The Headsman: The Abbaye Des Vignerons
Author: James Fenimore Cooper
Date: 2013-01-11 00:00:00+00:00
Keywords: SF; Science Fiction
Description: The Headsman
Publisher: CreateSpace Publishing

prisma-boeken

1477

James H. Schmitz
des duivels

prisma
het nederlandse pocketboek

prisma-boeken

1477

Oorspronkelijke titel:

The Demon Breed

Uitgegeven door Ace Books, Inc.

1120 Avenue of the Americas, New York, N.Y. 10036

© 1968 by James H. Schmitz

Vertaald door A.G.M. Kindt-van Ewijck

Art direction omslag: Nick Hiemstra

Ontwerp en illustratie omslag: Studio Spectrum

This translation copyright © 1971 by Het Spectrum

No part of this book may be reproduced in any form, by print, photoprint, microfilm or any other means without permission from the publisher.
Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Inhoud

Een

Twee

Drie

Vier

Vijf

Zes

Zeven

Acht

Negen

Tien

Een

Toen de pijnnevel begon op te trekken, was Ticos Cay verbaasd te merken dat hij nog op zijn benen stond. Dit was een onmenselijk zware behandeling geweest – op sommige ogenblikken had het bijna onmogelijk geleken de pijn te verdragen. Maar hij was niet bezweken. Het withete pijnvuur dat nog nét niet in alle hevigheid tot zijn bewustzijn was doorgedrongen, verbleekte en gloeide dof na. Toen vervaagde dat ook. Hij begon weer helderder te zien.

Behoedzaam liet hij zich weer helemaal van zijn lichaam bewust worden. Dat was nog steeds een onplezierige ervaring. Overal scherpe pijnscheuten, een gevoel alsof hij zojuist door kleine hete dolken was doorpriemd en in lappen gesneden; de naweeën van de pijn. De blijvende schade die door één zo’n pijnbehandeling aan de zintuigen en het menselijk zenuwstelsel werd toegebracht, was licht, doch meetbaar. Het cumulatieve effect van een hele reeks dergelijke behandelingen was niet langer licht te noemen; en de afgelopen weken hadden er meer dan twintig plaatsgehad. Elke keer als Ticos nu de balans opmaakte van de schade die zijn lichaam tijdens het proces geleden had, vroeg hij zich af of hij gedwongen zou zijn te erkennen dat het letsel zo ver gevorderd was, dat het niet meer te herstellen viel.

Maar bij deze gelegenheid was het niet gebeurd. Zijn geest was nog wazig, maar dat was altijd zo, een tijdje na een behandeling. Gerustgesteld verplaatste hij zijn aandacht van zijn innerlijke toestand naar zijn omgeving.

Hij had de grote ruimte weer scherp in beeld. Het grootste gedeelte was donker, omdat de demonen alle plafondverlichting hadden uitgeschakeld, op het middengedeelte na. Vandaar viel er een poel van licht rond het grootste gedeelte van de lange werkbank waartegen hij leunde en rond het hoger gelegen platform, vanwaar ze hem gadesloegen, een dikke zes meter bij hem vandaan. De schappen en de muren verderop, de rijen biologische specimina, de uitgestalde apparatuur voor het maken van analyses en opnamen, waren in duister gehuld.

Ticos Cay keek rond, nam het in zich op, trok zó de mantel van de werkelijkheid weer om zich heen. Naar de demonen keek hij het laatst.

‘U bent er weer in geslaagd de pijn te verdrijven?’ vroeg de kleinste van de drie.

Ticos dacht na. De identiteit van de kleine demon was hem nog een vraagteken, maar zijn geest werd snel helderder. Ja, die heette Koll … Groot-Palachijn Koll. Eén van de meest invloedrijken onder de leiders van de Eeuwigen. Tweede man bij de Stem van de Daad …

Ticos waarschuwde zichzelf: Pas op je tellen met Koll! Hij maakte een onduidelijk geluid; het kon een gemompelde poging zijn iets te zeggen, of een gekreun. Hij had wel onmiddellijk kunnen antwoorden. Maar hij kon beter niet zo wazig zijn als hij ondervraagd werd, en zeker niet als hij door Koll zou worden ondervraagd.

De drie staarden hem zwijgend en onbeweeglijk aan. Hun huid, hun riementuig en hun verdere uitrusting glansden van het vocht, alsof ze vlak voor ze de kamer binnengingen uit zee waren gekomen. Hetgeen best het geval kon zijn; de demonen waren in het zoute water in hun element, en ze werden ziek en ongelukkig als ze er te lang vandaan bleven. De demon rechts van Koll hield een apparaat in zijn hand met een gloeiend blauwe lens. Als die feller ging gloeien, wachtte hem een pijnbehandeling. Degene links van Koll hield een wapen op Ticos gericht. Deze twee waren gedrongen, zware wezens, die rondwaggelden op gespierde springpoten. Ticos had moeten toezien hoe één van hun makkers een man vastgreep, zijn armen rond diens ribbenkast sloeg en de man langzaam en zonder merkbare inspanning, dooddrukte.

Dat was op Kolls aanwijzing gebeurd. De grote demonen waren dienaren; ze werden Oganoni genoemd door de Palachijnen. Koll was van hetzelfde ras, maar niet groot of zwaar. Zoals zovelen van de Groot-Palachijnen, was hij een gerimpeld miniatuurwezen, niet groter dan dertig centimeter. Met zijn mantel en kap leek hij op een verschrompelde mummie. Maar hij bewoog zich met de snelheid en kracht van een springveer. Ticos had Koll eens meer dan twee meter omhoog zien springen om een Oganoon die hem kwaad gemaakt had een verlammingsnaald in het oog te steken. Hij had vijf of zes keer toegeslagen, zo snel, dat het slachtoffer verstijfde en zijn dood leek in te gaan zonder te begrijpen wat er gebeurd was. Ticos vond het beter Koll niet te ergeren. Maar elke seconde die Koll hem nog toestond te zwijgen, moest hij uitbuiten om zijn geest te scherpen voor de vragen die hem gesteld zouden worden. Hij wachtte tot de spraakspleet boven Kolls ogen zich vertrok en openging, en zei toen onvast: ‘Ik kon niet alle pijn vermijden, maar het bleef draaglijk.’

‘Het bleef draaglijk!’ herhaalde de spraakspleet, alsof Koll over deze verklaring nadacht. Ticos was gewend aan het feit dat vele van de Eeuwigen de menselijke spraak uitstekend beheersten, maar Kolls stem had hem altijd onnatuurlijk geschenen. Het was een diepe warme stem, rijk en krachtig, en paste helemaal niet bij zo’n kwaadaardig klein wezen. ‘Deze kinderen zijn bang voor u, dr. Cay,’ zei de stem. ‘Wist u dat?’

‘Nee, dat wist ik niet,’ zei Ticos.

‘Met een tiende van de spanning die wij hier met deze instrumenten opgeroepen hebben,’ legde Koll uit, ‘worden ze al gestraft voor zware overtredingen. Ze zijn er doodsbang voor. Ze zijn bang voor u, omdat u in staat schijnt te zijn martelingen te verdragen die hun begrip te boven gaan. En er zijn andere redenen … Uw communicator heeft de afgelopen paar dagen zes oproepen geregistreerd.’

Ticos knikte. ‘Dat heb ik vernomen.’

‘U heeft voorspeld dat een van de zogenaamde Tuvela’s zou proberen hier contact met u te zoeken.’

Ticos aarzelde en zei: ‘De term Tuvela komt van u. De persoon die u bedoelt, is mij bekend als een Bewaarder.’

‘Dat is kennelijk een wezen van dezelfde klasse,’ zei Koll. ‘Een wezen waarvan sommigen aannemen dat het abnormale eigenschappen bezit. Waaronder de eigenschap onoverwinnelijk te zijn. Dr. Cay, wat weet u van deze opmerkelijke kwaliteiten – als ze al bestaan?’

Ticos haalde zijn schouders op. ‘Zoals ik u gezegd heb, weet ik nog maar betrekkelijk korte tijd iets af van de Bewaarders en hun functie in onze beschaving. Ze opereren diep in het geheim. Ik heb met slechts één van hen persoonlijk contact gehad. Ze schijnt een buitengewoon capabele vrouw te zijn. Maar als zij, of de Bewaarders in het algemeen, abnormale eigenschappen bezitten, weet ik daar niets van.’ Hij voegde er aan toe: ‘Kennelijk weten de Eeuwigen meer van de Bewaarders dan ik.’

‘Dat is mogelijk. U zei dat ze beweren onsterfelijk te zijn.’

Ticos schudde zijn hoofd. ‘Er is mij gezegd dat zij methodes hadden ontwikkeld om een organisme weer jeugdig en gezond te maken en het lang in die conditie te houden. Ze hebben me niet gezegd dat ze onsterfelijk zijn. Het woord heeft voor mij trouwens geen bijzondere betekenis.’

‘Het begrip onsterfelijkheid in levende wezens betekent niets voor u, dr. Cay?’

Ticos aarzelde weer, omdat dit in een gesprek met een Palachijn gevaarlijk terrein kon worden. Maar hij zei: ‘Wie kan er bewijzen dat hij onsterfelijk is, voor het einde der Eeuwen bereikt is?’

Kolls donkere gezicht vertrok. Hij was misschien geamuseerd. ‘Zegt u dat wel,’ beaamde hij. ‘Beschrijft u mij uw verhouding tot deze Bewaarders.’

Ticos had Koll die verhouding al verschillende malen eerder beschreven. Hij zei: ‘Twee jaar geleden werd mij gevraagd of ik bij hen in dienst wou treden. Dat heb ik geaccepteerd.’

‘Waarom?’

‘Ik word ouder, Groot-Palachijn. Mijn beloning zou onder andere bestaan uit onderricht in de methoden van de Bewaarders om mijn leven te verlengen en de voordelen van de jeugd te herwinnen.’

‘Hebben ze u een dergelijk onderricht gegeven?’

‘Ik ben onderwezen in enkele van de fundamentele benaderingswijzen. Mijn vorderingen zijn kennelijk bevredigend.’

‘Op welke wijze dient u hen, dr. Cay?’

‘Ik ben nog steeds in opleiding en er is mij nog niet verteld waar mijn taak uit zal bestaan. Ik neem aan dat mijn wetenschappelijke achtergrond er een rol bij zal spelen.’

Heeft u de beheersing over uw zenuwen, waardoor u het effect van de pijnopwekker kunt neutraliseren, door dergelijke levensverlengende oefeningen verkregen?’

‘Inderdaad.’

Er volgde een lange stilte na zijn antwoord. Kolls spraakspleet had zich gesloten en hij bleef onbeweeglijk staan. Het onderste gedeelte van zijn dubbel gelensde ogen was gesloten; het bovenste gedeelte staarde Ticos met een soort onheilspellende nietszeggendheid aan. De logge dienaren hielden zich eveneens onbeweeglijk stil, waarschijnlijk als teken van eerbied. Ticos wist niet zeker wat die stilte te beduiden had. Hetzelfde was bij vorige ondervragingen ook gebeurd. Misschien stond het kleine monster gewoon na te denken over wat er gezegd was. Maar hij leek in een soort diepe trance verzonken. Als hij nu werd aangesproken, zou hij het negeren, en hij scheen zich er niet van bewust als er iets om hem bewoog. Ticos vermoedde dat in Koll een kiem aanwezig was van iets dat met menselijke waanzin was te vergelijken. Zelfs de Groot-Palachijnen van zijn eigen rang leken bang voor hem te zijn en hij behandelde ze met nauwelijks verholen minachting. Zijn donkere mantel en kap waren van praktisch materiaal gemaakt en vaak niet al te schoon, terwijl zij hun dwergenlijfjes verborgen onder rijk versierde gewaden die glansden van de juwelen. Kennelijk gaven ze er de voorkeur aan Koll uit de weg te gaan; maar zijn invloed op hen was zeer groot.

De spraakspleet boven de ogen wrong zich weer open. ‘Dr. Cay,’ zei Kolls stem, ‘ik voel me hoe langer hoe meer geneigd u toe te voegen aan mijn museum van de mens. U heeft mijn verzameling gezien?’

Ticos schraapte zijn keel.

‘Ja,’ zei hij.

‘Ach, ja, natuurlijk,’ zei Koll alsof dat zojuist bij hem was opgekomen. ‘Ik heb haar u laten zien. Als een waarschuwing niet tegen ons te liegen. In het bijzonder om niet tegen mij te liegen.’

Ticos zei op zijn hoede: ‘Ik heb er goed voor opgepast u niet voor te liegen, Groot-Palachijn.’

‘Zo, zo. Daar ben ik helemaal niet zeker van,’ zei Koll. ‘Gelooft u dat degene die u via uw communicator probeert te bereiken de Bewaarder is waar u ons over vertelde?’

Ticos knikte. ‘Ja, Bewaarder Etland.’

‘Waarom zou zij het speciaal zijn?’

‘Niemand anders kent de oproepcode van mijn communicator.’

‘Bewaarder Etland heeft het toezicht over uw opleiding?’

‘Ja.’

‘U beschrijft haar als een jonge vrouw,’ zei Koll.

‘Ik heb gezegd dat ze er jong uitziet,’ verbeterde Ticos.

‘Haar leeftijd ken ik niet.’

‘U zegt dat deze Bewaarders of Tuvela’s een vorm van levensverlenging hebben ontwikkeld, die hun zelfs het jeugdige uiterlijk van hun soortgenoten verschaft …’

‘Dat heeft Bewaarder Etland mij te kennen gegeven.’

‘En toch,’ zei Koll, ‘vertelt u ons dat de Bewaarders u de taak hebben opgedragen tussen de levensvormen van deze planeet te zoeken naar substanties die een verlenging van het leven bevorderen. Wat voor belang kunnen de Bewaarders nu hebben bij een onderzoek dat hun niet meer oplevert dan ze al bezitten?’

Ticos haalde zijn schouders op. ‘Ik weet dat ze me op verscheidene manieren op de proef stellen, en het is best mogelijk dat dit hun manier is om mijn kundigheid als biochemicus te testen. Maar het is ook mogelijk dat ze nog steeds geïnteresseerd zijn in eenvoudiger en betrouwbaarder methoden om hun leven te verlengen dan met hun huidige middelen mogelijk is.’

‘Welke plaats wordt toegekend aan het gebruik van chemische stoffen in hun huidige methoden?’

‘Dat weet ik niet. Ik heb u de principiële benaderingswijzen beschreven die ik heb moeten beoefenen. Ik heb geen aanwijzingen gekregen betreffende de aard van de meer gevorderde procedures. Mijn onderzoek is beperkt tot het observeren van resultaten in mijn testmateriaal.’

‘U heeft gesuggereerd dat onderzoek op dit niveau voor de Eeuwigen van waarde zou kunnen zijn …’

‘Dat heb ik niet gesuggereerd,’ zei Ticos. ‘Ik ben me er natuurlijk van bewust dat een aantal Palachijnen mijn testresultaten observeert en de betreffende substanties analyseert.’

‘Maakt u zichzelf niet wijs dat hun wetenschappelijke belangstelling u uw duurzame veiligheid garandeert, dr. Cay. Onze methoden om ons individuele leven te verlengen behoeven geen verbetering. Ik weet zeker dat u ons voorliegt. Ik ben van plan vast te stellen op welke wijze u liegt. Waarom verzocht u om toestemming de oproep van de Bewaarder te beantwoorden?’

‘Ik heb Palachijn Moga mijn bedoeling uitgelegd,’ zei Ticos.

‘Leg het mij uit.’

Ticos wees naar de apparatuur en de specimina in de donkere uithoeken van de kamer. ‘Dit project valt onder Bewaarder Etlands verantwoordelijkheid. Zij is verantwoordelijk voor mij en mijn opleiding. Tot uw komst kwam ze met zeer regelmatige tussenpozen hier om zich van mijn vorderingen op de hoogte te stellen. Sindsdien is ze niet meer hier gekomen.’

‘Wat leidt u daaruit af?’

‘Het is mogelijk dat uw aanwezigheid aan de Bewaarders bekend is.

‘Ik beschouw dat als onmogelijk, dr. Cay.’

Ticos haalde zijn schouders op. ‘Het is de enige verklaring die ik zie voor het feit dat Bewaarder Etland zich niet aan haar schema heeft gehouden. Misschien geven de Bewaarders er wel de voorkeur aan dat u in alle stilte verdwijnt voordat er algemene onrust ontstaat. Als u mij toestaat de communicator aan te zetten wanneer ze mij weer oproept, horen we misschien dat de Bewaarder op weg is hiernaartoe om met de Eeuwigen te spreken, in plaats van met mij … ’

‘Zou zij willens en wetens een gebied binnengaan dat wij beheersen?’ vroeg Koll.

‘Naar wat verschillende Palachijnen me verteld hebben,’ merkte Ticos op, ‘zou het voor een Tuvela geen verbazingwekkende handelswijze zijn. Als dat waar is …’

‘Wij zullen aannemen dat het niet waar is, dr. Cay.’

‘Maar dan,’ zei Ticos, ‘zou u me toch moeten toestaan het gesprek aan te nemen en te proberen haar ervan af te brengen mij op dit ogenblik te bezoeken. Als ze niet weet dat u hier bent, en ze komt, dan zal ze erachter komen dat u hier bent. En zelfs als u in staat bent haar te beletten weer weg te gaan … ’

Koll siste. ‘Als we in staat zijn haar te beletten te vertrekken???’

‘Zoals u mij te verstaan heeft gegeven, wijst uw eigen geschiedschrijving erop dat Tuvela’s wezens zijn, die zeer goed voor zichzelf kunnen zorgen,’ merkte Ticos vriendelijk op. ‘Maar zelfs indien u de Bewaarder gevangen zou nemen of doden, zouden de anderen ogenblikkelijk op zoek gaan naar haar. Uw aanwezigheid zal ten slotte toch ontdekt worden.’ Hij haalde zijn schouders op. ‘Ik wil niet dat dit gebeurt. Als dienaar van de Bewaarders is het mijn plicht dit te voorkomen als ik kan. Zoals u bekend is, heb ik geprobeerd enkele van de Eeuwigen ervan te overtuigen dat uw plannen tegen mijn ras moeten worden opgegeven, vóór een oorlog op grote schaal niet meer te vermijden valt.’

‘Dat weet ik,’ zei ‘Koll. ‘U heeft in verbijsterende – en beschamende – mate succes gehad. De Stem der Behoedzaamheid wordt steeds dringender. Zelfs het voorstel u uw communicator te laten gebruiken wordt ondersteund. Is het mogelijk, dr. Cay, dat u zelf een Bewaarder bent die zich gevangen heeft laten nemen om verwarring te zaaien in de rijen van de Eeuwigen en hun vastbeslotenheid te ondergraven?’

‘Nee,’ zei Ticos, ‘ik ben geen Bewaarder.’

‘U bent een Hulon?’

‘Aangezien dat uw naam is voor de mensheid in het algemeen, ja, ik ben een Hulon.’

‘Dat was onze naam voor een vals en dom wezen waar wij in het verleden mee te doen hebben gehad,’ merkte Koll op. ‘Dat ras hebben we vernietigd, zodat de naam weer te vergeven was. Ondanks uw bemoeiingen zullen we onze plannen niet opgeven, dr. Cay. Ik weet dat u liegt. Niet al te onhandig, maar het zal niet lang duren voor we uw verhaal op de proef gaan stellen … Houdt u zich nu maar bezig met uw verzameling hier … en denk van tijd tot tijd eens aan de mijne …’

Ticos zag hem geen enkel gebaar maken, maar de Oganoon aan Kolls rechterhand klipte zijn zenuwkweller aan één van de riemen van het tuig dat zijn omvangrijke lichaam omsloot, en draaide zich een halve slag om. De kleine gehuifde mummie maakte één van zijn verbluffend snelle sprongen en zat al op de schouder van zijn dienaar. De groep begaf zich van het platform langs een gaanderij naar de uitgang. De bewapende dienaar die de rij sloot, bewoog zich met korte krachtige sprongen achterwaarts, zijn wapen constant op Ticos Cay gericht. De lampen gingen aan en de verlichting in de grote kamer werd weer normaal.

Ticos keek toe terwijl de drie door de deur verdwenen en hoorde de zware klik van de sloten. Hij haalde ietwat beverig adem, pakte een regelkastje op van de werkbank en bevestigde het aan zijn gordel met een riempje. Het was een gecompliceerd instrument waarmee hij de temperatuur, de vochtigheidsgraad, het stralingsabsorptieniveau en nog enkele andere zaken regelde, die in verband stonden met zijn biologisch testmateriaal in de verschillende afdelingen van de ruimte.

Zijn handen waren onvast. De ondervraging was niet naar zijn zin verlopen. Koll was zichzelf niet geweest, niet zo woest en dreigend als gewoonlijk, en dat ondanks enige opzettelijke provocatie. Koll was voor zijn doen minzaam geweest.

Dat leek een slecht teken. Het duidde erop dat Koll even zeker van zichzelf was als hij zich voordeed, dat hij de twijfels die Ticos bij de andere vooraanstaande Palachijnen voedde, kon wegnemen door ze te bewijzen dat hun gevangene hen verkeerd had geïnformeerd. En feitelijk had Ticos ze volstrekt onjuiste informatie gegeven. In de loop van enkele weken had hij een zorgvuldig geconstrueerd bouwsel gecreëerd van leugens, halve waarheden en verontrustende insinuaties, dat bedoeld was de Eeuwigen te doordringen van de angst voor Mensen, of tenminste van de angst voor Tuvela’s. Die, voor zover Ticos Cay wist, niet bestonden. Soms had hij er een hele dobber aan gehad consequent te blijven, maar nu was het patroon hem zo vertrouwd geworden dat het zelfs voor hem van tijd tot tijd een illusie van waarheid schiep.

Dit plan had in zoverre resultaat gehad, dat ze hun plannen tot nu toe niet allemaal uitgevoerd hadden. Ondanks Koll zou het misschien toch nog resultaat hebben – maar dat hing van een grote toevalsfactor af. Ticos zuchtte onhoorbaar. Hij had die factor zoveel mogelijk gereduceerd, maar hij was nog te groot. Veel te groot!

Hij ging langzaam de ruimte rond, manipuleerde zo nu en dan met de knoppen van het apparaat en verzorgde zijn proefplanten en -dieren. Hij had nooit kunnen vaststellen of hij wel of niet geobserveerd werd, maar het was mogelijk, en hij moest er dus niet al te bezorgd uitzien. Van tijd tot tijd voelde hij de vloer onder zich rijzen en dalen als het dek van een groot schip en dan klonk er een hevig geklots van zeewater in het afgeschoten gedeelte van de ruimte. Daar stond zijn communicator. Daar was ook een permanente wacht van Oganoni geposteerd om te zorgen dat hij niet aan de communicator kwam tenzij de Eeuwigen besloten hem dat toe te staan. En dat de vloer voor een groot gedeelte onder water stond, kwam omdat de wachten hun leerachtige vel nat moesten houden.

Door het luchtgat bij het plafond, dat met een energiescherm was afgesloten, klonken vage geluiden als het gedempte brullen van een groot beest. Dat, en het periodieke deinen van de vloer waren de enige aanwijzingen die Ticos in de afgelopen paar dagen gekregen had: de tyfoons buiten woedden nog steeds …

Regenvlagen verhulden half de zee onder de zwever. Het was het stormseizoen op de zuidelijke breedtegraden van Nandy-Cline … de horizon doemde op: een dreigend blauwzwart; zware warrelende wolkenbanken joegen over de oceaan naar het zuiden. Het slanke voertuigje steigerde plotseling in de kolkende luchtstromingen, werd heen en weer gesmakt door de correctie van de automatische piloot en voer toen, voor het moment althans, weer een vaste koers naar het zuidwesten.

In de cabine mepte Nile Etland op een stel knoppen op het paneel van de communicator en zei scherp in de microfoon: ‘Giard Pharmaceutica … meldt u! Dit is Nile Etland Giard, meldt u!’

Ze wachtte een ogenblik, haar gebruinde gezicht stond strak. In de communicator begon een gezoem, dat steeg tot een golvend gejank, doorspekt met explosief geknetter. Ongeduldig draaide Nile de filterknop naar rechts, toen naar links. Van hoog tot laag spoot er herrie en kabaal uit de speakers. Ze mompelde een bittere opmerking. Haar vingers vlogen over de toetsen en typten een ander oproepsymbool.

‘Danrich Parrol … dit is Nile! Meld je! Dan, kun je me verstaan? Meld je!’

Een ogenblik stilte. Toen braakte de ontvanger weer dat nietszeggende lawaai uit. Niles lippen vertrokken van woede en ergernis. Ze dempte de speakers en keek neer op het dier dat in een dikke lus van rijk-glanzend bruin bont zich op de vloer naast haar voeten had opgerold. Het hief de besnorde kop op en de donkere ogen keken Nile aan.

‘Dan?’ vroeg het met een hoog, ijl stemmetje.

‘Dan niet en niemand niet!’ snauwde Nile. ‘Als ik buiten de dertig-kilometergrens kom, krijg ik Mexicaanse Hond.’

‘Hond?’

‘Laat maar, Sweeting. We zullen proberen het sledevolk op te roepen. Misschien kunnen zij ons helpen Ticos te vinden.’

‘Ticos vinden!’ beaamde Sweeting. Haar gepelsde gestalte bewoog en kwam in een vloeiende beweging overeind. Sweeting zette zich met haar stevige korte voorpoten schrap tegen het besturingspaneel, tuurde naar de stukken zee en lucht die op de tv-schermen te zien waren, en keek Nile aan. Ze was bijna tweeëneenhalve meter lang van haar neus tot aan het puntje van haar gespierde staart, de kleinste van Niles koppel gemuteerde jachtotters. ‘Waar is sleemensen?’

‘Ergens voor ons uit.’ Nile had de zwever vijftien graden oostelijker gestuurd. ‘Ga maar liggen.’

De slede die ze een paar minuten eerder in haar schermen had gezien, kwam al gauw weer in zicht, nu nog maar een paar kilometer verderop. De vergrotende speurcamera’s van de zwever toonden een honderdvijftig meter lang vlot van drijfboomhout met een vlakke, gestroomlijnde bovenbouw, dat een elf meter boven de stampende zee op haar glijders voer. De middelste stormkiel was neergelaten en scheerde tussen de glijders door de golven. Op een minder woeste dag zou de slede over het water voortzweven als een beeld van luchtige gewichtloosheid met haar kiel opgetrokken en de zeilen bijgezet. Nu waren de masten vlak tegen het dek gesjord en joegen de straalkanonnen langs de rand van de slede haar snel in de richting van het optrekkende stormfront. Het achterdek, donker van de regen, was getooid met twee diepblauwe driehoeken – het Blauwe-Guulsymbool van de vloot van Sotira.

Terwijl de slede onder de volgende wolkenbank verdween, zette Nile de communicator op het korte-afstandskanaal, voor contact binnen de vijftien kilometer, en zei in de microfoon: ‘Dr. Nile Etland van Giard Pharmaceutica roept de slede van Sotira. Bevestig ontvangst, alstublieft!’ Het korte-afstandskanaal scheen nog te gebruiken te zijn. En ze moesten haar daar beneden wel van naam kennen. De sleden van Sotira haalden geregeld zee-oogsten binnen voor Giard.

De communicator zei plotseling: ‘Hier kapitein Doncar van de Sotira-slede. Ik neem uw gesprek aan. Gaat uw gang, dr. Etland …’

‘Ik zit achter u in de lucht,’ kondigde Nile aan. ‘Mag ik aan boord komen?’

Een ogenblik stilte. Toen klonk Doncars stem: ‘Als u dat wilt. Maar we varen binnen het kwartier door een zware storm.’

‘Dat weet ik … ik wil u daar niet in kwijtraken.’

‘Daalt u dan nu meteen,’ raadde Doncar haar. ‘We zullen klaar staan voor u.’

En klaar stonden ze. Nog bijna voordat Nile uit de zwever had kunnen klimmen, had een zestal mannen in zwemgoed met naakte gespierde ruggen die glinsterden in de striemende regen, het voertuigje al stevig vastgesjord tegen het dek van de slede naast een in plastic gewikkeld voorwerp dat op een groot uitgevallen harpoenkanon leek. Het was een gedisciplineerde en geoefende operatie. Toen ze klaar waren, kwam een bruingebrand meisje, ook al uitgekleed vanwege het weer, net als de bemanning, uit de middelste rij hutten aanrennen. Ze riep iets dat bijna verloren ging in het kabaal van de wind en de regen.

Nile draaide zich om. ‘Jath!’

‘Hiernaartoe, Nile! Voor we onderspoelen … ’

Ze holden door de stortregen terug naar de hutten. De otter draafde met groot gemak achter hen aan en de matrozen gaven haar de ruimte. Vele van Sweetings familieleden gaven de voorkeur aan de ongehinderde vrijheid van Nandy-Clines oceaan boven een leven als huisdier, en elke sledeman kende de gemuteerde zeeotters tenminste van horen zeggen. Je won er niets bij als je moeilijkheden met die dieren zocht.

‘Hierheen!’ Jath trok een deur open, gleed achter Nile en de otter naar binnen en liet de deur dicht slaan. Er lagen handdoeken gereed op een tafel; ze gooide Nile er twee toe en gaf hier en daar haar koperkleurige huid een veegje met de derde. Sweeting schudde een fontein water uit haar vacht die de halve hut onderspetterde. Nile poetste haar druipnatte eendelige pak af, gaf een van de handdoeken terug en gebruikte de andere om haar gezicht, haar en handen af te drogen. ‘Dank je wel!’

‘Doncar kan op het moment niet weg,’ vertelde Jath haar.

‘Hij vroeg me jou te vragen wat we voor je kunnen doen. Dus, wat brengt jou met dit weer op zee?’

‘Ik zoek iemand.’

‘Hier?’ Er klonk verbijstering in Jaths stem.

‘Dr. Ticos Cay.’

Stilte. ‘Is dr. Cay in dit gebied?’

‘Misschien wel …’ Nile hield zich een ogenblik in. Jath had met een even snelle als doelmatige beweging haar rechterhand over haar oog gelegd en hem weer laten zakken.

Ze kenden elkaar genoeg om het gebaar te begrijpen. Ergens op de slede luisterde iemand naar wat er in de hut gezegd werd.

Nile gaf Jath een miniem begrijpend knikje. Kennelijk was er in dit gedeelte van de zee iets gaande dat de Sotira-sleden volstrekt als hun eigen zaken beschouwden. Zij was een vastelander, al had ze privileges. Een outsider.

Ze zei: ‘Ik kreeg vanmorgen een rapport van de meteorologische waarnemers, over een vrij grote drijfbosvleet die ze in deze buurt voor de tyfoons uit hadden zien drijven. Het eiland waar dr. Cay kampeerde, kan best deel uitmaken van die vleet …’

‘Je weet het niet zeker?’

‘Ik weet helemaal niets zeker! Ik heb hem in geen twee maanden gesproken. Maar de Meral kan hem best zover naar het zuiden gevoerd hebben. Ik heb geen contact met hem kunnen krijgen. Hij is waarschijnlijk oké, maar ik begin me zorgen te maken.’

Jath beet op haar lip en haar blauwgroene ogen staarden naar Nile’s voorhoofd. Toen haalde ze haar schouders op. ‘Je hebt wel reden om bezorgd te zijn! Maar als hij op dat drijfbos zit dat die weermannetjes hebben gezien, zouden wij er niet van weten.’

‘Waarom niet …? En waarom heb ik wel reden om bezorgd te zijn?’

‘De drijfbossen zijn dit seizoen gromgorru. En ook de wateren binnen dertig kilometer van een eiland. Bevel van de Vloot.’

Nile aarzelde, geschrokken. ‘Wanneer werd dat bevel gegeven?’

‘Vijf weken geleden.’

Gromgorru … een term van het sledevolk voor ongeluk, boze tovenarij. Het kwaadaardige onbekende. Iets dat je mijden moest. En iets waar je niet over sprak met vastelanders, onder normale omstandigheden … Jath gebruikte die term met opzet. Het zou de onzichtbare toehoorders waarschijnlijk niet bevallen.

Er klonk een zoemer. Jath gaf Nile een vlugge knipoog. ‘Dat is voor mij.’ Ze liep naar de deur toe en draaide zich weer om. ‘We hebben Venns aan boord. Ze zullen wel met je willen spreken.’

Alleen gelaten met Sweeting keek Nile gemelijk en niet op haar gemak naar de gesloten deur. Wat die gromgorrutoestand in verband met de drijfboomeilanden nou te betekenen had, kon ze zich niet voorstellen. Maar als Ticos Cay in dit gedeelte van de oceaan was – en haar berekeningen wezen erop dat hij niet al te ver weg kon zijn – dan kon ze hem er maar beter uitvissen …

Twee

Ticos Cay was op een dag onaangekondigd binnen komen vallen op de post van Giard Pharmaceutica op Nandy-Cline om Nile te spreken. Hij was haar leraar biochemie geweest in haar laatste jaar aan de universiteit van Orado. Hij was wit van haar, pezig en springerig en met een taaie geest, een beetje geniaal, een beetje gek, en de beste allround leraar die ze ooit ontmoet had. Ze was verrukt hem weer te zien, en Ticos vertelde dat hij haar verantwoordelijk stelde voor zijn aanwezigheid hier.

‘Hoezo?’ vroeg Nile.

‘Die onderzoekingen van jou over de drijfbossen.’

Nile keek hem vragend aan. Ze had meer dan een dozijn artikelen geschreven over de maritieme drijfwouden van Nandy-Cline die steeds voorttrokken over de waterplaneet, waar één smal continent en de ijsmassieven aan de polen, de enige belangrijke barrières vormden tegen de ronddraaiende oceaanstromingen. Het was een onderwerp waarover ze sinds haar jeugd uit de eerste hand gegevens had verzameld. De drijfbossen die ze in het bijzonder bestudeerd had, dreven zuidwaarts op de grote Meral Golfstroom door de equatoriale zone en zwenkten ver naar het zuiden mee met de stroom. Ze deden er vier tot tien jaar over om helemaal rond te gaan en vele kwamen op de lange duur weer langs dezelfde route terug, totdat ze uiteindelijk in een andere stroming werden gezogen. Tenzij het voorgoed door het poolijs werd ingesloten, op de zandbanken liep bij het vasteland, leek het drijfwoud geen natuurlijke dood te kennen. Het was een oude plantensoort, oud genoeg om een tehuis te zijn geworden voor ontelbare andere plant- en diersoorten die zich op tal van manieren hadden aangepast aan de klimaatsveranderingen die het eiland op zijn trektochten tegenkwam. En ook voor tijdelijke gasten die zich op een eiland vestigden wanneer het door hun woongebied dreef, en het weer verlieten, of stierven, wanneer het drijfbos zich buiten hun klimaatzone begaf.

‘Het is een interessant onderwerp,’ zei ze. ‘Maar …’

‘Je vraagt je af waarom ik een trip van drie weken hier naartoe zou maken om er met jou over te babbelen?’

‘Ja’

‘Het is niet het enige dat op mijn agenda staat,’ zei Ticos. ‘Ik ben een maand of wat geleden bij het hoofdkantoor van Giard in Orado City op bezoek geweest. Ik vernam daar onder andere, dat er op Nandy-Cline een tekort is aan ervaren veldbiologen.’

‘Een tekort is nog zacht uitgedrukt,’ zei Nile.

‘Kennelijk,’ merkte Ticos op, ‘hebben jullie er niet al te veel last van gehad. Jouw laboratorium staat goed aangeschreven bij het hoofdkantoor.’

‘Dat weet ik. We hebben die waardering te danken aan het feit dat we de concurrentie steeds een enorm stuk voor zijn. Maar voor ieder nieuw product dat we opduikelen en dat voor Giard onmiddellijk praktisch is toe te passen, blijven er daar buiten nog duizend andere over, waar we geen weet van hebben. De mensen die voor ons werken, zijn goede verzamelaars, maar ze kunnen niet met analyseapparatuur omgaan, en als ze het konden, zouden ze niet weten waar ze naar moesten zoeken. Ze brengen me wat ik ze opdraag. Ik ga er nog steeds zelf op uit, zo vaak ik kan, maar dat is tegenwoordig niet al te vaak.’

‘Is het dan zo moeilijk nieuwe mensen te krijgen?’

Nile haalde haar schouders op. ‘Ligt voor de hand. Als iemand goed genoeg is als bioloog heeft hij in de Galactische Naaf de baantjes voor het opscheppen. Hier verdient hij waarschijnlijk meer, maar hij ziet er niets in om helemaal naar Nandy-Cline te trekken om ruw buitenwerk te doen. Ik … Ticos, jíj zoekt toch niet toevallig een baantje hier bij Giard?’

Hij knikte. ‘Toevallig wel. Ik geloof dat ik wel in aanmerking kom, en ik heb mijn privé-analytisch lab op de ruimtehaven staan. Denk je dat de manager van jouw post mijn aanbod in overweging wil nemen?’

Nile knipperde met haar ogen. ‘Parrol vliegt je natuurlijk om je nek … Maar ik snap het niet. Hoe wil je dit rijmen met je werk aan de universiteit?’

‘Ik heb in het begin van dit jaar mijn ontslag genomen bij de universiteit. Wat die baan hier betreft – ik stel wel een paar voorwaarden.’

‘En die zijn?’

‘Ten eerste wil ik mijn werk beperken tot de drijfboomeilanden.’

Waarom niet, dacht Nile. Als ze maar voldoende voorzorgsmaatregelen namen. Hij leek fysiek goed in vorm en ze wist dat hij op een aantal veldexcursies naar andere planeten was meegeweest.

Ze knikte en zei: ‘We kunnen je van een eersteklas staf voorzien. Ze hebben niet zoveel wetenschappelijke ervaring, maar des te meer ondervinding met drijfbossen. Een stuk of tien of …’

‘Nee-nee!’ Ticos schudde beslist zijn hoofd. ‘Jij en ik gaan een eiland uitzoeken en ik ga me daar op mijn eentje installeren. Dat is Voorwaarde Nummer Twee. Het is een essentieel onderdeel van het project.’

Nile staarde hem aan. De veelvormige flora en fauna in de drijfbossen waren weliswaar niet abnormaal bloeddorstig – ze handhaafden zich slechts doordat ze voor zichzelf wisten op te komen ondanks voortdurende veranderingen in leefmilieu. Die veranderingen omvatten niet alleen wijzigingen in de aard van vijanden en prooi, maar ook aanpassing van het eigen aanvals- en verdedigingsmechanisme om daaraan het hoofd te bieden. Voor de menselijke indringer die niet op de hoogte was, werd dit hele organisme een breed assortiment van dodelijke valstrikken. Hun dreiging was grotendeels even gedachteloos en onpersoonlijk als drijfzand. Maar dat maakte ze niet minder dodelijk.

‘Ticos Cay,’ zei ze beslist, ‘je bent stapelgek! Dat overleef je nooit! Je hebt er geen idee van …’

‘Dat heb ik wel. Ik heb jouw artikelen zorgvuldig bestudeerd, en ook het nogal magere materiaal dat uit andere bron over het inheemse leven op deze planeet voorhanden is. Ik ben me ervan bewust dat ik ernstige milieumoeilijkheden kan verwachten. Daar zullen we het nog over hebben. Maar eenzaamheid is een vereiste.’

‘Waarom zou je in vredesnaam …’

‘Ik voor mij zal me hier voornamelijk bezig gaan houden met research betreffende levensverlenging.’

Ze aarzelde en zei: ‘Eerlijk gezegd zie ik het verband niet.’

Ticos bromde. ‘Natuurlijk niet, nee. Ik kan maar beter bij het begin beginnen.’

‘Misschien wel, ja. Levensverlenging …’ Nile hield op. ‘Is er één of andere, eh, persoonlijke … ’

‘Is het leven dat ik in het bijzonder wens te verlengen dat van mij? Zeer zeker, ja. Ik ben nu op een punt gekomen dat het zorgvuldige en toegewijde aandacht behoeft.’

Nile was geschokt. Ticos was mager, maar stevig gespierd en snel, hij had geen rimpeltje. Ondanks zijn witte haar had ze hem nooit als een oude man beschouwd. Hij had een zestiger kunnen zijn die niet gaf om kosmetische hormonen. ‘Ben je al met verlengingsbehandelingen begonnen?’ vroeg ze.

‘Al een behoorlijk tijdje geleden,’ zei Ticos droog. ‘Hoeveel weet je van de verschillende verlengingstechnieken?’

‘Ik weet er wat algemeenheden over, natuurlijk. Maar ik heb nooit een speciale studie gemaakt van dat onderwerp. Niemand die ik ken, heeft ooit …’ Ze maakte haar zin weer niet af.

‘Je hoeft je niet te generen dat je er met een krakerige ouwe kerel over zit te praten,’ zei Ticos.

Ze staarde hem aan. ‘Hoe oud bén je eigenlijk?’

‘Aardig dicht bij de tweehonderd standaard jaar. Ik ben één van de oudste bewoners van de Galactische Naaf, geloof ik. Je moet natuurlijk wel die antiquiteiten buiten beschouwing laten die zich hebben laten invriezen indertijd, en voor wie de kalender steeds heeft doorgeteld.’

Tweehonderd jaar was praktisch de limiet van het biologisch menselijk leven. Een ogenblik wist Nile niet wat ze zeggen moest. Ze probeerde niet te laten merken hoe geschokt ze was. Maar misschien had Ticos het toch bespeurd, want hij ging snel op luchtige toon verder: ‘Het is merkwaardig, weet je, dat we nog steeds niet in staat zijn veel meer te bereiken in dit werk! Natuurlijk werd er in de Eeuwen van Oorlog niet veel aandacht geschonken aan dergelijke onpraktische onderzoekrichtingen.’

‘Onpraktisch?’ herhaalde Nile.

‘Vanuit het standpunt van de Soort gezien, wel. Het onbeperkt verlengen van individuele levens is heus niet zo heel erg wenselijk in dat opzicht. Natuurlijke vervanging heeft duidelijke voordelen. Daar kan ik het in theorie mee eens zijn. Niettemin merk ik dat ik er ernstige bezwaren tegen heb, wanneer die theorie ook op mij zou moeten slaan.’

Hij had twintig jaar geleden die bezwaren voor het eerst gevoeld. Tot dan was het hem buitengewoon goed gegaan dank zij biochemisch bijstellen van zijn lichaamsfuncties en manipulatie van zijn genenstructuur, van tijd tot tijd ondersteund door weefseltransplantaties. Toen begonnen de moeilijkheden – zo langzaam dat het vrij lang duurde eer hij zich realiseerde dat er een reëel probleem bestond. Men vertelde hem tenslotte dat de resultaten van het bijstellen steeds onbetrouwbaarder werden en dat men geen methode kende om het nauwkeuriger uit te balanceren. Binnenkort zouden grotere transplantaties nodig zijn en zou er uitgebreid gebruik moeten worden gemaakt van kunstorganen. Men stelde hem voor zijn geheugen op een computer te laten invoeren en dan over te laten brengen naar een informatiebank, zodat zijn kennis altijd opvraagbaar was – en dan kon hij zich misschien beter op gaan geven voor de Vriesslaap.

Ticos merkte dat geen van de vooruitzichten hem beviel. Zijn interesseniveau was niet merkbaar gedaald en hij zag er niets in zijn bezigheden te laten inperken door een steeds verder opgelapt lichaam of ze zelfs voor onbepaalde tijd te onderbreken door Vriesslaap. Als hij zich echter niet liet invriezen, zou hij misschien net de tweehonderd halen, maar blijkbaar niet veel verder. Tevoren had hij niet zo erg veel aandacht besteed aan verjongingsonderzoek. Die vraagstukken waren voor anderen bestemd – hij had een ruime keuze eigen stokpaardjes waar hij aan werkte. Nu bedacht hij dat hij er beter aan deed het onderwerp eens te verkennen en daarna een meer acceptabel alternatief te zoeken voor het hem geboden perspectief.

‘Daar ben je de afgelopen twintig jaar dus mee bezig geweest?’ vroeg Nile.

‘Zo ongeveer. Duizenden onderzoekrichtingen zijn hierbij betrokken. Daardoor wordt alleen een verkenning van het terrein al een langdurige aangelegenheid.’

‘Ik dacht dat de meeste van die richtingen eerder in een inrichting thuishoorden,’ merkte ze op.

‘Veel wel, ja. Maar ik moest ze toch controleren. Het vervelende hier is, dat niemand bewijzen kan dat zijn methode een onbeperkte uitwerking heeft – geen enkele methode wordt daar lang genoeg voor beoefend. En om dezelfde reden is het zo moeilijk een benaderingswijze te ontzenuwen, tenminste tegenover diegenen die erin geloven. En dus tieren in dit gebied de individualisten met hun lange tenen zeer welig. Zelfs het orthodoxe werk is slecht gecoördineerd.’

‘Dat heb ik begrepen,’ zei Nile. ‘Je zou toch denken dat de Federatie hier achter zou staan.’

‘Dat zou je wel denken, ja.’ beaamde Ticos. ‘Men schijnt het er echter in brede lagen van de Opperregering unaniem over eens te zijn dat het onbeperkt verlengen van het leven van menselijke wezens van twijfelachtige waarde is, vanwege economische en ook andere factoren. Hoe het ook zij, de Federatie legt het onderzoek weliswaar niets in de weg, maar ze geeft er evenmin haar actieve steun aan. Je zou kunnen zeggen dat ze het tolereert.’

‘En hun eigen leven dan? Het zijn toch ook mensen?’

Hij haalde zijn schouders op. ‘Misschien bouwen ze helemaal op Vriesslaap, een gelukkige toekomst waarin al dit soort problemen opgelost zullen zijn. Ik zou het niet weten. Natuurlijk denken een heleboel mensen dat je wél onbeperkt werkende behandelingen kunt krijgen als je maar tot de elite behoort. Het lijkt mij een beetje onwaarschijnlijk. In elk geval gok ik nu voornamelijk op de biochemie. De cellen op zich. Hou ze schoon van afbrekend vuil, en dan zijn de andere problemen misschien niet meer zo belangrijk. Ik heb een paar jaar geleden wat vorderingen gemaakt op dat gebied. Het directe resultaat was een verbetering bij mezelf. Feitelijk is mij te verstaan gegeven dat dat waarschijnlijk de reden is dat ik nog rondloop.’

‘Heb je daar een artikel over geschreven?’ vroeg Nile.

‘Niet onder mijn eigen naam. De universiteit verzorgt dat gedeelte van de zaak. Ik heb het biochemisch onderzoek wel aan de gang gehouden, maar ik heb sindsdien ook aan nieuwe ideeën gewerkt. Het had me in de loop van al dit speurwerk vaak getroffen dat onze instincten er kennelijk niets voor voelen ons maar tot in eeuwigheid door te laten leven.’

Ze fronste haar wenkbrauwen. ‘Waar maak je dat uit op?’

‘Ten eerste het feit dat we er in het algemeen niet erg veel moeite voor willen doen. Een opmerkelijk aantal van mijn vroegere medewerkers is met de behandelingen opgehouden, eenvoudig omdat ze de betrekkelijk simpele dingen die ze moesten doen om in leven te blijven, steeds vergaten of domweg weigerden te doen. Het was alsof ze besloten hadden dat het niet belangrijk genoeg was, en dat het ze te lastig was.’

Nile zei twijfelend: ‘Overdrijf je niet een beetje?’

‘Nee. Je ziet het overal. De instincten aanvaarden de kringloop van leven en dood, zelfs als we ons er bewust tégen opstellen. Ze doen hun werk voor de soort. Het individu heeft slechts betekenis voor de soort tot het punt waarop het volwassen is. De instincten helpen hem tot hij gelegenheid heeft gehad zijn genetische inbreng over te dragen. Dan beginnen ze hem te onttakelen. Als er uiteindelijk een methode wordt ontwikkeld om het leven en de biologische jeugd beide zonder enige moeite te behouden, dan ligt de zaak misschien anders. Tegenwoordig geeft de Vriesslaap die illusie. Maar invriezen schuift het probleem alleen op de lange baan. Ik begon te vermoeden dat zelfs het verlengingsonderzoek op zich gehinderd wordt door de instincten. En ik ben nog steeds niet van het tegendeel overtuigd … we zouden er toch echt verder mee moeten zijn. In elk geval besloot ik dat eens na te gaan bij mensen die zich interesseren voor de minder makkelijk bereikbare gebieden van de geest. In hun werkterrein vieren juist de instincten hoogtij, en zij zouden misschien informatie hebben …’

Hij vond twee groeperingen die een verlenging van het leven en verjonging verwierven als nevenverschijnsel bij hun mentale experimenten. De eerste was de Associatie van Psychovarianten. Nile wist niet meer van hun werk af dan zij verkozen te publiceren in de communiqués die ze geregeld las. Zij maakten gebruik van tal van dwangprocedures om hun geestelijke ervaringen uit te diepen en richting te geven. ‘Gebruiken zij niet erg veel kunstorganen?’ vroeg ze.

Ticos knikte. ‘Ja. Niet alleen om zieke organen te vervangen, maar ook om gezonde te verbeteren. Zo zien zij het. Zelf zie ik er niet veel in. Maar ze hebben een systeem van mentale oefeningen, dat de grondslag is van hun leer, en dat gericht is op het beheersen van de emoties. Levensverlenging is voor hen van ondergeschikt belang, maar ze hebben voldoende bewijzen bijeengebracht dat de oefeningen het bevorderen …’

Het andere project was een afdeling van de Federale Psychologische Dienst. Hun doel was een allesomvattende verkenning van de geest en het verkrijgen van bewuste beheersing over het onderbewuste potentieel. In de loop van de zeer uitvoerige procedures was diepgaand therapeutisch ingrijpen noodzakelijk. Lichamelijke verjonging was vaak het resultaat – alweer niet als hoofddoel maar als gunstig neveneffect.

Ticos besloot dat ook deze benadering zijn persoonlijke doel voorbijschoot. Zijn belangstelling was eerder op de buitenwereld gericht; zijn geest was daartoe een efficiënt instrument, méér eiste hij er niet van. De doelstellingen van beide organisaties echter waren evenzeer als zijn onderzoek gericht op het overwinnen van de menselijke beperkingen. Beide waren zich het bestaan bewust van het soort ingebouwde weerstanden waar hij al een vermoeden van had gehad, en ze hadden methoden ontwikkeld die deze barrières doorbraken.

‘Het is een kwestie van wisselwerking tussen lichaam en geest,’ zei hij. ‘Ik kan mezelf leren de uitwerking van de instincten op de geest en de bijbehorende lichaamsprocessen te onderscheiden en te beheersen. En daarmee ben ik begonnen.’

Hij had zijn probleem voorgelegd aan leden van beide groeperingen, en er was een aangepast rooster van mentale oefeningen voor hem uitgewerkt. Hij had zich net zo lang onder leiding getraind, tot zijn mentors besloten dat hij wel alleen verder kon gaan. Toen had hij de laatste fasen van zijn werk aan de universiteit afgesloten. Zijn jacht op betere biochemische serums zou hij voortzetten, hij was er nu van overtuigd dat daar in principe de sleutel lag tot succes.

‘Zorg dat de instincten zich er niet mee kunnen bemoeien, en, wie weet hebben we de zaak voor elkaar.’

‘Onsterfelijkheid?’ vroeg Nile.

Hij grijnsde even kort tegen haar. ‘Laten we eerst eens een duizend standaardjaar proberen.’

Ze glimlachte. ‘Je hebt me nu al zover dat ik er bijna in geloof, Ticos. Maar waarom wil je nu drijfboskluizenaar worden? Wat heeft dat met de zaak te maken?’

‘Nandy-Cline is duidelijk één stomende broeibak van levensvormen. Ik weet in het algemeen wel naar wat voor substanties ik nu op zoek moet, en ik geloof dat ik hier minstens evenveel kans heb ze aan te treffen als ergens anders.’

Nile knikte. ‘Ja, je vindt hier letterlijk van alles. Maar waarom wil je het alleen doen?’

‘Gerichte eenzaamheid.’

‘Waar is dat goed voor?’

‘Die mentale oefeningen van me; zegt het jou iets als ik je vertel dat ik in het stadium waar ik nu aan ga werken, als het ware buiten de standaarddenkpatronen van het menselijk ras treed?’

Ze dacht na. ‘Het zegt me niet veel. Dat is zeker voor gevorderden, hè?’

‘Hangt er van af hoe je het bekijkt. Voor de mensen waar ik mee gewerkt heb zijn het grondbeginselen. Maar het is moeilijk. Er dringt altijd iets door van andere denkpatronen om je heen, en als het gevestigde menselijke patronen zijn, brengen ze je met een schok uit je concentratie. Ze staan te dicht bij je, het haalt je er volledig uit. Dus het is zaak mijn contacten met de mensen tot het absolute minimum te beperken tot ik voldoende vertrouwd ben met die werkwijze.’

Nile haalde haar schouders op. ‘Nou, dat valt dan kennelijk buiten mijn straatje. Maar toch, je zou denken … Kun je niet gewoon ergens in een kamer gaan zitten denken en de deur dichtdoen?’

‘Nee. Ik moet ver van de mensen vandaan, heel ver.’

‘En hoe lang moet dat gaan duren?’

‘Ze hebben het op een jaar of drie, vier geschat.’

‘In de drijfbossen?’

‘Ja. Het wordt tegelijkertijd mijn werkterrein en de bron van mijn materiaal. Ik kan mezelf niet zomaar ergens in de Ruimte parkeren en toch belangrijk onderzoek blijven doen. En ik geloof dat een grondige voorbereiding alle voorkomende risico’s tot een aanvaardbaar minimum zal kunnen beperken. Een redelijke hoeveelheid risico is trouwens alleen maar heilzaam.’

‘Hoezo?’

‘De dreiging van gevaar is een prima peppil. De bedoeling die achter dit alles zit, is dóór en dóór levend en waakzaam te zijn en niet in één of andere echte of symbolische schulp te kruipen.’

Nile dacht na. ‘Klinkt niet onredelijk,’ gaf ze toe. Ze aarzelde. ‘Hoe is je lichamelijke conditie op het ogenblik? Ik geef toe dat je er gezond genoeg uitziet …’

‘Ik ben nu gezonder dan tien jaar geleden.’

‘Heb je medisch toezicht nodig?’

‘Al jaren niet meer. Ik heb één ader laten vervangen door een kweekader en dat was al vrij lang geleden. En verder, op een paar reparaties na van om en nabij dezelfde tijd, is de machinerie hier vanbinnen nog helemaal van mezelf. Over dat onderdeel hoef je je geen zorgen te maken.’

Nile zuchtte.

‘Nou, we moeten Parrol er nog van overtuigen dat dit geen zelfmoord is. Maar aangenomen ben je, Ticos. Noem een goed hoog salaris en laat al je voorwaarden vastleggen, inclusief eventuele procenten wanneer je iets vindt dat als verlengingsserum geklasseerd wordt. Als we dat geregeld hebben, ga ik je inwerken met het oog op de moeilijkheden die je waarschijnlijk op je eilandje zal tegenkomen. Dat spelen we niet in een paar dagen klaar. Dat wordt wekenlang lessen instampen en een hele reeks demonstraties ter plaatse.’

Ticos knipoogde haar toe. ‘Daarom ben ik hier.’

Ze maakte er een pittige stoomcursus van. En Ticos bleek als leerling even goed te zijn als indertijd als leraar. Hij had een waakzame nieuwsgierige geest en een buitengewoon goed geheugen. Fysiek bleek hij taai en veerkrachtig te zijn. Nile gaf hem steeds meer kans het te overleven, hoewel ze hem dat niet vertelde. Bepaalde dingen kon ze hem natuurlijk niet leren. Hij bleef een matig schutter. Hij leerde net zover met een klimgordel omgaan dat hij zich veilig kon bewegen, maar om ook maar enige vaardigheid met het apparaat te ontwikkelen was een langdurige oefening nodig. Ze probeerde niet eens hem de kunst van zwemmen, drijven en duiken bij te brengen. Hoe minder hij bij een drijfbos rondzwom des te beter.

Ze trokken de Meral langs van de ene drijfbosvleet naar de andere, en kozen uiteindelijk een vrij groot eilandencomplex dat aan alle eisen scheen te voldoen. Er werd een schuilplaats gebouwd die Ticos tot onderkomen zou dienen en tegelijkertijd tot laboratorium en opslagplaats, en hier werd zijn uitrusting naar overgebracht. Een teelgroep protohoms (kunstmensen van twintig centimeter) en een gigacellenkweek zouden zijn voornaamste testmateriaal vormen; hierin kon praktisch elke menselijke reactie worden nagebootst en meestal met een enorme tijdwinst. Het gebouwtje was geheel gecamoufleerd. Oogsters van de sleden zouden waarschijnlijk zo nu en dan op het eiland komen en Ticos wilde zo weinig mogelijk contact met hen hebben. Als hij binnenshuis bleef tot de bezoekers weer vertrokken, zou hij niet worden opgemerkt.

Hij had een communicator met een oproepsymbool in code. Tenzij hij contact met haar opnam, zou Nile om de acht weken langskomen om mee te nemen wat hij voor het laboratorium van Giard verzameld had en om voorraden achter te laten. Hij wilde niemand anders zien. Parrol schudde zijn hoofd over de hele opzet, maar Nile had geen bezwaren. Ze realiseerde zich dat ze zo zoetjesaan een verwoed voorvechtster van het project was geworden. Als Ticos Cay een gooi naar het eeuwige leven wilde doen, en daarbij beide benen stevig op de grond en zijn ogen wijd open hield, in plaats van uit te doven of weg te glijden in de Vriesslaap, kon hij te allen tijde op haar rekenen. Tot nu toe had hij het er helemaal niet gek afgebracht.

En hij hield het uit, enigszins tegen de algemene verwachtingen in. Hij maakte geen ernstige fouten in zijn nieuwgekozen omgeving, leek volkomen tevreden met zijn kluizenaarsbestaan en ging helemaal op in zijn werk. Het hoofdkantoor was in de wolken met zijn tweemaandelijkse rapporten. Verscheidene vondsten gingen rechtstreeks naar zijn collega’s aan de universiteit die daar zijn project hadden overgenomen. Zij waren ook in de wolken. Toen Nile hem de laatste keer sprak, had hij anderhalf jaar op de Meral voortgedobberd en zag hij er fris en gezond uit, klaar om tenminste nog ééns zo lang door te gaan. Met zijn mentale oefeningen, zo vertelde hij Nile, ging het steeds beter …

Drie

Er zaten drie mannen te wachten in de hoofdcabine op de Sotira-slede, waar Jath Nile na enige tijd heenbracht. Ze kende er twee van een vorige ontmoeting, Fiam en Pelad. Het waren allebei Venns, leden van de Venntar van de vloot, het oppergezag van het sledevolk; oude mannen waren het, voormalige slede-kapiteins. Hun gerimpelde, door de zon geblakerde gezichten stonden kalm, maar zij waren de baas. Op een slede ging het woord van een Venn boven dat van de kapitein.

Doncar, de kapitein van de slede, was de derde. Vrij jong nog voor zijn rang, fel van aard; hij keek of hij zijn woede moest onderdrukken. Doodmoe op dit moment, maar ook dat liet hij niet blijken.

Jath trok de deur dicht achter Nile en de otter, en nam een stoel naast Doncar. Ze bezat niet veel minder gezag dan de anderen hier, omdat ze vier jaar gestudeerd had aan een universiteit in de Galactische Naaf en daar technische bekwaamheden had verworven die voor haar volk van belang waren. Slechts weinig andere sledemensen hadden ooit Nandy-Cline verlaten. Hun voorouders waren onafhankelijke ruimtezigeuners geweest die zich enkele generaties voor de kolonisten van de Federatie op de waterplaneet hadden gevestigd. Volgens een overeenkomst met de Federatie behielden ze hun onafhankelijkheid en de oudste zeerechten. Maar er was in het verleden openlijk oorlog geweest tussen de vloten en groepen van het vasteland, en de sleden bleven traditiegetrouw het vasteland en de vastelandsmanieren wantrouwen.

Nile bruiste van ongeduld, maar ze was wel zo wijs deze mensen niet op te jagen. Ze beantwoordde Pelads vragen en herhaalde hoofdzakelijk wat ze Jath al verteld had.

‘U weet niet precies waar dr. Cay is?’ informeerde Pelad. Ticos was min of meer legendarisch geworden bij het sledevolk dat van zijn project afwist.

Nile schudde haar hoofd.

‘Ik kan niet met zekerheid zeggen of hij zich binnen een straal van zeshonderd kilometer van hier bevindt,’ zei ze.

‘Dit is eenvoudig het gebied waar ik hem het beste kan gaan zoeken. Wanneer ik volgens schema bij hem langs moet gaan, roep ik hem op, en dan zegt hij me op welke hoogte hij zich op dat moment bevindt. Maar dit keer heeft hij niet op mijn oproep geantwoord.’

Ze voegde er aan toe: ‘Er zijn natuurlijk in de afgelopen weken intensieve storingen geweest in de verbindingen, tot diep in het vasteland. Maar dr. Cay zou mijn oproep toch zo nu en dan hebben moeten opvangen. Ik probeer hem al een paar dagen achter elkaar te bereiken.’

Een ogenblik stilte, toen zei Pelad: ‘Dr. Etland, weet men op het vasteland wat de oorzaak van de storingen is?’

Die vraag verbaasde haar, ze begreep niet wat er achter zat. De storingen waren niets nieuws. Het type ster dat gemeenlijk waterplaneten zoals Nandy-Cline voortbracht, veroorzaakte ook altijd dergelijke storingen. Op en rond Nandy-Cline waren de gestandaardiseerde communicatiesystemen die in de hele Federatie toegepast werden, nauwelijks bruikbaar. Er waren verschillende volkomen nieuwe systemen ontwikkeld en samengevoegd om het probleem het hoofd te bieden, waarvan alleen het korte-afstandskanaal eigenlijk praktisch geheel betrouwbaar was.

Pelad en de anderen wisten dat net zo goed als zij. Nile zei: ‘Voor zover ik weet, zijn de storingen niet speciaal onderzocht. Zien de sleden er een ongewone betekenis in?’

‘Er zijn twee standpunten,’ zei Jath haar rustig. ‘Eén daarvan is dat enkele van de huidige storingen gromgorru zijn, opzettelijk in het leven geroepen door een onbekende macht. Mogelijk een bovennatuurlijke …’

Pelad wierp een snelle blik op Jath en zei tegen Nile: ‘De Venntar heeft hierover stilzwijgen bevolen. Maar jonge monden praten graag, misschien iets té graag. Wij zouden redenen kunnen hebben om aan te nemen dat er iets in de zee leeft dat mensen haat. Er zijn er, die stemmen horen in het rumoer dat onze apparatuur stoort. Ze zeggen dat ze een lied horen van haat en angst.’ Hij haalde zijn schouders op. ‘Ik zal niet zeggen wat ik denk – ik weet tot nu toe niet wat ik geloven moet.’ Hij keek Fiam aan. ‘Zwijgen was misschien beter geweest, maar het is verbroken. Dr. Etland heeft bewezen een vriend van de sleden te zijn.’

Fiam knikte. ‘Laat de kapitein het onze gast vertellen.’

Doncar grijnsde even. ‘Zoals ik het zie?’

‘Zoals u het ziet, Doncar. Wij kennen uw standpunt. Wij zullen luisteren.’

‘Goed dan.’ Doncar wendde zich tot Nile. ‘Dr. Etland, tot nog toe hebben we u alleen vragen gesteld en u geen verklaring gegeven. Laat ik u nog één vraag stellen. Zouden mensen dergelijke moeilijkheden in de communicatie kunnen veroorzaken?’

‘Door plaatselijk het zonne-effect na te bootsen?’ Nile aarzelde. ‘Het moet wel mogelijk zijn. Heeft u reden aan te nemen dat dit het geval is?’

‘Sommigen onder ons denken het,’ zei Doncar droog. ‘We zijn namelijk mensen kwijtgeraakt.’

‘Kwijtgeraakt?’

‘Ze zijn verdwenen … Werkploegen die op een drijfeiland aan het oogsten waren, kleine boten en onderzeeërs in de onmiddellijke omgeving van drijfbos. Later geen sporen te vinden. Elke keer dat dit voorkwam, waren de verbindingen in dat gebied geheel en al gestoord.’

‘Om ervoor te zorgen dat de mannen niet konden rapporteren dat ze werden aangevallen?’

‘Dat wordt vermoed,’ zei Doncar. ‘Het is nu zo regelmatig voorgekomen dat toeval onwaarschijnlijk lijkt. U moet begrijpen, dr. Etland, dat niet alleen de Sotira-leden met dit probleem te kampen hebben. In vele zeegebieden hebben zich de laatste tijd soortgelijke verdwijningen voorgedaan.’

Nile vroeg details, ze begon bliksemsnel na te denken. Parrol en zij stonden bekend als ervaren onrustbestrijders. Ze beschouwden het als een onderdeel van hun werk; het was in het belang van Giard dat alles op Nandy-Cline zo soepel mogelijk verliep. Het sledevolk was er in het verleden wél bij gevaren, het vasteland evenzeer. En onrust – door mensen veroorzaakt – kon op Nandy-Cline zo gemakkelijk oplaaien. De natuurlijke rijkdommen van de planeet waren verleidelijk … vooral wanneer er een nieuwe ontdekking werd gedaan en verborgen gehouden.

Dit kon dus iets dergelijks zijn, en dan op grote schaal. De verdwijningen waren ten noorden van de equator begonnen en hadden zich zuidwaarts uitgebreid tot het vaargebied van Sotira. Dat was drie maanden geleden, en je kon wel aannemen, bedacht ze dat ze precies bereikt hadden wat ze hadden willen bereiken – namelijk de sleden van de eilanden vandaan houden. Lang genoeg om diegenen die achter deze operatie zaten de kans te geven een rijke vindplaats van zeldzame elementen of verdovende middelen leeg te plunderen en er weer vandoor te gaan.

Er was ter plaatse geen enkele organisatie groot genoeg om iets dergelijks op touw te zetten. Maar een plaatselijke bende die gesteund werd door een syndicaat uit de Naaf misschien wel …

Gromgorru? Nile haalde in gedachten haar schouders op. De diepzee van Nandy-Cline was slechts sporadisch verkend; grote gedeelten van de oceaanbodem moesten nog in kaart gebracht worden. Maar ze hechtte bitter weinig geloof aan onbekende kwade machten. Naar haar ervaring zaten er altijd mensen achter, wanneer er werkelijk iets kwaads broeide.

De anderen hier waren niet zo zeker. Er hing een soort bijgelovige vrees in de lucht, onuitgesproken maar dreigend, hier in de kleine cabine, terwijl het dek onder hun voeten sidderde, en aan de andere kant van de dikke wanden de tyfoon loeide en bonkte. Ze bedacht dat Doncar en Jath er ook niet vrij van waren. Jath had zich een wereldwijsheid eigen gemaakt in een mate die ongebruikelijk was onder het sledevolk. Maar ze bleef een vrouw van het sledenvolk dat eeuwenlang het mysterieuze van de Oceaan en de Ruimte had ondergaan. Het leven in de Ruimte en op zee bracht geen bangelijke mensen voort. Maar wel mensen die geen extra moeite zouden doen om zich te meten met machten die zij niet begrepen.

Nile zei tegen Pelad: ‘U sprak van hen die stemmen van haat beluisteren wanneer de communicators zwijgen.’

De ogen van de Venn flitsten een ogenblik op. Hij knikte. ‘Leggen de “zieners van het andere” – Nile gebruikte de term van het sledevolk voor paranormaal begaafden – verband tussen deze stemmen en de verdwijningen in de drijfbosvleten?’

Pelad aarzelde en zei: ‘Nee. Niet met zekerheid.’

‘Ze hebben niet gezegd dat dit geen zaak voor mensen is?’

‘Ze hebben dat niet gezegd,’ beaamde Pelad langzaam. ‘Zij weten het niet. Ze weten slechts wat ze ons verteld hebben.’

Dus de toverdokters hadden net genoeg gesuggereerd om elke actie tegen te houden. Nile zei: ‘Dan is het heel goed mogelijk dat we hier twee verschillende zaken hebben: ten eerste dat wat de zieners voelen. En ten tweede, een ingrijpen door mensen dat verantwoordelijk is voor de huidige moeilijkheden in de drijfbossen. Wat gebeurt er als de sleden vernemen dat dit het geval is?’

Doncar zei: ‘Er zijn zes ruimtekanonnen op deze slede gemonteerd, dr. Etland, en we hebben mannen die er mee om kunnen gaan.’

‘Ikzelf,’ zei Pelad, ‘ben één van die mannen.’

Fiam voegde er aan toe: ‘Er zijn nog twee sleden van Sotira niet ver van hier. Elk is bewapend met vier ruimtekanonnen, hele oude, maar nog in prima staat.’ Hij schonk Nile een korte glimlach. ‘Het vasteland kent ze misschien nog wel.’

‘Dat doet het zeker,’ beaamde Nile. ‘U wilt dus vechten als u weet dat u niet tegen een gromgorru strijdt?’

‘Tegen mensen vechten we wel,’ zei Pelad. ‘Dat hebben we altijd al gedaan als het noodzakelijk was. Maar het zou onverstandig zijn in den blinde een Kwaad uit te dagen, waarop kanonnen geen uitwerking hebben en dat wellicht de sleden van de oceaan kan vagen.’ Zijn gezicht versomberde weer. ‘Sommigen geloven dat een dergelijk Kwaad zich niet ver van ons bevindt.’

Hier moest ze voorzichtig zijn. Maar toch had ze al iets bereikt. De Venns hadden zich nu bewust verbonden om strijd te leveren, als zij hun een vijand kon tonen waarmee door wapengeweld kon worden afgerekend. Het was nog te vroeg hen te vragen in deze zaak met de vastelandsregering samen te werken. Hun wantrouwen was te diep geworteld.

Vijf minuten later wist ze wat ze doen moest. Haar eerste zorg was Ticos in veiligheid te brengen. De grote drijfbosvleet die ze gezocht had, lag honderdvijfentwintig kilometer zuidelijker. Er werd al enkele dagen een vissersboot van Sotira vermist in die buurt en de laatste berichten duidden erop dat het vaartuig in de storm misschien te dicht op de vleet was gedreven en het zoveelste slachtoffer was geworden van de onbekende dreiging die door de drijfbossen waarde. Doncars slede was naar de vissersboot op zoek geweest in de nabijheid van de vleet, maar hij had geen enkele aanwijzing gevonden. Het zoeken was nu opgegeven.

Er waren geen andere grote drijfeilanden gesignaleerd binnen een straal van driehonderd kilometer. Daarom moest het eiland waar Ticos met zijn project was begonnen, deel uitmaken van die vleet. Dat was praktisch zeker. Als ze er meteen met haar zwever heenging, kon ze nog bij daglicht nagaan of ze het juiste eiland voorhad. Het risico hoefde niet zo groot te zijn. Zwevers waren nog niet aangevallen en de hare was een snel sportmodel. Als ze ook maar de geringste aanwijzing zag die op vijandelijke actie duidde, zou ze er heel snel vandoor kunnen gaan. Als er niets gebeurde, zou ze proberen Ticos wakker te schudden via het korte-afstandskanaal en de situatie daarbeneden op te nemen. Ze had hem er misschien binnen het uur uit.

Als dat niet ging, kon ze op haar eentje niet veel méér doen, daar had ze de uitrusting niet voor; en ze had in elk geval versterking nodig voor ze ging proberen vast te stellen wie de drijfeilanden had veranderd in een dodelijke val.

Ze vroeg: ‘Kunt u een boodschap voor mij doorgeven naar het vasteland?’

Ze knikten, de Venns op hun hoede. Jath zei: ‘Het kost misschien een paar uur, maar de vloot heeft tot nu toe nog altijd berichten kunnen overzenden door de storingsgebieden heen.’

Fiam vroeg: ‘Hoe luidt de boodschap, dr. Etland? En voor wie is hij bestemd?’

‘Bestemd voor Danrich Parrol,’ zei Nile hem. ‘De post van Giard weet wel waar ze hem kunnen bereiken.’ Ze kon niet te veel uitweiden over die gromgorru-aangelegenheid, anders zou het bericht tegengehouden worden voor het ooit het vasteland bereikte. ‘Wilt u Parrol de positie opgeven van de drijfbosvleet ten zuiden van ons. Ik zal daar op hem wachten. Zegt u hem maar dat het misschien moeilijk wordt dr. Cay van zijn eiland af te halen, en dat hij op alles voorbereid moet zijn en een toereikende uitrusting moet meenemen …’

‘En Spiff!’ interrumpeerde een ijl stemmetje heel nadrukkelijk vanuit de hoek van de kamer.

De sledemannen keken geschrokken om. Sweeting knipperde met haar ogen en begon ongeïnteresseerd in de vacht op haar borst te snuffelen. Mensen die Sweeting niet goed kenden, stonden vaak verbaasd over de mate waarin zij de details van mensengesprekken kon volgen.

‘En Spiff natuurlijk,’ gaf Nile toe. ‘Als wij erachter komen wat er in de drijfbossen aan de hand is, zullen wij proberen u direct op de hoogte te stellen.’

Fiam knikte snel. ‘Over zes uren zal er een koerierslede in de vleet zijn. Korte-afstandsberichten moeten ze dan op kunnen vangen. Code Sotira-Doncar, op de golflengte van het sledevolk …’

‘Groot-Palachijn Koll,’ zei de demon op het platform, ‘heeft de Eeuwigen ertoe overgehaald hem toe te staan de Tuvela-theorie op de proef te stellen.’

Ticos Cay antwoordde niet onmiddellijk. Zijn bezoeker was Palachijn Moga, ook één van de Eeuwigen, maar lager van rang dan de Groot-Palachijnen, en wat lichaamsbouw betreft ergens tussen hen en de Oganoni in. Hij was ongeveer even lang en zwaar als Ticos. Moga zat niet op zijn samengevouwen knieën, maar stond rechtop, op lange, stijf gestrekte springpoten. En als hij liep, liep hij rechtop, met voorzichtige onhandige stapjes. Zijn lijf werd omsloten door een ingewikkeld en druk bewerkt tuig van zilveren riempjes. Tijdens de gebeurtenissen hier waren hij en Ticos Cay behoedzame bondgenoten geworden. Ticos wist maar al te goed dat het verbond van zeer tijdelijke aard kon zijn.

‘Ik had de indruk,’ zei hij tegen Moga, ‘dat de Stem der Behoedzaamheid in staat was te verhinderen dat de roekeloze eisen van de Groot-Palachijn gehoord werden.’

Moga’s spraakspleet vertrok van opwinding.

‘Dat hebben we tot nu toe gedaan,’ zei hij. ‘Maar de Groot-Palachijn heeft de macht overgenomen in de Stem van de Daad. Hij beschuldigde zijn voorganger van een Overtreding van de Regels, en de Eeuwigen hebben zijn beschuldiging geldig gevonden. Zijn voorganger werd een Palachijnendood toegestaan. U moet toch begrijpen dat Koll in zijn nieuwe positie niet langer het zwijgen kan worden opgelegd.’

‘Ja, dat begrijp ik.’ Promotie was bij de demonen meestal een keiharde aangelegenheid. Twee geliefde methoden waren een rituele vorm van moord, en je superieur laten veroordelen voor een Overtreding. Het had hetzelfde praktische resultaat. Ticos slikte. Kwalijk … zeer kwalijk … Hij leunde achterover tegen de werkbank om niet te laten zien hoe zijn benen trilden.

‘Hoe stelt de Groot-Palachijn zich voor de Tuvela-theorie te beproeven?’

‘Bewaarder Etland doet weer pogingen contact met u te krijgen,’ zei Moga.

‘Ja, dat weet ik.’ De communicator in het afgesloten gedeelte van de kamer had het laatste half uur een keer of zes gezoemd.

‘De signalen komen over het cambi-kanaal,’ legde Moga uit.

Het korte-afstandskanaal! Moeizaam bracht Ticos uit: ‘Ze is dus al in dit gebied?’

‘Zou iemand anders u hier kunnen zoeken?’

‘Nee.’

‘Dan is het de Bewaarder. Er bevindt zich hoog boven ons een zwever van menselijke makelij. Het is een klein toestel, maar het weert zich goed in de storm. Het zwenkt af en komt weer terug.’

‘De begroeiing van het eiland is veranderd sinds ze de laatste keer hier was,’ zei Ticos. ‘Misschien heeft ze nog niet vastgesteld op welk van de eilanden ik zou moeten zijn!’ Hij voegde er dringend aan toe: ‘Dit geeft ons de kans Kolls daden te verijdelen. Ik heb het oproepsymbool van de Bewaarder …’

Moga floot – dat betekende absolute ontkenning.

‘Het is nu volstrekt onmogelijk bij uw communicator te komen,’ zei hij. ‘Zelfs ik zou sterven als ik het waagde, tenzij ik een openlijke opdracht had van de Eeuwigen. Koll zal zijn plannen mogen volvoeren. Hij heeft een aantal proeven opgezet om vast te stellen of een Tuvela inderdaad het soort wezen is dat de Tuvela-theorie impliceert. De eerste proef zal plaatsvinden terwijl de Bewaarder zich nog in de lucht bevindt. Op een vooraf bepaald tijdstip zal de Groot-Palachijn een apparaat in werking doen stellen dat op haar voertuig gericht is. Indien zij meteen juist reageert, zal het voertuig onklaar raken, maar de Bewaarder zelf ongedeerd blijven. Reageert zij niet ogenblikkelijk juist, dan sterft ze op dat moment.’

Moga staarde Ticos een ogenblik aan. ‘De Eeuwigen zullen uit de betekenis van haar dood uiteraard de conclusie trekken dat de Tuvela’s die eigenschappen missen die hun worden toegeschreven. Het Grote Plan hangt nu in evenwicht. Willen wij dat de balans weer doorslaat naar de zijde van de Stem der Behoedzaamheid, dan mag de Bewaarder niet falen. In haar wordt haar klasse geoordeeld. Als zij faalt, krijgt de Stem van de Daad volledig de overhand.’

‘Laten we aannemen dat zij de eerste proef doorstaat. Het voertuig zal dan neerkomen op een plaats waar Kolls persoonlijke compagnie van Oganoni de Bewaarder opwacht. Tenzij zij zeer machtige wapens bezit, moet zij zichzelf aan hen overleveren. Denkt u eraan dat indien zij zich niet overgeeft en gedood wordt, dit ook als een falen zal worden aangemerkt. Een Tuvela zal, naar van haar wordt aangenomen, zulke fouten niet maken. Een Tuvela zal zich overgeven en een betere gelegenheid afwachten om in haar voordeel te handelen.’

Ticos knikte langzaam. ‘Zal ik met de Bewaarder mogen spreken als zij gevangen is genomen?’

‘Nee, dr. Cay. Alleen Groot-Palachijn Koll zal met de Bewaarder kunnen spreken na haar gevangenneming. De proeven zullen onmiddellijk worden voortgezet en steeds harder worden, tot de Bewaarder ofwel sterft, ofwel de Eeuwigen het onomstotelijke bewijs levert dat de Tuvelatheorie juist is in al haar implicaties – in het bijzonder dat Tuvela’s, individueel en als klasse, de factor vormen die ons te elfder ure dwingt halt te houden en van het Grote Plan af te zien. Koll zet zijn leven in voor zijn overtuiging dat zij zal falen. Indien zij faalt, zal hij zijn gelijk hebben bewezen. De Eeuwigen zullen niet langer aarzelen en het Plan zal in het laatste stadium komen.’

‘Heel in het kort,’ zei Ticos langzaam, ‘is de Groot-Palachijn dus van plan de Tuvela-theorie in diskrediet te brengen door te laten zien dat hij de Bewaarder kan doodmartelen en aan zijn trofeeënverzameling toevoegen?’

‘Ja, dat is het plan dat hij heeft aangekondigd. Marteling is uiteraard een geldige test. Het komt overeen met onze tradities.’

Ticos staarde hem aan en probeerde te verbergen hoe volslagen wanhopig hij was. Hij kon geen enkel argument naar voren brengen. Dit was de wijze waarop hun geleerd werd te denken. Vóór een Palachijn Palachijn werd, onderwierp hij zich aan pijnlijke beproevingen die maar enkelen overleefden. Op de lange weg naar de opperste bestaansvorm, die van Groot-Palachijn, werd hij steeds weer beproefd. Het was hun manier van evalueren en beoordelen. Ticos had de meerderheid der Eeuwigen er van weten te overtuigen dat de Tuvela’s minstens hun menselijke tegenhangers waren. Sommigen waren er, hoezeer ook tegen hun zin, van overtuigd dat de Tuvela zelfs boven de grootste der Groot-Palachijnen stond – een tegenstander, te gevaarlijk om uit te dagen. Kolls zet had als doel die hele gedachtegang teniet te doen.

‘Ik zal u op de hoogte houden van wat er gebeurt, dr. Cay,’ besloot Moga. ‘Als u suggesties heeft die in deze situatie van nut kunnen zijn, waarschuwt u mij dan terstond. Anders zien wij nu geen manier meer om Kolls plannen te verijdelen, tenzij de Bewaarder daar zelf toe in staat blijkt. Laten wij hopen dat zij het kan.’

De Palachijn draaide zich om en stommelde de gaanderij af naar de uitgang. Ticos staarde hem na. Er was een loodzwaar gevoel van hulpeloosheid in zijn hele lichaam. Op het ogenblik was het hem zelfs te veel een stap te verzetten.

Hij twijfelde er niet aan, of Nile Etland bestuurde de zwever die ze in het oog hielden – en hij had heel hard zitten hopen dat ze nu net niet zou komen.

Als hij nog maar een paar weken de tijd had gehad, had hij de Eeuwigen misschien via de Stem der Behoedzaamheid ertoe kunnen overhalen de geplande aanval op Nandy-Cline af te gelasten en zich van de planeet terug te trekken. Maar Niles komst had de zaak op de spits gedreven en Koll maakte daar volledig gebruik van. De enige weg waarlangs Ticos haar had kunnen waarschuwen en een aanwijzing had kunnen geven over wat er gebeurde, was volledig afgesloten.

Vier woorden waren al genoeg geweest, dacht hij. Vier woorden, als hij de communicator maar eenmaal had aangezet, en Nile zou al voldoende weten. Hij had voorbereidingen getroffen om te zorgen dat niemand hem tegen kon houden voor hij die vier woorden uitgezonden had. Maar nu, zonder Moga’s hulp, zonder toestemming van de Eeuwigen, kon hij doodeenvoudig niet bij de communicator komen. Het zat hem niet in de wachtposten, daar had hij andere voorbereidingen voor getroffen. Het was het verbijsterende simpele feit dat de scheidingswand drie en een halve meter hoog was, en dat er geen deur in zat. Ticos wist maar al te goed, dat hij niet fit genoeg meer was om over die wand te klimmen, en zo vlug bij zijn communicator te zijn om nog iets te kunnen uitrichten. Voordat hij het toestel kon inschakelen, hadden ze hém allang uitgeschakeld. Hij had de kracht en de spierbeheersing niet meer om snel genoeg te zijn voor zo’n manoeuvre. Als Nile een paar weken eerder was gekomen, had hij het kunnen klaarspelen. Hij had er toen op gerekend dat hij het kon. Maar sindsdien waren er zoveel van die vervloekte pijnbehandelingen geweest. Te veel.

En als ze haar komst maar twee weken had uitgesteld, was een waarschuwing misschien helemaal niet nodig geweest.

Maar ze was punctueel zoals gewoonlijk. Precies op tijd! Ach, zei Ticos somber bij zichzelf, hij had de zaak tenminste zo weten te draaien, dat de zwever niet neergeschoten zou worden als ze op het eiland daalde. Het gaf haar een kleine kans.

Maar nu werd het toch wel tijd om te gaan denken in termen van een laatste wanhopig gevecht – voor hen allebei. Hij had daarvoor ook voorbereidingen getroffen. Maar ze waren niet erg bevredigend.

‘Honger!’ verkondigde Sweeting naast Nile, vanaf de vloer van de zwever.

‘Je vast maar, hoor,’ zei Nile afwezig. Sweeting opende haar kaken en lachte geluidloos naar haar omhoog.

‘Dalen, hè?’ stelde ze voor. ‘Skilt vangen voor Nile, hè? Nile honger?’

‘Nile heeft geen honger. Ga maar weer slapen. Ik moet nadenken.’

De otter snoof, liet haar kop op de voorpoten zakken en deed net alsof ze haar ogen sloot. Sweeting en haar soortgenoten waren waarschijnlijk het resultaat van een rekenfout van een geneticus. Ongeveer twintig jaar geleden was een lading jachtotterjongen op Nandy-Cline aangekomen. Ze waren ontwikkeld uit een in stand gehouden Aardse ottersoort, en aangepast aan het leven in de oceaan. De eigenaar van de zeestoeterij die de lading had aangekocht, stond een paar maanden later stomverbaasd toen de opgroeiende jongen hem begonnen aan te spreken in een slordig steenkolentranslingua, de handelstaal van de Galactische Naaf. Hun onverwachte talenten deden niets aan hun waarde af. De praatgrage, speelse en aanhankelijke otter jongen met hun prachtige pels vonden gretig aftrek en werden verspreid over de boerderijen aan de oceaankust. Na anderhalf jaar waren ze volwassen. Als jager of als drijver en hoeder voor de zeekudden was elk van hen, dacht men, wel evenveel waard als zes getrainde mannen. De volwassen dieren hadden echter de neiging hun belangstelling voor de tamme status te verliezen en verkozen het vrije leven in de zee, waar ze welig tierden en zich voortplantten. In de laatste paar jaar had het sledevolk ontmoetingen gemeld met behoorlijk grote stammen wilde otters. Ze spraken nog steeds translingua. Nile’s koppel dat ze van jongs af aan zelf had grootgebracht, was bij haar gebleven. Ze wist niet precies waarom. Mogelijk waren ze even geïntrigeerd door haar bezigheden als zij door de hunne. Op sommige punten sloot hun denkproces soepel aan op het hare. Op andere gebieden bleef er een brede kloof bestaan van wederzijds onbegrip. Ze vermoedde, hoewel ze nooit had geprobeerd het te bewijzen, dat hun intelligentiepeil heel wat hoger lag dan men over het algemeen dacht.

Ze hield de zwever op koers naar het zuidwesten. De speurcamera’s zochten, op maximale vergroting ingesteld, het grootste drijfeiland in de vleet af, dat een kilometer beneden haar lag, en ongeveer twee kilometer vooruit. Het leek erg veel op het eiland dat Ticos Cay had uitgezocht. Onbelangrijke afwijkingen konden worden toegeschreven aan aanpassing van de begroeiing tijdens de tocht van de vleet naar het zuiden. Er lagen vijf grote woudgebieden als de punten van een slordige vijfhoek tegen elkaar. Het gebied ertussenin, misschien anderhalve kilometer breed, was de lagune, die op bijna alle eilanden voorkwam. Het leek een ondiep meer vol plantengroei. Een derde van het oppervlak was bedekt met donkergroene plompenbladeren die vlak op het water lagen. De wouden torsten een begroeiing van semi-parasieten die in trossen rond de dikke gedraaide drijfboomstammen hingen. Ze torenden wel tweehonderd meter omhoog rond de lagune als levende muren, bijna onverwoestbaar taai en dicht. De geseling die ze van de tyfoon te verduren hadden gehad, had weinig zichtbare schade aangericht. Onder het wateroppervlak verbond een hecht verweven netwerk van zware wortels de wouden met elkaar, en hield de verschillende gebieden van het eiland in één massieve structuur gevat.

Het eiland dreef langzaam naar het zuiden. Boeggolven met schuimkoppen liepen langs beide zijden van het eiland weg. Dit was waarschijnlijk het zuidelijke randgebied van de tyfoonzone. De hemel recht boven Nile was helder, een schoongewassen diep blauw. Maar heftige windstoten deden de zwever nog schudden en kolkende wolkenbanken joegen aan alle kanten voorbij.

Ticos Cay’s verborgen woudlaboratorium moest in het op één na grootste woudgedeelte liggen, op een derde van de afstand tussen zee en lagune. Hij beantwoordde haar oproepen over het korte-afstandskanaal weliswaar niet, maar hij was er misschien wel, ondanks zijn zwijgen. In elk geval moest het zoeken daar beginnen. Ze had niets gezien dat op indringers wees, wat nog niet betekende dat die er niet waren. Het gelaagde bladerbaldakijn van het woud kon een heel leger verbergen. Maar indringers kon ze ontlopen.

Nile dacht dat ze het misschien wel kon klaren zonder op Parrol te wachten. Het was nu al laat in de middag en zelfs als haar bericht niet al te lang werd opgehouden, zou het op zijn vroegst middernacht worden voor hij hier kon zijn. Als ze zo open en bloot op het eiland landde, vroeg ze natuurlijk wel om moeilijkheden, hoewel er geen aanvallen op zwevers waren gerapporteerd. Maar ze kon naar het zuiden afzwenken, tot op zeeniveau dalen, dan onderduiken en de zwever onder water naar het eiland terugmanoeuvreren door de zeewierbedden die op de Meral dreven. Als ze haar straalzwemmer bij zich had gehad, zou ze geen moment geaarzeld hebben. Ze had de zwever dan een paar kilometer buitengaats kunnen achterlaten en op volle snelheid naar het eiland kunnen gaan. Als Ticos in zijn schuilplaats was, kon ze hem meenemen, praktisch zonder het risico gezien te worden door wie ook maar in de buurt was. Maar ze had haar zwemmer niet bij zich en dat betekende dat ze de zwever tot vlak bij het eiland moest manoeuvreren. Een heel precies karweitje. Maar het kon. De onderzeese wierjungle bood haar de best denkbare dekking tegen opsporingsapparatuur.

Nile controleerde haar koers en hoogte, en richtte haar aandacht weer op de speurcamera’s. Alles zag er daar beneden normaal uit. Er viel nogal wat dierlijke activiteit te bespeuren rond de lagune, waaronder zwermen vleerkesters die in het ecologische patroon van Nandy-Cline de rol van kust- en zeevogels vervulden. In de oceaan links achter het drijfbos verschenen een paar donkerglanzende torpedovormige lijven om de beurt aan de oppervlakte. Het waren ook kesters, maar dan zonder vleugels: gigantische zeehavelaars die bezig waren hun krop te vullen met een grote school skilten. Hun aanwezigheid betekende nóg een gunstige aanwijzing: dit moest Ticos’ eiland zijn. In het woudgebied dat aan het zijne grensde, had zich een kolonie zeehavelaars verscholen …

Een zekering in de motor sloeg snerpend alarm en rondom hen barstte een dof brullend lawaai los. Nile zag een rode streep in de brandstoftoevoermeter omhoogschieten: explosie! Haar hand schoot uit en haalde de hoofdschakelaar over.

Het snerpende gegil en het gebrul van de overvoerde motoren vielen tegelijkertijd weg. De zwerver verloor vaart en begon te dalen.

‘Nile?’

‘Moeilijkheden, Sweeting.’ De otter was overeind gekomen, haar nekhaar stond rechtop, haar ogen flitsten heen en weer. Maar Sweeting wist heus wel dat ze zich koest moest houden bij alarm; dat was Niles afdeling.

Blokkering van de energietoevoer … dat kon een defect zijn. Maar dat soort defecten kwam zo zelden voor, dat het laatste geval waar ze over gehoord had, al van jaren terug was.

Iemand die zich in het drijfbos had verborgen, had haar zwever geraakt met een type wapen dat ze niet kende, en dwong haar nu te landen. De antizwaartekrachtvelden van de zwever zouden hun val iets afremmen, maar …

Nile kreeg het erg druk.

Toen ze weer op de hoogtemeter keek, zag ze dat ze nog ongeveer drie minuten in de lucht kon blijven. De druk van de wind had de zwever intussen met schokken recht boven het eiland gedreven, bijna halverwege de lagune. Dat was natuurlijk hun bedoeling geweest toen ze haar motoren precies op dat moment buiten werking stelden. Wanneer de zwever neerplonsde in de begroeiing van de lagune zou het comité van ontvangst haar staan op te wachten.

Ze had nu een badpak aan om zo veel mogelijk bewegingsvrijheid te hebben in het water en in het drijfbos. Zwemvliezen en een ademmasker ter grootte van een zakdoekje, lagen op de stuurstoel. Het merendeel van de andere spullen die ze meenam, behoorde bij de drijfbosuitrusting die ze achter in de zwever had gegooid toen ze bij Giard opsteeg. Verschillende zaken bevestigde ze aan een klimgordel rond haar middel – mes, lichtgewicht UW-pistool, kleefsandalen, en een zak waarin ze nog meer uitrusting stouwde die ze niet meer uit kon zoeken. De otterroep die ze gebruikte om Sweeting en Spiff van veraf bij zich te roepen, gespte ze om haar pols boven haar horloge.

Haar uitgetrokken kleren gingen in een waterdichte tas. ‘Weet je nog wat je doen moet?’

‘Jaaa!’ bevestigde Sweeting met een vrolijk uithaaltje en haar snorharen trilden.

Sweeting zou het niet vergeten. Ze gingen op een paar ‘boeven’ af en dat was helemaal niets nieuws. Sweeting zou buiten zicht, en schot, blijven tenzij Nile duidelijke instructies voor haar had.

De boeven hadden zich nog niet laten zien, maar ze moesten al in de lagune zitten, op weg naar de plek waar de zwever leek te zullen neerkomen. Het voertuigje rolde en smakte op de windstoten omlaag naar een plek die een kleine driehonderd meter van het dichtstbijzijnde drijfbos aflag. Dat was helemaal niet waar Nile naar toe wilde. Maar misschien kon ze haar positie nog aanmerkelijk verbeteren.

Ze zat de laatste seconden doodstil, schatte de kracht van de wind, liet haar blikken heen en weer flitsen tussen de hoogtemeter en het door haar uitgezochte landingsgebied aan de andere kant van het water. Toen, honderd meter boven het wateroppervlak, drukte ze een knop in waardoor brede zeilwieken aan beide zijden van de zwever naar buiten gleden.

Het randgebied van een tyfoon is niet bepaald de juiste plaats om te gaan zweefvliegen. De wind sloeg toe als een razende vuist en deed het voertuigje onmiddellijk kantelen. Er volgde een secondenlange wilde tuimeling. Maar ze had nu weer wat vaart zodat ze de bewegingen van de zwever enigszins kon controleren. Voor vijandelijke ogen in de lagune en het drijf woud moest haar futiele vluchtpoging wel gelijk staan aan zelfmoord, en daar moest het ook op lijken. Ze wou niet dat ze gingen schieten. Tweemaal sloeg ze op een haar na tegen het oppervlak, maar op het laatste ogenblik wist ze de zwever weer op te trekken. Ze had nu het grootste gedeelte van de lagune achter zich en voor haar uit doemde weer een gedeelte van het drijfbos op. Een bed van lange biezen, bijna driehonderd meter breed en half omsloten door knoestige drijfboommuren wervelde onder haar door.

De kracht van de wind slingerde de zwever weer omlaag, veel te snel, veel te ver naar rechts. Nile verschoof de besturingsknop van de wieken. De zwever klom steil omhoog, kantelde, zwenkte opzij, haar vaart was geremd – en nu was ze bijna precies waar ze zijn wilde. Ze sloeg een andere knop in. De wieken vouwden zich weer op en gleden terug in de romp. De zwever begon te vallen, de antizwaartekracht kwam weer in bedrijf. Nile greep de zwemvliezen en knipte ze dicht rond haar voeten. Groene riettoppen zwiepten plots rond de zwever. Ze trok het doorzichtige ademmasker over haar gezicht en drukte de microfoondopjes in haar oren. Deur open, zó dat hij in het slot zou vallen … een rukkerig slingerend beeld van dichte begroeiing die aan alle kanten breekt met vochtig, petsend geluid terwijl de zwever er dwars doorheen valt … Een smak, een plons!

Sweeting glibberde langs Niles voeten, dook met een vloeiende beweging over de drempel en verdween zonder een geluid te maken in de lagune. Nile smeet de klerentas door de deuropening, draaide zich om op de stuurstoel, gleed naar buiten het koele water in. Daar draaide ze zich om, pakte een handgreep aan de zijkant van de zwever, trok zich op en sloeg de deur in het slot.

Ze zag de tas naast zich drijven, pakte de riem en dook …

Vier

De zoutwaterbiezen groeiden in een hecht en stevig veld uit de dikke lagen afval die tussen het ineengevlochten wortelstelsel zaten gepakt, tien meter onder het oppervlak. Bijna zodra ze de zwever had verlaten, wist Nile dat ze voor het ogenblik betrekkelijk veilig was voor eventuele achtervolgers. Toen ze over de lagune vloog, had ze een vluchtige glimp opgevangen van een gesloten boot die een strakke bocht draaide tussen de plompen om haar te volgen. Het zou niet lang duren voor de boot de biezen bereikte, en misschien waren er duikers aan boord. In open water zou een duiker met een straalzwemmer achter een antiwrijvingsschild haar binnen een paar seconden inhalen. Maar wanneer je tussen de slijmerig-gladde dichte begroeiing door moest zigzaggen, had je niet veel aan je aandrijving. En als iemand op een honderd meter afstand een straalzwemmer gebruikte, vingen de oordopjes het hoge sissende geluid wel op tussen de mengeling van watergeluiden. Ze zwom snel naar het bos toe. Kleine zeedieren scharrelden en flitsten weg voor haar voortglijdende gestalte. Een school van twintig centimeter lange skilten spatte plotseling rondom haar uiteen in een fontein van zilveren glitters …

Sweeting was niet te zien, maar ze moest dichtbij zijn; misschien was ze even gestopt om een visje te verschalken. Voor haar uit bewoog iets groots en duisters: een dorachel, meer dan tweehonderd kilo logge lelijkheid in een zwart pantser dat half verscholen ging onder een roestbruine aanslag van parasieten. Het monster verdween bij haar nadering en trok zich voort langs de rietstengels terwijl de meervoudige kaken doormaalden met dreigende happen.

Een plotselinge verdonkering van het water gaf aan dat ze de onderzijde van het woud had bereikt. De biezen hielden hier op en dikke bochtige drijfboomstronken doemden op in de sombere schemering.

Ze zwom erop af en hield toen stil om achter zich te kijken. Ze had een dof, regelmatig gerommel in haar oordopjes gehoord. Het geluid van motoren. Maar ze waren niet dichtbij.

Ticos Cay’s schuilplaats was nog geen halve kilometer hiervandaan. Nu was het zaak er onopgemerkt te komen. Een paar minuten later was ze diep in het woud, in een doolhof van donkere spelonken, gevormd door gigantische steunstammen die op hun onderzeese wortels rustten. Nile stak haar hoofd boven het deinende zeeoppervlak en trok het ademmasker van haar gezicht. De kop van de otter dook een paar meter verder op.

‘Zijn er mensen hier?’ vroeg Nile.

‘Ruik geen mensen.’

‘En boten?’

‘Skiltboot. Komt langzaam.’

‘Hoe groot?’

‘Groot als drie zwevers, hè.’

Geen duikers dus, en geen mensen in het woud bovenwinds. Sweeting gebruikte in de lucht haar neus en onderwater de gevoelige reukorganen in het slijmvlies van haar bek. Wat zij niet rook, was er gewoonlijk ook niet. Skiltboot betekende onderzeeër. Dat kon de boot wel zijn die Nile in de lagune had gezien. Toen Sweeting hem zag, koerste hij onderwater op het biezenveld af. De bemanning zou de in het water terechtgekomen zwever binnen niet al te lange tijd ontdekken.

‘Doodmaken?’ vroeg de otter.

‘Nog niet. Ga maar terug en ga kijken wat ze doen tot ik je roep.’

Sweeting verdween. Nile zwom verder door het zwarte bewegende water waarbij ze vermeed de reusachtige stammen aan te raken. Ze waren met een laag slijm bedekt, waarin het krioelde van kruipend gedierte. Geen prettig plekje, maar dit niveau van het woud bood haar een snelle route naar de zeekant van het eiland, en ze was van plan vandaar af omhoog te klimmen. Al gauw zag ze zo nu en dan het daglicht door het kronkelige vlechtwerk van takken priemen. Ver genoeg … Ze vond een plaats waar ze het water uit kon, klauterde op een horizontale tak en knoopte de draagriem van de tas met haar uitgetrokken kleren en andere persoonlijke zaken vast rond een scherpe knoest. Hoe minder aanwijzingen over de inzittenden van de zwever ze achterliet voor de speurders, des te beter. Ze verwisselde haar zwemvliezen voor kleefsandalen, hing de zwemvliezen aan haar klimgordel, zette de gordel op kwartgewicht en ging rechtop staan op de stam. Ze had nu gedeeltelijk een zwaartekrachtscherm rond zich getrokken. Een drijfwoud doorkruisen kwam neer op een combinatie van alpinisme en boompje-klimmen. Met een klimgordel en voldoende ervaring werd het niet veel vermoeiender dan een wandelingetje op de begane grond. Nile begon te klimmen. Het woud had geen echte bodem, maar boven Niles hoofd strekte zich een dik tapijt van parasietplanten uit die hun wortels in zee lieten slieren. Ze baande zich een weg door de bladeren en stond op een betrekkelijk open plek.

Ze blikte om zich heen, haar zintuigen wenden weer aan de omgeving. Het was vanouds bekend terrein. Ze was geboren in één van de nederzettingen op de zandbanken van Nandy-Cline, een halve planeetomtrek van het vasteland verwijderd, en als één van de drijvende eilanden in de buurt kwam, gingen haar dorpsgenoten er oogsten wat er, ‘al naar gelang het seizoen, rijp was. Ze namen hun kinderen mee om ze op de hoogte te brengen van de rijkdommen en de gevaren van de drijfbossen. Dat zij de eilanden later tot een onderwerp van uitgebreide studie had gemaakt, was een natuurlijk gevolg geweest.

Hoewel het hier minder dicht begroeid was dan in de middelste lagen van het bos, hogerop, was het zicht toch beperkt tot hoogstens dertig meter in het rond. In het schemerige, getemperde licht kronkelden de dikke roodbruine tronken van het gastheerorganisme schuin omhoog. Het waren reusachtige massieve stammen die alle andere vegetatie moesten dragen. De veelvormige secundaire begroeiing die behoorde tot de inhis- en tapacufamilies, met plantaardige of plantaardig-dierlijke eigenschappen, sproot uit de stammen, hing er langs af, of kroop langzaam voort over het ruige bemoste oppervlak. Kleine exemplaren van de dierlijke bevolking gleden, hipten en fladderden door en rond de begroeiing.

Niles zintuigen namen dit alles slechts oppervlakkig op. Ze zou pas bewust reageren als ze tegenover iets kwam te staan dat ze niet kende, of waarvan ze wist dat het kwaad kon – of als ze sporen ontdekte van de indringers die haar uit de lucht hadden neergehaald. Luisteren was verloren moeite: de schallende wind overstemde alle andere geluiden. Ze begon de stijgende bocht te volgen van de stam waarlangs ze uit zee was geklommen. Al gauw kwam er een zijtak, die zich weer verder vertakte. Nu verschenen de grote ovale bladeren van de drijfboom zelf tussen de andere planten, wuivende groene gordijnen die het zicht beperkten tot de volgende twintig passen. Ze had daar eerder voor- dan nadeel van. Tussen dat gedurig bewegen zou haar slanke lichaam dat haast zo bruin was als de drijfboomtakken, bijkans onzichtbaar zijn voor eventuele vijandelijke ogen.

Ze was al bijna honderdtwintig meter boven de oceaan, voor ze het zonlicht door het bos zag spelen in trillende vlekken, getemperd door het bladerdak boven haar. Op deze hoogte moest Nile langs een wirwar van kleinere zijtakken klimmen. Ze wist dat ze ongeveer boven Ticos’ hut moest zijn en ze keek scherp uit of ze de gecamoufleerde muren al zag tussen de planten beneden. Het was een vrij groot gebouw, maar iemand die niet wist dat het er was, kon er minutenlang naar staren en zich niet realiseren wat hij zag. Het was gebouwd van de materialen die er omheen groeiden en vormde één geheel met de achtergrond.

Een grote natte dot varenachtige bladeren, zielig geknakt en stukgereten door de tyfoon, gaf Nile een geheugensteuntje. De schuilhut moest nu tien meter links beneden haar liggen. Ze bereikte de doorweekte planten, klauterde er tussendoor en vond een plek waar ze naar beneden kon kijken. Niets dan nog meer wuivend groen. Ze sprong over naar een scheve stam, greep hem vast met haar handen en haar soepele kleefsandalen, kroop naar een horizontaal uitstekende tak en ging daarop staan om rond de stam te kunnen kijken.

Een brede baan zonlicht priemde langs haar heen, recht in de verborgen deuropening van de schuilhut. Een naakte man zat met gekruiste benen in de deuropening. Hij staarde omhoog, met zijn mond wijd open als in een bevroren schaterlach.

Het volgende moment – en voor Niles gevoel lag er geen tijdsverloop tussen – realiseerde ze zich dat ze het UW-pistool in haar hand hield, met de stompe loop op de grotesk verwrongen mond gericht.

De gestalte bewoog zich niet. Zij ook niet, secondenlang. Zijn ogen leken strak op haar gericht en ze had kippenvel van bijgelovige angst. De zonnestraal floepte plotseling uit. Het bos schudde en steunde onder de hernieuwde windvlagen.

Ze stond naar een dode te kijken, kwam het – te laat – in haar op. Niet Ticos, hij leek er niet in het minst op. Maar wat of wie had de onbekende dode daar in die houding bevroren, met zijn hoofd achterover en de spieren van zijn gezicht verwrongen in een uitdrukking van afgrijselijke vrolijkheid? Haar blikken begonnen heen en weer te schieten, maar kwamen steeds weer terug bij de zittende gestalte, alsof ze verwachtte dat hij plotseling tot leven zou komen en op haar af zou springen. Het woud galmde en zwiepte, ritselde en knapte in de wind. Verder zag of hoorde ze niets. De gestalte bleef bewegingloos zitten. Hij had daar al behoorlijk lange tijd zo stil gezeten, concludeerde ze. Minstens een paar dagen. Het lichaam zat vol vuile vegen; de regen was erop neer gespoeld, daarna had de wind het gedroogd en er rommel van het woud tegen aan gejaagd, en al gauw daarop had het weer geregend.

Ze stapte terug achter de stam en liep hem af naar beneden. Een minuut later schoof haar linkerhand behoedzaam de haag van planten opzij die rond het platform groeide, zodat ze langs de dode heen naar binnen kon kijken. De toegangsdeur was verdwenen. Niet afgerukt door de kracht van de storm, maar opzettelijk verwijderd. De ingang was ook breder gemaakt doordat de zijkanten waren uitgehakt.

Binnen was het schemerig, maar de wandverlichting was gedeeltelijk aan en na een ogenblik kon ze voldoende zien. Op een paar tafels en schappen na, leek de hut te zijn leeg gesloopt. De scheidingswanden waren weg, alleen de stevige buitenmuren stonden nog. Maar het gebouwtje was niet leeg. Ze waren met hun twintigen of dertigen binnen. Ze zaten op handen en knieën, op hun hurken, of lagen in het rond. Hun starre onbeweeglijkheid zei duidelijk dat er geen sprankje leven meer in hen aanwezig was, net zomin als bij de man op het platform. Nile kwam langzaam naar voren, haar pistool voor zich uit gestoken. Ze hield stil bij de zittende man in de deuropening en duwde met haar vinger tegen zijn schouder. De huid was koel en plakkerig, het vlees daaronder voelde zo hard als staal. Ze wilde langs hem lopen, maar hield in: haar maag trok zich samen: in de rug van de man gaapte een brede wond die het hele lichaam openlegde. Zijn organen waren kennelijk door die opening naar buiten gerukt. Ze staarde er een ogenblik naar en ging toen naar binnen.

De anderen vertoonden praktisch hetzelfde beeld. Ticos was er niet bij. Dode ogen staarden Nile na terwijl ze tussen de lijken doorstapte. Dode monden grauwden, smeekten, grijnsden. Ze waren allemaal op de ene of de andere manier wreed verminkt. Een paar waren vrouwen. Eén van de vrouwen droeg het Blauwe-Guulsymbool van de Sotira-sleden op haar voorhoofd getatoeëerd – als amulet. Sommige stukken van de muur waren nog bedekt met de notities en tekeningen die Ticos onder het werk op de muur krabbelde. Verder leek er niets van hem te zijn achtergebleven. Niets scheen hier nog te zijn, behalve wat de regenstormen door de ingang naar binnen hadden gedreven …

Toen bleef haar blik gefixeerd op iets dat niet was komen binnenwaaien. Het stond in de schaduw op een plank aan de muur van wat eens de grote kamer was geweest. Verbaasd liep ze er langzaam op af.

Het leek een zwart figuurtje van lappen, zonder gezicht, een dikke kleine pop met een kap over het hoofd, nog geen veertig centimeter groot. Iemand had het op een kreukelige donkere lap gezet die over de plank lag uitgespreid. Toen Nile naderbij kwam, zag ze dat de mantel en kap kleren waren. Er zat iets onder. Ze duwde de kap naar achteren met de loop van haar UW en keek in het gerimpelde, zwarte, niet-menselijke gezichtje. Het leek uit hout gesneden door een heel knap kunstenaar. De uitpuilende ogen met de zware oogleden waren gesloten. Een smalle spleet voor de mond was de enige andere gelaatstrek. In zijn kleinheid en lelijkheid was het een indrukwekkend figuurtje. Alsof er een klein demonisch afgodsbeeld was opgericht om over de resten van Ticos’ laboratorium te regeren. Nile liet de kap terugvallen en wilde naar de ingang lopen.

Nog één ontdekking deed ze … ze zag iets bewegen in de rommel die tegen de linkermuur lag opgetast en schoof het vuil met haar voet opzij. Drie van Ticos’ protohoms lagen bijna onherkenbaar verminkt en opengereten over elkaar heen, ze bewogen nog. Als een daad van wreedheid had het geen enkele betekenis: ze hadden geen geest en waren niet in staat pijn te voelen. Maar het paste in het patroon van groteske gruwelijkheid. De UW gaf drie korte stoten en ontnam hun de resten van hun namaakleven. Ze zag geen reden hier nog langer te blijven. In de hut heerste een zware, bijna tastbare atmosfeer als uit een boze droom. Op sommige ogenblikken leek ze haast niet te kunnen ademen en dan voelde ze zich duizelig worden. Maar ze had steeds het vervelende gevoel dat ze iets over het hoofd zag. Ze keek nog een keer rond. De dode gestalten lagen daar in hun bevroren houdingen. Het donkere afgodsbeeldje mijmerde voort, hoog boven hen op zijn rommelige plank. Nee, onbeantwoorde vragen, anders niet.

In een bosje driehonderd meter van de ingang van de hut, waar ze de weg die ze héén gevolgd had kon overzien, probeerde Nile die vragen voor zichzelf te formuleren. In het begin werkten haar hersens traag, verdoofd door angst en het gevoel van medelijden en blinde woede dat steeds weer in haar opwelde. Ze moest dat allemaal terugdringen in haar onderbewustzijn. Wat ze gezien had, paste niet in het beeld dat ze zich van de situatie gevormd had. Hier leek een heel andere soort mentaliteit in het spel te zijn. Eén die systematisch mensen naar lichaam en geest doodmartelde en de slachtoffers zelfs in hun sterven vernederde; en die vernedering ook zorgvuldig in stand hield alsof dat een doel op zichzelf was …

Hier kon ze niet uit wijs. Maar de eigenlijke situatie was niet veranderd. Als Ticos de indringers had opgemerkt vóór ze zijn laboratorium ontdekten en het herschiepen in een krankzinnige hel, was hij misschien nog op vrije voeten. Hij had een kleine boot, waarmee hij ongezien weg had kunnen komen naar de andere gedeelten van het eiland of zelfs naar een ander eiland in de vleet. Hij wist dat ze spoedig moest komen en dan zou hij toch geprobeerd hebben een boodschap achter te laten op een plaats waar zij die kon vinden, in de hoop dat zij op haar beurt ook zou kunnen ontsnappen. Iets om haar te vertellen wat er aan de hand was, en waar hij zat.

Op een plaats waar zij het kon vinden. Een plek die ze meteen met Ticos in verband zou brengen … Nile schudde haar hoofd, er waren gewoon veel te veel van zulke plekjes. Ze kon er nu geen tijd aan verspillen om ze allemaal na te gaan. Als Ticos nog in het eilandengebied was, zou Sweeting zijn spoor misschien kunnen vinden.

Haar gedachten maakten een sprong. De zwever. Ze zouden hem nu wel gevonden hebben, maar de sleutels van de deur en van het contact zaten in de buidel aan haar gordel. Als ze de zwever niet tot zinken hadden gebracht of hem hadden weggesleept, moesten ze er nog bij aan het werk zijn. Als ze die mensen zelf eens ging bekijken, zou ze er allicht meer van opsteken dan uit wat Sweeting zou rapporteren. Ze ging snel op weg.

Toen ze door de begroeiing heen flitsen opving van het door de wind gegeselde wateroppervlak, hield ze stil, en berekende haar positie. Het biezenveld waar ze neer was gekomen, moest rechts van haar liggen, niet ver weg. Ze koerste er schuins op af, rende een dikke scheve tak over die zich tot boven het water uitstrekte, draaide zich om en kroop op handen en voeten langs zijtakken vooruit, tot ze een punt bereikte waar dikke trossen drijfboombladeren over de lagune hingen. Hier ging ze schrijlings op de tak zitten, pakte twee bladstelen vast en schoof ze behoedzaam uit elkaar. Ze keek neer op de wuivende rietpluimen zestig meter beneden haar.

De plek waar ze de zwever in het water had laten plonzen, was nu groter gemaakt, de planten waren opzij geduwd en neergetrapt zodat ze een stuk open water kon zien. Er waren nog meer aanwijzingen dat er een boot was binnengevaren vanuit de lagune. Nile zag verder niets en dacht al dat ze de zwever hadden vernietigd of weggesleept. Maar toen hoorde ze een reeks rammelende metalige geluiden die gedeeltelijk door de wind werden overstemd Daar was iemand beneden en misschien probeerde hij de deur van de zwever te forceren.

Ze wachtte, haar tanden boorden in haar bovenlip, ze hoorde niets meer. Toen schoof één kant van de zwever haar gezichtsveld binnen. Hij draaide langzaam rond alsof hij heen en weer werd geduwd. Een ogenblik later kwam hij helemaal boven water in de open plek … en op het dak …

Niles gedachten tolden van schrik.

Parahuanen …

Een zeventig jaar terug waren ze opeens uit de Ruimte komen aanzetten en hadden bijna tegelijkertijd Nandy-Cline en een tiental andere waterplaneten van de Naaf aangevallen. Ze hadden vrij veel schade aangericht, maar ten slotte werd hun strijdmacht teruggetrokken. Er werd aangenomen dat maar een handjevol overlevenden terug had kunnen keren naar hun nog onontdekte thuiswereld, nadat de slagschepen van de Federatie hun jacht op de Parahuanen hadden afgesloten.

En we zijn onvoorzichtig geworden, dacht Nile. We dachten dat we zo sterk waren, dat niemand ooit weer terug zou durven komen …

In een soort starre betovering staarde ze naar de twee grote amfibische wezens die bovenop de zwever zaten, met hun stevig gespierde poten onder zich gevouwen in een scherpe hoek. Herinneringen zwermden door haar hoofd, gebaseerd op allerlei oude beschrijvingen van de Parahuanen.

De blauw-grijze lijven en de krachtige armen waren omsloten door een tuig van riempjes waaraan gereedschappen en wapens hingen. De uitpuilende ogen in de grote ronde koppen bestonden uit twee delen, waarvan het onderste stel gebruikt werd om onder water te kijken en gesloten werd boven water, zoals nu. Een speciaal luchtsysteem boven de ogen was verbonden met een stemspleet. De twee Parahuanen beneden haar schenen iets te brabbelen tegen anderen, die buiten haar gezichtsveld waren, maar de wind overstemde hun woorden voor het grootste gedeelte.

Ze hadden dus terug durven komen … en ze moesten al met velen zijn op de nietsvermoedende planeet. Ze hadden zich immers in de afgelopen maanden in en onder de drijfboomeilanden genesteld. Het kleine figuurtje in het geplunderde laboratorium, de kleine demon die wraakzuchtig zat te mokken boven de verminkte mensenlijken, was naar hun beeld gemaakt.

Dat veranderde haar directe plannen. In deze opgetaste berg van dichte vegetatie met zijn vele leefniveaus, die boog onder de wind, had ze zich redelijk veilig gevoeld tegen menselijke speurders. Maar met dit vreemde ras mocht ze geen risico’s nemen tot ze hun capaciteiten kende. Ze schoof naar achteren op de tak en hield toen oplettend stil. In het water van de lagune, voorbij de biezen, bewoog iets. Nile kon geen details onderscheiden, maar het was een heel groot dier, vuilwit van kleur. Terwijl ze er naar zat te staren, zonk het beneden het wateroppervlak en verdween.

Ze klauterde terug langs de tak onder dekking van de bladeren. Bij hun eerste aanval hadden de Parahuanen een geducht wezen met zich meegevoerd dat met veel succes aan de gevechten deelnam. Het gedroeg zich als een dier, hoewel er aanwijzingen bestonden dat het een reusachtige mutatie was van het Parahuaanse ras. Volgens de verhalen had het scherpe zintuigen, en kon het zich zowel te land als in het water snel voortbewegen. Het was bijna niet uit te schakelen met conventionele wapens. Wat ze zojuist in de lagune had gezien, was één van die wezens, een Parahuaanse tarm.

Haar ogen schoten heen en weer terwijl ze voort klom. Hier en daar bleef ze een ogenblik staan. Haar mes schoot uit en hakte links en rechts stengels, zaadpeulen, bloesems, vlezige bladeren en dikke tentakels van deze en gene bekende tacapu of plant. Gekleurd sap en zaad liep eruit, dat snel opdroogde in groene, bleekblauwe, kaneelkleurige, grijze, witte en chocoladebruine strepen en vlekken op Niles lichaam. Het zat op haar armen en benen, haar gezicht, haar haren en haar uitrusting. Het brak de strakke lijn van haar lichaam en maakte haar één met het bos … dat was een bekend trucje wanneer je in het drijfbos een dier wilde achtervolgen dat erg voorzichtig was en goed genoeg kon zien, om de ongecamoufleerde menselijke gestalte uit de weg te blijven.

Maar nu was het waarschijnlijk niet voldoende. De mensen kenden een grote verscheidenheid van levendetectors. Ongetwijfeld bezaten de Parahuanen ze ook. Voor de meeste van dergelijke apparaten was een mens tussen de drijfbomen niet meer dan één vorm van leven tussen vele. Maar de kenmerkende mensenlucht bleef toch, en scherpe zintuigen konden haar spoor net zo goed volgen als instrumenten. Daar kon ze zo meteen wel iets aan doen, maar daarvoor moest ze terug naar de omgeving van Ticos’ laboratorium.

Het was of haar gedachten stilstonden. Ticos’ lab! Nile kreunde van ingehouden woede. Als hij al de tijd en gelegenheid had gehad een boodschap voor haar achter te laten, dan moest het daar zijn! Ze had het gevoel dat ze iets over het hoofd zag. Ze aarzelde. Als ze maar niet zo in de war was geweest door wat ze daar zo onverwacht gezien had.

Ze ging terug langs de weg die ze van het laboratorium naar de lagune had gevolgd, maar bleef een meter of tien boven haar eigenlijke route. En al gauw zag ze voor zich uit, tussen de zwaaiende bladeren beneden, een paar planten die op een heel bijzondere manier bewogen, en een glimp van blauwgrijs.

Nile liet zich met een vloeiende beweging zakken op de tak die ze zojuist had overgestoken, drukte zich er plat tegenaan en schoof toen zover opzij, dat ze omlaag kon loeren.

De Parahuaan kwam langs een andere tak uit een bosje beneden haar. Hij kroop voort op handen en voeten. Het leek ongemakkelijk, maar hij kwam snel vooruit en toonde zich niet onzeker. Hij kwam aan een parallelle tak, wachtte even, sprong er met een boogje naartoe en vervolgde zijn weg. Het leek hem niets te kunnen schelen dat hij tientallen meters boven de zeespiegel zat. Het waren dus vaardige klimmers. Toen hij een gordijn van parasietplanten bereikte, kwam een tweede Parahuaan tevoorschijn die op zeven meter afstand achter de voorste aankroop en op zijn beurt weer verdween. Nile keek op haar horloge en wachtte twee minuten. Er hadden zich geen vreemdelingen meer laten zien; die twee schenen alleen te opereren. Ze klom zes meter naar boven en haastte zich terug in de richting van de lagune.

Ze was fiks geschrokken dat ze zo vlug haar spoor hadden kunnen vinden in deze uitgestrekte groene doolhof. Ze hadden alles tegen gehad, maar toch was het zonder twijfel haar spoor dat ze volgden. Ze droegen allebei een zwaar uitziend pistool met een dikke loop dat aan het riementuig rond hun lijven was vastgegespt. De voorste droeg een gebogen kastje op zijn kop met een aantal naar buiten stekende buizen, die in de lucht ronddraaiden. Dat deed aan een levendetector denken. De tweede droeg een veel kleiner instrument dat vlak boven zijn spraakspleet was bevestigd, op het bovenste deel van zijn ‘gezicht’. Dat was waarschijnlijk een communicator.

Nile liet zich weer zakken en vond een goed plekje om te wachtten. De oude oorlogskronieken hadden één praktisch detail bevat: het onderste gedeelte van de kop was bij de Parahuanen het beste punt om te richten, als je ze snel buiten gevecht wilde stellen. Tweede keus was de onderbuik …

De voorste Parahuaan kwam weer in zicht op een lagere tak, en schoof voorzichtig tussen een verwaaide tros bladeren uit die Nile in het oog zat te houden. Hij bleef daar even staan, staarde om zich heen en keek toen voor zich uit. Nile hield haar adem in en vroeg zich af wat voor signalen zijn spoordetector hem wel zou doorgeven, totdat hij weer verder kroop over de tak. Ze liet hem onder zich passeren. Parahuaan Nummer Twee kwam punctueel op zijn beurt. Toen hij minder dan zeven meter van haar vandaan was, richtte Nile de UW en drukte zorgvuldig af. Het grote lijf maakte een kwartslag en rolde geluidloos van de tak af.

Nile draaide naar links en richtte weer. De voorste had niets gemerkt. Een ogenblik later plofte ook hij omlaag in de wuivende planten en was verdwenen.

De buti was een onopvallende heester van de inhis-familie, met ragfijne varenbladeren en een dikke houtvezelige stengel. Hij groeide als halfparasiet op de drijfbomen. De stengels waren hol en het melkachtige sap dat eruit sijpelde als er een inkeping in werd gemaakt, had de eigenschap een brede verscheidenheid van geuren teniet te doen, hoewel het sap op zichzelf geen uitgesproken geur verspreidde. In het bijzonder nam het de geur van het menselijk lichaam weg. Wanneer er in een drijfbos zo druk was gejaagd, dat een aantal nuttige planten en dieren voor mensen op hun hoede werden, was het onder jagers heel gebruikelijk zich in te smeren met butisap, als ze het te pakken konden krijgen.

Het butiveldje dat Nile zich van vorige bezoeken herinnerde, was niet verder dan honderd meter van Ticos’ lab vandaan, even erboven. Ze liet zich tien meter omlaag vallen met de antizwaartekrachtgordel, midden tussen de struiken. Toen was ze minutenlang bezig heel nauwgezet een laag sap aan te brengen over haar kleurcamouflage en op haar uitrustingstukken. Haar zenuwen waren tot het uiterste gespannen, ze vond het niet plezierig zo dicht bij het laboratorium te zijn. Ze wisten misschien dat ze daar eerder geweest was. Het was in feite hoogstwaarschijnlijk dat de detector het verse menselijke spoor bij het laboratorium had opgepikt en dat ze haar daardoor achterna waren gekomen. Er was op dit moment misschien wel een hele troep Parahuanen in de buurt.

Maar ze mocht het insmeren met buti niet afraffelen. Eindelijk was Nile klaar. Ze sneed een halve meter stengel af, schroeide de uiteinden dicht met haar UW en hing het tussen de andere spullen aan haar klimgordel. Het butisap loste namelijk op in zeewater en ze zou al gauw een stuk moeten zwemmen. Haar reukspoor eindigde nu tien meter boven het butiveldje. Als ze het tot zover zouden volgen, en het niet meer verder konden vinden, zouden ze misschien denken dat ze uitgegleden was en door het bos heen in zee was gevallen. In ieder geval was ze, zo goed als ze kon, onvindbaar geworden.

Ze kroop uit het butiveld te voorschijn en naderde het lab met snelle omzichtige bewegingen, terwijl ze zich bewust was van de groeiende noodzaak hier zo gauw mogelijk weg te komen. Toen ze het platform bereikte, leek er niets veranderd te zijn. Binnen leek er niets te zijn aangeraakt; ze zag geen spoor van Parahuaanse zwemvliezen in het stof op de vloer.

Ze liep zachtjes naar binnen met getrokken pistool, haar blikken vlogen heen en weer. De starre menselijke poppen zagen haar langsgaan naar Ticos’ werkafdeling. Toen ze langs het gehuifde afgodsbeeldje kwam dat op de plank stond te dromen, keek ze er even naar.

Tegelijkertijd schoten haar twee dingen door het hoofd. Ze reageerde razendsnel, bijna voor ze zich haar gedachten helemaal realiseerde. Ze draaide zich met een ruk om, liet haar pistool vallen en sprong naar de plank toe. Het volgende ogenblik had ze de twee punten van de doek waar het Parahuaanse beeldje op stond omhooggetrokken en ze in elkaar gedraaid boven het hoofdje. Ze pakte de bundel stevig met beide handen beet en trok het met een zwaai van de plank.

Toen waren er wilde bewegingen te zien in de doek, een woest geruk en gedraai met zo’n verbazingwekkende kracht, dat de punten bijna uit haar handen werden getrokken. Maar ze zwaaide de bundel omhoog en sloeg hem met een klap tegen de vloer, weer omhoog en weer tegen de grond. Het schokken in de bundel hield op. Nile raapte haar pistool op en schudde het slappe ding uit de doek op de vloer. Ze keek er hijgend en trillend van angst en haat op neer.

Sinds ze het de laatste keer zag, was het verschoven op de plank. Niet veel, misschien een centimeter of tien, twaalf. Terwijl haar hersens dat feit verwerkten, schoot haar nog een gegeven te binnen uit de oude kronieken. Sommige van de gevangenen die uit Parahuaanse handen waren gered, hadden verteld dat de leiders der Parahuanen dwergen waren, vergeleken bij hun soortgenoten.

Ze kon zich niet herinneren of er van dergelijke onwaarschijnlijke afmetingen sprake was geweest. Maar als ze hem niet gedood had, bezat ze waarschijnlijk een nuttige gevangene.

Ze liet zich op haar knieën vallen en trok de kap weg. Er zat iets in de borst van het wezentje – een platte donkere schijf met knopjes van metaal of plastic. Hoe zat dat vast? Nile greep de schijf beet, trok, schoof toen de punt van haar mes van opzij tussen het apparaat en het lijfje van de Parahuaan, en wurmde het omhoog. Even voelde ze weerstand. Toen werden de vier weerhaken onder aan het instrument met een zuigend geluid uit het rimpelige vel getrokken. Een communicator? Ze draaide hem vlug om in haar hand. Dus zó hadden de spoorzoekers geweten waar ze haar spoor konden vinden. En hij was waarschijnlijk weer gebruikt toen ze een minuut geleden in de ingang verscheen, om de zoekers terug te roepen naar het laboratorium.

Ze opende haar buidel met vliegende vingers. Ze had daar iets dat ze normaal gebruikte om overactieve exemplaren van de drijfbosfauna vast te binden wanneer ze ze levend wilde hebben. Het zou dit exemplaar ook wel houden. Ze trok platte repen strikwinde tevoorschijn, bond de pezige armpjes tegen het dikke lijfje, bond de voeten met de zwemvliezen tegen elkaar aan en plakte een korte reep strikwinde over de spraakspleet boven de ogen. Ze draaide het dwergje snel om en om, en keek of er nog meer trucjes in verborgen zaten. Ze zag alleen een twintigtal felgekleurde juwelen die in de gerimpelde schedel waren geplant in een patroon dat een rangaanduiding kon zijn, of alleen maar decoratief. Ze pakte haar gevangene weer in de lap en knoopte de punten aan elkaar. Toen kostte het haar nog één lange minuut om de butistengel een inkeping te geven en het bundeltje ook met sap te behandelen.

Ze liet de bundel op de vloer liggen, liep naar Ticos’ werkafdeling, en vond zijn bericht aan haar bijna onmiddellijk, open en bloot op de muur gekrabbeld tussen de vele aantekeningen:

Aan Nile. De sestran-aanplant verdient nauwkeurige aandacht.

Nu hier vandaan, en snel!

Bijna, bijna was ze niet snel genoeg. De communicator wikkelde ze in de dwergenmantel en toen ze buiten kwam, smeet ze hem over de rand van het platform. De ingebakerde dwerg zelf hing op haar rug, in een stevig tuig van strikwinde. Ze had er niet zoveel last van, in het antizwaartekrachtsveld maakte zijn gewicht niets uit … Binnen honderd meter van het lab dook ze onder de beschutting van een groepje struiken.

Het was een mooi dicht bosje. Vanwaar ze hurkte, kon ze maar een klein stukje zien van het bos boven zich. Dat hield ze in het oog en ze wachtte op geluiden die erop wezen dat iemand op haar af kwam. Een groepje van drie Parahuanen passeerden de struiken al gauw. Toen nog twee.

Daarna wemelde het eenvoudig een poosje van de Parahuanen. Het was een grote groep spoorzoekers die nu allemaal bij het lab samenkwamen. Nile bleef in beweging zoveel ze kon, en probeerde de andere kant op te komen. De meesten kwamen van beneden naar boven geklommen, daarom kon ze zich niet eenvoudig door de takken laten vallen om ze uit de weg te gaan. Ze kwamen zo dicht bij, dat ze voor het eerst hun stemmen kon horen: een vreemd zoetklinkend geloei, doorspekt met sisklanken. Twee klommen er, nog geen twee meter van haar vandaan, langs een harpoenlijn naar boven. Toen zag ze er een tijdlang geen. Ze had toen al gezorgd dat één van de vele groene bladerdaken haar afschermden van de grootste groep spoorzoekers. Ze besloot dat zij ze nu wel achter zich had gelaten en begon sneller te klimmen.

Er smakte iets omlaag uit de bovenste woudlaag, een eindje voor haar uit. Een grote afgebroken tak en een lading afval die de tak in zijn val had meegesleurd. Nile keek omhoog en een scheut doodsangst priemde door haar heen. Ze deed langzaam een stap opzij en zette de klimgordel op maximaal. Haar voeten steunden op niets … ze viel, slap als een ledenpop, duikelde langzaam om en om, naar de beschutting van het bladerdak beneden. Geen menselijke bewegingen maken, helemaal geen willekeurige bewegingen. Wees een blad, een naamloos, kleurloos, oninteressant klein dood vallend deel van het woud. Ze bereikte het bladerdak, ging erdoorheen en zweefde verder naar beneden, tot ze een stevige tak raakte die haar val brak. Daar bleef ze ineengedoken zitten en hield zich krampachtig vast aan de planten. De angst joeg nog door haar zenuwen.

De tarm was te voorschijn gerold rond een drijfboomstam boven haar, als de opkrullende punt van een mistbank. Het dier ging in wervelende vaart langs haar toen ze zich liet vallen, zo dichtbij, dat het onmogelijk scheen dat ze onopgemerkt was gebleven. Dicht genoeg om haar met één van zijn bleekwitte tentakels uit de lucht te plukken. Maar hij was voorbijgegaan. Ze bleef luisteren naar het wegstervende geluid van zijn val door het bos, tot ze zeker wist dat het dier niet terug kwam, en vertrok toen snel, nog natrillend. Ze was nog niet half zover van het lab als nodig was voordat de zoekers zich weer hier zouden verspreiden. Ze moesten nu net ontdekt hebben dat hun dwerg weg was. Nile hield zichzelf voor dat ze het laatst zouden zoeken in het gebied dat de tarm voor zijn rekening had genomen.

Misschien had ze gelijk. Er gingen tien minuten voorbij zonder dat ze nog iets van haar achtervolgers bemerkte, en ze werd haar zenuwen weer wat de baas. Als de Parahuanen nu eerst de oostkant van het bos namen, waren ze er wel tot de avond zoet mee, zonder resultaat. Flitsen verblekend zonlicht begonnen tot haar door te dringen. Ze was nu niet ver van de sestranaanplant waar Ticos’ aantekening haar naar verwees. Acht maanden geleden hadden ze wat sestranstekken hiernaartoe overgebracht vanuit een ander deel van het eiland, zodat hij ze kon bestuderen. Hij had geweten dat die term haar precies zou zeggen waar ze moest zoeken.

Ze ontdekte de aanplant al spoedig, en ontdekte ook dat de tjaktjils er een kolonie boven hadden gebouwd, sinds ze er de laatste keer was geweest. De kleine kestertjes begroetten haar met een woedend gefluit. Nile dook snel tussen de sestran, maar niet snel genoeg. In een regenboogkleurige duikvlucht zat de zwerm boven op haar, en haar rug deed gevoelig pijn van de tientallen snavelhouwen voor de tjaktjils besloten dat ze voldoende was afgeschrikt en ze haar alleen lieten tussen de planten. Toen bedaarde het gekrakeel weer snel.

Ze hoefde maar kort te zoeken. Ticos had gedaan wat ze verwacht had. De kleine handschriftrecorder zat waterdicht verzegeld tegen een van de dikste sestranstengels geplakt. Nile ontlastte zich van haar gevangene en legde de bundel zo neer dat ze hem in het oog kon houden. De dwerg had zich nog niet verroerd, maar dat betekende nog niet dat hij niet wakker was.

Ze dacht even na. Ze had dekking aan alle kanten. Als de Parahuanen of de tarm er aan kwamen, kon ze in alle richtingen ongezien wegsluipen zonder dat ze een open plek hoefde over te steken. En met een paar honderd slechtgehumeurde tjaktjils in de buurt, kon ze niet bij verrassing overvallen worden.

Ja, er was niets tegen hier rustig te gaan kijken wat Ticos haar te vertellen had …

Nile maakte het zich gemakkelijk, hield de recorder voor haar oog en zette hem aan.

Vijf

Lang voor ze de recorder voor de laatste keer liet zakken, had Nile vastgesteld dat Ticos Cay een plaats verdiende tussen de grote leugenaars in de geschiedenis.

Hij was nog in leven. Althans, hij had minder dan een week geleden nog geleefd, toen hij de laatste van de vier recorderschijven met zijn rapport hier voor haar achterliet. Ze zat stil, en ging al die informatie nog eens na.

Zo’n zeventig jaar terug hadden de Parahuaanse leiders een gevoelige nederlaag geleden en probeerden ze uit alle macht te begrijpen hoe het mogelijk was dat ze verslagen waren. Volgens hun redenering waren zij het ras dat op alle niveaus de volmaaktheid bereikt had, waaronder onsterfelijkheid voor die enkelingen die de grootheid van geest hadden ernaar te streven. Dit waren de Eeuwigen. Bij hen stond iedereen in de schaduw. De waterplaneten van de Melkweg die aan hun eisen voldeden, waren voorbestemd hun eigendom te worden. Sinds ze uitgezwermd waren van Porad Anz, de Gewijde Zee, hadden ze niets of niemand ontmoet die deze veronderstelling weersprak. Maar nu hadden minderwaardige landbewoners, die een aantal van dergelijke werelden in hun bezit hadden, de Parahuaanse strijdmacht die uitgezonden was om die planeten te bezetten, teruggeslagen, en bijna geheel vernietigd. Die ervaring had de Eeuwigen lamgeslagen. Het was een aanslag op de logica.

Vóór de aanval hadden ze een, naar het scheen, allesomvattende studie gemaakt van de Federatie van de Naaf. Die menselijke beschaving was enorm groot. Maar het was een heterogene en beslist niet strak georganiseerde massa individualisten die, heel normaal, onderling hevig vochten. Analyse van menselijke gevangenen bevestigde dat beeld.

En die verwarde, onbetrouwbare, emotioneel onevenwichtige wezens hadden de gedisciplineerde Parahuaanse troepen op de vlucht gedreven. Hier was iets fout, dit kón eenvoudigweg niet gebeurd zijn.

Wat was er over het hoofd gezien?

Weer bestudeerden ze de vijand op alle mogelijke manieren. Die wezens belemmerden de ordelijke voortgang van de doelstellingen van Porad Anz. Dat kon niet getolereerd worden. Het geheim van hun kracht moest worden gevonden – en dan moesten er middelen bedacht worden om die kracht te vernietigen.

Al gauw werd in de betrekkelijk recente geschiedenis van het mensenras een aanwijzing ontdekt, die zich ontwikkelde tot de Tuvela-theorie …

Nile snoof ongelovig. Niet veel langer dan twee eeuwen geleden, enkele tientallen jaren voordat Ticos Cay was geboren, was de Naaf nog steeds één van de bloedigste slagvelden aller tijden, van mensen onderling. Het waren de laatste stuiptrekkingen van de Eeuwen van Oorlog. Duizenden regerinkjes smeedden, en verbraken, interstellaire bondgenootschappen, streefden naar de heerschappij over de stergroepen in het middelpunt van de Melkweg, of worstelden tegen dreigende overheersing.

De Tuvela’s hoorden thuis in het laatste deel van dat prefederale tijdperk. Ze waren een meer verfijnde uitgave van de roofridders uit vroeger tijden. Sommigen geloofden dat ze ontstaan waren uit een bepaald geslacht waaraan mensen met een uitzonderlijk hoog intelligentieniveau hun genen hadden bijgedragen. Rond hun activiteiten tierden de legenden welig. Maar het was een feit dat de kronieken uit die woelige jaren elkaar vaak tegenspraken en volkomen onbetrouwbaar bleken. In elk geval bestonden er allang geen Tuvela’s meer.

De Parahuaanse Palachijnen die een verklaring zochten voor hun eigen nederlaag, besloten dat ze nog wél bestonden. En niet alleen waren die geheimzinnige supermensen, de Tuvela’s, er nog, maar nu waren ze de eigenlijke heersers van de Federatie. Zij hadden de operaties georganiseerd en geleid, die eindigden in een nederlaag van het Parahuaanse expeditieleger.

De Eeuwigen, of tenminste de meesten van hen, waren niet van plan de zaken hiermee te laten rusten. Ze hadden de ondergane ramp nu gerationaliseerd, en dat heelde tot op zekere hoogte hun gekwetste trots. Nu bleek dat ze door een tegenstander met buitengewone eigenschappen op de huid waren gezeten, eigenschappen waarvan het bestaan nooit was vermoed, kon de nederlaag aanvaard worden. Het menselijk ras als zodanig bleef de mindere van Porad Anz. Zijn schijnbare kracht lag in het feit dat de mensenmassa’s bestuurd en beheerst werden door deze abnormale monsters.

Met de Tuvela’s afrekenen, ze ten val brengen en vernietigen, dat werd een blijvende obsessie van de Eeuwigen – of, alweer, van de meerderheid. Er waren er ook, die kennelijk van het begin af vonden dat de Tuvela’s misschien wel zulke gevaarlijke tegenstanders waren, dat ze er misschien maar liever niet nog eens een conflict mee moesten uitlokken. Dat gezichtspunt was nooit populair geworden, maar de Eeuwigen kwamen wel overeen dat ze elke redelijke voorzorg zouden treffen om een tweede debacle te voorkomen. De mening van de meerderheid, echter, bleef bestaan: namelijk dat aangezien een Parahuaanse Groot-Palachijn de hoogste levensvorm was, de menselijke Tuvela’s onmogelijk superieur konden zijn. Het enige voordeel van de Tuvela’s was geweest, dat de Eeuwigen niet van hun bestaan hadden geweten, en bij hun eerste aanval natuurlijk ook niet met zoiets vergezochts rekening hadden kunnen houden.

Uit deze situatie groeide het Grote Plan, dat als doel had de heersers van de Naaf en de Federatie als zodanig volledig te vernietigen. De tegenstrijdige opinies werden vertegenwoordigd door twee groeperingen die bekend stonden als de Stem der Behoedzaamheid en de Stem van de Daad. Tussen deze strijdende partijen stond een groot aantal Eeuwigen die zich aan geen partij gebonden hadden, en die hielden de zaak wijselijk in evenwicht door hun flexibiliteit.

De Stem der Behoedzaamheid had vastbesloten van het begin af aan de zaak getraineerd en was daar zeventig jaar mee doorgegaan. Ondanks die tegenwerking rijpte het Grote Plan geleidelijk. De Parahuanen vonden zich bondgenoten – de Naaf had tussen de sterren méér vijanden met een goed geheugen dan ze zelf misschien wist. Maar de bondgenoten waren op hun hoede. Als de Parahuanen een aantal planeten van de Federatie konden innemen en bezet houden, en ook nog het grootste deel van de Federale strijdmacht in het gevecht konden betrekken, dan pas zou een twintigtal niet-menselijke beschavingen tegelijkertijd verschillende punten in de Naaf aanvallen en zo de verdediging van de mensen doorbreken en verzwakken tot ze allen verstrooid waren. Maar alléén als de Parahuanen slaagden.

De Stem van de Daad beweerde dat dit goed genoeg was, de Stem der Behoedzaamheid beweerde van niet. Door de Evenwichtspartij werd toen eerst een proef bevolen: een potentieel invasieleger werd behoedzaam en heimelijk de zeeën van Nandy-Cline binnen gemanoeuvreerd. Dit leger kon afgeschreven worden. Zoals de zaken eruit zagen, moest het in staat zijn Nandy-Cline betrekkelijk gemakkelijk met een goed-gecoördineerde verrassingsaanval in te nemen. Dat feit was na nauwkeurige studie boven alle twijfel vastgesteld. Maar het hoofddoel was de Tuvela’s uit hun schuilplaatsen te drijven en hun waakzaamheid en capaciteiten te beproeven. Als vastgesteld zou worden dat het inderdaad wezens waren die de Eeuwigen in alles de baas bleken – als bijvoorbeeld het invasieleger, ondanks zijn duidelijke superioriteit, weer werd vernietigd of verdreven, dan moest de Tuvela-theorie in al haar onthutsende aspecten bewezen worden geacht. Dan zou het Grote Plan worden afgelast, en Porad Anz zou zich moeten verzoenen met een toekomst waarin ze behoedzaam op de achtergrond zou blijven.

Maar viel Nandy-Cline volgens plan, dan waren ze tegen de Tuvela’s opgewassen, als hun invloed op de mensheid bekend was, en de Stem van de Daad zou carte-blanche krijgen om voort te gaan met verdere acties die moesten resulteren in volledige verwoesting van de Naaf.

En tijdens hun voorbereidingen voor de aanval op de planeet, was het verborgen invasieleger in volle vaart tegen dr. Ticos Cay opgelopen …

Ticos was naar zijn lab gevolgd, en daar bij verrassing gevangen genomen. Een onderzoek van zijn laboratoriumuitrusting maakte zijn kidnappers duidelijk dat ze hier nu een mens hadden met een diepgaande wetenschappelijke kennis, die misschien nuttige inlichtingen bezat. Hij werd voorzichtig behandeld en langdurig ondervraagd. Vele Palachijnen hadden foutloos translingua geleerd, om hun vijand beter te kunnen doorgronden. Zij ondervroegen Ticos onder verdoving en door de toediening van scherpberekende pijnimpulsen. De mentale beheersing die hij zich eigen had gemaakt, stelde hem in staat een dergelijke pressie te verdragen, en de Palachijnen vonden dat zeer interessant. Geen enkele menselijke gevangene had ooit een dergelijke bekwaamheid laten zien.

Ze waren nog meer geïntrigeerd door de ontdekking dat hij onder andere bezig was levensverlengende serums te ontwikkelen. Alle rapporten hadden erop geduid dat de mens nooit een onbeperkte levensduur had weten te bereiken; het ontbreken van een algemeen Onsterfelijkheidsprogramma was in feite de doorslaggevende aanwijzing geweest, dat de beschaving van de Naaf, ondanks succes op andere punten, nog op een laag niveau stond. Onder de Parahuanen was de wetenschap der onsterfelijkheid geheiligd en de bestudering ervan aan de Palachijnen voorbehouden. Op dit punt besloten ze kennelijk dat Ticos misschien tot een klasse behoorde die iets van de Tuvela’s wist. Vroegere gevangenen hadden zelfs niet van het bestaan van hun anonieme heersers afgeweten.

Ticos begreep de nieuwe wending in hun ondervragingen eerst niet zo goed. Hij kleedde zijn antwoorden heel zorgvuldig in om meer onthullende vragen uit te lokken. Algauw kreeg hij een duidelijke indruk van de Tuvela-theorie van de Palachijnen – en nu kon hij ook mogelijkheden suggereren die zelfs de ergste vrees van zijn ondervragers scheen te bewaarheiden. Hij kon met overtuiging beweren dat hij maar in beperkte mate specifieke gegevens bezat, maar hetgeen hij allemaal impliceerde, kwam verontrustend veel overeen met de somberste voorspellingen die over de aard van de Tuvela’s waren gedaan. De meerderheid van de Eeuwigen die aan het invasieleger waren verbonden, werd weer in haar zelfvertrouwen geschokt. Eindeloze bittere debatten braken uit tussen de tegenover elkaar staande partijen, terwijl de Evenwichtspartij, tijdelijk tenminste, het standpunt van de Stem der Behoedzaamheid begon in te nemen. De invasie werd niet daadwerkelijk afgelast, maar alle onmiddellijke aanvalsplannen werden voorlopig opgeschort.

Ticos zat intussen ook in een lastig parket. Niles volgend bezoek was volgens schema over een paar weken, maar dan zou ze beslist komen; en dat hij in staat zou zijn vóór haar komst de Palachijnen te overreden hun plannen op te geven, leek nauwelijks mogelijk. Als hij niet ingreep, zou ze óf meteen gedood worden als ze daalde, óf gevangen worden genomen en op een zeer onplezierige wijze ter dood worden gebracht. Parahuanen waren helemaal niet zachtzinnig met gewone gevangenen. Voor zover hij wist, was hij de enige van hun gevangenen op Nandy-Cline die langer dan een paar dagen geleefd had.

Daarom had hij maar een Tuvela van Nile gemaakt. Eén ding had hij daarmee verzekerd. De Palachijnen zouden haar niet doden als ze een kans zagen haar levend gevangen te nemen, en zoals hij Nile kende, geloofde hij wel dat hij haar daarmee gelegenheid had gegeven om in het woud te ontsnappen. Parahuaanse geleerden bestudeerden de resultaten van zijn verlengingsexperimenten en hij mocht op gezette tijden onder bewaking het drijfbos in om de materialen te zoeken die hij nodig had. Bij zulke gelegenheden zou hij alle belangrijke informatie die hij verzameld had ergens deponeren waar Nile het zou kunnen vinden. Na lezing van zijn rapport moest ze doen wat ze kon om van het eiland af te komen en de planeet te alarmeren. Als ze echter gevangen werd genomen, zouden ze het Tuvela-sprookje misschien toch samen kunnen volhouden, en een terugtrekken van de vijandelijke troepen bewerkstelligen. Of het succes zou hebben, was een vraagteken, maar het was het beste dat hij voor kon stellen … Nile haalde beverig adem, en keek met knipperende ogen naar de dichtgeknoopte lap waar een Parahuaanse Palachijn in zat. Een Gróót-Palachijn, verbeterde ze zichzelf. Ze moest zich de inlichtingen maar liever goed in het hoofd prenten voor het geval de omstandigheden haar noodzaakten de rol van Tuvela te spelen. Volgens de beschrijving die Ticos van zijn voornaamste ondervragers had gegeven, geloofde ze dat ze deze speciale Groot-Palachijn zelfs bij de naam kon noemen.

Ze kneep haar lippen samen en dacht na. Ze had al plannen klaar om met behulp van Danrich Parrol binnen afzienbare tijd van het eiland te ontsnappen. Maar die plannen voorzagen niet in een bevrijding van Ticos, en ze was niet van plan zonder hem te vertrekken.

Bovendien, de algemene situatie lag nu zó, dat de zaken elk moment een onvoorspelbare wending konden nemen. De Eeuwigen, al danig overstuur door Ticos’ gekonkel, hadden al hun troeven uitgespeeld toen ze probeerden haar levend te pakken te krijgen en daar niet in slaagden.

Als ze vermoedden dat ze in staat was weer van het eiland af te komen en Nandy-Cline te waarschuwen, konden ze zich wel eens overhaast in een algehele aanval storten, vóór het verrassingselement weg was. In het gunstigste geval zou dat vele mensenlevens kosten …

Levens die gered zouden zijn als de vreemdelingen konden worden omgepraat.

Niles gedachten stokten een moment. De koers die haar redenering volgden, beviel haar niet – maar die was onvermijdelijk. Zoals de zaken nu waren komen te staan, hadden de Palachijnen goede redenen om aan te nemen dat ze in haar geval met een echte Tuvela van doen hadden. Als Ticos ze al bijna had overreed zich van de planeet terug te trekken, moest een echte Tuvela dat werk toch zeker af kunnen maken. Maar dat betekende dat ze zich vrijwillig aan die wezens moest overgeven. En bij die gedachte alleen al werd haar keel droog …

Een tjaktjil floot een paar meter verderop. Nile schrok vreselijk en vervloekte toen haar nervositeit. Dat was geen alarmroep. Er was, al die tijd dat ze hier zat, niets in de buurt van de sestranaanplant geweest dat voor de tjaktjil, en dus voor haar, van belang was.

Ze keek weer naar de ingebakerde Groot-Palachijn. Hij was wakker. Zo nu en dan zag ze een behoedzame beweging onder de doek. De grote vraag was nu maar: kon ze de rol van Tuvela-bewaarder goed genoeg spelen om de vreemdelingen blijvend voor de gek te houden? De dwerg in de lap was een hogelijk agressieve vertegenwoordiger van de Stem van de Daad. Als ze hem het idee kon aanpraten dat Porad Anz gedoemd was als zij de Tuvela’s bleven uitdagen, had ze een goede kans de Eeuwigen in verzameling te overbluffen.

Waarom zou ze het niet proberen?

Maar eerst moest ze er zelf in geloven. Je bent niet langer Nile Etland. Wéés een Tuvela. Hoe aanmatigender hoe beter. Geen leugentjes maar grote leugens.

Ze likte langs haar lippen, viste de sleutel van de strikwinde uit haar buidel en legde het pistool op de drijfboomstronk waar de aanplant op rustte. De repen strikwinde die de lap rond de Parahuaan stevig bijeenhielden, lieten na één aanraking met de sleutel los. Ze liet ze in de buidel vallen, knoopte de punten van de doek los en trok hem voorzichtig weg rond haar gevangene. De luchtogen van de Parahuaan stonden open. De strikwinde die rond zijn armen en benen klemde zat nog strak op zijn plaats. Nile trok de pleister van zijn spraakspleet, zette hem overeind tegen een pol sestranstengels, deed een paar stappen achteruit en ging zitten met het pistool losjes in haar hand. Ze bestudeerde de vreemdeling een poosje.

Hij zag er niet als een geweldenaar uit, maar Ticos’ waarschuwing om Palachijnen, van welke rang ook, niet te onderschatten, was waarschijnlijk goed gefundeerd. Hun benadering van de onsterfelijkheid hield voor hen een steeds verdergaande metamorfose in. Het spierstelsel werd sterk ingekrompen en daardoor buitengewoon effectief. Het grootste deel van de hersenen lag diep begraven in het dikke lijfje; waarschijnlijk ondergingen de hersenen geen fysieke veranderingen. De Palachijnen werden tot de meest essentiële afmetingen teruggebracht, had Ticos gezegd. Goed, ze zou deze Groot-Palachijn goed in de gaten houden …

En hoe zag hij haar? Als Tuvela? Nile zag zichzelf in gedachten – mager, halfnaakt en besmeurd met kleurig plantensap. Nauwelijks een indrukwekkende figuur. Maar daar kon ze niets aan doen. Zij was een Bewaarder van de Federatie van de Naaf, een Tuvela. Voor hem was ze gromgorru. Een geheimzinnig, machtig wezen, dat informatiebronnen bezat, waar haar gevangene niets van wist. Dat laatste was in elk geval waar. Ze zei: ‘Ik neem aan dat ik Groot-Palachijn Koll voor heb?’

Het poppeke staarde haar lang aan. Ten slotte bewoog de spraakspleet. ‘En ik neem aan,’ zei een, fluwelige stem, ‘dat ik een Hulon voor heb, die Etland wordt genoemd.’

Hulon – de Parahuaanse term, die inferieur menselijk wezen betekende. Ze had geen spoor van een vreemd accent gehoord in die woorden. Wat hadden ze de mensheid geduldig en uitvoerig bestudeerd!

‘U noemt ons anders,’ zei de Tuvela onverschillig. ‘Noemt u mij maar Hulon, als u dat wilt. Waar houdt u op het ogenblik dr. Cay gevangen?’

‘Niet ver hier vandaan. Welk belang heeft u bij dr. Cay?’

‘Onze belangstelling voor dr. Cay,’ zei Nile, ‘is niet meer wat ze geweest is. Hij heeft zich niet best gehouden in deze proef.’

‘Proef?’ Kolls stem klonk hoger. Nile keek hem aan.

‘U moet zich toch wel zo nu en dan hebben afgevraagd,’ merkte ze op, ‘waarom niemand dr. Cays activiteiten kwam inspecteren. Een proef, ja. Niet dat het u iets aangaat, Groot-Palachijn, maar dr. Cay was een kandidaat voor het Ware Leven. Ik weet niet zeker of hij kandidaat blijft. Toen wij zagen dat u hem ontdekt had, hebben we gewacht teneinde waar te nemen hoe bekwaam hij deze situatie zou aanpakken. Ik ben in hem teleurgesteld.’

Kolls spraakspleet opende en sloot zich tweemaal geluidloos. De Tuvela fronste afwezig.

‘Ik ben echter nog meer teleurgesteld in de Eeuwigen,’ hervatte ze. ‘Als u dr. Cay niet overtuigend genoeg vond, dan zou zelfs een zeer middelmatig intellect toch ingezien hebben dat u hier zo snel mogelijk vandaan diende te gaan. Voelt u dan niet dat deze wereld een valstrik voor u is, die popelt om dicht te slaan? Is de Gewijde Zee dan seniel geworden in plaats van onsterfelijk?’

Ze haalde haar schouders op. Een Tuvela had ten slotte geen diepgaande belangstelling voor de tekortkomingen van Porad Anz.

‘Wij dragen u nu op te vertrekken,’ verklaarde ze. ‘U heeft degenen die u Hulons noemt wat al te vrijelijk afgeslacht. Dat verafschuw ik. Het lijkt erop dat u de menselijke vorm dermate vreest, dat u zich weer gedraagt als de beesten waar u van afstamt, zodra u mensen ziet. Wij zien niet graag dat onze onderdanen nodeloos gedood worden – en dr. Cay heeft nu wel de tijd gehad zijn huidige gebrek aan bevredigend potentieel te demonstreren.’

Zwijgen, een lang zwijgen. De sestranstengels ritselden. Het geloei van de wind rees en daalde in de verte. De lucht werd snel donkerder. Het verschrompelde manneke staarde bewegingloos voor zich uit.

Gromgorru, dacht Nile. Het had voor beide partijen gegolden. Nu moest het de Parahuanen zwaar wegen. Er was een Tuvela op vrije voeten, een onzichtbare geest in het drijfbos. Ze had Groot-Palachijn Koll van zijn gruwelijke post weggerukt. Wakker die vrees aan. Ja, het kon heel goed lukken …

De fluwelen stem zei plotseling: ‘Ik zie en hoor een wezen dat geslepen maar wanhopig leugens spint om haar hulpeloosheid te verbergen. U kunt niet ontsnappen of uw soortgenoten alarmeren. U bent niet hier om de Eeuwigen op te dragen te gaan. U bent hier omdat u in de val zit.’

Niles lippen krulden verachtelijk. ‘Die skenstraal?’ Als de technici die mijn zwever hebben onderzocht kunnen begrijpen wat ze zien, moeten ze toch weten dat ik zulke wapens kan tegenhouden. En, het Ware-Leven nog-an-toe, ik kan heus wel verstoppertje spelen tegen een kudde Oganoni en stomme beesten! Groot-Palachijn Koll, Stem van de Daad – kijk om u heen! Wie zit hier in de val, en wie is er hulpeloos?’

Ze leunde naar voren. ‘Wat is Porad Anz toch stompzinnig! Ze probeerde te knoeien met onze werelden en ze werd eraf geschopt. En het enige wat ze geleerd heeft, is bondgenoten te zoeken, voordat ze probeerde terug te komen. Ongetwijfeld heeft Porad Anz bondgenoten nodig, meer dan ze krijgen kan. Maar ze heeft er al te veel om het Grote Plan mogelijk te maken! Zelfs als wij geen andere bron van informatie hadden, was het geheim al te wijd verbreid om geheim te blijven –’

Ze brak af. Koll sidderde. De spraakspleet maakte sputterende geluiden.

‘Wij waren van plan u te sparen,’ hernam de Tuvela, ‘maar –’

‘Zwijg, Bewaarder!’ De stem klonk geknepen, als een woedend gejank. ‘Leugens, niets dan leugens! De Eeuwigen zullen niet luisteren!’

De Tuvela lachte. ‘O, nee! Ook niet als ik ze een Groot-Palachijn kom brengen die in een dichtgeknoopt vod ondersteboven aan mijn gordel bengelt?’

Koll krijste – en werd een razendsnel bewegende vlek. De lange poten zwaaiden omhoog en brachten de gebonden voeten op schouderhoogte. Op hetzelfde moment schoot er een piepklein vuurstraaltje uit zijn schouder tevoorschijn. Het raakte de strikwinde, en de banden lieten los. De zwemtenen van Kolls ene voet grepen één van de juwelen in zijn schedel en trokken het los. Hij had de andere voet alweer onder zich, boog hem, strekte hem, en hinkte op Nile af met een lange, snelle, goed uitgebalanceerde sprong. Met zijn andere voet stak hij de naald die aan het juweel vastzat recht vooruit.

Nile was opgesprongen, ze liet zich achterover vallen en rolde opzij. De naald spoot een dunne draad rozig licht langs haar heup toen ze de trekker van de UW overhaalde.

En dat was dat. De straal van de UW was gloeiend heet, en Koll was midden in een snelle sprong toen hij getroffen werd. Zijn dikke lijfje werd bijna in tweeën gesneden. Nile stond beverig op, duwde de sestranstengels waar hij tussenin was gevallen opzij en keek omlaag van de tak. Er was beneden niets anders dan het wuivende groen van de opklimmende jungle met al zijn schaduwen … Het had geen zin daarin te gaan zoeken naar de overblijfselen van de Groot-Palachijn. Ticos had verzuimd haar te vertellen dat de dikke Parahuanenhuid ook als arsenaal dienstdeed, maar nadat ze de communicator had gezien die bij Koll was ingeplant, had die mogelijkheid toch bij haar moeten opkomen.

Waarom had hij haar precies op dat ogenblik aangevallen? Ze had hem er toch niet van kunnen overtuigen dat Porad Anz zijn ondergang tegemoet ging, tenzij het invasieleger werd teruggeroepen – of misschien koesterde hij zo’n vurige haat tegen het mensdom, dat hij het lot van zijn eigen ras niet meer belangrijk achtte. Maar ze had hem er kennelijk wel van overtuigd dat de meerderheid der Palachijnen haar bevelen zouden opvolgen.

Daar kon hij het beste over oordelen, dacht Nile. Ze was haar gevangene nu kwijt, maar een dode Groot-Palachijn, verdwenen, voorgoed het zwijgen opgelegd, bleef een indrukwekkend getuigenis van de macht en de strenge genadeloosheid van de Tuvela’s.

Laat de situatie maar een poosje inwerken op de Eeuwigen. Ze zou hun spoedig aanwijzingen te over geven, dat ze nog op het eiland was. Dat zou iedere opwelling om de operaties overhaast te beginnen in de kiem smoren. Ondertussen zou ze proberen erachter te komen waar Ticos werd vastgehouden, en voorbereidingen treffen voor andere plannen. En nu werd het tijd om contact op te nemen met Sweeting om te horen wat haar onderzeese verkenningstocht had opgeleverd.

Nile liet zich zachtjes uit de sestranaanplant zakken naar de lagere takken om de tjaktjils niet op te schrikken, en glipte weg in het woud.

Ze was weer terug aan de rand van het water en keek vanuit een holletje tussen twee stammen naar het naburige woudgedeelte. Het was het grootste van de vijf aaneengeregen wouden, anderhalf maal zo groot en zo breed als dit, en het torende minstens honderd meter hoger de hemel in. Vanuit de zwever had ze dikke pollen donkere bladerloze planten gezien, die midden op het eiland nog hoger de lucht in staken, als buigzame speerschachten, zwiepend in de wind. Oliehout heette het. Over een paar weken, wanneer het eiland de onweerzone van de poolzee binnendreef, zou het oliehout het weerlicht uit de lucht aantrekken, zodat de licht ontvlambare buitenmantel weg zou branden en de gerijpte zaden via het bos omlaag konden vallen, de oceaan in.

Als ze het vanavond opzettelijk in brand stak, was het een prachtig baken om Parrol het eiland te wijzen en hem te laten weten waar hij haar vinden kon.

Het water tussen de twee bossen was niet open. Het onderzeese wortelstelsel strekte zich daarin uit, en op die wortels groeiden de watersymbionten, door de hele lagune en zelfs naar de open zee toe, hoewel de begroeiing daar minder werd. De Parahuanen hadden hun jacht op haar beslist nog niet opgegeven en dit gebied was ideaal om een val op te zetten. De zee ten zuiden van het woud scheen een veiliger overtocht te bieden, nu de avond de hemel donker kleurde en het zicht aan het oppervlak beperkte. De Meral-Golfstroom voerde grote wierbedden met zich mee, dichte bewegende jungles van wier, die zonodig dekking gaven.

Nile wond de otterroep om haar pols nog een slag op. Sweeting zou nu snel hier zijn. Een radio-ontvangertje in haar schedel gaf de signalen door aan haar hersenen, en ze kwam altijd feilloos op de otterroep af.

‘Nile!’

‘Hierheen, Sweeting!’

Sweeting klom vijf meter verderop uit het water, schudde zich uit, gleed soepel langs de drijfboomstam en ging naast Nile zitten. ‘Dit zijn nieuwe boeven,’ stelde ze vast.

‘Ja,’ zei Nile. ‘Nieuw, en heel slecht. Ze horen niet op onze wereld. Wat kun je me over ze vertellen?’

‘Veel,’ verzekerde Sweeting. ‘Maar twee Nile-vriendjes gevonden, vertellen meer.’

‘Twee –’ Nile brak af. In de deinende zee, vijf meter lager, waren twee besnorde koppen opgedoken die naar haar opkeken. Wilde otters.

Zes

De wilde otters vormden een koppeltje dat de lagune van het drijfbos als privéspeelterrein hadden uitgekozen. Het mannetje was ongeveer even groot als Spiff. Het wijfje was jong, een kleinere uitgave van Sweeting. Ze stonden misschien drie of vier generaties van hun tamme voorouders af, maar ze spraken even makkelijk translingua als Sweeting, en bijna op dezelfde manier. Van tijd tot tijd gebruikten ze uitdrukkingen die Nile niet kende, omdat ze in verband stonden met hun onafhankelijke leventje in de oceaan en begrippen omschreven waarvoor geen mensenwoorden bestonden. Meestal kon Nile er wel wijs uit worden.

Toen de Parahuanen arriveerden, hadden de nieuwsgierige otters er een spelletje van gemaakt die onbekende wezens en hun apparaten te bestuderen. Er lag een schip op de bodem van de lagune aan het eiland gemeerd. Het was een stuk groter dan de gemiddelde onderzeeër, erg lomp en zwaar – duidelijk een ruimteschip. De luchtsluis stond altijd open onder water. Er was nog een tweede schip in de buurt, een reusachtig geval. Gewoonlijk bleef het op grote diepte in zee liggen, maar zo nu en dan was het tot bijna aan het eiland geweest. Ticos had verteld dat het vlaggenschip van de Parahuaanse expeditie deze drijfbosvleet scheen te begeleiden.

Boven zeeniveau hadden de Parahuanen tien of twaalf posten in het bos ingericht. De meeste waren maar klein, waarschijnlijk uitkijktorens of wapenopslagplaatsen. De uitzondering lag net in dat deel van het eiland waar Nile naartoe wilde. ‘Groot huis,’ zei Sweeting. Het stond aan de oever van de lagune en liep nog een heel eind door het bos in, dat het helemaal aan het oog onttrok. Ongeveer een vijfde deel van het gebouw lag onder water. Nile kreeg de indruk van iets als een groot blokhuis, of fort, een paar honderd meter voorbij de kolonie van zeehavelaars. Zelf zou ze de enorme kesters nooit als buren hebben uitgezocht – de kolonie stonk ontzettend en het was er erg lawaaierig – maar dat hinderde de Parahuaanse zintuigen misschien niet.

Het meest belangrijke van het blokhuis was dat het haar precies vertelde waar Ticos te vinden was, tenzij ze hem na haar komst hadden weggehaald. Hij had gezegd dat ze hem met zijn uitrusting naar een dergelijk gebouw hadden overgebracht, en hij had de ligging omschreven.

De wilde otters wisten niets van Ticos af, maar wel van de tarm. Toen de Parahuanen pas waren aangekomen, waren er van tijd tot tijd twee van die bleke monsters in de lagune geweest. Eén was kennelijk kort daarna weer weggehaald. De beschrijving die ze van de andere tarm gaven, kwam met de kronieken overeen. Het was een agressief beest, dat ruimschoots genoeg had aan de zeedieren in de lagune, en dat zo nu en dan in de bovenste regionen van het woud op jacht ging.

‘Hebben jullie nog last van hem gehad?’ vroeg Nile.

Die vraag leek hen te verbazen. Toen sperden ze hun kaken open in hun geluidloze otterlach.

‘Geen last, tarm slóóóóm!’ legde Sweetings soortgenootje uit.

‘Dat vinden jullie langzaam,’ zei Nile. Jachtotters hadden zo hun eigen idee van snelheid. ‘Zou ik hem in het water vóór kunnen blijven?’

Ze dachten na. ‘Straalzwem, hè?’ vroeg het mannetje.

‘Zo jammer, niet straalzwem!’ Sweeting maakte een crawlbeweging met haar voorpoten en liet haar achterpoten even flipperen. ‘Mensenzwem …’

‘Mensenzwem! Tarmbeest eet jou op!’ zei het wijfje gedecideerd. ‘Jij schuilen, Nile, houd die ruik-niet! Hoe doe je ruik-niet? Truc, hè?’

‘Ja, een truc. Maar het werkt niet onder water.’

Het mannetje gromde bedachtzaam. ‘Tarm is weer onder groot huis, blijft misschien, misschien niet.’ Hij wendde zich tot het wijfje. ‘Beter gauw vergiffen?’

Vergiffen hield in, naar het scheen, een wapen dat uit riet en afval van de vleet werd samengesteld – een holle rietstengel, en doorns die net zo lang gekauwd waren tot ze in de holten pasten en die dan met buitengewoon giftige gele blaasjesgom werden ingesmeerd. De wilde otterstammen hadden het apparaat ontwikkeld om ter verandering van spijs vleerkesters neer te halen. Het wijfje deed het voor. Ze rolde op haar rug, hield een niet bestaand blaasroer voor haar mond en maakte een puffend geluid met haar lippen. ‘Plons, komt kester!’

Ze hadden de techniek ook aangepast om zo nu en dan met grote roofvissen af te rekenen die hen te vaak lastigvielen – grotere doorns die rechtstreeks door de huid heen in het lichaam werden gedreven. Grote dieren stierven niet zo snel als kesters, maar dood gaan deden ze.

‘Hier veel doorns,’ verzekerde het mannetje Nile. ‘Steken tien, twintig, en tarm niet meer lastig.’

Ze bestudeerde ze bedachtzaam. Sweeting kon ook tellen, maar dit waren wilde otters. Er waren pogingen gedaan de plaats van herkomst van de oorspronkelijke zending gekweekte otter jongen op te sporen. Maar men was het spoor al snel bijster in de gigantische wirwar van handelsbetrekkingen in de Naaf – en er kon geen laboratorium gevonden worden dat de verantwoordelijkheid voor het kweken van een pratende ottermutatie op zich wou nemen. De jongen die op Nandy-Cline waren afgeleverd, schenen enig in hun soort te zijn.

Men kon dus rustig stellen dat dit een nieuw ras was, en kennelijk nog geen vijftig jaar oud. In die korte tijd waren ze al zover gekomen dat ze bruikbare blaasroeren en vergiftige dolken uitvonden. Dit ras ging een interessante toekomst tegemoet. Nile geloofde dat ze de gele blaasjesgom die de otters bedoelden, wel kende. Het bevatte een snelwerkend zenuwgif. Wat het op een wezen als de tarm, met zijn onbekende lichaamsprocessen, voor uitwerking zou hebben, viel niet te voorspellen, maar het idee leek de moeite van het proberen waard.

Ze vroeg verder en vernam dat ze, een paar minuten voor Sweeting haar eerste signaal had gehoord, de tarm nog bewegingloos onder het blokhuis hadden zien liggen. Daar werd hij meestal gestationeerd om het water in die buurt te bewaken. Kennelijk was hij teruggetrokken uit de Tuvelajacht. Groepjes Parahuanen zwommen en voeren in de lagune rond, maar niets wees erop dat ze op georganiseerde wijze aan het zoeken waren.

‘Waggelaars hebben straalzwem,’ merkte het mannetje op.

‘Langzaam hoor,’ zei het wijfje geruststellend, ‘niet lastig.’

Maar gewapende duikers, met wat voor straalzwemmers dan ook, konden in open water gevaar opleveren. Nile haalde in gedachten haar schouders op. Ze kon de overtocht wel wagen. Ze knikte naar het donkere silhouet van het bos aan de overkant.

‘Ik moet daar naartoe,’ zei ze. ‘Sweeting gaat met me mee. De waggelaars hebben pistolen en ze zijn naar me op zoek. Willen jullie ook mee?’

Ze lachten haar weer geluidloos toe, hun gebogen witte tanden glansden in de schemer.

‘Nile-vriendjes,’ verklaarde het mannetje. ‘Wij komen, leuk hè? Wat doen we, Nile? Waggelaars doodmaken?’

‘Als we ze tegenkomen,’ zei Nile, ‘maken we de waggelaars dood, en vlug ook!’

Een paar minuten later gleden de otters omlaag in een omrollende golf en waren verdwenen. Nile keek nog één keer om zich heen voor ze hen volgde. Een smal randje van de zonneschijf hing nog vlak boven de horizon. Boven haar was de hemel helder, doorschijnend blauw. Het spookachtig schijnsel van myriaden sterren wierp op alles een bleek licht. Hoog in de lucht dreven wolkenbanken naar het zuiden en weerkaatsten de roodpaarse gloed van de zon. De wind was matig. Hier in de lijzijde van het woud merkte ze er niet veel van. De open zee vóór haar droeg woelige schuimkoppen, maar eenmaal onder de roerige zeespiegel zou ze rustig kunnen zwemmen.

Op deze breedtegraden produceerde de Meral haar eigen oppervlakteverlichting. Ze zag hier en daar een schijnsel opflitsen en weer verdwijnen tussen de woelige golven – de kolonies lichtdiertjes reageerden al op het donker worden van de lucht. Maar ze zouden haar tijdens de oversteek niet voldoende bijlichten. Tijd voor haar kattenogen …

Ze haalde een pakje nachtlenzen uit haar buidel en bracht ze aan onder haar oogleden. Ze knipperde een paar keer om ze op hun plaats te krijgen. Het was een soort gelei, die zich automatisch aanpaste aan veranderingen in de lichtsterkte, zodat het licht voor het menselijk oog altijd optimaal bleef. Een experimenteel product van Giard, en het was heel goed.

Ze trok het ademmasker voor haar gezicht, drukte de oordopjes in haar oren en dook van de drijfboom af. De schaduw van de zee omsloot haar, maar trok seconden later weer op toen de nachtlenzen in werking traden. Ze keek nu in een goudgele schemering. Op vier meter diepte draaide Nile, en zwom de open zee tegemoet.

Open, maar niet leeg – een wuivend wierbos voor haar, rechts … Nile maakte een bocht, een school kleine skilten schoot langs en streek met korte petsen langs haar benen. Ze hield even haar linkerpols voor haar ogen en controleerde het kleine kompas dat ze had omgegespt om te zien of ze nog op koers lag. De otters waren nergens te zien. Als er niets gebeurde tijdens de overtocht, zou ze hen ook niet vaak te zien krijgen. Ze zouden op een dertig meter afstand blijven, de wilde otters recht en links van haar en Sweeting op kop om tijdig te waarschuwen voor naderend gevaar.

Ze zag een lichtwolkje voor zich uit en daarachter, vaag zichtbaar, nog meer … roze, groene, oranje. De Gloeiende Zee, zo noemde het sledevolk de Meral, daar waar ze over het Zuidelijk Halfrond naar de poolstreken toegolfde. Nile kwam nu langs de wierbosjes waar de lichtdiertjes in trossen hingen. Elke soort had zijn eigen speciale tint watervuur. Ze waren geen van alle groot, de reuzen onder hen maten misschien net de helft van haar onderarm, het waren lange dunne wormen. Maar door hun talrijkheid zetten ze het water onder het oppervlak mijlenver in vuur en vlam.

Haar zwemvliezen stuwden haar gestaag voort. Ze luisterde naar de zee in haar oordopjes en voelde de steeds wisselende vibratie tegen haar huid. Nu weer een tijdje de goudgele schemering van open water, dan weer wrong en draaide ze zich door een nat oerwoud van wier. Daar achter schenen weer lichttrosjes. Ze vermeed de helderste plekken, ze kon daar zo makkelijk gezien worden. Sweeting kwam één keer naar haar toe, draaide om haar heen en verdween weer als een flitsende schaduw. Dat was geen alarm, de otter wilde alleen maar weten waar ze was.

Toen klonk er een geluid dat voor een ogenblik alle klanken van de Meral overstemde. Een laag, veraf gedreun. Een halve minuut later werd het herhaald. Nu dichterbij. Nile bleef doorzwemmen, maar nu dichter bij het oppervlak, terwijl ze het water beneden en voor zich af speurde.

De reusachtige zeehavelaars waren aan het jagen. Van een ontmoeting met een van de grote dieren in open zee, hadden menselijke zwemmers gewoonlijk niet veel te duchten, andere dieren trouwens ook niet, behalve grote skilten. De zeehavelaars joegen op reuk en gezicht, en skilten waren hun enige prooi. Maar als ze dat geluid maakten, dreven ze een fikse school skilten op. Om ongelukken te vermijden kon je zo’n school maar beter uit de weg blijven …

Als je kon, voegde Nile er in gedachten aan toe.

En hier kwamen de voorposten al!

Een tiental grote torpedovormige lijven raasde op haar toe vanuit een lichtbosje vlak vooruit. Skilten – ongeveer honderdvijftig kilo zwaar. De favoriete maat voor een zeehavelaar. Nile hield in en dook opzij, ging nog dichter naar het oppervlak, zo dicht dat ze de zuiging van de golven kon voelen …

De zee schalde als van het kleppen van een gigantische klok.

En de slinger lichtbosjes spatte uiteen toen de voorhoede van de school er dwars doorheen knalde. Ze kwamen recht op haar af. Op zich waren het geen gevaarlijke dieren, maar hun paniek, hun vaart en gewicht, maakte ze nu dodelijk. Als er maar één tegen haar op botste, zou haar lichaam stukgeslagen worden. En de zee leek één aanstormende massa skilten, duizenden skilten.

Nile zag niets meer toen ze boven water kwam. Ze rolde zich stijf als een bal in elkaar, ze kon niets anders doen. Een grote golf tilde haar omhoog. Toen voelde ze een diep dreunen onder zich, het stroomde langs haar heen, een razende rivier die haar mee omlaag dreigde te sleuren. Aan alle kanten spatten skilten omhoog uit zee, sprongen in hun angst wel tien meter de lucht in, sloegen weer neer op het water. Toen rees de zee in een laatste reusachtige deining nog twee keer omhoog. De twee havelaars waren voorbij.

Een ogenblik later was Sweeting er. De wilde otters lieten ook niet op zich wachten.

‘Nile hier, hè … Leuk, hè?’

Nile gaf geen commentaar. Ze had haar ademmasker afgerukt en haalde met diepe teugen de stormlucht binnen. Vaag en van heel ver kwam de schallende echo van de havelaars terug. Ze voelde het meer dan dat ze het hoorde.

De jacht trok verder.

Een ogenblik later waren de otters en zij weer op weg. De eerste tweehonderd meter waren de wierbedden uiteengeslagen en stukgereten door het langstrekken van de vluchtende school. Keurig doorgesneden hompen skilt waar de grote kesters de helft van hadden afgehapt, dreven rond. Toen begon alles er weer normaler uit te zien. Plotseling kwam Sweeting terug, schoot in een werveling van water langs Niles gezicht, dook een paar meter, stopte, draaide; draaide weer en gleed in de richting van een slappe massa wier beneden. Nile spurtte onmiddellijk achter haar aan. Kom vlug! had dat betekend.

Ze gleed tussen de soepele, gladde wierstengels. De otter wachtte haar al op. Dit was kennelijk ver genoeg … Nile draaide zich om, pakte de UW en schoof het wier zo ver opzij dat ze eventueel gevaar zou kunnen zien aankomen. Toen ze weer opzij keek, was Sweeting verdwenen.

Ze wachtte. Twintig meter naar links hing een tros lichtdiertjes in een bosje, rond haar was het donker. Skiltenschaduwen glipten langs, er kwam iets groots en logs naar beneden zakken; het draaide zich langzaam om toen het op gelijke hoogte was en staarde haar aan tussen het wier. Na een tijdje zwom het weg. Een wierskilt, ongeveer drie keer zo zwaar als de door razernij gedreven projectielen uit de school. Voedde zich bij voorkeur met aas. Hij zou zich vanavond te goed kunnen doen in het kielzog van de jagende havelaar …

Plotseling raakte het water in hevige beroering – de zee kolkte, de wieren slierden op en neer, ze voelde een dof gedreun dat plotseling ophield. Nile kende de verschijnselen van een onderzees gevecht maar al te goed. Dit was een gevecht, vlakbij. Nu was het over. Ze gleed naar voren met getrokken pistool en tuurde omhoog. Donkere flarden als van rook kringelden langzaam naar beneden; daardoorheen tuimelde een gevaarte, schuurde langs het wierbos. De kop van de Parahuaan was bijna geheel van zijn vierkante romp gescheiden, het bloed spoot naar buiten door de opengereten keel. Typisch otterwerk.

Sweeting dook op haar neer. Samen sjorden ze het logge ding aan zijn riementuig het wier in. Op de brede rug zat een Parahuaanse versie van een straalzwemmer gegespt.

Nile bestudeerde het apparaat een ogenblik, en gaf toen haar idee op het voor eigen gebruik om te bouwen. Ze zou er meer tijd mee kwijt zijn dan het haar zou kosten om naar het drijfbos te zwemmen. Ze lieten het grote rubberachtige lichaam midden in het wierbos achter, tussen de wortels geklemd. Toen ze wegzwom, kwam er van de andere kant al een aasvis, een grote wierskilt, aansnuffelen.

Ze hoorde al een tijdje een gesis in haar oordopjes en nu werd het luider. Nile hield Sweeting tegen tussen de laatste wierslierten. Twee nieuwe logge gestalten kwamen in volle vaart schuins door het open water op hen af, met een spoor van kleine belletjes uit de straalaandrijving achter hen aan. De Parahuanen hadden hun pistolen in de hand. Mogelijk hadden ze iets van de korte worsteling gemerkt en waren ze op zoek naar hun gedode kameraad. In ieder geval waren ze nauwelijks zeven meter bij Nile vandaan toen ze hen zag, en hun gezichten waren naar haar toegekeerd met grote starende ‘waterogen’. Met zulke doelen kon de UW eenvoudig niet missen.

De onmiddellijke nabijheid van een zeehavelaarskolonie was ’s nachts geen beste plaats voor mensen met zwakke zenuwen. Angstaanjagend gebulder en geplons weerklonk er tussen de muren van drijfboomtakken die rond de kolonie waren opgetrokken, wanneer de volwassen kesters het nest verlieten door een duikgat dat onder water in de wortelvloer van het woud was gehakt. Gauw kwamen ze weer terug, hun vlijmscherpe snavels vol gehavende skilten, soms bijna een ton zwaar, en dan werden ze begroet door hun brullende reuzenjongen.

Bovenwinds van het kabaal, aan de kant van de lagune, legde Nile de laatste hand aan het opbrengen van een tweede laag butisap over haarzelf en haar uitrusting. Ze zat tussen de massieve tronken vlak bij het water en wachtte tot Sweeting terugkwam met nieuws. Terwijl zij bezig waren geweest met de drie Parahuanen van de zeepatrouille, hadden de wilde otters er nog eens drie gevonden en geliquideerd. Er schenen nu geen overlevenden te zijn. Maar ze moesten de patrouille nu toch wel gemist hebben, en wat ze hierna zou doen, hing ten dele af van de reactie van de Parahuanen.

De tarm lag volgens de berichten nog steeds op zijn post onder het blokhuis. Nile was er dankbaar voor. Die plotselinge ontmoeting in het woud met het bleke zeewezen, toen ze maar net op het nippertje was weggekomen, had de angst stevig in haar verankerd, sindsdien was hij niet uit haar gedachten geweest. De oude berichten dat de Parahuanen de monsters waarschijnlijk uit leden van hun eigen soort hadden gemuteerd, maakte de tarm op één of andere wijze nog verschrikkelijker. Te oordelen naar wat hun biologische vaardigheid had opgeleverd, zoals bijvoorbeeld de creatie van de Groot-Palachijnen, geloofde Nile best dat het mogelijk was. Ze hield zich voor dat redelijke voorzichtigheid en een dosis butisap er wel voor zouden zorgen dat het wezen haar niet opmerkte als ze het weer tegenkwam, maar ze was daar helemaal niet zeker van. En de buti zou in het water helemaal geen bescherming bieden.

Haar wilde bondgenoten konden haar misschien gauw van deze bijzondere angst bevrijden. Ze waren een voorraad giftige doorns gaan halen en leken vol vertrouwen dat ze in de onderzeese wirwar van drijfbomen onder het blokhuis de tarm zonder veel moeite een dodelijke dosis gif in zijn enorme lijf konden steken. Sweeting patrouilleerde in de lagune en keek uit naar vijandelijke activiteiten in het water of in het drijfbos rond Nile.

‘Ticos gevonden, Nile!’

‘Waar?’

Sweeting glibberde langs een afhangende tak uit de lagune omhoog en kroop naast haar. ‘In boot,’ zei ze. ‘Met kleine waggelaars.’

‘Kléine waggelaars? Palachijnen?’

‘Half-groot,’ zei Sweeting. ‘Vijf, zes. Ticos praten naar Bewaarder Etland. Dan waggelaar praten naar Bewaarder Etland. Met schreeuwdoos. Jij Bewaarder Etland, hè?’

‘Dat denken de waggelaars.’ Een schreeuwdoos was een soort megafoon. ‘Vertel het nou nog eens precies. Punt één, waar is die boot met Ticos en de waggelaars?’

De otter wees met haar neus naar de oostkant van het woud. ‘Boot komt naar lagune. Deze kant op. Hebben lampen. Hebben schreeuwdoos. Praten naar bos. Denken Bewaarder Etland is in bos. Ticos zegt, waggelaars praten, niet vechten. Jij praten, en misschien gaan ze weg. Waggelaars zeggen, spijt van vechten. Geen pistolen in boot. Jij kom praten, alsteblief.’ Sweeting stopte en keek haar aan. ‘Doodmaken, nou Ticos halen, hè?’

‘Nee,’ zei Nile. ‘Nee, niks te doodmaken nou. Ik zal maar eens horen wat ze te vertellen hebben. Je zei dat de boot deze kant op komt …’

‘Komt langzaam. Niet luisteren naar waggelaars, Nile! Truc, hè? Jij komt dichtbij, zij jou doodmaken, hè.’

‘Het is misschien geen truc. Blijf maar hier.’

Maar ze voelde zich beverig toen ze snel terug het bos in klom, naar de zeehavelaarskolonie. De theoretische Tuvela was volkomen zeker van zichzelf en zou beslist bereid zijn op dit punt met de vreemdelingen te praten, om het psychologisch overwicht dat ze verworven had, nog eens te benadrukken. Aan de andere kant werd een Tuvela geacht te weten wat ze doen moest, als bleek dat ze in een Parahuaanse val was gelopen. Nile wist niet zo zeker of zij dat wel kon.

Ze hield even haar adem in toen de krimpende wind alle stanken en stankjes van de kolonie rond haar deed opwolken. Ver genoeg van de lagune … Ze opende de zak, haalde de rol strikwinde eruit, stopte de otterroep bij de andere spullen, deed de zak dicht en stouwde hem in één van de zwemvliezen. De butistengel ging in de andere. Ze bond de vinnen aan elkaar. Het werd een hecht pakketje dat ze in een holletje van een drijfboomstam schoof en daar stevig vastbond met strikwinde. De rest van de rol liet ze aan het pakje zitten. Ze hield de klimgordel en de UW bij zich.

Ze keek even om zich heen om de plek in haar geheugen te prenten, en klom terug naar de lagune. Sweeting siste van ongerustheid en afkeuring toen ze bij haar kwam. Nile kalmeerde de otter, en legde zo goed als ze kon de situatie uit. De lichten van de boot waren nog niet rond de oostelijke bocht van het bos verschenen. Ze vertrokken in die richting, Nile door het drijfbos, niet ver van de oever van de lagune, en Sweeting door het water, een stukje voor haar uit. Als er een val was opgezet, moesten ze hem met z’n tweeën toch wel zien, voor ze erin zaten …

Afgaande op Ticos’ beschrijvingen, waren de zes Parahuanen die bij hem in de boot zaten, Palachijnen. Vanuit haar schuilplaats vijftien meter boven het water bekeek Nile ze eens goed. Twee waren net zo groot als Ticos, de andere vier waren een stukje kleiner, hoewel geen enkele een dwergenmaat bereikte. In de lampen van de boot kon ze hun vreemde hoofddeksels zien en fraai bewerkte riementuigen … en ze konden natuurlijk ook verborgen wapens bij zich hebben.

Ze bestudeerde Ticos zorgvuldiger dan zijn metgezellen. Hij bewoog zich wat stijf en daaraan zag ze dat hij niet in goede conditie was. Maar zijn stem klonk helder door de megafoon, en als zijn zinnen al méér dan een beetje hoogdravend waren, dan paste dat in de rol die hij speelde: die van een ondergeschikte die een Bewaarder aanspreekt. Een rol die hij zelf had gekozen, niet één die hem was opgelegd.

Ze was ervan overtuigd dat er tot nu toe geen sprake van een valstrik was. Maar ze moest met meer dingen rekening houden …

De megafoon begon weer te galmen. Hij was zo afgesteld dat hij diep in het bos kon doordringen, boven de windvlagen uit, om Bewaarder Etland te bereiken, waar ze ook mocht zijn. Ticos en één van de Palachijnen gebruikten hem om de beurt. De anderen zaten op hun hurken in de boot terwijl ze langzaam door de lagune voeren langs de rand van het bos.

De boodschap werd steeds herhaald. Ze had er de laatste paar minuten goed naar geluisterd terwijl ze met de boot opliep. Haar gesprek met Groot-Palachijn Koll was afgeluisterd door de Eeuwigen. Het zendertje was waarschijnlijk ook één van de juwelen in Kolls schedel geweest; en het was waarschijnlijk Kolls idee geweest om de andere Groot-Palachijnen en Palachijnen zijn ondervraging van de gevangene te laten volgen, en ze getuige te laten zijn van de ineenstorting van haar pretenties een Tuvela en Bewaarder te zijn. Als dat zo was, was zijn plan faliekant misgelopen. Alles wat er gezegd was, het feit dat Kóll de gevangene was, de kennelijke bekendheid van de Tuvela met de geheimen van Porad Anz, was voorbestemd het zelfvertrouwen van de Eeuwigen verder te ondermijnen. Het verklaarde Kolls plotselinge woedende aanval.

Hij geloofde dat haar ogenblikkelijk het zwijgen diende te worden opgelegd, om de doelstellingen van de Stem van de Daad te handhaven. Oganoni-speurders hadden een uur later zijn lijk gevonden.

Nile maakte uit de boodschap op dat de rijen der Eeuwigen sindsdien steeds in opschudding waren geweest. Het verlies van de zeepatrouille had ze natuurlijk helemaal niet gekalmeerd. Ze vermoedden niet dat Nile dierenassistentie had, daarom scheen het hun toe dat de patrouille de Tuvela op haar weg naar het andere woudgedeelte was tegengekomen en dat zij ze op haar eentje had geliquideerd voor ze alarm konden slaan. En zojuist kregen ze het bericht dat er een kleine boot heimelijk rond de vleet manoeuvreerde – de Sotira-sleden hadden hun belofte haar een koerierslede te sturen gehouden. De Eeuwigen legden natuurlijk verband tussen de aanwezigheid van het schip en de Tuvela, maar ze wisten niet wat het doel ervan was …

Sinds zij haar onvermijdelijk schijnende gevangenneming had weten te ontlopen, hadden de Eeuwigen onder zware psychologische druk gestaan. Bij iedere stap die ze daarna deed, steeg die druk. Dat die bewegingen haar opgedrongen waren, realiseerden ze zich niet. Alles leek deel uit te maken van het Tuvela-plan … een plan dat ze niet begrepen en niet schenen te kunnen tegenhouden. Ze wisten niet waartoe het zou leiden. Alle vrees die ze meer dan een halve eeuw hadden gekend, en onderdrukt, nam weer bezit van hen.

Dus hadden zij, de trotse Palachijnen van Porad Anz, dr. Ticos Cay uitgezonden met een delegatie van de Stem der Behoedzaamheid om de Tuvela een wapenstilstand aan te bieden en de gelegenheid te geven haar voorwaarden persoonlijk aan de Eeuwigen voor te leggen. Ongetwijfeld was een aantal van Kolls aanhangers nog steeds hevig gekant tegen deze stap.

Kon ze het risico nemen met hen te praten?

Zoals de zaken nu stonden, had ze een heel goede kans hier gauw weg te komen. Dan kon ze haar volk waarschuwen dat de vijand onder hen was, en dat ze zich op een aanval moesten voorbereiden. Als ze zich in het vijandelijke kamp begaf, en ze kon het Tuvela-sprookje niet in stand houden, dan gooide ze die kans weg. Als Ticos dat begrepen had, zou hij haar nu toch niet zo dringend verzoeken zich te vertonen.

Maar als ze niet antwoordde en zich schuil hield, zou dat de druk op de Eeuwigen toch niet verlichten. Uit haar zwijgen zouden zij opmaken dat hun niet langer de gelegenheid werd geboden zich terug te trekken. Hoe zouden ze reageren? Ze zouden misschien denken dat het te laat was om aan de terugtocht te beginnen. Ze hadden wekenlang de tijd gehad hun aanval op Nandy-Cline voor te bereiden vanuit hun verborgen drijfeilandbases. Als ze besloten die aanval te lanceren vóór er tegenmaatregelen werden genomen, hoe lang zou het dan duren voor hun ruimtewapens het vasteland zouden geselen? Een paar uur? In dat geval zou haar waarschuwing te laat komen.

De werkelijke vraag was waarschijnlijk of ze zich wel kon veroorloven niet met hen te praten.

Nile nam abrupt een besluit.

De Parahuaanse boot kwam langzaam rond de bocht van het woud. De megafoon hervatte zijn geschreeuw. Na een paar woorden stopte hij. Palachijn Moga, naast Ticos, liet het instrument voorzichtig zakken en zette het af, op de manier van iemand die er de voorkeur aan geeft geen plotselinge bewegingen te maken. Een sissend gefluister barstte los achter Ticos’ rug. Het hield snel weer op. De motoren van de boot sloegen af en hij dreef tegen een verwarde wiermassa op. De man en de zes buitenaardse wezens staarden naar de bewegingloze gestalde die tien meter verder aan de rand van het woud stond.

De stem van de Tuvela zei gedecideerd: ‘Dr. Cay!’

Ticos schraapte zijn keel. ‘Ja, Bewaarder?’

‘Brengt u die boot hierheen en stel mij de Parahuaanse officieren voor –’

Het overstappen in de boot was als het overschrijden van een drempel naar een groteske droom. Ze stonden rechtop op hun lange poten, niet in de natuurlijke houding van hun soort, en balanceerden onzeker op hun brede voeten. Parahuaanse hoofden bogen in groet voor de Bewaarder, terwijl Ticos ze één voor één voorstelde. Ze kende de naam van Palachijn Moga en van één van de anderen uit zijn rapport. Met nog een stuk of zes Groot-Palachijnen was Moga het meest invloedrijke lid van de Stem der Behoedzaamheid. Hij bleef naast Ticos staan. De anderen stonden zo ver mogelijk naar achteren, terwijl de boot keerde en weer de lagune opvoer.

Moga sprak kort in een communicator, en zei tegen Nile: ‘De Eeuwigen verzamelen zich om de Bewaarder te horen …’

Ze vroeg niet waar ze verzamelden. Een Tuvela zou voor dergelijke details geen belangstelling tonen. Een woedend gefluit klonk een ogenblik ver weg in de lagune. Sweeting keurde het nog steeds niet goed.

Het geluid deed Niles zenuwen schokken. Ze was bang, en de wetenschap dat ze zich juist nú niet kon veroorloven bang te zijn, maakte het alleen nog maar erger. Een ogenblik lang wervelden haar gedachten in doodsangst rond. Ze probeerde ze terug te dringen en alleen te denken aan wat ze tegen de Eeuwigen zou zeggen, aan de vragen waarop ze antwoord zou moeten geven. Het lukte niet al te best. Maar de fysieke schrikreacties vervaagden langzamerhand.

Logge Oganoni presenteerden de wapens langs beide zijden van de toegang naar het blokhuis. De boot voer een paar meter een tunnel door en meerde aan een platform. Ze volgde Moga het gebouw in. Ticos bleef steeds tien pas achter haar; hij hield zich op de achtergrond en speelde zó zijn eigen rol. Na het voorstellen had zij niet meer tegen hem gesproken. Op de volgende verdieping realiseerde ze zich dat hij niet langer volgde.

Palachijn Moga hield stil voor een gesloten deur.

‘Als de Bewaarder zo goed wil zijn hier te wachten … Ik zal gaan zien of de Vergadering gereed is …’

Nile wachtte. Na een paar minuten ging de deur weer open en de Palachijn kwam naar buiten. Hij droeg een soort met juwelen bezette handtas aan een lange riem over zijn schouder. Nile had de indruk dat hij slecht op zijn gemak was.

‘Als de Bewaarder mij toestaat … Er bevinden zich Groot-Palachijnen achter deze deur. Zij zijn ongewapend. Zij zouden graag zien dat de Bewaarder hen niet met een wapen in de hand toesprak.’

Als zij hen niet kon overtuigen, dacht Nile, zou ze achter die deur sterven. Maar een Tuvela zou in dit stadium heus de steun van een pistool niet nodig hebben – en met de UW alleen zou ze zich geen weg kunnen banen door de troepen wachtposten in de gangen achter haar. Ze gespte de holster los van haar gordel en stak hem Moga toe. Hij legde hem voorzichtig in de tas en trok de deur open.

Eén moment had Nile de indruk dat ze in het voorportaal stond van een grote, schemerig verlichte zaal – een veel te grote zaal om een deel van het blokhuis te kunnen zijn. Toen begreep ze dat de hele wand tegenover de deur een telescherm was. Er waren meer dan tien Groot-Palachijnen bij haar in de kamer, ze zaten op hun hurken langs de muur links en rechts … wezentjes niet veel groter dan Koll, in rijkgekleurde stijve gewaden en een heel assortiment even felgekleurde hoofddeksels. De rest van de Eeuwigen, Palachijnen en Groot-Palachijnen van elke rang, zaten in rijen in de hal, ongetwijfeld een deel van hun vlaggenschip onder de zee. Ondiep water deinde en glansde hier en daar tussen de rijen. Bewegingloos en zwijgend staarde de massa amfibieën haar vanuit de schemering aan.

Nile hoorde de deur waardoor ze binnen was gekomen zachtjes achter haar rug dichtgaan. En vreemd genoeg was haar onzekerheid bij het horen van dat kleine klikje op slag verdwenen, en elke emotie en gedachte viel precies op zijn plaats … Ze merkte dat ze naar voren was gelopen en midden in de kamer stond, met haar gezicht naar het grote scherm.

De Tuvela koos haar woorden met kille precisie en begon te spreken.

Zeven

Het meest opzienbarende in het grote vertrek van het blokhuis, die de Parahuanen aan Ticos Cay als werkruimte hadden toegewezen, was de verzameling levende specimina. De planten en dieren van de drijfboomeilanden stonden langs de drie wanden opgesteld en vulden plank na plank op lange stellingen in het midden van het vertrek. Keurig geëtiketteerd en op kaarten beschreven zaten ze of hingen ze op of aan de brokken drijfboom waarop ze oorspronkelijk gevonden waren. Ze stonden in zakjes drijfboshumus of nog in de lichamen van hun slachtoffers, in de houding waarin ze verrast waren. Ze dreven in water uit de lagune of groepten samen onder doorschijnende stolpen. Ze varieerden van microscopisch klein tot inhisplanten van bijna tien meter doorsnee. Voor het overgrote deel bevonden ze zich in een biologische stasistoestand, hetgeen betekende dat hun levensproces enkele miljoenen malen vertraagd was. De stasis werd in evenwicht gehouden door onder andere een uitgebalanceerde toediening van enzymen en voedingsstoffen. Zonder dit proces zou het onmogelijk zijn geweest ermee te werken.

De Bewaarder had weinig aan te merken op de vooruitgang die dr. Cay met zijn projecten had geboekt. ‘In dit opzicht heeft u het niet slecht gedaan,’ erkende ze, om eventuele luistervinken tevreden te stellen. Ze klopte op de kaarten die hij haar ter inspectie had aangeboden, en liet ze terugvallen in het dossier waar ze vandaan kwamen. ‘Het is echter teleurstellend dat mijn rechtstreekse tussenkomst tenslotte noodzakelijk is geworden in een aangelegenheid waarvan wij verwacht hadden dat u die zonder hulp zou oplossen.’

‘Met wat meer tijd zou het me wel gelukt zijn,’ protesteerde Ticos onderdanig. ‘Zoals u weet, kwam ik tegenover een aantal zeer onhandelbare schepsels te staan.’

‘Dat weet ik, ja, aangezien ik er zelf één ontmoet heb. Maar het was toch nauwelijks een kwestie van tijd. De zaak was glashelder. Als uw redenering duidelijk naar voren was gebracht, zou de redelijk denkende meerderheid van onze ongenode gasten de juiste conclusie hebben getrokken en daarnaar gehandeld hebben. Wij moeten dit als een mislukking aanmerken. U behoeft het zich niet al te zeer aan te trekken. De grondigheid waarmee u uw oorspronkelijke opdracht hebt uitgevoerd, onder enigszins bemoeilijkte omstandigheden, zal uw mislukking althans gedeeltelijk goedmaken!

Ticos mompelde dankbaar en vervolgde met kennelijke opluchting de verdere uitleg over zijn project. Nile keek op haar horloge.

Tweeënveertig minuten waren voorbijgegaan sinds ze met uiterste voorkomendheid van de vergaderkamer naar het lab was geleid en daar bij Ticos was achtergelaten. Daarna geen enkel bericht van de Eeuwigen en Palachijn Moga was ook niet met haar pistool komen opdagen. Een goed of een slecht teken? Terwijl ze hen toesprak, zo-even, had ze zich bijna een echte Tuvela gevoeld, ze had hen murw gepraat met haar woorden. Wat had ze zich groots gevoeld! Er waren geen vragen gesteld. De Groot-Palachijnen die het dichtst bij haar zaten, waren verder naar achteren geschoven, nog voor ze klaar was. Ze hadden zich zenuwachtig bewogen wanneer ze een blik in hun richting wierp.

Daarna had ze een korte, hevige inzinking gehad. Geen Tuvela, geen Bewaarder was ze. Alleen een bang menselijk wezen dat zich op veel te gevaarlijk terrein had begeven terwijl er zo heel veel op het spel stond. Als ze dit toch eens verknoeid had! Zelfs het kleinste foutje was voldoende …

Nu lag haar geestesgesteldheid ergens daartussenin. Ze voelde zich weer gewoon, nog erg bezorgd, maar al weer druk bezig alle mogelijkheden af te wegen, en te plannen wat er maar gepland kon worden.

Eén van de factoren waar ze rekening mee hield, was dit vertrek zelf. Het was lang en breed en hoog, en lag ergens vlak onder het dak van het gebouw. Toen ze de vergaderkamer verliet, moest ze nog een etage hoger. Er was aan beide zijden een deur, die nu waarschijnlijk op slot zat. Dat laatste maakte in wezen niets uit, omdat er zeker een koppel bewapende Oganoni achter elke deur stond om te voorkomen dat de Bewaarder en haar biochemicus van de conferentie zouden weglopen. Van de linkerdeur leidde een gaanderij naar een platform midden in het vertrek, dat ongeveer anderhalve meter boven de vloer stond. De Palachijnen, zo had Ticos uitgelegd, plachten daar op te gaan staan wanneer ze met hem kwamen spreken. De ruimte werd verlicht door geleiders in het plafond en de muren, primitief maar efficiënt. Het ventilatiesysteem, hoewel even simpel van opzet, voldeed prima aan de specifieke eisen van een laboratorium. In één van de muren, vlak onder het plafond, zag ze de schaduw van een rechthoek, afgesloten door een rooster. Achter dat rooster zat een onzichtbaar raam, een rechthoekig gat in de muur. De zilte, geurige koelte van het drijfboomwoud circuleerde gedurig om hen heen. Als Ticos’ proefdieren van die verse lucht werden afgesloten, stierven ze binnen de dag. Maar de stormvlagen, die van tijd tot tijd het gebouw deden sidderen, werden bij het raam getemperd en er drong bijna geen geluid door.

De vage rechthoek was dus een krachtscherm. Het zou naar buiten zeker geen licht doorlaten en het was beslist ondoordringbaar voor vaste voorwerpen, zoals een menselijk lichaam. De bediening van het scherm moest buiten de kamer gelegen zijn, anders had Ticos haar wel de knop gewezen. Maar aan beide zijden van het rooster zaten knobbelige uitsteeksels. En onder die uitsteeksels zaten de generatoren van het krachtscherm …

Hetgeen de kwestie van gereedschap ter sprake bracht, en van wapens, of zaken die als wapens konden dienen. Haar UW zou, voor beide doeleinden, moeilijk te vervangen zijn. Maar je kon je altijd behelpen. Ticos had een kleine smeltsnijder op de middelste werkbank achter hen laten liggen. Het was een handig apparaat met velerlei toepassingsmogelijkheden, dat hier misschien gewicht in de schaal kon leggen. Een ander potentieel wapen was het instrumentenkastje vol kleine knopjes dat Ticos aan zijn gordel droeg en waarmee hij het microklimaat rond zijn proefmonsters in evenwicht hield en de voedings- en enzymentoevoer regelde.

De enige echte wapens in de buurt waren de getrokken pistolen van de drie Parahuaanse wachtposten. Ze zaten gehurkt in een halve meter water in het afgeschoten deel van het vertrek, aan de rechterkant. Vanaf het platform had Nile even over de scheidingswand naar hen gekeken. Twee zaten er met hun gezicht naar de wand, de derde zat tegenover een lange tafel vlak naast de andere deur. Ze bewogen geen van drieën terwijl ze hen bekeek, maar ze zagen er naar uit dat ze ogenblikkelijk in actie konden komen. De pistolen bleken zware zengers te zijn, met een klein bereik, en vervaardigd voor handen die vier keer zo groot waren als de hare. Op de tafel stond Ticos Cays communicator.

De pistolen waren geen belangrijke factor, behalve eventueel in negatieve zin. Maar nu er een koerierslede van Sotira binnen het bereik van het korte-afstandskanaal voer, telde de communicator extra zwaar. De Eeuwigen, onzeker en nerveus als ze waren, hadden bevolen dat het toestel constant bedrijfsklaar moest staan, voor het geval ze gedwongen waren in uiterste nood onderhandelingen te openen met de Tuvela’s, via dr. Cay. De wachtposten zaten er om iedereen neer te zengen, die de communicator voor iets anders wilde gebruiken.

Ticos Cay zelf was natuurlijk ook een belangrijke factor. Fysiek kon hij een hele last voor haar worden als de zaak zich niet goed ontwikkelde. Hij was zijn pezige taaiheid kwijt, hij was een gewonde oude man. Zijn gezicht was strak gespannen, ook wanneer hij lachte. Hij had wekenlang de pijn uit zijn bewustzijn gebannen, maar als organisme had hij bijna onverdraaglijke druk te verduren gehad, en hij gleed nu langzaam op de dood aan. Natuurlijk wist hij dat.

Psychisch leek hij niet erg te zijn aangetast. Zijn verbale reacties waren misschien ietsje langzamer geworden, maar niet buitengewoon. Nile dacht dat ze nog wel op hem kon rekenen als het aankwam op snel en accuraat reageren. Ze zou misschien wel moeten. Want de laatste factor in haar berekeningen was Ticos Cays drijfbosverzameling. Op de werkbank naast de smeltsnijder, die ze in gedachten op haar lijstje had gezet, lagen een paar voorwerpen die op gerimpelde grijze vruchten leken, met een harde dop. Ze waren twee keer zo groot als haar vuist. Ticos had ze uit een bakje gehaald om uit te leggen voor welk doel hij ze bij zijn onderzoekingen ging gebruiken, en hij had ze daar laten liggen.

Het waren zogenaamde wrikappels, en aan de dop kon ze zien dat ze rijp waren. Wat je beslist over rijpe wrikappels diende te weten, was dat er niets gebeurde zolang ze niet op de juiste wijze gestimuleerd werden door aanraking met zout water. Dan spleten ze open en kwamen de wrikkers eruit …

De appels waren met de beste wil van de wereld nauwelijks een goed onderwerp voor research te noemen. En ze waren niet de enige hier in die klasse. Ruw geschat had één op de vijftig proefplanten en -dieren op de overvolle schappen en planken Nile bij de eerste aanblik of bij het eerste snuifje van hun kenmerkende geur doen ineenkrimpen. Het waren drijfboswezens waarvoor ze, bijna sinds ze groot genoeg was om te lopen, op haar hoede was geweest. Ze waren niet allemaal klein of onaanzienlijk. In het midden van het vertrek troonde een enorme inhis met paarse bladeren, de bleekblauwe kelkjes van de pseudobloemen stijf toegevouwen. Het was een zeldzaam exemplaar, hetgeen niemand betreurde. In het woud zou Nile hem niet graag binnen een straal van tien meter hebben benaderd. Volgens het boekje was het een plant. Een struik groenvoer, maar met bliksemsnelle reacties. Het sledevolk noemde hem, met reden, de ‘harpoenier’. Een paar weken lang had hij in stille dreiging achter en boven de Palachijnen gestaan die op het platform hurkten om op hun menselijke gevangene neer te zien …

De ‘harpoenier’ sliep nu, evenals de meeste andere onbetrouwbare proefplanten – volstrekt onschadelijk. Het levensproces was vertraagd tot een nauwelijks meetbaar ritme. In biologische stasis. Hij zou onschadelijk blijven, tot hij de precies afgemeten stimulans ontving, een enorme enzyminjectie of wat dan ook, die de stasis onderbrak. En wie kon voor deze stimulans zorgen? Natuurlijk dr. Cay met zijn knopjes. Hij had zich ervan verzekerd tenminste een paar vijanden met zich mee te kunnen nemen als zijn stervensuur daar was.

Hetgeen misschien geen objectieve wetenschappelijke houding was, maar wel een puur menselijke …

Nile wierp weer een snelle blik op haar horloge. Drieënveertig en een halve minuut.

De linkerdeur dreunde open.

Palachijn Moga kwam als eerste de gaanderij op. De tas waar de UW in was verdwenen, bengelde aan zijn zij, aan de schouderriem. Dat had een geruststelling kunnen zijn, als de groep achter hem maar niet zo op een executiepeloton had geleken.

Nile stond met haar rug tegen de werkbank en voelde de spanning in zich opwellen. Ze probeerde het niet te tonen. Ticos keek haar onzeker en vragend aan, en liep traag de werkbank langs. Na een paar meter hield hij stil en keek naar de Parahuanen. De vingers van zijn rechterhand prutsten verstrooid aan het regelkastje. Moga liep op het middenplatform af met zijn groteske, precieuze gang, kaarsrecht; bij elke stap zette hij zijn zwemvoeten heel behoedzaam neer. Twee Oganoni-wachten kwamen achter hem aan. Ze staarden naar Nile en hielden hun massieve pistolen met de vreemde korte loop klaar voor actie. Twee Palachijnen die ze niet kende volgden. Zij deden geen concessies, maar liepen op Parahuaanse wijze te waggelen. Hun riementuig was precies gelijk, vuurrood, en beiden droegen twee forse handwapens, één aan elke kant, de kolven naar voren gekeerd. Nog twee wachten sloten de optocht. Deze hadden hun pistolen over hun rug gehangen en droegen dingen die op dubbelgevouwen zwarte netten leken. Een vijfde Oganoon was binnen de deur stil blijven staan, die zich achter het gezelschap had gesloten. Hij had een ander wapen, een soort geweer met een lange smalle loop, gemonteerd op een logge driepoot. Hij zette de driepoot met een bons neer op de gaanderij en ging er achter zitten. De loop zwaaide rond en was nu op Nile gericht.

Ze bewoog zich niet. Ze had hun redenen te over gegeven haar niet te vertrouwen.

De groep bereikte het platform en verspreidde zich. Moga ging aan de rand staan. De roodgetuigde Palachijnen flankeerden hem, de handen om de kolven van hun wapens geklemd. De wachten met de pistolen namen hun plaatsen in naast de Palachijnen. De wachten met de zwarte netten bleven wat achteraf staan, aan de linkerzijde van het platform. Nile zag tekenen van hevige nervositeit, voor zover ze uit de Parahuaanse ‘gezichten’ iets kon opmaken: spraakspleten trokken geluidloos, bovenwaterogen knipperden. En al die ogen waren op haar gevestigd, op de Tuvela. Niemand keek naar Ticos Cay.

‘Bewaarder, ik zal eerst voor mijzelf spreken,’ klonk plotseling Moga’s stem.

Nile antwoordde niet. De stem hernam: ‘Ik vrees met groten vreze voor het lot van Porad Anz … Toen u erin toestemde met de Eeuwigen te spreken, was ik er zeker van dat uw zending zou slagen, en dat het evenwicht door zou slaan naar de kant van de Rede. En de reactie van de vergadering was zeer gunstig. Uw redenering was overtuigend. Maar er heeft zich een onvoorziene ontwikkeling voorgedaan. Met geweld heeft de Stem van de Daad de leiding van onze troepen overgenomen. Het is in strijd met al onze gebruiken, het is een Overtreding van de Regels zonder precedent – maar dat schijnt niet meer belangrijk te zijn. Hier, op het vlaggenschip, en ook elders op deze planeet, liggen vele Groot-Palachijnen en Palachijnen dood terneer. De overlevenden hebben zich onderworpen aan de Stem van de Daad die nu alleen het woord voert voor de Eeuwigen. Ik ben gekomen om u mede te delen wat er bevolen is. En nu ik voor mijzelf heb gesproken, zal ik verder spreken met de woorden van de Stem van de Daad!

Stilte.

De groep op het platform bleef gespannen en roerloos staan. Nile sloeg hén gade, zij staarden haar aan. Dus de roodgetuigde Palachijnen vertegenwoordigden de Stem van de Daad … De gedachte kwam plotseling bij haar op dat het erg moedige wezens moesten zijn. Zij waren het laboratorium binnengegaan om een legende te ontmoeten. Zij tartten gromgorru. Nu wachtten ze om te zien wat de Tuvela doen zou in antwoord op Moga’s verklaring.

De Tuvela bleef ook bewegingloos en zwijgend staan.

De Palachijn rechts van Moga begon abrupt te spreken in fluctuerend, loeiend Parahuaans, zijn ogen strak op Nile gericht. Na ongeveer een halve minuut hield hij op. Moga begon meteen te vertalen.

‘Hoe u zich ook noemt, u bent een Tuvela. Dit weten we nu. U heeft Porad Anz uit naam van uw soortgenoten bedreigd. Dat kan niet getolereerd worden. U heeft ons gezegd dat de Eeuwigen in elk vijandelijk treffen met de Tuvela’s het onderspit zouden delven. Voor eens en voor altijd zal deze leugen nu ontzenuwd worden …’

Moga’s stem zweeg. De roodgetuigde Palachijn sprak weer. Zijn makker draaide zijn hoofd een ogenblik om en sprak tegen de twee Oganoni met de netten. De twee namen de netten van hun arm en schudden ze uit. Zwarte riemen slingerden aan de randen …

Moga hervatte zijn vertaling.

‘De Stem van de Daad biedt u en dr. Cay een Palachijnendood, pijnlijk maar eervol. Als u het aanbod accepteert, dient u zich gewillig te laten inkapselen door de dwangnetten. Als u tegenstand poogt te bieden, zult u worden neergeschoten en hier als Hulons sterven. In beide gevallen, o Tuvela, zal uw nederlaag en dood betekenen dat het aanvalsuur geslagen heeft voor uw planeet. En nu, als het in de macht van een Tuvela ligt onze opzet te tarten, toon wat u kunt!’

Achter de groep zakte de Parahuaan bij de deur geluidloos voorover op zijn geweer, zijn hoofd en bovenlichaam gehuld in de kringelende groene mist die optrok uit een plant tegen de muur naast hem. De gewapende wachten op het platform hadden hun wapens op Nile gericht. De roodgetuigde Palachijnen trokken ook hun pistool. Een stuk of tien pseudobloemen van de ‘harpoenier’ achter het platform trilden en ontvouwden zich met een bliksemsnelle beweging als grote bleekblauwe ogen. Nile liet zich plat voorover vallen.

Er waren op dat ogenblik minstens twee wapens op haar gericht, en hoe snel de ‘harpoenier’ ook was, hij was misschien niet snel genoeg om te verhinderen dat de pistolen afgingen.

Ze gingen niet af. In plaats daarvan hoorde ze andere geluiden. Er belandde iets met een bons op de vloer vlak bij haar. Met een snelle schok van verrassing merkte ze dat het de tas was die Moga gedragen had. Ze klom alweer overeind, greep twee van de wrikappels van de werkbank en gooide ze met een boog over de scheidingswand in het gedeelte van het vertrek dat onder water stond. Ze hoorde ze neerplonzen. Een deel van haar geest begon de seconden af te tellen. Ze keek om zich heen.

Ze waren al dood daarboven. Hun zenuwstelsel was verlamd, de open, dubbele ogen puilden uit. Diep in hun rug gedrongen zaten spierwitte doorns aan het eind van de dikke kronkelige tentakels die uit de pseudobloemen staken. Vier Parahuanen stonden nog rechtop, ze zwaaiden heen en weer, als vastgenageld, hun lange poten stijf gestrekt. Drie waren van het platform getild en werden nu naar de ‘harpoenier’ toegetrokken. Nile keerde Moga’s tas ondersteboven en schudde de UW eruit. Ze clipte hem aan haar gordel net toen de wekker in haar hoofd afliep na dertig seconden. Ze had wat woest geplons gehoord achter de afscheiding, maar nu hoorde ze niets meer. Ticos die het instrumentenkastje met beide handen vasthield, knikte haar snel toe, zijn gezicht strak en bleek.

De klimgordel stond op halfgewicht toen ze de scheidingswand bereikte. Ze sprong omhoog, sloeg haar handen over de rand, trok zich op en stond aan de andere kant.

Zeven jaar geleden had ze eens een zwerm wrikkers een duiker zien aanvallen. Het ging er voornamelijk om hoe ver je van de appel af was als hij door het drijfbos tuimelde, zeewater raakte en uiteenspleet. Op hetzelfde moment spoten duizenden zwarte draden naar buiten en flitsten feilloos op elk groot dierlijk lichaam af dat zich in de onmiddellijke omgeving bevond. Als een kluit naaldscherpe boren sloegen ze toe en groeven ze zich in een oogwenk door de dikste huid of beenpantsers.

De drie wachtposten lagen met hun gezicht naar beneden, half onder water. Twee bewogen zich niet. De derde beefde aan één stuk door terwijl onder het oppervlak een soort mist van zwart bont nog over zijn romp lag uitgespreid. Ze waren alle drie verlamd en zouden binnen een paar minuten dood zijn wanneer de zwerm door hen heen boorde en zich daarbij tegoed deed.

En voor Nile was de weg vrij. De wrikkers hadden al prooi genoeg.

Ze bereikte de console met Ticos’ communicator, zette een paar knoppen om, draaide aan de kiesschijf en wachtte even om op adem te komen.

‘Sotira-Doncar!’ zei ze in de microfoon. ‘Sotira-Doncar! Parahuanen hier! Parahuanen hier! en ze zette de communicator weer af.

Ze had geen tijd meer om op antwoord te wachten. Er was geen tijd!

Kun je de nevelstinkers aan het werk zetten?’

‘Tuurlijk, maar … ’

‘Geef ze een injectie.’ Nile trok de klimgordel strak rond Ticos’ middel en clipte de UW aan de band van haar short. ‘Als het lukt, zijn we weg voordat we er last van hebben.’

Ticos blikte omhoog naar het energiescherm voor de vensteropening, en gromde twijfelend. ‘Laten we hopen dat je gelijk hebt.’ Zijn vingers drukten een toets in. ‘Ze hebben hun injectie. En nu?’

Nile bukte zich en vouwde haar handen ineen. ‘Ik geef je een zetje. Probeer je evenwicht te bewaren, je zit nu op minimaal gewicht, dus je schiet hard naar boven. Grijp je vast aan het rooster en laat dan de gordel vallen. Ik geloof dat ik wel bij je enkels kan komen.’

Ze duwde hem omhoog met al haar kracht. Hij schoot inderdaad snel omhoog, greep het rooster en haakte er een arm doorheen. De klimgordel zweefde naar beneden. Vettige wolken kolkten rond de gewekte nevelstinkers naast de linkertoegangsdeur. Nile graaide de gordel uit de lucht en deed hem zelf weer om. Ticos hing nu aan allebei zijn handen, met zijn benen recht naar beneden. Ze nam een sprong, zweefde tegen de muur op, greep zijn enkels en klom langs hem omhoog. Het antizwaartekrachtveld omsloot hen nu weer allebei. Een ogenblik later had ze haar knieën langs een spijl van het rooster gewrongen en had ze Ticos de gordel weer omgedaan. Hijgend hees hij zich naast haar en pakte het regelkastje.

‘Het is één grote mistbende, daar beneden,’ zei hij en haalde schurend adem. ‘Zal ik nog een paar monsters wakker maken?’

‘Zolang ze ons niet ombrengen.’ Buiten móesten ze nu toch wel weten dat er bij de executie een spaak in het wiel was gestoken. Nile hing aan haar knieën en haar linkerhand, en hield de loop van de UW tegen de bemanteling van het rooster, waaronder één van de generatoren van het krachtscherm moesten zitten, en hield de trekker ingedrukt. De straal siste en sputterde. De bemanteling gloeide op, werd witheet. Een ongelofelijke mengeling van stank en rook steeg plotseling op. Haar keel voelde aan alsof ze stikte, haar ogen traanden. Ze hoorde Ticos proesten en kuchen.

Toen was ze erdoorheen. Binnenin spatte iets met een felle lichtflits uit elkaar. De wind bulderde, zilt en fris, over haar hoofd naar binnen.

‘Over de vensterbank, Ticos, naar buiten! Het krachtscherm is weg.’ Ze trok zich op en zwaaide een arm over de vensterbank. Plotseling begon haar schouder te tintelen. Een zenuwzweep! Parahuanen in het lab … Beneden haar maakte Ticos wanhopige geluiden. Ze ging dwars op de vensterbank zitten en tuurde naar beneden. Ze kon hem vaag zien. Hij had het regelkastje laten vallen en klemde zich met beide handen aan het rooster vast. Zijn lichaam schokte in wilde stuiptrekkingen. Met bonzend hart stak Nile haar hand uit, greep zijn arm en trok het spartelende lichaam, dat gelukkig weinig woog, over de vensterbank en tussen de begroeiing buiten het raam. Hij greep een paar takken beet en probeerde zich overeind te houden, terwijl ze zich omdraaide.

Meer dan de helft van het lab beneden werd verduisterd door wolken van de nevelstinkers die door de wind werden opgedreven. Er klonk een uitbarsting van wanhopig geloei. Een Parahuaan, of misschien meer dan één, was tegen een organisme gelopen dat geen last had van de stank. Ze ving een glimp op van logge gestalten die, verblind door de nevel, doelloos dooreen liepen. Ze moesten nu ook halfgestikt zijn, maar tenminste één Parahuaan had Ticos lang genoeg daarboven zien zitten om zijn zenuwzweep te kunnen richten …

De vettige mist warrelde op van een gedeelte van de vloer waar vier glazen potten stonden op een laag tafeltje. Nile had gezien wat erin zat toen ze het lab binnenkwam. Het deksel van de dichtstbijzijnde pot versplinterde ogenblikkelijk onder de straal van de UW. Ze legde opnieuw aan. Het geschrokken organisme in de eerste pot begon zich al energiek samen te trekken en uit te zetten als een pomp. Een tweede pot vloog aan scherven. Terwijl Nile op een derde pot richtte strompelde een Parahuaan uit de stankwolk naar voren en hief een zwaar pistool op naar het raam.

Ze dook terug achter de vensterbank. Geen tijd voor een duel. Het was ook niet nodig. Twee van de potten waren nu gebroken en ze had uit beide een paar straaltjes bleke damp te voorschijn zien spuiten. De organismen in kwestie heetten zoutzuurbommen, en met reden. Géén van de aanwezigen in het lab zou het waarschijnlijk levend verlaten – en zeker zou iemand die er nu binnenging er niet weer uitkomen in een toestand die zich leende voor een rapport over de vlucht van de gevangenen door het krachtschermraam.

Ze richtte haar pistool op de plafondverlichting en mikte op een punt waar de middelste geleiders elkaar kruisten. Er ontplofte iets en het laboratorium werd in duisternis gedompeld.

Nile keerde zich af van het venster. Flarden stinknevel dreven om haar heen. Ticos leunde tegen de takken en klampte zich er aan vast met onverwachte rukkerige bewegingen.

‘Hoe erg ben je geraakt?’ vroeg ze snel.

Hij gromde. ‘Weet ik niet. Ik ben geen wapenspecialist. Waarmee hebben ze me eigenlijk te grazen genomen? Met een zenuwtriller?’

‘Iets in die geest, ja. Je hebt niet de volle lading gekregen, anders zou je niet bij kennis zijn. Met de klimgordel om kan ik je wel dragen, maar als je zelf lopen kunt …’

‘Dat gaat wel. Ik schijn het effect gedeeltelijk te kunnen onderdrukken. Als ik je maar niet te veel ophoud.’

‘Laten we het maar proberen,’ zei Nile. ‘Ze zullen toch niet meteen achter ons aanzitten. Zeg me wel als het te zwaar voor je wordt …’

Haar bundeltje zat nog in de holle drijfboomstam waar ze het had achtergelaten. Ze opende het haastig. Ticos stond achter haar, hij hing voorover en hield zich naar adem snakkend aan de planten vast. Nile was zelf ook behoorlijk buiten adem. Ze waren van het dak van het blokhuis af rechtstreeks naar boven geklommen, daarna overgestoken langs de zuidkant van de zeehavelaarskolonie en toen weer naar beneden geklauterd op de lagune aan. Voor haar was het dit keer geen lichte dans geweest over de takken. Haar beenspieren voelden wel degelijk dat ze het zwaar hadden gehad. Maar toch had Ticos, hoewel ondersteund door de klimgordel, de grootste moeite gehad haar bij te houden. Hij was niet met nachtlenzen uitgerust, hij was niet voldoende bedreven in het gebruik van de klimgordel en op sommige momenten kreeg hij aanvallen van onbeheerst schokken en beven als gevolg van de stoot van de zenuwzweep. Daar bestonden geneesmiddelen tegen, en ongetwijfeld bezaten de Parahuanen die ook. Maar hier was niets voorhanden. Het enige middel was nu veel beweging. Met nog vijf of tien minuten klimmen was het wel bekeken. Dat zou ook wel moeten, dacht Nile. Ze wist nu dat Ticos een groot deel van zijn energiereserve was kwijtgeraakt, sinds ze hem voor het laatst gezien had. Als het effect van het vreemde wapen ook maar enigszins overeen kwam met zijn door mensen vervaardigde tegenhanger, zou een voltreffer hem snel gedood hebben. De stoot die hij opgelopen had, kon hem nog steeds doden, maar dat leek nu minder waarschijnlijk. Ze pakte een zakje nachtlenzengelei uit haar buidel en reikte het Ticos aan. ‘Doe je kattenogen maar liever in.’

‘Hè? O, dankjewel. Die kan ik wel gebruiken.’

Een reeks schrille fluittonen steeg op uit de lagune. Ticos draaide zijn hoofd om.

‘Dat klonk net als één van jouw otters!’

‘Was het ook. Het is Sweeting.’ Nile had de afgelopen paar minuten al steeds het gefluit gehoord, maar het niet gezegd. De wind overstemde nog steeds al het andere geluid. Ze wurmde met haar mes het uiteinde van de butistengel open. ‘Zitten de lenzen goed?’

‘Ja.‘

‘Laat dan eens zien hoe snel je een laag butisap kan opbrengen. We krijgen misschien zo dadelijk moeilijkheden.’

Ticos pakte de stengel aan en begon het sap haastig over zijn kleren te smeren. ‘Parahuanen?’ vroeg hij.

‘Misschien. Er schijnt iets deze kant op te komen door de lagune. Wist je dat je vrindjes hier een tarm hadden?’

‘Die heb ik gezien, ja.’ Ticos stem klonk geschrokken, maar hij hield niet op met zijn werk. ‘Denk je dat het … ’

‘Eerder de tarm dan Parahuanen.’

‘Wat kunnen we doen, Nile?’

‘Buti schijnt een goede bescherming te zijn als hij ons niet ziet. Dat beest is één keer heel dicht bij me in de buurt gekomen. Als hij hier helemaal heen komt, zal hij waarschijnlijk ons spoor vinden. Ik ga kijken wat Sweeting te vertellen heeft. Zorg jij dat je klaar bent met die buti. Maar smeer het nog niet op je schoenzolen.’

‘Waarom niet?’

Ik denk dat we de tarm hier kunnen afschudden. Hij zal zich trouwens waarschijnlijk niet zo lekker voelen.’

Hij keek even op, en deed een poging tot lachen.

‘Nog meer ge-Tuvela?’

‘Deze Tuvela heeft kleine kaboutertjes om haar te helpen … ’ Nile zette de otterroep aan en liep snel naar de lagune toe. Aan de rand van het water bleef ze staan, keek om zich heen en luisterde. Er was niets bijzonders te zien. Het gedempte grommen van een motor kwam ergens uit de richting van het blokhuis. Toen stak Sweeting haar kop boven water.

‘Nile, jij oppassen! Tarm komt!’

Een ogenblik later was ze weer bij Ticos. De tarm kwam door het drijfbos aanzetten boven het water. Misschien zocht hij links en rechts naar hun spoor, of misschien was hij onrustig geworden als gevolg van het blaasjesgif van de otters. Onder het blokhuis waren ze erin geslaagd een groot aantal doorns in het beest te drijven. Sweeting berichtte dat zijn bewegingen traag leken. Maar voorlopig kon hij nog gevaarlijk genoeg zijn.

Ze stelde verdere explicatie uit en Ticos drong er niet op aan. Samen haastten ze zich naar de lagune. Als de tarm niet van zijn koers afweek, moest hij hun spoor kruisen. En dan moest het spoor bij de lagune lijken te eindigen. Als hij in het water naar hen ging zoeken, zouden de otters proberen met hem af te rekenen. Kennelijk realiseerde de tarm zich niet dat die kleine ongrijpbare wezens gevaarlijk voor hem konden zijn. Nadat hij gemerkt had dat hij ze niet kon vangen, had hij niet veel aandacht meer aan ze besteed.

Ze wreven het butisap in hun schoenzolen terwijl de golven een meter verder tegen de kant klotsten. Nile geloofde dat haar laatste laag butisap voor de rest wel voldoende was. Haar voorraad van het sap begon op te raken. Later had ze er misschien nog wat van nodig en ze wist niet waar een tweede veldje te vinden was. Tegen de tijd dat ze klaar waren, begon het ottergefluit weer, niet veraf. Nile liep voorop het bos in en begon te klimmen. Ticos volgde haar op de voet, de vrees voor de tarm was sterker dan zijn vermoeidheid. Een dertig meter verder hield Nile plotseling stil.

‘Liggen, Ticos, plat!’

Ze liet zich naast hem vallen, op de tak waarlangs ze gelopen hadden. Beneden in het woud ontstond een beroering die niet door de wind werd veroorzaakt. Planten sloegen woest tegen elkaar. Het lawaai hield een paar seconden op en was er toen weer. Het scheen naar de plek toe te gaan die ze net verlaten hadden. Ze wachten, roerloos, met opgeheven hoofd. Toen zag Nile de tarm voor de derde maal. Ticos naast haar verstijfde, hij had hem ook ontdekt.

Zelfs met haar nachtlenzen kon ze weinig details onderscheiden. Er was veel begroeiing tussen hen in. Het grote beest leek tussen de stammen van het drijfwoud op een dikke kruipende worm. Zijn nabijheid had een bijna verlammende invloed op haar. Ze staarde ernaar in starre betovering en het duurde even voor ze zich realiseerde dat hij halt had gehouden. Ongeveer op het punt waar ze naar het water waren gelopen, waar de mensengeur hing, en waar het spoor moest eindigen, uitgewist door de buti. Ze schrokken allebei op van een reeks plotselinge harde sabbelende geluiden. De bleke massa leek op te zwellen, werd toen weer platter. Het beest had zich omgedraaid en kroop omhoog het bos in. Ticos slikte hoorbaar.

‘Hij …’

‘Hij gaat terug langs ons eerste spoor. Hij volgt ons niet.’

Ticos zuchtte van opluchting. Ze zagen de tarm uit het gezicht verdwijnen. De seconden kropen voorbij. Ten slotte wierp Ticos Nile een blik toe. Ze schudde haar hoofd. Het was beter nog niet te gaan …

En toen verscheen de tarm weer, langs hun spoor, dat terugliep naar de waterkant. Nu gleed hij zonder aarzelen het water van de lagune in en zonk beneden het oppervlak. Ottergefluit begroette hem.

Ze waren meteen op de been en haastten zich voort. Het lawaai van de wind was hun bondgenoot en dekte de geluiden van hun aftocht. Nile zocht de makkelijkste route uit: brede takken, zachtglooiende stammen. Ticos kon eenvoudig bijna niet meer, hij struikelde, gleed uit en haalde piepend adem. Ten slotte stopte ze om hem wat rust te gunnen.

‘Hé,’ vroeg hij, ‘waarom houden we stil?’

We hoeven je nu niet meteen kapot te jakkeren,’ zei Nile hem. ‘Ze weten misschien nog niet eens dat wij niet dood in het lab liggen. Ze hebben de deuren waarschijnlijk luchtdicht afgesloten om de andere helft van hun fort niet te vergassen.’

Hij gromde. ‘Als ze het lab nog niet doorzocht hebben, zullen ze het wel gauw doen. Ze kunnen hier heel snel beschermende pakken naartoe krijgen. En iemand moet nu toch wel aan dat raam gedacht hebben.’

Nile haalde haar schouders op. De tarm mocht haar dan met kille angst vervullen, over Parahuaanse spoorzoekers maakte ze zich niet meer zo veel zorgen. ‘We hebben een mooie voorsprong,’ zei ze. ‘Als ze ons spoor volgen tot aan de lagune, weten ze niet waar ze ons dan moeten gaan zoeken. We kunnen wel overal op het eiland zitten.’ Ze aarzelde. ‘Als ze een beetje verstandig zijn, verspillen ze helemaal geen tijd meer aan ons. Ze brengen eenvoudig hun aanval tegen het vasteland op gang. Daar ben ik zó bang voor, dat ze dat zullen doen.’

Ticos giechelde. ‘En dat is nou net het enige wat ze niet kunnen doen, tenminste voor een poosje.’

‘Waarom niet?’

‘Zo werken hun hersenen nu eenmaal. De enige rechtvaardiging die de Stem van de Daad voor zijn misdaden had, was het feit dat ze jouw hoofd op een presenteerblaadje konden aandragen. Bewijs geleverd: Tuvela’s kunnen vernietigd worden! Ze hebben nu geen bewijs meer en nou gaan ze eerst urenlang zitten debatteren voor ze weer iets kunnen ondernemen. Behalve natuurlijk het zoeken naar jou. Dat doen ze wel, en heel intensief. Ik ga hier niet op ze zitten wachten. Ze hebben misschien nog geluk ook. Hoe ver is het nog naar de couveuse?’

Nile berekende het in gedachten. ‘Niet veel verder dan een vierhonderd meter. Maar je moet er vrij pittig bij klauteren.’

‘Klauter maar een eind weg,’ zei Ticos. ‘Ik houd het zolang nog wel uit.’

Acht

De couveuse was een losjes gegroepeerd kolonie-organisme dat veel weg had van een bolvormige uitwas van de drijfboomtak waar het omheen groeide. De buitenste schil van de bol bestond uit een stekelhaag. Binnen bevond zich een rond hol, tien meter in doorsnede, waarin zaadpeulen en andere vitale delen vrij onsamenhangend met elkaar verbonden waren. De stekels van de haag varieerden van tien centimeter lange doorns tot ware houwdegens van bijna een meter lang. Slechts van twee wezens, die groot en sterk genoeg waren om een potentiële bedreiging te vormen voor het binnenste van de couveuse, was bekend dat ze ooit een manier hadden gevonden om door de heg heen te dringen. Eén daarvan was de mens.

De ander was geen vijand. Het was de vleerkester, een bottig dier met een vleugelwijdte van wel vijf meter, die thuis hoorde tussen de ijsschotsen van het zuiden, en die met het couveuse-organisme wederzijds voordelige betrekkingen onderhield. Op gezette tijden vloog hij naar het noorden de drijfboomeilanden tegemoet, die op de Meral aan kwamen varen, zocht de daar groeiende couveuses op, en legde in elk ervan één van zijn leerachtige eieren in een zaadpeul, voor hij tenslotte terugvloog naar zijn winterse luchten. Tijdens dit proces verspreidde hij het stuifmeel van de couveuses over de andere kolonies en vervulde zodoende zijn deel van de instinctieve overeenkomst. Als de kesterkuikens uitkwamen, scheidde de couveuse sap af om de toekomstige bevruchter te voeden tot hij zijn pleegmoeder verliet en de vrije hemel invloog.

De mens kon met zijn energiewapens zonder kleerscheuren door de haag dringen. Een eenvoudiger methode was je voor een vleerkester uit te geven.

‘Ze zit vlak achter deze bosjes,’ zei Nile. Ze wees naar een rond aflopend deel van de haag boven de struiken voor hen. ‘Kom er maar niet dichterbij.’

‘Ben ik ook niet van plan,’ verzekerde Ticos haar. Hun nadering had een woest geratel aan de gang gezet, alsof een stelletje droge beenderen tegen elkaar werd geslagen.

De couveuse zwaaide waarschuwend met haar wapens. Ticos ging wat achteruit terwijl Nile een buigzame, drie meter lange twijg bijsneed, die ze had uitgezocht om hun doorgang door de haag te verschaffen. Weer een foefje dat ze als kind al geleerd had – de bewoners van de zandbanken beschouwden de couveusezaden en de vleerkestereieren als uitgezochte lekkernijen. Een stekelige franje aan de punt van de twijg was een redelijk goede nabootsing van de puntige uitsteeksels op de benige elleboog van de kestervleugel. Wanneer de kester namelijk tegenover de dreigende haag kwam te staan, wreef hij met zijn elleboog langs één van de zwiepende takken uit de haag heen en weer. Een bepaald aantal strelingen identificeerde de bezoeker en dan werd deze binnen in de bol gelaten.

Nile schoof naar de struiken die hun de weg over de drijfboomtak versperden, en duwde ze behoedzaam uiteen. Het geratel werd luider en de achterkant van de struiken kreeg een paar woeste houwen. Ze stak de twijg naar voren, raakte met de franje een tak van de couveuse aan en begon zachtjes te strelen. Na een paar seconden verstijfde de tak en bewoog zich niet meer. Een ogenblik later stonden ook de takken vlak eromheen bewegingloos. Het geratel hield beetje bij beetje op. Nile bleef doorstrelen. Plotseling bogen de takken tegenover haar opzij en lieten een opening vrij van ongeveer één bij anderhalve meter.

Ze gleden er doorheen, vlak achter elkaar. Nile draaide zich om en tikte met de twijg tegen de binnenkant van de haag. De opening sloot zich weer.

Zonder hulpmiddelen zagen mensenogen hier niets anders dan inktzwarte duisternis. De nachtlenzen toonden hun nog net wat ze zien moesten. Daarheen, knikte Nile. Het binnenste van het kolonie-organisme was in kamertjes verdeeld door membranen van een olieachtig weefsel. Kriskras door de ruimte hing een netwerk van vezelige lianen. In een kamertje aan hun linkerhand stonden zeven zaadpeulen die de vorm hadden van grote kalebassen. Op twee na stonden alle kappen omhoog, hetgeen betekende dat er geen bevruchte zaden of kesterkuikens in zaten.

‘Gaan we daar in zitten?’ Het was Ticos’ eerste ervaring in een couveuse.

‘Jij wel,’ zei Nile. ‘Ze zijn schoon en comfortabel, als je het tenminste niet erg vindt om wat stuifmeel op je kop te krijgen. De hele couveuse scheidt een stof af die ongedierte weghoudt. We zouden hier heel best voor onbepaalde tijd onze tenten kunnen opslaan.’

‘Vindt dat ding het dan niet erg, dat we in hem rondbanjeren?’

‘Als het zich al van gebanjer bewust is, denkt het vermoedelijk dat er een kester binnen is. Vooruit!’

Hij bromde, greep een liaan, stapte van de tak over op een andere liaan en zwaaide zich naar de dichtstbijzijnde zaadpeul toe. Nile kwam achter hem aan en wachtte terwijl hij de zaadpeul beklom, en zich liet zakken tot hij grond onder de voeten voelde. ‘Ruimte genoeg,’ gaf hij toe en keek haar van over de rand aan. Hij veegde het zweet van zijn gezicht en zuchtte. ‘Hier, laat ik je die gordel teruggeven.’

‘Dank je.’ Nile gespte de klimgordel weer om. ‘Waar is de jouwe, tussen twee haakjes?’

‘Die heb ik in mijn kamer verstopt toen ik die overvallers zag aankomen. Ik dacht dat ik hem later misschien nog zou kunnen gebruiken. Maar ik heb nooit de kans gekregen hem op te halen. Hij zal er nog wel liggen.’

‘Hoe voel je je nu?’

Ticos haalde zijn schouders op. ‘Ik tril niet meer. Voor de rest voel ik me lichamelijk bekaf, maar geestelijk fris. Onplezierig fris, als je het mij vraagt. Ik heb begrepen dat jij ervaring hebt met zenuwzwepen?’

‘Met de onze, ja,’ zei Nile. ‘Maar de Parahuaanse schijnen over het algemeen dezelfde soort verschijnselen op te wekken.’

‘Ook hyperstimulering van de hersenen?’

‘Vaak wel, als het een kleine stoot is, een schampschot, zoals jij hebt gehad. Die stimulering zal vrij plotseling overgaan in doezeligheid. Als dat gebeurt, moet je je niet verzetten. Ga gewoon lekker onderin je zaadpeul liggen, rol je op en ga slapen. Dat is op het ogenblik de beste medicijn voor jou.’

‘Ja, maar nu niet,’ zei Ticos beslist. ‘Nu we even een adempauze hebben, ga je me eerst een paar vragen beantwoorden. Neem nou die boot, waar je misschien contact mee hebt gehad …’

‘Dat was een sledekoerier. Hij wachtte op bericht van mij.’

‘Hoezo? Hoe kwam hij daar dan?’

Nile vertelde het hem zo beknopt mogelijk. Toen ze klaar was, zei Ticos: ‘Dus niemand heeft daarbuiten ook maar een vermoeden van wat hier aan de hand is?’

‘Met uitzondering van mogelijke Tuvela’s,’ zei Nile droog.

‘Tja, de Tuvela’s. Daar heb ik je wel een kluif mee op je dak geschoven.’

‘Nou en of. Maar dankzij dat Tuvela-sprookje ben ik niet uit de lucht geschoten. Zeg, hebben de Parahuanen de recente storingen in de verbindingen veroorzaakt?’

‘Ze hebben de natuurlijke storingen verergerd. Hoort bij het Grote Plan. Ze zijn bekend met het communicatiesysteem dat hier gebruikt wordt. Ze hebben op hun eigen waterwerelden al eeuwen geleden soortgelijke systemen ontwikkeld. Zo weten ze dus hoe ze die van ons hier moeten saboteren.’

‘Wat is het doel daarvan?’

‘Ze willen weten in hoeverre ze in staat zijn storingen op te wekken. Vlak voor ze tot de aanval overgaan, zijn ze van plan op de hele planeet de verbindingen lam te leggen, zodat er geen berichten uit kunnen gaan. Ruimteschepen die binnenkomen, of die proberen te vertrekken, zullen worden neergehaald. Ze zijn van plan de zaak stevig in handen te hebben voor iemand buiten het zonnestelsel zich al te bezorgd maakt over ons zwijgen.’

Nile keek hem aan, koud van angst. ‘En dat zou ze best eens kunnen lukken, denk je niet?’

‘Tot daar aan toe misschien wel. Ik ben geen gediplomeerd strateeg, maar ik geloof dat de plaatselijke verdedigingsmiddelen niet al te indrukwekkend zijn.’

‘Ze zijn niet ontworpen om aan een grote invasie het hoofd te bieden.’

‘Nou, als de Stem van de Daad de oorspronkelijke opzet aan kan houden, de aanval op dezelfde wijze kan coördineren en volgens plan tot in alle details uitvoeren, dan geloof ik wel dat de Parahuanen Nandy-Cline kunnen innemen. En haar zelfs nog een tijdje bezet kunnen houden ook. Maar wat dat betreft, zal het er nog om hangen. Het is namelijk best mogelijk dat ze vanavond zóveel andersdenkende Palachijnen hebben omgebracht dat hun militaire apparaat niet meer juist kan functioneren. En op de lange duur is het Grote Plan natuurlijk stompzinnig. Porad Anz en haar bondgenoten hebben geen schijn van kans tegen de Naaf.’

‘Ben je daar zeker van?’

‘Heel zeker. Neem nou hun eigen berekeningen. Ze hebben ons bestudeerd. Ze hebben inlichtingen over ons bijeengeschraapt waar ze maar konden. Ze hebben hun materiaal uitentreuren geanalyseerd. En waar komen ze dan mee voor de draad? Met de Tuvela-theorie. Een geheim ras van superstrategen … ’

‘Ik begrijp niet hoe ze ooit bij die theorie zijn gekomen,’ zei Nile. ‘Er is toch werkelijk geen enkel bewijs voor.’

‘Vanuit het standpunt van de Palachijnen is er bewijs te over. Het was een logische conclusie, als je bedenkt dat ze, op een heel enkele uitzondering na, van nature niet in staat zijn de ware verklaring te accepteren, namelijk dat hun ras in de Melkweg nu een concurrentiepositie inneemt die inferieur is aan de onze. Ze hebben hun beschavingsstructuur vastgelegd in een, volgens hen, volmaakt patroon. Als ze in omstandigheden komen te verkeren waar het patroon niet in voorziet, kunnen ze het niet veranderen. Het is immers ondenkbaar dat je het volmaakte zou willen veranderen! Bij hun eerste poging om werelden van de Naaf te veroveren zijn ze in dergelijke omstandigheden geraakt, en ze hebben toen het onderspit gedolven. Nu komen ze weer in dezelfde situatie terecht.

Dus verliezen ze weer!’

‘Ze hebben nu bondgenoten,’ zei Nile.

‘Hele wankele bondgenoten. Porad Anz zal haar positie nooit zover kunnen consolideren dat die ook aan het gevecht gaan deelnemen. En gelijk hebben ze. Diverse buitenaardse beschavingen hebben tijdens de Eeuwen van Oorlog geprobeerd een brok van de Naaf naar zich toe te halen terwijl de mensen druk bezig waren elkaar te bevechten. En alle verhalen wijzen erop dat de aanvallers een ongenadig pak rammel kregen. Hoe verklaar je dat?’

Nile haalde haar schouders op. ‘Dat is nogal makkelijk. Ze staken hun neus in een familievete, en die familie was generaties lang vertrouwd geweest met slachtingen op grote schaal. Het verbaast me niets dat de indringers geen voet aan de grond kregen. Maar ik begin me eerlijk gezegd af te vragen of we tegenwoordig wel zo goed op dergelijke situaties zijn voorbereid. De enige soort oorlog die de Naaf de laatste tijd heeft gekend is de strijd die ontstaat wanneer zo’n onderregerinkje tot de slotsom komt dat het groot genoeg is voor zelfbestuur en het tegen de Federatie probeert op te nemen … En dat wordt altijd zo gauw onderdrukt dat je het nauwelijks een gevecht noemen kunt.’

‘Dat is zo,’ beaamde Ticos. ‘Wat denk je van de Federale Opperregering?’

Ze aarzelde. Eén van de meest ongewenste nawerkingen van een zenuwzweeptreffer die niet dodelijk was, kon bestaan uit een zich geleidelijk verder ontwikkelde geestelijke onttakeling. Als die niet meteen behandeld werd, kon permanente krankzinnigheid het gevolg zijn. Ze vermoedde dat Ticos nu op de grens was, hij ijlde bijna. Als dat zo was, moest ze hem aan de praat houden over allerlei reële zaken tot hij dat punt veilig voorbij zou zijn. Ze zei: ‘Dat is een nogal algemene vraag, vind je niet? Ik geloof dat ik eenvoudig niet zo vaak aan de Opperregering denk.’

‘Waarom niet?’

‘Waarom wel? Ik heb geen last van ze, en ze lijken me best in staat hun werk te doen, gezien die oproerkraaiende regerinkjes die ze de mond hebben gesnoerd.’

‘De Opperregering houdt de structuur van de Federatie in stand,’ zei Ticos, ‘omdat we eindelijk geleerd hebben dat een dergelijke structuur absoluut noodzakelijk is. Daaraan mag niet getornd worden. Zelfs het idee van een burgeroorlog op hoger dan planetair niveau wordt niet getolereerd. Ik geef toe dat de Opperregering dat soort dingen heel goed doet. Maar aan de andere kant hoor je echt wel heel veel klachten. Een steeds weerkerende klacht is dat de regering lang niet genoeg doet om de misdadige elementen in de bevolking onder controle te houden.’

Nile schudde haar hoofd. ‘Dat ben ik niet met je eens! Ik heb met het Federale bureau voor misdaadbestrijding hier samengewerkt. Ze zijn heus efficiënt genoeg. Natuurlijk kunnen ze niet alles aan. Maar ik geloof niet dat de Opperregering veel méér in die richting zou kunnen doen zonder een drukkende bureaucratie op te bouwen – hetgeen ik beslist niet zou willen.’

‘Vind jij dat je de misdaadbestrijding aan de plaatselijke burgerij moet overlaten?’

‘Natuurlijk, als het een plaatselijk probleem is. Misdaad verschilt in wezen niet zo veel van andere moeilijkheden waar we mee te kampen hebben. Misdadigers kunnen we best aan. Dat blijkt geregeld.’

Ticos gromde. ‘En dat,’ merkte hij op, ‘is nu een houding die bijna geen enkele Palachijn zou kunnen begrijpen! En ze schijnt typerend voor onze beschaving te zijn.’ Hij zweeg even. ‘Je herinnert je wel, dat ik me afvroeg waarom de Federatie kennelijk zo weinig belang stelt in levensverlenging en rasverbetering en dergelijke projecten.’

Ze wierp hem een snelle blik toe. Was hij dan toch niet aan het ijlen? ‘Zie jij verband daarmee?’

‘Zeer beslist. Die misdadigers bijvoorbeeld: de Opperregering moedigt ze natuurlijk niet feitelijk aan. Maar ze houdt wel een situatie in stand, waarbij de burger als het ware wordt uitgenodigd zelf de bestrijding van de misdaad ter hand te nemen. Het kennelijke resultaat is, dat misdaad een constante bedreiging vormt, maar toch binnen redelijke perken wordt gehouden. En dat is maar een klein deel van het grote beeld. Onze maatschappij kweekt een geest van agressieve wedijver op bijna alle gebieden; en de Opperregering trekt zich er zelden iets van aan of de gebruikte methoden wel wettig zijn. De enige beperkingen die ooit worden opgelegd, komen voort uit overeenkomsten tussen burgerorganisaties die ook op de naleving ervan toezien.’

‘Geloof jij dat dit alles een soort surrogaat moet zijn voor oorlogvoering?’

‘Het is heus meer dan een surrogaat,’ zei Ticos. ‘Een maatschappij die onder oorlogsdruk leeft, heeft de neiging streng gedisciplineerd te zijn en de geestelijke bewegingsvrijheid van de gemiddelde enkeling overeenkomstig in te perken. In de uitgekiende anarchie waarin wij nu leven, is de bewegingsvrijheid van de enkeling zo groot, als hij zelf maar wil, of als zijn medemensen hem maar toestaan. Voor de grote groep niet-agressieve burgers die er de voorkeur aan geven rustig hun eigen gang te kunnen gaan en niet in moeilijkheden te raken, is het geen optimale situatie. Ze worden geconfronteerd met vele onplezierige problemen die ze niet willen hebben, ze worden in gevaar gebracht en soms bestookt en vernietigd door menselijke roofdieren. Maar op den lange duur schijnen die problemen nooit werkelijk uit de hand te lopen. Omdat we ook over hoogst-agressieve roofdierjagers beschikken. Van nature jagen ze niet op de onschuldige burger. Maar hun nekharen gaan overeind staan als zij hun spiegelbeeld ontmoeten, de misdadiger, het roofdier, waarvan zij zich voornamelijk onderscheiden door hun doelstellingen. Als zij niet van officiële zijde worden tegengehouden, blijken ze als groep de roofdieren ruimschoots aan te kunnen. Zoals je al zei, bestrijden jullie zélf je misdadigers wel, op Nandy-Cline. En op alle werelden waar de burgerbevolking er werkelijk zijn best voor doet, schijnt het op dezelfde manier te worden aangepakt. Over het geheel genomen tiert onze beschaving welig.’ Hij voegde er aan toe: ‘Het is natuurlijk allemaal veel genuanceerder en gedifferentieerder. De onschuldige burger, het roofdier en de jager zijn modellen. Maar het patroon bestaat, en het wordt in stand gehouden.’

‘Maar wat is het doel er dan van?’ vroeg Nile. ‘Als het met opzet in stand wordt gehouden, lijkt het me nogal wreed.’

‘Het heeft afschuwelijk wrede aspecten, als je het goed beschouwt. Maar de mens, als soort, is geëvolueerd tot een zeer taai, waakzaam en zich snel aanpassend wezen, dat heel goed in staat is te verdedigen wat hij als zijn belangen ziet. De Eeuwen van Oorlog hebben die eigenschappen verscherpt. En tegenwoordig worden ze op nog effectievere wijze geslepen. Ik geloof dat het met opzet wordt gedaan. De Opperregering heeft er kennelijk geen belang bij voor de onschuldige burger een paradijselijk leefmilieu te scheppen. Haar belang ligt in de totale kwalitatieve waarde van de soort. En de mens, als soort, blijft een gevaarlijk wezen bij uitstek. De Opperregering beperkt hem niet méér dan de noodzaak gebiedt. Dus ondersteunt zij het zoeken naar onsterfelijkheid niet – onsterfelijkheid zou de mens veranderen. En op welke manier, dat zou niemand met zekerheid kunnen zeggen. Rasverbetering verandert de mens ook, dus dat soort projecten wordt ook niet begunstigd, hoewel ze niet worden tegengewerkt. Ik geloof dat de Opperregering er de voorkeur aan geeft dat de soort op haar eigen manier evolueert. Als je onze staat van dienst bekijkt, hebben wij mensen het er niet zo gek afgebracht. Ze willen niet het risico lopen dat er genetische mogelijkheden uitgeschakeld worden die op den duur misschien nodig zouden zijn om een ander ras niet als mindere tegemoet te hoeven treden.’

Nile zei na een poosje: ‘Tja, maar dat is voornamelijk speculatie van je, Ticos.’

‘Natuurlijk. Maar ik speculeer niet als ik zeg dat de Naaf nog steeds Tuvela’s heeft, en dat ze nog even grondig voorbereid zijn op het leveren van topprestaties als in de dagen vóór de Federatie. En verder zijn ze er nu, verhoudingsgewijs, in reusachtige getale. Dat maakt de positie van de Parahuanen en hun potentiële bondgenoten zo onmogelijk. Ze komen niet tegenover een kleine kaste Bewaarders te staan. Ze stoten automatisch op Tuvela-strategie waar en wanneer ze ook proberen ons aan te vallen. Een doodenkele onder de Palachijnen was zich dat bewust. Moga was er één van hen. Daarom pleegde hij zelfmoord.’

‘Pleegde Moga zelfmoord?’

‘Jij liet je,’ zei Ticos, ‘in het laboratorium op het kritieke moment nogal lafhartig op je gezicht vallen. Aangezien er niemand een pistool op mij gericht had, bleef ik staan kijken. Moga kon niet precies voorzien wat er gebeuren zou, maar ik wist dat hij al sinds enige tijd op de hoogte was van de bestemming van mijn proeforganismen. Hij begreep heel goed dat hij en de groep die hem in het laboratorium vergezelde sterven moest, wilden wij kunnen ontsnappen. En wij moesten ontsnappen om de Stem van de Daad tegen te houden. Toen het ogenblik daar was, was Moga voorbereid. De anderen kregen niet eens de tijd de trekker van hun pistool over te halen. Hij vond nog tijd om die tas naar je toe te gooien, zodat je je pistool terug had. Zie je, hij wist dat jij een heel bekwaam, maar ook een heel kwetsbaar mensenkind was. Hij geloofde helemaal niet in de legende van de onoverwinnelijke Tuvela. Maar hij moest doen wat hij kon om de legende in stand te houden. Hij droeg de mensheid een kille wanhopige haat toe, omdat hij zich had gerealiseerd dat wij het superieure ras waren. En, zoals hij zei, hij verkeerde in doodsangst om het lot van Porad Anz. De Eeuwigen als college waren eenvoudig niet in staat te begrijpen dat de mens hun meerdere kon zijn. Dat begrip betekende niets voor ze. Maar ze konden wel worden overgehaald zich terug te trekken als ze ervan werden overtuigd dat die monsterachtige supermensen die de mensheid regeerden, werkelijk onoverwinnelijk waren. Dus Moga spande eigenlijk met mij samen, en later met jou, om die indruk bij hen te wekken.’

Hij hield op, schudde zijn hoofd en geeuwde uitgebreid.

Nile sloeg hem gade.

‘Zie je … ik, hè, wat? …’ zijn stem zakte weg. Zijn ogen waren nu half gesloten, de oogleden trilden. Na een ogenblik zakte zijn hoofd voorover.

‘Hoe voel je je?’ vroeg ze.

‘Hè?’ Ticos richtte zijn hoofd weer op, en schudde zich. ‘Ik weet het niet,’ zei hij aarzelend. ‘Ik was een ogenblik lang helemaal in de war … ik zag allemaal lichtjes door elkaar schieten. Weet niet goed hoe ik het moet beschrijven.’ Hij haalde diep adem. ‘Nog een nawee van de zenuwzweep zeker?’

‘Ja,’ zei ze. ‘Zenuwzwepen zijn smerige wapens. Je weet nooit wat ze allemaal aanrichten. Dat wat jij nu net meemaakte, kan wel urenlang doorgaan, en het wordt steeds erger. Als dat het geval is, kan het blijvende schade aan je hersenen toebrengen.’

Ticos haalde geïrriteerd zijn schouders op. ‘Wat kan ik eraan doen? Ik heb het steeds geprobeerd tegen te houden, maar nu schijnt het toch als het ware door te sijpelen.’

‘Dan is slaap het aangewezen middel. Heel veel slaap, bij voorkeur een dag of twee. Daarna ben je wel weer in orde.’

‘Ja, maar de moeilijkheid is,’ zei Ticos, ‘dat ik niet geloof dat ik zonder slaapmiddel in slaap kom. En we hebben geen …’ Hij keek haar aan. ‘Of wel soms?’

‘Jawel. Ik zag balatzaden op weg hierheen en ik heb er een paar meegebracht.’

Hij gromde. ‘Jij denkt ook overal aan. Nou, ik kan onze zaak toch niet helpen in deze toestand; dat is wel duidelijk. Geef me die balat dan maar, en ga dan maar weer wat Tuvela-kunstjes vertonen. Maar probeer wel weer terug te komen, wil je?’

‘Jazeker.’ De natuurlijke afloop van de balatslaap was de dood. Bij het menselijk organisme na ongeveer een week. Ticos wist dat hij niet meer wakker zou worden als zij hem niet spoedig naar het vasteland kon brengen waar hij een tegengif kon krijgen.

Hij nam drie van de zaden met hun zachte schil uit haar hand en zei: ‘Veel succes, en houd je adem in!’ Hij drukte ze kapot tussen zijn vingers en hield ze vlak voor zijn gezicht. Nile hoorde hem diep inademen terwijl de balatdampen uit de zaden opstegen. Toen zuchtte hij, zakte achterover en gleed naar beneden in de zaadpeul, uit het gezicht. Na een paar seconden sloot de peul zich over de nu lege opening … Hij was in elk geval veilig, voor zover dat kon in het bos.

Ze stelde de klimgordel opnieuw in en inspecteerde haar uitrusting. Toen hield ze een ogenblik stil, haar hoofd geheven. Er klonk iets – een kort gedempt gedreun, ze voelde het meer dan dat ze het hoorde. Het scheen uit de lucht te komen. Ze had al tweemaal eerder een dergelijk geluid gehoord terwijl Ticos tegen haar praatte. Kennelijk had hij het niet gehoord. Het zou het gerommel van die donder kunnen zijn, maar dat dacht ze toch niet.

Nu weer zo licht als een veertje wipte ze snel langs de levende kabels terug naar de drijfboomtak die door de couveuse liep en ging toen naar de haag toe. Ze legde haar handen een ogenblik tegen de takken van de heg. Deze openden zich rustig voor haar, en ze gleed naar buiten het woud in.

Een minuut lang stond ze rond te kijken en te luisteren. Het dreunende geluid kwam niet meer terug, en ze zag geen andere tekenen van ongewone activiteit om haar heen. Er ontstond een enorm gekrakeel in de zeehavelaarskolonie; maar oud of jong, de zeehavelaars hadden niets bijzonders nodig om lawaai te schoppen. Nile klom snel door het bos naar beneden tot ze het water onder zich hoorde klotsen en borrelen, toen ging ze op de lagune aan. De hemel was nu praktisch wolkeloos, en straalde van sterrenschijnsel. Ze tuurde rond de lagune vanuit haar schuilplaats. Aan de voet van het bos aan de overkant dobberde een keten van kleine heldere blauwe lichtjes zoetjes op en neer. Zochten ze haar daar? Ze draaide de otterroep op.

Sweeting dook op, dolblij en belust op de jacht, en wachtte ongeduldig op nieuwe instructies. De tarm was dood, of tenminste stervende. De otters hadden een nieuwe lading giftige doorns in hem gestoken toen hij het water in kwam, en kort daarna was hij naar de bodem van de lagune gezonken, was op zijn kant gaan liggen en had niet meer bewogen. Daarna hadden de otters een grote groep bewapende Parahuanen ontdekt die rondslopen tussen de plompenbladeren en de andere begroeiing in het midden van de lagune. De otters waren onder water met hen meegezwommen en wachtten op een gelegenheid om hun slag te slaan. Die gelegenheid kwam al gauw. Tegen de tijd dat de troep merkte dat ze drastisch uitgedund was, zaten al acht levenloze Oganoni tussen de verwarde wortels geklemd, diep onder water …

‘Jullie hebben je toch niet laten zien?’

Sweeting snoof verachtelijk.

‘Waggelaar springt in water. Komt niet boven. Jammer, hè? Zeehavelaar heeft opgegeten? Bewaarder Etland heeft opgegeten? Zijn geen otters te zien.’

Nile kon het zich voorstellen. Een warreling in het donkere water onder het oppervlak, drie, vier keer werd toegebeten, en weer werd een slap spartelend lichaam snel naar beneden getrokken tussen de wortels … en er was geen enkele aanwijzing voor de aard van de aanvallers. De overgebleven Parahuanen waren nu bij elkaar gekropen op de plompenbladeren en bleven uit de buurt van het water. Toen er lampen oplichtten en er een paar boten aankwamen, tjokvol vuurwapens, waren Sweeting en haar makkers ervandoor gegaan. Van een afstandje hadden ze gezien hoe de boten de groep speurders hadden meegenomen.

En toen: ‘Boem-boem. Grote kanon!’

Hetgeen de dreunende geluiden verklaarde die Nile gehoord had. Grote waterfonteinen spoten plotseling omhoog in het gebied waar de Parahuanen lastig waren gevallen. Het vuren kwam van een verscholen stelling aan de andere kant van de lagune. Sweeting beschreef bleke lichtflitsen, en zachte, doffe knallen, bij elk schot. Hadden ze een middelgroot energiekanon in het gevecht gebracht, in de hoop wie of wat te vernietigen? De Tuvela? De Palachijnen zouden geen andere verklaring weten voor wat er daarginds gebeurd was. En als ze er achter kwamen dat hun tarm ook tot de doden of vermisten behoorde …

‘En later, waar schoten ze toen op?’ vroeg ze.

Sweeting hief haar neus ten hemel, de otterse manier van schouderophalen. ‘Daarboven! Kesters …’

‘Késters?’

Het schenen toch kesters te zijn geweest. Misschien had de geschutsbemanning een hoogvliegende zwerm trekvogels op de radar gekregen en die voor zwevers aangezien. In ieder geval kwam kort daarna een regen van geschroeide en uiteengereten kesterlijken neer in de lagune en bleef erin drijven.

Nile kauwde op haar lip. Parrol kon er onmogelijk al zijn, en dat er juist op dit moment toevallig een andere zwever langskwam, was gewoon te onwaarschijnlijk. Het leek haar een geval van oververhitte zenuwen en een groeiende demoralisatie in het algemeen. Ticos had zich al afgevraagd of de Stem van de Daad wel in staat zou zijn dezelfde organisatie van de troepen, die nu uitsluitend onder hun bevel stonden te handhaven.

‘En de laatste keer?’ vroeg ze. Links van haar bewoog het water terwijl ze sprak. Ze keek op en zag dat het wilde otterpaar zich bij hen had gevoegd en stak haar hand op als groet. De otters grijnsden geluidloos en dreven dichter naar haar toe.

‘Dat waren wij niet,’ vertelde Sweeting. Het vuur was weer naar de lagune gericht, naar de westelijke punt van het eiland. De otters waren daar helemaal niet in de buurt geweest. Weer een paniekreactie?

‘Wat zijn ze daar aan het doen?’ vroeg Nile. Ze wees met haar hoofd naar het noorden, aan de overkant van de lagune. De speldenknopjes van blauw licht waren al die tijd langzaam verder gevaren langs de voet van het bos.

De otters waren gaan zien wat het voorstelde. Een hele vloot kleine onderzeeërs was daar verschenen, waarschijnlijk uitgestuurd door het grote vlaggenschip in de diepte. Elke boot droeg een lichtje, het doel daarvan was niet bekend. Ze waren nu bezig wachtposten twee aan twee langs de zoom van het woud te stationeren.

Nile dacht erover na. Was dit het begin van een grote en goed georganiseerde klopjacht om de Tuvela in de lagune te omcirkelen, als het energiekanon tenminste niet met haar had afgerekend? Dat leek haar onwaarschijnlijk. Wachtposten werden gewoonlijk slechts als defensieve maatregel uitgezet. Ze hadden daar tenminste één geschutsstelling, en misschien ook wel andere posten die ze kwetsbaar achtten. Ze vroegen zich misschien af, of de Tuvela zo dadelijk uit het water zou komen en iets met die posten zou gaan uitspoken …

Hoe makkelijk waren die wachten aan te vallen?

De otters hadden daar net over zitten denken, toen Sweeting Niles signaal opving. De Parahuanen waren boven de waterspiegel gestationeerd op verschillende hoogten. Twee zaten er op een drijfboomstronk gehurkt, een kleine vier meter boven de golftoppen. De meeste posten konden elkaar niet zien.

Nile had Spiff en Sweeting wel eens zeven meter boven het zeeoppervlak zien zeilen om langsscherende kesters uit de lucht te happen …

‘Als je dat ene stel het hoekje om kan helpen voor ze kunnen schreeuwen,’ zei ze, ‘doe het dan. Het zal de anderen een tijdje aan die kant van de lagune bezighouden. Maar blijf er dan vandaan … er zit verder maar geen waggelaars op hun huid voor je van mij hoort.’

Dat vonden ze goed. ‘Wat ga jij nou doen, Nile?’ vroeg Sweeting.

‘Ik ga een vuurtje stoken zodat Dan ons kan vinden.’

Negen

Ze klom gestaag. De oude drijfboomstammen zwaaiden en kraakten onder de wind; de begroeiing ritselde en fluisterde. Het onrustig klotsen van de oceaan zonk langzaam onder haar weg.

Toen ze hoog genoeg was, koerste ze naar de havelaarskolonie. Vlak voorbij het nest groeide het oliehout het dichtst. Een windvlaag stuwde de stank van de kolonie naar haar toe. Dof gerommel steeg op door het woud. Het gebied was rustiger dan eerder die avond, maar de enorme verslindpartijen en het rumoer dat ermee gepaard ging, zouden met geregelde tussenpozen de hele nacht doorgaan. Ze ging vrij hoog boven de kolonie langs. Het nest leek op een reusachtige donkere kooi, die door de grote getande snavels uit het hart van het bos was gezaagd en gehakt. Zeehavelaars waren niet zo dol op indringers.

Ze was misschien een kleine honderd meter boven het nest en al een flink stuk in de richting van de zuidelijke rand van het bos, toen ze abrupt stopte.

In al die uren dat ze hier was, waren haar zintuigen dusdanig gescherpt dat ze automatisch alles als gevaarlijk bestempelden wat niet in het gewone patroon van het drijfbos paste. Het silhouet dat ze plotseling in zicht kreeg, was voor meer dan de helft verborgen achter bosjes en struiken, maar in gedachten vulde ze het beeld onmiddellijk aan. Het totaalbeeld was dat van een heel groot bleek wezen.

En dat was voldoende. Ze wist op hetzelfde ogenblik dat de Parahuanen een tweede tarm naar het eiland hadden gebracht.

Nile bleef waar ze was, verstijfd van wanhoop. Ze kon hier niet meteen in dekking gaan. De kleinste beweging kon de aandacht van de tarm op haar vestigen. Het massieve netwerk van het bos was hier nogal open, alleen hier en daar stonden wat trosjes vegetatie tussen haarzelf en de dichte struiken op de grote hellende stam waar het reusachtige dier lag. De wilde otters hadden haar al verteld dat ze twee tarms hadden gezien toen de Parahuanen waren gekomen. Ze moesten deze sindsdien aan boord van het grote vlaggenschip hebben gehouden; hij was weer naar het oppervlak gebracht om tegen haar te worden ingezet, en hij was door de open zee ten zuiden van het eiland hiernaartoe gekomen.

Wat deed hij hier in de bovenste woudregionen? … Had hij haar al ontdekt?

Het antwoord op die eerste vraag kwam onmiddellijk. De wind voerde alle dierlijke geuren uit het westelijke bosgedeelte en uit de lagune naar de tarm toe. Hij lag te wachten op tekenen die erop wezen dat de menselijke vijand het grote fort naderde. Het was een defensieve maatregel tegen de Tuvela … en het was in feite best mogelijk dat hij in het nachtelijk duister haar naderende gestalte al gezien had op de drijfboomtakken, maar haar nog niet als mens had geïdentificeerd omdat ze haar mensengeur niet droeg.

Nile deed langzaam een pas achteruit, toen nog één en nog één. Toen ze het eerste beschuttende groengordijn bereikte, scheen het grote lijf te bewegen, het ging wat verliggen. De struiken sloten zich achter haar. Nu was de tarm uit het gezicht … en de gedachte was moeilijk te vermijden dat hij slechts op dat ogenblik gewacht had om, geslepen als hij was, haar nu door het bos achterna te komen, zwaaiend van tak tot tak, grijpend met zijn tentakeltrossen, glijdend langs dikkere stammen. Ze rende, balancerend, licht als een veer, naar een enorme hoofdstam toe draaide er snel omheen, en greep zich met kleefzolen en handen vast. Ze aarzelde aan de andere kant en zocht het bos onder haar af met haar ogen.

Een meter of tien lager stak een kronkelige tak uit met aan het eind wat struiken. Nile duwde zich af, liet zich vallen, landde een ogenblik later met gebogen knieën, rende de tak langs en baande zich een weg door de struiken. Vanuit haar schuilplaats keek ze achterom. Niets bewoog er boven of achter haar. De tarm was haar niet gevolgd.

Ze ging minder gehaast verder en hield tenslotte halt om te bedenken wat ze kon doen. Ze voelde zich nog steeds als verlamd door de ontmoeting. Haar gebrek aan geur zou haar niet beschermd hebben als ze nog dichter bij het loerende zeewezen was gekomen vóór ze het ontdekte. En hoe kon zij nu bij het oliehout komen? De tarm lag er zo dichtbij dat het schier zelfmoord was er weer naartoe te gaan. Ze ging in gedachten de wapens na die het drijfbos haar bood. Er was niets dat het grote beest snel genoeg uit kon schakelen zodat zij er iets aan had. De straal van haar UW zou hem alleen maar nijdig maken.

Plotseling voelde ze zich verslagen. Dat beest kon er wel tot de ochtend blijven liggen, en het haar zo onmogelijk maken het baken te ontsteken dat Parrol het eiland moest wijzen. Er móest toch iets zijn waarmee ze hem van zijn post kon weglokken.

Terwijl ze dat dacht, barstte er een geweldig gebulk los, het leek wel van vlak onder haar voeten te komen, en het schudde haar al strakgespannen zenuwen nog eens flink door elkaar … Het was maar een zeehavelaar van het nest beneden.

Nile hield haar adem in.

Maar een zeehavelaar? Van het nest beneden …

Ze haastte zich omlaag door het woud.

Al gauw kwam ze terug langs haar vorige pad. Maar nu onderzocht ze ieder onderdeeltje van de weg nauwkeurig – ze keek voor en achter zich en plande haar stappen, niet voor de tocht omhoog, maar voor de haastige terugtocht daarna. Als ze hierlangs terugkeerde, zou ze zo vlug mogelijk vooruit moeten komen, dan kon ze zich geen enkele misstap veroorloven, geen enkel moment van onzekerheid over wat ze doen moest of waar ze naartoe moest. Een groot deel van die afdaling zou bestaan uit sprongen op minimumgewicht, en als een toekomstige sprong er ook maar enigszins lastig uitzag, probeerde ze hem eerst voor ze verder klom.

Ze kwam tenslotte op een punt waar ze de tarm binnen een minuut moest kunnen zien liggen … als hij gebleven was waar hij was. Want hij kon nog wel eens van gedachten veranderd zijn over die rechtop gaande gestalte die op hem toe was gekomen en toen weer weg was gegaan; en misschien was hij nu naar haar op jacht. Nile bewoog zich zo steels en behoedzaam als ze nog nooit in haar leven had gedaan, tot ze wist dat ze nu in zicht van de tak was waarop de tarm had gelegen. Ze was hem niet genaderd zoals de eerste keer, maar was in plaats daarvan langs de andere kant van de drijfboomstam omhooggeklommen, die de meeste drijfbomen en andere vegetatie ondersteunde.

Toen ze om de stam heen schoof, zag ze de tarm meteen waar ze gedacht had dat hij moest zijn – plat op de tak uitgestrekt, dat deel van het grote wormenlijf waar de kop zat, naar haar toegekeerd. Een groot bleek oog zonder ooglid scheen strak op de stam gericht. Een dikke bultige massa opgetrokken tentakels bewoog aan zijn zij. Het wezen zag er bedrieglijk sloom en zwaar uit.

Nile wierp een blik achterom naar haar directe vluchtweg. Toen pakte ze de UW uit de holster en stapte naar voren op een uitstekende zijtak van de massieve stam. Plots staken een paar wuivende tentakeluiteinden omhoog uit de samengeklompte massa. Verder bewoog de tarm niet. Nile richtte de UW op het midden van de hoornachtige oogbal en haalde de trekker over.

De tarm verhief zich. Nile clipte het pistool in de holster en glipte achter de stam om. Ze draaide om en sprong.

Er klonk een geluid alsof een paar ton nat zand tegen de andere kant van de stam smakte toen ze door een bosje heen schoot, tien meter lager. Ze zwaaide onder het bosje vandaan, liet zich een paar meter vallen, nog eens een kleine tien meter, viel weer, langs trappen van lucht …

Een diep brullen stormde boven haar langs, het leek meer op de stem van de wind dan op die van een dier. Nile draaide zich om en zag de tarm, samengetrokken tot een bal, dertig meter boven zich langsstuiven en de begroeiing uiteenslaan, hangend aan zijn dikke tentakeltrossen. Ze trok haar UW en hield de straal midden op het grote lijf gericht terwijl ze uit alle macht schreeuwde. Het afgrijselijke gebrul brak af en het grote lichaam hield met een ruk halt. Een ogenblik hing hij te zwaaien in de lucht, op wel vijftig plaatsen met zijn tentakels aan het drijfbos bevestigd. Toen had de tarm haar positie bepaald en kwam snel naar beneden. Nile glipte achter een stam en hervatte haar terugtocht.

Ze gleed nu steeds het gezichtsveld van de tarm binnen, en dan weer weg, maar haar volgende reeks zigzaggende sprongen brachten haar niet meer uit zijn buurt. Ze hoorde zijn verwoestende afdaling, boven haar, nu eens rechts, dan weer links, steeds vlak achter haar; hij verminderde de afstand tussen hen voortdurend. Toen spatten stank en lawaai rond haar op. De inspanning maakte haar blik wazig, maar er was een brede opening tussen de takken beneden en daar schoot ze op af. Ze voelde een horizontale tak onder haar voeten – een zwaaiende smalle brug. Overal open ruimte om haar heen. De stank van de zeehavelaars verpestte de lucht. Logge bewegingen beneden, woedend gegrom …

Er klonk een zware bons achter haar. De tak schudde woest heen en weer. Het gebrul van de tarm zwol aan achter haar en woedend gebulk kwam ten antwoord. De tak kraakte. Rechts voor haar uit waren de wuivende struiken die ze zich herinnerde …

Nile wierp zich voorover van de tak af de bosjes in en klemde zich met handen en voeten vast. En knallend gekraak, een paar meter verderop, toen nog eens. En toen, een ogenblik later een zware dreunende plons beneden.

Toen nog meer geluid, nogal onsmakelijk …

Nile klauterde verder de struiken in, vond een stevige steun voor haar voeten en ging staan terwijl ze de twijgen vasthield. Ze hapte naar adem, haar hart bonsde als een stoommachine. Het rumoer beneden werd langzamerhand minder, een zwaar onregelmatig gebonk van de snavels van de zeehavelaars die steeds weer toesloegen in het rubberachtige monster dat bovenop hun nest gevallen was met een drijfboomtak nog in zijn tentakels geklemd … een tak die Nile van tevoren aan beide kanten bijna doorgesneden had met de straal van haar UW. Met de tarm was nu af gerekend; de reusachtige kesters zouden niet rusten voor hij in stukken was gereten, die overal in het stinkende havelaarsnest werden neergegooid en daarna tot pulp werden gestampt onder de reusachtige zwemvoeten. Haar zenuwen en haar ademhaling bedaarden weer langzamerhand, Nile veegde het zweet uit haar ogen en van haar voorhoofd, en keek toen haar uitrusting goed na om te zien of er niets belangrijks verloren was tijdens die dolle jacht. Alles leek aanwezig te zijn.

En nu, tenzij ze nog meer onvoorziene obstakels zou tegenkomen, moest ze haar oliehoutbrandje toch wel kunnen aansteken …

Er waren geen obstakels meer.

Voor de vierde of vijfde keer werd Nile plotseling wakker, opgeschrikt door misschien niets anders dan een verandering in de klank van de wind. Ze keek snel om zich heen. Een paar meter beneden haar vlak bij de waterlijn stak een otter haar gladde kop omhoog en keek op. Het was het wilde wijfje dat nu aan de beurt was om uit te rusten terwijl haar mannetje en Sweeting door de lagune patrouilleerden.

‘Is niets, hoor Nile …’ De otter geeuwde en liet haar kop weer op haar voorpoten vallen.

Nile draaide haar pols naar zich toe en keek op haar horloge. Nog ongeveer twee uur voor de zon opkwam … Ze had al een paar uur onrustig zitten dommelen aan de oever van het woud en wachtte op tekenen van Parrols komst. De situatie op het eiland was nu min of meer in een impasse geraakt. Aan het oppervlak gebeurde er niet veel. De Parahuanen hadden zich in hun fort en hun schepen teruggetrokken. Van tijd tot tijd voer nog een boot behoedzaam door de lagune, maar de inzittenden waren niet naar haar op zoek. Het leek er zelfs sterk op, sinds de laatste ontwikkelingen, dat ze nieuwe ontmoetingen met de Tuvela tot elke prijs wilde vermijden. Onder water was er heel wat activiteit die zich scheen te concentreren rond het schip onder de bodem van de lagune. Als ze nu een straalzwemmer had gehad, zou ze op onderzoek zijn gegaan. Maar het schip was nu buiten haar bereik, en hoewel de otters zich ook op die diepte makkelijk konden bewegen, bleven hun berichten vaag.

Ondanks de schijnbare pauze, bleef dit een explosieve toestand. En volgens haar berekening zou de klap niet lang meer op zich laten wachten …

Het moest de Stem van de Daad nu toeschijnen dat ze zich in een onmogelijke positie had gemanoeuvreerd. Om een mislukken van hun politiek te vermijden hadden ze een, naar hun maatstaven, monsterachtige misdaad begaan en de leiding van het expeditieleger gevaarlijk verzwakt. Porad Anz zou de moord op de andersdenkende Groot-Palachijnen en Palachijnen alleen vergoelijken als hun politiek met succes werd bekroond.

En hun politiek was, alweer naar hun eigen maatstaven, nu al mislukt daar ze de eerste test niet doorstaan had. De grondslag voor hun argumentatie was geweest dat Tuvela’s verslagen konden worden. Haar dood moest het bewijs leveren. Aan de hand van dit bewijs zou het feit tenslotte onomstotelijk worden vastgesteld, en dan zou de aanval op de planeet volgen.

En uren later was ze niet alleen nog in leven, maar betwistte ze hun daadwerkelijk de heerschappij van de bovenste woudregionen. Ze moesten toch genoeg wapens bij zich hebben om niet alleen dit eiland, maar de hele drijfboomvleet in flinters te blazen, en haar erbij. Maar zolang ze hier zelf bleven, konden ze dergelijke wapens niet gebruiken. En ze konden ze al helemaal niet gebruiken zonder dat de planeet gealarmeerd werd, en in dat geval konden ze net zo goed met de totale aanval beginnen.

Hun redenering was hun eigen valstrik geworden. Ze waren niet in staat één Tuvela te overwinnen. Ze konden dus niet verwachten dat een aanval op alle Tuvela’s van de planeet iets anders dan een nederlaag zou opleveren. Maar als ze van Nandy-Cline vertrokken zonder slag te leveren, bleef hun misdaad onbeboet; ongerechtvaardigd ook, en onvergeeflijk in de ogen van Porad Anz.

Nile dacht dat de eindconclusie wel de aanval zou moeten zijn. Gebrek aan officieren of niet, hun vertrouwen geschokt of niet, de Stem van de Daad had eigenlijk geen andere keus meer. Het ging er nu eenvoudig om, wanneer ze tot die conclusie zouden komen en dientengevolge tot actie over zouden gaan.

Op dit ogenblik kon ze daar niets aan doen. Ze had hen tenminste het grootste deel van de nacht opgehouden; en als de koerierslede van Sotira haar waarschuwing had opgevangen, werd de planeet zich nu misschien bewust van het gevaar dat haar boven het hoofd hing. Nile zuchtte, ging verzitten en tuurde door de takken naar de zee. Sterrenschijnsel glansde op de deinende golven en vermengde zich met het spookachtige licht van de wierbedden. Wolkenbanken dreven weer door de hemel. Bij tijden zag ze de flakkerende weerschijn van het brandende oliehout op de waterspiegel vlakbij. Als Parrol nou maar kwam …

Ze zakte weer in slaap.

Iets erg nats porde energiek tegen haar aan. Ze gaf er geïrriteerd een duwtje tegen. Het kwam terug.

‘Nile, word wakker! Spiff is er!’

Haar slaperigheid verdween op slag. ‘Hè, waar dan …’

‘Komen!’ lachte Sweeting. ‘Komen, niet ver!’

Ze had een lichte echo opgevangen in haar otterroepontvanger en die vertelde haar dat Spiff in de buurt was, binnen vijf kilometer hiervandaan en op weg naar haar toe. En als Spiff eraan kwam was Parrol bij hem. Slap van opluchting gleed Nile met de otter naar de rand van het water. Het was bijna ochtend, achter de wolken kroop het daglicht de lucht binnen, de oceaan kleurde zwart en staalgrijs, brede branding rolde voor het eiland uit.

‘Welke kant komen ze?’

‘Sweetings neus zwaaide rond als een kompasnaald en bleef recht naar het zuiden wijzen. Ze trilde van opluchting. ‘Zo dichtbij. Wij wachten?’

‘Ja, we wachten.’ Niles stem beefde. ‘Ze zullen vlug genoeg hier zijn …’ Parrol had gedaan zoals ze verwacht had – hij had de betekenis van het brandende oliehout begrepen en zijn zwever ver naar het zuiden naar beneden gebracht. Daarna was hij onder water met de zwever naar het begin van het drijfbos gemanoeuvreerd. Hij was nu samen met Spiff uitgestapt en kwam hiernaartoe met zijn straalzwemmer en zijn uitrusting.

‘Waar zijn je vriendjes? Is er iets gebeurd?’

‘Hè? Ja, twee boten onder lagune nou. Grote.’

‘Twee – is het vlaggenschip naar boven gehaald?’

‘Niet zó groot. Waggelaars brengen dingese naar binnen.’

‘Wat voor dingen?’

Sweeting snoof. ‘Waggelaar-dingese, hè? Misschien zij weggaan. Hoi, Spiff is er …’

Ze floot en ging het water in. Nile stond gespannen toe te kijken. Tegen de flank van een grote rijzende golf, tweehonderd meter verder, waren een ogenblik lang twee otters te zien, dan waren ze verdwenen …

‘U ziet er nogal verfomfaaid uit, dr. Etland!’

Bij het eerste gefluisterde woord had ze zich met een ruk omgedraaid, ze had haar UW al getrokken en op hem gericht, voor zijn stem tot haar doordrong. Ze vloekte hees. ‘Ik dacht dat je een … ach laat maar!’

Op het water, zes meter rechts van haar, zat Parrol schrijlings in het zadel van een bagagetorpedo. Hij schoof zijn zwarte duikbril op zijn voorhoofd en greep een stuk drijfboom vast om op zijn plaats te blijven. Hij droeg een UW-geweer in zijn rechterhand. Hij grijnsde even. ‘En dr. Cay?’

‘Die is voor het ogenblik veilig,’ zei Nile. Ze stopte haar pistool weer weg met bevende handen. ‘Had je nog moeilijkheden om hier binnen te komen?’

‘Helemaal niets. Is het gebied hier vlak omheen vrij?’

‘Op het ogenblik wel.’

Parrol had het vasteland negen uur geleden verlaten in antwoord op Nile’s eerste noodkreet. De grootste deel van de tijd had hij in een zware tyfoon vastgezeten met een gestoorde communicator. Hij was al binnen twee uur vliegen van het eiland toen hij op het korte-afstandskanaal verbinding kreeg met een vlootonderdeel van het sledevolk, en voor het eerst hoorde dat dr. Etland een tweede bericht had weten uit te zenden. De Sotira-koerier had haar afgebeten rapport over de Parahuanen ontvangen en het aan de andere sleden overgeseind. Het werd nu door en om de storingsgebieden heen doorgezonden, had tenslotte het vasteland bereikt en was nu zo ongeveer wel bekend op alle sledehoofdkwartieren op Nandy-Cline. Parrols berichtgevers konden hem niet vertellen wat het resultaat van de waarschuwing was over de hele planeet; de verbindingen waren in de tussentijd alleen nog maar slechter geworden. Maar er scheen geen twijfel aan te bestaan of de planeet was nu wel grondig gealarmeerd.

Ze speculeerden in het kort over de mogelijkheden. Er waren misschien federale oorlogsschepen dicht genoeg bij Nandy-Cline om meteen in te grijpen, en misschien ook niet. De troepen van de Federatie die op de planeet zelf waren gestationeerd, waren niet talrijk. Als zij werden ingezet om sleutelposities op het vasteland te verdedigen, zouden ze de Parahuanen niet veel in de weg kunnen leggen. De politie van het vasteland en de Coöperatieve Burgerwacht konden samen wel een flinke vloot van patrouillezwevers inzetten. Ze konden zich goed weren in grond- en luchtgevechten, maar ze waren niet ontworpen om het tegen zwaarbewapende ruimteschepen op te nemen. Over het algemeen was het zo, dat er wel voldoende wapens op Nandy-Cline aanwezig waren, maar niet van een zwaarder kaliber dan nodig was om persoonlijke en zakelijke problemen op te lossen.

‘De sleden hebben hun oude ruimtekanonnen weer te voorschijn gehaald,’ zei Nile. ‘Zij willen best vechten, nu ze weten tegen wie het gaat.’

‘Ongetwijfeld,’ beaamde Parrol. ‘Maar de Marine en de Ruimtepatrouilles zijn de enige troepen die dit soort aangelegenheden aankunnen. We weten niet of ze op het ogenblik beschikbaar zijn, of in welke sterkte. Als onze zwemtenige vriendjes onze communicaties volledig lam kunnen leggen …’

‘Daar zijn ze kennelijk toe in staat.’

Parrol zweeg een ogenblik. ‘Dat kan een rommeltje worden!’ merkte hij op. ‘En ondanks hun zware bewapening geloof jij dat ze al half en half ervan overtuigd zijn dat ze verliezen als ze de aanval wagen?’

‘Volgens hun eigen logica, ja. Maar ik geloof niet dat het ze van de aanval terug zal houden.’

Parrol gromde. ‘Nou, laten we maar weer eens met de otters gaan babbelen.’

De wilde otters hadden zich bij de groep gevoegd. Ze bevestigden Sweetings verhaal over de komst van een tweede schip onder de lagune. Het was meer dan tweemaal zo groot als het eerste, en had er vlak achter gemeerd. Rond beide schepen waren Parahuanen druk bezig. Parrol en Nile stelden vragen, en het beeld werd duidelijker. Het tweede schip scheen een vrachtvaartuig te zijn, en de Parahuanen waren kennelijk bezig ten minste een deel van hun installaties in het drijfbos te ontmantelen en in het vrachtschip te stouwen.

‘Dus ze maken schoon schip,’ zei Parrol. ‘En ze zijn nog niet helemaal klaar voor de slag. Als wij ze nu, in dit stadium, de indruk zouden kunnen geven dat de planeet al gereed staat – en in feite al een aanval op hen aan het lanceren is …’

Nile had er ook aan gedacht. ‘Hoe?’ vroeg ze. ‘Het zou nu wel iets spectaculairs moeten worden. Niet zoiets als hun blokhuis opblazen. Bijvoorbeeld hun vlaggenschip beschieten of zo.’

‘Daar kunnen we niet bij. Maar de twee schepen onder de lagune wel. En dat kunnen we vrij drastisch aanpakken.’

‘Waarmee?’

‘Met implosiebommen,’ zei Parrol. ‘Jouw bericht gaf me de indruk dat ik overal op moest rekenen, en dus heb ik maar van alles meegebracht. Drie Zell-elf-tweeponders, tactische kleefbommen.’ Hij wees met zijn hoofd naar de bagagetorpedo in het water beneden hen. ‘Ze zitten daar bij de rest van de spullen.’

‘De luchtsluizen van hun schepen staan open,’ zei Nile na een ogenblik.

‘Met twee is het wel gepiept. Eén in elke luchtsluis.’

‘Het zijn ruimteschepen! Een tweeponder is misschien niet afdoend genoeg. Maar, eh …’

Beiden keken ze naar Spiff. Hij had zwijgend naar hen zitten kijken met de andere drie.

‘Heb je weer zin bommen te slepen, Spiff?’ informeerde Parrol.

De ogen van de grote otter glinsterden. Hij snoof. Parrol stond op.

‘Ik heb je straalzwemmer meegebracht,’ zei hij tegen Nile. ‘Laten we eerst dr. Cay gaan ophalen en naar de zwever brengen. Daar is hij het veiligst. En dan gaan we eens een kijkje nemen bij die schepen …’

Nile schoot zes meter onder het zeeoppervlak achter Parrol en de bagagetorpedo aan. Ze klemde net zo’n UW-geweer tegen zich aan als hij en genoot van de snelheid en wendbaarheid van de straalzwemmer. Ze hadden de otters bij het drijfbos achtergelaten; snel als Sweeting en haar vrienden ook mochten zijn, dit tempo hadden ze toch niet bij kunnen houden. Het leek alsof ze door de lucht scheerde. Het energieveld dat de straalzwemmer naar voren wierp, hief bijna alle wrijving en druk van het water op; de duikbril vermeerderde het zicht tot een dikke tweehonderd meter vooruit, en de sombere duisternis werd opgelost in schijnbare helderheid. Dicht onder het oppervlak was zij nu de gelijke van elk zeewezen in zijn eigen element. Alleen de diepe troggen bleven voor de straalzwemmer onbereikbaar. De Parahuaanse straalzwemmers die ze gezien had, waren in verhouding primitieve apparaten geweest.

Parrol, die de bagagetorpedo bereed waar Ticos Cay in lag te slapen, manipuleerde zijn voertuig met even groot gemak. Het bezat ook een wrijvingsschild. Hij minderde alleen vaart als hij door de dichte wierbedden heen moest. Tegen de tijd dat ze de zwever bereikten, die aan zijn zeeanker op de golven wiegelde midden in een drijfbosje, was een bloedrood zonnerandje net boven de horizon uitgekomen.

Ze zetten Ticos over in de zwever, borgen de torpedo op, en maakten er een wedstrijd van op de terugweg naar het drijfboomwoud waar ze de anderen op gingen halen. Spiff en Sweeting wisten van tactische bommen af uit eigen ervaring; hun wilde familieleden kenden de menselijke explosieven alleen van otterpraatjes en ze waren hevig geïnteresseerd in de operatie. De rollen werden verdeeld en het gezelschap vertrok. Spiff, drie meter soepele spieren, snelheid en stalen zenuwen, droeg twee van Parrols implosiebommen in bussen rond zijn borst gegespt. Hij had al eerder meegeholpen bij opruimingswerkzaamheden onder water. Parrol behield zelf de derde bom.

En kort daarna dreef Nile in een spelonk onder de reuzenwortels die de bodem van het eiland vormden en sloeg de open luchtsluizen gade van de twee Parahuaanse schepen beneden. Een nevel van geel licht scheen naar buiten. Twee heldere, staalblauwe lichtpuntjes hingen boven het kleinste van de twee schepen. Dat waren de koplichten van twee kanonneerbootjes die rusteloos heen en weer draaiden alsof ze het water om hen heen steeds weer afzochten. Ze zag nog andere tekenen die erop wezen dat de Parahuanen over het algemeen niet op hun gemak waren. Een groep Oganoni met straalzwemmers en de zware pistolen waar ze al aan gewend was geraakt, dreef tussen de wachtboten, en in elk van de luchtsluizen hielden twee schildwachten hun wapens gereed voor onmiddellijk gebruik.

Alle andere activiteiten waren geconcentreerd rond de luchtsluis van het grootste schip. Parahuanen die pakken en kisten voortduwden, zwommen in konvooi vanuit de zee het schip binnen en kwamen weer naar buiten schieten om meer te gaan halen. Net als de schildwachten droegen ze lampen op hun hoofd om hen bij te lichten.

Nile keek om toen Spiff naar beneden kwam glijden door de verwarde wortels boven haar. De otters waren even terug naar het oppervlak geweest om zich vol zuurstof te zuigen voor de actie begon. Spiff hield naast haar halt, tuurde door de wortels naar de schepen en hief toen vragend zijn hoofd naar haar op. Zijn zicht was op deze diepte niet zo goed als het hare, maar voldoende om te werken. Nile zette de communicator in de straalzwemmer aan. ‘Dan?’

‘Ik ontvang je goed.’

‘Spiff is terug, hij kan vertrekken.’

‘Mijn groep is ook aanwezig,’ zei Parrols stem. ‘Wij beginnen nu met onze afleidingsmanoeuvre. Zestig seconden, wanneer je maar wilt, daarna …’

Niles spieren spanden zich. Ze knikte naar Spiff en keek toe hoe hij wegzwom tussen de wortels. Ze liet de loop van het UW-geweer op een stuk wortel voor haar rusten, en zocht het gebied beneden haar af. Haar positie lag halverwege tussen de twee schepen; Spiff koerste naar rechts, naar een punt vlak boven de luchtsluis van het vrachtschip, zijn eerste doelwit. Waar Parrol en de andere drie otters op het moment waren, wist ze niet.

Een groep Oganoni zwom weer op de vrachtsluis toe en stuurde een zwaar beladen transporttorpedo voor zich uit. Toen ze binnen de lichtkring kwamen, sprong de voorste plotseling opzij en rolde om in het water terwijl hij wild om zich heen sloeg. De volgende dreef slap naar boven toe, met bengelende benen. Het scheurende geluid van Parrols UW bereikte een ogenblik later Nile’s oordopjes. Er was plotseling chaotische verwarring rond en in de luchtsluis. De rest van de laders worstelde met de wachten om langs hen heen naar binnen te komen. Ploffende geluiden duidden erop dat een aantal Parahuaanse wapens waren afgegaan. Een mengelmoes van waterige stemmen vulde haar oordopjes. Toen kwam opeens een van de kleine bootjes doelbewust in beweging en schoot schuins naar boven naar de wortelbodem van het eiland.

De andere boot volgde.

‘De boten hebben je gepeild, Dan. Ze komen eraan!’

‘Ik trek me terug.’

De bootjes bereikten de wortels en kropen er tussendoor. De patrouille boven het kleinste schip die uiteen was gevallen, verzamelde zich weer. Kennelijk was iemand daar beneden orders aan het uitdelen. Nile wachtte met bonzend hart. Parrols geweer snauwde vuur, werd beantwoord door een zwaardere knal, snauwde weer. Tussen de wortels kon hij zich veel gemakkelijker bewegen dan de bootjes. Een zwerm bewapende Parahuanen met straalzwemmers schoot uit de luchtsluis van het kleinste schip. Eén van hen zwom opzij en wenkte gebiedend naar de patrouille boven hem. Ze sloten zich aan en de hele groep zwom snel naar boven naar de wortels. Hun bevelhebber stapte in de luchtsluis en stond ze na te staren.

‘De infanterie is ingezet,’ rapporteerde Nile.

‘Dus de schepen zijn onbeschermd?’

‘Zo bloot als maar kan.’

De ploeg verladers was in het vrachtschip verdwenen. De twee bewakers hingen rond in de luchtsluis en speelden zenuwachtig met hun wapens. In het andere schip moesten de twee wachten ook nog op post zijn, maar op het ogenblik was alleen de officier zichtbaar. Nile bestudeerde hem. Klein van stuk, slank postuur – een Palachijn. Misschien wel degene die het bevel voerde over de plaatselijke operaties … Parrols stem zei: ‘Ik heb de otters het startsein gegeven. Zij pakken de infanterie aan. Je kunt je gang gaan wanneer je maar wilt!’

Nile antwoordde niet. Ze schoof de loop van het geweer naar voren, richtte op één van de wachten bij het vrachtschip, drukte af en zwaaide de loop naar de tweede schildwacht terwijl de eerste langzaam achterover tuimelde. Op hetzelfde moment zag ze dat Spiff al halverwege het schip was. Hij vouwde zich bijna dubbel en stootte toen weer vooruit in zijn ontzagwekkende sprint de diepte in. Hij had haar teken begrepen.

Nu dreef de Palachijn bij het kleinere schip in het vizier van haar geweer, niets vermoedend van wat er bij het vrachtschip had plaatsgevonden. Nile schoot nog niet, borrelend van ongeduld. De twee wachten daar hadden zich niet meer laten zien; ze wilde ze uit de weg hebben voor Spiff kwam. De Palachijn keek rond en wilde toen de luchtsluis weer in gaan. Ze legde hem neer met één rukje aan de trekker – en toen schoot een donkere gestalte in een boog langs de scheepsromp, flitste langs het tollende lichaam en verdween in de luchtsluis.

Nile slikte met moeite en gleed onder de dekking van de wortels uit. Er klonken bonkende geluiden in haar oordopjes; ze kon niet uitmaken of sommige ervan nu misschien uit het schip kwamen. In gedachten telde ze de seconden af. Parrols stem zei iets en een ogenblik later realiseerde ze zich dat ze hem helemaal niet had verstaan. Ze zweefde in het water, haar ogen strak op de ingang van de luchtsluis gevestigd. Spiff had misschien wel besloten dat zijn tweede implosiebom een mooier effect zou geven als hij hem binnen het ruimteschip kon plaatsen …

Er tuimelde een Parahuaan uit de luchtsluis te voorschijn. Niles hand ging met een ruk naar de trekker, maar ze vuurde niet. Déze Parahuaan was dood! En nog één …

Een wervelwind zigzagde uit de luchtsluis, smakte de draaiende Parahuaan in zijn vaart heen en weer, en leek op hetzelfde ogenblik al dertig meter verder in het water, zestig meter …

Nile zei, een beetje beverig: ‘Bommen geplaatst, Dan. Ervandoor!’

Ze keerde snel, verzette de bedieningsschuif in het handvat van de straalzwemmer en hield hem ingedrukt. Ze werd een doorschijnend spook dat door de duisternis snelde in het kielzog van Spiff.

Krankzinnig beest!

Spoedig klonk er tweemaal een petsende slag door de zee achter hem.

Aan de oppervlakte was het nu licht. De zon werd verblindend weerkaatst in de deinende golfjes tussen de wierbedden. De voorste punt van het drijfboomeiland doemde tweehonderd meter verder naar het noorden op. Zwermen kesters fladderden en cirkelden rond boven het water. Ze waren verschrikt opgevlogen door de implosies die een groot brok midden uit de lagunebedden hadden geslagen.

‘Kun je me zien?’ vroeg Parrol.

‘Helemaal niet, Dan!’ Nile had de duikbril op haar voorhoofd geschoven. De geluiden van de lucht rolden en bulderden om haar heen. ‘Er is te veel drijvend wier! Ik kan er niet ver genoeg vandaan komen om ongehinderd rond te kijken … ’

‘Ik heb hier dezelfde moeilijkheid. We kunnen toch niet zo ver uit elkaar liggen!’

‘Niemand schijnt ons achterna te zitten,’ zei Nile. ‘Laten we naar het zuiden blijven zwemmen en eerst eens uit die jungle komen vóór we proberen elkaar te vinden.’

Parrol was het met haar eens, en ze dook weer. Spiff en Sweeting waren in de buurt, hoewel niet in zicht op het ogenblik. De wilde otters waren bij Parrol gebleven. Er was werkelijk geen reden een achtervolging te vrezen; de kleine kanonneerboten zouden hen misschien nog kunnen bijhouden, maar het was heel waarschijnlijk dat ze door de bommen tegen de wortels waren stukgeslagen. Ze dook diep om onder de verwarde wierplanten door te komen, keek even naar het kompas van haar straalzwemmer en koerste zuid. Parrol had een peiling op zijn zwever. Zij niet, maar hij had gezegd dat het voertuig nu pal zuid moest liggen.

Sweeting en Spiff kwamen een halve minuut later en namen links en rechts hun plaatsen in … toen klonk er een geluid in de zee, een vaag dof gerommel.

‘Hoor je dat, Nile?’

‘Ja. Motorvibratie?’

‘Iets dergelijks, ja. Maar het lijkt op niets dat ik ooit eerder gehoord heb. Enig idee uit welke richting het komt?’

‘Nee.’ Ze sloeg de otters gade. Hun koppen wendden en keerden met korte flitsende bewegingen. ‘Sweeting en Spiff kunnen me ook niet zeggen waar het vandaan komt ….’ Ze voegde eraan toe. ‘Het lijkt op het ogenblik weer af te zakken.’

‘Hier ook,’ zei Parrol. ‘Doorgaan maar!’

Een paar minuten bleven ze zwijgen. Het ineengevlochten wiertapijt hing nog steeds boven haar hoofd. Het vreemde geluid werd bijna onhoorbaar en zwol toen langzaam weer aan tot het sterker was dan tevoren. Ze kreeg het gevoel dat de ganse zee rondom haar flauw maar gedurig sidderde. Ze dacht aan het grote ruimteschip dat al die maanden in de diepte onder het drijfboomwoud gestationeerd was geweest. Als het schip zijn aandrijving aan het opwarmen was, verklaarde dat misschien een dergelijk geluid.

‘Nile,’ zei Parrol.

‘Ja?’

‘Wees voorzichtig van nu af! Onze wilde vrienden zijn net weer op komen dagen en ze beduidden me dat ze iets belangrijks te melden hebben. Ik ga nu naar boven om te horen wat ze te vertellen hebben.’

‘Oké,’ zei Nile. ‘We zullen op onze hoede zijn.’

Ze vervolgde haar weg en paste haar vaart aan de kruissnelheid van haar metgezellen aan. De doffe zeedonder rond hen scheen niet te veranderen. Ze wou net iets tegen Parrol gaan zeggen, toen zijn stem terugkwam.

‘Ik heb nieuws,’ zei hij. ‘Er vaart hier een flinke onderzeeër in de buurt. Maar kennelijk is dat niet de bron van het lawaai dat we horen. Daar is hij lang niet groot genoeg voor. De otters hebben hem driemaal gezien, en iedere keer voer hij in een andere richting. Twee keer zagen ze hem in diep water en de derde keer vlak onder het oppervlak. Misschien stelt hij helemaal geen belang in ons, maar ik heb de indruk dat hij deze omgeving stelselmatig afzoekt. Dat lijkt me wel wat al te toevallig.’

Nile was het in stilte met hem eens. Ze zei: ‘Hun detectors zullen eerder jouw zwever registreren dan ons.’

‘Precies.’

‘Wat doen we eraan, Dan?’

‘Proberen vóór die onderzeeër bij de zwever te komen. Blijf jij zuid koersen en ga niet te ver buiten dekking, als je kunt. Ik zit kennelijk een stuk vóór jou uit op het ogenblik, en ik ben dichter bij de onderzeeër. De otters zijn er weer naar op zoek. Als we hem op weg naar de zwever zien, tik ik hem af.’

‘Je tikt wat?’

‘Met bom nummer drie,’ zei Parrol. ‘Ik had zo het idee dat die nog van pas zou komen voor we klaar waren …’

Ze gaf Spiff en Sweeting een teken goed op te letten en wees naar de zee vóór hen. Ze maakten hun onderlinge afstand wat groter en de otters gingen ongeveer tien meter voor haar uit zwemmen. Slepende wiergordijnen begonnen het zicht te beperken en het groentapijt boven haar leek dichter dan ooit. Het gerommel leek nu weer luider – het begon steeds meer op haar toch al gespannen zenuwen te werken … Toen zat ze plotseling midden tussen de kletsnatte plantenslierten. Nile remde – inwendig vloekend – de straalzwemmer af en duwde en trok zich met handen en voeten door de wiermassa. Toen stopte ze, want Sweeting kwam terug.

Er was iets voor haar uit … Ze volgde de otter naar beneden het wierbos door tot aan de rand van het open water. Verderop waren nog meer wierbossen. Sweeting wees met haar neus. Nile keek scherp toe. En toen zag ze, een ogenblik lang, het donkere gerekte silhouet van een onderzeeër beneden haar langs glijden. Haar adem stokte.

Ze zette de straalzwemmer aan, spatte uit het wierbos tevoorschijn en ging het schip achterna …

‘Dan!’

‘Ja?’

‘Als je die onderzeeër ziet, niet aftikken!’

‘Waarom niet?’

‘Omdat-ie van óns is, idioot! Ik keek er net bovenop. Het is een schip van de Narcoticapatrouille. En volgens mij vaart hij hier rond omdat zijn detectors het Parahuaanse vlaggenschip hebben gepeild.’

Er klonk een onderdrukt geluid van verbazing uit de oordopjes. Toen zei hij, gehaast: ‘Dat schip is waarschijnlijk niet alleen!’

‘Waarschijnlijk niet. Hoe ver peil je jouw afstand tot de zwever?’

‘Negenhonderd meter,’ zei Parrols stem. ‘En tegen de tijd dat we elkaar gevonden hebben en bij de zwever aankomen …’

‘Zitten we misschien midden in het heetst van het gevecht!’

‘Ja, laten we teruggaan naar boven en eens zien of er wat te beleven is.’

Nile schoot door het water naar boven, met de flitsende ottergestalten achter haar aan. Ze kwam midden in een deinende wirwar van vleetplanten boven water en begon zich plonzend en spartelend een weg door de rommel te banen. De ochtendzon straalde door de verwaaide rietpluizen om haar heen.

‘Nile!’ knalde het in haar oordopjes, ‘hun schip is hier!’

‘Hun schip?’

‘Het moet de Parahuaan wel zijn. Er zit iets onder me – en het stijgt op. Het lijkt wel of de hele oceaanbodem naar boven komt. Blijf uit de buurt – het is een knots van een ding! Ik ga er als een skilt vandoor!’

De verbinding zweeg. Nile viel half in een strook open water, wierp zich door een laatste wirwar van rubberachtige bruine planten en zag de open zee voor haar. De bedden van wier en planten rezen traag omhoog op een gigantische deining. Ze schoof de duikbril op haar voorhoofd. Boven haar hoofd klonk even een hoog krijsend geluid. Een zwever suisde langs, terug de lucht in. En hoger nog zag ze even kleine lichtstofjes cirkelen rond de zon. Het was een keten van patrouillezwevers die opsteeg naar de Ruimte en zo de communicatieblokkade van de vreemdelingen doorbrak.

De deining was voorbij, het wierbed gleed weer terug naar het golfdal, afgesloten door een glooiende watermuur in het zuiden. Nile scheerde de zee in, zette de straalzwemmer aan, zwaaide mee omhoog tot ze de kam van de voortsnellende golf bereed. Nu kon ze ongehinderd rondkijken.

‘De sleden komen eraan, Dan! Met z’n drieën!’

Zijn stem riep iets dat ze niet verstond. Rechts van haar, minder dan een halve kilometer verderop, rees de zwarte scheepsromp van het Parahuaanse vlaggenschip glinsterend op uit de zee, als de gekromde rug van een reusachtig zeebeest. Nile probeerde weer iets te zeggen, maar ze kon niet. De donderstem van wind en zee bulderde langs haar heen. Uit het westen kwamen drie sleden aanstuiven in strakke formatie, aangedreven door hun jets. Ze kliefden de golven als lichtvoetige luchtgeesten. Op het boegdek van de voorste draaiden de ruimtekanonnen hun lelijke snuiten naar het Parahuaanse schip, dat al voor een derde uit het water was en bleef stijgen. Bleke lichtstralen flitsten aan tussen de sledekanonnen en het schip, werden spattende fonteinen van groen vuur waar ze de donkere scheepsmantel raakten. De sleden daarachter bogen naar links af, zij droegen eveneens kanonnen en die kwamen nu ook in actie. Rond het ruimteschip explodeerde de oceaan in wolken van stoom, waar groen vuur doorheen vlamde. Een verscheurd, aanhoudend gedonder golfde over Nile heen. Het schip bleef stijgen, maar de kanonstralen van de sleden volgden het. Er werd niet teruggevuurd. Misschien hadden de eerste striemende stralen de kanonluiken dichtgesmolten. Met een zwaar zuigend geluid kwam het vrij uit het water, en vluchtte recht omhoog de hemel in, begeleid door een reusachtig gehuil, terwijl stoom en water er in stromen afliepen. De kanonstralen volgden het schip, en flitsten toen om de beurt uit. Het donderende geluid hield op.

Niles oren suisden nog steeds van het lawaai. Ze lag op haar rug in het water en zag het schip snel kleiner worden in de schitterend blauwe lucht.

Vlucht, Palachijnen, er vandoor! Maar kijk, het is al te laat!

Twee dunne vurige lijnen sneden elkaar in het blauw op de plaats waar het Parahuaanse schip ineengekrompen was tot een stipje. Toen vlamde een nieuwe zon witheet op, waar het stipje was geweest. De vurige lijnen bogen af, verdwenen.

De oorlogsschepen van de Federatie waren uit de Ruimte gekomen, en namen nu deel aan de jacht …

Ze draaide zich om in het water, zag een paar meter verderop een stuk afgebroken drijfboomtak, greep hem vast en klom erop. Een golf lichtte de tak op net toen ze rechtop ging staan en stuwde haar snel naar het zuiden. Nile zette zich schrap tegen een knoest en bereed de tak behendig terwijl haar ogen de zee afzochten … een wereld van schittering en verblindende lichtflitsen, van jagende wind en tuimelende schuimkoppen. Er welde een schaterlach in haar op, ze liep over van opluchting. Eén van de grote sleden sneed langs haar door de golven, geen honderd meter verder. Een formatie CA-patrouillezwevers scheerde eroverheen, de luiken geopend. Over een paar minuten zouden de parachutisten met hun straalzwemmers eruit springen om de achtergelaten kinderen van Porad Anz in het drijfbos op te ruimen.

De details van de gebeurtenissen zouden van plaats tot plaats natuurlijk flink verschillen. Maar terwijl de morgen langs de wereld schoof, zou overal waar de drijfbosvleten op de oceaanstromen voeren hetzelfde toneel zich af spelen. De menselijke demon op Nandy-Cline was nu wakker en grauwde om zich heen …

‘Nile …’

‘Dani, waar ben je?’

‘Aan de oppervlakte. Ik heb je zojuist gezien. Kijk eens naar het zuidwesten. Ik heb de zwever gepeild. Dr. Cay maakt het best …’

Ze kreeg even een schuldig gevoel – Ik was Ticos hélemaal vergeten! Haar ogen zochten om zich heen, bleven op een grote golf rusten. Daar was hij.

Ze stak haar arm op en wuifde, zag Parrol haar groet beantwoorden. Toen zette ze de straalzwemmer aan, sprong van de drijfboomtak af, dook onder en zwierde door de trillende kristallen zalen van de oceaan Dan tegemoet.

Tien

‘U bent niet,’ zei het blondje nadrukkelijk, ‘Dr. Ticos Cay. U bent niet dr. Nile Etland. En er zitten géén grote, bleke, mottige monsters achter u aan door een bos!’

Rion Gilennic keek haar met knipperende ogen aan. Ze was een aantrekkelijk jong ding in haar zilverblauwe uniform, maar ze zag er danig bezorgd uit.

‘Nee, hoor,’ zei hij geruststellend. ‘Natuurlijk niet.’

Haar gezicht verhelderde. ‘Zo is het beter! En wie bent u dan wél? Dat zal ik u zeggen. U bent Rion Gilennic, Afgevaardigde van de Federale Raad.’

‘Klopt helemaal,’ beaamde Gilennic.

‘En waar bent u nu?’

Hij keek om zich heen. ‘In de radiokamer.’

‘Dat kan een kind zien! Waar is de radiokamer?’

‘Op het vlaggenschip, van sectie-admiraal Tatlaw. O, maak je toch geen zorgen, meisje. Als ik mezelf ben, herinner ik me alles weer. Ik schijn alleen zo nu en dan weg te glijden, en dan ben ik één van die andere twee.’

‘En u heeft ons verteld,’ zei het blondje verwijtend, ‘dat u al vaker zulke uittreksels van een herinneringsband had geabsorbeerd!’

‘Heb ik ook gedaan. Maar ik realiseer me nu dat dat betrekkelijk korte uittreksels zijn geweest. Kleine doses.’

Ze schudde haar hoofd. ‘Dit was geen kleine dosis! Om te beginnen was het een dubbele. Eén stuk van zesentwintig minuten en één van twee minuten. Allebei geladen met emotiepieken. En dan nog een geslachtsoverbrugging voor dat stukje van twee minuten. Dat is op zich al verwarrend. Ik geloof dat u nog geluk heeft gehad, Afgevaardigde. De volgende keer dat u een onbekende psychomachine uitprobeert, geeft u dan tenminste juiste inlichtingen aan de operateurs. Bij een spoedgeval als dit moeten we het een en ander zonder controle laten passeren. U had best nog wekenlang in de war kunnen blijven.’

‘Mijn verontschuldigingen,’ zei Gilennic. Toen slaakte hij een uitroep van schrik.

‘Wat is er?’ vroeg het blondje bezorgd.

‘Hoe laat is het?’

Ze keek op haar horloge. ‘Scheepstijd of standaardtijd?’

‘Standaard.’

Ze noemde de tijd. Gilennic zei: ‘Dat geeft me dan ongeveer tien minuten om uit de knoop te raken voordat Raadslid Mavig me oproept.’

‘Ik kan u wel een injectie geven waardoor u binnen een halve minuut weer normaal bent,’ bood ze aan.

‘Maar dan herinner ik me die uittreksels niet meer.’

‘Niet tot in bijzonderheden, nee. Maar u zult er toch wel een algemene indruk van overhouden.’

Gilennic schudde zijn hoofd. ‘Dat is niet voldoende. Ik heb alle bijzonderheden nodig voor de conferentie.’

‘Nou, maar ik heb begrepen dat het Raadslid die geheugenbanden ook geabsorbeerd heeft. Misschien is hij er niets beter aan toe.’

‘Dat moet ik nog zien,’ zei Gilennic zuur. ‘Ons Raadslid is door niets van zijn stuk te brengen.’

Ze dacht na en zei: ‘Het zal wel gaan met u, geloof ik. U kwam al heel gauw weer tot uzelf … Die twee hebben anders wel héél bijzondere avonturen beleefd, hè?’

‘Ja, heel bijzonder. Waar zijn ze nu?’

Ze keek weer bezorgd. ‘Weet u dat niet meer? Ze hebben het schip bijna een uur geleden verlaten. Op uw bevel. Dr. Etland wilde dr. Cay weer naar beneden brengen om hem naar een ziekenhuis te krijgen.’

Gilennic dacht na. ‘Ja, ik herinner het me weer. Dat was vlak vóór die banden vat op me kregen, niet? Ik neem aan …’ Hij brak af toen de deur open gleed. Een verzorgde vrouw stapte naar binnen, glimlachte, liep naar de radioconsole, legde er een stapel papieren op en zette het telescherm aan. Ze inspecteerde de andere zaken op de console en keek tevreden.

‘Dat zijn de rapporten die u wilde hebben voor de conferentie, mr. Gilennic,’ kondigde ze aan. ‘U heeft net genoeg tijd om ze door te nemen.’

‘Dank je, Wyl.’ Gilennic liep naar de console toe.

‘Verder nog iets?’ vroeg Wyl.

‘Nee,’ zei hij, ‘dit is het wel.’

Wyl keek het blondje aan. ‘Dan kunnen wij er maar beter vandoor gaan.’

Het meisje fronste. ‘De Afgevaardigde is niet in goede conditie!’ verklaarde ze. ‘Als technicus van de Psychologische Dienst heb ik toegang tot Klasse-Vijfgeheimen. Misschien … ’

Wyl pakte haar bij de arm. ‘Kom mee, kind. Ik ben de privésecretaresse van mr. Gilennic en ik heb toegang tot Klasse Twee. En zelfs dat is nog niet voldoende om hier te gaan zitten meeluisteren.’

Het blondje richtte zich nu tot Gilennic. ‘Als u nu weer last van hallucinaties krijgt …’

Hij glimlachte haar toe. ‘In dat geval bel ik om hulp. Goed zó?’

Ze aarzelde. ‘Als u het maar niet al te lang uitstelt, hoor. Ik zit naast de zoemer.’ Ze verliet de kamer met Wyl en de deur gleed achter hen dicht.

Rion Gilennic zuchtte en ging aan de console zitten. Zijn brein voelde afgestampt aan – dat was misschien de beste manier om het te omschrijven. Twee herinneringspakketten, niet van hemzelf, waren binnen een tijdsbestek van nog geen vijftig seconden bij hem ingevoerd. Hij had begrepen dat de emotionele indrukken zoveel mogelijk door de machine getemperd werden, maar het bleven uitzonderlijk levendige herinneringen, waargenomen door twee verschillende zintuigstelsels en geabsorbeerd door twee verschillende en bijzonder scherpe geesten. De komende paar uur zou een deel van hem in feite dr. Ticos Cay zijn, in staat zich alles te herinneren wat er gebeurd was vanaf het moment dat hij de troep vreemde invallers bemerkte die hem in zijn schuilhut beslopen, tot het ogenblik in de zaadpeul van de couveuse toen hij het bewustzijn verloor. En een ander deel zou dr. Nile Etland zijn en naar willekeur herinneringen kunnen oproepen uit de tijd tussen haar gesprek met het sledevolk van Sotira en haar terugkeer naar het vasteland met Danrich Parrol, dr. Cay en het koppel gemuteerde otters.

Gilennics geest kon de inplantingen nu zo langzamerhand wel als zodanig herkennen en ze van zijn persoonlijke herinneringen scheiden. Maar een tijdlang was hij verward geweest en bemerkte dan dat hij, met wijd open ogen, schilderachtige drijfbosnachtmerries beleefde en op dat moment blind was voor het feit dat hij geen van de twee mensen was die dat bepaalde gedeelte meegemaakt hadden. Hij was er echt minder van ondersteboven geweest dan de twee psychotechnici die kennelijk zichzelf de schuld gaven van de neveneffecten. Geheugenbanden waren in elk geval de snelste en betrouwbaarste methode die er bestond om alle belangrijke inlichtingen te verkrijgen over een aantal belevenissen, rechtstreeks van de mensen die ze ondergaan hadden. En over een paar uur zouden die allesoverheersende indrukken in zijn geest vervagen. Hij tilde er niet zo zwaar aan, besloot hij …

Hij bladerde de rapporten door die Wyl had achtergelaten. Daaronder was er één van het kantoor van de scheepsarts betreffende de conditie van dr. Ticos Cay: gunstige prognose. Ondanks zijn hoge leeftijd was dr. Cays genezingsindex abnormaal hoog. Hij was bijna van uitputting omgekomen, maar na een behandeling van een paar weken zou hij wel hersteld zijn. Gilennic was blij met het memo, hij had zich zorgen gemaakt over die oude man.

Het laatste rapport over de militaire ontwikkelingen bevatte niets van belang. De strijd was vijf uur geleden al grotendeels beslecht, haast nog voor de groep van dr. Etland het vasteland bereikte. In de ruimte werd de jacht voortgezet, maar het aantal doelen was nu verminderd tot twaalf. Gilennic dacht even na. Zou hij Tatlaw oproepen en hem zeggen er nog een paar te laten ontsnappen? Nee, twee scheepsladingen waren wel voldoende om Porad Anz het slechte nieuws te brengen. Een té groot aantal toevallige ontsnappingen zou verdacht lijken, de Parahuanen hadden met schade en schande geleerd dat de federale schepen hen gemakkelijk in konden halen.

Er waren een stuk of achthonderd Oganoni, die zich op een drijfboomeiland hadden verscholen, levend gevangen genomen. De Palachijnen die bij hen waren, hadden zich van het leven beroofd. Geen vangst om over naar huis te schrijven … De andere rapporten waren niet belangrijk. De Psychologische Dienst was druk bezig de nieuwsdiensten op Nandy-Cline te bewerken. Daar zou hij tijdens de conferentie nog meer over horen.

Gilennic zat een ogenblik in gedachten verzonken en glimlachte even. Niet slecht in elkaar gezet, dacht hij.

Helemaal niet slecht!

‘Radio-officier aan Afgevaardigde Gilennic,’ zei de luidspreker onder het telescherm.

‘Ga uw gang,’ zei hij.

‘Verbinding is tot stand gebracht, sir, de kwaliteit is prima! Orado moet zó doorkomen. Wanneer ik de intercom afzet, bevindt de radiokamer zich geheel binnen het veiligheidsscherm.’

‘Loop dat scherm nog even na,’ zei Gilennic en drukte op de AAN-toets onder het telescherm.

‘Om welke reden besloot u bevel te geven twee Parahuaanse oorlogsschepen te laten ontsnappen?’ vroeg Federaal Raadslid Mavig.

Gilennic keek de twee mannen op het scherm aan. Mavig had Tolm Sindhis bij zich, één van de directeuren van de Psychologische Dienst – zoals hij verwacht had, hadden pers en publiciteit een belangrijk aandeel in de huidige situatie. De discussie was niet beperkt tot hen drieën. Mavig had gezegd dat er op Orado nog anderen meekeken op apart aangesloten schermen. Hij had geen namen genoemd, maar dat was ook niet nodig. De hoge bonzen van de Diensten beoordeelden nu de handelingen van de Afgevaardigde van de Federale Raad op Nandy-Cline. Goed dan …

Gilennic zei: ‘Het vlootonderdeel van sectieadmiraal Tatlaw was nog op weg naar dit zonnestelsel, toen we een verminkt rapport van Nandy-Cline opvingen dat het gevecht daar al was begonnen. Tatlaw ging er ogenblikkelijk op af. Tegen de tijd dat het merendeel van onze schepen arriveerde, borrelden de Parahuaanse schepen als het ware de ruimte in. Ze kwamen met z’n tweeën of drieën tegelijk van de planeet afzetten. Onze schepen verbraken de formatie en begonnen ze neer te halen.

Het was duidelijk dat de vijand op Nandy-Cline iets bijzonder ergs was overkomen. De koloniale troepen waren wel in actie, maar dat kon nauwelijks de oorzaak zijn. De vijand trok zich namelijk in het geheel niet ordelijk terug, maar vluchtte in absolute paniek weg van de planeet. Wat die catastrofe ook geweest was, ik geloofde dat het ons waarschijnlijk ten goede zou komen als Porad Anz in staat werd gesteld een verslag uit de eerste hand te ontvangen, van overlevenden die op de hoogte waren.

Ons vlaggenschip was al in gevecht gewikkeld met de twee grootste Parahuaanse schepen waarvan ooit melding is gemaakt, ongeveer te vergelijken met onze kruisers. Ik kon met een redelijke mate van zekerheid veronderstellen dat ze Palachijnen van hoge rang aan boord hadden. We wisten nu dat deze schepen, op hun vlaggenschip na dat werd vernietigd voor het uit de dampkring van Nandy-Cline kon ontsnappen, de twee grootste waren van de hele invasievloot. Er was geen tijd om contact met Orado op te nemen, zelfs als dat al mogelijk was geweest in verband met de duvels slechte communicatiecondities die in dit zonnestelsel heersen. We zaten middenin een heet gevecht en Tatlaw zou de vijand binnen een paar minuten in de pan gehakt hebben. Ik was de hoogste vertegenwoordiger van de burgerregering bij het vlootonderdeel, dus gaf ik het bevel.’

Mavig kneep zijn lippen opeen. ‘De admiraal was het niet helemaal met die stap eens?’

‘Uiteraard niet,’ zei Gilennic. ‘Uit tactisch oogpunt was het volkomen onzinnig. Op sommige ogenblikken was ik naderhand zelf ook geneigd de wijsheid van deze stap in twijfel te trekken.’

‘Ik neem aan,’ zei Mavig, ‘dat uw twijfel werd weggenomen nadat u de geheugenband van dr. Etland geabsorbeerd had?’

‘Ja, volkomen.’

Mavig bromde iets.

‘Tja, we weten nu wat het invasieleger is overkomen,’ merkte hij op. ‘De hogere echelons waren blootgesteld aan een geconcentreerde dosis psychologische oorlogvoering, in een uitzonderlijk afschrikwekkende vorm. Uw handelwijze is hiermee goedgekeurd, Afgevaardigde. Wat bracht dr. Etland en haar metgezellen onder uw aandacht?’

‘Ik ben met de eerste gelegenheid zelf op de planeet geland,’ zei Gilennic. ‘Er heerste daar nog steeds grote verwarring en ik kon niet onmiddellijk een verklaring vinden voor de Parahuaanse aftocht. Maar ik vernam dat een waarschuwing die een zekere dr. Etland vanaf één van de drijfboomeilanden had uitgezonden de actie had ontketend. Ze bereikte ongeveer op dat ogenblik het vasteland, en ik vond haar in het ziekenhuis waar ze dr. Cay naartoe had gebracht. Ze vertelde me in het kort wat er voorgevallen was, en ik wist haar over te halen mij, met dr. Cay, naar het vlaggenschip te vergezellen. Ze stemde toe, op voorwaarde dat dr. Cay voortdurend onder medische supervisie zou staan. Ze heeft hem een uurtje geleden naar een ziekenhuis op het vasteland gebracht.’

Mavig zei: ‘En de mensen die hier van weten, zijn … ’

‘Dr. Etland, dr. Cay, Danrich Parrol,’ zei Gilennic. ‘De twee technici van de geheugenbandschrijver weten genoeg dat ze aan het denken kan zetten, en mijn secretaresse ook.’

‘Het personeel is geen probleem. Willen de andere drie het stilzwijgen bewaren?’

‘Daar hebben ze in toegestemd. Ik geloof wel dat we van hen op aan kunnen. Ze zullen vertellen dat dr. Etland en dr. Cay de Parahuanen vanuit hun schuilplaats ontdekt hebben en ze ook hebben bespied, maar dat ze niet door de vreemdelingen gezien zijn en geen contact met ze hebben gehad. Er zal niets worden gezegd over de Tuvela-theorie of over andere zaken die hierbij van betekenis zouden kunnen zijn.’

Mavig keek even naar de directeur van de Psychologische Dienst. Sindhis zei: ‘Te oordelen naar hun karakterprofiel en zoals die uit hun geheugenbanden naar voren komen, geloof ik wel dat het vertrouwd is. Ik stel voor dat we deze drie mensen voldoende aanvullende informatie geven om duidelijk te maken waarom, vanuit het standpunt van de Federatie, die geheimzinnigheid noodzakelijk is.’

‘Prima,’ beaamde Mavig. ‘We hebben ondertussen vastgesteld dat er op de vier andere waterplaneten die tegelijkertijd door de Parahuanen geïnfiltreerd hadden kunnen zijn, geen vreemdelingen zitten. De bij geruchte vernomen vijandelijke invasie was geheel en al op Nandy-Cline geconcentreerd. Op die basis gaan we verder.’ Hij keek Tolm Sindhis aan. ‘Ik geloof dat jouw mensen hier al zijn begonnen met hun publiciteitswerk?’

‘Ja,’ zei Sindhis. ‘In dit geval wordt het heel eenvoudig. We zijn bezig een plaatselijk heel populair verhaaltje te pousseren.’

‘En dat is?’

‘Dat de burgerwacht en de koloniale troepen de invallers zo hard hebben aangepakt dat alle lust tot vechten hun vergaan was, nog vóór ze in de ruimte waren. Het is al voor meer dan de helft geaccepteerd.’

Gilennic zei bedachtzaam: ‘Ik ben geneigd te geloven dat het heel goed zo had kunnen gebeuren, als dr. Etland niet al dat voorbereidende werk had verricht. Niet zonder zware verliezen aan mensenlevens, natuurlijk. De tegenaanval werd beslist met enthousiasme uitgevoerd.’

‘De laatste oorlog is al lang geleden,’ zei Mavig. ‘Dat is een deel van onze moeilijkheid. En hoe is de algemene reactie in de Naaf, Directeur?’

‘We laten het drie dagen lang een sensatienieuwtje zijn,’ zei Sindhis. ‘En dan spuiten we een reeks opgespaarde sensaties die de affaire Nandy-Cline al gauw van de voorpagina zal verdringen en haar uit het nieuws zal houden. Ik voorzie hiermee geen moeilijkheden.’

Mavig knikte. ‘Dan nu de afwerking. Die term “gromgorru” staat me wel aan. We zouden hem als sleutelwoord kunnen gebruiken in deze zaak.’

‘Gromgorru en Tuvela-bewaarders,’ zei Tolm Sindhis.

‘Ja. Nou, de twee ontsnapte kruisers bereiken Porad Anz. De enige overlevenden van de invasie brengen rapport uit. De hoge figuren onder de Eeuwigen hebben een week of twee de tijd om de hernieuwde Tuvela-schrik tot in hun botten te laten doordringen. Er komt maar geen bericht over een hevige reactie in de Federatie. Wat gebeurt er dan? Afgevaardigde, u heeft een prijzenswaardige verbeeldingskracht tentoongespreid. Hoe zou u de zaak afsluiten?’

‘Hoe zouden de Tuvela-bewaarders het doen?’ zei Gilennic. ‘Dr. Etland heeft ons, geloof ik, de weg gewezen. Onze houding dient niet helemaal minachtend te zijn, maar toch niet ver daar vandaan. We hebben meer dan duizend Parahuanen van lage rang krijgsgevangen genomen, waar we niets mee kunnen beginnen. Bewaarders zouden nooit zinloos doden. Over een week of twee moeten de gevangenen naar Porad Anz getransporteerd worden.’

‘Door een heel vlootonderdeel?’ vroeg Mavig.

Gilennic schudde zijn hoofd.

‘Eén schip, Raadslid. Een indrukwekkend schip, ik stel voor een grote Verkenner. Maar niet meer dan één. Bewaarder Etland kwam ook in haar eentje naar het drijfbos. Uit eigen vrije wil, voor zover de Parahuanen weten. De Bewaarders zouden nooit een hele vloot naar Porad Anz sturen. Of meer dan één Bewaarder.’

‘Ja, precies. En dan?’

‘Volgens wat aan dr. Cay werd verteld,’ zei Gilennic, ‘zijn er op Porad Anz geen levende menselijke gevangenen meer. Maar we moeten ons daarvan overtuigen, en ze goed laten weten dat we ons daarvan overtuigen. Halfdood of krankzinnig, maar onze mensen laten we niet achter in de klauwen van de vijand.’

Tolm Sindhis zei: ‘Onze Dienst zal een stuk of tien speciale telepaten meesturen die buitenaardse gedachten kunnen lezen. Die zorgen wel dat er niemand achterblijft.’

Mavig knikte. ‘En verder, Afgevaardigde?’

‘Op Nandy-Cline zijn mensen vermoord,’ zei Gilennic. ‘De eigenlijke moordenaars zijn zo goed als zeker dood. Maar de autoriteiten op Porad Anz hebben een duchtig lesje nodig, voor de moorden en ook eenvoudig voor de last die ze ons bezorgd hebben. Ze zijn erg inhalig wat hun gebiedsvergroting betreft. Wat vindt u van een inperking van hun gebied?’

Mavig zei: ‘Onze inlichtingendienst voor buitenaardse rassen rapporteert hier dat de Parahuanen tussen de achttien en twintig waterplaneten hebben bezet. We kunnen ze bevelen twee daarvan voorgoed te ontruimen – laten we zeggen de twee planeten die het dichtst bij de Federatie liggen – en ze een tijdslimiet stellen waarbinnen het bevel uitgevoerd moet zijn. En dan komen we binnen afzienbare tijd terug om te zien of het gebeurd is. Vat dat uw plan samen?’

‘Ik geloof,’ zei Gilennic, ‘dat een Bewaarder het er mee eens zou zijn.’ Hij aarzelde, en voegde eraan toe: ‘Ik geloof dat de termen Tuvela of Bewaarder in dit verband niet door ons behoren te worden gebruikt, in feite helemaal niet mogen worden gebezigd. De Eeuwigen van Porad Anz moeten zelf maar uitmaken wie het is die hun uit naam van de Federatie bevelen geeft. Wat ons betreft, kunnen de supermensen zich weer terugtrekken in mysterie en gromgorru. Daar zijn ze veel effectiever.’

Mavig knikte en keek even opzij. ‘Ik zie,’ merkte hij op, ‘dat intussen de persoon is uitgekozen die de bevelen van de Raad aan Porad Anz gaat overbrengen.’ Hij drukte op een knop in de console vóór hem. ‘In uw berichtduplicator, Afgevaardigde …’

Rion Gilennic wipte een bakje uit de duplicator in de console en nam er ’n kaartje uit. Hij zag, zonder al te veel verbazing, dat de naam op het kaartje die van hem was. ‘Ik voel me vereerd door uw opdracht,’ zei hij bedaard.

‘U kunt zich daar nu op gaan voorbereiden.’ Mavig richtte zijn blik op Tolm Sindhis. ‘We kunnen verwachten dat er over een paar weken op Nandy-Cline mensen zullen zijn die heel discreet belangstelling tonen voor dr. Ticos Cay en dr. Etland. Het is misschien de moeite waard te zien of we daar een aanwijzing uit kunnen halen.’

De directeur haalde zijn schouders op. ‘We kijken natuurlijk uit naar spionnen. Maar naar mijn mening brengen die aanwijzingen, als ze ons al ergens heenvoeren, niets nieuws … ’

CONCLUSIE VAN HET WAARDERINGSCOMITE VAN DE VRIJHEREN VAN DE SESSEGUR, AANVOERDERS VAN DE SCHADUWSCHEPEN. ONDERWERP: HET MENSELIJK-PARAHUAANS CONFLICT OP NANDY-CLINE.

Het Comité vergaderde in de Purperen Zaal van Vrijheer Ildaan. Naast Vrijheer Ildaan en de permanente leden van het Comité was een Wirrollaanse delegatie aanwezig, met aan het hoofd haar Gevolmachtigd Gezant. Vrijheer Ildaan stelde de Gezant en de leden van de delegatie voor aan het Comité, en verwees naar reeds vaker naar voren gebrachte eisen van Wirrolla en de met haar verbonden rassen, dat de Alliantie van de Vrijheren van de Sessegur erin zou toestemmen een verenigde aanval op de Federatie van de Naaf te coördineren en te leiden. Hij verklaarde dat de conclusies zoals ze door het Comité naar voren zouden worden gebracht, wellicht een antwoord op dergelijke eisen zouden zijn. Daarop verzocht hij Vrijheer Toshin, Groot-Ambassadeur van de Alliantie bij de Federatie van de Naaf de rapporten van de Inlichtingendienst die in de Federatie waren verzameld na de Parahuaanse nederlaag, samen te vatten.

Vrijheer Toshin: De algemene indruk die door de Parahuaanse poging tot inname van de wereld Nandy-Cline in de Federatie is achtergelaten, is er één van een nauwelijks belangrijke gebeurtenis. In de betrekkelijk korte periode vóór mijn vertrek van Orado om persoonlijk met de andere leden van dit Comité te beraadslagen, is mij gebleken dat de gemiddelde burger van de Federatie al bijna vergeten was dat een dergelijke poging ooit ondernomen was, en dat het hem beslist moeilijk zou zijn gevallen zich meer te herinneren dan het feit alleen. Wij dienen natuurlijk goed te begrijpen dat dezelfde doorsneeburger in alle waarschijnlijkheid nooit eerder van de planeet Nandy-Cline gehoord had. De talrijkheid alleen al van de federale werelden doet hun individuele betekenis vervagen. Op Nandy-Cline zelf, is het conflict met de Parahuanen natuurlijk een gespreksonderwerp van de eerste orde gebleven. Hoewel wij mogen veronderstellen dat het grootste deel van de Parahuaanse strijdmacht in de ruimte door de federale troepen is verslagen, schrijft de bevolking van het vasteland de Parahuaanse nederlaag op eigen rekening. De opinie van de vrij grote zeebevolking, die bekend staat als het sledevolk, is niet gepeild. Deze mensen schijnen van nature zeer terughoudend te zijn en ze behandelen Federale nieuwsgaarders en andere onderzoekers dermate onbeschoft dat slechts een enkeling ze een tweede keer iets durft te vragen.

Er is in de Federatie in het geheel geen melding gemaakt van de Parahuaanse Tuvela-theorie. De persoon waaraan in de berichtgeving van de Parahuaanse overlevenden aan Porad Anz gerefereerd wordt als Bewaarder Etland, en waarvan zij geloven dat ze deel uitmaakt van een speciale mensenkaste, Tuvela’s genaamd, bestaat inderdaad. Haar naam is dr. Etland en zij is een inwoonster van Nandy-Cline. Mijn bureau heeft omzichtig, doch zeer grondig, haar activiteiten en haar achtergrond nagegaan. De meesten van u zijn van het resultaat op de hoogte. Uit het rapport blijkt dat dr. Etland zeer capabel is en in hoge mate intelligent, maar op louter menselijke wijze. Zij is biochemicus van beroep, daar heeft ze ook voor gestudeerd, en er is niets dat overduidelijk suggereert dat zij deel uit zou maken van een groep mensen, misschien mutanten, die zich tot geheime heersers en beschermers van de Federatie zouden hebben opgeworpen. Tegelijkertijd werd een onderzoek ingesteld naar dr. Ticos Cay, haar collega, waarvan de Parahuanen geloven dat hij mogelijk ook een Tuvela is. Met hetzelfde resultaat. Wij hebben geen redenen aan te nemen dat dr. Cay méér is, of anders is, dan hij zich voordoet.

Van bijzonder belang is het feit, dat de rol die deze twee volgens de Parahuanen gespeeld hebben bij het teweegbrengen van de hysterische aftocht uit Nandy-Cline, niet algemeen bekend is in de Federatie. Op de planeet wordt de eerste waarschuwing over de aanwezigheid van vreemde indringers over het algemeen aan dr. Etland en dr. Cay toegeschreven, maar er wordt aangenomen dat dit alles is wat ze gedaan hebben.

Onder deze omstandigheden geloof ik dat het onverstandig zou zijn om te proberen dr. Etland rechtstreeks te laten ondervragen. En het zou in ieder geval onmogelijk zijn geweest dr. Cay te ondervragen. Na een tijd in een ziekenhuis te zijn verzorgd, schijnt hij zijn onderzoekingen op één van de vele drijvende wouden van de planeet hervat te hebben. Men neemt aan dat alleen dr. Etland van zijn huidige verblijfplaats op de hoogte is.

Vrijheer lldaan: Vrijheer Mingolm, tot voor kort Ambassadeur voor de Alliantie te Porad Anz, zal nu een toelichting geven betreffende de discrepanties tussen de in de Federatie openbaar gemaakte versie van de Parahuaanse nederlaag, en het verslag van de Parahuaanse overlevenden.

Vrijheer Mingolm: Zoals het Comité weet, ontkwamen slechts twee van de Parahuaanse invasieschepen aan de vernietiging en keerden na enige tijd op Porad Anz terug. Aan boord van deze schepen bevonden zich tweeëntachtig Palachijnen en Groot-Palachijnen, waarvan er achtentwintig rechtstreeks getuige waren geweest van het treffen tussen de Eeuwigen en de vrouw die beschreven wordt als Bewaarder Etland.

Deze achtentwintig waren allen lid van de politieke partij die bekend staat als de Stem van de Daad, en allen werden zij ter dood veroordeeld wegens hun medeplichtigheid aan de rampzalige revolte van de partij op Nandy-Cline. Zij werden herhaaldelijk ondervraagd, veelvuldig onder zware martelingen. Ik woonde een aantal van deze verhoren bij, en bij verschillende gelegenheden werd mij vergund de Palachijnen rechtstreeks te ondervragen.

Hun lezingen kwamen op ieder belangrijk punt overeen. Dr. Cay en dr. Etland hebben beiden openlijk verklaard dat dr. Etland een Bewaarder was van de Federatie, en dat op haar de titel van Tuvela van toepassing was. Dergelijke verklaringen zouden op zichzelf de Stem van de Daad niet hebben overtuigd. Zij immers hadden in het verleden heftig betoogd tegen de implicaties van de Tuvela-theorie, en in het bijzonder tegen de bewering dat de Tuvela’s paranormale krachten zouden bezitten. De reeks gebeurtenissen echter die aanving met de komst van dr. Etland in het gebied waar ze dr. Cay gevangen hielden, kon hen wel overtuigen. Niets scheen haar tegen te kunnen houden. Ze kwam en ging naar het haar uitkwam, in de zee evengoed als in de dichte drijfbossen, en zij was even onnaspeurlijk als een geest. Bovendien konden degenen die zo ongelukkig waren haar te ontmoeten, dat niet eens rapporteren. Ze verdwenen eenvoudig. De lijst van vermisten omvatte onder andere een gevorderd Groot-Palachijn, de leider van de Stem van de Daad, die bekend stond als een geducht strijder, en twee gevechtstarms; en dat zijn bijzonder effectieve, destructieve dieren. Toen de meerderheid van de Eeuwigen vóór stemde om de onderhandelingen met de Tuvela aan te knopen, kwam ze uit eigen vrije wil naar hun fort in het bos, sprak met hen, en beval hen de planeet te verlaten. De Stem van de Daad realiseerde zich dat hun collega’s bang waren geworden, en dat het bevel zou worden opgevolgd. In hun razernij en wanhoop vielen zij de toegeeflijk gestemde meerderheid aan en verkregen het opperbevel over het invasieleger.

Maar de situatie werd nu eenvoudig nog slechter. De Stem van de Daad was tot deze stap overgegaan omdat zij aannamen dat Bewaarder Etland, in haar bereidheid met de Eeuwigen te spreken, zichzelf in de val had laten lokken. Op dat ogenblik bevond zij zich nog in een bewaakte kamer van het fort, ongewapend en in gezelschap van dr. Cay. Maar toen een detachement naar haar toe gezonden werd om haar daar ter dood te brengen, werd het vernietigd tijdens een afschuwelijk bloeddorstige aanval van inheemse planten en dieren, die tot op dat ogenblik volstrekt ongevaarlijk hadden geleken. Dodelijke dampen verpestten ook in andere delen van het fort de lucht, en er verliep een vrij lange tijd vóór ontdekt werd dat de Bewaarder het fort kennelijk ongedeerd had verlaten en dr. Cay met zich mee had genomen.

Geen van tweeën werd daarna nog gezien, maar de aanwezigheid van de Bewaarder in dat gebied openbaarde zich voortdurend. De Groot-Palachijnen en Palachijnen van de Stem van de Daad, die het nu heftig met elkaar oneens waren over de te volgen handelwijze, trokken zich in het vlaggenschip van de expeditie terug, en in nog twee andere ruimteschepen in de omgeving. De schepen waren onder water gestationeerd op een diepte die ze buiten het bereik van de Bewaarder leek te plaatsen, maar al spoedig ving het vlaggenschip de brokstukken op van een rapport waarin werd gezegd dat dr. Etland de twee andere schepen aanviel. Dit werd gevolgd door hevige explosies waarbij de twee schepen kennelijk verwoest werden.

Dit was voldoende. Het vlaggenschip zond een bevel uit aan alle divisies op Nandy-Cline om zich onmiddellijk van de planeet terug te trekken. Zoals wij weten, was deze ontvluchtingspoging te elfder ure niet succesvol. De totale aanval van de mensen was reeds begonnen. Het vlaggenschip werd nog binnen de dampkring vernietigd en in korte tijd was het hele expeditieleger weggevaagd.

Ik moet sterk de nadruk leggen op het cumulatieve terneerdrukkende effect dat deze gebeurtenissen bij de Parahuanen teweeg brachten gedurende de betrekkelijk korte tijd dat ze voorvielen. Zoals door de overlevenden wordt verhaald, heerste er een groeiend gevoel van shock en wanhoop, en uiteindelijk de overtuiging dat ze een soort onverwoestbare bovennatuurlijke macht hadden uitgedaagd. Op het ogenblik dat zij werden ondervraagd, scheen deze ervaring de overlevenden nog meer te verontrusten dan hun op handen zijnde executie op last van Porad Anz, waarvan ze op de hoogte waren. Niet alleen waren er tegen het eind op Nandy-Cline geen Parahuanen meer die niet in de Tuvela-theorie geloofden, maar de Tuvela scheen zich als een duizendmaal gevaarlijker wezen te ontpoppen dan ooit zelfs was verondersteld. Deze indruk werd nog versterkt door het feit dat bij het menselijk ras, evenals bij vele andere rassen, juist de man zowel door zijn biologische en psychische uitrusting, als door de traditie, de vechter is. Wat een volwassen mannelijke Tuvela hun onder die omstandigheden wel allemaal had kunnen aandoen, ging hun verbeeldingskracht te boven. Kennelijk hadden de Bewaarders het niet nodig geoordeeld één van hun meer geduchte leden in te zetten om met het invasieleger af te rekenen, en kennelijk hadden ze juist geoordeeld.

Ik moet besluiten met de opmerking dat het relaas van de overlevende Parahuaanse getuigen objectief correct was. Wat zij rapporteren is inderdaad gebeurd. De interpretatie die wij aan deze gebeurtenissen moeten geven is wellicht een heel andere zaak. Maar de berichten die in de Federatie de ronde doen, zijn met opzet vervalst, in die zin dat de ware aanleiding voor de wanordelijke vlucht van de Parahuanen op Nandy-Cline, de verschijning en de handelingen van dr. Etland dus, niet openbaar is gemaakt. Ik onthoud u mijn mening over de mogelijke reden voor deze vervalsing.

Vrijheer lldaan: Toelichting door Vrijheer Toshin.

Vrijheer Toshin: Ik ben het met de conclusie van Vrijheer Mingolm eens. Wij mogen aannemen dat de Parahuaanse overlevenden de waarheid hebben verteld zoals zij die kenden. Wij moeten ons dan afvragen waarom de Federatie in haar officiële versie van de Parahuaanse nederlaag geen melding maakt van de Tuvela-theorie, waarom de naam van dr. Etland nauwelijks wordt genoemd, en waarom haar slechts de waarschuwing over de aanwezigheid van de vijand wordt toegeschreven.

De meest eenvoudige verklaring lijkt wellicht, dat zij inderdaad – zoals zij, en ook dr. Cay, beweerde – een Tuvela-bewaarder is. Maar dat stelt ons voor een andere vraag, namelijk waarom een Bewaarder haar streng geheim gehouden identiteit zou prijsgeven en zichzelf en haar groep aan de vijand zou openbaren. Op deze vraag bestaat geen redelijk antwoord.

Verder zie ik binnen de structuur van de Federale Opperregering geen ruimte voor een kaste van verborgen heersers. Het is een complexe structuur met vele niveaus waarin de Federale Raad, hoewel ze algemeen als de centrale autoriteit wordt gezien, herhaaldelijk meer als een soort middelaar schijnt op te treden tussen de talrijke machtige Diensten. Dat al deze organisaties, geleid door zeer capabele mensen, slechts nietsvermoedende pionnen van de Tuvela-bewaarders zouden zijn, is misschien niet onmogelijk maar toch in hoge mate aanvechtbaar.

Daarom stel ik, dat we de mogelijkheid dat dr. Etland een Bewaarder is, niet als een bevredigende verklaring dienen te accepteren. Ik verzoek Vrijheer Ildaan dit ter stemming te brengen bij het Comité.

Vrijheer Ildaan: Ik heb de stemmen van het Comité, en het Comité is het met u eens. Vrijheer Toshin, hervat uw betoog.

Vrijheer Toshin: De tweede mogelijke verklaring is, dat dr. Etland, hoewel geen Bewaarder en geen Tuvela in Parahuaanse zin, toch paranormale eigenschappen bezit en deze aangewend heeft om het invasieleger dusdanig te terroriseren dat het in allerijl de terugtocht aanvaardde.

Ik refereer nu aan wat wij kennen als de Uld-krachten. Hierop kan ik slechts zeggen dat er noch uit haar staat van dienst, noch uit haar reputatie ook maar iets duidt op het bezit van dergelijke eigenschappen. Ik zal mij verder van een mening over deze kwestie onthouden aangezien ik niet over voldoende informatie beschik betreffende het menselijke gebruik van Uld-krachten.

Vrijheer Ildaan: Vrijheer Gulhad zal dit toelichten.

Vrijheer Gulhad: Op een zeker moment heb ik een uitgebreid onderzoek over dit onderwerp laten uitvoeren in de Federatie. Mijn opzet was een theorie te toetsen, en wel deze, dat voor een ras het verlaten van de eigen planeet voor een verblijf in de ruimte, gevoegd bij de daaruit voortvloeiende confrontatie met allerlei vormen van fysieke en psychische druk, op de lange duur tot een duidelijk grotere toepassing van Uld-krachten moet leiden. Het menselijk ras is natuurlijk biologisch gezien nog maar zeer korte tijd in de ruimte. Door de recente hevige onrust in de politieke geschiedenis van de mens was ik niet in staat een bevestiging van mijn theorie te krijgen. De voorhanden zijnde kronieken zijn niet betrouwbaar.

Ik heb echter kunnen vaststellen dat de mensen tegenwoordig uitgebreider gebruik van Uld-krachten maken dan bijna alle andere ons bekende intelligente rassen. De individuen die dit doen, staan bekend als psi’s. Er is onder de bevolking van de Federatie weinig belangstelling voor psi’s, en er bestaat een groot aantal verkeerd gefundeerde opvattingen over hen. Het is mogelijk dat verschillende afdelingen van de Opperregering zich bezig houden met psi-activiteiten, maar ik heb daarvoor geen bewijs gevonden. Het is eveneens mogelijk dat de Federatie in de niet-biologische beheersing van de Uld-krachten veel verder gevorderd is dan algemeen bekend is, en derhalve betrekkelijk onverschillig staat tegenover de gewoonlijk minder exacte beheersing ervan door levende geesten.

De vraag is dan of dr. Etland, direct, of met de hulp van Uld-apparaten, Uld-krachten zou kunnen hebben aangewend om de ontstellende gebeurtenissen te veroorzaken waarover Vrijheer Mingolm ons berichtte. Heeft zij inderdaad wezens die normaliter onschadelijk zijn, ertoe gebracht de Parahuanen aan te vallen? Heeft ze zich onzichtbaar en geheel en al onvindbaar gemaakt? Heeft ze haar tegenstanders inderdaad doen verdwijnen, misschien in de diepten van de zee, misschien in de ruimte – of zelfs in een dimensie die ons tot op heden niet bekend is? Heeft zij de geest van de Stem van de Daad vergiftigd, en hen zo tot hun rampzalige revolte gebracht? Was het exploderen van de twee schepen onder water, de gebeurtenis die immers direct tot de plotselinge terugtocht leidde, teweeggebracht door een manipuleren van Uld-krachten? Dit is allemaal heel goed mogelijk. Wij weten, of vermoeden, dat de menselijke psi’s en ook andere gebruikers van Uld-krachten verschijnselen hebben veroorzaakt, die gelijk zijn aan de door mij genoemde.

Het is echter onwaarschijnlijk. Gedeeltelijk omdat er nog nooit melding is gemaakt dat één enkele Uld-gebruiker de kracht op zo vele wijzen kon gebruiken. Zelfs als wij aannemen dat dr. Cay óók een ervaren psi was, en dat die twee samenwerkten, blijft het onwaarschijnlijk.

Verder is het onwaarschijnlijk omdat wij niet kunnen stellen dat dr. Etland alleen door het gebruik van Uld-kracht bereikt kon hebben wat ze bereikt heeft. Op zichzelf bekeken kan elke vermelde gebeurtenis een natuurlijke oorzaak hebben gehad. En aangezien gerichte beheersing van Uld-kracht op hoger niveau, ook bij mensen uitzonderlijk zeldzaam is, mogen wij Uld niet als uitleg aanvaarden, wanneer andere verklaringen voorhanden zijn.

Vrijheer Ildaan: Ik heb de stem van het Comité, en het Comité deelt uw mening. Het woord aan Vrijheer Toshin.

Vrijheer Toshin: Er blijft, zoals Vrijheer Gulhad opmerkte, nog een derde mogelijkheid open. Ik vind deze misschien nog verontrustender dan de twee die wij zojuist behandeld hebben. Die verklaring luidt, uiteraard dat dr. Etland precies is wat ze lijkt te zijn – een buitengewoon capabele jonge vrouw, maar zonder abnormale eigenschappen, en zonder geheim gezag. Onze onderzoekingen wijzen erop dat ze geheel en al met de drijvende wouden op haar planeet vertrouwd is en ook met het daar voorkomende planten- en dierenleven, dat ze goed met wapens kan omgaan, en dat ze bij verschillende gelegenheden met succes gevechten met haar eigen rasgenoten heeft geleverd. Dr. Cay is lang genoeg een gevangene van de Parahuanen geweest om gedetailleerde inlichtingen omtrent de Tuvela-theorie te verzamelen. Het is moeilijk voor te stellen hoe hij deze kennis aan dr. Etland heeft kunnen overdragen. Maar indien wij aannemen dat hij daartoe een weg heeft gevonden, lijkt mij dat we als meest waarschijnlijke verklaring voor de gebeurtenissen zoals gerapporteerd door de Parahuaanse overlevenden, moeten accepteren, dat dr. Etland haar inlichtingen en haar bekendheid met het terrein en met de tactische mogelijkheden ter plaatse heeft aangewend, samen met haar fysieke bekwaamheid en haar conventionele wapens, om de vijand te demoraliseren en tenslotte weg te jagen.

Natuurlijk kunnen wij dit niet bewijzen. En kennelijk is dat precies wat de Federale Opperregering beoogde toen zij erop toezag dat er in de algemeen aanvaard berichten over de Parahuaanse invasie geen melding werd gemaakt van de rol van dr. Etland hierbij, noch van de Tuvela-theorie. Spionnen die op de hoogte waren van de Parahuaanse lezing van de affaire, zouden al spoedig weten dat er iets verborgen werd gehouden, maar ze zouden slechts kunnen gissen naar wat er achter gehouden werd, en wellicht met die gissingen helemaal niet gelukkig zijn. Want bedenkt u wel dat het niet van overwegend belang is welke van de hier beschouwde mogelijkheden het juiste antwoord bevat. Voor elke vijand zou de vrouw, die we ‘kennen als dr. Etland, even dodelijk zijn, in het ene opzicht net zo goed als in het andere. Wij moeten het zwijgen van de federale autoriteiten opvatten als een waarschuwing aan diegenen die hun handelingen op een al te beperkte conclusie willen baseren – zoals Porad Anz heeft gedaan. De implicatie is, dat een vijandelijke indringer nooit kan weten in welke vorm het noodlot hem kan treffen, wanneer hij onder de mensen is, en dat hij, áls hij komt, geconfronteerd zal worden met het onverwachte, misschien het onberekenbare.

Vrijheer Mingolm: En toch moeten wij vooruit rekenen. We hebben alleen vastgesteld dat dr. Etland een gevaarlijk individu is. Wat kunnen wij uit de Parahuaanse vergissing opmaken betreffende het hele menselijke ras?

Vrijheer Toshin: Die vergissing bevestigt ons vermoeden dat het menselijk ras in hoge mate veranderlijk is. De Parahuaanse waardebepaling was gebaseerd op het bestuderen van een paar duizend enkelingen die gedurende een lange periode heimelijk in de ruimte ontvoerd waren en daarna ten dode toe beproefd. Ongetwijfeld leerde Porad Anz hierbij zeer veel over deze mensen. Haar fout was dat ze van deze kennis uit is gaan generaliseren en daarop haar berekeningen heeft gebouwd. Om te zeggen dat het menselijk ras zó en zó is, is bijna automatisch een leugen. Dit ras met al zijn gebruiken en denkrichtingen blijft onvoorspelbaar. Elk individu is veranderlijk, en het hele ras verandert al naar gelang de omstandigheden. Wij kunnen het niet beoordelen naar wat het heden is of gisteren was. Wij weten niet wat het morgen zijn zal. Dit is ons een reden tot bezorgdheid.

Vrijheer lldaan: Tot diepe bezorgdheid, ja. En het blijkt nu uit hetgeen naar voren is gebracht, dat wij de menselijke Opperregering thans als hoofdfactor moeten beschouwen. Vrijheer Batras heeft het woord.

Vrijheer Batras: De functie van de Opperregering is strategie. Ten dele is haar strategie gericht op het universum buiten de Federatie. Maar dat is slechts een klein gedeelte. Beschouwt u de Federatie nu eens als een doelwit voor de plannen van een vreemde invaller. De Federatie bestrijkt een uitgebreid gedeelte van de ruimte. Haar bewoonde werelden raken schier verloren tussen het veel grotere aantal planeten waarop geen menselijk leven kan bestaan. Behalve op het allerhoogste niveau lijkt haar politieke organisatie vrij onsamenhangend. De militaire kracht van de Federatie is groot maar wordt over een enorm gebied uitgesmeerd.

De Federatie lijkt dus open te staan voor beperkte veroveringen door een vastbesloten en goed voorbereide tegenstander. Maar wij weten zeer wel dat reeds vele sterrenjaren lang dergelijke pogingen mislukt zijn. We hebben eveneens subtielere plannen om de menselijke beschaving te verzwakken en te verlammen grondig zien falen, en van sommige projecten weten we nog steeds niet waarom. Op basis van hetgeen we geobserveerd hebben echter, kunnen we nu in het algemeen stellen dat de Federatie een biologische vesting is, bewapend door de aard van het ras. Men kan gemakkelijk in deze vesting doordringen. Wanneer dat geschiedt, verandert zij in een samenstel van onvoorspelbare maar altijd dodelijke valstrikken.

Indien dit waar is moeten wij ons afvragen waarom de Opperregering volhardt in een handelwijze die er welhaast op berekend lijkt te zijn de sterke positie van de Federatie te verhullen. Wij hebben gezien dat het haar politiek is vijandelijke activiteiten als een zaak van geen belang af te handelen, en dat zij niet meer informatie daaromtrent verstrekt dan strikt nodig is. Wij mogen aannemen dat zij wezenlijk gelooft dat haar huidige galactische buren geen ernstige militaire bedreiging vormen. De grote beheersing echter die ze getoond heeft bij het uitvoeren van vergeldingsmaatregelen voor een voorgenomen aanval, moet een diepere grond hebben. In dit laatste geval heeft ze Porad Anz zelfs niet gedwongen te ontwapenen, zoals zij gemakkelijk had kunnen doen.

Ik geloof dat wij nu uiteindelijk voldoende materiaal hebben vergaard om de zaak te verklaren. De voornaamste zorg van de Opperregering is voor haar eigen bevolking. Welke plannen zij heeft voor haar ras weten we niet. Tot nog toe leent dit onderwerp zich nog niet tot analyse. Maar wij weten welke plannen zij bepaald niet voor dit ras heeft en welke middelen ze aanwendt om te zorgen dat het niet een richting inslaat die zij ongewenst acht. Beschouwt u dit wezen nogmaals zoals Vrijheer Toshin het u heeft beschreven. Enkelingen zijn veranderlijk in houding en gedrag, maar als ras is dit wezen gevaarlijk bij uitstek. Het is uiteraard van nature agressief. Vóór de structuur van de Federatie gesmeed werd, bevochten de mensen elkaar vele sterrenjaren lang door dit hele gebied, met een niet aflatende energie die zelden bij andere rassen is waargenomen. Sinds die tijd hebben zij theoretisch in vrede geleefd. Maar het agressieve potentieel is blijven bestaan. Binnen de beperkingen van de menselijke cultuur komt het nu op talloze wijzen tot uitdrukking.

Ik zei dat we weten wat de menselijke Opperregering niet wil. Ze wil niet dat haar onstabiele, veranderlijke, gevaarlijke ras zich een veroveraarsmentaliteit eigen maakt, waarbij het niets te winnen zou hebben dat het niet reeds bezit, en waardoor het op den duur wellicht zou terugvallen in een periode van intermenselijke conflicten gelijk aan die welke aan de Federatie voorafging. Mogelijk wordt de Opperregering in deze zaak nog door andere overwegingen beïnvloed. Dat weten wij niet. Maar we weten wel dat het menselijk ras op het ogenblik niet-vijandig georiënteerd is ten opzichte van andere intelligente wezens. Er bestaan misdadige uitzonderingen op deze regel – wij en ook anderen zijn met deze individuen in botsing gekomen. Maar deze uitzonderingen worden door hun eigen soort ook als misdadigers gezien.

Deze algemene houding zou kunnen veranderen als de huidige bevolking van de Federatie de indruk zou krijgen dat ze ernstig bedreigd wordt door vijanden van buitenaf. Tot dusver is er voor deze overtuiging geen aanleiding geweest. De Parahuaanse invasie was slechts in de geest van Porad Anz een serieuze bedreiging. We voorzagen haar nederlaag, maar wij geloofden dat wij er lering uit zouden kunnen trekken – hetgeen we gedaan hebben.

Ik stel het Comité voor te besluiten dat wij nu voldoende informatie vergaard hebben. De Opperregering heeft doen blijken dat zij bang is voor het effect dat voortdurende irritatie van dien aard op haar bevolking zou kunnen hebben. Wij behoren eveneens zo verstandig te zijn een dergelijk effect te vrezen. Als de Federatie eenmaal een patroon van verovering als vergeldingsmaatregel heeft ontketend, kan dit patroon zeer wel tot een vaste gewoonte worden. Daar ligt het wezenlijke gevaar.

Vrijheer Ildaan:/ Het Comité deelt uw mening. Zó spreek ik nu, als Vrijheer Ildaan, vertegenwoordiger van de Alliantie van de Vrijheren van de Sessegur. Aanvoerders der Schaduwschepen. Ik richt mij tot de Wirrollaanse delegatie en al degenen die zij vertegenwoordigen. Tot de uiterste grenzen van het gebied waarin de Alliantie haar invloed doet gelden, zal hierna geen vijandelijke actie voorbereid of voornomen worden tegen de Federatie der mensen. De Alliantie verbiedt het, en de Schaduwschepen zullen onze beslissing doen uitvoeren, gelijk zij deden in voorgaande sterrenjaren. Men zij gewaarschuwd.

Het Comité is eenstemmig. De zitting is gesloten.