RRS1 - De Rat van Roestvrij Staal
Date: 2009-11-21 03:00:00+00:00
Keywords: Science Fiction

De Rat van Roestvrij Staal

Harry Harrison

Oorsprokelijke titel: The Stainless Steel Rat

Voor Hans Stefan Santesson

Inhoud

- Hoofdstuk Een
- Hoofdstuk Twee
- Hoofdstuk Drie
- Hoofdstuk Vier
- Hoofdstuk Vijf
- Hoofdstuk Zes
- Hoofdstuk Zeven
- Hoofdstuk Acht
- Hoofdstuk Negen
- Hoofdstuk Tien
- Hoofdstuk Elf
- Hoofdstuk Twaalf
- Hoofdstuk Dertien
- Hoofdstuk Veertien
- Hoofdstuk Vijftien
- Hoofdstuk Zestien
- Hoofdstuk Zeventien
- Hoofdstuk Achttien
- Hoofdstuk Negentien

Een

Toen de deur van het kantoor plotseling openging wist ik dat het spelletje afgelopen was. Het was een absolute geldmaker geweest - maar nu was het allemaal voorbij. Toen de smeris binnenliep leunde ik lui achterover in mijn stoel en trok een blije grijns. Hij had die sombere uitdrukking en zware voeten die ze allemaal hebben - en hetzelfde gebrek aan humor. Ik wist bijna woord voor woord wat hij ging zeggen, nog voor hij zijn mond had opengedaan. 'James Bolivar diGriz, ik arresteer u op de klacht van -' Ik had zitten wachten op het woord klacht, dat leek me een aardige toets. Toen hij het zei drukte ik de knop in die de lading zwart poeder in het plafond deed afgaan: de dwarsbalk knakte doormidden en de safe van drie ton viel door het plafond en bovenop de kop van de agent. Hij plette heel aardig, dank u. Toen daalde de wolk cementgruis neer en het enige dat ik nog van hem zien kon was een hand, die lichtelijk verfrommeld was. Hij stuiptrok een beetje en de wijsvinger wees beschuldigend naar me. Zijn stem was een beetje gedempt door de safe en klonk wat geergerd. Hij verviel zelfs even in herhaling, '...op de klacht van het zich onwettig toegang verschaffen, diefstal, vervalsing...'

Zo ging hij nog een flinke poos door, een heel indrukwekkende opsomming maar ik had het allemaal al eerder gehoord. Het stoorde me in ieder geval niet terwijl ik al het geld uit de bureauladen in mijn koffer propte. De waslijst eindigde met een nieuwe aanklacht en ik kon zweren op een stapel duizend-kreditbiljetten van zo hoog dat zijn stem een gekwetste klank had. 'Bovendien zal er een aanklacht wegens het aanvallen van een politierobot aan uw dossier worden toegevoegd. Dat was een dwaze daad aangezien mijn hersens en strottehoofd gepantserd zijn en zich in mijn middendeel bevinden -'

'Dat weet ik heel goed, Sjors, maar je radiozendertje zit in de top van je punthoofd en ik wil even niet dat je je vriendjes hierheen roept.'

Met een goede schop vloog het vluchtluik uit de muur. Daarachter lag de trap naar de kelder. Toen ik het puin op de vloer omzeilde, snaaiden de robotvingers naar mijn benen maar daar had ik op zitten wachten en ze misten me op vijf centimeter. Ik was door genoeg politierobots achternagezeten om zo langzamerhand te weten hoe onverwoestbaar ze zijn. Je kunt ze opblazen of ze neerslaan en ze blijven je achterna komen; desnoods door zich aan hun laatste goede vinger voort te trekken en natuurlijk de hele tijd suikerzoete prietpraat prekend. Dat deed deze ook. Ik moest mijn misdadig leven opgeven en mijn schuld aan de samenleving betalen en zo. Ik hoorde zijn stem nog langs de trap echoen toen ik in de kelder kwam.

Nu telde iedere seconde. Ik had ongeveer drie minuten voor ze me op de hielen zaten en het zou me precies een minuut en acht seconden kosten om uit het gebouw te ontkomen. Een grote voorsprong was dat niet en ik zou al die tijd nodig hebben. Een tweede vluchtluik kwam uit op de hal waar de etiketten verwijderd werden. Geen van de robots keek op toen ik door het gangpad liep - iets anders zou me verbaasd hebben. Het waren allemaal lagere types M, niet overvloedig met hersens bedeeld en alleen goed voor simpel werk dat telkens herhaald werd. Daarom had ik ze ook gehuurd. Ze waren niet nieuwsgierig naar de reden waarom ze de etiketten van volle blikken azotevruchten afhaalden, of wat er aan de andere kant was van de lopende band die de blikken door de muur bracht. Ze keken niet eens op toen ik de deur openmaakte Die Nooit Opengemaakt Werd. Ik liet hem openstaan aangezien ik nu geen geheimen meer had. Langs de rommelende lopende band dravend stapte ik door het ruwe gat dat ik in de muur van het rijkspakhuis had gehakt. De band had ik ook aangelegd. Dat en het gat waren de onwettige daden die ik zelf had moeten plegen. Een tweede afgesloten deur kwam uit in het pakhuis. De automatische vorkheftruck was druk bezig blikken op de band te stapelen en nieuwe blikken van de stapels te plukken die tot het dak reikten. Deze vorkheftruck had maar net genoeg hersens om een robot genoemd te worden. Hij volgde gewoon zijn bandje met instructies op. Ik liep eromheen en draafde het gangpad af. Achter mij verstomden de geluiden van mijn illegale activiteiten. Het gaf me een warm gevoel om de hele rataplan nog op volle toeren te horen draaien.

Het was werkelijk een van de aardigste zwendelarijtjes geweest die ik ooit had opgezet. Met een kleine investering had ik het pakhuis gehuurd dat tegen de achterkant van het magazijn van het rijk was aangebouwd. Een simpel gat in de muur en ik had toegang tot de volledige voorraad opgeslagen goederen, duurzame artikelen die in een pakhuis van deze afmetingen maanden of jaren onaangeroerd zouden blijven liggen. Onaangeroerd, dat wil zeggen tot ik kwam.

Toen het gat eenmaal gemaakt was en de lopende band opgesteld, was het verder een kwestie van zaken doen. Ik huurde robots om de oude etiketten van de blikken te halen en er de kleurige dingen voor in de plaats te plakken die ik had laten drukken. Toen bracht ik mijn waar op strikt wettige wijze aan de man. Mijn spullen waren van de beste kwaliteit en dank zij mijn vindingrijke produktiewijze bleven mijn kosten uiterst laag. Ik kon het me veroorloven ver beneden de prijs van mijn concurrenten te werken en toch een fraaie winst boeken. De plaatselijke grossiers hadden al gauw in de kladden dat het een koopje was en ik had orders voor maanden. Het was een goed zaakje geweest - en had nog best een hele poos kunnen doorgaan.

Die gedachte onderdrukte ik met kracht voor hij goed en wel geformuleerd was. Een les die je leren moet in mijn vak is dat als een zaakje afgelopen is, dan is het ook echt afgelopen.

De verleiding om nog een dag te blijven, nog een cheque te incasseren kan bijna onweerstaanbaar zijn, ach, zo goed als ik dat weet... Ik weet ook dat het de beste manier is om nader kennis te maken met de politie.

Pak je winst en verdwijn als een haas

Dan blijf je al zwendelend de baas.

Dat is mijn motto en het is een goed motto. Ik ben waar ik ben doordat ik me er steeds aan gehouden heb.

En dagdromen heeft niets te maken met ontkomen aan de politie.

Ik zette alles uit mijn gedachten toen ik aan het eind van het gangpad kwam. Het hele terrein buiten moest zo langzamerhand vergeven zijn van de agenten en ik moest snel zijn en geen fouten maken. Een snelle blik naar links en rechts. Niemand te zien. Twee stappen naar voren en druk op de knop van de lift. Ik had een meter aan deze achteraflift gehangen en die toonde dat het ding gemiddeld maar een keer per maand werd gebruikt. Hij kwam na ongeveer drie seconden, leeg, en ik sprong erin en drukte in een beweging op de knop voor het dak. De rit leek eindeloos te duren, maar dat was maar subjectief. Volgens proefnemingen duurde hij precies veertien seconden. Dit was het gevaarlijkste deel van de reis. Ik spande mijn spieren toen de lift stopte. Mijn terugstootloze .75 was in mijn hand, en hij zou met een agent afrekenen, maar niet met meer.

De deur schoof open en ik ontspande me. Niets te zien. Ze moesten de hele omgeving hebben afgezet en hadden daarom niet de moeite genomen om ook agenten op het dak te zetten.

In de open lucht kon ik nu voor het eerst de sirenes horen een heerlijk geluid. Te horen aan het kabaal dat ze maakten moest de halve politiemacht zijn uitgerukt. Dat accepteerde ik zoals iedere artiest huldeblijken in ontvangst neemt.

De plank lag achter de liftschacht waar ik hem neergelegd had. Een beetje door het weer aangetast maar sterk genoeg. Een paar seconden om hem naar de borstwering te dragen en op de rand van het volgende gebouw te leggen.

Heel voorzichtig, want dit was het enige gevaarlijke punt waar snelheid van geen belang was. Behoedzaam op het uiteinde van de plank, de koffer tegen mijn borst om mijn zwaartepunt boven de plank te houden. Een stap tegelijk. Een val van driehonderd meter. Als je niet omlaag kijkt kun je niet vallen...

Aan de overkant. Tijd om vlot te worden. De plank achter de borstwering. Als ze hem niet meteen zagen, zouden ze mijn spoor in ieder geval een poosje bijster zijn. Tien snelle stappen en daar was de deur naar het trappenhuis. Hij ging makkelijk open. En waarom ook niet - ik had

genoeg olie op de scharnieren gedaan. Eenmaal binnen deed ik hem op slot en haalde lang en diep adem. Ik was nog niet vrij, maar het onprettigste deel, waar ik het meeste risico liep, was voorbij. Als ik hier twee minuten lang niet gestoord werd zouden ze James Bolivar, alias 'Gladde Jim', diGriz nooit vinden.

Het hok bovenaan de trap was slecht verlicht en rook muf en er kwam nooit iemand. Ik had het een week tevoren zorgvuldig gecontroleerd op geluids- en optische verspieders en het hok was toen schoon geweest. Het stof op de vloer leek onberoerd, afgezien van mijn eigen voetstappen. Ik moest het risico nemen dat er sindsdien geen afluisterapparatuur was aangebracht. In dit soort werk moet je het berekende risico aanvaarden. Vaarwel James diGriz, gewicht achtennegentig kilo, leeftijd ongeveer vijfenveertig, dik in het middel en zwaar in de kaken, een typische zakenman wiens beeltenis de politiedossiers van duizend planeten siert - compleet met vingerafdrukken. Die verdwenen het eerst. Als je ze draagt voelen ze aan als een tweede huid, maar met een druppeltje oplosmiddel kun je ze afpellen als een paar transparante handschoenen.

Daarna al mijn kleren - en het omgekeerde corset - die prachtige buik die rond mijn middel hangt en twintig kilo lood gemengd met thermiet bevat. Een snelle veeg met het flesje bleekmiddel en mijn haar had zijn natuurlijk bruine kleur terug, evenals mijn wenkbrauwen. De neusdoppen en wangkussens deden pijn toen ze eruit kwamen, maar dat duurt altijd maar even. Daarna de blauwe contactlenzen. Na dit proces ben ik spiernaakt en ik voel me altijd alsof ik herboren ben. In een bepaald opzicht is dat ook zo, want ik was een ander mens geworden, twintig kilo lichter, tien jaar jonger en met een volkomen ander signalement. De grote koffer bevatte een compleet stel kleren en een bril met een donker montuur in plaats van de contactlenzen. Al het losse geld paste netjes in een attachekoffer.

Toen ik me weer oprichtte voelde ik me werkelijk tien jaar jonger. Ik was zo gewend aan het dragen van dat extra gewicht dat ik het nooit merkte - tot het verdwenen was. Ik liep heel wat lichter.

Het thermiet zou met alle bewijsmateriaal afrekenen. Ik schopte alles op een hoop en stak de lont aan. Het thermiet vatte brullend vlam en flessen, kleren, tas, schoenen, gewichten en alles brandde met een vrolijk flakkerend vuur. De politie zou een geblakerd plekje op de cementen vloer vinden en met microanalyse krabden ze misschien een paar moleculen van de muur, maar dat was dan ook alles wat ze zouden krijgen. Het schijnsel van het brandende thermiet wierp springende schaduwen op de muren terwijl ik drie trappen afdaalde naar de honderdtwaalfde verdieping.

Het geluk had me nog niet in de steek gelaten. Er was niemand op die verdieping toen ik de deur opendeed. Een minuut later zette de expreslift mij met een handvol andere zakenlieden in de hal af.

Maar een van de deuren naar de straat was open en daar stond een draagbare tv-camera op gericht. Er werd geen poging gedaan om de mensen die het gebouw in- en uitgingen te controleren. De meesten zagen de camera en het groepje agenten eromheen niet eens. Ik liep er met regelmatige passen heen. Sterke zenuwen zijn een boel waard in dit vak.

Een ogenblik stond ik pal in het blikveld van dat koude glazen oog en toen was ik erlangs. Er gebeurde niets dus wist ik dat ik schoon was. Die camera moest rechtstreeks verbonden zijn met de oppercomputer in het hoofdkwartier van de politie, en als mijn signalement voldoende leek op dat wat ze in hun dossier hadden, dan zouden die robots op de hoogte gebracht zijn en was ik vastgegrepen voor ik een stap had kunnen verzetten. Tegen een computer-robotcombinatie kun je niet op, niet als zij binnen microseconden reageren - maar je kunt ze wel te slim af zijn door van je hersens gebruik te maken. Het was me weer eens gelukt.

Een taxi bracht me tien straten verder. Ik wachtte tot hij uit het gezicht verdwenen was en nam toen een andere. Pas in de derde taxi voelde ik me veilig genoeg om naar het ruimtehavenstation te gaan. Het geluid van de sirenes werd zwakker en zwakker en alleen af en toe scheurde er nog een politiewagen langs in de andere richting. Ze maakten wel een boel kabaal voor een kruimeldiefstalletje, maar zo gaat dat op die overbeschaafde werelden. Misdaad is tegenwoordig zo zeldzaam dat de politie helemaal uitzinnig raakt als ze er eindelijk eens mee te maken krijgen. Ergens kan ik ze geen ongelijk geven, bekeuringen uitdelen moet ontstellend vervelend werk zijn. Eigenlijk vind ik dat ze me wel dankbaar mogen zijn dat ik een beetje opwinding breng in hun verder zo saaie leven.

Twee

Het was een prettige rit naar de ruimtehaven die uiteraard ver buiten de stad gelegen was. Ik had tijd om behaaglijk in de kussens te gaan liggen en naar het landschap te kijken en mijn gedachten te verzamelen. Tijd zelfs om een beetje filosofisch te worden. Eindelijk kon ik bij voorbeeld weer eens van een goede sigaar genieten. In mijn andere persoonlijkheid rookte ik alleen sigaretten en die persoonlijkheid schond ik nooit, zelfs niet als ik alleen was. De sigaren waren nog vers in de zakkoker waarin ik ze een half jaar geleden had opgeborgen. Ik zoog een stevige mondvol naar binnen en blies de rook naar het voorbij flitsende landschap. Het was goed om werkeloos te zijn, bijna net zo goed als om aan het werk te zijn. Ik kon nooit besluiten welke periode ik het aangenaamst vond ik denk dat ze allebei op hun tijd precies goed zijn. Mijn leven is zo anders dan dat van de overgrote meerderheid in onze samenleving dat ik betwijfel of ik het ze ook maar kan uitleggen. Zij leven in een weelderige, rijke unie van werelden die de betekenis van het woord misdaad bijna vergeten is. Er zijn weinig mensen ontevreden en nog minder sociaal onaangepast. De paar die er geboren worden, ondanks eeuwen van genetische controle, worden al vroeg opgevangen en de afwijking wordt meteen bijgeregeld. Sommigen tonen hun zwakte pas als ze volwassen zijn. Dat zijn de lieden die hun geluk beproeven met kruimelmisdaad inbreken, winkeldiefstallen en dergelijke. Een week of twee of een maand of twee kunnen ze ermee doorgaan, afhankelijk van hun aangeboren intelligentie. Maar even zeker als het uiteenvallen van radioactieve atomen - en evenzeer voorbeschikt - strekt de lange arm der wet zich naar ze uit en haalt ze binnen.

Verder reikt de misdaad in onze georganiseerde, opgepoetste beschaving bijna niet. Negenennegentig procent ervan, laten we zeggen. Het is die laatste en vitale ene procent die de politiebureaus aan het werk houdt. Die ene procent ben ik, en een handvol andere mensen, verspreid over de hele melkweg. Theoretisch kunnen wij niet bestaan, en en als we dan wel bestaan kunnen we niet werken - maar we doen het toch. Wij zijn de ratten achter de plint van de beschaving wij opereren achter hun barrieres en buiten hun regels. De samenleving had meer ratten toen de regels losser waren, net zoals de oude houten huizen meer ratten hadden dan de betonnen gebouwen die daarna kwamen. Maar ratten waren er nog steeds. Nu de hele samenleving uit ferrobeton en roestvrij staal bestaat zijn er minder spleten tussen de voegen, en er is een slimme rat voor nodig om ze te vinden. Een rat van roestvrij staal voelt zich volkomen thuis in deze omgeving. Het is een trotse en eenzame zaak om een rat van roestvrij staal te zijn - en het is de meest grootse ervaring in de hele melkweg als je het ongestraft weet te zijn. De sociologische experts schijnen het er niet over eens te kunnen worden waarom we bestaan, en sommigen twijfelen er zelfs aan dat wij bestaan. De wijdst verbreide theorie zegt dat wij het slachtoffer zijn van vertraagde psychologische storingen, die zich niet kenbaar maken tijdens de jeugd als ze ontdekt kunnen worden en gecorrigeerd, maar pas later in het leven hun kop opsteken. Ik heb natuurlijk heel wat aandacht aan dit onderwerp besteed en ik ben het met die opvatting helemaal niet eens.

Een paar jaar geleden heb ik een dun boekje over dit onderwerp geschreven - onder een nom de plume uiteraard dat nogal goed ontvangen is. Mijn theorie is dat de afwijking een filosofische is, geen psychologische. In een bepaald stadium breekt het besef door dat je of buiten de grenzen van de maatschappij moet leven, of moet sterven van absolute verveling. Er is geen toekomst of vrijheid in het beperkte leven en het enige andere leven is een totale afwijzing van de regels. Er is geen plaats meer voor de gentleman-avonturier of de huurling die zowel binnen als buiten de maatschappij kan leven. Tegenwoordig is het alles of niets. Om mijn geestelijk welzijn te redden heb ik gekozen voor het niets.

De taxi bereikte de ruimtehaven toen ik aan deze negatieve gedachten toe was en ik ging met plezier op andere zaken over. Eenzaamheid is wat je moet vrezen in dit vak, en eenzaamheid en zelfmedelijden kunnen je vernietigen als ze de overhand krijgen. Daden hebben mij altijd geholpen, de opwinding van gevaar en ontsnapping verheldert steeds mijn gedachten. Toen ik de chauffeur betaalde belazerde ik hem: ik pikte stiekem een van de bankbiljetten weer in terwijl ik het aan hem overhandigde. Hij was zo blind als een geklonken stalen plaat en zijn onnozelheid deed mij bijna uitbarsten in blij geneurie. De fooi die ik hem gaf maakte het verlies meer dan goed aangezien ik dit soort kruimelwerk alleen maar doe om de eentonigheid te doorbreken.

Achter het kaartjesloket stond een robotbediende en hij had dat extra derde oog in zijn voorhoofd dat een camera betekende. Hij klikte zwak terwijl ik een kaartje kocht en legde mijn gezicht en bestemming vast. Een normale voorzorg van de politie. Ik zou verbaasd zijn geweest als het niet was gebeurd. Mijn bestemming lag binnen het stelsel, dus betwijfelde ik of mijn foto ergens anders dan in de archieven zou belanden. Ik maakte deze keer geen interstellaire trip, zoals anders altijd, want dat was nu niet nodig. Na een zaakje is een enkele wereld of een klein stelsel te klein voor nieuw werk, maar Beta Cygnus heeft bijna twintig planeten, allemaal met geterrafieerd weer. Deze planeet, m, was nu te heet onder mijn voeten, maar de rest van het stelsel lag wijd open. Er bestond heel wat handelsrivaliteit binnen het stelsel en ik wist dat hun politieafdelingen het samen niet erg goed konden vinden. Daar zouden ze voor boeten. Mijn kaartje was voor Moriy, nummer XVHI, een grote en merendeels agrarische planeet.

Op de ruimtehaven was een aantal winkeltjes. Ik deed een paar zorgvuldige aankopen en vulde een nieuwe koffer met een complete garderobe en benodigdheden voor de reis. De kleermaker bewaarde ik voor het laatst. Hij draaide een paar reispakken in elkaar en een nette kilt en ik liep ermee naar het paskamertje. Strikt per ongeluk slaagde ik erin een van de pakken over de spiekcel in de muur te hangen en met mijn voeten maakte ik uitkleedgeluiden terwijl ik het pas gekochte kaartje bewerkte. Het andere eind van mijn sigareknipper was een ponser waarmee ik de gaatjes veranderde die mijn bestemming aangaven. Nu ging ik naar planeet x, niet xvin, en de verandering kostte me bijna tweehonderd kredits. Dat is het geheim van het vervalsen. Verhoog de waarde niet - te veel kans dat het gemerkt wordt. Als je de waarde verlaagt en er geld bij inschiet, zelfs als het ontdekt wordt, weet iedereen zeker dat het een fout van de machine is. Nooit een zweem van twijfel, want waarom zou iemand zijn kaartje zo veranderen dat hij erop verliest? Voor de politie wantrouwig kon worden, had ik het pak van de muur en paste ik het aan. Ik nam er de tijd voor. Bijna alles was nu klaar en ik had nog een uur over voor het schip vertrok. Ik maakte een wijs gebruik van die tijd door naar een automatische stomerij te gaan en al mijn nieuwe kleren te laten stomen en persen. Niets boeit een douaneman meer dan een koffer vol ongedragen kleren.

De douane stelde niets voor en toen het schip ongeveer halfvol was ging ik aan boord en koos ik een stoel bij de stewardess. Ik flirtte met haar tot ze wegliep, en stond daarna bij haar te boek in de categorie Mannelijk, Brutaal, Vervelend. Een ouwe taart die naast me zat had mijn kaart in dezelfde la opgeborgen en keek het raam uit, ijzig. Gelukkig gestemd viel ik in slaap aangezien er een ding beter is dan niet opgemerkt worden, en dat is opgemerkt worden en in een bepaalde categorie worden ondergebracht. Jouw signalement vloeit samen met dat van alle andere kerels in die categorie en daar blijft het bij.

Toen ik wakker werd waren we bijna bij planeet x, en ik doezelde verder tot we landden, waarna ik een sigaar rookte terwijl mijn koffer door de douane ging. Mijn afgesloten tas met geld wekte geen argwaan omdat ik een half jaar geleden met vooruitziende blik papieren had vervalst waarop mijn beroep stond aangegeven als bankloper. Interplanetair krediet bestond in dit stelsel bijna niet, zodat de mensen van de douane eraan gewend waren een hoop geld heen en weer te zien reizen. Ouder gewoonte verwarde ik mijn spoor door pas duizend kilometer verder weer op te duiken, in een grote fabrieksstad, Brouggh. Met een heel nieuw stel identiteitspapieren nam ik mijn intrek in een rustig hotel in de buitenwijk. Gewoonlijk, na een stevig karwei, neem ik een maand of zo rust; maar deze keer was ik niet in de stemming voor rust. Terwijl ik her en der in de stad inkopen deed om de persoonlijkheid van James diGriz weer op te bouwen, hield ik ook mijn ogen open voor nieuwe zakelijke mogelijkheden. De allereerste dag dat ik op pad was zag ik een onweerstaanbare zaak zitten - en iedere dag ging het er steeds beter uitzien.

Een van de voornaamste redenen dat ik zo lang uit de armen van de wet ben gebleven is dat ik nooit in herhalingen ben vervallen. Ik heb de meest verrukkelijke zwendelarijen uitgedacht, ze eenmaal uitgevoerd, en ben er daarna voor altijd verre van gebleven. Ongeveer het enige dat ze gemeen hadden was dat ze allemaal geld opleverden. Ongeveer het enige dat ik tot dusver nog niet gedaan had was de gewapende roofoverval. Het werd tijd om eens te veranderen.

Terwijl ik de buikige persoonlijkheid van Gladde Jim weer opbouwde maakte ik plannen voor de operatie. Ongeveer tegelijk toen de vingerafdrukhandschoenen klaar waren, zat de hele zaak in kannen en kruiken. Hij was eenvoudig, zoals alle goede dingen, want hoe minder details er zijn, hoe minder er verkeerd kan gaan. Ik was van plan Moraio te beroven, het grootste warenhuis van de stad. ledere avond op precies dezelfde tijd bracht een pantserwagen de dagontvangsten naar de bank. Het was een verleidelijke prijs - een gigantisch bedrag in kleine biljetten die nooit meer te achterhalen waren. Het enige echte probleem wat mij betrof was hoe een man zo'n enorme massa geld kon hanteren. Toen ik daar het antwoord op had, was de hele operatie gereed. Alle voorbereidingen maakte ik natuurlijk alleen maar in gedachten zolang James diGriz nog niet klaar was. Op de dag dat ik die verzwaarde buik weer omhing, voelde ik me alsof ik mijn uniform weer had aangetrokken. Ik stak mijn eerste sigaret met enige voldoening op, en daarna ging ik aan het werk. Een dag of twee om een paar dingen te kopen en een paar simpele diefstalletjes te plegen en ik was gereed. Ik bepaalde het karwei op de volgende middag.

Een grote truck die ik had gekocht was de sleutel tot de operatie - samen met een paar noodzakelijke wijzigingen die ik in het interieur had aangebracht. Ik parkeerde de truck in een L-vormige steeg op een kleine kilometer van Moraio. De truck blokkeerde de steeg bijna helemaal maar dat gaf niet aangezien de weg alleen 's ochtends werd gebruikt. Een kleine wandeling naar het warenhuis, waar ik bijna tegelijk met de pantserwagen aankwam. Ik leunde tegen de muur van het gigantische gebouw terwijl de bewakers het geld naar buiten droegen. Mijn geld. Voor iemand met weinig verbeelding zal het wel een ontzag inboezemend schouwspel zijn geweest. Minstens vijf gewapende wakers stonden rond de ingang, en nog twee in de wagen, samen met de chauffeur en zijn assistent. Als extra voorzorg stonden er drie monowielen langs de stoep te zoemen. Die zouden de wagen onderweg vergezellen, als bescherming. O, heel indrukwekkend. Ik moest een grijns achter mijn sigaret onderdrukken toen ik eraan dacht wat er met al die ingewikkelde voorzorgen zou gebeuren.

Ik had de wagentjes met geld staan tellen toen ze de deur uitrolden. Het waren er altijd vijftien, niet meer en niet minder; daardoor kon ik makkelijk bepalen wanneer ik precies moest beginnen. Net toen nummer veertien in de pantserwagen werd geladen, verscheen nummer vijftien in de ingang. De chauffeur had net als ik staan tellen, hij stapte uit de cabine en liep naar de achterdeur om die op slot te doen als ze klaar waren met laden. We liepen prachtig synchroon toen we elkaar passeerden. Op het moment dat hij bij de achterdeur kwam, stond ik bij de cabine. Ik klom er vlot in en sloeg de deur achter me dicht. De bijrijder had net de tijd om zijn mond open te doen en grote ogen op te zetten toen ik een verdovingsbom op zijn schoot legde; in een oogwenk was hij onder zeil. Natuurlijk droeg ik de juiste filters in mijn neusgaten. Terwijl ik met mijn linkerhand de motor startte, gooide ik met mijn rechter een grotere bom door het raam naar achter. Er klonken een paar vrolijke doffe ploffen toen de wakers daar op de zakken wisselgeld in elkaar zegen.

Het hele proces had geen zes seconden geduurd. De wakers bij de uitgang begonnen net te begrijpen dat er iets niet klopte. Ik wuifde vrolijk naar ze en liet de pantserwagen wegspuiten. Een van hun probeerde zich al rennend door de open laaddeur te gooien maar hij was iets te laat. Het was allemaal zo snel gebeurd dat geen van hun eraan gedacht had te schieten. Ik had er vast op gerekend dat er een paar kogels rond zouden vliegen. Het zittende leven op deze planeten vertraagt de reflexen wel. De berijders van de monowielen snapten het heel wat vlugger en ze zaten me achterna voor de wagen vijftig meter gereden had. Ik ging langzamer totdat ze me bijna hadden ingehaald, toen stampte ik op het gaspedaal en bleef net zo hard rijden dat ze me niet konden passeren. De sirenes maakten natuurlijk een hels lawaai en ze schoten erop los; precies zoals ik gepland had. We scheurden de straat door als racewagens en het verkeer smolt ons uit de weg. Ze hadden geen tijd om na te denken en zich te realiseren dat zij ervoor zorgden dat mijn vluchtroute vrij van verkeer was. Een heel komische situatie en ik moet bekennen dat ik luidkeels grinnikte terwijl ik de wagen door de nauwe bochten stuurde. Natuurlijk was er alarm gegeven en waren ze al bezig met het blokkeren van de wegen maar die kleine kilometer was snel voorbij, zo'n tempo maakten we. Het was een kwestie van seconden voor ik de mond van de steeg voor me zag. Ik draaide de wagen erin en drukte tegelijk op de knop van mijn kortegolf-zakradio. Over de volle lengte van de steeg ontploften mijn rookbommen. Ze waren natuurlijk van eigen maaksel, net als al mijn uitrustingstukken, maar ze produceerden een dichte rookwolk in dat nauwe straatje. Ik trok de wagen iets naar rechts tot de bumper langs de muur schraapte en ik verminderde mijn snelheid maar heel weinig. Zo kon ik op de tast sturen. Dat konden de monowielers natuurlijk niet en zij hadden de keus tussen stoppen of halsoverkop het duister in scheuren. Ik hoop dat ze het juiste besluit namen en dat er niemand gewond raakte. Dezelfde radio-impuls waardoor de bommen afgingen, hoorde ook de achterdeur van de truck geopend en de klep neergelaten te hebben. Het had prachtig gewerkt toen ik het probeerde, maar nu kon ik alleen maar hopen dat het ook in de praktijk gebeurde. Ik probeerde te schatten hoe ver ik al in de steeg was door te tellen, maar dat klopte niet helemaal. De voorwielen raakten de klep met een vernietigende dreun en de pantserwagen stuiterde de truck in in plaats van erin te rijden. Ik werd een beetje heen en weer geschud en was nog net zo slim om op de rem te gaan staan voor ik dwars door de cabine heen ploegde.

De rook uit de bommen zorgde voor het diepste duister en samen met mijn geschudde hersens bedierf dat bijna alles. Er verstreken kostbare seconden terwijl ik tegen de wand van de truck leunde om me te orienteren. Ik weet niet hoe lang het duurde. Toen ik eindelijk naar de laaddeur stommelde, hoorde ik de wakers elkaar door de rook heen aanroepen. Ze hoorden de klep kraken toen ik hem dichtmaakte dus gooide ik twee gasbommen naar binnen om ze te kalmeren.

De rook begon dunner te worden toen ik naar de cabine van de truck klom en de motor liet aanslaan. Na een paar meter brak de truck door in het zonlicht. De steeg kwam uit op een hoofdstraat en daar zag ik twee politiewagens langsracen. Eenmaal op de straat stopte ik en nam alle getuigen zorgvuldig op. Geen van hun toonde de minste interesse voor de truck of de steeg. Kennelijk was alle opwinding beperkt tot het andere eind van de steeg. Ik gaf gas en rolde verder, weg van de winkel die ik net beroofd had.

Natuurlijk reed ik maar een paar straten in die richting en sloeg toen een zijstraat in. Bij de volgende hoek sloeg ik weer af en koerste terug naar Moraio. De koele lucht door het raam verhelderde mijn benevelde hersens al gauw. Ik floot zelfs terwijl ik de enorme truck door de goederenstraten loodste.

Het zou leuk zijn geweest om voor Moraio langs te rijden en alle consternatie te aanschouwen, maar dat was vragen om moeilijkheden. De tijd was nog van belang. Ik had zorgvuldig een route uitgestippeld die alle opstoppingen vermeed. Zo duurde het maar een paar minuten voor ik het losterrein achter de enorme winkel opreed. Hier heerste enige opwinding maar die ging verloren in de normale drukte van de commercie. Hier en daar stonden groepjes chauffeurs en voormannen denkbeelden over de roof uit te wisselen, maar aangezien robots niet kletsen ging het normale werk gewoon door. De mannen waren zo opgewonden dat ze geen aandacht schonken aan mijn truck toen ik naast een rij andere vrachtwagens parkeerde. Ik zette de motor af en leunde met een tevreden zucht achterover.

Het eerste gedeelte was voltooid. Het tweede deel van de operatie was minstens even belangrijk. Ik deed een greep in mijn buik voor de doos die ik onder het werk altijd bij me draag - voor noodgevallen als dit. In het algemeen geloof ik niet in stimulerende middelen, maar ik was nog een beetje duizelig van al dat schudden. Twee cc linoten in mijn onderarmsader maakten daar snel een eind aan. Soepel liep ik de laadruimte van de truck in. De bijrijder en de wakers waren nog buiten westen en zouden dat nog minstens tien uur blijven. Ik schikte ze in een nette rij voorin waar ze niet in de weg zouden liggen en ging aan de slag.

De pantserwagen paste bijna precies in de truck, zoals ik voorzien had; daarom had ik de dozen tegen de wanden vastgemaakt. Het waren stevige, fraaie verzenddozen waar overal Moraio op stond. Ze waren afkomstig van een kleine diefstal uit hun pakhuis die als het goed was over het hoofd zou worden gezien. Ik maakte de dozen los en vouwde ze uit. Het duurde niet lang voor ik stond te zweten en ik moest mijn hemd uitdoen toen ik de bundels geld verpakte.

Het kostte me bijna twee uur om de dozen vol te proppen en dicht te plakken met band. Om de tien minuten controleerde ik de omgeving door het luikje in de deur; er gebeurde niets abnormaals. Zonder twijfel had de politie de hele stad afgezet en kamde hem nu gebouw voor gebouw uit op zoek naar de truck. Ik was er vrijwel zeker van dat de achterkant van het beroofde warenhuis wel de laatste plaats zou zijn waar ze zouden komen kijken. Het pakhuis dat voor de dozen had gezorgd had ook een voorraad verzendformulieren geleverd. Op iedere doos plakte ik er een, geadresseerd aan verschillende adressen en natuurlijk franco gemerkt, en toen was ik klaar om een eind aan de operatie te maken.

Zo langzamerhand was het bijna donker, maar ik wist dat de verzendafdeling het grootste deel van de nacht in de weer zou zijn. De motor sloeg meteen aan en ik reed het parkeerterrein af en draaide langzaam achteruit naar het platform. Er was een tamelijk stille plek waar het verzendplatform aan het losplatform grensde en ik zette de truck zo dicht mogelijk bij de grens van die twee. Ik deed de laaddeur pas open toen alle werklieden de andere kant opkeken. Zelfs de stomste ervan zou zich afvragen waarom een truck de eigen dozen van het bedrijf stond uit te laden. Toen ik ze op het platform had staan gooide ik er een zeil over. Het duurde maar een paar minuten voor het zover was. Pas toen de laaddeur van de truck dicht en op slot zat, trok ik het zeil weg en ging op de dozen een sigaret zitten roken.

Lang hoefde ik niet te wachten. Voor mijn sigaret op was liep een robot van de verzendafdeling dicht genoeg langs om aan te roepen.

'Hierheen. De M-19 die deze stond te laden kreeg een doorgebrande remband. Zorg maar dat eraan gewerkt wordt.'

Zijn ogen gloeiden met het licht van de plicht. Sommige van die hogere M-types nemen hun baan heel serieus. Ik moest snel een paar passen achteruit doen toen de vorkheffers en de M-trucks verschenen uit de deuren achter mij. Er volgde een bedrijvig sorteren en laden en mijn buit verdween het platform af. Ik stak nog een sigaret aan en keek een poos lang toe terwijl de dozen gecodeerd en gestempeld werden en op de uitgaande trucks en lopende banden geladen.

Alles wat me nu nog te doen stond was de truck ergens op een zijstraat achterlaten en van persoonlijkheid veranderen.

Toen ik in de truck stapte drong het pas tot me door dat er iets niet in de haak was. Natuurlijk had ik een oogje op de poort gehouden - maar ik had niet goed genoeg opgelet. Er waren voortdurend vrachtwagens in- en uitgereden. Nu trof het besef me als een slag met een moker op mijn solar plexus. Het waren steeds dezelfde vrachtwagens die in- en uitreden. Een grote, rode terreinwagen reed net weg. Ik hoorde de motor brullend de straat afgaan en toen verstommen tot een stationair geluid. Toen hij weer begon te brullen reed hij niet verder maar kwam door de tweede poort weer binnen. Er stonden politiewagens te wachten achter die muur. Op mij.

Drie

Voor het eerst in mijn carriere voelde ik de stekende angst van de man die opgejaagd wordt. Dit was de allereerste keer dat ik de politie op mijn spoor had zonder dat ik ze verwachtte. Het geld was ik kwijt, dat stond vast. maar dat interesseerde me niet meer. Het ging erom dat ze het op mij gemunt hadden.

Eerst denken, daarna handelen. Voorlopig was ik veilig genoeg. Ze waren me natuurlijk aan het omsingelen, langzaam, aangezien ze geen flauw benul hadden waar ik mij op dat enorme losterrein bevond. Hoe hadden ze me gevonden? Daar ging het om. De plaatselijke politie was gewend aan een bijna misdaadloze wereld, ze konden mijn spoor eenvoudig niet zo snel gevonden hebben. Ik had zelfs helemaal geen spoor nagelaten. Wie hier ook deze val had opgezet, had het logisch en beredeneerd gedaan.

Ongevraagd sprongen de woorden mij in de geest. De Speciale Brigade!.

Niets werd er ooit over geschreven, alles wat je erover hoorde waren duizend gefluisterde woorden op duizend planeten rond de melkweg. De Speciale Brigade, die afdeling van de Bond die zich belastte niet de problemen die afzonderlijke planeten niet konden oplossen. Volgens de geruchten was de Brigade verantwoordelijk voor het uitroeien van de restanten van Haskells Rovers na de vrede, voor het oprollen van de illegale T & Z Handelsmaatschappij, en hadden zij eindelijk Inskipp gepakt. En nu zaten ze achter mij aan.

Ze stonden daar buiten op me te wachten tot ik een uitval waagde. Ze dachten net als ik aan alle uitwegen - en ze blokkeerden ze. Ik moest snel denken en ik moest goed denken.

Er waren maar twee uitwegen. Door de poorten of door de winkel. De poorten werden te goed in de gaten gehouden en in de winkel zouden er verschillende uitgangen zijn. Terwijl ik die conclusie trok wist ik dat ook anderen dat gedaan hadden, en dat er mensen op weg waren om al die deuren te bewaken. Die gedachte maakte me bang - en ook boos. Het idee dat iemand slimmer kon zijn dan ik vervulde me met afschuw. Ze konden het wel proberen - maar ik zou ze waar voor hun geld geven. Ik had nog een paar troeven in mijn mouw.

Eerst enige misleiding. Ik startte de truck, zette hem in de eerste versnelling en richtte hem op de poort. Toen hij reed zette ik het stuur vast en liet me er aan de andere kant van de cabine uitvallen en liep daarna kalm terug naar de platforms. Eenmaal binnenin bewoog ik me sneller. Achter me hoorde ik een paar schoten, een doffe dreun en een hoop geschreeuw. Dat leek er meer op. De nachtsloten op de deuren die naar de eigenlijke winkel leidden waren ouderwetse alarmbellen die ik in een oogwenk kon uitschakelen. Mijn inbrekersapparaatje maakte de deur open en ik gaf er snel een schop tegen en liep weg. Er klonk geen alarm, maar ik wist dat ergens in het gebouw een verklikker aangaf dat de deur opengemaakt was. Zo snel ik kon rende ik naar de laatste deur aan de overkant van het gebouw. Deze keer deed ik de deur achter me op slot.

Het lastigste ter wereld is rennen en tegelijk geruisloos blijven. Mijn longen stonden in brand toen ik de personeelsingang bereikte. Een paar keer zag ik voor me een zaklantaarn flitsen en moest ik een omweg maken. Het was grotendeels geluk dat ik er kwam zonder ontdekt te worden. Er stonden twee mannen in uniform voor de deur waardoor ik eruit wilde. Zo dicht mogelijk tegen de muur blijvend sloop ik tot vijf meter van ze af voor ik de gasgranaat gooide. Een seconde lang dacht ik dat ze gasmaskers droegen en dat ik aan het eind van mijn Latijn was gekomen - toen zegen ze ineen. Een ervan blokkeerde de deur. Ik rolde hem opzij en schoof de deur een paar centimeter open.

Het zoeklicht stond vast niet meer dan tien meter van de deur; toen het aanflitste gaf het meer pijn dan licht. Ik liet me vallen op hetzelfde ogenblik dat het licht aanging en de blauwe bonen uit het machinepistool een rij felle gaten in de deur vraten. Mijn oren waren doof van het gebulder van de ontploffende kogels en ik kon maar net rennende voetstappen horen. Mijn eigen .75 lag in mijn hand en ik joeg een hele houder kogels door de deur heen, hoog richtend zodat ik niemand zou raken. Het zou ze niet tegenhouden, maar als het goed was hield het ze even op.

Ze beantwoordden het vuur. Er moet daar een heel eskader hebben gestaan. Stukken plastic spatten uit de achterwand en kogels gierden door de gang. Een goeie dekking: ik wist dat niemand me vanachter zou besluipen. Zo plat blijvend als ik kon kroop ik in de andere richting, uit de vuurlijn. Ik sloeg twee hoeken om voor ik ver genoeg van de kanonnen was om op te staan. Mijn knieen beefden en grote vlekken kleur zwommen voor mijn ogen. Het zoeklicht had goed werk geleverd, ik kon nauwelijks iets zien in het vage licht.

Ik bleef langzaam doorlopen, zo ver mogelijk van het schieten. De ploeg buiten had onmiddellijk het vuur geopend toen ik de deur opzij schoof. Dat betekende dat ze opdracht hadden om op iedereen te schieten die het gebouw probeerde te verlaten. Leuke val. De agenten binnenin zouden blijven zoeken tot ze me gevonden hadden. Als ik weg probeerde te komen werd ik neergeknald. Ik begon me helemaal als een rat in de val te voelen. Toen gingen alle lampen in de winkel aan en ik bleef stokstijf staan. Ik stond bij de muur van een grote toonzaal voor agrarische artikelen. Aan de andere kant ervan stonden drie soldaten. We kregen elkaar tegelijkertijd in de gaten, ik dook naar de deur terwijl overal om me heen kogels insloegen. Het leger deed kennelijk ook mee. Ze wilden me blijkbaar erg graag hebben. Achter de deur bevond zich een rij liften en een trap omhoog. Ik zat met een sprong in een lift en drukte op de knop voor de onderste kelderverdieping en kon er nog net uitspringen voor de deuren dichtgleden. De trap was in de richting van de naderende soldaten en ik voelde me alsof ik pal in hun kogels liep. Ik moet de eerste bocht in de trap een fractie van een seconde voor ze binnenkwamen omgegaan zijn. De trap op en een eind omhoog voor ze de eerste treden opkwamen. Het geluk had me nog niet in de steek gelaten. Ze hadden me niet gezien en wisten zeker dat ik de lift naar de kelder had genomen. Ik zakte tegen de muur, luisterend naar hun geschreeuw en gefluit terwijl ze de jacht naar de kelders verlegden. Er zat een slimmerik in de groep. Terwijl alle anderen het valse spoor volgden, hoorde ik hem langzaam de trap opkomen. Ik had geen gasgranaten meer over, het enige dat ik doen kon was voor hem uit klimmen, en proberen het geruisloos te doen.

Langzaam maar zeker kwam hij me achterna. Zo gingen we vier trappen op, ik op mijn sokken met mijn schoenen om mijn nek, terwijl zijn zware laarzen achter mij een dof schrapend geluid maakten op de metalen treden.

Toen ik aan de vijfde trap begon bleef ik staan, met mijn ene voet in de lucht.

Er kwam iemand naar beneden, iemand met dezelfde soort militaire laarzen. Ik tastte naar de deur naar de verdieping, deed hem achter me open en gleed erdoorheen. Voor me lag een hal met reeksen kantoren. Ik begon te rennen, in de hoop een bocht te bereiken voor de deur achter me open kon gaan en die exploderende kogels me in tweeen scheurden. De hal leek eindeloos en ik besefte opeens dat ik het niet halen zou. Ik was een rat die naar een gat zocht - en er was geen gat. De deuren zaten op slot, allemaal. Ik probeerde ze stuk voor stuk, wetend dat ik het niet zou halen. De deur naar het trappenhuis ging open en het pistool werd gericht. Ik durfde me niet om te draaien om te kijken maar ik kon het voelen. Toen de deur onder mijn hand openging viel ik erdoorheen voor ik me realiseerde wat er gebeurde. Ik deed hem op slot en leunde er in het donker tegenaan, hijgend als een uitgeput dier. Toen ging het licht aan en zag ik de man achter het bureau zitten. Hij grijnsde naar me.

Er is een grens aan het aantal schokken die het menselijk lichaam kan incasseren. Ik had er genoeg gehad. Het kon me niet schelen of hij me neerschoot of me een sigaret aanbood - ik was aan het eind van mijn Latijn. Hij deed geen van beide. Hij bood me een sigaar aan. 'Neem er een, diGriz. Ik geloof dat het jouw merk is.' Het lichaam is een slaaf van de gewoonte. Zelfs met de dood voor ogen reageert het op aangeleerde gebruiken. Mijn vingers bewogen uit eigen wil en namen de sigaar aan, mijn lippen klemden zich eroverheen en mijn longen zogen er leven in. En al die tijd hielden mijn ogen de man achter het bureau in de gaten, wachtend tot de dood zijn hand zou uitstrekken.

Dat moet zichtbaar zijn geweest. Hij gebaarde naar een stoel en hield zorgvuldig allebei zijn handen op het tafelblad. Ik had mijn pistool nog, en het was op hem gericht.

'Ga zitten, diGriz en doe dat kanon weg. Als ik je had willen doden, had ik dat heel wat eenvoudiger kunnen doen dan door je naar deze kamer te loodsen.' Zijn wenkbrauwen vlogen van verbazing omhoog toen hij de uitdrukking op mijn gezicht zag. 'Vertel me niet dat je dacht dat het toeval was dat je hier terechtkwam?' Dat had ik gedacht, tot op dat moment, en mijn gebrek aan verstandig redeneren zorgde voor een golf van schaamte die me met een klap weer in de werkelijkheid neerzette. Ze waren me te slim af geweest en ze vochten beter dan ik, dus het minste dat ik kon doen was me elegant overgeven. Ik gooide het pistool op het bureau en liet me in de aangeboden stoel vallen. Hij veegde het wapen keurig in een la en ontspande zelf ook. 'Even maakte ik me zorgen, zoals je daar met je ogen stond te rollen en met dit stuk artillerie zwaaide.' 'Wie ben jij?'

Hij glimlachte om mijn bruuske toon. 'Ach, het doet er niet toe wie ik ben. Wat er wel toe doet is de organisatie die ik vertegenwoordig.' 'De Brigade?'

'Precies. De Speciale Brigade. Je dacht toch niet dat ik van de plaatselijke politie was, he? Die hebben opdracht je op het eerste gezicht neer te schieten. Pas toen ik ze vertelde hoe we je konden vinden lieten ze de Brigade meedoen. Ik heb een paar mensen in het gebouw, en zij waren het die je hierheen hebben geloodst. Voor de rest zijn het allemaal dorpsveldwachters met jeukende vingers.' Erg vleiend was het niet maar wel waar. Ik was gestuurd als een klasse-M robot, waarvan iedere beweging van tevoren gepland was. Die ouwe kerel achter het bureau voor het eerst zag ik dat hij ongeveer vijfenzestig was - had mij werkelijk te pakken. Het spelletje was uit. 'Goed dan meneer de detective, je hebt me gevangen dus hoef je je niet nog eens te verkneukelen ook. Wat staat er nu op het programma? Psychologische herorientatie, lobotomie, of gewoon eenvoudig een vuurpeloton?' 'Niets van dat alles, ben ik bang. Ik kom je een baan in de Brigade aanbieden.'

De hele toestand was zo bespottelijk dat ik bijna van het lachen uit mijn stoel viel. Ik, James diGriz, de interplanetaire dief als politieman. Het was gewoon te grappig. Hij zat geduldig te wachten tot ik klaar was. 'Ik geef toe dat het zijn lachwekkende kanten heeft - maar alleen op het eerste gezicht. Als je even nadenkt, moet je toegeven dat er niemand meer geschikt is om een dief te vangen dan een andere dief.'

Daar zat wel iets waars in, maar ik ging mijn vrijheid niet kopen door verklikker te worden. 'Een interessant aanbod, maar ik ga dit niet oplossen door voor rat te spelen. Er bestaat zelfs onder dieven een code, weet je.'

Daar werd hij boos om. Hij was groter dan hij leek wanneer hij zat en de vuist die hij voor mijn gezicht hield was zo groot als een schoen.

'Wat voor stommiteit is dat? Je klinkt als een tv-film. Je hebt je hele leven nog geen boef ontmoet en dat weet je best! En als je er wel een zag, zou je hem met plezier verraden als je er winst op kon maken. De essentie van jouw leven is individualisme dat en de opwinding van het doen wat anderen niet kunnen. Nou, dat is nu afgelopen, en dat kun je maar beter begrijpen. Je kunt niet meer de interplanetaire playboy zijn die je vroeger was maar je kunt wel een baan aannemen die al je speciale talenten en kwaliteiten vereist. Heb je ooit iemand gedood?'

Die vraag overviel me. Ik struikelde over het antwoord. 'Nee... niet dat ik weet.'

'Nou, dat heb je niet, als je daar soms beter van slaapt. Je bent geen moordenaar. Dat heb ik in je dossier gecontroleerd voor ik besloot je te vangen. Daardoor weet ik dat je je bij de Brigade zult aansluiten en een hoop plezier zult beleven aan het opsporen van die andere soort misdadiger die ziek is, die niet alleen maar een sociaal protest laat horen. De man die doden kan en ervan genieten.'

Hij klonk te overtuigend, hij kende alle antwoorden. Ik had nog maar een tegenwerping en die wierp ik in het strijdperk als iemand die zijn laatste verdedigingsmiddel aanwendt.

'En wat zegt de Brigade ervan? Als ze er ooit achter komen dat je half-hervormde misdadigers in dienst neemt om het vuile werk op te knappen, worden we allebei bij het krieken van de dag terechtgesteld.' Deze keer was het zijn beurt om in lachen uit te barsten. Ik zag er niets grappigs aan dus negeerde ik hem tot hij uitgelachen was.

'In de eerste plaats, beste jongen, ben ik de Brigade - tenminste de man aan de top - en hoe denk je eigenlijk dat ik heet? Harold Peters Inskipp, zo heet ik!' 'Niet de Inskipp die -'

'Dezelfde. Inskipp de Ongrijpbare. De man die de Pharsydon 11 middenin de vlucht plunderde en al die andere klussen opknapte waarover je vast wel gelezen hebt in je verkeerd bestede jeugd. Ik ben op precies dezelfde manier gerekruteerd als jij.'

Hij had me gestrikt en dat wist hij. Hij maakte zich op voor de genadestoot.

'En wie denk je dat de rest van onze agenten zijn? Ik bedoel niet de heldere knaapjes van onze technische scholen, zoals die van mijn ploeg hier beneden. Ik bedoel de beroepsagenten. De mannen die de operaties plannen, het voorbereidende veldwerk doen en ervoor zorgen dat alles vlot verloopt. Het zijn boeven. Allemaal boeven. Hoe beter ze in hun eentje werkten, des te beter werken ze voor de Brigade. Het heelal is enorm groot en het kolkt en je zou versteld staan van sommige van de problemen die zich voordoen. De enige mensen die we voor dit werk kunnen werven, zijn degenen die er al voor geslaagd zijn. Doe je mee?'

Het was te snel gegaan en ik had geen tijd gehad om na te denken. Ik zou waarschijnlijk nog wel een uur zijn doorgegaan met debatteren. Maar ergens diep in mijn geest was mijn besluit al genomen. Ik ging het doen, ik kon geen nee zeggen.

Ik raakte iets kwijt, en ik hoopte dat ik het niet zou missen. Welke vrijheid ik ook had als ik voor een organisatie werkte, ik zou nog altijd samen met andere mensen werken. De zorgeloze oude dagen van weleer, alleen verantwoordelijk voor me zelf, waren voorbij. Ik voegde me weer in de gelederen van de maatschappij. Ik kreeg een beetje een warm gevoel bij die gedachte. Het zou in ieder geval een eind maken aan de eenzaamheid. Vriendschap zou goedmaken wat ik kwijtraakte.

Vier

Ik heb het nooit erger mis gehad.

De mensen die ik ontmoette waren duf op het fossiele af. Ze behandelden me precies als een van de vele radertjes dat samen met de andere wielen ronddraaide. Ik werd er duizelig van. Voortdurend vroeg ik me af hoe ik in deze puinhoop terecht was gekomen. Of eigenlijk vroeg ik het me niet af, aangezien de herinnering nog heel levendig was. Ik draaide mee met de andere radertjes. Hun tanden zaten vast in de mijne.

We belandden ten slotte op een planetoide, zoveel was duidelijk. Maar ik had niet het flauwste benul in de buurt van welke planeten we zaten of zelfs in welk zonnestelsel. Alles was hoogst geheim en stiekem want dit oord was blijkbaar de supergeheime basis van de Brigade en tevens de voornaamste school.

Dat deel vond ik leuk. Het was de enige reden waarom ik niet wegvluchtte. Saai en duf als alle zakken waren die daar les gaven, de leerstof was iets waar ik echt mijn tanden in kon zetten. Ik begon in te zien hoe grof mijn operaties waren geweest. Met de apparatuurkennis en de technieken die ik hier opdeed kon ik tienmaal de boef zijn die ik vroeger was. Die gedachte met kracht van me afzetten hielp een poos, maar hij had er een handje van om telkens weer boven te komen en stiekem in mijn oor te fluisteren tijdens gedeprimeerde en sombere stemmingen.

De zaken werden van saai tot doods. De helft van mijn tijd bracht ik door in de archieven, waar ik las over de talloze successen en de schaarse mislukkingen van de Brigade. Ik peinsde erover weg te lopen, maar tegelijkertijd vroeg ik me af of dit geen deel uitmaakte van een testperiode om te zien of ik vasthoudend genoeg was om het bij de Brigade uit te houden. Ik slikte mijn slechte humeur in, dempte mijn gegeeuw en keek eens nauwkeurig om me heen. Als ik niet naar buiten kon, dan kon ik nog altijd naar binnen. Er moest iets zijn om een eind te maken aan deze dwangarbeid.

Makkelijk was het niet - maar ik vond een manier. Toen ik alles nagetrokken had was het middenin de slaapperiode. Maar dat gaf niet. In sommige opzichten maakte het alles boeiender.

Als het aankomt op sloten forceren en brandkasten kraken erken ik geen meester. De deur naar Inskipps privevertrekken was uitgerust met een ouderwets cijferslot dat makkelijker te forceren was dan de knip van mijn grootmoeder. Ik ging die deur door zonder zelfs maar mijn pas in te houden. Maar stil als ik was, Inskipp had me gehoord. Het licht ging aan en daar zat hij rechtop in zijn bed met een terugstootloze .75 op mijn borstbeen gericht.

'Je moest verstandiger zijn, diGriz,' snauwde hij. "s Nachts mijn kamer insluipen! Ik had je wel dood kunnen schieten!'

'Welzeker niet,' vertelde ik hem, terwijl hij het kanon weer onder zijn kussen propte. 'Iemand die zo ontzettend nieuwsgierig is als jij, kijkt altijd eerst en schiet dan pas.

En bovendien - al dat gesluip in het donker zou helemaal niet nodig zijn geweest als je scherm open was geweest en ik je had kunnen bellen.'

Inskipp gaapte en schonk een glas water in uit de kraan boven zijn bed. 'Dat ik nu eenmaal aan het hoofd sta van de Speciale Brigade,' zei hij vochtig terwijl hij het glas leegde, 'betekent niet dat ik de Speciale Brigade ben! Af en toe moet ik slapen. Mijn scherm staat alleen open voor noodberichten, niet voor iedere agent wiens handje vastgehouden moet worden.'

'Bedoel je dat ik in de handjes-vasthouden-categorie val?' vroeg ik zo lief als ik kon.

'Plaats jezelf maar in iedere categorie die je leuk vindt,' gromde hij terwijl hij zich in bed liet zakken. 'En plaats jezelf ook in de hal en zoek me morgen in diensttijd op.' Eigenlijk was hij aan mijn genade overgeleverd. Hij wilde zo graag slapen. En hij zou heel gauw zo klaarwakker zijn.

'Weet je wat dit is?' vroeg ik hem terwijl ik een grote glanzende foto onder zijn lange gebroken neus hield. Een van zijn ogen ging langzaam open.

'Groot soort oorlogsschip, ziet eruit als een klasse van het Imperium. En nu voor de laatste keer - verdwijn!' 'Heel aardig geraden voor dit uur van de nacht,' feliciteerde ik hem opgewekt. 'Het is een laat oorlogsschip van het Imperium uit de Warlord-klasse. Zonder twijfel een van de efficientste vernietigingsmachines die ooit gefabriceerd zijn. Bijna een kilometer lang, defensieve schermen en bewapening die waarschijnlijk iedere vloot van tegenwoordig in ijle radioactieve as kunnen veranderen ' 'Afgezien van het feit dat de laatste meer dan duizend jaar geleden tot schroot verwerkt is,' mummelde Inskipp. Ik boog me over hem heen en hield mijn lippen dicht bij zijn oor, zodat er geen kans zou zijn dat hij me verkeerd begreep. Zachtjes maar duidelijk sprak ik: 'Juist, heel juist. Maar zou het je niet een heel, heel klein beetje interesseren als ik je vertelde dat er momenteel een wordt gebouwd?'

O, het was prachtig om te zien. Lakens en dekens vlogen de ene kant op, Inskipp de andere. In een enkele ontvouwende beweging veranderde hij van een ontspannen horizontale houding in een starre verticale, tegen de muur. Hij hield de foto van het slagschip onder het licht. Kennelijk geloofde hij niet in pyjamabroeken en met medelijden zag ik kippevel verschijnen op die magere flanken. Maar als zijn benen al dun waren, zijn stem was stevig genoeg orn het weer goed te maken.

'Spreek, verdomme diGriz - spreek!' bulderde hij. 'Wat is dit voor onzin over een slagschip? Wie bouwt het?' Ik had mijn nagelvijltje te voorschijn gehaald en werkte een nagelriem bij, stak mijn vinger uit om hem te inspecteren voor ik iets zei. Uit mijn ooghoek zag ik hem paars aanlopen maar hij hield zijn mond. Ik genoot van mijn korte ogenblik van macht.

'Laat diGriz de archieven maar eens beheren, zei je, dan kan hij leren hoe we hier werken. Rondwroeten in eeuwenoude, stoffige dossiers is precies wat een vrije geest als Gladde Jim diGriz nodig heeft. Zal hem discipline leren. Toont hem wat de Brigade betekent. En tegelijkertijd komen de archieven weer op orde. Ze zijn al een hele poos aan reorganisatie toe.'

Inskipp deed zijn mond open, maakte een stikkend geluid, en sloot hem toen weer. Ongetwijfeld besefte hij dat iedere interruptie mijn uiteenzetting alleen maar langer zou maken. Ik glimlachte en knikte bij wijze van instemming met zijn besluit, en vervolgde: 'Dus dacht je dat je me veilig uit de weg had. Mij afstompen onder het mom van "hem een beetje achtergrond geven in de activiteiten van de Brigade". In dat opzicht heeft je plannetje gefaald. Ik snuffelde wat door de archieven en ik vond ze uitermate boeiend. Vooral de Categorieenindeler en het geheugen. Dat hele gebouw vol machinerie die nieuws en verslagen uit alle planeten in het melkweg opneemt en verwerkt en indexeert met iedere categorie die hij erbij kan slepen en dan alles opslaat. Prachtige machine om mee te werken. Ik liet hem inlichtingen over ruimteschepen voor me opzoeken, iets waar ik altijd al in geinteresseerd ben geweest -'

'Nou en of,' viel Inskipp me grof in de rede. 'Je hebt er in jouw tijd heel wat gestolen.'

Ik schonk hem een gekwetste blik en ging verder - langzaam. 'Ik zal je niet met alle details vervelen, aangezien je ongeduldig schijnt te zijn, maar ten slotte kwam ik met dit plan te voorschijn.' Hij had het uit mijn vingers gerukt voor het uit mijn portefeuille was. 'Wat bedoel je nu eigenlijk?' mompelde hij terwijl hij zijn oog over de blauwdrukken liet gaan. 'Dit is een heel gewoon zwaar schip voor vracht en passagiers. Het is net zomin een Warlord-slagschip als ik.' Het is lastig om je lippen te laten krullen van minachting en tegelijk te praten, maar ik speelde het klaar. 'Natuurlijk. Je denkt toch niet dat ze plannen voor oorlogsschepen indienen bij het Bondsregister, wel? Maar zoals ik al zei, ik weet meer dan een klein beetje van schepen. Het leek mij dat dit ding veel te groot was voor het beoogde doel. Er bestaan al genoeg brandstofverspillende oude schepen, daar hoef je geen nieuwe voor te bouwen. Dat zette me aan het denken en ik vroeg een complete lijst op van schepen van die afmetingen die in het verleden gebouwd zijn. Je kunt je mijn verrassing indenken toen de C & H na drie minuten kreunen met maar zes schepen kwam. Een werd er gebouwd voor een kolonisatiepoging in de tweede melkweg. Voor zover bekend is dat schip nog steeds onderweg. De andere vijf waren allemaal klasse-D kolonisatieschepen, gebouwd tijdens de Expansie toen hele bevolkingen verscheept werden. Te groot om nu nog praktisch te zijn.

Het intrigeerde me nog steeds, aangezien ik geen idee had waar zo'n groot schip voor gebruikt kon worden. Daarom haalde ik de tijdblokkering van de C & H en liet hem de hele ruimtegeschiedenis aftasten om te zien of hij het ergens mee kon vergelijken. En ja hoor. Middenin de expansie van de gouden eeuw van het Imperium, het gigantische Warlord-slagschip. De machine heeft zelfs een blauwdruk voor me opgedoken.'

Inskipp deed weer een greep en begon de twee plannen te vergelijken. Ik hing over zijn schouder en wees de interessante onderdelen aan.

'Kijk als de specificaties voor de machinekamer iets veranderd worden, zodat hij dit ruim omvat, dan is er ruimte genoeg voor de monstermotoren die nodig zijn. Deze opbouw - die kennelijk gewoon op de oude plannen is geplakt - verdwijnt en er komen geschutskoepels voor in de plaats. De rompen zijn identiek. Hier een verandering, daar een kleine verschuiving, en de slome vrachtvaarder wordt een snelle oorlogsbodem. Die veranderingen kunnen tijdens de bouw worden gemaakt, waarna gewijzigde plannen worden ingediend. Tegen de tijd dat iemand in de Bond uitvindt wat er gebouwd wordt, is het schip al klaar en in de ruimte. Natuurlijk kan het allemaal toeval zijn - dat de plannen van een nieuw schip zo volledig overeenstemmen met die van een schip dat duizend jaar geleden is gebouwd. Maar als je dat denkt, dan wed ik honderd tegen een dat je het mis hebt, geeft niet waar je om wilt wedden.'

Die avond vielen er geen weddenschappen met sukkels te winnen. Inskipp had net zo'n boevenjeugd gehad als ik en hij had geen hulp nodig om smerige zaakjes te ruiken. Terwijl hij zijn kleren aantrok vuurde hij vragen op me af. 'En hoe heet de vredelievende planeet die deze boze herinnering uit het verleden aan het bouwen is?' 'Gittanuvo. Tweede planeet van een B-ster in Corona Borealis. Geen andere bewoonde planeten in het stelsel.' 'Nooit van gehoord,' zei Inskipp toen we de prive-val-schacht naar zijn kantoor namen. 'Wat een goed of een slecht teken kan zijn. Zou niet de eerste keer zijn dat er rotzooi kwam van een of andere uithoek waarvan ik niet eens wist dat-ie bestond.'

Met de automatische veronachtzaming van anderen die de waarlijk toegewijden kenmerkt, drukte hij knoppen op zijn bureau in. Heel kort daarna begonnen slaperig ogende bedienden en assistenten dossiers en archieven aan te dragen. We liepen ze samen door.

De bescheidenheid gebood me niet als eerste te spreken, maar ik hoefde maar kort te wachten voor Inskipp tot mijn conclusies kwam. Hij smeet een map door de hele kamer en staarde dreigend naar het harde licht van de dageraad.

'Hoe meer ik hier naar kijk,' zei hij, 'hoe smeriger het er gaat uitzien. Die planeet lijkt helemaal geen motief te hebben om een slagschip te gebruiken. Maar ze bouwen er een dat durf ik te zweren op een stapel duizend-kreditbiljetten zo hoog als dit gebouw. Maar wat gaan ze ermee doen als hij af is? Ze hebben een groeiende cultuur, geen werkloosheid, een overschot aan zware metalen en een willige markt voor alles wat ze produceren. Geen erfvijanden, vetes of dergelijke. Zonder dit gedoe met dat slagschip zou ik ze een ideale Bondsplaneet willen noemen. Ik moet meer over ze weten.' 'Ik heb de ruimtehaven al gebeld in jouw naam natuurlijk,' zei ik hem. 'Ik heb een snel koeriersschip besteld. Ik vertrek binnen het uur.'

'Loop je niet een beetje op de zaken vooruit, diGriz?' zei hij. Met een stem zo koud als een ijskap. 'Ik geef hier nog altijd de bevelen en ik zal je wel zeggen wanneer je klaar bent voor een eigen commando.'

Ik was zoet als de zuidenwind aangezien er heel wat afhing van zijn beslissing. 'Probeer alleen maar te helpen, baas, de boel klaarmaken voor het geval je meer inlichtingen wilde hebben. En dit is niet echt een operatie, alleen maar een verkenning. Dat kan ik even goed als een van de ervaren agenten. En misschien geeft het mij de ervaring die ik nodig heb, zodat op een dag ook ik bekwaam genoeg zal zijn om mij in de gelederen te voegen...'

'Al goed,' zei hij. 'Hou op nu ik nog adem kan krijgen. Ga daar heen. Vind uit wat eraan de gang is. Kom dan terug. Verder niets en dat is een bevel.' Aan de manier waarop hij het zei wist ik dat hij dacht dat er weinig kans was dat het ook zo zou gaan. En hij had gelijk.

Vijf

Een kort verblijf in de afdelingen voorraden en archieven verschafte me alles wat ik nodig had. De zon was maar net boven de horizon uit toen de zilveren pijl van mijn schip zich van het grijze veld verhief en vervolgens de ruimte in daverde.

De reis duurde maar een paar dagen, lang genoeg om alles in mijn geheugen te prenten wat ik over Cittanuvo moest weten. En hoe meer ik wist, hoe minder ik kon begrijpen wat ze met een slagschip wilden. Het klopte niet. Cittanuvo was een kolonie van de tweede generatie vanuit het Cellini-stelsel, en zulke nederzettingen had ik al vaker gezien. Ze waren allemaal verenigd in een losvaste alliantie en kibbelden een boel maar slagen vielen er nooit. Wat dat betreft deelden ze een algemene afkeer van oorlog.

En toch bouwden ze in het geheim een oorlogsschip. Aangezien dit allemaal maar speculeren was, zette ik het uit mijn gedachten en begon aan een paar dri-d schaak* problemen te werken. Dit doodde de tijd tot Cittanuvo in het boegscherm opflakkerde. Een van mijn doeltreffendste motto's is altijd geweest:

'Geheimzinnigheid kan misleiden.' Zo iets als goochelaars doen. Laat de mensen heel duidelijk zien wat je wilt dat ze zien, dan zien ze nooit wat verborgen blijft. Daarom landde ik midden op de dag, op het grootste veld van de planeet, na een opvallende nadering. Ik was al voor mijn rol gekleed, en voor de landingssteunen ophielden met trillen stond ik buiten. Terwijl ik de bontcape over mijn schouders met de platina gespen vastmaakte stampte ik de loopplank af. Mijn stoere kleine M-3 robot sjokte met mijn koffers achter me aan. Pal op de hoofdingang afstevenend negeerde ik de plotselinge bedrijvigheid rond het douanekantoor. Pas toen een of ander soort geuniformeerde onderambtenaar naar me toe kwam rennen besteedde ik enige aandacht aan de ruimtehaven. Voor hij zijn mond kon opendoen begon ik te praten, mijn voet in de open deur en de baas blijven. 'Prachtige planeet hebben jullie hier. Verrukkelijk klimaat. Ideale plek voor een landhuisje. Vriendelijke mensen, altijd bereid om een vreemdeling te helpen en zo, neem ik aan. Mag ik graag zien. Geeft me een dankbaar gevoel. Heel prettig u te ontmoeten. Ik ben de groothertog Sant' Angelo.' Op dit punt aangeland schudde ik enthousiast zijn hand en liet een biljet van honderd in zijn handpalm glijden.

'Welnu,' ging ik verder, 'ik vraag me af of u misschien zo vriendelijk zou willen zijn om de douanemensen te vragen even naar mijn koffers hier te kijken. We willen geen, tijd verspillen, niet waar? Het schip is open, ze kunnen het controleren wanneer ze maar willen.' Mijn manier van doen, kleren, juwelen, het gemak waarmee ik geld uitdeelde en de dure glans van mijn bagage konden maar een ding betekenen. Weinig of niets was de moeite van het in- of uitsmokkelen hier waard. In ieder geval niets waar een rijk man belang in kon stellen. De ambtenaar mompelde glimlachend iets, zei een paar woorden in zijn foon en dat was dat.

Een kleine golf douaneambtenaren hing plakkers aan mijn bagage, loerde voor de vorm in een of twee koffers en wuifde me verder. Ik schudde met iedereen handen - een ritselende handdruk, natuurlijk - en toen was ik op weg. Er werd een taxi aangeroepen, een hotel gesuggereerd. Ik knikte goedkeurend en installeerde me terwijl de robot de koffers om me heen stapelde.

Het schip was helemaal schoon. Alles wat ik voor het karwei nodig kon hebben zat in mijn bagage. Sommige onderdelen ervan waren bepaald dodelijk en explosief, en het zou heel vervelend zijn als dat ontdekt werd. In de veilige haven van mijn hotelsuite verkleedde ik me en nam een andere persoonlijkheid aan. Nadat de robot de kamers op afluisterapparatuur had gecontroleerd. Aardige dingen waren dat, die robots van de Brigade. Hij zag eruit en gedroeg zich de hele tijd als een debiele M-3. Maar dat was hij allerminst. Zijn hersens waren even goed als die van de beste robot en bovendien was het schonkige robotlichaam volgestouwd met apparaten en machines voor diverse doeleinden. Hij sjokte traag door de kamer, mijn koffers neerzettend en mijn spullen klaarleggend. En al die tijd volgde hij zorgvuldig een uitgekiende route die iedere centimeter van het vertrek bestreek. Toen hij klaar was bleef hij staan en kondigde aan dat alles veilig was.

'Alle kamers gecontroleerd. Resultaat negatief afgezien van een optische spion in die muur.'

'Moet je daar zo naar wijzen?' vroeg ik. 'Dat zou de mensen argwanend kunnen maken, weet je.' 'Onmogelijk,' zei de robot met mechanische zekerheid. 'Ik heb erlangs geveegd en nu is hij onklaar.' Met die geruststelling trok ik mijn opzichtige kleren uit en gleed in het middernachtelijk zwarte uitgaanstenue van een admiraal van de vloot van de Bond. Het pak was voorzien van decoraties, massa's goud en alle noodzakelijke papieren. Ik vond het zelf een beetje al te opzichtig, maar het was precies goed om de juiste indruk op Citta-nuvo te maken. Zoals zoveel andere planeten was deze behept met een uniformencomplex. Loopjongens, straatvegers, bedienden - allemaal moesten ze kenmerkende uniformen hebben. Er was veel prestige aan verbonden en mijn zwarte tenue moest hoge ogen gooien. Een lange mantel zou het uniform verhullen terwijl ik het hotel verliet, maar de met goud gekroonde helm en de attachekoffer met papieren vormden een probleem. Maar ik kende nog niet alle mogelijkheden van mijn pseudo-M-3; misschien kon hij me helpen.

'Jij daar, kort en bonkig,' riep ik. 'Zitten er soms verborgen vakken of laden in die stalen huid van je? Zo ja, laat dan maar eens zien.'

Even dacht ik dat hij ontplofte. Het ding had meer laden in zijn lijf dan een batterij kassa's. Groot, klein, plat, dun, aan alle kanten schoten ze eruit. In een ervan lag een pistool en twee andere zaten vol granaten; de rest was leeg. Ik legde de helm in het ene vak, het koffertje in een ander en knipte met mijn vingers. De laden gleden dicht en zijn metalen vel was weer even glad als eerst. Ik zette een vrolijke sportpet op, gespte de cape stevig om me heen en stond klaar om te gaan. De bagage was uitgebreid van boobytraps voorzien en kon zich zelf verdedigen. Pistolen, gas, gifnaalden, de gebruikelijke handel. De M-3 ging met een goederenlift naar beneden. Ik nam de achtertrap en we ontmoetten elkaar weer op straat.

Omdat er nog daglicht was nam ik geen heli maar huurde een grondwagen. We hadden een kalme rit naar het open land en kwamen na het vallen van de duisternis aan bij het huis van president Ferraro.

Zoals het de topambtenaar van een rijke planeet paste, was het huis een paleis. Maar de veiligheidsmaatregelen waren lachwekkend, zacht gezegd. Ik en mijn robot van driehonderd kilo liepen door de wachters en alarminstallaties heen zonder de minste opschudding te verwekken. President Ferraro, een vrijgezel, zat te eten. Dat gaf me genoeg vrije tijd om ongestoord zijn studeerkamer te doorzoeken.

Er was helemaal niets te vinden. Althans niets dat met, oorlogen of slagschepen te maken had. Als ik belang had gesteld in chantage had ik genoeg bewijs in mijn handen om tot mijn dood van te leven. Maar ik zocht naar iets belangrijkers dan politieke corruptie. Toen Ferraro na zijn avondeten zijn studeerkamer binnenstoomde was de kamer donker. Ik hoorde hem iets mummelen over de bedienden en naar de knop tasten. Voor hij die gevonden had deed de robot de deur dicht en het licht aan. Ik zat achter zijn bureau, met al zijn' privepapieren voor me uitgestald - onder een pistool als presse-papier - en het dreigendste gezicht dat ik zetten kon erboven. Voor hij over de schok heen was snauwde ik hem een bevel toe. 'Kom hierheen en ga zitten, snel!'

De robot duwde hem tegelijkertijd door de kamer, zodat hij geen keus had. Toen hij de papieren op zijn bureau

zag, puilden zijn ogen uit en hij reutelde een beetje. Voor hij zich kon herstellen wierp ik een dikke map voor hem op tafel.

'Ik ben admiraal Thar, Bondsvloot. Dit zijn mijn papieren. Controleer ze.' Aangezien ze net zo goed waren als die van een echte admiraal maakte ik me helemaal geen zorgen. Ferraro liep ze zo zorgvuldig door als hij kon in zijn geschokte staat, en hij controleerde zelfs de zegels onder ultraviolet licht. Het gaf hem tijd om iets van zijn kalmte terug te krijgen en hij gebruikte die om op te spelen.

'Wat is hier de bedoeling van, zo maar binnen te dringen in mijn privevertrekken en in te breken -' 'U zit zwaar in moeilijkheden,' zei ik zo somber als ik kon.

Ferraro's gebruinde gezicht werd vuilgrijs. Ik drukte door.

'Ik arresteer u wegens samenzwering, afpersing, diefstal, en alle andere beschuldigingen die noodzakelijk mogen blijken na een zorgvuldig onderzoek van deze documenten. Grijp hem.' Dit laatste bevel was gericht aan de robot, die goed geinstrueerd was in zijn rol. Hij kwam rommelend naar voren en sloot zijn hand rond Ferraro's pols, als een handboei. Ferraro merkte het nauwelijks. 'Ik kan het uitleggen,' zei hij vertwijfeld. 'Alles kan uitgelegd worden. Het is echt niet nodig om met zulke beschuldigingen te komen. Ik weet niet wat voor papieren u daar heeft, dus ik wil niet beweren dat het allemaal vervalsingen zijn. Ik heb heel veel vijanden weet u. Als de Bond wist met welke problemen je op een achterlijke planeet als deze wordt geconfronteerd ' 'Zo is het wel genoeg,' snauwde ik terwijl ik hem met een zwaai van mijn hand het zwijgen oplegde. 'Al die vragen worden te zijner tijd wel door een rechtbank beantwoord. Er is maar een vraag waar ik nu een antwoord op wil hebben. Waarom bent u dat slagschip aan het bouwen?'

De man was een groots acteur. Zijn ogen gingen wijd open, zijn kaak zakte omlaag, hij zonk in zijn stoel alsof hij licht met een hamer was aangetikt. Toen hij eindelijk weer kon spreken waren zijn woorden overbodig: hij had alle tekenen van de vermoorde onschuld al getoond.

'Wat voor slagschip?' hijgde hij.

'Het slagschip klasse Warlord dat momenteel gebouwd wordt op de Cenerentola ruimtewerven. Vermomd achter deze blauwdrukken.' Ik gooide ze hem toe en wees op de ene hoek. 'Dat zijn uw initialen daar, die de bouw machtigen.'

Ferraro voerde nog steeds de verbijsterde man op terwijl hij met de papieren wriemelde, de initialen en zo onderzocht. Ik gaf hem alle tijd. Eindelijk legde hij ze neer, hoofdschuddend. 'Ik weet niets van een slagschip. Dit zijn de plannen voor een nieuw vrachtschip. Dat zijn mijn initialen, ik herinner me dat ik dit tekende.' Ik formuleerde mijn vraag zorgvuldig, aangezien ik hem nu precies had waar ik hem hebben wilde. 'U ontkent dat u iets weet van het Warlord-slagschip dat momenteel volgens deze gewijzigde plannen wordt gebouwd.' 'Dit zijn de plannen voor een normaal vrachtschip met passagiersaccomodatie, dat is alles wat ik weet.' Zijn woorden hadden de simpele onschuld van een klein kind. Zat hij mooi in de val. Ik leunde achterover met een ontspannen zucht en stak een sigaar aan. 'Misschien stelt u belang in een bijzonder aspect van de robot die u vasthoudt, zei ik. Hij keek naar zijn arm, alsof hij nu pas merkte dat de robot hem tijdens het hele onderhoud beetgehouden had. 'Dat is geen gewone robot. Er zijn een aantal boeiende apparaatjes in zijn vingertoppen ingebouwd. Thermokoppels, galvanometers, dergelijke dingetjes. Terwijl u praatte registreerde hij uw huidtemperatuur, bloeddruk, transpiratievocht en zo meer. Met andere woorden, hij is een doeltreffende en snel werkende leugendetector. Nu gaan we alles over uw leugens horen.'

Ferraro deinsde terug van de robot alsof hij een gifslang was. Ik blies een kring van rook de lucht in. 'Rapporteer,' zei ik tegen de robot. 'Heeft deze man leugens verteld?' 'Vele,' zei de robot. 'Precies vierenzeventig procent van alle beweringen die hij deed was onwaar.' 'Heel goed,' knikte ik, terwijl ik in gedachten de laatste knip op de val deed. 'Dat betekent dat hij alles van dit slagschip afweet.'

'Deze persoon bezit geen kennis van het slagschip,' zei de robot koud. 'Al zijn beweringen betreffende de constructie van dit schip waren waar.'

Nu was het mijn beurt voor de open mond en de uitpuilende ogen, terwijl Ferraro zich weer onder controle kreeg. Hij had geen idee dat ik geen interesse had in die andere toestanden, maar hij zag wel dat ik een optater had gehad. Het kostte me moeite, maar ik slaagde erin mijn hersens weer te laten werken en na te denken over wat ik wist.

Als president Ferraro niets van het slagschip wist, dan moest hij erin getuind zijn. Maar als hij niet verantwoordelijk was - wie dan wel? Een of andere militaristische kliek die hem wilde afzetten en de macht overnemen? Ik wist niet genoeg van de planeet, dus rekruteerde ik Ferraro.

Dat was makkelijk zelfs zonder te dreigen met de documenten die ik in zijn kamer had gevonden. Dat was de stok achter de deur waarmee ik hem door hoepels had kunnen laten springen. Maar het was niet eens nodig. Zodra ik hem de twee blauwdrukken toonde en de mogelijkheden uitlegde, begreep hij het. Zo mogelijk was hij er nog meer dan ik op gebrand om te weten wie zijn regering als blind werktuig gebruikte. Stilzwijgend werden de documenten vergeten.

We waren het eens dat de Cenerentola ruimtewerven de logische volgende stap waren. Hij had een of ander idee dat hij daar eerst stiekem wilde rondsnuffelen, om een aanwijzing te krijgen wie zijn politieke tegenstanders waren. Ik gaf hem te verstaan dat de Bond, en de Bondsvloot in het bijzonder, de bouw van het slagschip wenste te laten staken. Daarna kon hij zijn politieke spelletje spelen. Toen hij dit begrepen had liet hij zijn auto komen en een peloton soldaten en we reden in konvooi naar de ruimtewerf. Het was vier uur rijden en onderweg maakten we plannen.

De bedrijfsleider van de werf heette Rocca en hij genoot van een gelukkige nachtrust toen wij aankwamen. Maar niet lang. De parade van uniformen en wapens in het holst van de nacht maakte hem zo bang dat hij nauwelijks meer lopen kon. Ik stel me voor dat het net zo'n kruimelboef was als Ferraro. Een onschuldig man kan er nooit zo door schrik overmand uitzien. Gebruik makend van de situatie haakte ik mijn gemotoriseerde leugendetector aan hem vast en begon vragen op hem af te vuren.

Nog voor ik alle antwoorden had begon ik in de gaten te krijgen hoe de zaak ervoor stond. Het was nog een beetje beangstigend ook. De bedrijfsleider van de werf die het schip bouwde had geen idee van de ware aard ervan. Iemand met minder zelfrespect dan ik of iemand die een eerlijker vroeg leven had geleid had op dat moment aan zijn eigen verstandelijke vermogens kunnen twijfelen. Ik niet. Het schip op de werf leek nog altijd veel te veel op een oorlogsschip. En de menselijke natuur kennend zoals ik die ken, was dat een veel te groot toeval. Occams scheermes wijst altijd in de juiste richting. Als je kunt kiezen tussen twee dingen, kies dan het eenvoudigste. In dit geval koos ik de natuurlijke, instinctieve bezitsdrang van de mens, en niet het blinde toeval. Toch nam ik de proef op de som.

Nog eens naar de oorspronkelijke blauwdrukken kijkend, trof de enorme opbouw mijn oog. Om er een oorlogsschip van te maken was dat een van de eerste dingen die moesten verdwijnen.

'Rocca!' blafte ik, naar ik hoopte op authentieke ruimtebonken-manier. 'Kijk naar deze plannen, naar die veranda hierop. Wordt daar nog aan gebouwd?' Hij schudde meteen van nee en zei: 'Nee, de plannen werden gewijzigd. We moesten een of ander nieuw soort meteoorafwerende apparatuur installeren om in de asteroidengordel te kunnen opereren.'

Ik bladerde door mijn koffertje en trok er een plan uit. 'Ziet die nieuwe apparatuur er ongeveer zo uit?' vroeg ik terwijl ik de blauwdruk over de tafel naar hem toe smeet.

Hij wreef zijn kaak terwijl hij ernaar keek. 'Nou,' zei hij aarzelend, 'ik kan het niet zeker zeggen. Ten slotte horen die details niet in mijn afdeling thuis. Ik ben alleen maar verantwoordelijk voor de totale montage, niet voor onderdelen. Maar dit ziet er echt wel uit als het ding dat ze geinstalleerd hebben. Een groot ding. Reeksen aansluitkabels -'

Het was een oorlogsschip, daar viel nu niet meer aan te twijfelen. In gedachten draaide ik me om om me zelf op mijn schouder te kloppen toen de betekenis van wat hij zei tot me doordrong.

'Geinstalleerd!' schreeuwde ik. 'Zei je geinstalleerd?' Rocca deinsde terug van mijn gebrul en kloof op zijn

nagels. 'Ja -' zei hij, 'nog niet zo lang geleden. Ik herinner me dat er wat problemen waren...' 'En wat nog meer?' viel ik hem in de rede. Het koude zweet brak me nu uit. 'De aandrijving, de bediening zitten die er ook al in?'

'Ach - ja,' zei hij. 'Hoe wist u dat? De planning werd helemaal veranderd, wat een hoop onnodige moeite gaf.' Het koude zweet was nu veranderd in een snelle stroom van angst. Ik begon het gevoel te krijgen dat ik voortdurend de boot had gemist. De oorspronkelijke opleverdatum was pas over een jaar. Maar er bestond geen echte reden waarom die niet ook veranderd kon worden. 'Auto's! Geweren!' bulderde ik. 'Naar de ruimtewerf. Als dat schip ook maar bijna klaar is, dan zitten we dik, heel dik, in de rotzooi!'

Alle verveelde soldaten amuseerden zich kostelijk met de sirenes, de gaspedalen, de lichten en dergelijke. We sloegen een krijsend gat in de nacht tot aan de werf en door de poort.

Het maakte allemaal niets uit, we waren toch al te laat. Een geuniformeerde waker stond heftig naar ons te zwaaien en het hele konvooi kwam met een ruk tot stilstand.

Het schip was verdwenen.

Rocca kon het niet geloven, en de president ook niet. Ze dwaalden op en neer over de lege plek waar het ding gebouwd was. Ik bleef gewoon achterin de auto zitten, kauwde mijn sigaar aan flarden en vloekte me zelf uit voor de idioot die ik was.

Ik had iets overduidelijks over het hoofd gezien, gevangen als ik was in de gedachte dat er een oorlogsschip werd gebouwd door een planetaire regering. De regering was er beslist bij betrokken - maar alleen maar als pion. Geen enkele politieke landrot had zo'n groots plan kunnen bekokstoven. Ik rook een rat een van roestvrij staal. Iemand die opereerde zoals ik, voor mijn bekering. Nu het knaagdier dan ook goed uit de mouw was, wist ik precies waar ik moest kijken en ik had een donkerbruin vermoeden wat ik daar dan zou vinden. Rocca, de bedrijfsleider van de werf, was een eind weggestrompeld en stond aan zijn haar te plukken, huilend en vloekend tegelijk. President Ferraro had zijn pistool in de hand genomen en staarde er somber naar. Moeilijk te zeggen of hij moord dan wel zelfmoord overwoog. Mij kon het niet schelen. Het enige waar hij zich zorgen over hoefde te maken was de eerstvolgende verkiezing, wanneer de stemmers en zijn politieke concurrentie hem aan stukken zouden scheuren omdat hij het schip was kwijtgeraakt. Mijn problemen waren ietwat groter.

Ik moest het slagschip zien te vinden voor het helemaal aan de andere kant van de melkweg zat. 'Rocca!' schreeuwde ik. 'Stap in de auto. Ik wil je archieven zien - alles en wel meteen.'

Moe stapte hij in en gaf de chauffeur aanwijzingen voor hij goed en wel besefte wat er gebeurde. Knipperend tegen het ziekelijke licht van de dageraad drong de werkelijkheid langzaam tot hem door. 'Maar admiraal... het is zo vroeg! Iedereen slaapt nog...' Ik gromde alleen maar, en dat was voldoende. Rocca zag aan mijn gezicht wat ik bedoelde en graaide naar de telefoon. De deuren van het kantoor waren open toen we aankwamen.

Gewoonlijk vervloek ik de papieren rompslomp van de bureaucratie, maar deze keer kon ik hem wel zegenen. Deze mensen hadden er een fijnzinnige wetenschap van gemaakt. Er viel geen klinknagel zonder dat zijn val werd opgemerkt in vijfvoud. En later volgde er een memorandum: klinknagel, verspilling, waarom? De feiten die ik hebben moest waren allemaal keurig opgeborgen in hun papieren catacomben. Alles wat ik hoefde te doen was ze opsporen. Ik probeerde niet naar het allereerste begin te zoeken, dat zou te lang geduurd hebben. In plaats daarvan concentreerde ik mijn aandacht op de recente wijzigingen, zoals de geschutskoepel, die me snel op het spoor van de schuldigen zouden zetten. Toen de bedienden eenmaal snopen wat me voor de geest stond wierpen ze zich op hun werk, aangespoord door het vuur van de vaderlandslievendheid en de schroeiende stemmen van hun meerderen. Ik hoefde alleen maar een richting voor het onderzoek te suggereren en onmiddellijk begonnen dan de betreffende documenten te verschijnen.

Langzamerhand begon zich een patroon af te tekenen. Een teer web van vervalsing, omkoperij, chicanes en leugens. Het kon alleen maar bedacht zijn door een even briljant misdadige geest als de mijne. Jaloers kauwde ik op mijn lip. Zoals alle grootse ideeen was het in de grond heel simpel.

Een of meer onbekenden hadden het bouwprogramma handig aan hun eigen doeleinden aangepast. Zonder twijfel waren zij de aanstichters van het plan om een reusachtig vrachtschip te bouwen. Dat zou later gecontroleerd moeten worden. En toen het programma eenmaal op gang was, werd het geleid met een vaardigheid die aan het geniale grensde. Bevelen ontstonden in diverse plaatsen, werden doorgegeven, veranderd en gemanipuleerd. Met veel moeite spoorde ik ze op naar hun oorsprong. Ettelijke keren was de bron een vervalsing. Sommige veranderingen leken onverklaarbaar, tot ik merkte dat de ambtenaren in kwestie een tijdelijke secretaresse hadden gehad terwijl hun normale assistentes ziek waren. Alle meisjes hadden voedselvergiftiging gehad, een ware epidemie leek het. Stuk voor stuk waren ze op hun beurt vervangen door hetzelfde meisje. Ze bleef in iedere baan net lang genoeg om erop toe te zien dat de plannen voor het slagschip een streepje vorderden. Dit meisje was kennelijk de rechterhand van de Meestermisdadiger van wie het snode plan afkomstig was. Hij zat middenin de samenzwering, als een spin op zijn web, en trok aan de touwtjes die de boel in beweging brachten. Mijn aanvankelijke gedachte dat er een bende aan het werk was bleek ongegrond. Alle secundaire verdachten bleken het slachtoffer te zijn van vervalsingen. In de paar gevallen waar vervalsing niet voldoende was, had mijn geheimzinnige X zich blijkbaar in dienst laten nemen. X had de vaste baan van assistent-ingenieur. Een voor een liepen de verwarde draden naar zijn kantoor. Hij had een secretaresse wier perioden van 'ziekte' overeenkwamen met haar activiteiten in andere kantoren. Toen ik achter mijn bureau vandaan kwam schoot er een gloeiendhete pijn door mijn rug. Ik slikte een pijnstiller door en keek rond naar mijn ingezakte, slaperig kijkende medewerkers die net als ik tweeenzeventig uur zonder slaap in touw waren geweest. Ze hingen in of tegen het meubilair, wachtend op mijn conclusies. Zelfs Ferraro was er. Zijn haar zag er warrig uit op de plekken waar hij het met handenvol had uitgerukt. 'Weet je wie het zijn, die bende misdadigers?' vroeg hij, terwijl zijn vingers naar zijn scalp tastten op zoek naar een vers houvast.

'Ik heb ze gevonden, ja,' zei ik schor. 'Maar geen bende. Een geinspireerd meesterbrein - die kennelijk meer organisatietalent in zijn ene oorlel heeft dan al jullie met steekpenningen vetgemeste bureaucraten - en zijn assistente. Zij hebben het hele zaakje met hun tweeen geklaard. Zijn naam, en dat zal wel een pseudoniem zijn, is Pepe Nero. Het meisje heet Angelina...' 'Laat ze onmiddellijk arresteren! Waar is de politie...?' Ferraro's stem verstomde toen hij de kamer uitrende. Ik sprak tegen zijn rug.

'Dat is precies wat we van plan zijn, maar op het ogenblik is dat een beetje moeilijk aangezien zij niet alleen degenen zijn die het slagschip hebben gebouwd, maar zonder twijfel ook degenen die het gestolen hebben. Het was volledig geautomatiseerd dus is er geen bemanning nodig.'

'Wat gaat u doen?' vroeg een van de bedienden. 'Ik doe niets,' vertelde ik hem, blaffend als een oude ruimteveteraan. 'De Bondsvloot is al bezig de overlopers in te sluiten en jullie zullen van hun gevangenneming op de hoogte worden gesteld. Dank u voor uw medewerking.'

Zes

Ik salueerde ze zo model als ik kon en zij marcheerden naar buiten. Somber naar hun ruggen kijkend benijdde ik hun even hun simpele vertrouwen in de Bondsmarine. Terwijl in werkelijkheid de wrekende vloot even denkbeeldig was als mijn admiraalsrank. Het was nog steeds een taak voor de Brigade. Inskipp moest ogenblikkelijk alle inlichtingen krijgen. Ik had hem een psigram over de diefstal gezonden, maar er was nog geen antwoord op gekomen. Misschien maakte de identiteit van de boeven een of andere reactie in hem los.

Mijn bericht was in code, maar die kon snel gebroken worden als iemand genoeg moeite wilde doen. Ik bracht hem zelf naar de berichtencentrale. De psiman zat in zijn transparante hokje en ik sloot mij bij hem op. Zijn ogen waren wazig terwijl hij zachtjes in zijn microfoon praatte, een bericht binnenhalend van ergens uit de melkweg. Buiten kopieerden, codeerden en sorteerden de ratelende machines de berichten, maar er drong geen geluid door de geisoleerde wanden heen. Ik wachtte tot zijn aandacht terugkwam in het hokje en overhandigde hem toen de vellen papier.

'Bondscentrale 14 en haast je,' zei ik. Hij trok zijn wenkbrauwen op maar stelde geen vragen. Contact maken duurde maar een paar seconden doordat ze een hele batterij psimensen hadden voor communicatiedoeleinden. Hij las de codewoorden zorgvuldig, vormde ze met zijn mond maar sprak ze niet uit, terwijl de kracht van zijn gedachten ze lichtjaren ver uitzond. Meteen toen hij klaar was pakte ik de papieren terug, verscheurde ze en stak de stukken in mijn zak.

Ik kreeg snel genoeg antwoord. Inskipp moest op mijn bericht hebben staan wachten. De microfoon naar de machines buiten werd afgezet en ik noteerde de codegroepen zelf in steno.

'...xybb dfil fdno, en zo niet - kom dan niet terug!' Aan het eind was het bericht niet meer in code en de psi-man grijnsde toen hij de woorden uitsprak. Ik brak de punt van mijn stylus en gromde tegen hem dat hij niets van dit bericht mocht herhalen, omdat het geheim was, en ik zou er persoonlijk op toezien dat hij geexecuteerd werd als hij het toch deed. Daarmee verdween de grijns, maar ik werd er niet beter door gestemd.

Het gedecodeerde bericht bleek niet zo ernstig te zijn als ik had gedacht. Tot er tegenbericht kwam had ik opdracht het gestolen oorlogsschip op te sporen en te overmeesteren. Ik kon bij de Bond aankloppen als ik hulp nodig had. Ik zou mijn identiteit van admiraal voor de rest van het werk behouden. Ik moest Inskipp op de hoogte houden van mijn vorderingen. Alleen die onheilspellende laatste woorden zorgden ervoor dat mijn geluk niet volmaakt was.

Ik had mijn lang verbeide opdracht gekregen. Maar vertaald in simpele termen kwamen mijn bevelen erop neer dat ik dat slagschip moest pakken, anders ging ik eraan. Met geen woord werd er gerept over mijn succesvolle pogingen om achter het complot te komen. Een harteloze wereld leven we in. Dit moment van zelfmedelijden ontspande me en ik ging meteen naar bed. Mijn voornaamste taak bestond nu uit wachten en dat kon ik ook slapend doen. En meer kon ik ook niet uitrichten. Natuurlijk deed ik nog wel andere dingen, zoals een marinekruiser voor eigen gebruik bestellen en speuren naar meer wetenswaardigheden omtrent de dieven, maar dat was eigenlijk van ondergeschikt belang. Wat ik vooral deed was wachten op slecht nieuws. Ik kon nergens heen waar ik beter geplaatst zou zijn voor de jacht dan in Cittanuvo. Het ontbrekende schip kon in iedere richting vertrokken zijn. Met iedere minuut die verstreek groeide de bol van mogelijke lokaties met de zesde macht. Ik hield de wacht van de kruiser op zijn post en zorgde dat de anderen zich niet verder dan honderd meter van het schip verwijderden. Ik kwam weinig meer te weten over Pepe en Angelina. Ze hadden hun spoor handig uitgewist. Hun achtergrond was onbekend, hoewel het feit dat ze allebei met een licht accent spraken op buitenplanetaire afkomst duidde. Er was een vage foto van Pepe, mollig maar te grimmig kijkend om voor een vrolijke dikke jongen door te gaan. Er was geen foto van het meisje. Ik speelde met de magere resultaten, beheerste mijn ongeduld en hield de psiman van het schip aan het werk door hem alle rapporten binnen te laten halen van rotzooi, waar ook in de ruimte. De navigator en ik zetten alle lokaties uit in zijn tank, en vergeleken de posities met de groeiende bol die alle mogelijke posities van het gestolen schip bevatte. Sommige van de rampen en schijnbare ongelukken vonden plaats binnen dit gebied, maar verder onderzoek wees uit dat ze allemaal aan natuurlijke oorzaken te wijten waren. Ik had opdracht gegeven dat alle berichten van gebeurtenissen binnen het bewuste gebied direct aan mij moesten worden doorgegeven. De ordonnans wekte me uit een diepe slaap, draaide het licht aan en reikte me een stuk papier aan. Ik knipperde met mijn ogen om wakker te worden, las de eerste twee regels, en drukte op de alarmknop vlak boven mijn bed. Ik moet toegeven dat die jongens van de marine van wanten weten. Toen de sirenes begonnen te huilen stegen we op, nog voor ik klaar was met het bericht. Toen mijn oogballen weer teruggepuild waren in hun kassen las ik de rest, en daarna het geheel voor de tweede keer. Het leek erop dat we gevonden hadden waar we naar zochten. Er waren geen getuigen van de ramp, maar een aantal monitorposten had de ontladingssporen van een groot energiewapen opgevangen. Driehoeksmeting had de onderzoekers naar de plek geleid waar ze een vrachtschip vonden, Oggets droom, waar een gat in geponst was ter grootte van een spoorwegtunnel. De lading plutonium was verdwenen.

In iedere regel van het bericht las ik Pepe. Aangezien hij met een onderbemand slagschip voer, had hij het op de doeltreffendste manier gebruikt. Als hij een ander schip probeerde te bedreigen of ermee trachtte te onderhandelen, zou er een toevalselement worden geintroduceerd. Dus was hij eenvoudig brullend op de nietsvermoedende vrachtschuit komen aanvliegen, en had hem beschoten met de monsters van kanonnen waarmee zijn schip was uitgerust. Alle achttien mannen aan boord waren ogenblikkelijk gedood. De dieven waren ook moordenaars. Ik stond nu onder druk om te handelen. En onder nog grotere druk om geen vergissingen te maken. Gulzige Pepe had getoond dat hij een gewetenloze moordenaar was. Hij wist wat hij wilde - en dan stak hij zijn hand uit en pakte het. En passant iedereen vernietigend die in de weg stond. Er zouden nog meer mensen sterven voor dit voorbij was, en het was aan mij om dat getal zo laag mogelijk te houden.

In het ideale geval had ik met de hele vloot moeten toesnellen, met vlammende kanonnen, en hem naar de rechtszaal slepen. Heel leuk, maar hoe had ik dat moeten doen? Waar was hij? Een slagschip is gigantisch groot, maar in de oneindigheid van het heelal is het microscopisch klein. Zolang het buiten de geregelde handelsroutes bleef en uit de buurt van detectieposten en planeten, zou het nooit gevonden worden.

Hoe kon ik Pepe dan wel vinden? En hem vervolgens overmeesteren? En dat terwijl het helse ding zijn gelijke niet had. Dat was mijn probleem, 's Nachts lag ik ervan wakker en overdag praatte ik tegen me zelf, omdat de oplossing niet voor de hand lag.

Ik moest een oplossing bedenken, langzaam en zorgvuldig. Omdat ik niet kon weten waar Pepe vervolgens zou opduiken, moest ik hem daarheen sturen waar ik hem hebben wilde.

Een paar dingen werkten in mijn voordeel. Het belangrijkste was dat ik hem gedwongen had in actie te komen voor hij helemaal klaar was. Het was geen toeval dat hij op dezelfde dag vertrokken was dat ik in Cittanuvo was aangekomen. Een plan dat zo veelomvattend was als het zijne hield natuurlijk rekening met naderend gevaar. De voortstuwing van het slagschip, evenals de bediening en de primaire bewapening waren weken voor ik opdaagde al geinstalleerd. Een groot deel van het kleinere werk moest nog gedaan worden toen het schip verdween. Een getuige had een levendig verslag gedaan van de energiekabels en andere verbindingen die uit de luchtsluizen hingen toen het schip opsteeg.

Mijn komst had Pepe uit zijn evenwicht gebracht. Nu moest ik blijven duwen tot hij omviel. Dat betekende dat ik moest denken zoals hij, me in zijn plannen inleven, vooruit denken en hem dan in de val laten lopen. De ene dief met de andere vangen. Een geweldige theorie, alleen voelde ik me onbehaaglijk in het nauw gedreven toen ik hem in praktijk probeerde te brengen. Een borrel hielp, en een sigaar ook. Paffend, starend naar de wand, ontspande ik me een beetje. Tenslotte zijn er niet zo geweldig veel dingen die je met een slagschip kunt doen. Je kunt er geen grote zwendelpraktijk mee opzetten, brandkasten kraken of burmedex maken. Het is een eindeloos nuttig ding voor ruimtepiraterij, maar dat is ongeveer alles.

'Mooi, mooi maar waarom een slagschip?' Ik praatte tegen me zelf, wat gewoonlijk een slecht teken was, maar op het moment kon dat me niet schelen. Ik was helemaal in de stemming geraakt voor ruimtepiraterij en het liep leuk. Tot een hoogst opvallende inconsequentie me pal in het gezicht sprong.

Waarom een slagschip? Waarom al die moeite en jaren werken om aan een schip te komen waar twee mensen nauwelijks mee overweg konden? Met een tiende van alle inspanning had Pepe een kruiser kunnen krijgen die precies even bruikbaar was geweest voor zijn doel. Precies even bruikbaar voor ruimteroverij - maar niet voor zijn doel. Hij had een slagschip willen hebben, en hij had een slagschip gekregen. Wat betekende dat hij meer van plan was dan eenvoudige piraterij. Wat? Het was glashelder dat Pepe een monomaan was, een egomaan en even psychotisch als een kortgesloten computer. Op een goeie dag moest het mysterie eens onderzocht worden hoe hij door het net van de officiele tests had kunnen glippen. Maar dat was mijn zaak niet. Eerst moest hij nog gevangen worden.

In mijn brein begon zich een plan af te tekenen, maar ik haastte me niet. Eerst moest ik zeker weten dat ik hem goed kende. Iemand die een hele planeet zo om de tuin kan leiden dat ze een slagschip voor hem bouwen - en het dan van ze weet te stelen - houdt daar niet op. Het schip moest een bemanning hebben, een basis voor het innemen van brandstof en een taak.

Allereerst hadden ze zich om brandstof bekommerd, daar was de doorboorde romp van Oggets droom een stille getuige van. Er bestonden talloze planeten die als basis konden worden gebruikt. In deze vreedzame tijden aan een bemanning komen zou lastiger zijn, hoewel ik daar ook wel een paar oplossingen voor kon verzinnen. Een razzia op de gekkenhuizen en gevangenissen. Doe dat maar vaak genoeg en je hebt een bemanning die iedere piraat trots zou maken. Maar piraterij was natuurlijk een veel te bescheiden ambitie voor deze jongen, daar deed ik hem onrecht mee. Wilde hij een hele planeet regeren of misschien een compleet stelsel? Of meer? Ik huiverde even. Bestond er werkelijk wel iets dat een eind kon maken aan zo'n plan, als het eenmaal op gang was gebracht? Tijdens de Kingly-oorlogen hadden reeksen figuren met een paar schepen en minder hersens dan Pepe precies dat soort keizerrijkjes gesticht. Uiteindelijk werden ze allemaal van de troon getrokken, aangezien hun succes afhing van een eenmansregering. Maar de prijs die er eerst voor moest worden betaald!

Dit was zijn plan. Ik voelde in mijn botten dat ik het bij het juiste eind had. Sommige van de mindere details had ik misschien mis, maar die waren niet belangrijk. Ik wist in het algemeen de opzet, net zoals ik wist, wanneer ik tegen een slachtoffer opliep, voor hoeveel ik hem kon tillen, en hoe. Net als op ieder gebied van het menselijk streven bestaan er ook natuurwetten in de misdaad. Ik wist gewoon dat dit het was.

'Laat de verbindingsofficier ogenblikkelijk hierheen komen,' riep ik in de intercom. 'En een paar schrijvers rnet transcriptors. En snel het is een zaak op leven en dood!'

Dit laatste klonk een beetje hol, en ik realiseerde me dat ik in mijn enthousiasme uit mijn rol was geschoten. Ik knoopte mijn boord dicht, schikte mijn lintjes en rechtte mijn schouders. Toen ze op de deur klopten was ik weer op en top de admiraal.

Op mijn bevel dook het schip uit de krommingsvlucht zodat onze psiman de andere communicatiemensen kon bereiken. Kapitein Steng mopperde terwijl we daar met zwijgende motoren ronddreven, kostbare dagen verspillend, terwijl zijn halve bemanning bezig was met het versturen van wat waanzinnige instructies leken. Mijn plan ging zijn begrip te boven. Wat natuurlijk de reden is dat hij kapitein was en ik admiraal, al was het maar een tijdelijke.

Op mijn orders bouwde de navigator opnieuw een waarschijnlijkheidsbol in zijn tank op. Het oppervlak van de bol raakte aan alle zonnestelsels die een dag vliegen voorbij het maximale bereik van het gestolen slagschip lagen. Zoveel waren dat er aanvankelijk niet en de psiman kon ze allemaal in zijn eentje afhandelen. Hij riep ze stuk voor stuk aan en zond nieuwsberichten naar de propaganda-officieren van de marine daar. Terwijl de bol bleef groeien raakte hij achter en verloor gedurig terrein. Tegen die tijd had ik een algemeen bericht voorbereid, met gebruiksaanwijzing en suggesties voor latere berichten, dat hij naar Centrale 14 stuurde. De batterij psimannen daar maakte contact met de afzonderlijke planeten en alles wat we hoefden te doen was de lijst van planeten uitbreiden. Het nieuws en de latere berichten zeurden allemaal over hetzelfde onderwerp. Ik borduurde erop voort, werd enthousiast, keurde het af en verwerkte het in een interview. Ik schreef zoveel mogelijk varianten zodat het bericht in zoveel mogelijk verschillende bladen kon worden opgenomen. Ik wilde dat de informatie in een of andere vorm opdook in ieder tijdschrift en iedere krant binnen die groeiende bol.

'Wat betekent die onzin nou eigenlijk allemaal?' vroeg kapitein Steng kribbig. Hij had lang geleden al de hele operatie opgegeven als zinloos, en bracht de meeste tijd in zijn hut door waar hij broedde over het effect op zijn staat van dienst. Verveling of nieuwsgierigheid hadden hem zijn hut uitgedreven en nu las hij met afgrijzen een van mijn nieuwsberichten.

'Miljardair sticht eigen wereld... ruimtejacht gevuld met luxe artikelen voor honderd jaar.' Zijn gezicht werd rood toen hij door de stapel papieren bladerde. 'Wat heeft deze wartaal te maken met het vangen van die moordenaars?'

Als we alleen waren was hij allesbehalve hoffelijk tegen mij, sinds hij zich er door niet al te subtiele vragen van had vergewist dat ik een nepadmiraal was. Ik had nog steeds de leiding, dat wel, maar onze relatie was allesbehalve vormelijk.

'Deze wartaal en onzin,' vertelde ik hem, 'zijn het aas waarmee we onze vis gaan vangen. Een val voor Pepe en zijn gezellin in de misdaad.' 'Wie is die geheimzinnige miljardair?' 'Ik,' zei ik. 'Ik heb altijd rijk willen zijn.' 'Maar dit schip, dit ruimtejacht, waar is dat?' 'Wordt gebouwd op de marinewerf van Udrydde. We zijn bijna klaar om erheen te gaan, zodra deze lading instructies verstuurd is.'

Kapitein Steng liet de papieren op de tafel vallen en veegde toen zorgvuldig zijn handen af om iedere besmetting te voorkomen. Hij deed zijn best om mijn plannen eerlijk en weloverwogen te bekijken, en het lukte hem niet in het minst.

'Er klopt geen barst van,' gromde hij. 'Hoe weet je dat die moordenaar ooit een van die dingen zal lezen? En zo ja - wat kan het hem dan schelen? Volgens mij zit je tijd te verspillen terwijl hij door je vingers glipt. Er moet alarm worden gegeven en alle schepen moeten bericht krijgen. De marine moet opletten en op alle ruimteroutes moeten patrouilles komen -'

'Die hij makkelijk zou kunnen omzeilen door eromheen te vliegen, of beter nog: hij doet gewoon waar hij zin in heeft, aangezien hij ieder schip van ons de baas kan. Dat is de oplossing niet. Die Pepe is slim en even gewiekst als een gokapparaat waarmee geknoeid is. Dat is zijn kracht en ook zijn zwakke punt. Figuren als hij denken er nooit aan dat iemand ze te slim af zou kunnen zijn. En dat is wat ik ga doen.'

'Bescheiden ben je wel,' zei Steng.

'Ik probeer het niet te zijn,' zei ik hem. 'Valse bescheidenheid is het schuilhol voor incompetente lieden. Ik ga die boef vangen en ik zal je vertellen hoe. Binnen kort slaat hij weer toe, en waar dat ook gebeurt, er zal een of ander tijdschift zijn met mijn aas erin. Wat hij ook hebben wil, hij zal alle tijdschriften en kranten meenemen die hij vinden kan. Gedeeltelijk om zijn ego te bevredigen, maar vooral om op de hoogte te blijven van de dingen die hem interesseren. Zoals scheepsafvaarten.' 'Je raadt er alleen maar naar - je weet dat niet allemaal.' Dat hij voortdurend automatisch aannam dat ik onbekwaam was begon me te irriteren. Ik hield mijn woede in toom en probeerde het voor de laatste keer. 'Ja, ik raad ernaar. Gebruik makend van wat ik weet. Oggets droom is geplunderd van alle lectuur, dat was een van de eerste dingen die ik heb gecontroleerd. We kunnen niet voorkomen dat het slagschip nog een keer aanvalt, maar we kunnen er wel voor zorgen dat hij de keer daarna in de val zeilt.'

'Ik weet het niet,' zei de kapitein, 'het klinkt alsof -' Waar het naar klonk heb ik nooit gehoord, wat me wel beviel omdat hij vervelend begon te worden en misschien was ik in de verleiding gekomen om op mijn pseudo-rang te gaan staan. De alarmsirenes sneden hem af en we sprintten naar de verbindingskamer.

Kapitein Steng won met een neuslengte, maar het was dan ook zijn schip en hij kende alle korte weggetjes. De psi-man hield een transcriptie in de lucht maar hij vatte hem in een regel samen. Hij keek naar mij terwijl hij praatte en zijn gezicht stond hard en koud.

'Ze hebben weer toegeslagen, een bevoorradingssateliet van de marine, vierendertig man dood.' 'Als je plan niet werkt, admiraal' fluisterde de kapitein me schor in mijn oor, 'zal ik er persoonlijk op toezien dat je levend gevild wordt.'

'Als mijn plan niet werkt, kapitein - dan is er niet genoeg van mijn huid over om met een pincet op te rapen. En als het u behaagt wil ik nu graag naar Udrydde en zo snel mogelijk in mijn jacht.'

De vlotte manier waarop al mijn medewerkers blijk gaven van hun haat en minachting bracht me uit mijn evenwicht. Ik was boos en dacht niet logisch. Me beheersend ordende ik mijn gedachten.

'Annuleer dat laatste bevel.' riep ik, terugkerend in mijn rol van ouwe ruimtebonk. 'Bel eerst om uit te zoeken of ons aas tijdens de overval is ingeslikt.'

Terwijl de psiman zijn ogen wazig liet worden en onhoorbaar zat te mompelen bladerde ik wat papieren door, ontspannen en kalm. De matrozen en officieren wachtten gespannen, en deden een zwakke poging om hun haat voor mij iets te verbergen. Het duurde ongeveer tien minuten voor er antwoord kwam.

'Ja,' zei de psiman. 'Twintig uur voor de overval legde er een voorraadschip aan. Onder andere heeft het kranten gebracht met het artikel erin.'

'Uitstekend,' zei ik kalm. 'Stuur een algemeen bevel uit om alle verdere activiteiten met het valse nieuwsbericht te staken. Stuur het uitsluitend via psimannen, geen woord over andere seinapparatuur want er is nu een goeie kans dat het afgeluisterd wordt.'

Ik slenterde langzaam weg, meester van de situatie. Met mijn gezicht afgewend zodat ze het koude zweet erop niet konden zien.

Het was een snelle tocht naar Udrydde waar mijn miljardairs j acht, de Eldorado op me lag te wachten. De commandant van de werf liet me het schip zien en deed een eervolle poging om zijn nieuwsgierigheid in toom te houden. Ik nam sadistisch wraak op de marine door hem geen woord over mijn plan te vertellen. Toen ik de instrumenten en speciale apparatuur met de technici had nagelopen steeg ik op. Er zat een band in de automatische navigator die me op de koers zou zetten die in alle artikelen werd genoemd, even een druk op de knop en ik was op weg. Ik drukte op de knop.

Het was een prachtig schip, en de werf had het overvloedig met details bedeeld. Van boeg tot achterpijpen was het bedekt met puur goud. Er bestaan metalen met een hoger albedo, maar geen daarvan geeft zo'n rijk effect. Alle apparatuur, zowel binnen als buiten, was verguld indien mogelijk. Al dat werk kon niet in de toegemeten tijd gedaan zijn. De marine moest een luxejacht aan mijn wensen hebben aangepast.

Alles was gereed. Of Pepe zou de uitdaging aannemen - of ik voer door naar mijn miljardairsparadijs. Mocht dat gebeuren, dan was het het beste als ik er bleef. Nu ik in de ruimte zat, en niet meer terug kon, begonnen alle twijfels die ik van me had afgezet om aandacht te strijden. Het plan dat zo helder en logisch had geleken begon er nu uit te zien als een krankzinnige improvisatie.

'Kalm aan daar, matroos,' zei ik bij me zelf in mijn beste admiralenstem. 'Er is niets veranderd. Het is nog steeds het beste en het enige plan onder de gegeven omstandigheden.'

Ja? Kon ik er zeker van zijn dat Pepe, met zijn berg van een schip en aangewezen op marinerantsoenen, belangstelling zou hebben voor sommige van de geriefelijke en luxe dingen des levens? Of als de luxe zaken hem niet konden verleiden, zou de pioniersuitrusting voor nieuwe planeten hem dan interesseren? Ik had mijn best gedaan het jacht aantrekkelijk te maken met alle dingen die hij misschien zou willen hebben, en dat bekend gemaakt waar hij het zien kon. Hij had het aas nu maar zou hij in de haak bijten?

Ik kon er niets van zeggen. En ik werd nog neurotisch als ik die kring van zorgen en twijfels bleef doorlopen. Het kostte inspanning om me op iets anders te concentreren, maar ik moest wel. De volgende vier dagen gingen maar langzaam voorbij.

Zeven

Toen het alarm afging voelde ik alleen maar een intens gevoel van opluchting. Binnen de volgende paar minuten kon ik wel dood en tot stof gepaft zijn, maar dat leek weinig uit te maken.

Pepe had het aas ingeslikt. Er bestond maar een schip in de melkweg dat op zo'n grote afstand zo'n grote vlek op het radarscherm kon werpen. Hij naderde snel, gebruikte de rauwe energie van de motoren voor een snelle sprint. Mijn schip schokte even toen de trekstralen het op maximale afstand vastgrepen. Tegelijkertijd bliepte de radio om aandacht. Ik wachtte zo lang als ik durfde, toen schakelde ik hem in. De stem daverde eruit, '...dat je je onder de kanonnen van een oorlogsschip bevindt! Doe geen poging om te vluchten, te seinen, onverhoedse bewegingen te maken of op welke manier ook -' 'Wie bent u - en wat voor de duivel wilt u?' sputterde ik in de microfoon. Ik had mijn camera aan, zodat zij me konden zien, maar mijn eigen scherm bleef donker. Ze stuurden geen beeld over. Ergens maakte het mijn rol makkelijker, ik speelde eenvoudig voor een onzichtbaar publiek. Zij konden de dure snit van mijn kleren zien, de luxueuze hut achter me. Natuurlijk zagen ze mijn handen niet.

'Het maakt niets uit wie wij zijn,' bulderde de radio. 'Volg gewoon mijn bevelen op als je wilt blijven leven. Blijf van de instrumenten af tot we vastgemaakt hebben, en doe dan precies wat ik zeg.'

Er klonken twee duidelijke bonken toen magnetische enterblokken de romp raakten. Even later dreef het jacht naar het slagschip. Ik liet mijn ogen rollen van angst, zocht om me heen naar een manier om te ontsnappen - en gluurde stiekem naar de buitenschermen. Het jacht lag pal tegen de enorme massa van het slagschip aan. Ik drukte op de knop waardoor de robot met de brander op weg ging.

'Nu zal ik jullie iets vertellen,' snauwde ik in de microfoon terwijl ik de bezorgde miljonairsuitdrukking van mijn gezicht veegde. 'Ten eerste herhaal ik jullie waarschuwing - volg mijn bevelen op als jullie willen blijven leven. Ik zal je laten zien waarom -'

Toen ik de grote schakelaar omhaalde trad er een zorgvuldig uitgedacht plan in werking. Ten eerste werd natuurlijk de romp gemagnetiseerd en de bommen op scherp gezet. Er flitste een lamp aan toen de camera in de hut uitging en die in de generatorkamer aan. Ik controleerde de monitor en begon toen mijn ruimtepak aan te trekken. Dat moest snel gebeuren, en tegelijk moest ik natuurlijk blijven praten. Ze moesten denken dat ik nog in de regelcabine zat.

'Dat zijn de scheepsgeneratoren waar jullie naar kijken,' zei ik. 'Achtennegentig procent van hun opbrengst gaat nu naar spoelen die een elektromagneet van de romp maken. Je zou het erg moeilijk krijgen om los te maken. Ik raad je aan het niet te proberen.'

Het pak was aan en ik vervolgde het onafgebroken commentaar via de microfoon in de helm, die in verbinding stond met de scheepszender. Het tafereel op de monitor veranderde.

'Je kijkt nu naar een waterstofbom die op scherp staat en op de hoogte is van het magnetisch veld dat onze schepen bij elkaar houdt. Hij gaat natuurlijk af als je weg probeert te komen.' Ik greep de monitor beet en rende naar de luchtsluis.

'Dit is weer een andere bom,' zei ik met een oog op het scherm en het andere op de langzaam openende buitendeur. 'Deze is verbonden met receptoren op de romp. Als je probeert een deel van dit jacht te vernietigen, of binnen probeert te komen, dan ontploft deze.' Nu was ik in de ruimte en maakte een sprong naar de gigantische wand van het andere schip. 'Wat wil je?' Dat waren de eerste woorden die Pepe sinds zijn eerste dreigementen had gesproken. 'Ik wil met je praten, een handeltje maken. Iets dat voor ons allebei winstgevend zou zijn. Maar laat me je eerst de rest van de bommen laten zien, zodat je geen rare ideeen krijgt.'

Natuurlijk moest ik hem de rest van de bommen wel laten zien, daar viel niet aan te ontkomen. De camera's in het jacht volgden een vast patroon. Ik babbelde door over mijn massieve bewapening die ons allemaal naar de verdoemenis zou helpen, terwijl ik door het gat in de romp van het slagschip klom. Dit punt was niet gepantserd of voorzien van waarschuwingsapparatuur, het was heel zorgvuldig gekozen aan de hand van de blauwdrukken. 'Ja, ja... ik geloof je op je woord, je bent een vliegende bom. Dus hou maar op met de reportage en kom voor de dag met wat je wilt.'

Deze keer gaf ik geen antwoord, aangezien ik liep te rennen en te hijgen als een hond en de microfoon was uit. Vlak voor me, als de blauwdrukken klopten, was de deur naar de regelkamer. Daar moest Pepe zijn. Ik stapte binnen, pistool in mijn hand, en richtte het op zijn achterhoofd. Angelina stond naast hem en keek ook naar het scherm.

'Het spelletje is afgelopen,' zei ik. 'Ga langzaam staan en hou je handen waar ik ze zien kan.'

'Wat bedoel je,' zei hij boos, nog steeds naar het scherm kijkend. Het meisje snapte het het eerst. Ze wervelde om haar as en wees. 'Hij is hier!'

Allebei staarden ze naar me, gaapten me aan, volledig onvoorbereid op wat ze zagen. 'Je staat onder arrest, misdaadkoning,' vertelde ik hem.

'En je vriendin ook.'

Angelina rolde met haar ogen en gleed langzaam op de vloer. Of het echt was of nep, het kon me niet schelen. Ik hield het pistool op Pepes mollige gestalte gericht terwijl hij haar optilde en naar een versnellingsbank tegen de muur droeg.

'Wat... wat gebeurt er nu?' Bevend kwam de vraag eruit. Zijn dikke kaken trilden en ik zweer dat er tranen in zijn ogen stonden. Ik was niet onder de indruk van zijn toneelspel. Ik herinnerde me de dode mensen die in de ruimte dreven. Hij strompelde naar een stoel en viel er bijna in.

'Wat zullen ze me aandoen?' vroeg Angelina. Haar ogen waren nu open.

'Ik heb geen idee wat er met jou gaat gebeuren,' zei ik haar naar waarheid. 'Dat moet de rechtbank beslissen.' 'Maar hij liet me al die dingen doen,' jammerde ze. Ze was jong, donker en knap, en haar tranen deden daar niets aan af.

Pepe liet zijn gezicht in zijn handen zakken en zijn schouders begonnen te schokken. Ik liet het pistool in zijn richting wijzen en snauwde: 'Rechtop, Pepe. Ik kan maar heel moeilijk geloven dat je zit te huilen. Er zijn een paar marineschepen onderweg. Het automatische alarm is een minuut geleden afgegaan. Ik weet zeker dat ze blij zullen zijn om de man te pakken die '

'Laat ze mij niet meenemen, alstublieft!' Angelina was overeind gekomen, haar rug tegen de wand gedrukt. 'Ze stoppen me in de gevangenis, ze gaan dingen met mijn hersens doen!' Ze schoof achteruit onder het spreken, stommelde langs de wand. Ik keek weer naar Pepe, die ik geen moment uit het oog wilde verliezen. 'Ik kan er niets aan doen,' zei ik haar. Ik keek even in haar richting en een kleine deur daar klapte heen en weer en zij was verdwenen.

'Probeer niet weg te rennen,' schreeuwde ik haar achterna, 'daar win je niets mee!' Pepe maakte een geluid alsof hij stikte en ik keek snel weer naar zijn kant. Hij zat nu gewoon en zijn gezicht was gespeend van tranen. Integendeel, hij zat te lachen, niet te huilen.

'Dus jou heeft ze ook te pakken, meneer de superagent, arme kleine Angelina met de zachte ogen.' Hij barstte weer in lachen uit.

'Wat bedoel je?' gromde ik.

'Nog niet gesnopen? Het verhaaltje dat ze je vertelde was waar - behalve dat ze het een beetje omdraaide. Het hele plan, het slagschip bouwen, en het daarna stelen, was van haar. Ze sleurde me mee, bespeelde me als een trekharmonica. Ik werd verliefd op haar, haatte me zelf erom en was tegelijk gelukkig. Nou - ik ben blij dat het over is. Ik heb haar in ieder geval een kans gegeven om weg te komen. Dat was ik haar wel verplicht. Maar ik dacht dat ik zou barsten toen ze de onschuldige maagd ging uithangen!'

Het koude gevoel in mijn maag was nu een bal van ijs die me dreigde te verlammen. 'Je liegt,' zei ik schor, en zelfs ik geloofde het niet.

'Sorry. Zo gaat het nu eenmaal. Jouw hersenwroeters zullen mijn schedel aan stukken plukken en achter de waarheid komen. Het heeft nu geen zin meer om te liegen.' 'We zullen het schip afzoeken. Lang kan ze zich niet verscholen houden.'

'Dat hoeft ze ook niet,' zei Pepe. 'Er is een snelle verkenner die we opgepikt hebben, staat in een van de ruimen. Blijkbaar vertrekt ze net.' We voelden de trilling in de vloer, van ver weg.

'De marine pakt haar wel,' vertelde ik hem, met veel meer vertrouwen dan ik voelde.

'Misschien,' zei hij, terwijl hij opeens inzakte en er moe uitzag. Lachen deed hij niet meer. 'Misschien wel. Maar ik heb haar een kans gegeven. Voor mij is het nu allemaal afgelopen, maar ze weet dat ik tot het eind toe van haar gehouden heb.' Opeens ontblootte hij smartelijk zijn tanden. 'Niet dat het haar ook maar iets kan schelen.' Ik hield het pistool op hem gericht en geen van ons verroerde zich tot de marineschepen aanlegden en hun stampende laarzen te horen waren. Ik had mijn slagschip overmeesterd en de overvallen waren afgelopen. En ze konden het mij niet kwalijk nemen dat het meisje ontglipt was. Als ze de schepen van de marine wist te ontwijken, dan was dat hun fout, en niet de mijne. Het was een overwinning voor mij.

Maar erg gelukkig was ik er niet mee. Ik had een voorgevoel dat ik met Angelina nog niet klaar was.

Acht

Het leven zou veel zoeter zijn geweest als mijn onbehaaglijke voorgevoel niet juist was gebleken. Je kunt het de marine niet kwalijk nemen dat ze zich door Angelina om de tuin lieten leiden ze waren de eersten niet en ook niet de laatsten die de hersens onderschatten die achter die smeltende ogen zaten. En ik probeer ook het me zelf niet kwalijk te nemen. Na mijn vergissing om Angelina te laten vluchten probeerde ik geen tweede te begaan. Ik was er nog niet helemaal van overtuigd dat Pepe over haar de waarheid vertelde. Het hele verhaal kon best een ingewikkelde leugen zijn om mij in de war te brengen en mijn waakzaamheid aan te tasten. Ik heb een heel argwanende geest. Voor alle zekerheid hield ik mijn pistool pal tussen zijn ogen gericht met mijn vinger licht op de trekker. En zo bleef ik staan tot een ploeg ruimtemariniers binnenstormde en de zaak overnam. Zodra ze Pepe vastgegrepen hadden verzond ik een alarm aan alle schepen over Angelina, met een speciale neem-alle-voorzorgen aanduiding. Nog voor alle schepen het bericht hadden bevestigd, werd haar verkenner waargenomen op het detectiescherm.

Ik zuchtte diep van opluchting. Als ze inderdaad het brein achter de operatie bleek te zijn wilde ik niet dat ze ontkwam. Zij, Pepe en het slagschip vormden een aardig pakje om over te dragen aan Inskipp. Er was geen kans op dat ze nu nog ontsnapte, terwijl ze van alle kanten werd ingesloten. Ze hadden ervaring met dit soort dingen en het was alleen een kwestie van tijd voor ze haar pakten. Ik droeg het slagschip over aan de marine, ging terug naar het luxejacht en sprak de voorraden aan voor een groot glas Schotse whisky (dat nooit dichter dan twintig lichtjaren bij de Aarde was geweest) en een lange sigaar. Comfortabel voor het scherm gezeten volgde ik de jacht. Angelina kronkelde moeizaam aan de haak, maakte bochten met grote versnelling om te ontkomen. Ze zou van top tot teen bont en blauw zijn na die versnellingen van 15 g. Het was allemaal voor niets want uiteindelijk vingen ze haar toch in een web van trekstralen en sloten haar in. Al het gespartel had haar alleen wat tijd opgeleverd. Geen van ons besefte hoe belangrijk die tijd was tot de enterploeg in het scheepje brak.

Het was natuurlijk leeg.

Er gingen een volle tien dagen voorbij voor we de stukken aan elkaar hadden gepast. Het was meedogenloos en afschuwelijk, en zelfs als de psychdoktoren me niet hadden verzekerd dat Pepe de waarheid had gesproken, had ik de manier herkend waarop Angelina haar ontsnapping uitvoerde. Ze was ons voortdurend een stap voor geweest. Toen ze in de verkennersraket uit het oorlogsschip ontsnapte deed ze geen poging om te vluchten. In plaats daarvan moet ze op volle snelheid naar het dichtst bij zijnde marineschip zijn gegaan, een twaalfmans vestzakkruiser. Natuurlijk hadden ze daar geen idee wat er zich werkelijk aan boord van het slagschip afspeelde, omdat ik het algemeen alarm nog niet had verstuurd. Dat had ik moeten doen zodra ze ontsnapte. Dan waren twaalf goede mannen nu misschien nog in leven. We zullen nooit weten wat voor verhaaltje ze daar opdiste, maar het is duidelijk dat ze niet op hun hoede waren. Waarschijnlijk iets dat ze gevangen was geweest en tijdens het gevecht ontkomen was. In ieder geval nam ze het schip over. Vijf van de mannen waren gestorven aan gasvergiftiging en de anderen waren neergeschoten. Dat ontdekten we toen de kruiser later gevonden werd, op drift en parsecs verder. Eenmaal meester van de kruiser had ze de instrumenten van de verkenner ingesteld op ontwijkende bewegingen en de boot weggestuurd. Terwijl we er allemaal vrolijk jacht op maakten liet zij haar kruiser eenvoudig achterraken op de jagers en verdween uit de vloot. Daarna wordt haar spoor onduidelijk, hoewel ze nog een ander schip moet hebben veroverd. Welk schip dat was en waar ze ermee heengegaan is, bleef een compleet raadsel.

Terug op de basis van de Brigade probeerde ik dit alles uit te leggen aan Inskipp. Hij keek koud en gedroeg zich hard en ik merkte dat ik mijn handelingen probeerde te rechtvaardigen.

'Je kunt niet altijd winnen,' zei ik. 'Ik heb je slagschip en Pepe meegebracht - moge zijn persoonlijkheid in vrede rusten nu hij uitgewist is. Angelina heeft me bedonderd en is verdwenen, dat geef ik toe. Maar de marine heeft ze nog veel erger belazerd!'

'Waarom zo giftig?' vroeg Inskipp met een droge stem. 'Niemand beticht je van plichtsverzuim. Je klinkt alsof je een schuldig geweten hebt. Je hebt je aardig gekweten. Goed werk... voor een eerste opdracht...' 'Daar ga je weer!' jammerde ik. 'Steeds maar prikken in mijn geweten om te zien hoe zacht het is. Bij voorbeeld door hem voortdurend in de buurt te houden.' Ik wees naar Pepe Nero die vlak bij ons in het restaurant langzaam zat te eten, binnensmonds mompelend met lege, suffe ogen. Zijn oude persoonlijkheid was uit zijn geest geweekt en er was een nieuwe voor in de plaats geplant. Alleen het lichaam was nog de oude Pepe die van Angelina had gehouden en een slagschip had gestolen. 'De psychs werken aan een nieuwe theorie over lichaamspersoonlijkheid,' zei Inskipp nonchalant, 'dus waarom zouden we hem hier niet ter observatie houden? Mocht een van zijn misdadige tendenzen zich in zijn nieuwe persoonlijkheid ontwikkelen, dan hebben we een prachtige kans om hem voor de Brigade te rekruteren. Heb je last van hem?'

'Niet van hem,' snoof ik. 'Na de bloedbaden die hij voor zijn psychotische vriendinnetje heeft aangericht kun je hem wat mij betreft tot knakworst vermalen. Maar hij doet me er wel aan denken dat zij daar ergens nog steeds op vrije voeten is. Vrij en nieuwe slechte plannen smedend. Ik wil haar achterna.'

'Nou dat gebeurt niet,' zei Inskipp. 'Je hebt het me al eerder gevraagd en ik heb het al eerder geweigerd. Discussie gesloten.' 'Maar ik zou '

'Wat zou je?' Hij grinnikte akelig tegen me. 'Alle agenten in de hele melkweg hebben een foto van haar en er wordt voortdurend naar haar gezocht. Wat zou jij nou nog meer kunnen doen?'

'Niets, denk ik,' mopperde ik. 'Dus naar de duivel ermee, zoals jij wilt.' Ik duwde mijn bord weg en stond op en rekte me zo natuurlijk mogelijk uit. 'Ik ga een grote kruik vloeibare verfrissing halen en mijn ziel in eenzaamheid bezatten.'

'Doe dat. En vergeet Angelina. Kom morgen om 0900 uur naar mijn kantoor en zorg dat je nuchter bent.' 'Slavendrijver,' kreunde ik, terwijl ik naar de deur liep en in de gang afsloeg naar de woonvleugel. Zodra ik uit het gezicht was nam ik een zijgang die naar de ruimtehaven voerde.

Dat is een van de lessen die ik al van Angelina had geleerd. Als je een plan hebt, handel er dan onmiddellijk naar. Laat het niet liggen en muf worden zodat andere mensen eraan gaan denken. Ik ging nu tegen de slimste man van het vak in en die gedachte alleen al was voldoende om van te gaan zweten. Ik ging tegen Inskipps directe bevelen in, ik liet hem en de Brigade in de steek. Niet helemaal, aangezien ik het werk wilde afmaken waaraan ik begonnen was. Maar natuurlijk was ik de enige die de zaak zo zag.

In mijn kamers had ik gereedschappen, apparatuur en een hoop geld die me hierbij goed van pas zouden komen. Maar ik zou zonder ze moeten doen. Als Inskipp ging nadenken over mijn plotselinge bekering tot zijn standpunt wilde ik een behoorlijk eind weg zijn, in de ruimte. Een mecanicien met een sleeprobot was bezig het schip van een agent op zijn plaats op de lanceerbaan te trekken. Ik marcheerde erheen en gebruikte mijn officiele stem. 'Is dat mijn schip?'

'Nee meneer - het is voor agent Nielsen, daar komt hij net aan.'

'Vraag even bij de controlecentrale, wil je? Het wordt toch al haastwerk, hoe we het ook regelen.' 'Nieuw karwei, Jimmy?' vroeg Ove terwijl hij aankwam. Ik knikte en keek de mecanicien na tot hij om de hoek verdween.

'Zelfde ouwe affaire,' zei ik. 'En hoe gaat het met tennissen?' vroeg ik terwijl ik met een denkbeeldig racket zwaaide.

'Wordt steeds beter,' zei hij, terwijl hij zijn gezicht naar het schip keerde.

'Ik zal je een nieuwe slag leren,' zei ik en liet mijn hand scherp neerkomen op de zijkant van zijn nek. Hij vouwde dubbel zonder een kik te geven en ik liet hern voorzichtig neer en sleepte hem achter een rij oliedrums uit het gezicht. De doos met koersbanden peuterde ik netjes uit zijn slappe vingers.

Voor de mecanicien terug kon komen, zat ik in het schip met de sluis op slot. Ik voerde de koersband in de instrumenten en ponste de code van de toren. Ik moest een subjectieve eeuw wachten en in die eindeloze wachttijd produceerde ik een dun laagje zweet over mijn hele hoofd. Toen ging het groene licht aan.

De eerste stap en nog vrij. Meteen toen de versnelling van het opstijgen ophield was ik de stoel uit en attaqueerde ik het controlepaneel met de schroevendraaier die ik al in mijn hand hield. Er zat hier altijd een afstandseenheid zodat ieder Brigadeschip op afstand gevlogen kon worden. Dat had ik op mijn eerste vlucht in een van die schepen ontdekt. Ik beweer altijd dat nieuwsgierig zijn beslist waarde heeft. Ik maakte de in- en uitgaande draden los en dook toen op de machinekamer af. Misschien ben ik al te wantrouwig of heb ik een te lage dunk van de mensheid. Of van Inskipp, die voor de meeste dingen zijn eigen regels had. Iemand van beter vertrouwen dan ik zou de radiobom die in de motoren was ingebouwd met rust gelaten hebben. Die bom kon gebruikt worden om het schip naar de kelder te jagen in geval van diefstal. Ik dacht niet dat ze hem tegen mij zouden gebruiken, behalve als laatste redmiddel. Toch wilde ik het ding ontkoppeld hebben.

De bom was een integraal onderdeel van het machinehuis, een massief blok burmedex. Het deksel kwam er makkelijk genoeg af en erbinnen zat een wirwar van schakelingen die allemaal leidden naar een ontsteking die in het dikke metaal was geschroefd. Er zat een dikke zeshoekige moer op en ik ontvelde mijn knokkels toen ik er een sleutel omheen probeerde te zetten om hem in die nauwe ruimte los te schroeven. Met een laatste schrapende beweging van mijn vel en knokkels maakte ik het ding vrij. Het hing aan zijn draden, een zenuw uit een dodelijke tand.

Toen ontplofte het met een harde knal en een wolk zwarte rook.

Met hoogst onnatuurlijke kalmte keek ik van de verdwijnende rookwolk naar het zwarte gat in de lading burmedex. Die zou het hele schip met de complete inhoud hebben omgezet in fijne as.

'Inskipp,' zei ik, maar mijn keel was droog en mijn stem verdween en ik moest overnieuw beginnen. 'Inskipp, ik heb je boodschap gekregen. Jij dacht dat je mij ontsloeg. In plaats daarvan kun je mijn ontslagaanvraag uit de Speciale Brigade accepteren.'

Negen

Mijn belangrijkste gevoel was er een van opluchting. Ik werkte weer voor me zelf en was aan niemand verantwoording schuldig. Ik zat zelfs een beetje te neurien toen ik het schip lang genoeg uit de krommingsvlucht haalde om een willekeurig gekozen koerstape in te voeren. Op deze manier was er geen kans op een onderschepping en ik kon een band voor een nieuwe koers maken zodra ik ver genoeg van de basis was.

Waarheen? Ik wist het nog niet. Daar was enig onderzoek voor nodig, hoewel er niet aan viel te twijfelen wat ik ging doen. Angelina zoeken.

Eerst leek het nogal stom om een taak op me te nemen die de Brigade me geweigerd had. Het was toch hun werk. Maar toen besefte ik dat het niets met de Brigade te maken had. Angy had me belazerd, mij de medaille van prijskluns opgespeld. En zo iets doe je niet met Gladde Jim diGriz. Noem het mijn ego maar als je wilt. Maar zijn ego is het enige dat een man in mijn vak aan het werk houdt. Zonder dat blijft er niets over. Ik had eigenlijk geen duidelijk idee wat ik met haar zou doen als ik haar gevangen had. Waarschijnlijk zou ik haar aan de politie overleveren, omdat mensen als zij het vak een slechte naam geven. Maar ik kon de beer beter niet koken voor ik hem gevangen had.

Er was een plan nodig, dus haalde ik alle plannen-producerende ingredienten te voorschijn. Een afschuwelijk ogenblik dacht ik dat er geen sigaren aan boord waren. Toen kreunde de machine en toverde een doos uit een of ander donker hoekje van de diepvries. Niet de aanbevolen manier om sigaren te bewaren, maar beter dan helemaal geen sigaren. Nielsen dronk altijd een zeldzaam merk krachtige akvavit en daar had ik geen bezwaar tegen. Met de voeten op tafel, de keel gesmeerd en een brandende sigaar zette ik mijn denkdoos aan het werk. Om te beginnen moest ik me in Angelina's schoenen planten op het moment van haar ontsnapping. Ik zou graag terug zijn gegaan naar de werkelijke omgeving van het gebeurde maar zo dom ben ik nou ook weer niet. Er hingen vast en zeker een of twee schietgrage marineschepen te wachten. Maar dit is het soort probleem waarvoor ze computers bouwen om ze op te lossen, dus voerde ik er de coordinaten in van de plek waar het allemaal gebeurd was. Daar had ik geen aantekeningen voor nodig - die getallen waren in vurige letters op de binnenkant van mijn voorhoofd gebrand. De computer had een groot geheugen en een hoge zoeksnelheid. Hij zoemde blij toen ik vroeg welke sterren het dichtst bij de opgegeven positie stonden. In minder dan dertien seconden bladerde hij door zijn catalogi, telde op zijn vingers en liet zijn belletje afgaan ten teken dat de berekening uitgevoerd was. Ik kopieerde de cijfers van de eerste tien sterren en drukte vervolgens de annuleerknop in toen ik zag dat de afstanden te groot werden om nog iets te betekenen in dit verband.

Nu moest ik denken als Angelina. Ik werd opgejaagd, had haast, was een moordenares met twaalf verse lijken van eigen makelij op stapels om me heen. In alle richtingen hing de vijand. Zij zou dezelfde lijst bezitten, opgemaakt door de computer van de gestolen kruiser. En nu waarheen? Spanning en snelheid. Ik moet ergens heen. Ergens hier vandaan. Een blik op de lijst en het antwoord lag voor de hand. De twee naaste sterren stonden in hetzelfde kwadrant van de hemel, binnen vijftien graden van elkaar.

Ze waren allebei ruwweg even ver. Belangrijker was het feit dat ster nummer drie in een andere sector van de hemel stond en tweemaal zo ver weg was. Daar moest ik heen, naar die eerste twee sterren. Het was het soort besluit dat gehaast genomen kan worden en toch logisch is. Vlieg naar sterren en planeten en de routes waar andere schepen te vinden zijn. De kruiser moest verdwijnen voor ik bij de eerste planeten kwam - hoe sneller hoe beter aangezien ieder schip in de melkweg naar de kruiser aan het zoeken zou zijn. Ontmoeting met een ander schip - schip X - en het veroveren. De kruiser in de steek laten en... wat dan?

Mijn dunne draad van logica stond op het punt te breken en daarom versterkte ik me zelf met wat akvavit en een verse sigaar. Met half gesloten ogen dromend probeerde ik me de vlucht voor te stellen. Verover het nieuwe schip en - koers af op een planeet. Zolang ze alleen in de ruimte was verkeerde Angelina in voortdurend gevaar. Een landing en wisseling van persoonlijkheid waren de eerste vereiste. Toen ik die twee sterren in de catalogus opzocht leek de keus overduidelijk. Een barbaars klinkend oord dat Freibur heette.

Rond de twee zonnen hing nog een half dozijn bewoonde planeten maar die vielen snel af. Of ze waren te dunbevolkt, zodat een vreemdeling meteen zou opvallen, of ze waren te goed georganiseerd zodat je er onmogelijk lang kon rondlopen zonder dat er aandacht aan je werd geschonken. Voor Freibur golden al die moeilijkheden niet. Het was nog geen tweehonderd jaar lid van de bond, en zou wel in een gelukkige staat van chaos verkeren. Een mengsel van oud en nieuw, de cultuur van voor het contact en de beschaving van daarna. Een volmaakt oord voor Angelina om stil binnen te glippen en te verdwijnen tot ze een nieuwe identiteit bezat.

Deze conclusie verschafte me een dubbele gloed van tevredenheid. Dit was meer dan alleen maar een geestelijke oefening in overlevingskunst, doordat ik me nu ongeveer in dezelfde situatie bevond als Angelina. Het incident met de zelfmoordbom was een sterke aanwijzing welke waarde de Brigade aan zijn schepen hechtte - en de lage waarde van deserteurs. Freibur was een plek die me uitstekend zou bevallen. Ik ging gelukkig naar bed met een licht zoemend hoofd en een geschroeide mond van de gedehydreerde sigaren.

Toen ik me weer boven de bewustzijnsdrempel uittrok, was het tijd om uit de krommingsruimte te komen en een nieuwe koers uit te zetten. Maar er was een ding dat ik eerst moest doen. Een boel van de kleine dingen die ik wist had ik niet in de Brigade opgedaan. Een ervan - gewoonlijk alleen van interesse voor krommingstechnici heeft betrekking op de eigenaardige voortplanting van straling in de krommingsruimte. Vooral die van radiogolven. Ze gaan gewoon nergens heen. Als je op een frequentie uitzendt, krijg je op alle frequenties een sterk signaal terug, alsof de radiogolven dun uitgeknepen worden en meteen weer teruggekaatst. Hoewel het gewoonlijk van geen" belang is, is dit exotische verschijnsel een probaat middel om erachter te komen of je schip van afluisterapparatuur is voorzien. Niets leek mij de Speciale Brigade te min, en hun eigen schepen afluisteren leek mij een voor de hand liggende voorzorg. Een verborgen radio, die op een smalle band uitzond, zou ze direct naar mij toe leiden, waar ik ook heenging. Daar moest ik eerst zekerheid over hebben voor ik in de buurt van een planeet kwam. Er klonk gepiep en gegrom uit de luidspreker en ik vervloekte mijn vroegere werkgever. Maar voor ik mijn tijd verspilde aan het zoeken naar een zender moest ik eerst zeker weten dat er een was. Wat het signaal ook mocht produceren, het leek te zwak om op enige afstand te worden opgevangen. Wat snelle manipulaties met afschermmateriaal toonden aan dat mijn geheimzinnige signaal niets anders was dan lekkende straling uit de ontvanger zelf. Toen hij eenmaal was afgeschermd was de ether rustig. Ik zuchtte van terechte tevredenheid en haakte los uit de kromming.

Toen ik de koers had uitgezet duurde de reis niet lang meer. Ik benutte de tijd door het schip te doorzoeken en een pak te maken voor gebruik in de toekomst. De ingewikkelde make-up machine die ook het uiterlijk kon veranderen smeekte erom gebruikt te worden en dat deed ik natuurlijk. De persoon van Gladde Jim herbouwen was een waar genot. Toen de neuspluggen en de wangkussens op hun plaats gleden en de verf door mijn haar sijpelde zuchtte ik van geluk, als een oud strijdros dat weer aan de slag kan.

Toen keek ik boos, gromde tegen me zelf in de spiegel en begon de vermomming even zorgvuldig te verwijderen als ik hem had aangenomen. Het is altijd een axioma van mij geweest dat je je in dit vak niet kunt ontspannen, en alles wat je uit macht der gewoonte doet leidt meestal tot een ramp. Inskipp kende mijn oude werkuiterlijk maar al te goed en als ik gezocht werd, gebeurde dat zonder enige twijfel onder beide signalementen. De tweede keer besteedde ik meer zorg aan de vermomming en ik bouwde een volkomen andere verschijning op. Een eenvoudige met veranderingen aan gezicht en haar die makkelijk in stand kon worden gehouden. Hoe ingewikkelder de make-up, hoe meer tijd hij kost om te handhaven. Freibur was tot dusver een groot vraagteken en ik wilde niet belast worden met extra verantwoordelijkheden van deze aard. Ik wilde er ontspannen aankomen, rondsnuffelen en uitvinden of ik Angelina's spoor kon vinden. Ik had nog twee subjectieve dagen over in de kromming en daar maakte ik goed gebruik van door wat simpele toestelletjes in elkaar te zetten die van pas konden komen.

Granaten ter grootte van een speldeknop, dasspeldpistolen, ringboren - het gewone werk. Ik ruimde de werkplaats en het afval pas op toen het schip het eind van de reis aangaf.

De enige stad op Freibur met een vanaf de grond geregelde ruimtehaven was Freiburbad, dat op de oever van een immens meer lag, het enige belangrijke zoetwater-lichaam op de hele planeet. Toen ik het zonlicht op het water zag weerkaatsen kreeg ik opeens zin om te gaan zwemmen. Deze drang moet de stoot hebben gegeven tot mijn idee om het gestolen schip te laten zinken. Als ik het op de bodem van een diepe plek in het meer achterliet, zou het altijd bij de hand zijn voor als ik het nodig had. Ik daalde over een spitse bergketen en signaleerde zelfs geen bliep op de radar. Na donker boven het meer binnenkomend merkte ik de sporen op van navigatieradar op de ruimtehaven, maar mijn schip zou niet al te dicht in de buurt van het land komen. Een regenstorm gemengd met hagel verminderde het zicht en deed mijn lust om te zwemmen bekoelen. Niet ver uit de kust liep onder water een geul en ik landde erboven en haalde mijn spullen bij elkaar. Het zou stom zijn om teveel mee te nemen, maar sommige dingen van de Brigade waren te waardevol om achter te laten. Ik stopte ze in een waterdichte zak en maakte die vast aan mijn ruimtepak. Daarna deed ik de sluis open. Regen en duisternis spoelden over me heen toen ik op weg ging naar de oever die ik niet kon zien. Toen het schip langzaam naar de bodem zonk, verbeeldde ik me dat ik het gorgelen van het water hoorde. Zwemmen in een ruimtepak is ongeveer even makkelijk als paren in vrije val. Ik worstelde naar de oever in een toestand van halve uitputting. Eenmaal uit het pak gekropen deed het me veel plezier het ding tot sintels te zien branden dank zij drie thermietbommen. Wat ik vooral leuk vond was de as sissend in het meer schoppen. De regen roffelde neer en spoelde alle sporen van de brand weg. Kennelijk was zelfs het felle licht van de thermiet in de stortbui niet opgemerkt. Ineengedoken onder een waterdicht zeil wachtte ik vochtig en zielig de dageraad af. Ergens in de nacht moet ik zonder het te willen in slaap zijn gesukkeld, want het was al licht toen ik wakker werd. Er was iets helemaal mis, en voor ik me herinnerde waardoor ik was gewekt, riep de stem opnieuw.

'Op weg naar Freiburbad? Natuurlijk, waar kun je anders heen? Ik ga er zelf heen. Ik heb een boot. Oud maar goed. Beter dan lopen...'

De stem ging maar door, maar ik luisterde niet. Ik vervloekte me zelf dat ik me had laten verrassen door deze grappenmaker met zijn langspeelstem. Hij wachtte in een kleine boot; het ding lag laag in het water, beladen met balen en bundels, en het hoofd van de man stak erboven uit. Terwijl zijn kaken op en neer gingen kreeg ik de kans hem op te nemen en mijn slaperige en doorweekte zinnen te verzamelen. Hij had een woeste en sliertige baard die alle kanten uit wees en kleine donkere ogen die zich verscholen onder de alleraftandste hoed die ik ooit had gezien. Iets van mijn geschrokken paniek ebde weg. Als deze rariteit geen spion was, kon de toevallige ontmoeting me van nut zijn.

Toen de man eindelijk zijn mond hield om even adem te halen, aanvaardde ik zijn aanbod en reikte naar de boord van de boot en trok hem naar me toe. Ik pakte mijn bundel - met mijn hand op de kolf van mijn pistool - en sprong erin. Zo te zien hoefde ik niet voorzichtig te zijn. Zug - zo heette hij, ontfutselde ik aan de niet aflatende stroom van zijn monoloog - boog zich over een buitenboordmotor die aan de achtersteven was geklemd en bracht hem zorgzaam tot leven. Het was een moe uitziende atoomwarmtewisselaar, eenvoudig maar efficient. Geen bewegende delen. Hij zoog koud water van het meer binnen, verwarmde het tot het kookpunt en spoot het door een straalpijp onder water weer naar buiten. Maakte bijna geen geluid, wat verklaarde waarom het apparaat me niet had gewekt.

Alles aan Zug leek normaal - ik was nog niet helemaal overtuigd en hield het pistool onder handbereik - maar als hij normaal was, had ik het goed getroffen. Zijn waterval van woorden spoelde over me heen en ik begon te begrijpen waarom. Hij was blijkbaar jager, en hij bracht na maanden van eenzaamheid en stilte zijn pelzen naar de markt. De aanblik van een mensengezicht had een soort mondelinge diarree in hem opgewekt. Ik deed geen poging er een eind aan te maken. Hij beantwoordde een hoop vragen voor me.

Wat me zorgen had gebaard waren mijn kleren. Ik had ten slotte besloten een scheepspak uit een stuk te dragen, in neutraal grijs. Je ziet dit soort uitmonstering met kleine variaties overal in de melkweg. Zug had er geen aandacht aan besteed, wat niet veel zei aangezien hij zijn eigen jas blijkbaar van het plaatselijke bont had gemaakt. Het ding was paarszwart en moet erg mooi zijn geweest voor het vet en de twijgen erin waren gewreven. Zijn broek was van machinaal geweven stof gemaakt en zijn laarzen waren net als de mijne van eternene plastic. Als hij in die dingen los mocht rondlopen, dan zouden die van mij helemaal niet opvallen.

Wat ik van Zugs bezittingen zag, steunde de indruk die zijn kleren mij gaven. Oud en nieuw door elkaar. Een wereld als Freibur, nog niet lang lid van de Bond, zag er gewoonlijk zo uit. Het elektrostatische geweer dat tegen een bundel stalen pijlen voor een kruisboog leunde gaf een kenmerkend beeld. Ik twijfelde er niet aan dat mijn Stem van de Wildernis beide wapens met evenveel gemak kon gebruiken. Ik installeerde me op de zachte huiden en genoot van de reis en het visuele genoegen van de mistige dageraad, voortdurend badend in een stroom van woorden.

Voor de middag kwamen we aan in Freiburbad. Zug praatte liever dan dat hij luisterde en een paar vage opmerkingen van mij dat ik naar de stad ging stelden hem tevreden. Hij genoot enorm van de voedselconcentraten uit mijn pak en beantwoordde het gebaar met een fles met een of ander walgelijk eigen brouwsel dat hij in zijn berghut destilleerde. De smaak was onbeschrijflijk afschuwelijk en mijn mond voelde aan alsof hij geschuurd was met staalwol dat in zwavelzuur was gedoopt. Maar de eerste paar slokken verdoofden mijn verhemelte en daarna verliep de reis erg plezierig - tot we aanlegden bij een naar vis stinkende steiger buiten de stad. De boot zonk bijna toen we uitstapten, wat wij hysterisch grappig vonden, en wat wel ongeveer een indruk geeft van onze geestelijke toestand op dat moment. Ik liep de stad in en bleef in een park zitten tot mijn hoofd verhelderde. Het oude en het nieuwe stonden hier zij aan zij, plastic gebouwen tussen baksteen en cement. Staal, glas, hout en steen waren achteloos vermengd. De mensen idem, gekleed in een vreemd mengsel van types en stijlen. Ik besteedde meer aandacht aan hun dan zij aan mij. Een nieuwsrobot was de enige die speciaal mij uitkoos. Hij blaatte zijn saaie praat in mijn oor en wapperde met een krant tot ik er een kocht om van hem af te zijn. De valuta van de Bond werd hier gebruikt, samen met plaatselijk geld, en de robot protesteerde niet toen ik een kredit in zijn buikgleuf stak, maar hij gaf me wisselgeld in de vorm van Freiburse gilden vast tegen een ontzettend onvoordelige wisselkoers. Zo zou ik het tenminste hebben gedaan als ik het ding had geprogrammeerd.

Al het nieuws was onbelangrijk de advertenties waren veel interessanter. Ik vergeleek de aangeboden geneugten en de prijzen van de grote hotels.

Opeens begon ik te zweten en beven van schrik. Hoe snel raken we de ingeprente gewoonten van een heel leven kwijt. Na een maand aan de kant van de wet gedroeg ik me al als een eerlijk man!

'Je bent een misdadiger,' mompelde ik tussen mijn opeengeklemde tanden door en spuugde naar een bord met NIET SPUGEN. 'Je haat de wet en kunt het gelukkig zonder stellen. Je bent je eigen wet, en de eerlijkste man in de hele melkweg. Je kunt geen enkele wet breken aangezien je ze zelf opstelt en ze verandert als je daar zin in hebt.' Dit was allemaal waar, en ik haatte me zelf dat ik het vergeten was. Die korte periode van eerlijkheid in de Brigade was als een kanker die mijn beste asociale tendenzen vernietigde.

'Denk vies!' riep ik luidkeels, wat een meisje deed schrikken dat langsliep. Ik loerde wellustig naar haar om te bewijzen dat ze het goed gehoord had en ze haastte zich vlug weg. Ik vertrok ook, in de andere richting, op zoek naar een mogelijkheid om slecht te doen. Ik moest hier mijn identiteit bewijzen voor ik ook maar kon denken aan het vangen van Angelina.

De mogelijkheden lagen voor het opscheppen. Binnen tien minuten had ik mijn doelwit gevonden. Alle nodige apparatuur had ik in mijn pak. Wat ik gebruiken zou propte ik in mijn zakken en portefeuille waarna ik mijn tas in een openbare kluis achterliet.

De Eerste Bank van Freibur smeekte er gewoon om gekraakt te worden. Er waren drie ingangen, en vier wakers, en het was er behoorlijk druk. Vier menselijke wakers! Geen enkele bank zou zoveel salaris betalen als ze een elektronische bescherming hadden. Het kostte werkelijk moeite om niet gelukzalig te neurien toen ik in de rij stond voor een van de menselijke lokettisten. Volledig geautomatiseerde banken zijn niet moeilijk om te beroven, ze vereisen alleen andere technieken. Dit mengsel van mens en machine was het makkelijkst van allemaal. 'Wissel tien Bondsster voor gilden,' zei ik terwijl ik de glanzende munt op de balie klapte.

'Jameneer,' zei de kassier met een vluchtige blik op de munt terwijl hij hem in de boekhoudmachine naast hem stak. Zijn vingers hadden het bedrag in gilden al aangeslagen nog voor het bordje valuta geldig aanflitste. Mijn geld verscheen ratelend in de kom voor mij en ik telde het langzaam. En mechanisch, want mijn gedachten waren bij de munt van tien kredits die nu rinkelend in het binnenste van de machine rolde. Toen ik dacht dat hij aan het eind van zijn reis was gekomen en in de kluis was beland, drukte ik op de knop van mijn polszender. Het was prachtig, dat was het enige woord ervoor. Het soort gebeurtenis die een warme gloed in de herinnering achterlaat, die een scheut van geluk produceert iedere keer als je er weer aan denkt. Die kleine munt van tien kredits had me uren gekost om te maken en iedere minuut ervan was het waard geweest. Ik had hem doorgesneden, uitgehold, met lood op zijn oorspronkelijk gewicht gebracht, er een kleine radio-ontvanger ingebouwd met een ontsteking en een lading burmedex, die nu afging met een ongelooflijk bevredigende explosie. Een knarsende plof diep in de ingewanden van de bank werd gevolgd door een ontstellend gerammel en gekletter. De achtermuur die de kluis bevatte spleet open en braakte een stroom van geld en rook uit. Een laatste inspanning van de stervende boekhoudmachine zorgde voor een onverwacht dividend. De geldautomaten bij ieder kassiersloket barstten los in koortsig leven. Een stroom van grote en kleine munten daalde neer op de verraste klanten die snel van de schrik bekwamen en begonnen te grabbelen. Hun genot was niet van lange duur doordat dezelfde radio-impuls de gas- en rookbommen had laten springen die ik bedachtzaam in alle prullenmanden had laten vallen. Onopgemerkt in alle opwinding gooide ik nog een paar gasbommen in de richting van de kassiers. Dit gas is een doeltreffend mengsel van eigen vinding, een sinister brouwsel van braak- en traanmiddelen. Het effect volgde ogenblikkelijk en krachtig. (Natuurlijk waren er geen kinderen in de bank, omdat ik niet geloof in wreedheid jegens diegenen die te jong zijn om zich te beschermen.) Binnen enkele seconden merkten de klanten en de werknemers dat ze niet in staat waren om te zien en kregen ze het te druk om aandacht aan mij te besteden.

Toen het gas op me af rolde trok ik de stofbril over mijn ogen. Toen ik opkeek was ik de enige in de bank die nog iets zien kon. Natuurlijk lette ik wel op dat ik alleen door de filterplugs in mijn neus ademde, zodat ik door kon gaan met het verteren van mijn laatste maaltijd. Mijn kassier was uit het gezicht verdwenen en ik maakte een fraaie duik door het loket, op mijn buik over de balie glijdend.

Daarna was het alleen nog een kwestie van kiezen. Er was in ieder geval geen gebrek aan geld. Ik negeerde het kleine spul en begaf me naar de bron, de gespleten kluis met de gouden waterval. In twee minuten had ik de zak gevuld die ik bij me had en was ik gereed om te vertrekken. De rook bij de deuren werd wat dunner maar daar zorgden een paar nieuwe granaten wel voor. Alles werkte volmaakt en was onder controle, afgezien van een dwaze waker die lastig deed. Zijn vliegehersentjes hadden vaag in de gaten dat er iets niet klopte en hij struikelde rond terwijl hij zijn pistool afschoot. Een wonder dat hij nog niemand had geraakt. Ik pakte het wapen af en sloeg hem ermee op zijn kop. Nu was de rook bij de deuren heel dicht, zodat ik niet naar buiten kon kijken. Natuurlijk kon er ook niemand naar binnen kijken, dus had niemand op straat er een idee van wat er gebeurd was. Uiteraard wisten ze wel dat er iets mis was; twee agenten waren met getrokken pistolen binnengestormd... en werden meteen even hulpeloos als de rest. Ik begon met het redden van de slachtoffers door ze naar de deur te duwen en loodsen. Toen ik een menigte bijeen had, stommelden we allemaal tegelijk de straat op. Ik stak de bril in mijn zak en hield mijn ogen dicht tot ik op de tast vrij was van het gas. Een paar brave burgers hielpen me en ik bedankte ze, terwijl de tranen me over de wangen stroomden door de restanten van het gas, en ik vertrok.

Zo makkelijk ging dat. Zo gaat het altijd als je van tevoren plannen maakt en geen dwaze risico's neemt. Mijn moreel was hoog en het bloed zong door mijn aderen.

Het leven was heerlijk misdadig en weer de moeite van het leven waard. Angelina's spoor vinden zou nu de eenvoud zelve zijn. Er was niets dat ik niet doen kon. Op de toppen van deze emotiegolf nam ik een kamer in een hotel voor ruimtepersoneel bij de haven, reinigde mij en ging van de geneugten van het leven genieten. Er waren heel wat ruwe kroegen in deze wijk en ik maakte er een ronde langs. In de ene at ik een biefstuk en in elk van de andere een borrel. Als Angelina naar Freibur was gegaan was ze hier vast en zeker langsgekomen al was het maar even. Hier zou ik het spoor weer opnemen, dat voelde ik in mijn botten. Slechte botten weer, gelukkig, en met sympathie voor haar wetteloosheid. 'Soujdurfasegge om een borrel te kopen voor een meisje,' zei de troela zonder animo, en ik schudde met hetzelfde gebrek aan interesse van nee.

De gastvrouwen, bleke wezens van de nacht, kwamen te voorschijn nu de avond vorderde. Ik kreeg mijn deel van de aanzoeken doordat ik ervoor gezorgd had eruit te zien als een ruimtevaarder met verlof, altijd een bron van inkomsten voor deze vrouwen. Dit was de laatste van een hele reeks die mij benaderd hadden. Ze zag er iets beter uit dan de vorige, was in ieder geval beter geconstrueerd. Ik zag haar weglopen met een belangstelling die aan bewondering grensde. Haar rok was kort, strak en met hoge heupsplitten. Hoge hakken verschaften aan dit geheel een roterende beweging die een dramatisch effect opleverde. Bij de bar aangekomen draaide ze zich om en keek het cafe door, en ik moest de rest van haar wel apprecieren. Haar blouse was gemaakt van dunne stroken glimmerende stof, die alleen van boven en van onder aan elkaar zaten. Als ze zich bewoog, onthulden ze verleidelijke repen satijnen huid en ik weet zeker dat dit het gewenste effect had op het mannelijk libido.

Eindelijk kwamen mijn ogen aan haar gezicht - een lange reis want ze waren het onderzoek bij haar enkels begonnen - en ze was heel aantrekkelijk. Ze leek bijna bekend...

Precies op dit ogenblik begon mijn hart knarsend te bonzen en ik verstarde in mijn stoel. Het leek onmogelijk - maar het moest waar zijn. Het was Angelina.

Tien

Haar haren waren geverfd en haar gezicht had enkele eenvoudige en voor de hand liggende veranderingen ondergaan. Ze was net genoeg veranderd dat het onmogelijk zou zijn om haar te identificeren van een foto of signalement. Ze kon nooit herkend worden. Behalve door mij dan. Ik had haar in het gestolen slagschip gezien en met haar gesproken. En het leuke was dat ik haar kon identificeren terwijl zij geen idee zou hebben wie ik was. Ze had me maar kort gezien - in een ruimtepak met een gekleurde gezichtsplaat - en ze had destijds echt wel andere dingen om aan te denken. Dit was de climax van de succesvolste dag van mijn leven. De stinkende walm van de knijp was als wijn in mijn neusgaten. Ik ontspande me en proefde iedere druppel ironie in de situatie. Je moest het kind wel bewonderen. Ze had een volmaakte dekmantel aangenomen. Ik had zelf nooit gedacht dat ze hier zou blijven en ik dacht dat ik alle mogelijkheden had afgewogen. Omdat ze een aanzienlijk deel van het gestolen geld had meegenomen was het nooit bij me opgekomen dat ze leven zou als een berooide schooier. Het meisje had lef, die eer moest je haar geven. Ze had een bijna volmaakte vermomming gekozen en ging prachtig op in de achtergrond. Als ze maar niet zo moordgek was geweest wat een koppel hadden we dan niet kunnen vormen!

Mijn hart bonsde voor de tweede keer die avond toen ik me realiseerde in welk doodlopend slop mijn emoties me leidden. Angelina betekende een ramp voor iedereen die in haar buurt kwam. Binnenin dat lieflijke hoofdje huisde een hoogst intelligent maar vreemd verwrongen brein. Voor mijn eigen bestwil kon ik beter aan de lijken denken die ze opgestapeld had, niet aan haar figuur. Er stond me maar een ding te doen. Haar hier vandaan halen en overgeven aan de Brigade. Het kwam zelfs niet bij me op hoe ik over de Brigade dacht - of de Brigade over mij. Dit was een kwestie die keurig en snel moest worden afgehandeld voor ik van gedachte veranderde. Ik ging naast haar aan de bar staan en bestelde twee dubbele porties van de plaatselijke accuvloeistof. Behoedzaam maakte ik mijn stem dieper en veranderde mijn accent en manier van spreken. Angelina had mijn stem lang genoeg gehoord om hem makkelijk te kunnen identificeren - dat was het enige waarvoor ik moest oppassen. 'Drink op, schat,' zei ik, terwijl ik mijn glas ophief en haar verlekkerd aankeek. 'Dan gaan we naar jouw kamer. Je hebt toch een kamer, he?'

'Ik heb een kamer heb jij een Bondstientje in kouwe contanten?'

'Tuurlijk,' mopperde ik, me beledigd voordoend. 'Dacht je soms dat ik dit rioolwater voor noppes kreeg?' 'Ik ben geen afrekenen-bij-de-kassa-cafetaria,' zei ze met een verveeld gebrek aan interesse dat luisterrijk was. 'Betaal nu dan gaan we.'

Toen ik de tien kredits naar haar toe knipte, ving ze hem keurig in de lucht op, woog hem, beet erin, en de munt verdween in haar gordel. Ik keek er met openhartige bewondering naar, wat door haar zou worden aangezien voor vleselijke belangstelling. Pas toen ze zich omdraaide herinnerde ik me zelf eraan dat dit voor zaken en niet voor plezier was, en dat ik een dure plicht te vervullen had. Mijn besluitvaardigheid wankelde, maar ik bleef standvastig door te denken aan de lijken die in de ruimte dreven. Mijn glas legend volgde ik haar wonderbaarlijke rotatie uit de bar en een stinkend steegje in. Het duistere verval van de nauwe doorgang schudde mijn reflexen wakker. Angelina speelde haar rol goed, maar ik betwijfelde of ze haar bed deelde met alle zwervers uit de ruimte die hier aanlegden. Er was een goede kans dat ze een medeplichtige in de buurt had met een sterke rechterarm met daarin een zwaar voorwerp. Of misschien ben ik al te argwanend van aard. Mijn hand lag op het pistool in mijn zak maar ik hoefde het niet te gebruiken. We sjouwden een andere straat over en draaiden een portiek in. Zij ging eerst en er werd niet gepraat. Niemand kwam in de buurt of sprak ons aan. Toen ze de deur van haar kamer openmaakte ontspande ik wat. Het vertrek was klein en schamel maar bood geen schuilplaats voor een trawant. Angelina liep rechtstreeks naar het bed en ik controleerde de deur om te zien of hij echt op slot zat. Dat klopte.

Toen ik me omdraaide wees ze met een terugstootloze automatische .75 naar me, die zo groot en lelijk was dat ze hem in allebei haar handjes moest houden. 'Wat is dit voor rotgeintje?' tierde ik terwijl ik tegen het misselijke gevoel worstelde dat ik ergens iets heel belangrijks over het hoofd had gezien. Mijn hand lag nog op het pistool in mijn zak maar het wapen trekken betekende nu ogenblikkelijke zelfmoord.

'Ik ga je vermoorden zonder ooit je naam gekend te hebben,' zei ze lief, met een aanminnige glimlach die regelmatige witte tanden liet zien. 'Maar dit heb je verdiend wegens het verpesten van mijn slagschip-operatie.' Nog altijd vuurde ze niet, maar haar grijns werd breder tot het bijna een lach was. Ze genoot van de onbeheerste uitdrukkingen op mijn gezicht toen ik begreep dat ze mij voortdurend te slim af was geweest. Dat de vanger de gevangene was. Dat ze me precies daar had waar ze me hebben wilde en dat ik er absoluut niets aan veranderen kon.

Eindelijk moest Angelina luidkeels lachen, een lach zo zuiver en helder als een zilveren klok, terwijl ze me die ene misselijk makende conclusie na de andere zag trekken. Ze was een kunstenares tot in haar vingertoppen en ze wachtte precies lang genoeg om me alles te laten begrijpen. Toen, op hetzelfde moment dat mijn besef en wanhoop het toppunt bereikten, haalde ze de trekker over.

Niet eenmaal, maar keer op keer.

Vier scheurende, donderende kogels van pijn direct in mijn hart. En een laatste kogel pal tussen mijn ogen.

Elf

Het was niet helemaal echt bewusteloosheid, maar een soort van rossig, van pijn doortrokken waas. Een darmen samentrekkende misselijkheid streed met de pijn, maar de pijn won het met gemak. Een deel van het probleem was dat mijn ogen dicht zaten en het was ongelooflijk lastig om ze open te doen. Toen het me eindelijk lukte, zag ik een gezicht in een waas boven mij zwemmen. 'Wat is er gebeurd?' vroeg het waas.

'Dat wilde ik nou ook vragen,' zei ik, en zweeg, verrast hoe zwak en blubberig mijn stem klonk. Iets streek over mijn lippen en ik zag een roodgevlekte lap langskomen. Toen ik eenmaal al knipperend een deel van mijn gezichtsvermogen had teruggekregen, bleek het waas een

tamelijk jonge man in het wit te zijn. Een dokter, leek me, en ik voelde beweging: we reden blijkbaar in een ambulance.

'Wie heeft er op u geschoten?' vroeg de dokter. 'Iemand meldde de schoten en het zal u verheugen te horen dat we nog net op het aloude nippertje aankwamen. U heeft een hoop bloed verloren waarvan ik een deel vervangen heb u heeft veelvoudige breuken in spaakbeen en ellepijp, een grote kogelwond in uw onderarm, nog een wond in uw rechterslaap, mogelijk een schedelfractuur, hoogst waarschijnlijk gebroken ribben en misschien interne verwondingen. Heeft iemand een hekel aan u? Wie?' Wie? Mijn lieftallige Angelina, die was het. Verleidster, tovenares, moordenares, die was het die had geprobeerd mij te vermoorden. Nu herinnerde ik het me weer. De brede zwarte loop van het pistool die groot genoeg leek om een ruimteschip in te parkeren. Het vuur dat eruit spoot, de kogels die op mij neer hamerden, en de pijn toen mijn dure, gegarandeerde, kogelvrije ondergoed de kracht van de kogels absorbeerde en over de hele voorkant van mijn lichaam verspreidde. Ik herinnerde me dat ik hoopte dat ze hiermee tevreden zou zijn en de wanhoop toen ze de loop van dat rokende wapen naar mijn gezicht ophief.

Ik herinnerde me het laatste spijtige ogenblik toen ik mijn armen voor mijn gezicht sloeg en mij opzij wierp in een vergeefse poging om aan de kogel te ontsnappen. Het grappige is dat die poging gewerkt had. De kogel die mijn onderarm had verbrijzeld moest zodanig door het bot weerkaatst zijn dat hij langs mijn hoofd schampte, in plaats van er loodrecht doorheen te boren. Dit alles had voldoende hoeveelheden bloed opgeleverd en een roerloos lichaam op de vloer. Dat was waar Angelina een fout had gemaakt, haar enige fout. Het daveren van het pistool in dat kleine kamertje, mijn schijnbare lijk, het bloed, het moet allemaal haar vrouwelijke zijde hebben geschokt, althans een beetje. Ze moest snel verdwijnen voor er iemand kwam kijken en dat beetje extra tijd voor alle zekerheid had ze zich niet gegund.

'Blijf liggen,' zei de dokter. 'Ik zal je een injectie geven waardoor je een week blijft slapen als je niet blijft liggen!' Pas toen hij dit zei besefte ik dat ik half overeind was gekomen op de brancard en bijzonder vuil zat te grinniken. Ik liet me zonder tegenstribbelen neerdrukken, aangezien mijn borst overliep van pijn bij iedere beweging. Op dat ogenblik begon mijn brein plannen te brouwen om optimaal gebruik te maken van de situatie. De pijn zo goed mogelijk negerend keek ik de ambulance rond, op zoek naar een manier om munt te slaan uit het geluk dat me in leven had gehouden terwijl zij dacht dat ik dood was.

Toen stopten we bij het ziekenhuis en ik kon in de ambulance niet veel uitrichten behalve de stylus en de officiele formulieren stelen uit het rekje boven mijn hoofd. Mijn rechterarm was nog goed, hoewel hij brandde als de hel als ik hem bewoog. Een robot klapte de wielen van de draagbaar neer, pakte hem beet en rolde hem naar binnen. Toen hij langs de dokter reed, stak die een paar papieren in een koker bij mijn hoofd en wuifde naar me. Ik schonk hem een dappere glimlach terwijl ik de slagerij werd ingereden.

Zodra hij uit het gezicht was trok ik de papieren uit de koker en las ze snel door. Hier lag een goede gelegenheid als ik de tijd kreeg om ervan te profiteren. Daar was het verslag van de dokter - in viervoud. Totdat deze formulieren aan de machinerie werden gevoerd, bestond ik niet. Ik bevond me in een statistisch voorgeborgte waaruit ik in het ziekenhuis geboren zou worden. Doodgeboren, als ik mijn zin kreeg. Ik duwde mijn kussen op de vloer van de gang en de robot bleef staan. Hij schonk geen aandacht aan mijn geschrijf en het hinderde hem blijkbaar niet dat hij nog twee keer moest stoppen om het kussen op te rapen, wat me de tijd gaf om mijn vervalsing te voltooien.

Deze dokter Mcvbklz zo zag zijn handtekening er tenminste uit - moest nog heel wat leren over het tekenen van papieren. Hij liet hectares blanco ruimte tussen de laatste regel van zijn verslag en zijn handtekening open. Die vulde ik met een heel redelijke imitatie van zijn handschrift. Uitgebreide interne bloeduitstortingen, shock... schreef ik, onderweg gestorven. Dat klonk officieel genoeg. Vlug voegde ik eraan toe Alle pogingen tot bijbrengen gefaald. Ik twijfelde even of bijbrengen met een lange of een korte ij moest, maar aangezien dokter Mcvbklz dacht dat veelvoudig met au werd gespeld, kon dit er ook nog wel bij. Die laatste regel moest zeker stellen dat er geen flauwe kul met naalden en elektrische sondes en zo gebeurde om enig leven in mijn lijk te porren. Net toen ik de formulieren weer in de koker had gedaan en voor dood ging liggen kijken, sloegen we een hoek om.

'Hier komt een dooie, Svend,' riep iemand terwijl hij achter mijn hoofd met papieren ritselde. Ik hoorde de robot wegrollen, onbezorgd over het feit dat zijn schrijvende en met kussens gooiende patient opeens dood was. Dat mag ik wel, het gebrek aan nieuwsgierigheid van robots. Ik probeerde dode gedachten te denken en hoopte dat ik er de juiste uitdrukking voor toonde. Iets rukte aan mijn linkervoet en mijn laars en sok werden afgetrokken. Een hand greep mijn voet.

'Wat tragisch,' zei deze sympathieke ziel, 'hij is nog warm. Misschien kunnen we hem beter op de tafel leggen en hulp laten komen om hem weer bij te brengen.' Wat een nieuwsgierige, bemoeizuchtige slijmerd was dat. 'Welnee,' klonk de stem van een wijzer en koeler hoofd aan de andere kant van de kamer. 'Ze hebben in de ambulance al alles geprobeerd. Schuif hem maar in de kist.' Toen flitste een ontstellende pijn door mijn voet en bijna verraadde ik de hele zaak. Alleen de dapperste zelfbeheersing stelde me in staat roerloos te blijven liggen terwijl deze clown een stuk ijzerdraad straktrok om mijn grote teen. Er hing een label aan de draad en ik wenste van harte dat iemand dezelfde label met hetzelfde wurgkoord aan zijn oor hing. De pijn van de teen kroop naar boven en vermengde zich met de pijn in mijn borst, hoofd en armen en ik moest ervoor vechten om een lijk-gelijke stijfheid te bewaren terwijl de ambulance voortrolde. Ergens achter me ging een zware deur open en een golf ijskoude lucht trof mijn huid. Ik veroorloofde me een snelle blik tussen mijn wimpers door. Als de lijken in deze uitdragerij in aparte boxen in de diepvries gingen, ging ik plotseling weer tot leven komen. Maar vrouwe Fortuna galoppeerde nog met me mee want mijn teenafsnijder sleepte me met brancard en alles een flinke kamer binnen. Aan alle kanten stonden grote tafels en voor mij waren er al een aantal dierbare overledenen gearriveerd. Zonder pogingen tot zachtzinnigheid werd ik op een bevroren oppervlak gewenteld. Voestappen liepen de kamer uit, de deur ging zwaar dicht en de lichten doofden. Op dat ogenblik bereikte mijn moreel een dieptepunt. Ik had heel wat doorgemaakt voor een dag en ik was grondig murw gebeukt en geschud en zat vol builen en schrammen. Opgesloten worden in een donkere kamer vol lijken had een ongewoon deprimerend effect op me. Ondanks de pijn in mijn borst en de label aan mijn teen slaagde ik erin van de tafel te glijden en naar de deur te hobbelen. Ik raakte bijna in paniek toen ik de goede richting kwijtraakte, wat pas ophield toen ik pal tegen de muur opliep. Mijn vingers ontdekten een schakelaar en de lampen gingen weer aan. En natuurlijk keerde mijn moed op hetzelfde ogenblik terug.

De deur was volmaakt ontworpen. Ik had het zelf niet beter kunnen doen, zonder raampje en met een kruk aan de binnenkant. Er zat zelfs een grendel op, al kon ik me niet voorstellen voor welke gruwelijke reden. Maar het gaf me de privacy die ik nodig had, dus deed ik hem voor de deur.

Al was de kamer vol, niemand bemoeide zich met mij. Het eerste dat ik deed was de draad van mijn teen wikkelen en enig leven in het verstijfde lichaamsdeel masseren. Op de gele label stonden de grote zwarte letters DOOD AANGEKOMEN en een met de hand geschreven nummer, hetzelfde als op de formulieren die ik veranderd had. Dit was een te goede gelegenheid om voorbij te laten gaan. Ik haalde de label van het zwaarst verminkte mannelijke lichaam en hing de mijne ervoor in de plaats. Zijn label stak ik in mijn zak, waarna ik een paar vrolijke minuten besteedde aan het verwisselen van alle andere labels. Ook pakte ik een schoen van het lijk met de grootste voeten en douwde er mijn bevroren linkervoet in. Natuurlijk hingen alle labels aan de linker grote teen en ik vervloekte die overbodige precisie luidkeels. Mijn borst was bloot waar mijn scheepspak en kogelvrije kledij waren weggesneden. Een van mijn zwijgende vrienden had een warm hemd dat hij niet nodig had, dus dat leende ik ook.

Denk vooral niet dat het allemaal zo makkelijk ging. Ik wankelde rond en mompelde tegen me zelf terwijl ik bezig was. Toen ik klaar was gaf ik een klap op de lichtschakelaar en ontsloot de deur van de vrieskamer. De lucht in de gang leek wel een oven. Er was geen levende ziel te bekennen, zodat ik de kluis kon sluiten en naar de dichtst bij zijnde deur wankelen. Het was een magazijn en het enige dat ik kon gebruiken was een stoel. Daar bleef ik zo lang op zitten als ik durfde, toen zette ik mijn speurtocht voort. De volgende deur zat op slot maar de derde kwam uit op een verduisterde kamer waar ik iemand rustig hoorde ademhalen. Hij sliep. Dat leek er meer op.

Wie die artiest ook was, maffen kon hij wel. Ik doorzocht zijn kamer en rommelde met de kleren die ik vond en trok ze onhandig aan maar hij hoorde helemaal niets. Wat waarschijnlijk wel zo goed voor hem was want ik was in de stemming om schedels in te slaan. Het nieuwe van deze affaire was eraf en ik kon alleen nog aan de pijn denken. Er lag ook een hoed. Ik zette hem op en vertrok. In de verte zag ik mensen, maar niemand keek toen ik een nooduitgang openduwde en me weer op de regenachtige straten van Freiburbad bevond.

Twaalf

Die nacht en de volgende paar dagen staan mij om voor de hand liggende redenen wazig voor de geest. Het was riskant om naar mijn hotelkamer terug te gaan, maar er was een grote kans dat Angelina er niets van wist, en ook al had ze het ontdekt, waarom zou ze er iets aan hebben gedaan? Ik was dood en verder had ze geen belangstelling voor mij. Dit leek inderdaad het geval te zijn, want ik werd er niet lastig gevallen. Ik liet wat eten en minstens twee flessen drank per dag brengen zodat het zou lijken dat ik een langdurig, eenzaam dronkemansfeest hield. De drank ging het riool in en ik at wat van het eten terwijl mijn lichaam langzamerhand herstelde. Ik hield mijn pijnlijke vlees in antibiotica gedompeld en stopte het vol pijnstillers en feliciteerde me zelf dat ik geluk had gehad.

Op de derde morgen voelde ik me zwak maar bijna menselijk. Mijn arm in het gips bonsde als ik hem bewoog, de blauwe plekken op mijn borst kregen prachtige tinten paars en goud, maar mijn hoofdpijn was bijna weg. Het werd tijd om plannen te maken voor de toekomst. Ik nipte wat aan de drank die ik gebruikt had om de riolering door te spoelen en liet de kranten van de afgelopen drie dagen komen. De antieke bezorgbuis hoestte en braakte ze uit op de tafel. Ik liep ze zorgvuldig na, en was blij te merken dat mijn plan veel beter gewerkt had dan ik had mogen verwachten.

De dag na de moord op mij hadden er in iedere krant stukken gestaan, aan het ziekenhuis ontleend door luie verslaggevers die geen moeite hadden gedaan om het lijk te bekijken. Dat was alles. Later kwam er geen enkel bericht over Schandaal in ziekenhuis: lijk ontbreekt of Aanklacht want dat is niet oom Frim in die kist. Als mijn spelletje in de ijskast ontdekt was, dan bleef het een familieaangelegenheid en rolden de hoofden in stilte. Angelina, mijn scherpschutter van een vriendin, moest dan wel denken dat ik veilig dood was, het slachtoffer van haar moordlustige wijsvinger. Niets kwam me beter uit. Zodra ik ertoe in staat was, zou ik haar spoor weer opnemen en haar terugvinden zou veel en veel eenvoudiger worden nu ze geloofde dat ik als een sliert grijze rook het plaatselijke crematorium had verlaten. Ik had nu meer dan genoeg tijd om een plan te maken, en een goed plan. Geen flauwe grappen meer over wie jacht maakte op wie. Het zou mij evenveel plezier doen om Angelina te arresteren als zij ervan genoten had om op me los te paffen met haar draagbare artillerie. Het was vernederend maar onloochenbaar dat zij voortdurend aan mijn touwtjes had getrokken. Ze had het slagschip onder mijn neus vandaan gestolen, een breed spoor van verwoesting door de galactische scheepvaart getrokken, en was vervolgens onder mijn ogen ontsnapt. Wat de zaak heel beschamend maakte, was dat zij mij in een val had laten lopen - terwijl ik dacht dat ik op haar jacht maakte. Wijsheid achteraf is erg nuttig om glasheldere zaken aan te tonen en dit was nu wel erg pijnlijk helder. Tijdens haar ontsnapping uit het slagschip was ze helemaal niet hysterisch geweest. Die rol was gespeeld. Ze had mij bestudeerd, ieder stukje van mijn gezicht dat ze zien kon, iedere klank van mijn stem. Haat had mijn beeltenis in haar geheugen geschroeid, en al die tijd moet ze zich voortdurend hebben afgevraagd hoe ik zou denken als ik haar achterna kwam. Op het veiligste en minst voor de hand liggende punt van haar vlucht was ze blijven wachten. Wetend dat ik zou komen en ook wetend dat zij beter op de ontmoeting zou zijn voorbereid dan ik. Dat was allemaal oude geschiedenis. Nu was het mijn beurt om de kaarten te verdelen.

Allerlei soorten plannen trokken door mijn hoofd om gewogen te worden. Het belangrijkste wat ik verder dan ook deed was een complete lichamelijke verandering. Daar kon ik niet onderuit als ik Angelina achterna wilde. Het was ook noodzakelijk als ik uit de lange armen van de Brigade wilde blijven. Tijdens mijn training werd er niet over gesproken, maar ik was er vrij zeker van dat je de Speciale Brigade alleen met de voeten vooruit verliet. Hoewel ik lichamelijk op een dieptepunt was aangeland, was er niets mis met de denkdoos en die zette ik dan ook aan het werk. Ik had feiten nodig, en daarom schonk ik de stadsbibliotheek een klein fortuin in de vorm van leengeld. Gelukkig hadden ze filmkopieen van alle plaatselijke kranten, die jaren teruggingen. Ik maakte kennis met een uiterst geel blaadje met de vertederende naam HEET NIEUWS!! Heet nieuws!! richtte zich tot een populair publiek - ik schatte met een woordenschat van circa driehonderd woorden - dat genoot van geweld in al zijn veelvormige aspecten. Meestal waren dat eenvoudige kopterongelukken en zo, natuurlijk met foto's in alle kleuren. Maar heel vaak ook waren er sappige overvallen en dergelijke die bewezen dat de kalmerende hand van de galactische beschaving Freibur nog altijd niet helemaal gewurgd had. Tussen deze overdreven sagen van geweld bevond zich het duistere misdaad j e waar ik naar zocht. De mens is altijd wispelturig geweest bij het wetten maken, en heeft bij voorbeeld zulke intrigerende termen bedacht als doodslag, moord met voorbedachten rade, doodslag uit zelfverdediging en dergelijke, alsof dood niet dood is. Hoewel de mode zowel in de misdaad als in het vonnissen een rol speelt, is er een misdaad die altijd universele minachting oproept. Dat is de misdaad van het zijn van een prutsende dokter. Ik heb horen vertellen dat sommige wilde stammen de dokter plachten af te maken als zijn patient doodging, een systeem dat niet geheel van verdienste gespeend is. Deze rechtlijnige verachting van de slachtende kwakzalver is begrijpelijk. Als we ziek zijn, leveren we ons zelf geheel over aan de genade van de dokter. We geven een volslagen vreemdeling de gelegenheid om te spelen met datgene waar we de meeste waarde aan hechten. Als dit vertrouwen beschaamd wordt, raken de getuigen of overlevenden natuurlijk heetgebakerd. Gewone burger Vulff Sifternitz was vroeger de weledelzeergeleerde dokter Sifternitz geweest. Heet nieuws!! verklaarde in overdreven breedsprakig detail hoe hij het leven van playboy en chirurg door elkaar had gehaald tot het mes in zijn trillende vingers ten slotte dit had doorgesneden in plaats van dat, als gevolg waarvan het leven van een vooraanstaand politicus bekort was geworden met een aantal zonder twijfel nuttige jaren. We moeten er wel bij vertellen dat Vulff een poging had gedaan om te ontnuchteren voor hij aan de slag ging, zodat het door delirium tremens kwam en niet door dronkenschap dat het laatste kerfje verkeerd terechtkwam. Zijn vergunning werd ingetrokken en zijn spaargeld was blijkbaar voor het overgrote deel in beslag genomen aangezien er later berichten volgden dat hij betrokken was geweest bij medische toestanden van laag allooi. Het leven had Vulff hard en gemeen behandeld; hij was precies de man die ik zocht. Tijdens mijn eerste trip met trillende knieen uit mijn kamer was ik zo vrij hem met een bezoek te vereren.

Voor iemand met mijn talenten is het geen probleem om in een vreemde stad op een verre planeet een half onwettige onbekende op te sporen. Gewoon een kwestie van techniek en daarmee ben ik rijk begiftigd. Toen ik op de bladderende houten deur van het huis in de ongezondste wijk van de stad roffelde, was ik gereed voor de eerste stap van mijn nieuwe plan.

'Ik heb werk voor je, Vulff,' vertelde ik de zuiplap met de wezenloze ogen die de deur opendeed. 'Verdwijn maar,' zei hij en probeerde de deur dicht te slaan. Mijn behoedzaam geplaatste schoen verhinderde dat en het kostte bijna helemaal geen moeite om langs hem heen naar binnen te dringen.

'Ik doe geen medisch werk,' mummelde hij met een blik op mijn verbonden arm. 'Niet voor geen verklikkers van de politie, dus verdwijn als de gesmeerde bliksem.' 'Je conversatie is niet alleen saai maar je vervalt ook in herhalingen,' zei ik hem, omdat dat de waarheid was. 'Ik kom je een strikt eerlijk zakenvoorstel doen dat loon naar werken oplevert. Het simpele feit dat het toevallig tegen de wet is zou geen van ons beiden iets moeten kunnen schelen. Jou wel het minst.' Ik negeerde zijn gemompelde protesten en keek in de kamer ernaast. 'Volgens hoogst betrouwbare inlichtingen woon je hier in gezegende ongehuwde staat met een meisje genaamd Zina. Wat ik te zeggen heb is niet bestemd voor haar ongetwijfeld bevallige oortjes. Waar is ze?'

'Buiten!' schreeuwde hij. 'En daar ga jij ook heen, eruit!' Hij greep een hoge fles bij de nek vast en tilde hem dreigend op.

'Heb je hier misschien trek in?' vroeg ik en liet een dikke bundel verse bankbiljetten op de tafel vallen. 'En dit en dit -' Ik liet nog twee bundels vallen. De fles gleed uit zijn slappe vingers en viel op de vloer terwijl zijn ogen steeds verder uitpuilden alsof ze op zuigers gemonteerd waren. Ik legde nog een paar bundeltjes op de stapel tot ik zijn onverdeelde aandacht had.

Praten als Brugman was niet nodig. Toen hij eenmaal overtuigd was dat ik het meende was het alleen maar een kwestie van het regelen van details. Het geld had ogenblikkelijk een ontnuchterend effect op hem en hoewel hij de neiging had te beven en te trillen, was er niets mis met zijn redeneervermogen.

'Nog een laatste vraag,' zei ik toen ik aanstalten maakte om te vertrekken. 'Hoe staat het met de bekoorlijke Zina ga je haar hierover vertellen?' 'Ben je gek?' vroeg Vulff met onverholen verrassing. 'Dat betekent dan zeker dat je het haar niet vertelt. Aangezien alleen jij en ik van deze operatie afweten - hoe ga je haar uitleggen dat je weggaat en waar het geld vandaan komt?'

Dit ontstelde hem nog meer. 'Uitleggen? Aan haar? Als ik hier eenmaal weg ben krijgt ze mij en het geld niet meer te zien. En dat gebeurt tien minuten na nu.' 'Ik begrijp het,' zei ik, en dat deed ik. Ik vond het ook nogal onaardig daar de ongelukkige Zina hem in leven had gehouden door een beroep uit te oefenen waar de meeste vrouwen niet over peinzen. Ik maakte in gedachten een aantekening dat ik eens zou zien wat ik doen kon om de zaak recht te trekken. Maar in de toekomst. Momenteel moest ik toezien op de verdwijning van James Bolivar diGriz. Zonder op kosten te letten bestelde ik alle chirurgische apparatuur die Vulff kon bedenken. Als het maar even mogelijk was kocht ik robottoestellen omdat hij in zijn eentje zou werken. Alles werd in een zware bestelwagen geladen die we daarvoor gehuurd hadden en samen reden we naar het huis op het land. Geen van ons durfde de ander uit het gezicht te verliezen, wat natuurlijk te begrijpen viel. Financiele afrekeningen waren het moeilijkst te verwezenlijken daar dokter Vulff, rein van geest als hij was, zeker wist dat ik zijn schedel zou inslaan en al mijn geld terug zou pakken zodra de operatie afgelopen was zonder te weten natuurlijk dat ik nimmer blut zou zijn zolang er nog banken bestonden. Eindelijk werden we het tot zijn volle tevredenheid eens en begonnen we aan onze gewichtige zaken.

Het huis stond er eenzaam bij, op een rotswand boven een verre uitloper van het meer. Het verse voedsel dat we nodig hadden werd eens per week bezorgd, tegelijk met de post die bestond uit medicijnen en nieuwe medische voorraden. De operaties begonnen.

Dank zij de moderne chirurgische technieken kwam er uiteraard geen pijn of shock aan te pas. Ik bleef in bed en was bij tijden zo volgestouwd met verdovende middelen dat hele dagen in een dromerige mist voorbij gleden. Tussen twee perioden van radicale chirurgie nam ik de voorzorg om een slaappil toe te voegen aan Vulffs slaapmutsje. Daar zat geen alcohol in aangezien het een van de voorwaarden van onze overeenkomst was dat hij tijdens de duur ervan nuchter bleef. ledere keer als hij het moeilijk kreeg, versterkte ik zijn besluit met een beetje meer geld. Door alle zelfontzegging hadden zijn zenuwen het wel goed te kwaad en ik dacht dat hij een goede nachtrust wel zou waarderen. Bovendien wilde ik enig onderzoek doen. Toen ik zeker was dat hij onder zeil was, forceerde ik het slot van zijn deur en doorzocht zijn kamer.

Het pistool zal er wel geweest zijn bij wijze van verzekering, maar met die nerveuze types weet je dat nooit zeker. Mijn dagen als doelwit waren voorbij, als het aan mij lag. Het was een terugstootloos zakmodel kaliber vijftig, netjes en dodelijk. Het mechanisme werkte prachtig en de patronen bevatten nog steeds al hun dodelijke macht, maar het ding afschieten zou enige moeite kosten nadat ik het uiteinde van de slagpin had afgevijld.

De vondst van de camera verraste me niet, gezien het weinige vertrouwen dat ik nog in de fundamentele goedheid van de mens stel. Dat ik zijn weldoener en financier was betekende niet veel voor Vulff. Hij verzamelde wat chantagemateriaal voor het geval dat. Er was genoeg belichte film, vast en zeker gevuld met studies van mijn slapende gezicht Voor en Na. Ik hield alle filrn, inclusief de onbelichte rollen, onder het rontgenapparaat voor een leuke lange behandeling en dat was dan weer dat. Vulff kweet zich goed van zijn taak als hij het niet druk had met klagen over het ontbreken van geestrijk vocht of vrouwen. Door mijn dijbenen te buigen en in te korten veranderden mijn lengte en mijn manier van lopen. Handen, gezicht, schedel, oren - allemaal werden ze voorgoed veranderd om een nieuw individu op te bouwen. Vaardig gebruik van de juiste hormonen bracht een verandering teweeg in de pigmentcellen waardoor de kleur van mijn huid en haar donkerder werd en zelfs de patronen in het haar veranderden. Het laatste dat gedaan werd, toen Vulffs talent op zijn toppunt was, was een voorzichtige streek over mijn stembanden waardoor mijn spraak lager en ruwer werd.

Toen het allemaal klaar was, was Gladde Jim diGriz dood en Hans Schmidt geboren. Geen geinspireerde naam, geef ik toe, maar hij was alleen maar bedoeld voor de overgangsperiode waarin ik mij van Vulff ontdeed alvorens aan mijn gewichtige onderneming te beginnen. 'Heel mooi, werkelijk heel mooi,' zei ik terwijl ik in de spiegel keek en mijn vingers een vreemd gezicht zag betasten.

'God, ik kan wel een borrel gebruiken,' snakte Vulff achter mij, gezeten op zijn reeds gepakte koffers. De laatste paar dagen had hij af en toe een duik in de medicinale alcohol genomen, totdat ik de alcohol mengde met mijn favoriete braakmiddel, en hij verlangde er nerveus naar weer met stevig drinken te beginnen. 'Geef me het geld dat je me nog schuldig bent, dan kunnen we hier verdwijnen.'

'Geduld, dokter,' murmelde ik en stak hem het pakket biljetten toe. Hij brak de verpakking van de bank open en begon ze met vlugge, liefkozende aanrakingen van zijn vingers te tellen. Tijdverspilling,' zei ik hem, maar hij ging rustig door. 'Ik ben zo vrij geweest om op ieder biljet

GESTOLEN te schrijven, met inkt die oplicht als de bank ze onder ultraviolet licht houdt.'

Toen hield hij wel op met tellen en tegelijk werd hij wasbleek. Ik moest hem eigenlijk waarschuwen voor zijn oude hart. Als hij niet oppaste bleef hij er nog in. 'Wat bedoel je, gestolen?' bracht hij na een poosje met verstikte stem uit.

'Nou, dat waren ze, weet je. Al het geld dat ik je betaald heb was gestolen.' Zijn gezicht werd nog een graad witter en ik was ervan overtuigd dat hij de vijftig niet halen zou, niet met zo'n bloedsomloop. 'Maak je maar geen zorgen. De rest was allemaal in oude biljetten. Ik heb er een hoop uitgegeven zonder een centje pijn.' 'Maar... waarom?' piepte hij eindelijk. 'Goeie vraag, dokter. Ik heb een even groot bedrag in biljetten waaraan niet geknoeid is, natuurlijk - naar je ouwe vriendin Zina gestuurd. Ik vond dat je haar dat toch op zijn minst wel schuldig was, na alles wat ze voor je gedaan heeft. Eerlijk is eerlijk.'

Hij keek me woedend na terwijl ik alle machines, medische voorraden en dergelijke van de rots gooide. Ik zorgde er wel voor dat ik niet met mijn rug naar hem toe stond; verder waren alle voorzorgen al genomen. Toen ik toevallig opkeek en zag dat een verholen glimlach zijn vorige uitdrukking had vervangen, wist ik dat het tijd was om de rest van mijn regelingen te onthullen. 'Over een paar minuten komt er een luchttaxi; we vertrekken samen. Het spijt me dat ik je moet meedelen dat er na aankomst in Freiburbad niet voldoende tijd zal zijn om naar Zina te gaan en haar volgens plan af te tuigen om het geld terug te krijgen.' De schuldige manier waarop hij schrok, bewees dat hij echt een amateur in dit soort zaken was. Ik ging verder, in de hoop dat hij dankbaar zou zijn voor deze onthulling hoe je de dingen op een efficiente misdadige manier moet aanpakken. 'Van hier af heb ik alles nogal nauwkeurig geregeld. Vandaag vertrekken er twee sterreschepen binnen enkele minuten na elkaar, wat anders maar zelden voorkomt. Ik heb voor me zelf plaats geboekt op het ene en hier is jouw kaartje voor het andere. Ik heb vooruit betaald, maar daar zul je me wel niet voor bedanken.' Hij pakte het kaartje aan met alle enthousiaste interesse van een oude vrijster die een dooie slang opraapt. 'Haastige spoed is goed. Een paar minuten na je vertrek wordt er namelijk bij de politie een envelop gebracht met een verslag van jouw aandeel in deze operatie.'

De brave dokter verwerkte dit alles terwijl we op de kopter wachtten, en aan zijn zieke uitdrukking zag ik dat hij geen mazen in mijn regeling kon vinden. De hele reis lang zat hij in zijn stoel gedoken en zei geen woord. Zonder me te groeten of zelfs maar te vloeken begaf hij zich rechtstreeks naar zijn schip en ik wachtte tot hij aan boord was. Natuurlijk liep ik alleen maar in de richting van mijn schip maar ging er niet in. Ik had net zomin plannen om de politie van Freiburg in te lichten dat er een illegale operatie had plaatsgevonden als om van Freibur te vertrekken. Het laatste dat ik wilde was aandacht. Allebei de leugentjes waren alleen maar bedoeld om te zorgen dat de alcoholische dokter vertrok en wegbleef. Ik had geen reden om weg te gaan, integendeel. Ik had ettelijke redenen om te blijven waar ik was. Angelina was nog steeds op deze planeet, en ik wilde niet lastig gevallen worden terwijl ik haar opspoorde. Misschien was het arrogant van me om daar zo zeker van te zijn, maar ik voelde langzamerhand dat ik Angelina heel goed had leren kennen. Onze misdadige hersentjes werkten voor een groot deel in dezelfde oneerlijke regionen. Tot op zekere hoogte dacht ik haar reacties met ferme logica te kunnen voorspellen. Ten eerste - ze zou heel gelukkig zijn met mijn bloedige vernietiging. Zij kreeg dezelfde kick van lijken als de meeste andere meisjes van nieuwe kleren. Als ze mij dood waande, zou haar opsporen veel makkelijker zijn. Ik wist dat ze voorzorgen zou nemen tegen de politie en tegen agenten van de Brigade. Maar die wisten niet dat zij op Freibur was - er was niets dat mijn dood in verband bracht met haar aanwezigheid. Daarom hoefde ze niet opnieuw te vluchten, maar kon hier blijven met een nieuwe dekmantel en een nieuwe persoonlijkheid. Dat ze hier wilde blijven, daar twijfelde ik nauwelijks aan. Freibur was een planeet die geschapen leek voor onwettige operaties. In alle jaren dat ik door het bekende deel van het heelal zwierf, was ik nog nooit tegen zo'n rijpe pruim opgelopen. Een verkwikkend mengsel van oud en nieuw. In het oude, standenbewuste, feodale Freibur zou een vreemdeling onmiddellijk herkend en in de gaten gehouden worden. Op de moderne Bondsplaneten lieten computers, mechanisatie, robots en voortdurend waakzame politie heel weinig ruimte voor illegale praktijken. Pas wanneer deze twee verschillende culturen zich vermengen en in elkaar overlopen worden echt verbeeldingsrijke operaties mogelijk. De planeet was vreedzaam genoeg; dat moest je de samenlevingsdeskundigen van de Bond nageven. Voor ze de eerste antibiotische pil of ponskaartcomputer introduceerden, zagen ze erop toe dat wet en orde stevig verankerd waren. Toch waren er gelegenheden te over als je wist waar je kijken moest. Angelina wist waar ze kijken moest en ik ook.

Behalve dat ik - na weken van vergeefse naspeuringen - eindelijk moest toegeven dat we allebei naar verschillende dingen zochten. Ik kan niet ontkennen dat ik een aangename tijd doorbracht, doordat ik talloze mogelijkheden vond voor leuke zaken en winstgevende capriolen. Zonder de drang om Angelina te vinden, geloof ik echt dat ik de tijd van mijn leven had kunnen hebben in dit boevenparadijs. Het plezier werd me ontzegd doordat de drang om Angelina te vinden me treiterde als een zieke tand. Daar mijn intuitie me in de steek liet, probeerde ik het met mechanische hulpmiddelen. Ik huurde de beste computer die er te krijgen was, voerde er hele bibliotheken in en stelde hem talloze vragen. In de loop van deze kilowattuur-verslindende activiteiten werd ik een expert op het gebied van de economie van Freibur, maar uiteindelijk was ik nog even ver van Angelina af als in het begin. Ze bezat een verterende ambitie naar macht en heerszucht, maar ik had geen benul op welke wijze die ambitie zich zou uiten. Ik kwam met verschillende economische oplossingen te voorschijn om de teugels van de maatschappij in handen te krijgen, maar nader onderzoek leerde me dat zij zich met geen daarvan bezighield. De koning Villelm ix leek de voor de hand liggende hefboom om de planeet onder controle te krijgen. Een compleet onderzoek van Villy, zijn gezin en naaste koninklijke verwanten, bracht enkele sappige schandalen aan het licht maar geen Angelina. Ik stond schaakmat.

Terwijl ik mijn kommernis verdronk in een fles gedestilleerd werd ik eindelijk getroffen door de uitweg uit dit dilemma. Ik geef toe dat ik op dat moment vol alcohol zat, maar de verlamming van mijn axonen was zonder twijfel de bron van mijn idee. Iedereen die zegt dat hij beter denkt als hij dronken is, is een idioot. Maar dit was een heel ander geval. Ik dacht niet maar ik voelde, en mijn woede dat ze ontsnapt was sloeg het deksel van mijn meer beschaafde impulsen. Ik wurgde een kussen tot het dood was terwijl ik me voorstelde dat het haar nek was en ten slotte schreeuwde ik: 'Gek, helemaal gek, dat is haar probleem, zo krom als een hoepel en zo gek als een toeter!' Toen ik op het bed viel tolde alles rond in misselijk makende cirkels en ik mompelde: 'Gewoon helemaal gek. Ik zou zelf gek moeten zijn om erachter te komen wat ze nou weer gaat doen.' Daarop vielen mijn ogen dicht en sliep ik in. Toen zwommen de woorden omlaag door de met alcohol verzadigde lagen tot ze een dieper niveau bereikten waar nog een vonk van rede huisde. Toen ze op de bodem belandden werd ik klaarwakker en vloog ik overeind in mijn bed, met stomheid geslagen door de gruwelijke waarheid. Er zou alle plichtsbetrachting voor nodig zijn die ik bezat - en een beetje meer. Ik zou haar moeten volgen, omlaag langs het pad van de waanzin, als ik haar wilde vinden.

Dertien

In het koude licht van de ochtend zag het idee er niet aantrekkelijker uit - maar nog wel even gezond. Ik kon het doen, of niet, net wat ik wilde. De woeste inslag van waanzinnigheid die Angelina's leven kleurde viel niet te loochenen. Al onze contacten werden gekenmerkt door een meedogenloze onverschilligheid jegens menselijk leven. Ze doodde koel of met plezier zoals toen ze mij had neergeschoten - maar altijd zonder zich in het minst aan de mensen te storen. Ik betwijfelde of zelfs zij er enig idee van had hoeveel moorden ze in haar hele leven had gepleegd. Volgens haar maatstaven was ik een armzalige amateur. Ik had niet vaker gedood dan dat soort geweld was maar zelden noodzakelijk in mijn soort werk vast niet vaker dan... nooit?

Kijk, kijk het ouwe lammetjeshart was eindelijk ontmaskerd. De ruwe en hardvochtige diGriz de Doder die nooit doodde! Het was niets om je voor te schamen, nee, integendeel. Ik hechtte waarde aan mensenlevens, de enige onveranderlijke waarde in het bestaan. Angelina waardeerde alleen zich zelf en haar verlangens, verder niets. Om haar langs het kromme pad van haar eigen maaksel te volgen, zou ik me in dezelfde geestelijke toestand moeten brengen waarin zij leefde. Dat is niet zo moeilijk als het klinkt - althans in theorie. Ik had enige ervaring met de psychotomimetische middelen en was me welbewust van hun potentieel. Eeuwen van onderzoek hebben middelen opgeleverd die iedere gewenste geestelijke toestand kunnen oproepen. Wil je S raag een dag lang paranoide zijn? Slik maar een pil. ok jij kunt malen, vriend. Het is bekend dat sommige mensen die dingen echt geslikt hebben om een kick te krijgen, maar zo vervelend vind ik het leven echt niet. Er zou een heel wat betere reden moeten zijn voor ik mijn tere grijze cellen blootstelde aan dat soort capriolen. Zoals het vinden van Angelina, bij voorbeeld. Ongeveer het enige goede aan die geschiftheidspillen is het feit dat de effecten tijdelijk zijn. Als het middel uitgewerkt raakt, verslappen ook de hallucinaties. Nergens in de leerboeken werd het duivelsbrouwsel vermeld dat ik aan het stoken was. Het was een moeizaam werk om al Angelina's fascinerende symptomen op te sporen in de leerboeken en ze in een sluitend psychotisch patroon onder te brengen. Ik haalde er zelfs beroepshulp bij om haar geval te analyseren, natuurlijk zonder erbij te zeggen wat ik met die inlichtingen wilde gaan doen. Uiteindelijk zat ik met een flesje rokerige vloeistof en een band met autohypnotische suggesties om af te spelen terwijl de injectie zijn werk deed. Alles wat me nog te doen stond was mijn moed opschroeven, zoals ze dat in de klassieke boekjes noemen. En bovendien wilde ik nog een paar voorzorgen nemen. Ik nam een kamer in een goedkoop hotel en gaf opdracht dat ik onder geen beding gestoord mocht worden. Het was de eerste keer dat ik dit soort geintjes probeerde, en omdat ik geen idee had hoe vaag mijn geheugen zou worden legde ik hier en daar wat aantekeningen neer om me aan mijn werk te herinneren. Na een halve dag van dit soort voorbereidingen besefte ik dat ik smoesjes zat te bedenken.

'Ach, het is niet eenvoudig om opzettelijk gek te worden,' vertelde ik mijn tamelijk bleke spiegelbeeld. Hij stemde daarmee in maar dat weerhield geen van ons ervan om onze mouw op te stropen en grote injectienaalden te vullen met wazige waanzin.

'Op je gezondheid,' zei ik en liet de naald zachtzinnig in de ader glijden en drukte langzaam de plunjer in. Het resultaat was een anticlimax, zacht gezegd. Afgezien van een gezoem in mijn oren en een zweem van hoofdpijn die vlug weer verdween, voelde ik niets. Maar ik wist wel beter dan naar buiten te gaan, dus begon ik de krant te lezen, tot ik me moe ging voelen. De hele affaire leek me nogal dwaas en een teleurstelling. Ik viel in slaap terwijl de taperecorder zachtjes ego-opbouwende opwekkingen in mijn oor fluisterde als 'Jij bent beter dan iedereen anders en dat weet je best, en mensen die dat niet weten moeten maar goed oppassen' en 'Het zijn allemaal idioten en als jij de leiding had zou alles wel heel anders gaan, en waarom heb jij eigenlijk niet de leiding, het is makkelijk genoeg.'

Het wakker worden was niet zo aangenaam vanwege de telefoons die nog in mijn oren zaten en mijn eigen stomme stem die tegen me aan zat te drenzen. Er was niets veranderd en het hele zinloze experiment was verspilling en verspilling maakt me boos. Ik brak de telefoons met mijn handen en dat luchtte me wat op, en wat me nog veel meer opluchtte was de taperecorder toen ik die tot een grote puinhoop had gestampt.

Mijn gezicht zat vol stoppels toen ik er met mijn hand langsstreek; ik had me al dagenlang niet geschoren. Terwijl ik creme op mijn kaken smeerde keek ik in de spiegel en voor het eerst viel me iets vreemds op. Dit nieuwe gezicht paste veel beter bij mij dan het oude. Een ongelukje bij mijn geboorte, of de lelijkheid van mijn ouders - die ik hartgrondig haatte, het enige goede dat ze ooit gedaan hadden was mij produceren - had me een gezicht gegeven dat niet bij mijn persoonlijkheid paste. Het nieuwe was beter, knapper bij voorbeeld en heel wat krachtiger. Ik had die slapvingerige kwakzalver van een Vulff wel eens kunnen bedanken dat hij zo'n meesterwerk had geschapen. Ik had hem met een kogel moeten bedanken. Dat zou garanderen dat niemand me ooit via hem kon opsporen. Het moet een warme dag geweest zijn en ik moet koorts gehad hebben toen ik hem veilig liet gaan. Op tafel lag een stuk papier met een enkel woord erop, in mijn eigen handhoewel ik me niet kon voorstellen waarom ik het daar verdomme had neergelegd. Angelina stond erop. Angelina, wat zou ik er niet van genieten om die tere blanke hals tussen mijn handen te voelen en te knijpen tot haar oogballen uitpuilden. Ha! Ik moest erom lachen, het leverde echt een grappig beeld op. Maar ik moest er toch niet zo luchtig over doen. Angelina was belangrijk. Ik ging haar vinden en niets en niemand zou me tegenhouden. Ze had me voor paal gezet en ze had geprobeerd me te vermoorden. Als iemand verdiende te sterven was zij het wel. Ergens was het een enorme verspilling maar het moest gebeuren. Ik scheurde het briefje in heel kleine stukjes.

Opeens kwam de kamer me heel drukkend voor en ik wilde eruit. Wat me dubbel nijdig maakte was dat de sleutel ontbrak. Ik herinnerde me dat ik hem eruit had gehaald, maar ik had geen flauw idee waar ik hem had gelaten. De slome donder bij de receptie nam er de tijd voor om te antwoorden en ik had veel zin om hem eens precies te vertellen wat ik van hem dacht, maar ik hield me in. Er bestaat maar een permanente genezing voor die figuren. Er ratelde een reservesleutel in de mand van de pneumo en ik liet me zelf uit. Ik moest wat te eten hebben en te drinken en vooral een stil plekje om na te denken. Vlak in de buurt vond ik alle drie - toen ik de hoeren had weggejaagd. Het waren allemaal paarden, en Angelina die het alleen maar speelde was beter dan die hele troep bij elkaar. Angelina. Ze zat me vanavond wel erg dwars. De drank verwarmde mijn maag en Angelina verwarmde mijn geheugen. Te bedenken dat ik er werkelijk eens over had gepeinsd haar aan de politie te verraden of haar te doden! Wat zonde! De enige intelligente vrouw die ik ooit tegen het lijf was gelopen. En ze was puur vrouw - nooit zal ik vergeten hoe ze liep in die jurk. Als ze eenmaal een beetje getemd was - wat een koppel zouden we dan niet vormen! Deze gedachte was zo geestvervoerend dat mijn huid begon te branden en ik leegde mijn glas in een enkele teug.

Er moest iets gebeuren; ik moest haar vinden. Zo'n rijpe pruim van een planeet als deze zou ze nooit in de steek hebben gelaten. Een meisje met zo'n ambitie kon hier linea recta naar de top gaan, niets kon haar tegenhouden. En dat is natuurlijk de plek waar ze zou zijn binnen kort, als ze er nog niet was. Ze sleet haar leven natuurlijk met het gevoel dat ze verdoemd was, omdat ze een vrouw was, wetend dat ze beter was dan alle slome zakken om haar heen, en het keer op keer bewijzend. Mijn komst zou de grootste gunst zijn die ik Angelina kon doen. Ik hoefde niet te bewijzen dat ik beter was dan de kinkels op deze boerelullenplaneet - een blik op mij was genoeg. Als Angelina met mij aankoppelde kon ze ophouden met vechten, en zich ontspannen en bevelen opvolgen. Dan zou haar krachtmeting met de hele wereld voorgoed voorbij zijn.

Terwijl ik daar zat te drinken knaagde er iets aan me, een of ander vitaal feit dat ik me moest herinneren - wat niet lukte. Een seconde lang rommelde ik met de herinnering voor ik me realiseerde wat het was. De injectie zou zo meteen uitgewerkt zijn! Ik moest terug naar mijn kamer, snel. Ik was eerst bang geweest dat de affaire gevaarlijk kon zijn, maar nu zag ik in dat dat alleen maar mijn vroegere lafheid was geweest. Dit spul was niet gevaarlijker dan aspirine. En tegelijkertijd was het het geweldigste stimulerende middel dat maar bestaan kon. Nieuwe werelden van mogelijkheden openden zich voor mij, mijn geest was helderder en mijn gedachten logischer. Naar die ouwe seniele toestand ging ik niet terug! Ik liep naar de bar en betaalde, ongeduldig met mijn vingers roffelend terwijl de barkeeper mijn geld wisselde. 'Linke jongen, he?' vroeg ik, luid genoeg dat iedereen in de tent het kon horen. 'Een klant die haast heeft en jij ziet je kans om hem af te zetten. Dit is twee gilden te weinig.' Ik had het geld op mijn handpalm liggen en toen hij zich naar voren boog om het te tellen bewoog ik mijn hand snel omhoog en gaf hem de hele zaak middenin zijn gezicht, biljetten, munten, duim en vingers. Tegelijk vertelde ik hem op lage toon, zodat niemand anders het kon horen wat ik precies van hem dacht. Het bargoens van Freiburg is rijk bedeeld met beledigingen en voor hem gebruikte ik de beste. Ik had nog meer kunnen doen maar ik had haast om terug te gaan naar mijn hotelkamer, en hem de les lezen zou tijd kosten. Toen ik me omdraaide om weg te gaan hield ik een oogje in het zeil via een spiegel en maar goed ook. Hij trok een eind pijp onder de bar vandaan en tilde hem boven mijn hoofd. Natuurlijk bleef ik stilstaan om hem een mooi doelwit te geven zodat hij goed kon richten - alleen stapte ik opzij toen de arm neerkwam, net ver genoeg om de pijp langs me heen te laten suizen.

Er was helemaal geen kunst aan om de arm te grijpen, hem verder omlaag te trekken en het bot op de rand van de bar te breken. Het gekrijs was hartverwarmend, zacht gezegd, en ik wou alleen maar dat ik tijd had om te blijven en hem werkelijk iets te geven om over te krijsen. Maar ik had geen tijd meer.

'Jullie hebben gezien dat hij mij onverhoeds en venijnig aanviel,' zei ik tegen de stomverbaasde klanten toen ik op de deur afstevende. De ruwe barbonk was in elkaar gezakt en lag ergens achter de bar onzichtbaar te kreunen. 'Ik ga nu de politie bellen - zorg dat hij niet ontvlucht.' Hij was natuurlijk evenmin van plan om te vertrekken als ik om de politie te bellen. Ik was de deur uit, lang voordat een van hun eindelijk begreep wat er gebeurd was. Natuurlijk kon ik niet gaan rennen: dat zou de aandacht op mij vestigen. Teruggaan naar het hotel met snelle pas was het enige dat ik doen kon, maar ik zweette uitgebreid van spanning. Het eerste dat ik in de kamer zag was de fles op de tafel, met de in een lap gewikkelde naald ernaast. Mijn handen beefden niet, maar dat zouden ze wel hebben gedaan als ik ze had losgelaten. Het was op het kantje af.

Toen ik daarna in een stoel was gevallen hield ik de fles omhoog en zag dat er minder dan een millimeter van het spul over was. Het allereerste punt op de agenda was de noodzaak om een voorraad van het spul in te slaan. Ik herinnerde me de formule duidelijk en het zou geen moeite kosten om nieuwe voorraad aan te maken. Natuurlijk zouden er zo laat op de avond geen apotheken meer open zijn, maar dat maakte alles heel wat makkelijker. Een geschiedeniswet zegt dat wapens eerder werden uitgevonden dan geld. In mijn koffer zat een .75 die mij meer goederen kon verschaffen dan al het geld dat er bestond.

Dat was een vergissing. Een of andere herinnering knaagde aan me maar ik negeerde hem. Bovendien moest ik opschieten, ik had maar weinig tijd om te vinden wat ik moest hebben en het naar de hotelkamer te brengen. Mijn gedachten hielden zich daarmee bezig en hoe ik dat het beste kon doen terwijl ik de koffer openmaakte en mijn hand uitstak naar het pistool dat daar bovenop mijn kleren lag. Op dit punt zat het ijle stemmetje in mijn geheugen onverstaanbaar tegen me te schreeuwen, maar daardoor greep ik alleen maar sneller naar het wapen. Er zat iets grondig verkeerd en hiermee kon ik het rechtzetten. Toen ik het pistool beet had brak de herinnering door - maar net iets te laat.

Ik liet het pistool vallen en wierp me tegen de grond, veel te laat. Achter me hoorde ik een plof toen de slaapgasgranaat afging die ik onder het pistool had gelegd. Nog toen ik in het duister viel vroeg ik me af hoe ik ooit zo iets ongelooflijk stoms had kunnen doen...

Veertien

Toen ik bijkwam van het gas had ik eerst een gevoel van spijt. Het is een cliche dat de werking van de geest een voortdurende bron van verbazing is. De effecten van mijn duivelsbrouwsel waren uitgewerkt. Er was niets mis met mijn geheugen, nu de posthypnotische blokken die ik erin had aangebracht waren verdwenen. Maar al te levendig herinnerde ik me de details van mijn waanzinnig intermezzo. Hoewel ik misselijk werd van de dingen die ik had gedacht en gedaan, voelde ik tegelijk een zweem van spijt die ik niet van me kon afzetten. Het had een verschrikkelijke vrijheid betekend, zo alleen te staan dat zelfs de levens van andere mensen minder dan niets waren. Zonder twijfel een gestoorde gewaarwording, maar niettemin een heel aantrekkelijke. Zoals het slikken van verdovende middelen. Terwijl ik de gedachte verfoeide, voelde ik het verlangen naar meer.

Ondanks mijn gedwongen slaap van twaalf uur was ik uitgeput. Er was al mijn energie voor nodig om me naar het bed te slepen en erop neer te vallen. Mijn vooruitziende blik had gezorgd voor een fles versterkende drank en ik schonk een glas vol. Hieraan nippend poogde ik mijn gedachten te ordenen, geen gemakkelijke taak. Ik heb vaak gelezen over de beerput van duistere wensen in de onbewuste geest, maar dit was de eerste keer dat er in de mijne was geroerd. Het was heel onthullend om sommige van de dingen te bekijken die naar het oppervlak waren gedreven. Mijn houding tegenover Angelina moest eens goed onder het licht worden gehouden. Het belangrijkste dat ik onder ogen moest zien was de sterke attractie die ik voor haar voelde. Liefde? Noem het maar wat je wilt - liefde voldoet even goed als andere termen, maar dit was geen bonzende puberale hartstocht. Ik was niet blind voor haar fouten, in feite verafschuwde ik ze nu ik wist dat haar moordzuchtige, immorele bestaan een echo vond in mijn eigen geest. Maar logica en overtuigingen hebben weinig te maken met emoties. Dat ik deze kant van haar haatte, betekende niet dat een persoonlijkheid die zo op de mijne leek me niet aantrok. Ik echode de opvatting van mijn psychotische ik - wat een koppel hadden wij niet kunnen zijn! Dat was natuurlijk onmogelijk, maar het maakte geen eind aan het verlangen. Liefde en haat staan dicht bij elkaar, zegt men, en hier stonden ze in ieder geval zij aan zij. En de hele verwarde toestand werd er ook niet eenvoudiger op doordat Angelina zo vervloekte knap was. Ik nam een diepe teug van mijn glas. Haar vinden moest nu makkelijk zijn. De zorgeloosheid waarmee ik dit voor waar aannam schokte me enigszins. In mijn gestoorde staat had ik geen nieuwe inlichtingen opgedaan. Alleen een bonk inzicht in de uitgesleten groeven waar de geest van mijn Angelina doorheen rolde. Er viel niet aan te twijfelen dat ze naar pure macht dorstte. Die macht was niet te verwerven door de koning te beinvloeden, zag ik nu in. De juiste manier was geweld, een staatsgreep, misschien moord, in ieder geval revolutie en een of ander soort oproer. Dat was het patroon geweest in de slechte oude dagen op Freibur toen de koningskroon de prijs van het gevecht was geweest. Ieder lid van de adel kon gekroond worden, en zodra de greep van de oude koning verslapte was dat het sein voor een machtsstrijd waaruit de nieuwe monarch te voorschijn zou treden. Natuurlijk was dat gedoe afgelopen toen de samenlevingsspecialisten van de Bond eenmaal met hun kunstjes waren gekomen.

De dagen van weleer kwamen weer terug dat was duidelijk. Angelina zou ervoor zorgen dat deze wereld baadde in bloed en dood om haar eigen ambities te bevredigen. Op dit zelfde ogenblik was zij ergens bezig de juiste man klaar te stomen. Een van de graven, nog heel belangrijk in de semi-feodale economie, kreeg een ego-opblazende behandeling en werd gegidst door een nieuwe macht achter de troon. Dat was het patroon dat Angelina al eerder had gebruikt, en beslist weer zou gebruiken. Geen twijfel mogelijk.

Er ontbrak maar een kleine factor. Wie was die man? Mijn duik in de diepten van de zelfanalyse had een bepaald ongezonde nasmaak achtergelaten in mijn mond die niet met drank was weg te spoelen. Wat ik nodig had was een beetje actie om mijn verslapte zenuwuiteinden te stimuleren en mijn trage bloed te versnellen. Uitvinden wie Angelina's stroman was, was precies de lading die mijn batterij nodig had. Het denken eraan hielp al, en ik bladerde dan ook gretig de krant door op zoek naar de rubriek Nieuws van het Hof. Over twee dagen al was er een groot bal, een volmaakte dekmantel voor wat ik in de zin had.

Die twee dagen lang had ik het druk met de vele kleine verfijningen die een operatie als deze de glans van perfectie verlenen. ledere halfgare kan op een feest binnenvallen, en doet dat gewoonlijk ook, want dat zijn schijnbaar de enige mensen die je op zo'n samenzijn tegenkomt. Er is een uniek talent als het mijne voor nodig om een dekmantel te versieren die onaantastbaar is. Mijn onderzoek verschafte me een land van herkomst, een verre en arme provincie die alleen op een vet dialect kon bogen dat de meeste Freiburse moppen van een basis voorzag. Door deze aangeboren handicap stond de bevolking van Misteldross bekend om zijn vechtlust en algemene stijf koppigheid. Er was wat lagere adel waar niemand veel aandacht aan schonk, of dossiers van bijhield, wat me in staat stelde de persoonlijkheid van grav Bent Diebstall aan te nemen. De achternaam betekende in het plaatselijke dialect hetzij boef, hetzij belastinggaarder, wat je wel een indruk geeft van het soort economie dat ze erop na hielden, en hoe ze aan de titel kwamen. Een militaire kleermaker sneed een galatenue voor me en terwijl ik paste, prentte ik grote brokken familiegeschiedenis in mijn hoofd om mensen mee te vervelen. Ik zag wel hoe ik het vrolijke brandpunt van ieder feest kon zijn. Verder stuurde ik een dik pak bankbiljetten naar de verminkte barkeeper, die nu arbeidde met de handicap van een arm in het gips. Hij had me echt te weinig teruggegeven, maar zijn lijden stond totaal niet in verhouding tot zijn minderwaardige misdaadje. Mijn anonieme gave was louter gewetensgeld en ik voelde me daarna heel wat beter.

Een nachtelijk bezoek aan de koninklijke drukkerij leverde een uitnodiging voor het feest op. Mijn uniform paste me als een worstvelletje, mijn laarzen glommen geestdriftig en ik was een van de eerste gasten die arriveerden omdat de koninklijke tafel een geweldige reputatie had en het werk mijn eetlust had bevorderd. Ik rammelde en kletterde buitengewoon fraai toen ik voor de koning boog met sporen en zwaard, op Freibur slikken ze de hele hap aan archaische onzin - en ik keek hem diep in de ogen terwijl hij iets onverstaanbaars mummelde. Zijn ogen waren glazig en ongeaccomodeerd en ik besefte dat er enige waarheid stak in het gerucht dat hij zich altijd bezatte aan zijn privefles voor hij naar een van deze feesten kwam. Kennelijk haatte hij mensenmassa's en scharrelde hij veel liever met zijn torren hij was amateur-entomoloog met niet gering talent. Ik schoof op naar de koningin, die veel meer openstond. Ze was twintig jaar jonger dan hij en aantrekkelijk op de manier van een knap, opgeblazen rund. Volgens het gerucht had ze genoeg van zijn torren en verkoos ze homo sapiens verre boven lepidoptera. Ik testte deze laster door eens extra hard in haar hand te knijpen toen ik die schudde en de brave koningin kneep terug met een uitdrukking van levendige belangstelling. Ik verplaatste me naar het buffet.

Terwijl ik at bleven de gasten arriveren. Ze gadeslaan belemmerde me niet bij het vermalen van het voedsel noch bij het proeven van de wijnen. Toen ik klaar was met voltanken begon de rest pas, zodat ik me onder hen kon mengen. Ik onderwierp alle vrouwen aan een nauwkeurige blik, en de meesten genoten ervan omdat ik, al zeg ik het zelf, met mijn nieuwe gezicht en de pasvorm van mijn uniform als een zeis door de plaatselijke mannen maaide. Ik verwachtte niet echt dat ik Angelina's pad zo makkelijk zou kruisen, maar er was altijd een kans. Maar een of twee van de vrouwen leken in de verte op haar, en iedere keer hoefde ik er niet meer dan een paar woorden aan vuil te maken om vast te stellen dat zij van het ware blauwe bloed waren en niet mijn interstellaire moordenaresje. Mijn taak werd vergemakkelijkt door het verschijnsel dat de schoonheden van Freibur het nogal stevig in het vlees zochten, en mijn Angelina was een keurig net pakje. Ik liep terug naar de bar. 'Ik heb een koninklijk bevel voor u,' sprak een adenoidenstem in mijn oor terwijl vingers aan mijn mouw plukten. Ik draaide me om en schonk het figuur dat mijn jas nog vasthield mijn lelijkste gezicht. 'Laat mijn jas los of ik douw je hazetandekop de punchkom in,' gromde ik met mijn dikste Misteldrossische accent. Hij liet los alsof hij iets heets in zijn hand had gehad en werd helemaal rood en opgewonden. 'Zo is het beter,' voegde ik eraan toe, hem de mond snoerend. 'Zo - en wie wil me zien de koning?'

'Hare majesteit de koningin,' slaagde hij erin tussen zijn dunne lippen door te persen.

'Mooi zo. Ik wil haar ook zien. Ga maar voor.' Ik baande me een weg door de menigte terwijl mijn nieuwe vriend achter me aan rammelde en zijn best deed me in te halen. Ik bleef staan voor ik de groep rond koningin Helda bereikte en liet hem toen voorgaan. Hij was helemaal buiten adem en zweette. 'Uwe majesteit, dit is de baron '

'Grav niet baron,' onderbrak ik met mijn afschuwelijk zware accent. 'Grav Bent Diebstall uit een arme provinciale familie, eeuwen geleden van onze rechtmatige titel bestolen door stelende en jaloerse graven.' Ik loerde pal naar mijn gids alsof hij deel van het complot had uitgemaakt en hij begon weer te blozen.

'Ik herken niet al uw eretekens, grav Bent,' zei de koningin met haar lage stem die me deed denken aan weiden op een mistige morgen. Ze wees naar mijn manhaftige borst, naar de rij decoraties die ik net die ochtend van een rariteitenhandelaar had gekocht.

'Galactische medailles, uwe majesteit. De jongere zoon van provinciale adel, zijn familie verarmd door toedoen van hebzuchtige en corrupte lieden, vindt hier op Freibur maar weinig gelegenheden om vooruit te komen. Daarom ben ik elders in dienst gegaan en heb ik de beste jaren van mijn jeugd gediend in de Stellaire Wacht. Deze lintjes zijn voor alledaagse gebeurtenissen als gevechten, invasies en enteringen in de ruimte. Maar dit is de medaille waar ik werkelijk trots op kan zijn -' ik tastte door de rammelende ijzerwaren tot ik bij een afzichtelijk ding kwam, een en al kometen, nova's, en blikkerende lichtjes.

'Dit is de Stellaire Ster, het meest begeerde ereteken irl de Wacht.' Ik nam het ding in mijn hand en keek er eens aandachtig naar. Ik geloof eigenlijk dat het inderdaad een decoratie van de Wacht was, voor mensen die bijtekenen of vijf jaar corvee doen of zo iets. 'Hij is heel mooi,' zei de koningin. Haar smaak in medailles was niet beter dan haar smaak in kleren, maar wat wil je ook op die achterlijke planeten. 'Dat is waar,' beaamde ik. 'Ik houd er niet van de geschiedenis van die medaille te beschrijven, maar als het een koninklijk bevel is...' Dat was het, en het werd heel schalks gegeven ook. Ik loog er een poosje op los over mijn heldendaden en hield ieders aandacht gevangen. De volgende morgen zou er heel wat over mij gepraat worden en ik hoopte dat een deel ervan bij Angelina terecht zou komen, waar ze zich ook verscholen hield. De gedachte aan haar bedierf mijn plezier een beetje. Ik wist me te verontschuldigen en liep weer naar de bar. De rest van de avond bracht ik door met het ophemelen van de wonderen van mijn denkbeeldige levensverhaal, tegen iedereen die ik in een hoek kon dringen. De meesten schenen het wel leuk te vinden, aangezien het aan het hof gewoonlijk aan humor ontbrak. De enige die er niet van scheen te genieten was ik zelf. Hoewel het plan me aanvankelijk nuttig had geleken, vond ik het nu steeds onnozeler naarmate ik er dieper in raakte. Ik zou nog maandenlang rond deze ongelooflijk saaie hofkringen kunnen fladderen zonder een spoor van Angelina op te vangen. Het proces moest wat versneld worden. Er speelde me een bepaald idee door het hoofd, maar dat grensde aan waanzin. Als het verkeerd liep betekende het of mijn dood, of eeuwige verbanning uit hofkringen. Het laatste kon ik manmoedig onder ogen zien - maar het zou me niet helpen om mijn lieftallige prooi te vinden. Aan de andere kant - als het plannetje wel werkte dan sneed het dwars door alle andere onzin heen naar het doel. Ik wierp een munt op om het lot te laten beslissen, en won natuurlijk. Het werd actie.

Voor ik hier kwam had ik een aantal artikelen bij me gestoken die me in de loop van de avond van pas konden komen. Een ervan was een onverbiddelijke introductie tot de koning voor het geval ik het idee had dat dat nuttig was. Ik liet dit ding in de zak van mijn jas glijden, vulde het grootste glas dat ik vinden kon met zoete wijn, en stommelde de grotten van zalen door op zoek naar zijne majesteit.

Als koning Villelm al zat was toen hij kwam, nu was hij bijna verlamd. Er moest een stalen staaf in de rug van zijn witte uniformjasje genaaid zijn want ik zweer dat zijn eigen ruggegraat hem niet overeind had kunnen houden. Maar hij dronk nog steeds, heen en weer zwaaiend, en zijn hoofd dobberde rond alsof het eigenlijk los zat. Hij had een troep ouwe vriendjes om zich heen en kennelijk stonden ze vieze verhalen te vertellen want ze keken me aan met verschillende verdwijn!-uitdrukkingen toen ik aan kwam zeilen en in de houding schoot. Ik was langer dan de meesten en moet een behoorlijk grote gekleurde vlek hebben gevormd voor Villy's ogen, want zijn hoofd knikkebolde langzaam in mijn richting. Een van zijn tachtigjarige maatjes had mij eerder op de avond ontmoet en was dus gedwongen ons voor te stellen. 'Een zeer groot genoegen uwe majesteit te ontmoeten,' dreunde ik met een zweem van dronkenschap in mijn stem. Niet dat de koning het merkte, maar sommige anderen wel en zij keken nijdig. 'Ik ben zo'n beetje zelf een soortement amateur-entomoloog, als u de uitdrukking wilt verexcuseren, en ik hoop in uw koninklijke voetstappen te volgen. Het is echt een nuttig onderwerp en ik vind dat er meer aandacht moet worden besteed op Freibur, dat er meer eerbied voor getoond moet worden, moet ik eigenlijk zeggen, en meer gebruik maken van de mogelijkheden die ze bieden, de forminifera, de lepidoptera en alle andere. De heraldiek, bij voorbeeld, de vlaggen zouden meer visuele aspecten kunnen aanwenden van de insekten...'

Zo babbelde ik een poosje door, terwijl de mensen rondom genoeg kregen van de onderbreking. De koning die er niet meer dan een woord op de tien tussen kreeg - werd na een tijdje moe van het knikken en zijn aandacht begon af te dwalen. Mijn stem werd dikker en waziger en ik zag dat ze zich afvroegen hoe ze van die dronkelap konden afkomen. Toen de eerste aarzelende hand naar mijn elleboog werd uitgestoken speelde ik mijn troefkaart.

'Vanwege uwe majesteits interesse,' zei ik, in mijn zak grabbelend, 'heb ik zorgvuldig dit exemplaar bewaard, het talloze lichtjaren meegedragen zodat het ten slotte in zijn logische laatste rustplaats terecht kon komen, namelijk uw koninklijke collectie.' Ik trok de platte plastic doos te voorschijn en hield hem onder zijn neus. Met grote wilskracht knipperde hij met zijn waterige ogen tot ze weer iets zagen en hij slaakte een klein kreetje. De anderen verdrongen zich om mij heen en ik gaf ze een paar seconden om van het ding te genieten. Nou, het was een pracht van een tor. Dat kan ik niet ontkennen. Maar hij had geen talloze lichtjaren afgereisd omdat ik hem net die ochtend zelf had gemaakt. De meeste onderdelen waren afkomstig van andere insekten, met hier en daar wat plastic waar de natuur me in de steek liet. Het lichaam was even lang als mijn hand, en hij had drie stel vleugels, allemaal in een andere kleur. Er zaten een hoop poten aan de onderkant, die niet erg bij elkaar pasten vrees ik, aangezien ze van een stuk of tien insekten kwamen en een boel ervan waren verpletterd of verdwenen tijdens de constructie. De meesterlijke toetsen, zoals een massieve stekel, drie ogen, een staart als een kurketrekker en dergelijke waren aan mijn betoverde publiek wel besteed. Ik was zo handig geweest om de doos van gekleurd plastic te maken waardoor de inhoud lekker onduidelijk werd en eerder een suggestie wekte dan het beest onthulde.

'Maar u moet hem van dichterbij zien, hoogheid,' zei ik terwijl ik de doos openklapte en wij beiden heen en weer zwaaiden. Het werd een lastige jongleertoer omdat ik de doos met dezelfde hand moest vasthouden als mijn wijnglas, zodat ik de andere vrij had om het monster beet te pakken. Ik plukte hem tussen duim en wijsvinger uit de doos en de koning boog zich voorover. De wijn in zijn glas kabbelde lustig tot aan de rand in zijn nieuwsgierigheid. Ik kneep heel licht met mijn duim en de tor dook op levensechte wijze naar voren en in het glas van de koning.

'Red hem! Red hem!' riep ik. 'Een waardevol exemplaar!' Ik stak mijn vingers in het glas en joeg het beest achterna door het glas. Een deel van de wijn vloog eruit en maakte een vlek op Villelms goudgerande manchet. Men snakte naar adem en er klonken boze stemmen. Iemand trok stevig aan mijn schouder. 'Laat los, jullie titel-jattende kinkels!' schreeuwde ik en rukte me ruw los. Het verdronken insekt vloog uit mijn vingers en landde op 's konings borst, vanwaar het langzaam op de vloer viel, onderweg vleugels, poten en andere onderdelen ruiend. Moet slechte lijm geweest zijn. Toen ik een duik nam om het vallende lijkje te redden, sproeide het vergeten glas in mijn andere hand rode wijn over de jas van de koning. Er ging een gehuil van woede op onder de menigte.

Dat moet ik de koning nageven, hij hield zich goed. Stond daar te zwaaien als een boom in een storm, maar zonder een woord van protest te laten horen behalve een gemompeld 'Ik bedoel... ik bedoel,' dat hij een paar keer herhaalde. Hij protesteerde zelfs niet toen ik de wijn met mijn zakdoek in zijn jas wreef en per ongeluk op zijn tenen ging staan toen de menigte achter mij te dicht opdrong. Een van hun trok hard aan mijn arm, maar liet me los toen ik een ruk met mijn schouder gaf. Mijn arm sloeg tegen Villelm ix's edele borst en zijn koninklijke valse gebit vloog uit zijn mond op de grond orn bij te dragen aan de feestvreugde.

En een vreugdevol feest werd, toen de oudjes eenmaal opzij waren gezet. De jongere adel vloog op me af om hun koning te verdedigen en ik liet ze eens wat zien over verward vechten zoals ik dat op diverse planeten had geleerd. Wat ze te kort kwamen aan techniek vergoedden ze met hun energie en we maakten er werkelijk een prachtige kermis van. De vrouwen gilden, sterke mannen vloekten en de koning werd half uit het gewoel gedragen. Daarna werd het gemeen en ik ook. Ik kon het ze niet kwalijk nemen, maar dat weerhield me er niet van met gelijke munt terug te betalen.

Het laatste dat ik me herinner is dat een stuk of wat me vasthielden terwijl een van hun me sloeg. Ik raakte hem in zijn gezicht met de schoen aan mijn ene vrije been, maar dat grepen ze ook beet en zijn opvolger deed alle lichten uit.

Vijftien

Onbeschaafd als mijn gedrag geweest was, stonden de cipiers erop mij op een hoogst beschaafde manier te behandelen. Daar mopperde ik over en ik maakte hun taak zo lastig mogelijk. Ik was niet vrijwillig de gevangenis ingegaan om nu een populariteitswedstrijd te winnen. De oude koning aan al die grappen onderwerpen was riskant geweest. Lese-majeste is het soort misdaad dat gewoonlijk met de dood bestraft wordt. Gelukkigerwijs waren de beschavende invloeden van de Bond tot in donker Freibur doorgedrongen, en de plaatselijke figuren struikelden nu over hun eigen benen om te tonen hoe wetlievend ze waren. Ik wilde er niks mee te maken hebben. Als ze me eten brachten at ik het op, en daarna smeet ik de borden kapot om mijn minachting voor deze onwettige vrijheidsberoving te tonen.

Dit was het aas. De builen die ik had opgelopen zouden een gering offer zijn als mijn poging om in de publiciteit te komen succes had in de juiste kringen. Ik twijfelde er niet aan dat erover mij werd gesproken. Een schandelijke figuur, een verrader van mijn eigen stand. Een gewelddadig man in een vreedzame wereld, en nog wel een vechtlustige, eigenzinnige en halsstarrige kerel. Kortom, ik verbeeldde alles wat een goede Freiburger verafschuwde, en het soort man waarin Angelina veel belang zou stellen.

Ondanks zijn bloedige recente verleden had Freibur een gruwelijk tekort aan onbehouwen mankracht. Niet op het allerlaagste niveau: de kroegen bij de haven liepen over van de gespierde apen met vliegebreinen. Van dat soort kon Angelina er net zoveel rekruteren als ze nodig had. Maar met knokploegen alleen zou ze geen overwinning behalen. Ze had medestanders nodig en hulp van de adel, en wat ik ervan gezien had was er een groot gebrek aan dit soort talent. Op mijn indirecte manier had ik alle trekken vertoond waarvan ik wist dat ze haar zouden boeien, en wel op zo'n manier dat ze niet zou vermoeden dat de hele vertoning voor haar was opgevoerd. De val stond open, het enige dat ze hoefde te doen was erin lopen. Er klonk een metalen gedaver toen de cipier op de deur roffelde. 'U krijgt bezoek, grav Diebstall,' zei hij terwijl hij het rooster in de deur opende.

'Laat ze naar de hel lopen!' schreeuwde ik. 'Er is niemand op deze hele pokkeplaneet die ik wil zien.' Zonder aandacht aan mijn verzoek te besteden liet hij met een buiging de directeur van de gevangenis binnen met een tweetal antieke types die zwarte kleren en sombere gezichten droegen. Ik deed mijn best om ze te negeren. Ze wachtten grimmig tot de bewaker verdwenen was, en toen maakte de magerste een map open en haalde er langzaam met zijn vingertoppen een vel papier uit. 'Ik teken geen zelfmoordbriefje zodat jullie me in mijn slaap kunnen afslachten,' snauwde ik. Dit schokte hem een beetje, maar hij probeerde eroverheen te stappen. 'Dat is geen billijke suggestie,' zei hij plechtig. 'Ik ben de advocaat des konings en zou zo'n handelwijze nimmer goedkeuren.' Alle drie knikten alsof ze aan hetzelfde touwtje zaten en het effect ervan was zo dwingend dat ik bijna zelf ging zitten knikken.

'Ik pleeg niet vrijwillig zelfmoord,' zei ik ruw om de betovering te verbreken. 'Dat is mijn laatste woord over dit onderwerp.'

De advocaat des konings had lang genoeg in de rechtbanken rondgehangen om zich niet uit zijn evenwicht te laten slaan door dit soort opmerkingen. Hij kuchte, rammelde met zijn papier en begon.

'Er zijn een aantal misdaden waarvan je beschuldigd zou kunnen worden jongmens,' dreunde hij op met een intens sombere uitdrukking op zijn gezicht gebakken. Ik gaapte, niet onder de indruk. 'Ik hoop dat dat niet hoeft te gebeuren,' vervolgde hij, 'aangezien dat alle betrokkenen alleen maar zou schaden. De koning zelf wil dat niet zien gebeuren, en heeft mij zelfs op het hart gedrukt nu in alle stilte een eind aan deze kwestie te maken. Zijn verlangen naar een vredige oplossing heeft over ons allemaal gezegevierd, en ik ben nu hier om zijn wens in daden om te zetten. Als u deze verontschuldiging wilt tekenen, wordt u aan boord van een sterrenschip gebracht dat vanavond vertrekt. Dat is dan het eind van de kwestie.' 'Jullie proberen mij uit de weg te ruimen om jullie dronkemansfeesten in het paleis geheim te houden, he?' hoonde ik. Het gezicht van de advocaat liep paars aan maar hij beheerste zich met een magnifieke inspanning. Als ze me nu van de planeet gooiden was alles voor niets geweest.

'U bent beledigend, meneer!' stoof hij. 'U gaat niet geheel vrijuit in deze zaak, weet u. Ik raad u ten sterkste aan 's konings clementie te aanvaarden en deze verontschuldiging te tekenen.' Hij overhandigde mij het papier en ik scheurde het aan stukken.

'Mij verontschuldigen? Nooit!' tierde ik. 'Ik deed niets anders dan mijn eer verdedigen tegen jullie dronken slampampers en diefachtige adel, allemaal afstammelingen van de schurken die de titels nebben gestolen die mijn familie rechtens toekomen!'

Toen vertrokken ze weer, en de directeur van de gevangenis was de enige van het stel die jong en stevig genoeg was om op weg te helpen met de punt van mijn schoen in de daarvoor geschikte plaats. Alles was zoals het hoorde te zijn. De deur knalde in het slot met erachter een opstandige, twistzieke, strijdlustige zoon van Freiburs bodem. Ik had de zaken perfect geregeld om de aandacht te trekken van Angelina. Maar tenzij ze spoedig belangstelling voor me kreeg, had ik een goede kans om de rest van mijn dagen tussen deze grimmige muren te moeten slijten.

Wachten is altijd slecht voor mijn zenuwen geweest. In tijden van vrede ben ik een denker, maar het merendeel van de tijd toch een man van de daad. Het is een ding om een plan de campagne op te stellen en er onvervaard in te springen. Het is heel iets anders om in een gore gevangeniscel rond te hangen en je af te vragen of het plan gewerkt heeft of dat er een zwakke schakel in je logica zit.

Moest ik uit dit cachot verdwijnen? Dat zou niet zo moeilijk zijn, maar ik kon het beter tot het laatst bewaren. Eenmaal buiten zou ik moeten onderduiken en dan was er niet veel kans dat zij contact met mij zou maken. Daarom zat ik mij een weg te knagen door al mijn nagels. De volgende zet was aan Angelina: ik kon alleen maar wachten. Ik hoopte maar dat ze de juiste conclusies zou trekken uit al het gewelddadige bewijsmateriaal dat ik geleverd had.

Na een week werd ik neurotisch van het opgesloten zitten. De advocaat des konings kwam niet meer terug en er werd helemaal niet gesproken over een rechtszaak of een vonnis. Ik had ze met een ergerlijk probleem opgescheept, en ze moeten zwak aan hun hoofd hebben zitten krabben in de hoop dat ik van zelf zou verdwijnen. Bijna deed ik het. Ontsnappen uit deze achterlijke gevangenis zou de eenvoud zelve zijn geweest. Maar ik wachtte op bericht van mijn dodelijke geliefde. Ik speelde in gedachten met de dingen die ze zou kunnen doen. Misschien druk uitoefenen op het hof om me vrij te laten? Een vijl naar binnen smokkelen met een briefje om te zien of ik er in mijn eentje uit kon komen? De tweede mogelijkheid trok me het meest aan en iedere keer als er brood kwam, trok ik het aan rafels om te kijken of er iets was ingebakken. Maar er was niets.

Op de achtste dag kwam Angelina in actie, op haar bekende recht-door-zee manier. Het was nacht, maar ik werd wakker door iets ongewoons. Luisteren leverde niets op, dus gleed ik naar het getraliede raampje in de deur en zag toen aan de andere kant van de gang een uiterst prettig gebeuren. De nachtwaker lag languit op de vloer met naast hem een forse gemaskerde gestalte in het zwart met een ploertendoder in zijn biefstukhand. Een andere onbekende, net als de eerste gekleed, kwam erbij en samen sleepten ze de waker door de gang. Een van hun rommelde in de buidel aan zijn riem en kwam te voorschijn met een stukje rode stof dat hij tussen de slappe vingers van de bewaker schoof. Toen kwamen ze op mijn cel af en ik gleed geruisloos in mijn bed.

Er knarste een sleutel in het slot en de lampen gingen aan. Ik kwam knipperend met mijn ogen overeind, een fraaie imitatie weggevend van iemand die wakker wordt. 'Wie is daar? Wat willen jullie?' vroeg ik. 'Sta vlug op en kleed je aan, Diebstall. Je gaat hier vandaan.' Dit was de eerste boef die ik had gezien. Zijn ploertendoder hing nog in zijn hand. Ik liet mijn onderkaak wat zakken, toen sprong ik uit bed met mijn rug tegen de muur.

'Moordenaars!' siste ik. 'Dus dat is vuile koning Villy's vuige plannetje, he? Een touw om mijn nek hangen en dan bezweren dat ik me heb verhangen? Nou kom maar op - maar denk niet dat het makkelijk wordt!' 'Wees geen idioot!' fluisterde de man. 'En doe je grote mond dicht. We komen je bevrijden. Wij zijn vrienden.' Nog twee mannen, in dezelfde uitmonstering als de eerste, drongen achter hem naar binnen, en in de gang zag ik er in de gauwigheid nog een.

'Vrienden!' schreeuwde ik. 'Moordenaars zijn jullie! Jullie zullen zwaar boeten voor deze misdaad!' De vierde man, nog in de gang, fluisterde iets en ze vielen me aan. Ik wilde de baas beter zien. Het was een kleine man als het een man was. Zijn kleren waren wijd en bol, en over het hele hoofd zat een kous bij wijze van masker. Angelina was ongeveer zo groot. Maar voor ik beter kon kijken zaten de boeven bovenop me. Een schopte ik in zijn maag en daarna dook ik weg. Dit was vechten in kroegstijl en zij hadden het overwicht. Zonder schoenen of wapen had ik geen schijn van kans, en zij waren niet bang om hun ploertendoders te gebruiken. Ik moest echt mijn best doen om niet als een overwinnaar te grijnzen terwijl ze mij bewerkten.

Slechts met tegenzin liet ik me naar het oord slepen waar ik heen wilde.

Zestien

Omdat het gebeuk op mijn hoofd me alleen maar suf had gemaakt, brak een van de mannen een slaapcapsule onder mijn neus en dat was dan dat. Ik had dan ook geen idee hoever we reisden of waar op Freibur ik was. Daarna moeten ze me een tegengif hebben gegeven want het volgende dat ik zag was een vogelverschrikker met een injectiespuit in zijn hand. Hij trok mijn ooglid op om te kijken of ik er al was en ik sloeg zijn hand weg. 'Mij martelen voor je me gaat vermoorden, he, zwijn!' zei ik, me de rol herinnerend die ik spelen moest. 'Maak je daar geen zorgen over,' zei een diepe stem achter mij. 'Je bent nu onder vrienden. Mensen die je ergernis met het huidige regime kunnen begrijpen.' Die stem leek niet erg op Angelina. Evenmin als de forse, zuur kijkende eigenaar ervan. De dokter sloop naar buiten en liet ons alleen, en ik vroeg me af of het plan ergens de verkeerde weg was ingeslagen. IJzerkaak met de kraaloogjes zag er bekend uit ik herkende hem als een lid van de Freiburse adel. Ik had de hele bende in mijn geheugen geprent en terwijl ik naar zijn gezicht keek, groef ik een geheugensteun op. Een knalrood geverfde dwerg.

'Rdenrundt - graaf Rdenrundt,' zei ik, terwijl ik me afvroeg wat ik nog meer over hem gelezen had. 'Misschien zou ik geloven dat u de waarheid vertelde als ik niet wist dat u een volle neef van zijne hoogheid was. Ik kan maar moeilijk geloven dat u voor eigen doeleinden een man uit de koninklijke gevangenis ontvoert.'

'Wat u gelooft is niet belangrijk,' snauwde hij nijdig. Zijn lont was maar kort en het duurde een ogenblik voor hij weer kalm was. 'Villelm mag dan mijn neef zijn - dat betekent niet dat ik vind dat hij de volmaakte heerser voor onze planeet is. Jij hebt breeduit gepraat over je aanspraken op een hogere rang en over het feit dat je bestolen bent. Meende je dat? Of ben je alleen maar de zoveelste blaaskaak met pantoffels aan? Denk goed na voor je antwoord geeft misschien leg je je vast. Er zijn misschien andere mensen die denken als jij, dat er verandering op til is.'

Impulsief, enthousiast, dat ben ik. Trouwe vriend en dodelijke vijand en gewoon puur lef als het op vechten aankwam. Ik sprong overeind en greep zijn hand en pompte die op en neer.

'Als u me de waarheid vertelt, dan heeft u een man aan uw zijde die tot het einde toe doorvecht. Maar als u tegen me liegt en dit een kunstje van de koning is nou graaf, bereid u dan voor op het gevecht!'

'Niet nodig om te vechten,' zei hij terwijl hij zijn hand met enige moeite aan mijn greep ontworstelde. 'Niet tussen ons, in ieder geval. We hebben een moeilijke weg voor ons, en we moeten op elkaar leren vertrouwen.' Hij liet zijn knokkels kraken en keek sip uit het raam. 'Ik hoop oprecht dat ik op jou kan vertrouwen. Freibur is een volkomen andere wereld dan toen onze voorouders regeerden. De Bond heeft de vechtlust van ons volk ondermijnd. Er is niemand op wie ik werkelijk kan bouwen.' 'Er valt anders niets aan te merken op het stel dat mij uit mijn cel haalde. Ze deden hun werk goed genoeg.' 'Spieren!' spoog hij en drukte een knop op de armleuning van zijn stoel in. 'Boeven niet koppen van massieve steen. Daarvan kan ik er meer dan genoeg huren. Wat ik nodig heb zijn mannen die kunnen leiden - die mij kunnen helpen Freibur naar zijn rechtmatige toekomst te leiden.' Ik begon niet over de man die de vorige avond de spierbundels had aangevoerd, degene die in de gang was gebleven. Als Rdenrundt haar niet ter sprake bracht, kon ik dat zeker niet doen. Hij wilde hersens en geen spieren, en daarom besloot ik hem een beetje te voeren. 'Was het uw idee om het stukje uniform achter te laten in de hand van de bewaker in de gevangenis? Dat was een handige streek.'

Zijn ogen werden iets nauwer. 'Je bent heel opmerkzaam, Bent,' zei hij.

'Kwestie van training,' zei ik, in een poging tegelijk nederig en zelfverzekerd te klinken. 'Die bewaker had een stukje rode stof in zijn hand, alsof hij er in een worsteling aan was gekomen. Maar alle mannen die ik zag waren in het zwart gekleed. Misschien enige misleiding...' 'Ieder ogenblik vind ik het prettiger dat jij je bij mij hebt aangesloten,' zei hij, me een blik gunnend op al zijn brokkelige tanden in een uitdrukking waarvan hij kennelijk dacht dat het een grijns was. 'De mannen van de oude graaf dragen rode livrei, zoals je natuurlijk weet...'

'En de oude graaf is de sterkste medestander van Villelm ix,' maakte ik de zin voor hem af. 'En het kan helemaal geen kwaad als hij ruzie kreeg met de koning.' 'Helemaal niet,' echode Rdenrundt, en liet me weer al zijn tanden zien. Ik begon een intense hekel aan hem te krijgen. Als dit de stroman was die Angelina voor haar operatie gekozen had, dan moest hij wel de beste zijn die er op de hele planeet te krijgen was. Maar het was zo'n opgeblazen broodkruimel, met nauwelijks genoeg fantasie voor de ideeen die Angelina hem voerde. Maar hij zou wel het geld en de titel hebben - en de ambitie - en dat was de combinatie die ze hebben moest. Opnieuw vroeg ik me af waar ze was.

Er kwam iets de deur door en ik deinsde terug, in de waan dat de oorlog al begonnen was. Maar het was alleen een robot, die zo afschuwelijk siste en rammelde dat ik me afvroeg wat er aan kapot was. De graaf beval het verschrikkelijke ding de bar aan te rijden, en toen het ding zich omdraaide zag ik achter een schouder uitsteken wat alleen maar een schoorsteen geweest kon zijn. Er hing een duidelijke geur van brandende kolen in de lucht. 'Loopt die robot op - kolen?' hoestte ik. 'Ja,' zei de graaf. Hij schonk twee glazen vol. 'Een volmaakt voorbeeld van wat er schort aan de economie onder de verheven regering van Villelm de Incompetente. In de hoofdstad zie je zulke robots niet!'

'Ik hoop van niet,' hijgde ik, met grote ogen starend naar de sliert stoom die uit het ding opsteeg, en de roest- en kolenvlekken op zijn platen. 'Natuurlijk ben ik wel lang weg geweest... alles verandert...'

'Maar niet snel genoeg! En gedraag je niet zo snobistisch tegen mij, Diebstall. Ik ben in Misteldross geweest en ik heb gezien hoe de kinkels leven. Jullie hebben helemaal geen robots - laat staan dit soort apparaten.' Hij gaf in een vlaag van woede een schop tegen het ding en het wankelde achteruit. Zijn kleppen klikten open toen er stoom in de beenzuigers werd gepompt om zijn evenwicht te bewaren. 'Volgende Grundlovsdag zitten we al tweehonderd jaar in de Bond, door hun uitgemelkt en gepacificeerd - en waarvoor? Om voor luxe toestanden voor de koning in Freiburbad te zorgen. Terwijl we hier op het land een paar zielige robotbreinen krijgen en wat regelapparatuur. De rest van de ondoelmatige monsters moeten we zelf bouwen. En in de allerachterlijkste streken waar jij vandaan komt denken ze dat een robot een verkeerd gespelde boot is die met roeispanen werkt!' Hij leegde zijn glas en ik deed maar geen poging hem de economische beginselen uit te leggen van galactische handel, planetair prestige of de veelvoudige intercommunicatieniveaus. Deze afgelegen planeet was iets van duizend jaar afgesneden geweest van de hoofdstroming van de galactische cultuur, totdat na de Ineenstorting het contact weer hersteld was. Geleidelijk aan werd hij weer opgenomen in de rest van het heelal, langzaam, zonder dat er een terugslag kwam. O ja, morgen konden er hier een miljard robots worden bezorgd. Maar hoe nuttig zou dat zijn voor de economie? Het was veel en veel beter om de regeleenheden te importeren en de plaatselijke bewoners zelf de dingen te laten bouwen. Als ze het eindprodukt niet leuk vonden, konden ze het ontwerp verbeteren in plaats van te klagen.

Natuurlijk zag de graaf het niet zo. Angelina had aardig op zijn vooroordelen en verlangens gespeeld. Opeens boog hij zich naar voren, tikte op een wijzerplaat en keek de robot woedend aan.

'Moet je kijken!' schreeuwde hij. 'Nog maar tachtig pond druk! Voor je het weet valt het rotding op zijn smoel en brandt de hele tent af. Stoken, idioot - stoken!' Binnenin het apparaat klikten de relais en de robot rammelde en zette het blad met glazen neer. Ik nam een lange teug van mijn drankje en genoot van het tafereel. De robot stommelde naar de open haard langzamer nu opende een deur in zijn maag en de vlammen sloegen eruit. Met de kolenschep hevelde hij een flinke lading antraciet naar binnen en knalde zijn deur weer dicht. Dikke zwarte rook wolkte uit zijn schoorsteen. Hij was tenminste zindelijk en schudde niet middenin de kamer zijn as uit. 'Naar buiten, verdomme, eruit!' schreeuwde de graaf al kuchend. De rook was inderdaad nogal dik. Ik schonk nog eens in en concludeerde dat ik Rdenrundt aardig ging vinden.

Het zou leuker geweest zijn als ik Angelina had gevonden. De hele zaak vertoonde alle tekenen van haar fluwelen aanpak, maar zij was nergens te bekennen. Ik kreeg een kamer aangewezen en maakte kennis met een paar officieren van de grafelijke staf. Een van hen, Kurt, een jongen van adellijke afkomst maar zonder geld, liet me het erf zien. Het gebouw was een kruising tussen een feodaal fort en een kleine stad, met een hoge muur die het afsneed van de eigenlijke stad. De graaf liep niet te koop met zijn plannen. Het enige dat te zien was, was een aantal gewapende volgelingen die rondhingen en zich zonder veel interesse oefenden op de schietbanen. Het zag er allemaal te vredig uit om waar te zijn - en toch was ik hierheen gebracht. Dat was geen toeval. Ik stelde voorzichtig wat vragen en Kurt antwoordde openhartig. Zoals meer van de edellieden van het platteland koesterde hij wrok tegen het centrale gezag hoewel hij er uit zich zelf natuurlijk nooit toe gekomen zou zijn om er iets aan te doen. Op de een of andere manier was hij aangeworven en bereid mee te werken aan het plan, dat hem maar vaag voor ogen stond. Ik betwijfel of hij ooit een lijk had gezien. Dat hij me over alles de waarheid vertelde werd duidelijk toen ik hem op de eerste leugen betrapte. We waren een paar vrouwen gepasseerd en hadden een knieval gemaakt, en Kurt was met het advies gekomen dat het de vrouwen waren van twee van de andere officieren.

'En ben jij ook getrouwd?' vroeg ik.

'Nee. Nooit tijd gehad, geloof ik. Nu zal het wel te laat zijn, voorlopig tenminste. Als deze hele toestand over is en het leven wat vrediger, is er nog tijd genoeg om te beginnen.'

'Vind ik ook,' stemde ik in. 'En de graaf? Is hij getrouwd? Ik ben zoveel jaar weggeweest dat ik het niet allemaal meer weet. Vrouwen, kinderen, en dergelijke.' Ik hield hem onopvallend in de gaten toen ik dit vroeg en hij schrok even.

'Wel... ja, zou je kunnen zeggen. Ik bedoel, de graaf was getrouwd, maar er gebeurde een ongeluk, hij is nu niet getrouwd...' Zijn stem stierf weg en hij vestigde mijn aandacht op iets anders, blij van het onderwerp afstappend. Als er een ding is dat altijd Angelina's spoor markeert, dan is het een lijk of twee. Er was weinig inspiratie voor nodig om haar in verband te brengen met de ongelukkige dood van de gravin. Als haar dood natuurlijk was geweest zou Kurt niet bang zijn geweest om erover te praten. Hij begon er niet weer over en ik probeerde hem ook niet uit te horen. Ik had mijn spoor. Angelina was niet te zien - maar haar sporen zag ik overal om me heen. Nu was het nog maar een kwestie van tijd. Zodra ik kon zou ik Kurt afschudden en de bullebakken opscharrelen die me uit de gevangenis hadden ontvoerd. Met een paar borrels zou ik ze overtuigen dat ik het ze niet euvel duidde dat ze me in elkaar hadden getremd. Dan zou ik ze handig uithoren over de man die hen had aangevoerd. Angelina deed de eerste zet. Een van de kolenrobots zocht me sissend en ratelend op met een boodschap. De graaf wilde me spreken. Ik kamde mijn haar, stopte mijn hemd in en meldde me.

Het deed me genoegen te zien dat de graaf een eenzame drinker was, ook overdag en zonder ophouden. Bovendien zat er maar erg weinig tabak in zijn sigaret; de zoete rook vulde de kamer. Dit alles betekende dat hij op de lijst stond voor een spoedig afscheid, en ik zou mij niet onder de rouwenden bevinden. Natuurlijk was hier niets van te merken in mijn gezicht of houding. Ik was een en al flitsende ogen en onvervaarde aandacht. 'Komen we in actie, meneer? Heeft u me daarom laten roepen?'

'Ga zitten, ga zitten,' mummelde hij met een gebaar naar een stoel. 'Ontspan je. Wil je een sigaret?' Hij schoof de doos naar me toe en ik keek met afschuw naar de dunne bruine cylinders.

'Vandaag niet, meneer. Ik hou voorlopig op met roken. Daar wordt het oog scherper van. En het houdt de wijsvingers soepel en klaar voor actie.'

De gedachten van de graaf waren elders en ik geloof niet dat hij een woord hoorde van wat ik zei. Hij kauwde afwezig op zijn wang terwijl hij me van top tot teen opnam. Eindelijk worstelde zich een besluit uit zijn half dichtgeslibde brein.

'Wat weet je van de familie Radebrechen?' vroeg hij, wat ongeveer de meest exotische vraag was die me ooit in de schoot werd geworpen.

'Absoluut niets,' antwoordde ik naar waarheid. 'Moet dat?'

'Nee... nee...' zei hij vaag en begon weer aan zijn wang. Ik werd high door alleen maar te ademen in die kamer en ik vroeg me af hoe hij zich voelde.

'Kom mee,' zei hij, terwijl hij zijn stoel wegschoof en er bijna overheen viel. We sjokten door een reeks gangen dieper het gebouw in, tot we bij een deur kwamen die niet verschilde van de andere behalve dat er een wachter voor stond een ruw uitziende spierbonk met achteloos gekruiste armen. Net achteloos genoeg om zijn vingers boven de kolf van zijn pistool te laten hangen. Hij verroerde zich niet toen wij aankwamen.

'Het is in orde,' zei de graaf van Rdenrundt, met een kribbige toon, ik zweer het. 'Hij hoort bij mij.' 'Mot hem toch fouilleren,' zei de wachter. 'Bevelen.' Heel interessant. Wie gaf er bevelen die de graaf niet kon veranderen in zijn eigen kasteel? Alsof ik het niet wist. En ik herkende de stem van de wachter. Hij was een van de mannen die mij uit mijn cel hadden gehaald. Hij fouilleerde me snel en efficient en trad toen opzij. De graaf deed de deur open en ik liep achter hem aan naar binnen, mijn best doend hem niet op zijn hielen te trappen. Een ding moet van de werkelijkheid gezegd worden hij is altijd veel echter dan de theorie. Ik had alle reden om te geloven dat Angelina daarbinnen zou zijn, en toch was het een gezonde schok om haar daar aan tafel te zien zitten. Een soort elektrische lading in mijn ruggegraat tintelde omhoog tot helemaal aan de wortels van mijn haar. Op dit ogenblik had ik heel lang gewacht. Ik spande me werkelijk in om me te ontspannen en onverschillig te lijken. Althans zo onverschillig als een gezonde jongen maar zijn kan tegenover een aantrekkelijk verpakte jonge vrouw.

Uiteraard leek dit meisje niet erg op Angelina. Maar ik twijfelde er niet aan dat zij het was. Haar gezicht was veranderd, evenals de kleur van haar haren. En het nieuwe gezicht toonde dezelfde zoete, engelachtige aard als het oude. Haar figuur was grotendeels zoals ik het me herinnerde, met misschien een paar geringe verbeteringen. Zij was alleen aan de oppervlakte veranderd, ze had niet geprobeerd zich zo compleet te transformeren als ik. 'Dit is grav Bent Diebstall,' zei de graaf terwijl hij zijn hete rokende oogjes op haar richtte. 'De man die je wilde zien, Engela.'Dus ze was nog steeds een engel, maar onder een andere naam. Een slechte gewoonte die ze beter kon afschaffen, maar dat ging ik haar niet vertellen. Een boel mensen zijn gepakt doordat ze een alias namen dat te veel op hun vorige leek.

'O, dank je wel, Cassitor,' zei ze. Cassitor! Ik zou er ook ongelukkig uitzien als ik door het leven moest gaan met een handvat als Cassitor Rdenrundt. 'Heel aardig van je om grav Bent hier te brengen,' voegde ze er met dezelfde lichte, lege stem aan toe.

Cassi had blijkbaar een warmer welkom verwacht, want hij balanceerde eerst op zijn ene voet, toen op zijn andere en mummelde iets dat geen van ons beiden hoorde. Maar Angelina-Engela's welkom bleef op dezelfde temperatuur, of daalde wellicht nog een graad of twee terwijl ze met wat papieren op de tafel ritselde. Door alle mist heen snoop Cassitor het toch en hij verdween, binnensmonds iets mompelend waarvan ik zeker was dat het een van de kortere en minder gezonde woorden uit het lokale dialect was. Wij waren alleen.

'Waarom heb je al die leugens verteld over je dienst bij de Stellaire Wacht?' vroeg ze met een rustige stem, kennelijk nog steeds druk met haar papieren. Dit was mijn regieaanwijzing om sardonisch te glimlachen en enig denkbeeldig stof van mijn mouw te knippen. 'Ach, ik kon al die aardige mensen toch niet vertellen wat ik al die jaren werkelijk heb gedaan, niet waar?' reageerde ik met wijd open ogen.

'Wat deed je dan, Bent?' vroeg ze en er was geen spoor van emotie in haar stem.

'Dat zijn mijn zaken, niet waar,' vertelde ik haar, even toonloos als zij. 'En nu wij aan het vragen stellen zijn, ik wil graag weten wie jij bent, en hoe het komt dat je meer gezag schijnt te hebben dan de grote graaf Cassitor.' Ikben erg goed in dit soort raadseltjes spelen. Maar Angy was even goed en sleurde het gesprek terug naar haar terrein.

'Aangezien ik hier in de sterke positie sta, zul je het waarschijnlijk verstandig oordelen om mijn vragen te beantwoorden. Wees niet bang dat je me shockeert. Je zou versteld staan als je wist wat ik allemaal weet.' Nee, lieve Angelica, ik zou helemaal niet versteld staan. Maar ik kon niet zo maar alles vertellen zonder even tegen te stribbelen. 'Jij bent degeen die achter dit idee van revolutie zit, niet,' zei ik, als constatering, niet als vraag.

'Ja,' zei ze, haar kaarten op tafel leggend zodat ze de mijne kon zien.

'Nou, als je het dan moet weten,' zei ik, 'ik smokkelde. Een heel boeiende betrekking als je toevallig weet wat je waarheen moet brengen. Een aantal jaren lang vond ik het een hoogst lucratieve bezigheid. Maar uiteindelijk vond een aantal regeringen dat ik ze oneerlijke concurrentie aandeed, aangezien zij de enigen waren die het publiek mochten belazeren. Onder druk der omstandigheden trok ik me terug in mijn moederland voor een rustperiode.'

Angelina-mijn kocht geen kat in de zak en ondervroeg me uitvoerig over mijn smokkelcarriere, hetgeen aantoonde dat zij er zelf meer van wist dan van horen zeggen. Het kostte me uiteraard geen moeite haar vragen te beantwoorden, omdat ik in mijn tijd menige megakredit heb omgezet op deze onwettige wijze. Ik was alleen bang dat ik het te mooi zou maken, dus beschreef ik de loopbaan van een geslaagde maar nog jonge en niet al te professionele zakenman. De hele tijd dat ik aan het woord was probeerde ik me in te leven in de rol en alles te geloven wat ik zei. Dit was een uiterst belangrijk gesprek omdat ik niets mocht doen of zeggen dat haar aan Gladde Jim diGriz deed denken. Ik moest het plaatselijke schoffie zijn wie het voor de wind is gegaan en die nog aan het klimmen is.

Denk eraan we praatten heel terloops, alles in een sfeer van het elkaar aanreiken van glazen en het aansteken van sigaretten, alles bedoeld om me zo te ontspannen dat ik een paar vergissingen zou maken. Dat deed ik natuurlijk ook, met een leugentje of twee over mijn successen die ze zou opmerken en toeschrijven aan mijn jongensachtig enthousiasme. Toen het gebabbel trager begon te verlopen stelde ik zelf eens een vraag.

'Zou je me willen vertellen wat een familie genaamd Radebrechen met jou te maken heeft?' 'Waarom vraag je dat?' vroeg ze zo kalm en koel. 'Je glimlachende vriend Cassitor Rdenrundt vroeg me naar ze voor we hier kwamen. Ik heb hem gezegd dat ik niets wist. Welke relatie hebben ze met jou?' 'Zij willen me doden,' zei ze.

'Dat zou zonde zijn - en jammer,' vertelde ik haar met mijn beste kom-hierheen grijns. Ze negeerde het. 'Wat kan ik eraan doen?' vroeg ik, weer over naar zaken, nu ze geen interesse leek te hebben in mijn mannelijke attracties.

'Ik wil dat je mijn lijfwacht wordt,' zei ze en toen ik grijnsde en mijn mond opendeed ging ze verder: 'en bespaar me alsjeblieft alle opmerkingen over wat een lijf het is dat je graag zou bewaken. Daar hoor ik al genoeg over van Cassitor.'

'Ik wilde alleen maar zeggen dat ik de baan aannam,' zei ik, wat een grote leugen was omdat ik precies zo'n reactie op mijn lippen had gehad. Het was niet eenvoudig om Angelina voor te blijven en ik herinnerde me er weer aan dat ik me geen ogenblik kon ontspannen. 'Vertel me iets meer over de mensen die jou willen doden.' 'Het schijnt dat graaf Rdenrundt getrouwd was,' zei Angeliefje, spelend met haar glas als een ongekunsteld, openhartig meisje. 'Zijn vrouw heeft zelfmoord gepleegd op een heel stomme en compromitterende manier. Haar familie - de Radebrechens natuurlijk - denken dat ik haar vermoord heb, en willen haar zogenaamde moord wreken door mij op mijn beurt te doden. Blijkbaar betekent de vendetta nog iets in deze uithoek van Freibur, en deze familie van rijke debielen huldigt het oude gebruik.'

Opeens werd het beeld duidelijker. Graaf Rdenrundt - een geboren opportunist - verstevigde zijn adellijke fortuin door de dochter van deze familie te huwen. Dat had waarschijnlijk goed gewerkt tot Angelina langskwam. Toen stond die vrouw in de weg, en niet op de hoogte van het charmante gebruik van doden uit wraak, had Angelina het struikelblok opgeruimd. Er was iets verkeerd gegaan - denkelijk had de graaf de boel verknald, zo zag hij eruit - en nu heerste er vendetta. En mijn engel wilde dat ik mijn broze vlees tussen haar en de doders plaatste.

Kennelijk had ze op deze achterlijke planeet toch iets te veel hooi op haar vork genomen. Nu was het tijd voor mij om vermetel te zijn.

'Was het zelfmoord?' vroeg ik. 'Of heb je haar gedood?' 'Ja, ik heb haar gedood,' zei ze. Het schermen was afgelopen en al onze kaarten lagen nu open en bloot. De beslissing was aan mij.

Zeventien

Wat had ik anders moeten doen? Ik was niet helemaal tot hier gekomen, had me niet laten neerschieten, op het hoofd en elders laten slaan, alleen maar om haar te arresteren. Ik bedoel ik ging haar natuurlijk wel arresteren, maar middenin het fort van de graaf was dat zo goed als onmogelijk. Bovendien wilde ik nog wat meer weten over de voorgestelde opstand van de graaf, omdat dat beslist binnen de jurisdictie van de Speciale Brigade viel. Als ik weer dienst wilde nemen kon ik maar beter een paar prijsstukken meenemen om mijn goede bedoelingen te tonen. Trouwens - ik wist nog niet zo zeker of ik wel weer dienst wilde nemen. Het was een beetje moeilijk om die zelfmoordlading te vergeten die ze onder mijn neus geprobeerd hadden te laten ploffen. Zo eenvoudig was het allemaal niet. Er kwamen een boel dingen bij kijken. Een daarvan was dat ik van Angelina genoot en meestal als ik bij haar was vergat ik die lijken die in de ruimte dreven. Maar 's nachts kwamen ze echt wel terug en vielen dan mijn geweten aan, maar ik was altijd moe en ging vlug slapen voor ze door konden breken en me lastig vallen. Het leven was een bed vol rozebladeren en ik kon er net zo goed plezier van hebben voor de bloemen verwelkten. Angelibelle aan het werk zien was een uitgesproken genoegen en als je me met mijn rug tegen de muur zette en me onder ede plaatste, dan zou ik gedwongen zijn om toe te geven dat ik wel een paar dingen van haar leerde. Eigenhandig organiseerde ze een revolutie op een vreedzame planeet - en hij had alle kans van slagen. Op mijn kleine manier hielp ik. De enkele keren dat ze mij over een probleem vertelde had ik een vlot antwoord en iedere keer stemde ze in met mijn suggestie. Natuurlijk had ik nog niet eerder regeringen omvergeworpen, maar in de misdaad heb je net als overal anders grondwetten, gewoon een kwestie van toepassen. Dat gebeurde niet vaak. Het grootste deel van de tijd in die eerste paar weken was ik een simpele lijfwacht, die een oogje in het zeil hield tegen sluipmoordenaars. Deze baan had een zekere ironie die bij mij goed in de smaak viel.

Helaas woonde er een slang in onze opstandige tuin van Eden en zijn naam luidde Rdenrundt. Veel hoorde ik er niet van, maar met wat ik hier en daar opving begon ik in te zien dat de graaf eigenlijk niet voor revolutionair in de wieg was gelegd. Hoe dichter de grote dag naderde, hoe bleker hij werd. Zijn lichamelijke ondeugden begonnen druk uit te oefenen, en op een goede dag kwam het tot een uitbarsting.

Angelegant en de graaf hielden een zakenbespreking en ik zat in de wachtkamer ervoor. Schaamteloos luistervinkte ik wanneer ik kon, en deze keer was het me gelukt de deur op een kier te laten staan toen ik haar binnengelaten had. Behoedzaam manipulerend met mijn teen opende ik hem nog iets verder tot ik hun stemmen kon horen mompelen. Ze hadden een aardige ruzie dat gebeurde nu nog al eens - en hier en daar verstond ik een woord. De graaf zat te schreeuwen en hij wilde blijkbaar niet toestemmen in een of ander eenvoudig en noodzakelijk stukje chantage om de goede zaak vooruit te helpen. Toen veranderde zijn toon en zijn stem daalde onverstaanbaar, hoe ik me ook inspande. Er klonk een zoetsappig, smekend gejank in zijn stem, en Angelina's antwoord was duidelijk genoeg. Een luid en beslist nee. Zijn gebulder deed me overeind schieten. 'Waarom niet? Tegenwoordig is het altijd nee en ik heb er genoeg van!'

Het geluid van scheurende kleren en iets dat op de vloer viel en brak. In een sprong was ik door de deur heen. Een ogenblik lang zag ik een tableau van een worsteling toen hij aan haar stond te trekken. Angelina's kleren waren van haar schouder afgerukt en zijn vingers begroeven zich als klauwen in haar armen. Ik draaide mijn pistool om en rende erheen. Angelina was iets sneller. Ze plukte een fles van de tafel en klapte hem heel keurig en doeltreffend tegen de zijkant van zijn hoofd. De graaf viel om alsof hij neergeschoten was. Ze trok haar gescheurde blouse al omhoog toen ik brullend stopte.

'Doe het pistool weg, Bent - het is al voorbij,' zei ze met kalme stem. Ik deed wat ze vroeg maar pas toen ik me ervan had overtuigd dat de graaf echt buiten westen was, hopend dat er nog een klap nodig was. Maar ze leverde goed werk. Toen ik opstond was Angelina al half de kamer uit en ik kon haar alleen rennend inhalen. Het enige dat ze zei was: 'Wacht hier,' toen ze haar kamer binnenstormde.

Ik hoefde niet helderziende te zijn om te begrijpen dat er rotzooi op til was voor zover die er nog niet was. Als de graaf bijkwam met hoofdpijn zou hij zonder twijfel minder goedgunstig over Angelina en revoluties denken. Ik dacht na over deze en aanverwante onderwerpen terwijl ik babbelde met de wachter. Een paar minuten later riep Angelina me binnen.

Een lange mantel bedekte haar armen zodat de builen van de graaf niet te zien waren. Hoewel ze uiterlijk kalm leek, glinsterden haar ogen verraderlijk wat betekende dat ze langzaam stond te branden. Ik sprak de gedachte uit die haar waarschijnlijk intens bezighield. 'Wil je dat ik het zo regel dat de graaf zich bij zijn adellijke voorouders in de familiecrypte voegt?' Ze schudde van nee. 'Hij is nog van nut. Het is mij gelukt om me te beheersen dus kun jij dat ook wel.' 'Ik ben doodkalm. Maar waarom denk je dat je nog iets van hem gedaan kunt krijgen? Hij gaat een ontzettend pijnlijke kop krijgen als hij eenmaal wakker wordt.' Onbelangrijke factoren van dien aard bekommerde ze zich niet om; ze zette de gedachte met een handgebaar van zich af. 'Ik kan hem nog steeds alles laten doen wat ik wil binnen bepaalde grenzen. Die grenzen zijn zijn eigen beperkte vermogens, waarvan ik me niet realiseerde dat ze zo gering waren toen ik hem uitkoos om deze opstand te leiden. Ik vrees dat zijn lafheid langzamerhand alle hoop die ik voor hem koesterde in rook doet oplossen. Maar als stroman heeft hij nog nut en daarvoor zullen we hem gebruiken. Maar de macht en de beslissingen moeten aan ons zijn.'

Ik was niet traag, alleen maar voorzichtig. Ik kauwde langzaam op alles wat ze had gezegd voor ik antwoordde. 'Wat bedoel je precies met dat wij en ons? Waar kom ik eraan te pas?' Angelilith leunde achterover en wierp met een beweging

van haar hoofd een lok van haar lieflijke gouden haar opzij. Haar glimlach had een lading van ongeveer tweeduizend volt en hij was op mij gericht. 'Ik wil dat jij met mij hieraan gaat meedoen,' zei ze met een stem zo zoet als warme honing. 'Een compagnonschap. We houden graaf Rdenrundt op de voorgrond tot onze plannen succes krijgen. Dan elimineren we hem en gaan alleen verder. Stem je daarmee in?'

'Wel,' zei ik. En toen, met briljante inspiratie: 'Wel...' Voor het eerst in een leven vol mondeling vuurwerk merkte ik dat de toevoer was afgesneden. Ik ijsbeerde door de kamer en raapte mijn zinnen bij elkaar. 'Ik hou er niet van om een gegeven raket in zijn pijpen te kijken,' vertelde ik haar, 'maar toch - waarom ik? Een eenvoudige doch hardwerkende lijfwacht, die jouw persoon bewaakt, zich inzet voor de zaak en zich verheugt op het herstel van zijn gestolen titels en land. Vanwaar die grote sprong van jongste bediende naar voorzitter van de raad van commissarissen?'

'Je weet wel beter dan dat je dat moet vragen,' zei ze met een glimlach, en de kamertemperatuur steeg opeens tien graden. 'Ik geloof dat jij het even goed kunt als ik, en het met plezier zal doen. Als we samenwerken kunnen jij en ik hier de vlotste revolutie van maken die er ooit geweest is. Wat zeg je ervan?'

Ik liep achter haar heen en weer terwijl ze sprak. Ze stond op en nam me bij de arm, om mijn rusteloze geloop te stoppen. Ik voelde de warmte van haar vingers door mijn dunne hemd branden. Haar gezicht hing voor mij, glimlachend, en haar stem was zo laag dat ik haar nauwelijks verstond.

'Zou het niet mooi zijn, denk je? Jij en ik... samen.' Mooi! Er zijn van die gelegenheden dat woorden niet alles kunnen zeggen en je lichaam voor je antwoordt. Dit was er zo een. Zonder dat ik erover nadacht sloeg ik mijn armen om haar heen, trok haar tegen me aan, drukte mijn mond zich tegen de hare.

Een allerkortst ogenblik gedroeg zij zich hetzelfde, met haar armen strak om mijn schouders, haar lippen levendig. Alleen maar een splinter van tijd zo kort dat ik naderhand eigenlijk niet zeker was of ik het me niet had verbeeld. Toen loste de warmte opeens op en was alles verkeerd.

Ze stribbelde niet tegen en probeerde me niet weg te duwen. Maar haar lippen onder de mijne waren opeens levenloos en haar ogen open en ze keken me aan met een steriele leegte. Ze deed niets tot ik mijn armen had laten zakken en opzij was gegaan, en toen ging ze stijf weer in haar stoel zitten.

'Wat is er mis?' vroeg ik. Meer durfde ik niet te zeggen. 'Een knap gezicht is dat alles waar jullie aan denken?' vroeg ze, en de woorden kwamen er in snikken uit. Ware emoties uitbeelden ging haar niet makkelijk af. 'Zijn jullie mannen allemaal hetzelfde - allemaal gelijk -?' 'Onzin!' schreeuwde ik, boos ondanks me zelf. 'Je wilde dat ik je kuste - ontken het maar niet! Waarom veranderde je van gedachte?'

'Zou je haar willen kussen?' krijste Angelina, verscheurd door emoties die ik niet kon begrijpen. Ze trok aan een dunne ketting om haar nek. Hij brak en ze gooide hem naar me toe. Er hing een klein medaillon aan, nog warm van haar lichaam. Er zat een beeldvergroter in, en toen ik hem onder de goede hoek hield kon ik de foto erin duidelijk zien. Ik kreeg alleen tijd voor een enkele blik op het meisje van de foto, toen veranderde Angelina van gedachte en trok de ketting uit mijn handen en duwde me tegelijk naar de deur. Die knalde achter me dicht en ik hoorde de grendels dichtslaan.

De gefronste wenkbrauwen van de wachter negerend stampte ik de gang af naar mijn eigen kamer. Mijn emoties hadden getriomfeerd over mijn rede, en Angelina was het blijkbaar ook zo vergaan - een ogenblik lang. Toch kon ik niet begrijpen waarom ze zich zo koel had teruggetrokken of wat de betekenis was van de foto. Waarom droeg ze dat medaillon?

Ik had maar een korte blik op de foto kunnen werpen, maar dat was genoeg. Het was er een van een jong meisje, een zuster misschien? Een tragisch geval, zo'n verschrikkelijk bewijs van de kanswetten dat er een bijna oneindig aantal combinaties mogelijk is. Dit meisje was opgezadeld met een lelijkheid - niet te beschrijven. Het lag niet aan een enkele factor, zoals een kromme rug, een pinnige kaak of een haakneus. Het was de onverbiddelijke combinatie van allerlei trekken die een afstotelijk geheel vormden. Ik vond haar niet aangenaam. Maar wat gaf dat... Ik ging plotseling zitten toen het tot me doordrong dat ik erg stom deed. Angelina had me een enkele blik gegund op de duistere beweegredenen die haar gemaakt hadden, haar leven hadden gekneed.

Natuurlijk. Het meisje op de foto was Angelina zelf. Met dit besef werden er zoveel andere dingen duidelijk. Vaak als ik naar haar keek, had ik me afgevraagd waarom die dodelijke geest gehuisvest was in zo'n aantrekkelijke verpakking. Het antwoord luidde natuurlijk dat ik niet de oorspronkelijke verpakking zag die de geest gevormd had. Een man zijn en lelijk is al erg genoeg. Hoe moest het voor een vrouw voelen? Hoe moet je leven als spiegels je vijand zijn en de mensen zich liever afwenden dan je aankijken? Hoe kun je het leven verdragen als je tegelijk gezegend bent - of vervloekt met een scherpe en intelligente geest die alles ziet en zich overal van bewust is, die de onvermijdelijke conclusies trekt en de geringste zweem van afkeer niet over het hoofd ziet? Sommige meisjes zouden misschien zelfmoord plegen, maar Angelina niet. Ik kon wel raden wat ze gedaan had. Zich zelf hatend, haar wereld en de mensen erin verafschuwend en verfoeiend, zou ze geen wroeging voelen als het noodzakelijk was om een misdaad te plegen om aan het geld te komen dat ze hebben wilde. Geld voor een operatie om een van die onvolmaaktheden te corrigeren. En daarna meer geld voor nieuwe operaties. En dan iemand die zo vermetel was haar hierbij iets in de weg te leggen, en het gemak en misschien het plezier waarmee ze hem doodde. De langzame klim door misdaad en moord - naar schoonheid. En tijdens de klim was het prachtige brein dat huisde in het misvormde vlees gestoord geraakt en veranderd.

Arme Angelina. Ik kon medelijden met haar hebben zonder degenen die ze gedood had te vergeten. Arm, tragisch, eenzaam meisje dat door de helft van het gevecht te winnen de andere helft had verloren. Gehuurde talenten hadden het lichaam veranderd in een lieftallige, een waarlijk engelachtige verschijning. Maar door te slagen was de kracht van de geest die dit alles had bereikt, vervormd tot hij even lelijk was geworden als het lichaam oorspronkelijk was geweest.

Maar als je een heel lichaam kunt wijzigen - waarom dan niet ook de geest? Kon er niets voor haar gedaan worden?

De druk en de omvang van mijn gedachten joegen me mijn kamertje uit en de open lucht in. Het was bijna middernacht en de wachters zouden beneden op hun posten staan en alle deuren waren gesloten. Liever dan allerlei verklaringen te moeten geven en lastig gevallen te worden met simpele mechanische toestanden, liep ik de trap op naar boven. In de daktuinen was er niemand op deze tijd van de nacht; ik kon er alleen zijn. Freibur heeft geen maan, maar het was een heldere nacht en de sterren gaven genoeg licht om bij te zien. De dakwachter salueerde toen ik langs hem liep en ik zag de rode vonk van een sigaret in zijn hand. Eigenlijk had ik hem daarover moeten onderhouden, maar ik was te diep in gepeins verzonken. Ik liep hem voorbij en sloeg een hoek om en leunde op de borstwering, en keek zonder iets te zien naar de zwarte massa van de bergen. Iets probeerde mijn aandacht te trekken en na een paar minuten besefte ik wat het was. De wachter. Hij stond daar met een doel, en roken in dienst werd niet geacht goed gedrag voor een schildwacht te zijn. Misschien was ik al te precies, maar dat is een gebrek van mij. Als je rekening houdt met alle kleine factoren zorgen de grote voor zich zelf. In ieder geval zat het denken eraan alleen me al dwars, dus kon ik er net zo goed heengaan en iets tegen hem zeggen.

Hij stond niet op zijn post, wat me optimistisch stemde; hij deed in ieder geval zijn ronde en hield een oogje in het zeil. Ik begon terug te lopen toen ik de afgebroken bloemen over de rand van de daktuin zag hangen. Dit was heel ongewoon want de daktuinen vormden het grootste genot van de graaf en ze werden dagelijks min of meer gemanicuurd. Toen zag ik de donkere plek tussen de bloemen en begon te begrijpen dat er iets helemaal verkeerd zat.

Het was de wachter, en hij was dood of zwaar bewusteloos. Ik deed geen moeite precies uit te vinden wat. Ik kon maar een reden bedenken dat er hier 's nachts iemand kwam. Angelina. Haar kamer lag op de bovenste verdieping, bijna onder deze plek. Geruisloos rende ik naar de sierbalustrade en keek omlaag. Vijf meter onder me zag ik het wit van het balkon voor haar raam. Er hurkte daar iets zwarts en vormloos. Mijn pistool lag in mijn kamer. Het was een van de weinige keren in mijn leven dat ik zo van streek was dat mijn normale voorzorgen vergeten waren. Mijn zorg om Angelina ging haar het leven kosten.

Dit alles realiseerde ik me in een fractie van een seconde terwijl mijn vingers over de balustrade gleden. Er zat daar een glanzende vlek op vast, als anker voor een draad die zo dun was dat hij onzichtbaar was, maar ik wist dat hij zo sterk was als een kabel. De moordenaar had zich neergelaten aan een webspinner, een klein toestel dat een dunne draad spon als een spin. Alleen bestond de draad uit een enkel molecuul, een lange keten die het gewicht van een mens kon dragen. Hij zou mijn handen opensnijden als een vlijmscherp mes als ik erlangs omlaag probeerde te glijden.

Er was maar een manier om op dat balkon te komen, een klein vierkant boven de val van twee kilometer naar het dal eronder. Ik nam het besluit en zat meteen op de balustrade. De bovenkant ervan was breed en plat en ik bleef even zitten om in evenwicht te komen. Onder mij zwaaide het raam geruisloos open en ik viel, met uitgestoken voeten, mikkend op de man onder mij. In de lucht draaide ik om en in plaats van hem vol te raken kaatste ik tegen zijn schouder en we vielen allebei languit op de vloer van het balkon. Dat schudde onder de slag, maar de oude stenen hielden het. De val had me half verdoofd, en wazig hoopte ik dat zijn schouder evenveel pijn deed als mijn been. Een paar seconden lang kon ik alleen maar naar adem snakken en naar hem proberen te kruipen. Een lang, dun mes was hem uit zijn hand geslagen en ik zag het glinsteren toen hij ernaar tastte. Zijn vingers grepen het net toen ik aanviel. Hij gromde en gaf een gemene jaap naar me die langs mijn mouw streek. Voor hij zijn arm kon terugtrekken had ik de pols met het mes beet en klemde hem vast.

Het was een geluidloze worsteling, net een nachtmerrie. We waren allebei half versuft maar we wisten ook dat we voor ons leven vochten. Ik kon niet staan door mijn been en hij zat meteen bovenop me, zwaarder en sterker. De arm waarop ik geland was kon hij niet gebruiken, maar ik had alle kracht uit mijn twee armen nodig om het dreigende mes van me af te houden. Afgezien van ons hese geadem viel er geen geluid te horen. Deze moordenaar ging winnen zodra zijn gewicht en genadeloze kracht het mes omlaag brachten. Het zweet verblindde me bijna, maar ik zag nog goed genoeg om te merken dat zijn andere arm er krom bijhing. Ik had een bot gebroken toen ik hem raakte - maar hij had geen kik gegeven.

Er bestaat niet zo iets als eerlijk vechten als het om je leven gaat. Ik wriemelde mijn been onder hem uit en slaagde erin het genoeg te buigen om met mijn knie tegen zijn gebroken arm te duwen. Zijn hele lichaam rilde. Ik deed het weer. Harder. Hij kronkelde zich, trachtte zich van de pijn los te rukken. Ik gooide me opzij waardoor hij zijn evenwicht verloor. Zijn elleboog begon te buigen toen hij probeerde niet te vallen en ik legde al mijn kracht in mijn handen om die pezige pols om te draaien en de hand naar achter te krijgen.

Bijna werkte het, maar hij was toch nog sterker dan ik en de punt van het mes maakte alleen een schram op zijn borst. Terwijl ik nog worstelde om zijn hand weer te draaien ging er een rilling door hem heen en stierf hij. Een list zou me niet misleid hebben maar dit was geen list. Ik voelde iedere spier in zijn lichaam verstrakken, keihard worden terwijl hij stuiptrekkend opzij viel. Mijn greep om zijn pols werd niet slapper voor het licht in de kamer achter me aanging. Toen pas zag ik de lelijke gele vlek op het lemmet van het mes. Een snelwerkend zenuwgif, geruisloos en dodelijk. Daar, op de mouw van mijn hemd, was een dunne gele streep waar het mes langs me heen gestreken was. Ik wist dat je met deze giffen geen wond hoefde te maken, ze werkten net zo goed op de blote huid.

Met eindeloos geduld, worstelend tegen de moeheid die mijn handen wilde laten beven, pelde ik mijn hemd langzaam af. Pas toen ik het bovenop het lijk had gesmeten liet ik me naar adem snakkend achterover vallen. Mijn been werkte nu weer, hoewel het ontzettende pijn deed. Het droeg mijn gewicht en was dus blijkbaar niet gebroken. Ik draaide rne om, strompelde naar het hoge raam en gooide het open. Het licht viel naar buiten op het lijk. Angelina zat rechtop in bed, met een rustig gezicht en haar handen gevouwen op de lakens voor haar. Alleen haar ogen toonden dat ze wist wat er gebeurd was. 'Is dood,' zei ik met een droge keel en spuwde. 'Gedood door zijn eigen gif.' Ik strompelde de kamer in, mijn been uitproberend.

'Ik sliep. Ik hoorde hem het raam niet openmaken,' zei ze. 'Dank je.'

Actrice, leugenaarster, bedriegster, moordenares. Ze had honderd rollen gespeeld met talloze stemmen. Maar toen ze die laatste woorden zei, klonk er onvervalst gevoel in door. Deze moordaanslag was te snel na de traumatische scene van eerder op die avond gekomen. Haar pantser was nog niet gesloten, haar ware emoties konden er nog doorheen dringen.

Haar haren hingen op haar schouders, streken langs de linten van haar nachtgewaad dat gemaakt was van een of ander dun en zacht materiaal; intiem. Deze aanblik, bovenop alle gebeurtenissen van die avond, maakte korte metten met alle terughoudendheid van mijn kant. Ik knielde bij het bed, hield haar bij de schouders en staarde diep in haar ogen, poogde te bereiken wat daarachter lag. Het medaillon met het gebroken kettinkje lag op een tafeltje. Ik greep het in mijn vuist.

'Besef je niet dat dit meisje niet bestaat, behalve in jouw geheugen,' zei ik. Angelina verroerde zich niet. 'Dat is in het verleden, net als alle andere dingen. Je was een baby - nu ben je een vrouw. Je was een klein meisje - nu ben je een vrouw. Misschien ben je dat meisje geweest - maar dat ben je nu niet meer!'

Met een woeste beweging draaide ik me om en smeet het ding uit het raam in het duister.

'Je bent geen van die dingen van het verleden, Angelina!' zei ik met meer heftigheid dan van een schreeuw. 'Je bent jezelf... alleen jezelf!'

Ik kuste haar toen en er was niets meer te bekennen van het wegduwen en de afwijzing van eerst. Zoals ik haar nodig had, zo had zij mij nodig.

Achttien

Het ochtendgloren raakte net aan de hemel toen ik het lijk van de moordenaar naar de graaf bracht. Het plezier van hem wekken moest ik missen doordat de sergeant van de wacht dat al had gedaan toen de dakwachter ontdekt was. Die was ook dood, door een klein gaatje met hetzelfde gifmes. De wachters en de graaf zaten allemaal rond het lijk op de vloer van de zitkamer van de graaf over het raadsel te mekkeren, over deze onverklaarbare dood van de wachter. Ze zagen me pas toen ik mijn lijk naast het andere liet vallen en sprongen toen allemaal achteruit.

'Hier is de moordenaar,' vertelde ik ze, niet zonder enige trots. Graaf Cassitor moet de schurk herkend hebben want hij schrok huiverend en zijn ogen puilden uit hun kassen. Het zal wel een of ander familielid geweest zijn, een zwager of zo. Ik had zo'n idee dat hij niet geloofde dat de familie Radebrechen ernst zou maken met wraak nemen. Een zekere onrust van de sergeant van de wacht gaf me in dat ik me vergiste. De sergeant keek heen en weer van het lijk naar de graaf en ik vroeg me af welke gedachten er door zijn geschoren en dikwandige militaire schedel gingen. Het zat hier ingewikkeld in elkaar en ik had graag geweten wat er aan de gang was. Ik nam me voor een maat-tot-maat gesprek te voeren met de sergeant zodra ik de kans kreeg. De graaf kauwde op zijn wang en knakte met zijn knokkels en gaf eindelijk bevel dat ze weggebracht moesten worden.

'Blijf hier, Bent,' zei hij toen ik aanstalten maakte samen met de anderen te verdwijnen. Ik liet me in een stoel vallen terwijl hij de anderen buitensloot. Toen nam hij een run op de bar en slokte een waterglas vol drank naar binnen. Pas toen hij aan zijn tweede glas begon dacht hij eraan mij iets van zijn drinkbare koningswater aan te bieden. Ik zei geen nee, en terwijl ik een teug nam vroeg ik me af waar hij zo ongerust over was. Eerst controleerde de graaf de sloten op alle deuren en sloot het enige raam. Met zijn sleutelring maakte hij de onderste la van zijn bureau open en haalde er een klein elektronisch toestel uit met knoppen en een uittrekbare antenne. 'Kijk nou eens aan!' zei ik toen hij de antenne uittrok. Hij gaf geen antwoord, keek me alleen snel even aan. vanonder zijn wenkbrauwen en stelde het ding verder af. Pas toen het ingeschakeld was en het groene lampje brandde, ontspande hij zich een beetje. 'Weet je wat dit is?' vroeg hij.

'Natuurlijk,' zei ik. 'Niet dat ik ze op Freibur heb gezien. Zo algemeen zijn ze niet.' 'Ze zijn helemaal niet algemeen,' mompelde hij, starend

naar het groene lampje. 'Zover ik weet is dit de enige op de hele planeet - dus had ik graag dat je er tegen niemand over sprak - tegen niemand,' herhaalde hij nadrukkelijk.

'Mijn zaken niet,' vertelde ik hem met een ontwapenend gebrek aan interesse. 'Ik vind dat iedereen recht heeft op privacy.'

Ik hield zelf wel van privacy en afluisterdetectors als deze had ik vaak genoeg gebruikt. Ze speurden elektronische en stralingsafluisteraars op en waarschuwden meteen. Er waren wel manieren om ze om de tuin te leiden, maar makkelijk was dat niet. Zolang niemand van het ding afwist, kon de graaf er zeker van zijn dat hij niet werd afgeluisterd. Maar wie zou dat willen doen? Hij zat middenin zijn eigen huis - en zelfs hij moest weten dat afluisteren op afstand niet ging. Er hing een onmiskenbare geur van ratten in de lucht, en ik begon te snappen wat er aan de gang was. De graaf liet er geen twijfel aan bestaan wie de rat was.

'Je bent geen stomme vent, grav Diebstall,' zei hij, wat betekende dat hij dacht dat ik heel wat stommer was dan hij. 'Jij bent van de planeet af geweest en je hebt andere werelden gezien. Je weet hoe achterlijk en onderdrukt we hier zijn, anders zou je rne niet willen helpen om het juk op de nek van onze planeet af te werpen. Geen offer is te groot als het de dag van de bevrijding naderbij brengt.' Om een of andere reden zat hij nu te zweten en hij had zijn onaangename gewoonte om met zijn knokkels te knakken weer opgenomen. De zijkant van zijn hoofd - waar Angela de fles had laten landen - was bedekt met plastihuid en vrij van zweet. Ik hoopte dat het pijn deed.

'Die vreemde vrouw die je bewaakt hebt,' zei de graaf, zich afwendend maar me nog uit zijn ooghoeken opnemend. 'Ze is wel van enig nut geweest bij het organiseren, maar nu brengt ze ons in een moeilijke positie. Er is al een aanslag op haar leven gepleegd en er komen er waarschijnlijk nog meer. De Radebrechens zijn een oude en trouwe familie - haar aanwezigheid is voor hen een voortdurende belediging.' Toen zoog hij aan zijn glas en kwam niet de klap op de vuurpijl.

'Ik geloof dat jij kunt doen wat zij doet. Even goed, en misschien wel beter. Wat zou je daarvan zeggen?'

Zonder twijfel liep ik gewoon over van talent of er heerste een gebrek aan revolutionairen op deze planeet. Dit was de tweede keer binnen twaalf uur dat ik een compagnonschap kreeg aangeboden in de nieuwe orde. Van een ding was ik zeker Angelieverds aanbod was oprecht geweest. Cassi, graaf van Rdenrundts voorstel had een luchtje. Ik speelde even mee om te zien wat er verder nog zou komen.

'Ik voel me zeer vereerd, edele graaf,' slijmde ik. 'Maar wat gebeurt er met die vreemde vrouw? Ik denk niet dat zij er veel aan zal vinden.'

'Wat zij denkt is niet belangrijk,' snauwde hij en raakte licht zijn hoofd aan. Hij slikte en beheerste zich. 'We kunnen haar niet wreed bejegenen,' zei hij met een van de meest onoprechte grijnzen die ik ooit op een menselijk gezicht heb waargenomen. 'We zullen haar gewoon gevangen houden. Ze heeft een paar wachters die haar wel trouw zullen blijven, maar daar zorgen mijn mannen wel voor. Jij gaat naar haar toe en arresteert haar op het juiste ogenblik. Geef haar gewoon over aan de cipiers die haar veilig zullen opsluiten. Veilig en aan het gezicht onttrokken, zodat ze ons geen last meer kan bezorgen.' 'Dat is een goed plan,' zei ik hartveroverend onoprecht. 'Ik vind het geen leuke gedachte om die arme vrouw in de bak te stoppen, maar als het nodig is voor de zaak moet het gebeuren. Het doel heiligt de middelen.' 'Je hebt gelijk. Ik wou dat ik het zo helder kon zeggen. Jij weet je uitstekend uit te drukken, Bent. Dat ga ik opschrijven zodat ik het kan onthouden. Het doel heiligt...'

Hij kraste ijverig op een aantekenplaat. Wat een kennis van de geschiedenis de juiste man om een revolutie voor te bereiden! Ik zocht mijn geheugen af naar nog wat afgezaagde spreuken om hem te voeren, tot mijn hersens overspoeld raakten met een plotselinge woede. Ik sprong overeind.

'Als we dit willen doen, kunnen we beter geen tijd verliezen, graaf Rdenrundt,' zei ik. 'Ik stel voor dat we vanavond om 1800 uur in actie komen. Dan heeft u voldoende tijd om te zorgen dat haar wachters gevangen worden genomen. Ik zal in haar vertrekken zijn en haar meteen arresteren als ik bericht van u krijg dat de eerste zet gelukt is.'

'Je hebt gelijk. Altijd een man van actie, Bent. We doen het zoals jij zegt.' We schudden elkaar de hand en het kostte me al mijn wilskracht om zijn natte, slappe reptielepoot niet tot pulp te knijpen. Ik ging rechtstreeks naar Angelina.

'Kunnen we hier afgeluisterd worden?' vroeg ik haar. 'Nee, de kamer is helemaal afgeschermd.' 'Je vroegere vriendje, graaf Cassi, heeft een anti-afluisterapparaat. Misschien heeft hij nog andere dingen om hier te luisteren.'

Die gedachte raakte Angelevenslust in het geheel niet. Ze zat voor de spiegel en borstelde haar haar. Het tafereel was betoverend maar leidde me af. Er woei een sterke wind door de revolutie die alles dreigde om te blazen. 'Die detector ken ik,' zei ze kalm, al borstelend. 'Ik heb ervoor gezorgd dat hij hem kreeg - zonder dat hij het wist, natuurlijk en dat hij op de beste frequenties niet werkt. Zo hou ik een oogje op zijn zaken.' 'Luisterde je een paar minuten geleden toen hij met me afsprak dat ik je wachters zou vermoorden en jou in de kerkers zou smijten?'

'Nee, ik luisterde niet,' zei ze met die verbazende zelfbeheersing en kalmte die al haar daden kenmerkten. Ze glimlachte tegen me in de spiegel. 'Ik had het druk met denken aan gisternacht.'

Vrouwen! Ze kunnen het niet laten om alles door elkaar te halen. Misschien werken ze op die manier beter, maar het is erg moeilijk voor diegenen onder ons die vinden dat het slimmer is om emoties en logica apart te houden. Ik moest haar aan het verstand brengen hoe ernstig de situatie was.

'Nou, als dat nieuws je niet interesseert,' zei ik zo kalm mogelijk, 'dan dit misschien wel. De ruwe Radebrechens hebben die moordenaar gister niet gestuurd die kwam van de graaf.'

Eindelijk succes. Angelina hield zelfs op met haar haren kammen en haar ogen werden iets groter. Ze stelde geen stomme vragen maar wachtte op de rest. 'Ik geloof dat je de wanhoop van die rat daarboven hebt onderschat. Toen je hem gister met die fles velde, heb je hem tot het uiterste getergd. Hij moet zijn plannen al gemaakt hebben en jij gaf de doorslag. De sergeant van de wacht herkende de moordenaar en bracht hem in verband met de graaf. Dat verklaart ook hoe de moordenaar op het dak kwam en precies wist waar hij jou kon vinden. Het is ook de beste verklaring die ik kan bedenken voor het feit dat de aanval zo plotseling kwam. Dat het vlak na je gevecht met Cassitor de Kribbebijter gebeurde, was iets te toevallig.'

Angelina was weer met haar haar begonnen. Ze streek de krullen op. Ze reageerde niet. Haar kennelijke gebrek aan belangstelling begon op mijn zenuwen te werken. 'Nou - wat ga je eraan doen?' vroeg ik, lichtelijk geirriteerd.

'Vind je niet dat het belangrijker is om te vragen wat jij eraan gaat doen?' Ze zei het heel luchtig, maar er zat heel wat achter. Ik zag dat ze me in de spiegel gadesloeg, en daarom draaide ik me om en ging naar het raam, en keek uit over het fatale balkon naar de besneeuwde bergtoppen aan de einder. Wat ging ik eraan doen? Dat was natuurlijk de vraag - en een veel belangrijkere dan zij vermoedde.

Wat ging ik aan de hele affaire doen? Iedereen bood me vijftig procent van een revolutie waar ik niet de minste belangstelling voor had. Of wel? Wat deed ik hier eigenlijk? Was ik gekomen om Angelina voor de Speciale Brigade te arresteren? Die opdracht scheen ik een poos geleden vergeten te zijn. Ik moest binnen kort toch een beslissing nemen. Mijn lichamelijke vermomming was goed - maar ook weer niet zo goed. Hij was niet bedoeld om een langdurige inspectie te doorstaan. Alleen het feit dat Angelina zeker wist dat ze me gedood had, had tot dusver voorkomen dat ze me herkende. Ik had haar in ieder geval makkelijk genoeg herkend, inclusief al haar veranderingen.

Precies op dit punt viel de bodem uit mijn ton. Er bestaat een bepaald proces dat selectief vergeten heet, waardoor we alle herinneringen die we onaangenaam vinden onderdrukken en vervormen. Mijn vermomming was niet bedoeld om zo lang te werken. Oorspronkelijk was ik ervan overtuigd geweest dat ze hem nu wel doorzien zou hebben. Tegelijk met dit besef kwam de herinnering aan wat ik de vorige avond had gezegd. Een gruwelijk onthullende mededeling die ik tot nu toe verdrongen en vergeten had. Jij bent geen van die dingen uit het verleden, had ik geroepen. Geen van die dingen... Angelina. Dat had ik gebruld en zonder enig protest van haar. Alleen gebruikte ze hier de naam Angelina niet meer, maar het alias Engela.

Toen ik me omdraaide en haar aankeek moeten mijn schuldige gedachten op mijn gezicht te lezen zijn geweest, maar ze schonk me alleen maar die raadselachtige glimlach en zei niets. In ieder geval was ze eindelijk opgehouden met kammen.

'Je weet dat ik grav Bent Diebstall niet ben,' kreeg ik er eindelijk uit. 'Hoe lang heb je dat al geweten?' 'Al een hele poos; sinds vlak nadat je hier kwam eigenlijk al.'

'Weet je wie ik ben ?'

'Ik heb geen idee hoe je werkelijk heet, als je dat bedoelt. Maar ik herinner me wel hoe nijdig ik was toen je mijn slagschip stal, na al het werk dat het me gekost had. En ik herinner me de intense tevredenheid waarmee ik je in Freiburbad heb neergeschoten. Wil je me je echte naam nu vertellen?'

'Jim,' zei ik door het waas waarin ik aan de grond stond genageld. 'James diGriz, in het vak bekend als Gladde Jim.'

'Wat leuk. Mijn naam is echt Angelina. Ik denk dat het een gemene grap van mijn vader was, wat een van de redenen is dat ik hem graag zag sterven.' 'Waarom heb je me niet gedood?' vroeg ik, met een redelijk goed idee dat ik wel wist hoe vader overleden was. 'Waarom zou ik, lieveling?' vroeg ze, en haar lichte, lege toon was verdwenen. 'We hebben in het verleden allebei fouten gemaakt en het heeft verschrikkelijk lang gekost om erachter te komen dat we precies op elkaar lijken. Ik kan je net zo goed vragen waarom je me niet hebt gearresteerd dat was je in het begin toch van plan, is het niet?' 'Ja - maar...'

'Maar wat? Je bent hier natuurlijk gekomen met dat idee voor ogen, maar je voerde een vreselijke strijd met jezelf. Daarom liet ik je niet merken dat ik wist wie je werkelijk was. Je was aan het opgroeien, je raakte van die idiote ideeen af waardoor je oorspronkelijk met de politie begonnen was. Ik wist helemaal niet hoe het zou aflopen, ik hoopte alleen maar. Zie je, ik wilde je niet doden, alleen als het moest. Ik wist dat je van me hield, dat was glashelder vanaf het begin. Het was iets anders dan de zwakzinnige dierlijke hartstochten van al die mannelijke bruten die me verteld hebben dat ze van me hielden. Ze hielden van een kneedbaar vleesomhulsel. Jij houdt van me om alles wat ik ben, omdat we allebei hetzelfde zijn.' 'Wij zijn niet hetzelfde,' sprak ik haar tegen, maar ik klonk niet overtuigd. Ze glimlachte alleen. 'Jij doodt - en je geniet ervan - dat is het grote verschil. Zie je dat niet?'

'Onzin!' Ze wees het met een luchtig gebaar van de hand. 'Je hebt gisteravond gedood - behoorlijk goed werk, overigens - en ik zag totaal geen tegenzin van jouw kant. Was er zelfs niet een zekere mate van geestdrift te bespeuren?' Ik weet niet waarom, maar ik voelde me alsof er een strop om mijn nek werd aangetrokken. Alles wat ze zei was verkeerd - maar ik zag niet waarom. Waar was de uitweg, de oplossing voor alles?

'Laten we weggaan van Freibur,' zei ik eindelijk. 'Weg van deze monsterlijke en overbodige opstand. Er gaat gemoord en gestorven worden en dat is helemaal niet nodig.'

'We gaan als we ergens heengaan waar het ons even goed kan gaan,' zei Angela, weer met een harde klank in haar stem. 'Maar dat is niet het belangrijkste. Er is iets waarover je met jezelf in het reine zult moeten komen, voor je gelukkig kunt worden. Dat stomme belang dat je aan de dood hecht. Besef je niet hoe ontstellend nietig dat is? Over tweehonderd jaar zijn jij en ik en alle andere mensen die nu leven dood. Wat geeft het als sommigen van hen een beetje geholpen worden en hun bestemming iets eerder bereiken? Ze zouden hetzelfde voor jou doen als ze de kans kregen.'

'Je vergist je,' zei ik, wel wetend dat er meer aan het leven en sterven vastzit dan alleen deze pessimistische filosofie, maar op dat gespannen ogenblik niet bij machte mijn opvattingen duidelijk te formuleren. Angela was krachtige medicijn en mijn resterende splinter van mededogend voorbehoud had geen schijn van kans, werd overspoeld door een vloed van sterkere emoties. Ik trok haar naar me toe, kuste haar, wetend dat dit de meeste problemen oploste hoewel het de oplossing van het belangrijkste probleem extra moeilijk maakte.

Een ijl en irritant gezoem drong in mijn oren en Angelina hoorde het ook. Het scheiden viel ons beiden moeilijk. Ik bleef zitten kijken zonder iets te zien terwijl zij naar de vidifoon liep. Ze schakelde het videocircuit uit en blafte er een vraag in. Ik hoorde het antwoord niet doordat ze de luidspreker had uitgedaan en via de hoorn luisterde. Een of twee keer zei ze ja en opeens keek ze naar mij. Ik kon niet uitmaken met wie ze sprak, en ik had er ook niet de minste interesse in. Er waren al genoeg problemen.

Toen ze had opgehangen bleef ze een ogenblik rustig staan en ik wachtte tot ze zou spreken. In plaats daarvan liep ze naar haar toilettafel en trok de la open. Ze had er een hoop dingen in kunnen verbergen, maar wat ze eruit haalde was zo ongeveer het enige waar ik niet op rekende.

Een pistool. Met een zware loop en dodelijk, op mij gericht.

'Waarom heb je het gedaan, Jim?' vroeg ze, met tranen in haar ooghoeken. 'Waarom wilde je het doen?' Ze hoorde mijn verbijsterde antwoord niet eens. Ze hoorde alleen haar eigen gedachten - hoewel het wapen geen ogenblik afweek van het plekje tussen mijn ogen. Verontrustend snel rechtte ze haar rug en veegde boos naar haar ogen.

'Je hebt helemaal niets gedaan,' zei ze met haar oude kille, harde stem. 'Ik heb het zelf gedaan, doordat ik me zelf liet geloven dat er een man was die anders kon zijn dan alle anderen. Je hebt me een waardevolle les geleerd, en uit dankbaarheid zal ik je snel doden, in plaats van op de manier die ik veel liever zou toepassen.' 'Waar heb je het verdomme over?' brulde ik, volkomen verbijsterd.

'Hou je niet van de domme,' zei ze, terwijl ze zorgvuldig achter zich reikte en een zware kleine tas onder het bed uittrok. 'Dat was de radarpost. Ik heb de installatie zelf aangebracht en de waarnemers omgekocht dat ze mij als eerste waarschuwen. Een ring van schepen - zoals je heel goed weet is uit de ruimte gevallen en heeft dit gebied omcirkeld. Jij had tot taak mij bezig te houden zodat ik het niet zou merken. Het plannetje is nog bijna geslaagd ook, gevaarlijk genoeg.' Ze hing een jas over haar arm en liep achteruit door de kamer.

'Als ik je vertelde dat ik nergens van wist - je mijn meest oprechte erewoord gaf - zou je me dan geloven?' vroeg ik. 'Ik heb hier niets mee te maken en ik weet nergens van.'

'Bravo voor de ruimtepadvinders,' zei Angela bitter spottend. 'Waarom geef je niet toe, aangezien je over twintig seconden toch dood zult zijn, wat je ook zegt.' 'Ik heb je de waarheid gezegd.' Ik vroeg me af of ik haar kon bereiken voor ze vuurde, maar ik wist dat het onmogelijk was.

'Vaarwel, James diGriz. Het was leuk om je te kennen - een poosje. Laat ik je achterlaten met een laatste prettige gedachte. Dit alles is vergeefse moeite. Achter mij zit een deur met een geheime gang waar niemand iets van weet. Voor jouw politiemensen hier komen, ben ik veilig verdwenen. En als de gedachte je een beetje pijn doet, ik ben van plan om door te gaan met doden en doden en doden en je zult me nooit kunnen tegenhouden.' Mijn Angela richtte extra zorgvuldig op mij terwijl ze een schakelaar in de lambrizering aanraakte. Er rolde een luik opzij waardoor een vierkant zwart gat in de muur ontstond.

'Spaar me de stomme smoelen, Jim,' zei ze vol walging terwijl haar ogen boven het vizier van het pistool in de mijne keken. Haar vinger verstrakte. 'Dat soort kinderlijke grap had ik van jou niet verwacht, over mijn schouder staren en je ogen opensperren alsof er iemand achter me staat. Ik ga me niet omdraaien om te kijken. Hier kom je niet levend uit.'

'Beroemde laatste woorden,' zei ik terwijl ik opzij sprong. Het pistool daverde maar de kogel ploegde door het plafond. Inskipp stond achter haar en wrong de loop van het pistool omhoog en trok het uit haar hand. Angela staarde me alleen maar dodelijk geschrokken aan en deed geen poging zich te verweren. De handboeien sloten zich om haar smalle polsen en nog steeds stribbelde ze niet tegen en zei ze niets. Ik sprong naar voren, riep haar naam. Er stonden twee forse figuren in patrouille-uniformen achter Inskipp en zij namen haar over. Voor ik bij de deur kon komen stapte hij naar binnen en deed hem achter zich dicht. Ik kwam struikelend tot stilstand, evenmin in staat om te vechten als Angela even daarvoor.

Negentien

'Neem een borrel,' zei Inskipp terwijl hij zich in Angela's stoel liet vallen en een heupfles te voorschijn trok. 'Surrogaat Aardse cognac, niet het plaatselijke soort plasticafbijtmiddel.' Hij bood me een bekertje vol aan. 'Val dood, jij...' zei ik, aangevuld niet enkele van de meer uitgelezen termen uit mijn interstellaire woordenschat, en probeerde de beker uit zijn hand te slaan, maar hij was me te slim af door de beker op te heffen en zelf uit te drinken, niet in het minst geergerd.

'Is dat het soort taal dat je gebruikt tegen je meerdere in de Speciale Brigade?' vroeg hij en vulde de beker weer. 'Maar goed dat wij een rustige organisatie zijn zonder al te veel regels. Maar toch er zijn grenzen.' Hij stak de beker weer naar me uit en deze keer greep ik hem en leegde hem.

'Waarom heb je het gedaan?' vroeg ik, nog steeds verscheurd door tegenstrijdige emoties.

'Omdat jij het niet deed, daarom. De operatie is afgelopen, jij bent een succes. Tot dusver was je alleen maar op proef, maar nu ben je een volle agent.' Hij rommelde in zijn zak en trok er een gouden sterretje van papier uit. Nadat hij het zorgvuldig en plechtig belikt had, plakte hij het op mijn hemd.

'Hierbij benoem ik je tot volle agent in de Speciale Brigade,' dreunde hij op, 'uit hoofde van de macht waarmee ik bekleed ben.'

Vloekend stak ik mijn hand uit om het sterretje af te plukken - en begon te lachen. Het was absurd. Het was ook een fraai commentaar op de eer van de baan. 'Ik dacht dat ik geen lid van de bende meer was,' zei ik. 'Ik heb je ontslag nooit ontvangen,' zei Inskipp. 'Niet dat dat iets betekend zou hebben. Je kunt geen ontslag nemen uit de Brigade.'

'Ja maar jouw ontslagboodschap liet niets aan duidelijkheid te wensen over. Of ben je vergeten dat ik een schip heb gestolen en dat jij de ontsteking van de zelfmoordbom liet afgaan om me op te blazen? Zoals je ziet kon ik de ontsteking er net uittrekken voor hij ontplofte.'

'Niets van dat alles, mijn jongen,' zei hij, achterover geleund met zijn tweede beker. 'Jij drong er zo op aan om

de blonde Angelina te gaan zoeken, dat ik dacht dat je misschien een schip wilde lenen voor we je er een konden toewijzen. De boot die je pikte had een afgestelde ontsteking, zoals altijd bij zulke gelegenheden. De ontsteking - en niet de lading - is zo geregeld dat hij ontploft, vijf seconden nadat hij verwijderd wordt. Ik heb gemerkt dat dit een zekere onafhankelijkheid van handelen verleent aan aspirant-agenten die hun manier van vertrek betreuren.'

'Bedoel je - dat de hele zaak flauwe kul was?' reutelde ik.

'Dat zou je kunnen zeggen. Ik geef de voorkeur aan de term "eindexamen". Dan komen we erachter of onze schurkachtige nieuwelingen de rest van hun leven echt aan het nastreven van wet en recht zullen wijden. En zij ook. We willen niet dat er later spijt komt. Jij bent erachter gekomen, niet waar Jim?'

'Ik ben wel ergens achter gekomen... Ik weet nog niet precies achter wat,' zei ik. Ik kon nog niet praten over datgeen wat me het naast aan het hart lag. 'Het was een fraaie operatie. Ik moet zeggen dat je een hoop fantasie toonde bij de uitvoering.' Toen fronste hij. 'Maar die kwestie met die bank, ik kan niet zeggen dat ik dat goedkeur. De Brigade heeft meer geld dan je nodig hebt...'

'Dat is hetzelfde geld,' blafte ik. 'Waar haalt de Brigade het vandaan? Van de planetaire regeringen. En waar halen die het vandaan? Uit de belastingen natuurlijk. Dus haal ik het direct bij de bank. De verzekering betaalt de bank voor het verlies, geeft dat jaar een kleiner inkomen op, betaalt minder belasting aan de regering en het resultaat is precies hetzelfde!'

Inskipp was goed op de hoogte met dit soort logica en nam dus niet de moeite erop in te gaan. Ik wilde nog altijd niet over Angela praten.

'Hoe heb je me gevonden?' vroeg ik. 'Het schip kon je niet opsporen.'

'Onschuldig natuurkind dat je bent,' zei Inskipp, zijn handen ten hemel heffend in voorgewend afgrijzen. 'Dacht je werkelijk dat een van onze schepen niet vol afluisterapparatuur zat? En het is zo goed gedaan dat je het niet vinden kunt als je niet weet waar je moet zoeken. Als je het weten wilt, de schijnbaar massieve buitendeur van de luchtsluis bevat een heel gecompliceerde zender, sterk genoeg om op behoorlijke afstand op te vangen.' 'Waarom heb ik hem dan niet gehoord?' 'Om de simpele reden dat hij niet uitzond. Ik moet erbij vertellen dat de deur ook een ontvanger bevat. Het ding zendt alleen als het het juiste signaal krijgt. We gaven je tijd om je doel te bereiken en toen volgden we je. We zijn je in Freiburbad een tijd kwijtgeraakt, maar vonden je spoor weer in het ziekenhuis, vlak nadat je die stoelendans met de lijken opvoerde. We hebben je daar een handje geholpen, het ziekenhuis was terecht nogal boos maar we konden ze kalmeren. Toen was het nog maar een kwestie van een oogje in het zeil houden op doktoren en chirurgische uitrusting omdat je volgende stap voor de hand lag. Ik hoop dat je het leuk vindt om te horen dat je nu een heel compact zendertje in je borstbeen meedraagt.'

Ik keek naar mijn borst maar zag natuurlijk niets. 'Te mooie kans om te missen,' ging Inskipp verder. De man was niet te stuiten, 'Op een nacht toen je verdoofd was, ontdekte de brave dokter de alcohol die we in een van jullie voorraadzendingen hadden gestopt. Natuurlijk profiteerde hij van deze vergissing en een chirurg van de Brigade voerde vervolgens een kleine operatie uit.' 'Dan zijn jullie me steeds gevolgd en hebben me voortdurend in de gaten gehouden?'

'Juist. Maar dit was jouw zaak, net zo goed als wanneer je geweten had dat we er waren.'

'Waarom ben je dan zo komen binnenvallen om er een eind aan te maken?' snauwde ik. 'Ik heb niet op mijn fluitje geblazen.'

Dat was de hamvraag en de enige die me interesseerde. Inskipp nam er de tijd voor om me te antwoorden. 'Dat zit zo,' zei hij sloom, en nam een slok, 'Ik geef een nieuwe man graag genoeg speling in zijn touw. Maar niet zoveel dat hij zich eraan verhangt. Je was hier al wat we een knap lange tijd zouden kunnen noemen, en ik kreeg geen enkel bericht over revoluties en arrestaties die jij verrichtte.' Wat kon ik zeggen?

Zijn stem was nu zachter, sympathieker. 'Zou jij haar gearresteerd hebben als wij niet gekomen waren?' Dat was de vraag.

'Ik weet het niet,' was alles wat ik zeggen kon. 'Nou ik wist maar al te verdomde goed wat ik ging doen,' zei hij met zijn ouwe gifstem. 'En dus deed ik het ook. Het plannetje is mooi in de kiem gesmoord en onze veelvoudige moordenares is nu van de planeet af.' 'Laat haar gaan!' schreeuwde ik terwijl ik hem bij zijn jasje greep en hem van de grond hief en heen en weer schudde. 'Laat haar gaan zeg ik je!'

'Zou je haar weer los willen laten zoals ze nu is?' was zijn enige antwoord.

Wilde ik dat? Ik geloof van niet. Ik liet hem neer terwijl ik erover nadacht en hij streek de kreukels in zijn kleren glad._

'Dit is een zware opdracht voor je geweest,' zei hij. Hij stak de heupfles weg. 'Soms gaan goed en kwaad bijna onmerkbaar in elkaar over. Als je er emotioneel bij betrokken bent is die lijn bijna helemaal niet te zien.' 'Wat gebeurt er met haar?' vroeg ik.

Hij aarzelde. 'De waarheid - voor de verandering,' zei ik.

'Goed dan, de waarheid. Geen beloften maar de psychologen kunnen misschien iets met haar beginnen. Als ze de oorzaak van de onderliggende afwijking kunnen vinden. Maar soms is die onmogelijk te vinden.' 'Niet in dit geval - ik kan het ze vertellen.' Toen keek hij verrast, een kleine triomf voor mij. 'In dat geval is er misschien een kans. Ik zal nadrukkelijk opdracht geven dat ze echt alles moeten proberen voor ze ook maar zo iets drastisch als persoonlijkheidswissen overwegen. Anders wordt het gewoon een lichaam - waarvan er al een overstelpende hoeveelheid zijn.' Ik graaide de fles van hem weg voor hij in zijn zak verdween. 'Ik ken jou, Inskipp,' zei ik terwijl ik inschonk. 'Jij bent een geboren personeelsaanwerver. Als je ze verslagen hebt - sluit ze dan bij je aan.'

'Wat anders?' zei hij. 'Ze zou een geweldige agente zijn.' 'Wij zouden een geweldig koppel vormen,' vertelde ik hem en we hieven de bekers. 'Op de misdaad.'

Table of Contents

- Hoofdstuk Een
- Hoofdstuk Twee
- Hoofdstuk Drie
- Hoofdstuk Vier
- Hoofdstuk Vijf
- Hoofdstuk Zes
- Hoofdstuk Zeven
- Hoofdstuk Acht
- Hoofdstuk Negen
- Hoofdstuk Tien
- Hoofdstuk Elf
- Hoofdstuk Twaalf
- Hoofdstuk Dertien
- Hoofdstuk Veertien
- Hoofdstuk Vijftien
- Hoofdstuk Zestien
- Hoofdstuk Zeventien
- Hoofdstuk Achttien
- Hoofdstuk Negentien