pap is geen geflipte professor,” riep Frank kwaad.

„Doe niet zo stom. Hij is alleen... nou ja, hij is gewoon...”

Twee uur later zaten Frank en Sandra nog steeds in de tuin. Ze probeerden te bedenken wat ze moesten doen. Ineens ging de keukendeur open en hun vader wenkte hen.

Sandra keek Frank verbaasd aan. Niet te geloven, hij was zomaar uit zijn kelder gekomen!

„Misschien kunnen we nu met hem praten,” hoopte Frank.

Ze renden naar de keuken. Professor Brouwer, die alweer zijn honkbalpet op had, lachte toen ze binnenkwamen. Hij zette twee schaaltjes op tafel. „Kom!” begroette hij hen vrolijk. „Tijd voor het middageten!”

„Wat? Heb jij voor het middageten gezorgd?” vroeg Frank ongelovig.

„Pap, we moeten praten,” viel Sandra meteen met de deur in huis.

„Het spijt me, maar ik ben bang dat ik daar geen tijd voor heb,” mompelde haar vader, terwijl hij de blik van zijn dochter ontweek. „Ga zitten, jongens. Probeer dit eens, het is iets nieuws. Ik ben benieuwd of jullie het lekker vinden.”

Sandra en Frank gingen zwijgzaam aan tafel zitten.

„Wat is dat voor spul?” riep Frank uit. Hij trok een vies gezicht. In de schaaltjes zat een groene, klodderige drab. „Het lijkt wel groene aardappelpuree,” mompelde Frank met opgetrokken neus.

„Het is iets anders,” antwoordde zijn vader geheimzinnig. „Vooruit, proef maar. Wedden, dat jullie het lekker vinden?”

„Je hebt nog nooit iets te eten voor ons klaargemaakt, pap,” zei Sandra, terwijl ze probeerde niet achterdochtig te klinken.

„Probeer het nou eens,” drong haar vader aan. Zijn glimlach verdween. „Jullie zijn mijn proefkonijnen.”

„We willen je wat vragen,” begon Sandra weer. Ze pakte haar lepel op, maar ze at niets.

„O, trouwens, mam belde vanmorgen,” viel haar vader haar in de rede.

„Wanneer dan?” wilde Sandra verbaasd weten.

„Een uurtje geleden. Jullie waren zeker buiten. Dan heb je de telefoon natuurlijk niet gehoord,” antwoordde haar vader vaag.

„Wat zei mam?” vroeg Frank. Hij keek met een somber gezicht naar het schaaltje dat voor hem op tafel stond.

„De onderhandelingen gaan voorspoedig. Mam denkt dat ze gauw weer thuis komt,” vertelde zijn vader.

„Gelukkig!” riepen Frank en Sandra in koor.

„En nu eten!” liet professor Brouwer er meteen op volgen.

„Moet jij niet eten, pap?” vroeg Frank. Hij speelde met zijn lepel.

„Nee, ik heb geen trek,” zei zijn vader vlug. Hij legde beide handen op tafel. Sandra zag dat het verband verschoond was. „Weet je, pap, gisteravond...” begon ze.

Maar professor Brouwer liet haar niet uitpraten. „Eerst eten, dan praten!” beval hij streng. „Proef het nou eens.”

„Ja maar, wat is het dan?” hield Frank koppig vol. „Het ruikt niet lekker.”

„Ik denk dat het jullie best zal smaken,” zei zijn vader ongeduldig. „Het is lekker zoet.” Hij keek Frank en Sandra om de beurt aan en wachtte tot ze een hap zouden nemen van het groene spul.

Sandra keek naar het schaaltje met de geheimzinnige, groene derrie. Ineens kreeg ze kippenvel van angst. Pap wil veel te graag dat we deze smurrie opeten, dacht ze paniekerig. Ze keek naar Frank. Hun vader had nog nooit eten klaargemaakt. Waarom nu dan wel? En waarom wilde hij niet zeggen wat voor spul het was? Wat had dit allemaal te betekenen?

Ze zag dat Frank precies hetzelfde dacht.

Wat probeerde hun vader te doen? Was het gevaarlijk om van die groene smurrie te eten? Misschien veranderden ze wel en kregen ze ook groene blaadjes op hun hoofd.

Dat was natuurlijk onzin, hield Sandra zichzelf voor. Maar dat nam haar angst niet weg. Angst voor dat griezelige spul, dat haar vader ze zo graag wilde laten eten.

„Wat is er met jullie?” informeerde hun vader ongeduldig. „Vooruit eten, waar wachten jullie nog op?”

Sandra en Frank lieten allebei hun lepel in de groene substantie zakken. Maar ze staken hem niet in hun mond. Ze konden het gewoon niet.

„Eten! Toe nou!” schreeuwde hun vader. Hij sloeg met zijn goede hand op tafel. „Waar wachten jullie op? Eet op! Schiet op!”

We hebben geen keus, dacht Sandra. Met een trillende hand bracht ze de lepel naar haar mond.

Toe maar, jullie vinden het vast lekker,” drong professor Brouwer aan. Hij steunde met twee handen op de tafel.

Frank keek naar Sandra.

Op dat moment werd er aan de voordeur gebeld.

„Wie is dat nou weer?” vroeg professor Brouwer geërgerd. „Ik ben zo terug, jongens.” Hij beende met grote stappen de keuken uit.

HOOFDSTUK 12

„Vlug,” siste Sandra. Ze sprong haastig op en pakte de twee schaaltjes. „Help eens even.”

„Wat een haast opeens,” zei Frank verbaasd. „We kunnen het toch ook gewoon laten staan?”

„Nee, joh,” fluisterde Sandra gespannen. „Pap zal ons straks dwingen om het op te eten. En wat er dan gebeurt...” De schaaltjes trilden in Sandra’s handen.

„Wat gebeurt er dan?” vroeg Frank schaapachtig.

„Dan krijgen we ook blaadjes op ons hoofd, of iets anders engs,” legde Sandra uit. „Nou, kom je nog? Dadelijk komt hij weer terug.”

„Zou het?” fluisterde Frank, uit het veld geslagen.

„Ja! En kom nou maar hier!” beet Sandra hem toe.

Frank liep naar de afvalbak en tilde het deksel op.

Sandra liet de groene derrie in de bak verdwijnen. Daarna zette ze de lege schaaltjes weer op tafel.

„Wie zou er aan de deur zijn?” vroeg ook Frank zich nu hardop af. Hij duwde de keukendeur op een kier en hij zag een man met een zwarte tas en een zonnebril op de stoep staan. De bezoeker was kaal. Hij had een bruine snor en hij droeg een donkerblauw kostuum met een rood-wit gestreepte das. De twee mannen gaven elkaar een hand.

„Meneer Martinez!” riep professor Brouwer verbaasd. „Wat doet u hier?”

„Dat is zijn vroegere baas van het Poly Technisch Instituut,” fluisterde Sandra, die over Franks schouder mee gluurde.

„Weet ik,” mompelde haar broer.

„Een paar weken geleden had ik toch al beloofd dat ik eens langs zou komen om te kijken hoe het gaat?” antwoordde meneer Martinez. „Ik kreeg een lift van Wouters. Mijn auto staat namelijk weer eens bij de garage.”

„Ik ben nog niet klaar,” begon professor Brouwer aarzelend. „Ik had niemand verwacht, ik bedoel... dit is eigenlijk niet zo’n goed tijdstip.”

„Hindert niet. Ik wil alleen maar even kijken,” stelde meneer Martinez hem gerust. Hij legde zijn hand op de schouder van de professor. „Ik was altijd al erg geïnteresseerd in uw werk, dat weet u. Het was ook niet mijn idee om u te ontslaan. Die opdracht kwam van hogerhand, daar had ik niets over te zeggen. Maar ik laat u niet in de steek. Dat beloof ik. Kom, laat me eens zien of u al verder bent gekomen met uw werk.”

„Nou...” Professor Brouwer zag duidelijk op tegen het onverwachte bezoek. Hij probeerde zijn vroegere baas tegen te houden.

Maar meneer Martinez stapte gewoon langs hem heen en liep naar de kelderdeur.

Ondertussen zwaaide hij vriendelijk naar Frank en

Sandra, die in de deuropening stonden. „Hallo, jongens!”

Professor Brouwer keek verbaasd op toen hij zijn kinderen zag staan. „Hebben jullie je eten al op?” vroeg hij achterdochtig.

„Ja, het was best lekker,” jokte Frank.

Dat antwoord deed zijn vader duidelijk plezier. Hij drukte zijn honkbalpetje wat steviger op zijn hoofd en volgde meneer Martinez naar de kelder. In de deuropening draaide hij zich plotseling om. „Eh... jongens!” riep hij met trillende stem. „Nu jullie je eten op hebben, kunnen jullie wel naar buiten gaan. Eh... ga maar... ga maar lekker iets leuks doen!” Vervolgens deed hij de deur achter zich dicht.

„Hij is zenuwachtig,” zei Sandra met iets van vertedering in haar stem.

„Ja, misschien hoopt-ie nu dat hij zijn baan terug krijgt,” merkte Frank op. Hij liep terug naar de keuken en trok de deur van de koelkast open.

„Doe niet zo stom,” antwoordde Sandra. Ze pakte een bakje met eiersalade. „Als pap echt planten kan maken die half dierlijk zijn, dan wordt hij beroemd. Dan heeft hij die baan niet eens meer nodig.”

„Nee, misschien niet,” beaamde Frank nadenkend. „Hè, is dat alle beleg? Is er alleen maar eiersalade?” vroeg hij.

„Maak dan een boterham met pindakaas,” stelde Sandra voor.

„Nee, laat maar,” zei Frank met een vies gezicht. „Ik heb eigenlijk helemaal geen trek meer. Als ik aan die groene derrie denk, word ik al kotsmisselijk. Laten we maar naar buiten gaan.”

In de tuin ploften ze in twee klapstoelen neer. Ze zwegen een tijdje, totdat Frank peinzend opmerkte: „Ik vraag me af waarom pap zo graag wilde dat we dat spul opaten.”

Sandra haalde haar schouders op. „Weet ik veel. Ik vind het allemaal steeds absurder worden,” zuchtte ze. „Ik hoop dat mam snel thuis komt.”

„Ja, dat zou een hele opluchting zijn!” vond haar broer ook.

„Hé Frank, denk je dat pap iets met ons van plan is?” begon Sandra aarzelend.

„Ik weet het niet,” antwoordde Frank somber. „Het zal toch niet.”

Sandra staarde voor zich uit. Plotseling schudde ze haar hoofd. „Er is maar een manier om daar achter te komen! Zodra pap een keer weg is, gaan we naar de kelder om te onderzoeken wat hij daar nu echt uitspookt!”

„Ssst!” siste Frank waarschuwend. „Daar heb je hem alweer! Dat is snel!”

Professor Brouwer kwam bezweet en heftig hijgend de tuin inlopen. Er liep een striem over zijn rechterwang.

„Zo jongens, die is weg,” riep hij hen toe. „Ik heb meneer Martinez net uitgezwaaid. Hij wilde vlug terug naar het Poly Technisch Instituut!”

„En hoe ging het? Heb je je baan terug?” informeerde Frank.

„Baan? Welke baan?” vroeg professor Brouwer verstrooid. Hij plofte neer in een klapstoel en veegde het zweet met een groezelige zakdoek van zijn voorhoofd .

„Frank bedoelt of meneer Martinez je je baan heeft teruggegeven,” verduidelijkte Sandra met nadruk, alsof ze een hardhorende toesprak.

„O nee, nee, dat niet,” antwoordde haar vader. „Maar hij was wel enthousiast over hetgeen waarmee ik bezig ben, dat begrijp je. Alleen jammer, dat hij meteen weer weg moest. Ik had hem nog even aan jullie willen voorstellen, maar hij had zo’n haast. Hij wilde mijn resultaten meteen bespreken.”

„Dan heeft hij je zeker in zijn haast omvergelopen, pap,” lachte Frank.

„Hoezo?”

„Nou, je hebt een aardige striem op je gezicht. Of is-ie soms gewoon over je heen gelopen?” grapte Frank en hij schaterlachte over zijn eigen vondst. Eindelijk weer eens lachen, dacht hij. Daar heeft pap ook behoefte aan.

Maar professor Brouwer streek aandachtig met zijn hand langs de schram op zijn gezicht. Hij keek Frank verlegen aan. „Vast van die plant, waar ik net tegenop gelopen ben,” zei hij zonder overtuiging. „Nou ja, goed,” mompelde hij, meer in zichzelf dan tegen zijn kinderen. „Ik ga maar weer naar de kelder. Ik heb nog een heleboel te doen.”

Professor Brouwer stond op en liep de tuin weer uit, zonder verder nog een woord te zeggen.

„Misschien heeft Rosa wel gelijk,” zei Sandra zacht. „Misschien is hij wel een geflipte professor. Ik kan hem niet meer volgen, jij wel? Meneer Martinez is enthousiast over de planten, maar pap is daar helemaal niet echt blij om. Martinez is vast en zeker zo snel weggegaan, omdat je met pap helemaal geen gesprek meer kunt voeren.”

„Ja,” zei Frank peinzend. „Ik wou dat ik een keer een kijkje in zijn hoofd kon nemen, in plaats van in zijn kelder.”

HOOFDSTUK 13

De volgende dag al kregen ze de kans om de kelder te onderzoeken.

Hun vader kwam uit de kelder met een grote gereedschapskist in zijn hand. „Ik heb meneer Hendriks beloofd dat ik hem zou helpen met de aansluiting van zijn nieuwe wastafel,” vertelde hij.

„Heb je lang werk, pap?” wilde Frank weten.

„Welnee, het is in een paar uurtjes bekeken,” antwoordde meneer Brouwer. Hierop verdween hij door de achterdeur.

Frank en Sandra keken hun vader na.

„Nu of nooit,” fluisterde Sandra. Ze keek haar broer aan. „Kom mee.”

Ze liepen naar de gang en Sandra voelde aan de knop van de kelderdeur. De deur zat natuurlijk op slot.

„O, dat is geen probleem,” grijnsde Frank. „Geef eens een paperclip! Dan zal ik je laten zien wat ik van Enno heb geleerd.”

Vlug haalde Sandra een paperclip en gaf hem aan Frank.

Haar broer boog hem recht, duwde het ding in het slot en wrikte ermee heen en weer. Een paar tellen later sprong het slot open.

„Je bent een volleerd inbreker. Lekkere vrienden heb jij,” plaagde Sandra.

Frank grijnsde nog breder en gebaarde naar Sandra, dat die als eerste naar binnen mocht.

„Oké, wie A zegt, moet ook B zeggen,” mompelde Sandra. Ze raapte al haar moed bij elkaar en liep de trap af.

Even later stonden Frank en zij opnieuw in de kelder. Het was er niet minder griezelig dan de eerste keer, al wisten ze nu wat ze konden verwachten. De warme, vochtige lucht sloeg hen in het gezicht en Sandra voelde hoe de nattigheid kleine druppels vormde op haar gezicht en handen.

Ze kneep haar ogen tot spleetjes om tegen het schelle licht in te kunnen kijken en liep voor Frank uit naar de plantenkamer. Op de drempel bleven ze staan. De planten leken nog veel groter en dikker dan de vorige keer. Hun lange, vezelige stengels hingen slap, en de groene en gele bladeren glansden in het witte licht en maakten een ritselend geluid.

Ergens viel een dikke tomaat op de grond. Het leek wel alsof de planten vol verwachting heen en weer deinden. Ze stonden niet stil, maar staken hun stengels uit, omhoog, opzij en naar voren. Het leek wel of ze hoorbaar groeiden.

Lange, bruine tentakels slingerden over de grond en kronkelden zich om andere planten heen. Een van de grootste struiken was inmiddels tot aan het plafond gegroeid. Vandaar boog hij zich weer naar beneden.

„Niet te geloven,” riep Frank uit. Hij keek verbijsterd om zich heen naar het deinende, glanzende oerwoud. „Zouden dit allemaal nieuwe planten zijn die pap ontwikkeld heeft?”

„Ik denk het,” knikte Sandra voorzichtig. „Maar ik vind wel dat ze er raar uitzien.”

Plotseling zwiepte er een stengel rakelings langs hun hoofd.

„Kijk uit!” krijste Sandra geschrokken, terwijl ze Frank ruw wegtrok. „Kom niet te dichtbij.”

„Dat weet ik heus wel, hoor,” antwoordde Frank vinnig. „En blijf van me af. Je laat me schrikken.”

De stengel viel naast hen op de grond.

„Sorry, hoor,” mompelde Sandra. „Ik moest alleen aan de vorige keer denken, je weet wel...”

„Ik ben heus wel voorzichtig!” snauwde haar broer.

Op dat moment hoorden ze de diepe ademhaling weer.

Sandra deed een stap naar achteren en keek vol afschuw naar de jungle van groene, zuchtende planten.

Ze had zich nog niet verroerd, toen Frank plotseling een kreet slaakte.

„Help!” schreeuwde haar broer totaal in paniek. „Dat ding heeft me te pakken!”

HOOFDSTUK 14

Sandra schrok. Ze draaide zich om en keek naar Frank.

„Help!” riep haar broer weer.

Verstijfd van schrik deed Sandra een paar stappen in de richting van Frank. Opeens viel haar oog op een klein, bruin ding op de grond. Ze begon te lachen. „Stel je niet zo aan, Frank. Het is maar een mus!”

„Wat?” De stem van haar broer klonk schel van angst. „Ik... ik voelde iets bij mijn hoofd en...”

„Kijk dan zelf,” wees Sandra. Ze pakte Frank bij zijn arm.

De vogel hipte angstig fladderend heen en weer.

„Het is een doodgewone mus. Dat arme beestje is doodsbang. Hij vloog vast rakelings langs je hoofd,” bedacht Sandra.

„O.” Frank zuchtte opgelucht. De kleur kwam langzaam terug op zijn spierwitte wangen. „Ik dacht dat het een plant was.”

„Ja hoor, een bruine plant met vleugels, zeker,” spotte Sandra. Maar ook haar hart bonkte nog steeds als een bezetene. „Ik schrok me een ongeluk!”

De mus hipte zenuwachtig door het vertrek. Opeens bleef hij staan en keek met zijn kraaloogjes strak naar Sandra en Frank.

„Hoe komt dat beest hier eigenlijk binnen?” vroeg Frank zich met trillende stem af.

Sandra haalde haar schouders op en keek om zich heen. „Daar doorheen, denk ik,” wees ze plotseling. „Hij is gewoon door het open raampje naar binnen gevlogen.”

Frank keek naar de mus en klapte in zijn handen. „Schiet op!” riep hij naar de vogel. „Ga naar buiten! Maak dat je hier wegkomt!”

De mus raakte in paniek en fladderde een stukje omhoog. Hij landde op een stapel dozen, die tegen de muur stond en keek schichtig om zich heen. Plotseling schoot de vogel omhoog en vloog door het raampje naar buiten.

Frank bleef staan en keek de vogel na.

„Gelukkig, die is weg,” zuchtte Sandra opgelucht. „En wij moeten ook maken dat we hier wegkomen. We snappen toch niets van al die apparaten hier. En we weten eigenlijk ook niet waarnaar we moeten zoeken.” Ze liep in de richting van de trap, maar bleef geschrokken staan, toen ze plotseling een harde bons hoorde. „Hé, Frank! Hoor je dat?” Sandra keek over haar schouder naar haar broer, maar Frank werd aan haar blik onttrokken door de dikke plantenjungle. „Frank waar ben je?”

„Ja, ik hoor het,” antwoordde haar broer met een trillende stem. „Volgens mij komt het geluid uit die kast daar.”

Sandra rilde. Het klonk net alsof er iemand op de kastdeur bonsde. „Zullen we kijken wat er in die kast zit?” stelde ze aarzelend voor.

Het bleef even stil. Het bonzen begon weer. Nog harder.

„Frank?” herhaalde Sandra. Waarom gaf haar broer geen antwoord? „Frank? Waar zit je?” Sandra draaide zich om en liep voorzichtig langs de planten.

Plotseling plofte een dikke tomaat voor haar voeten op de grond.

Sandra schrok enorm van het ding. Ondanks de warmte had ze het opeens ijskoud. „Frank?” fluisterde ze angstig.

„Kom eens, Sandra. Ik heb iets gevonden,” klonk de stem van haar broer opeens uit een hoek.

Sandra liep snel om de planten heen.

Frank stond bij een tafel naast de kast. Het gebons in de kast was gestopt.

„Wat is er?” Sandra bleef staan en leunde tegen de houten tafel.

„Kijk,” wees haar broer. Hij hield een opgevouwen bundeltje omhoog. „Dit lag op de grond. Het was half onder de tafel geschoven.”

„Wat is het?” vroeg Sandra nerveus. „Laat eens zien.”

Frank vouwde het bundeltje open. Het was een jasje. Een donkerblauw colbertje. Er zat een rood-wit gestreepte stropdas bij.

„Die kleren zijn van meneer Martinez,” fluisterde Frank.

Sandra’s mond viel open. „Denk je dat hij die hier heeft laten liggen?”

„Waarom zou meneer Martinez zijn jasje en stropdas opgevouwen onder de tafel schuiven?” vroeg Frank zich hardop af.

Sandra keek naar het jasje. Ze streek met haar wijsvinger over de gladde stof van de das. „Heb jij meneer Martinez gisteren weg zien gaan?” wilde ze plotseling van Frank weten.

„Nee,” antwoordde haar broer. „Ik zat toch met jou in de tuin?”

„Ja, dat is waar,” zei Sandra met een peinzende blik. „Pap vertelde, dat hij meneer Martinez had uitgezwaaid.” Ze keek van het gekreukelde jasje naar Frank. „Er zal toch niets gebeurd zijn? Is meneer Martinez wel weggegaan? Hij zal toch niet door een plant zijn opgegeten?”

„En waarom liggen zijn jasje en zijn stropdas onder de tafel?” voegde Frank eraan toe.

Voordat Sandra de kans kreeg om iets te zeggen, hoorden ze plotseling voetstappen op de keldertrap. Er kwam iemand naar beneden.

HOOFDSTUK 15

„We moeten ons verstoppen!” fluisterde Sandra.

„Waar?” siste Frank. Hij keek paniekerig om zich heen.

Sandra klom vliegensvlug op de stapel dozen tegen de muur en wrong zich door het open raam. Toen ze erdoor was, draaide ze zich om, om Frank te helpen. Wat een geluk, dat die mus er was geweest, dacht ze. Het vogeltje had hun mooi een vluchtroute gewezen.

Buiten was het koel, vergeleken met de vochtige warmte in de kelder. Frank en Sandra gingen op hun knieën zitten en gluurden door het raampje naar binnen.

„Wie is het?” fluisterde Frank, die half achter zijn zus zat.

Sandra gaf geen antwoord. Ze zag hoe haar vader de plantenkamer binnenkwam. Hij keek zoekend om zich heen.

„Waarom is hij nu al terug?” vroeg Frank verbaasd.

„Ssst.” Sandra hield haar vinger tegen haar lippen. „Kom!” Ze krabbelde overeind en trok Frank mee naar de achterdeur. „Schiet op!”

De achterdeur stond gelukkig open. Sandra en Frank stapten juist de keuken in, toen hun vader de kelder uitkwam.

„O, zijn jullie hier?” riep hij uit.

„Hoi, pap,” begroette Sandra hem. Ze probeerde gewoon te klinken. „Waarom ben je nu al terug van de buurman?”

„Ik moest nog wat gereedschap halen.” Professor Brouwer keek hen achterdochtig aan. „Waar zaten jullie?”

„In de tuin,” antwoordde Sandra snel.

De professor fronste geïrriteerd zijn voorhoofd. „Waarom jok je tegen me? Ik weet best dat jullie in de kelder zijn geweest. De deur stond namelijk wagenwijd open.”

„We wilden alleen even kijken,” schoot Frank zijn zus te hulp. Hij hield zijn vader angstvallig in de gaten.

„En we hebben het jasje en de stropdas van meneer Martinez gevonden, pap,” gooide Sandra eruit, om haar vader voor het blok te zetten. „Hoe komen die daar nou?”

„Wat zeg je?” Professor Brouwer keek haar strak aan.

„Waarom heeft meneer Martinez zijn jasje en zijn stropdas beneden in de kelder laten liggen?” wilde Frank weten.

„Het lijkt er verdraaid veel op dat er hier in huis een paar detectives rondlopen,” begon zijn vader langzaam. „Maar ik zal het jullie precies uitleggen. Omdat ik de temperatuur in de kelder steeds hoog moet houden, vanwege de planten, kreeg meneer Martinez het warm. Hij heeft zijn jasje uitgetrokken en zijn stropdas afgedaan. Die heeft hij op tafel neergelegd. Hij is ze gewoon vergeten mee te nemen, toen hij wegging.” Professor Brouwer grinnikte even. „Ik denk dat hij flink ondersteboven was van hetgeen ik hem heb laten zien. Geen wonder dat hij zijn spullen vergeten heeft. Ik heb hem vanmorgen al gebeld. Ik rijd straks even bij hem langs om zijn spullen terug te brengen. Maar eerst moet ik die klus bij Hendriks afmaken.”

Sandra zag dat Franks gezicht opklaarde. Zelf voelde ze zich ook wel opgelucht en ze nam zich voor om zich geen vreemde dingen meer in het hoofd te halen. Hoe kan ik mijn eigen vader er nou van verdenken dat hij meneer Martinez iets gedaan heeft, vroeg Sandra zich beschaamd af. Maar ze kon er niets aan doen. Iedere keer als ze haar eigen vader zag, liepen de koude rillingen over haar rug.

„Zo, ik ga weer,” kondigde professor Brouwer aan. Met het gereedschap onder zijn arm liep hij naar de voordeur. Daar bleef hij nog even staan. „Ga niet nog eens naar de kelder, jongens. Dat zou je wel eens lelijk kunnen opbreken. Je krijgt er spijt van, echt waar!”

Sandra bleef stokstijf staan tot de voordeur achter haar vader dichtsloeg. Was dat een waarschuwing of een dreigement?

HOOFDSTUK 16

Op zaterdagochtend gingen Sandra en Rosa een stukje fietsen. De zon stond hoog aan de hemel, maar een lekker windje zorgde ervoor dat ze het niet te warm kregen. Langs de weg stonden veldbloemen in allerlei kleuren en Sandra vergat even wat er bij hen thuis de laatste tijd allemaal gebeurde.

Tussen de middag aten ze bij Rosa, en daarna gingen ze naar Sandra’s huis. De twee vriendinnen wisten nog niet wat ze de rest van de dag zouden gaan doen.

Toen ze aan kwamen fietsten, reed Sandra’s vader net de auto uit de garage. Hij liet het raampje zakken en riep met een brede grijns: „Goed nieuws. Mam is onderweg. Ik ga haar van het vliegveld halen!”

„O, te gek!” juichte Sandra. Ze voelde zich opeens vreselijk opgelucht. Ze zwaaide haar vader na en fietste met Rosa het garagepad op.

Wat fijn dat haar moeder weer terugkwam. Misschien kon die een verklaring geven voor wat er allemaal aan de hand was.

De meisjes bladerden wat tijdschriften door en draaiden een cd die Sandra pasgeleden had gekocht. Om drie uur bedacht Rosa plotseling dat ze nog een pianoles moest inhalen. Ze stoof de deur uit en schreeuwde over haar schouder: „Doe de groeten aan je moeder!”

Sandra liep achter haar vriendin aan naar buiten. Ze vroeg zich af wat ze zou gaan doen totdat haar moeder thuiskwam. Ze besloot met een boek onder een boom te gaan zitten.

Toen ze de keukendeur opendeed, kwam Frank juist aanstormen. „Waar zijn de tennisballen?” vroeg hij buiten adem.

„Tennisballen? Geen idee. Hoezo?” antwoordde Sandra. Ze gaf haar broer een klap op zijn schouder. „Heb je het trouwens ai gehoord? Mam komt thuis. Over een uur is ze hier.”

„Gelukkig!” riep Frank. „Dan kan ik nog net even een balletje slaan. Doe je mee?”

„Ja best,” knikte Sandra. Dan ging de tijd misschien ook wat sneller voorbij. Ze probeerde zich te herinneren waar de tennisballen konden zijn. „Liggen ze niet in de garage?”

Frank schudde zijn hoofd. „Ze liggen in de kelder op een van de planken. De rackets liggen daar ook. Ik zal het slot wel openmaken en ze gaan halen.”

„Hé, kijk je wel uit, daar beneden?” riep Sandra haar broer bezorgd achterna. Frank verdween in de gang. Maar Sandra voelde zich niet gerust. „Wacht even!” riep ze. „Ik ga met je mee!” Vlug liep ze hem achterna, de keldertrap af.

Het leek wel of de planten zich naar hen toebogen, toen ze erlangs kwamen. Sandra probeerde niet naar het groene oerwoud te kijken. Ze hield haar ogen strak op de planken aan de muur gericht. Het waren brede planken en ze lagen stampvol met oud speelgoed, sportschoenen, zwemvesten, slaapzakken en andere rommel.

Frank begon meteen tussen de spullen te wroeten. „Ik weet zeker dat ze hier ergens liggen,” mompelde hij.

„Volgens mij ook,” knikte Sandra. Ze liet haar ogen over de planken glijden.

Frank ging op zijn knieën zitten en keek op de onderste plank. Plotseling slaakte hij een kreet. „Hé, Sandra, kijk eens!”

Sandra deed een stap naar voren. „Wat is er?”

„Moet je zien wat ik gevonden heb,” wees Frank verbaasd. Hij pakte een bundeltje van de plank en hield het omhoog. Het waren een paar zwarte schoenen en een donkerblauwe broek. Frank liet de schoenen op de grond vallen en hij hield de broek omhoog.

„Die komen me bekend voor,” fluisterde Sandra. „Kijk eens in de zakken.”

Frank voelde in de achterzak en haalde een leren portemonnee tevoorschijn.

Sandra stond als vastgenageld aan de grond en de koude rillingen liepen plotseling over haar rug.

Frank deed de portemonnee open en keek erin. Hij trok er een bankpas uit en las de naam. Zijn ogen gingen wijdopen. Hij slikte even en keek Sandra aan. „Deze spullen zijn van meneer Martinez,” mompelde hij ontzet.

HOOFDSTUK 17

„Laat eens kijken,” zei Sandra.

„Pap heeft gelogen,” fluisterde Frank, met zijn ogen strak op de spullen in zijn handen gericht. „Meneer Martinez kan best zonder jasje zijn weggegaan, maar niet zonder broek of schoenen.”

„Wat denk je dat er met hem gebeurd is?” vroeg Sandra gejaagd.

Frank deed de portemonnee dicht en schudde zijn hoofd.

Ergens achter hen begon een van de planten te kreunen. Het klonk luid en duidelijk.

„Pap heeft tegen ons gelogen,” herhaalde Frank nog eens verbijsterd. Hij staarde ongelovig naar de schoenen en de broek.

„Wat moeten we doen?” Sandra’s stem klonk schor. „We moeten het aan iemand vertellen, Frank. Maar aan wie?”

De plant kreunde weer. Zijn stengels slingerden over de grond. De bladeren ritselden zachtjes. Plotseling begon het bonzen in de kast ook weer. Sandra en Frank keken elkaar aan.

„Wat zou dat toch voor geluid zijn?” vroeg Sandra zich hardop af.

Ze luisterden geschokt naar het aanhoudende gebons, dat werd gevolgd door zacht gekreun. Gekreun dat heel zielig klonk.

„Volgens mij zit er iemand in de kast,” fluisterde Sandra.

„Misschien is het meneer Martinez,” bedacht Frank plotseling. Hij hield nog steeds de portemonnee in zijn hand.

Bons, bons, bons!

„Zullen we de kast opendoen?” stelde Frank fluisterend voor.

Een van de andere planten kreunde nu ook, alsof hij antwoord gaf.

„Dat lijkt me wel,” antwoordde Sandra langzaam. „Misschien is het meneer Martinez.”

Frank legde de portemonnee op een plank en liep op zijn tenen achter Sandra aan.

Alle planten leken nu in beweging te komen. Overal om hen heen klonken ademgeluiden en gekreun. Bladeren ritselden en lange plantenstengels kronkelden over de grond.

„Hé, kijk eens!” wees Frank verbijsterd.

De kastdeur was niet zomaar dichtgedaan, er zat ook nog eens een grote plank dwars overheen gespijkerd .

Bons, bons, bons!

„Er zit iemand in! Ik weet het zeker!” riep Sandra.

„Ik pak wel even een hamer.” Frank liep naar de andere hoek. Hij bleef zorgvuldig uit de buurt van de planten. Even later kwam hij terug met een klauwhamer.

Bons, bons, bons!

Samen trokken ze de plank los. Met een klap viel hij op de grond. Het gebons dat uit de kast kwam, werd luider.

„Wat doen we met dat slot?” wees Sandra. „Kun je het niet openbreken met die klauwhamer?” ging ze verder.

Bons, bons, bons!

Frank haalde zijn schouders op. „Geen idee. Ik probeer het wel.” Hij wrikte de klauw van de hamer in de kier tussen de deuren en trok uit alle macht. Maar het slot gaf geen krimp. Daarna probeerde hij het aan de kant van de scharnieren. „Er is geen beweging in te krijgen,” zei Frank ten slotte teleurgesteld. Hij veegde het zweet van zijn voorhoofd.

„Je moet blijven proberen,” moedigde Sandra haar broer aan. „Hier, zet de klauwhamer eens wat lager. En nu tegelijk trekken!”

Boven het onderste scharnier begon het hout krakend te bewegen. Langzaam verscheen er nu een barst in het hout. Plotseling vloog de deur met veel lawaai en met scharnieren en al open.

Frank en Sandra keken voorzichtig in de donkere kast. Een kreet van schrik ontsnapte aan hun lippen, toen ze zagen wat zich daarin afspeelde.

HOOFDSTUK 18

„Wat is dat?” Sandra’s hart bonsde in haar keel en ze voelde zich duizelig worden.

„Jasses!” zei Frank vol afschuw.

Sandra en hij keken verbijsterd naar de vreemdsoortige planten, die op de bodem van de kast door elkaar lagen. Maar... waren het wel planten? Ze kronkelden en draaiden, kreunden, ademden en zuchtten. Hun stengels zwiepten, bladeren ritselden en de grootste planten kwamen naar voren, alsof ze Sandra en Frank wilden aanraken.

„Kijk, die daar!” wees Frank geschrokken, terwijl hij haastig een stap naar achteren deed. Hij botste tegen Sandra aan. „Die plant heeft armen!”

Sandra kneep haar ogen tot spleetjes en keek nog eens goed. Haar broer had gelijk. Het leek net alsof er groene mensenarmen uit de stengel van de plant groeiden. Sandra bekeek de andere planten ook wat beter. Vol afschuw zag ze dat bijna alle planten menselijke vormen hadden. Groene armen, een gele hand met drie vingers of twee benen op de plaats waar de stengel normaalgesproken zat.

Opeens slaakten Frank en zij tegelijkertijd een gil. Hun blik viel op een plant met een mensengezicht. Tussen de groene bladeren groeide iets dat op een tomaat leek. Maar de tomaat had een echte neus en een grote open mond. Uit die mond kwam zielig gekreun en gezucht.

Weer een andere plant had twee groene, bijna menselijke gezichten. De twee gezichten jammerden met open mond.

„Kom, wegwezen hier,” riep Frank vol afschuw. Hij greep Sandra bij haar hand. „Dit is afgrijselijk! Laten we maken dat we wegkomen.”

De planten kreunden en jammerden. Groene handen zonder vingers probeerden Sandra en Frank vast te pakken. Een gele, ziekelijke plant die tegen de zijwand van de kast hing, maakte hikkende geluiden. Een andere, grote plant met bloemen kwam op hen af, de stengelarmen wijd uitgestrekt.

„Wacht eens even!” Sandra trok haar hand los. Ze zag iets op de bodem van de kast liggen. „Frank, wat is dat?” Ze kneep haar ogen tot spleetjes en probeerde iets in de duistere kast te onderscheiden. Op de bodem, achter de planten, zag Sandra twee voeten! Behoedzaam deed ze een stap naar voren. De voeten zaten vast aan twee benen.

„Kom Sandra, laten we nou snel weggaan!” drong Frank nogmaals aan.

„Nee, moet je kijken... daar ligt iemand!” wees zijn zus.

„Hè?” Frank deed ook een stap naar voren.

„Een mens, geen plant,” ging Sandra verder. Ze deed nog een stap vooruit. Een lange, groene arm streek zachtjes langs haar gezicht.

„Sandra, wat doe je?” vroeg Frank gespannen.

„Ik moet zien wie het is!” Zijn zus haalde diep adem en dook tussen de enge planten door de kast heen. „Pap!” riep ze plotseling.

Professor Brouwer lag helemaal achterin, op de bodem van de kast. Zijn handen en voeten waren stevig vastgebonden met plantenstengels en zijn mond was dichtgeplakt met een grote pleister.

„Sandra?” Frank kwam naast zijn zus staan en keek verbijsterd naar beneden.

Professor Brouwer keek zijn kinderen smekend aan. „Mmm!” murmelde hij door de pleister heen.

Sandra ging op haar knieën zitten en wilde haar vader losmaken...

„Niet doen!” Frank probeerde zijn zus weg te trekken.

„Laat me los! Doe niet zo stom, joh! Pap ligt daar, hij...” begon Sandra.

„Dat is pap niet!” onderbrak Frank haar. „Dat kan niet! Pap is naar het vliegveld!”

Achter hen begonnen alle planten plotseling te kreunen en te steunen. Het was een griezelig koor!

Een lange plant viel voorover en rolde langzaam in de richting van de kastdeur.

„Mmm!” mompelde professor Brouwer weer. Hij trok aan de stengels, die hem gevangen hielden.

„Ik moet hem losmaken!” riep Sandra. „Laat me los, Frank.”

„Nee,” hield haar broer hardnekkig vol. „Kijk eens naar zijn hoofd!”

Sandra keek naar het hoofd van haar vader. Hij had zijn honkbalpet niet op. Er groeiden kleine, groene blaadjes op de plaats waar zijn haar hoorde te zitten. „Dat hebben we toch al gezien?” zei ze kattig tegen haar broer. „Het is alleen een bijwerking, weet je nog?” Ze pakte de stengels en begon eraan te trekken.

„Niet doen!” waarschuwde Frank weer.

„Oké, oké, ik zal hem niet losmaken,” gaf Sandra ten slotte toe. „Ik haal alleen de pleister van zijn mond.” En ze voegde de daad bij het woord.

„O jongens, wat ben ik blij dat jullie er zijn,” riep professor Brouwer uit. „Maak me snel los!”

„Hoe ben je hier terechtgekomen?” vroeg Frank wantrouwig. Hij duwde zijn handen in de zakken van zijn spijkerbroek en keek professor Brouwer scherp aan. „We hebben zelf gezien dat je in de auto stapte om mam van het vliegveld te gaan halen.”

„Dat was ik niet,” antwoordde professor Brouwer.

„Ik zit al dagenlang opgesloten in deze kast.”

„Wat bedoel je?” vroeg Sandra verbijsterd. „We zagen jou toch...”

„Dat was ik niet, dat is een plant,” viel professor Brouwer haar in de rede. „Die plant is een kopie van mij.”

„Maar pap...” begon Frank.

„Doe me een lol en maak me los. Ik heb nu geen tijd om alles uit te leggen,” ging zijn vader haastig verder. Hij tilde zijn hoofd met bladeren op en keek door de kastdeur de kamer in. „Maak me los, snel!”

„Die vader, die in ons huis rondloopt... is dat een plant?” fluisterde Sandra. Ze moest even slikken.

„Ja,” antwoordde haar vader ongeduldig. „En maak je me nu los of niet?”

Sandra pakte de stengels.

„Niet doen!” hield Frank haar tegen. „Hoe weten we of je het echt bent?” vroeg hij achterdochtig aan de man tegenover zich.

„Ik zal alles uitleggen. Dat beloof ik jullie,” riep die. „En schiet nou op, het is hier levensgevaarlijk. Meneer Martinez ligt ook ergens in de kast.”

Verbaasd keek Sandra om zich heen. Toen viel haar blik op meneer Martinez, die stevig vastgebonden tegen de achterste muur lag.

„Maak me los, alsjeblieft!” smeekte haar vader. De planten achter Frank en Sandra kreunden nog harder dan eerst.

Sandra kon het niet langer aanzien. „Ik maak pap los,” zei ze vastberaden tegen Frank. Ze boog zich naar voren en begon de stengels los te knopen.

Professor Brouwer slaakte een zucht van opluchting. Ook Frank hielp mee zijn vader te bevrijden. Even later hadden ze hem los. Professor Brouwer kroop uit de kast en voorzichtig ging hij staan. Hij boog zijn knieën een paar keer en strekte zijn armen. „Zo, dat voelt een stuk beter,” zei hij met een vreemde grijns.

„Zeg pap, moeten we meneer Martinez niet losmaken?” vroeg Sandra bezorgd.

Maar onverwachts duwde professor Brouwer zijn kinderen opzij. Hij liep met grote passen in de richting van zijn gereedschapshoek.

„Je zei dat je alles zou uitleggen, pap!” riep Frank.

Sandra en hij liepen verbaasd achter hun vader aan, tussen de bewegende en kreunende planten door.

Ze bleven stokstijf staan, toen de man plotseling een grote bijl pakte.

Professor Brouwer draaide zich om. Hij hield de bijl hoog boven zijn hoofd. Met een vastberaden gezicht kwam hij naar Sandra en Frank toe.

„Pap! Wat ga je doen?” fluisterde Sandra ontzet.

HOOFDSTUK 19

Met de bijl stevig in zijn handen geklemd, kwam professor Brouwer op Frank en Sandra af. Hij kreunde van inspanning om het zware ding omhoog te houden. Zijn gezicht liep rood aan en hij sperde zijn ogen wijdopen.

„Pap!” herhaalde Sandra in doodsangst. Ze pakte Frank bij z’n arm en samen deinsden ze achteruit in de richting van de plantenjungle. „Wat doe je nou?”

„Dat is pap niet!” schreeuwde Frank. „Ik zei toch dat je hem niet los moest maken!”

„Het is pap wel,” hield Sandra koppig vol. „Ik weet het zeker!” Ze keek haar vader aan en hoopte op een geruststellend antwoord.

Maar professor Brouwer staarde hen zwijgend aan, met een strak gezicht. De bijl glansde in het felle licht.

„Pap, geef nou antwoord!” smeekte Sandra.

Maar voordat professor Brouwer iets kon zeggen, hoorden ze alle drie opeens snelle voetstappen de trap afkomen. Ze draaiden zich om en keken naar de deur. De andere professor Brouwer kwam opgewonden binnenstuiven. Hij trok de honkbalpet wat verder over zijn hoofd en liep kwaad naar zijn zoon en dochter toe. „Wat doen jullie hier?” schreeuwde hij.

„Jullie hadden me beloofd... Mam is er. Zouden jullie haar niet...”

Op hetzelfde moment dook mevrouw Brouwer achter haar man op. Ze wilde Frank en Sandra begroeten, maar toen ze de vreemde situatie zag, stond ze als bevroren stil. „Nee!” riep ze geschrokken uit, bij het zien van de andere professor Brouwer, degene zonder pet en met bijl. „Nee!” Ze sperde haar ogen wijdopen en draaide zich om naar de professor Brouwer, die haar zojuist van het vliegveld had gehaald.

Die keek streng naar Frank en Sandra. „Wat hebben jullie nou weer gedaan? Hebben jullie hem laten ontsnappen?”

„Dit is onze vader,” protesteerde Sandra onzeker.

„Helemaal niet. Ik ben jullie vader!” brulde de professor met de pet. „Trouwens, dat is niet eens een mens! Dat is een plant!”

Sandra en Frank waren met stomheid geslagen en deden geschrokken een stap naar achteren.

„Jij bent een plant!” riep de professor zonder pet. Hij tilde de bijl nog hoger boven zijn hoofd.

„Hij is levensgevaarlijk!” brulde de professor met pet. „Hoe konden jullie zo stom zijn om hem los te maken?”

Sandra en Frank stonden precies tussen de twee vaders in. Ze keken wanhopig van de een naar de ander. Wie was nou hun echte vader?

De professor met de pet kwam verder de kelder in. „Dat is jullie vader niet! Dat is een kopie. Een plantaardige kopie. Een experiment, meer niet. Een experiment dat totaal uit de hand is gelopen. Ik heb hem opgesloten omdat hij gevaarlijk is.”

„Je bent zelf een kopie,” riep de professor zonder pet nijdig. Hij zwaaide de bijl dreigend in het rond.

„Willen jullie daar nou eens mee ophouden?!” riep mevrouw Brouwer wanhopig. „Wat is hier in vredesnaam allemaal aan de hand?”

Frank keek van de ene vader naar de andere. Hij dacht razendsnel na. „Ik weet het niet,” wist hij met veel moeite over zijn lippen te krijgen.

Sandra merkte dat ze stond te trillen op haar benen.

„Hij moet vernietigd worden!” riep de professor zonder pet kwaad, terwijl hij wild met de bijl zwaaide. Hij keek naar zijn dubbelganger. Naast hem stonden de planten te trillen en te schudden. Van alle kanten klonk diep gezucht en de bladeren bewogen alsof er een storm was opgestoken.

„Leg die bijl neer, niemand gelooft je,” zei de professor met pet.

„Je moet vernietigd worden,” herhaalde de professor zonder pet. Zijn ogen stonden wild en zijn gezicht was paars. Langzaam kwam hij dichterbij.

Pap zou zoiets nooit doen, dacht Sandra. Zc waren er ingetuind. Stom van Frank en haar om die plant uit de kast te bevrijden. Nu ging hij hun vader vermoorden. En hun moeder. En dan... waren Frank en zij aan de beurt! Ze probeerde helder te denken, maar allerlei gedachten schoten door haar hoofd.

Plotseling stormde Sandra luid schreeuwend naar voren. Ze rukte de bijl uit de handen van de professor zonder pet.

Die keek haar verbaasd aan. Sandra pakte het ding steviger vast. De bijl was veel zwaarder dan ze had gedacht. „Achteruit!” brulde ze. „Achteruit, en snel!”

„Sandra, wacht!” riep haar moeder, die nog steeds in de deuropening stond.

De professor zonder pet graaide naar de bijl. „Geef terug!” beval hij. „Je weet niet wat je doet!”

Sandra zwaaide dreigend met de bijl in zijn richting. „Blijf uit mijn buurt! Alle twee!”

„Gelukkig!” zuchtte de professor met de pet opgelucht. „Nu moeten we hem weer in de kast zien te krijgen. Hij is levensgevaarlijk.” Hij deed een stap naar Sandra. „Geef die bijl maar aan mij.”

Sandra aarzelde.

„Geef die bijl aan mij,” drong de professor met de pet nogmaals aan.

Sandra keek hulpeloos naar haar moeder, maar die kon geen woord uitbrengen.

„Niet doen, Knuffeltje,” zei de professor zonder pet opeens zacht. Hij keek Sandra smekend aan.

Hij noemde haar Knuffeltje! Dat had die andere vader niet gedaan. Zou dat betekenen dat de professor zonder pet haar echte vader was?

„Sandra, geef me die bijl!” De vader met de pet deed er een greep naar.

Sandra deinsde achteruit en zwaaide opnieuw met de bijl. „Achteruit! Alle twee... Blijf uit mijn buurt!” beval ze.

„Pas op, hoor!” waarschuwde de vader met de pet. „Die plant is gevaarlijk. Luister naar me, Sandra!”

„Achteruit!” herhaalde ze. Ze probeerde koortsachtig te bedenken wat ze moest doen. Wie was nou haar echte vader? Welke van de twee? Sandra keek van de een naar de ander. De twee vaders hadden allebei een verband om hun hand. Dat bracht haar plotseling op een idee.

„Frank, er ligt een mes op die plank daar,” riep Sandra, nog steeds met de bijl dreigend. „Pak dat eens, vlug!”

Haar broer rende gehoorzaam naar de plank. Het mes had hij snel gevonden. Hij gaf het aan Sandra.

Sandra verloor de twee ‘vaders’ geen seconde uit het oog en nam het mes van hem aan.

„Sandra, geef die bijl hier,” beval de professor met de pet ongeduldig.

„Wat ga je doen,” vroeg de andere professor gejaagd.

„Ik heb een idee,” begon Sandra langzaam. Ze haalde diep adem en schopte het mes naar de professor Brouwer zonder pet. „Snij dat verband eraf,” beval ze. „En maak die wond open.”

HOOFDSTUK 20

Sandra keek naar de hand van de professor zonder pet. Ze rilde toen hij de wond openmaakte. Uit de snee kwam rood bloed. „Dat is onze echte vader,” riep ze naar Frank. Ze slaakte een zucht van opluchting. „Alsjeblieft, pap!” Ze gaf hem de bijl.

„Je hebt het mis, Sandra!” riep de professor met de pet in paniek. „Hij houdt je voor de gek. Echt, hij laat jullie erin lopen!”

De professor zonder pet handelde snel. Hij tilde de bijl hoog op en zwaaide hem krachtig in het rond.

De professor met de pet sperde zijn mond wagenwijd open en slaakte een kreet van schrik. Die kreet verstomde op het moment dat de bijl zijn lijf in twee helften hakte.

Er kwam dik, groen vocht uit zijn lichaam. En toen de professor Brouwer met pet omviel, zag Sandra dat zijn lichaam eigenlijk een stengel was. Hij had geen botten en geen menselijke organen. Terwijl het lichaam langzaam op de grond in elkaar zakte, stroomde het dikke, groene vocht eruit.

„Alles is goed, Knuffeltje!” stelde professor Brouwer zijn dochter gerust. Hij legde de bijl op de grond. „Je hebt goed gegokt!”

„Het was geen gok,” vertelde Sandra. „Ik dacht ineens aan dat groene bloed. Ik heb het een keer gezien, ’s avonds laat, in de badkamer. Ik dacht dat jij het was, die daar stond, terwijl je het verband verschoonde. Maar net dacht ik er nog eens goed over na en toen wist ik het opeens: mijn eigen vader heeft natuurlijk rood bloed.”

Mevrouw Brouwer sloeg opgelucht haar armen om de hals van haar man. „Gelukkig is het goed afgelopen!”

„We moeten nog een ding doen,” mompelde professor Brouwer. „Die arme meneer Martinez bevrijden.”

Tijdens het avondeten leek alles weer bijna normaal. Frank en Sandra probeerden hun moeder uit te leggen, wat er tijdens haar afwezigheid allemaal was gebeurd.

Meneer Martinez was inmiddels ook uit de kast bevrijd. Aanvankelijk was hij wel kwaad, en professor Brouwer had hem natuurlijk ook heel wat uit te leggen. Maar hoewel meneer Martinez nog trillerig was van het afgrijselijke avontuur, stak hij zijn bewondering voor de experimenten van professor Brouwer niet onder stoelen of banken. „U heeft voor dit soort onderzoek de faciliteiten van een echt laboratorium nodig,” zei meneer Martinez vastberaden.

„Ik zal u weer voordragen bij de commissie en het bestuur. Dit soort riskante experimenten mogen niet thuis gedaan worden. Je ziet wat voor gevaar dat op kan leveren.” Het was zijn manier om te zeggen dat professor Brouwer weer bij hem aan het werk kon.

Nadat meneer Martinez was vertrokken, verd ween professor Brouwer naar de kelder. Een uurtje later kwam hij weer terug, met een strak gezicht.

„Ik heb bijna alle planten vernietigd,” mompelde hij. Hij liet zich in een stoel neerploffen. „Dat moest eerst gebeuren. Die planten stonden te lijden. Later doe ik de rest wel.”

„Allemaal?” informeerde mevrouw Brouwer.

„Bijna,” antwoordde haar man eerlijk. „Er zijn nog een paar gewone planten, die ik wel weer in de tuin kan zetten.” Hij schudde verslagen zijn hoofd.

Toen ze klaar waren met eten, begon professor Brouwer uit te leggen wat er allemaal aan de hand was geweest in de kelder.

„Ik werkte aan een superplant,” vertelde hij. „Ik wilde een nieuwe plant kweken, met behulp van het DNA van andere planten. Op een dag sneed ik per ongeluk in mijn hand. Ik had het niet in de gaten, maar een paar druppels bloed kwamen terecht bij de plantenmoleculen, waar ik mee aan het werk was. Op het moment dat ik de machine aanzette, werd alles vermengd, en toen ontstond er iets dat half plantaardig, half menselijk was.”

„Gaaf!” riep Frank uit.

„Zoiets noem je in de wetenschap niet gaaf,” sprak professor Brouwer zijn zoon toe. „Ik vond het wel spannend. Ik bedoel, ik had zomaar iets heel nieuws uitgevonden!”

„En die planten met gezichten...” begon Sandra.

Haar vader knikte. „Ja, die kweekte ik door ze met menselijk materiaal te vermengen. En daarna sloot ik ze op in de kast. Ik raakte er helemaal bezeten van. Ik had geen idee hoe ver ik kon gaan, hoe menselijk ik die planten kon maken. Ik zag wel dat mijn creaties ongelukkig waren, als je dat zo kunt zeggen. Maar ik kon er niet meer mee ophouden. Het was veel te opwindend.”

Hij nam een slokje water.

„Daar heb je me allemaal niets over verteld,” mompelde mevrouw Brouwer hoofdschuddend.

„Dat kon ook niet,” antwoordde haar man. „Ik kon het aan niemand vertellen. Ik wist zelf nog niet wat ik met die menselijke planten moest doen. Tot dat moment moest alles geheim blijven, al kon ik het niet laten om door te gaan met mijn experimenten. Maar op een dag ging ik te ver. Ik maakte een plant die precies op mij leek. Hetzelfde uiterlijk, zijn stem klonk hetzelfde als die van mij en hij had mijn hersens.”

„Maar soms gedroeg hij zich als een plant,” herinnerde Sandra zich. „Hij at kunstmest en...”

„Hij was ook niet perfect,” gaf professor Brouwer toe. „Er zaten een paar foutjes in. Maar de plant was sterk en slim genoeg om me te overrompelen en in de kast op te sluiten. Voordat hij de kast dichttimmerde, lachte hij me duivels toe en zei hij dat hij mijn experimenten op zijn eigen manier zou voortzetten. Hij wilde iets heel anders dan ik, want zijn enige doel was om uiteindelijk alle mensen in ‘plantmensen’ te veranderen. Daarbij zou hij zich door niets laten stoppen. Nou, dat bewees hij al snel, want toen meneer Martinez langskwam, sloot hij die ook op in de kast, zodat meneer Martinez hem niet kon verraden.”

„Frank en ik waren dus zijn eerste proefkonijnen,” zei Sandra zacht. „Wat ben ik blij dat we die groene smurrie niet hebben opgegeten.”

„Was dat hoofd vol bladeren ook een van die foutjes?” vroeg Frank.

Professor Brouwer knikte. „Ja, hij was bijna helemaal een mens, maar nog net niet helemaal.”

„Maar pap...” riep Sandra plotseling. Ze wees naar haar vaders hoofd. „Jij hebt ook blaadjes in plaats van haar,” vervolgde ze.

Professor Brouwer plukte een blad van zijn hoofd. „Ik weet het,” knikte hij met een vies gezicht. „Toen ik me in mijn hand gesneden had, kwamen er plantencellen in mijn bloed,” ging hij verder. „En toen ik de machine aanzette, ontstond er een sterke chemische reactie. Mijn haar viel in een nacht uit en er kwamen blaadjes voor in de plaats. Maar maken jullie je maar geen zorgen, ze beginnen al uit te vallen. Ik denk dat mijn haar wel weer aangroeit.”

„Ik neem aan dat alles nu weer normaal wordt?” vroeg mevrouw Brouwer voorzichtig.

„Meer dan normaal,” antwoordde haar man. „We hebben het allemaal overleefd,” ging professor Brouwer ernstig verder, „dankzij Frank en Sandra.”

Professor Brouwer stond op en liep naar de kelder.

„Hé, waar ga jij naartoe?” informeerde zijn vrouw argwanend.

„Ik ga naar beneden om de rest van de planten op te ruimen,” stelde haar man haar gerust. „Ik wil er zeker van zijn dat alles weg is en dat dit afschuwelijke avontuur nu echt achter de rug is.”

De volgende dag waren bijna alle planten vernietigd. Een enorme hoop bladeren, stengels en wortels was op een reusachtige brandstapel verbrand. De resten van de nepprofessor begroef professor Brouwer in de tuin. Een paar kleine plantjes zette hij in het bloemperk en de rest van de spullen uit de kelder bracht hij naar het Poly Technisch Instituut.

Een kleine week later lag Sandra in de tuin te dromen. Ze glimlachte ontspannen. Maar de glimlach verdween op slag van haar gezicht, toen ze plotseling gefluister hoorde bij haar voeten. „Pssst, Sandra!”

Sandra keek naar beneden en zag een klein geel bloemetje bij haar voeten staan.

„Sandra,” fluisterde het bloemetje smekend, „help me nou. Help me alsjeblieft. Ik ben je vader!”