Wintermaan
Author: Dean Koontz
Date: 2021-07-19 00:00:00+00:00
Keywords: Fantasy; Horror
Description: De getraumatiseerde politieagent Jack McGarvey besluit na een verschrikkelijk bloedbad in Los Angeles samen met zijn gezin te verhuizen naar de kalme bergen van Montana. Maar het diepe, donkere bos geeft Jack niet de rust en het herstel waar hij op had gehoopt. Er wonen raadselachtige wezens waarvan niemand hun bestaan ooit voor mogelijk had gehouden. Wanneer ze 's nachts uit het duister komen op jacht naar de ziel van de nieuwe inwoners, beseffen Jack en zijn familie dat dit geen nachtmerrie is, maar de harde realiteit... De Amerikaanse auteur Dean Ray Koontz (1945) staat bekend om zijn spann
Publisher: Saga Egmont International

Van dezelfde auteur:

Het Franciscus komplot
Motel van de angst*
Weerlicht*
Middernacht*

Het kwade licht*

De stem van de nacht
Het koude vuur*
Fantomen*

Dienaren van de schemering*
Onderaards*

Het masker*

Het visioen*
Monsterklok*

Ogen der duisternis
Mr. Murder
Wintermaan*
Duistere stromen
IJskerker
De sadist

*In Poema-pocket verschenen

Poema-pocket is een onderdeel van Luitingh-Sijthoff

Derde druk

© 1994 Dean R. Koontz

© 1994, 1996 Nederlandse vertaling

Uitgeverij Luitingh-Sijthoff B.V., Amsterdam

Alle rechten voorbehouden

Oorspronkelijke titel: Winter Moon

Vertaling: Mariëlla Snel

Omslagontwerp: Edd, Amsterdam

Omslagillustratie: Schriemer & Schriemer, Groningen
cip/isbn 90 245 2746 5

Digitized by on March, 2019

Voor Gerda,
die duizend redenen kent waarom,
met veel liefs

Deel een

DE STAD VAN DE STERVENDE DAG

Stranden, surfers, Californische meisjes.
De wind draagt zoete dromen aan.
Bougainville en sinaasappelbomen.

Een ster wordt geboren, alles glanst voldaan.

Het weer slaat om. Het duister valt.

De stank van verrotting drijft op de wind.
Cocaïne, Uzi’s, wapengeknal.
Iedereen moet bloeden.
Alleen de dood wint.

The Book of Counted Sorrows

I

De dood reed rond in een smaragdgroene Lexus. Die draaide van de weg af, passeerde vier benzinepompen en stopte bij een van de twee banen waar je werd bediend.

Jack McGarvey, die voor het tankstation stond, zag de auto, maar niet de chauffeur. Zelfs onder een dik en donker wolkendek dat de zon aan het oog onttrok, schitterde de Lexus als een juweel – een rank en glimmend vervoermiddel. De ruiten waren getint, dus hij had de chauffeur óók als hij dat had geprobeerd, niet goed kunnen zien.

Als tweeëndertigjarige politieman met een vrouw, een kind en een hoge hypotheek, had Jack geen schijn van kans om een dure, luxueuze auto te kunnen kopen, maar toch benijdde hij de eigenaar van de Lexus niet. Vaak herinnerde hij zich de waarschuwing van zijn vader dat jaloezie mentale diefstal was. Als je de eigendommen van iemand anders begeerde, had zijn vader gezegd, moest je mét zijn geld ook bereid zijn diens verantwoordelijkheden, hartzeer en problemen te aanvaarden.

Hij staarde even naar de auto en bewonderde die zoals hij dat met een onschatbaar waardevol schilderij in het Getty Museum zou kunnen doen, of een eerste uitgave van een roman van James M. Cain, gebonden in een authentieke harde kaft – zonder de sterke behoefte om die te bezitten, maar wel genietend van de aanblik ervan.

In een maatschappij die vaak de kant van anarchie op leek te gaan, waarin lelijkheid en verval elke dag nieuwe uitingsvormen vonden, knapte hij geestelijk op wanneer hij een bewijs zag van het feit dat mannen- en vrouwenhanden mooie dingen van een hoge kwaliteit konden maken. De Lexus was natuurlijk geïmporteerd, ontworpen en gefabriceerd in het buitenland; toch leek de hele mensheid verdoemd te zijn, niet alleen zijn landgenoten, en een bewijs van het handhaven van een hoge standaard en grote toewijding was bemoedigend, waar hij dat ook aantrof.

Een pompbediende in een grijs uniform kwam snel het kantoor uit en liep naar de glanzende auto. Jack gaf weer al zijn aandacht aan Hassam Arkadian.

‘Mijn tankstation is een schoon eiland in een smerige zee, een oog van gezond verstand in een cycloon van krankzinnigheid,’ zei Arkadian serieus, zonder zich ervan bewust te zijn dat hij melodramatisch klonk.

Hij was slank, een jaar of veertig, met donker haar en een keurig getrimde snor. De vouwen in zijn grijskatoenen werkbroek waren messcherp en het bijpassende werkhemd en jasje onberispelijk schoon.

‘Ik heb de aluminium gevelbeplating en de baksteen behandeld met een nieuw product,’ zei hij, en wees met een weids armgebaar op de gevel van het tankstation. ‘Verf hecht er niet op. Zelfs metallische verf niet. Was niet goedkoop. Als die bendes jongelui of hun krankzinnige, idiote nalopers nu ’s avonds hierheen komen om hun troep op de muren te spuiten, kunnen we dat er de volgende morgen meteen afschrobben.’

Gezien zijn keurige kledij, opmerkelijke intensiteit en snelle, slanke handen had Arkadian een chirurg kunnen zijn die op het punt stond aan zijn werkdag in een operatiekamer te beginnen. In plaats daarvan was hij de eigenaar-manager van het tankstation.

‘Weten jullie dat er professoren zijn die boeken hebben geschreven over de waarde van graffiti?’ zei hij vol ongeloof. ‘De wáárde van graffiti? De wáárde daarvan?’

‘Ze noemen het straatkunst,’ zei Luther Bryson, Jacks koppelgenoot.

Arkadian keek ongelovig naar de immens grote, zwarte politieman. ‘Vindt u dat kúnst?’

‘Nee, ik niet,’ zei Luther.

Luther, ruim één meter negentig lang en honderdvijf kilo, was zeven en een halve centimeter langer en twintig kilo zwaarder dan Jack en misschien twintig centimeter langer en vijfendertig kilo zwaarder dan Arkadian. Hoewel hij een goede koppelgenoot en een goed mens was, leek zijn granieten gezicht de voor een glimlach vereiste buigzaamheid te missen. Zijn diep in hun kassen liggende ogen keken altijd recht vooruit. Mijn Malcolm X-blik, noemde hij dat. Met of zonder uniform kon Luther Bryson iedereen intimideren, van de paus tot een zakkenroller.

Nu maakte hij geen gebruik van die blik, probeerde Arkadian niet te intimideren en was het helemaal met de man eens. ‘Ik niet. Ik herhaalde alleen de term van al die slappelingen. Straatkunst.’

De eigenaar van het tankstation zei: ‘Dat zijn professoren. Goed opgeleide mannen en vrouwen. Gepromoveerd in de kunstgeschiedenis of de literatuur. Zij hebben het voordeel van een opleiding die mijn ouders zich voor mij niet konden veroorloven, maar ze zijn stom. Er is geen ander woord voor. Stom, stom, stom.’ Zijn expressieve gezicht gaf uitdrukking aan de frustratie en de woede die Jack in de Stad van Engelen steeds vaker tegenkwam. ‘Wat voor dwazen brengen de universiteiten tegenwoordig voort?’

Arkadian had hard gewerkt om van zijn tankstation iets bijzonders te maken. Hij had het terrein afgezet met wigvormige bakstenen plantenbakken met palmpjes, rode azalea’s en kruidjes-roer-me-niet met roze en purperen bloemen. Nergens vuil of afval. De luifel boven de pompen rustte op stenen zuilen en het hele tankstation had een merkwaardig koloniaal voorkomen.

In elke eeuw zou het station in Los Angeles misplaatst lijken. Omdat het echter net geschilderd en brandschoon was, leek het tweemaal zo sterk misplaatst te midden van de rotzooi die in de jaren negentig als een kwaadaardig gezwel steeds verder in de stad was uitgezaaid.

‘Komen jullie eens mee,’ zei Arkadian, en liep naar de zuidzijde van het gebouw.

‘Die arme man krijgt hier nog een hersenbloeding van,’ zei Luther.

‘Iemand zou tegen hem moeten zeggen dat het tegenwoordig niet in de mode is om je van dat alles iets aan te trekken,’ zei Jack.

In de lucht klonk laag en dreigend een donderslag.

Luther keek naar de donkere wolken en zei: ‘De man van de weerberichten heeft voor vandaag geen regen voorspeld.’

‘Misschien was het geen donderslag. Misschien heeft iemand eindelijk het stadhuis opgeblazen.’

‘Denk je? Nou, als het daar dan net wemelde van de politici, moeten we de rest van de dag maar vrij nemen om een bar op te zoeken, iets doen om het te vieren.’

‘Kom mee, mensen,’ riep Arkadian. Hij was bij de zuidelijke hoek van het gebouw, in de buurt van de plaats waar ze hun patrouillewagen hadden geparkeerd. ‘Kijk hier eens naar. Ik wil dat jullie dit zien. Ik wil dat jullie mijn toiletten bekijken.’

‘Zijn toiletten?’ vroeg Luther.

Jack lachte. ‘Heb jij iets beters te doen?’

‘Het is in elk geval heel wat veiliger dan het achternazitten van de slechteriken,’ zei Luther, achter Arkadian aanlopend.

Jack keek weer even naar de Lexus. Mooie kar. Van nul tot zo’n kilometer of negentig in hoeveel seconden? Acht? Zeven? Moest als een droom rijden.

De chauffeur was uitgestapt en stond ernaast. Jack zag niet veel bijzonders aan de man, alleen dat hij een ruimvallend, double-breasted Armani-pak droeg.

De Lexus had spaakwielen en chromen sierstrippen rond de wielkasten. De traag langs de hemel bewegende wolken werden weerkaatst door de voorruit en zorgden voor mysterieuze, rookachtige patronen op de smaragdgroene lak.

Jack zuchtte en liep achter Luther aan langs de twee openstaande vakken van de werkplaats. Het eerste vak was leeg, maar in het tweede stond een grijze BMW op de brug. Een jonge Aziaat in een overall was ermee bezig. Gereedschappen en onderdelen waren keurig netjes opgeborgen in rekken aan de muren; ze reikten van het plafond tot de vloer. De twee vakken zagen er schoner uit dan de gemiddelde keuken in een viersterrenrestaurant.

Bij de hoek van het gebouw stonden twee automaten waar je frisdranken uit kon halen. Ze snorden en tikten alsof ze met hun eigen ingewanden de drankjes aan het brouwen en bottelen waren.

Om de hoek waren de dames- en herentoiletten. Arkadian had beide deuren al geopend. ‘Ga even een kijkje nemen. Ik wil dat jullie mijn toiletten zien.’

Beide kleine ruimten hadden witte tegels op de vloer en waren voorzien van witte toiletten, witte afvalbakken, witte wasbakken, glanzende chromen kranen en grote spiegels boven de wasbakken.

‘Brandschoon,’ zei Arkadian, die snel sprak en zijn zinnen met stille woede aaneenreeg. ‘Geen strepen op de spiegels, geen vlekken in de wasbakken. We controleren alles wanneer ze door een klant zijn gebruikt, en desinfecteren ze elke dag. Je zou van die vloeren kunnen éten, even veilig als van een bord uit de keuken van je eigen moeder.’

Luther keek Jack over het hoofd van Arkadian heen glimlachend aan en zei: ‘Ik denk dat ik een biefstukje met gebakken aardappelen neem. En jij?’

‘Alleen een salade. Ik probeer een paar overtollige pondjes kwijt te raken.’

Zelfs als Arkadian naar hen had geluisterd, zou het grapje hem niet uit zijn sombere stemming hebben gehaald. Hij rammelde met een sleutelbos.

‘Ik houd ze op slot en geef de sleutels alleen aan klanten. Er is een inspecteur langs geweest, die zei dat zulke faciliteiten openbaar moeten zijn. Dat betekent dat je iedereen binnen moet laten, of ze nu iets bij je kopen of niet.’

Hij rammelde nogmaals met de sleutelbos, harder, bozer, toen nog harder. Jack noch Luther probeerde boven het krijgszuchtige gerinkel uit commentaar te leveren.

‘Ze mogen me een boete geven. Die zal ik betalen. Als ik deze deuren niet op slot doe, komen dronkaards en verslaafden die in steegjes en parken huizen, er gebruik van maken. Dan pissen ze op de grond en kotsen in de wasbakken. Je zou de troep die ze maken, niet kunnen geloven. Walgelijk. Dingen waarover ik eigenlijk liever niet wil praten.’

Arkadian bloosde bij het idee wat hij had kunnen vertellen. Hij zwaaide de rammelende sleutelbos voor elke openstaande deur heen en weer en deed Jack voornamelijk denken aan een voodoopriester die door bezwering wilde voorkomen dat het uitschot van de maatschappij zijn toiletten bevuilde. Zijn gezicht oogde even gevlekt en turbulent als de onweerslucht.

‘Laat me jullie eens iets vertellen. Hassam Arkadian werkt zestig tot zeventig uur per week, Hassam Arkadian heeft acht mensen fulltime in dienst en Hassam Arkadian betaalt de helft van wat hij verdient aan belastingen, maar Hassam Arkadian is niet van plan zijn leven te besteden aan het opruimen van braaksel omdat een paar stomme bureaucraten meer te doen hebben met een stel luie, dronken, psychotische junks dan met de mensen die hun uiterste best doen een fatsoenlijk leven te leiden.’

Hij maakte zijn verhaal snel, ademloos af. Hield op met het rammelen met de sleutels. Zuchtte. Hij deed de deuren dicht en op slot.

Jack voelde zich nutteloos. Hij kon zien dat Luther zich ook slecht op zijn gemak voelde. Soms kon een smeris weinig meer voor een slachtoffer doen dan meelevend knikken en zijn hoofd triest en verbaasd schudden omdat de stad zo diep aan het zinken was. Dat was een van de ergste dingen van zijn beroep. Arkadian ging de hoek om, terug naar de voorkant van het tankstation. Hij liep niet zo snel als daarnet. Zijn schouders waren gebogen en voor het eerst zag hij er eerder neerslachtig dan boos uit, alsof hij – wellicht onbewust – had besloten de strijd op te geven.

Jack hoopte dat dat niet het geval was. In zijn dagelijks leven vocht Hassam om zijn droom over een betere toekomst, een betere wereld, werkelijkheid te maken. Hij behoorde tot een afnemend aantal mensen dat nog voldoende lef had om zich te verzetten tegen entropie. De soldaten van de beschaving die aan de zijde van de hoop vochten, waren te gering in aantal om een bevredigend leger te kunnen vormen.

Jack en Luther trokken hun broekriemen met de wapenholsters recht en liepen achter Arkadian aan langs de automaten voor frisdranken.

De man in het Armani-pak stond bij het tweede apparaat te kijken wat hij kon krijgen. Hij was ongeveer even oud als Jack, lang, blond, gladgeschoren, met een goudbruine huid die hij in die tijd van het jaar in die contreien alleen door middel van een zonnebank had kunnen verkrijgen. Toen ze langs hem liepen, haalde hij een handvol muntjes uit een zak van zijn wijdvallende pantalon en zocht er een paar uit.

Bij de pompen was de pompbediende de voorruit van de Lexus aan het schoonmaken, hoewel die er heel schoon had uitgezien toen de auto de weg af draaide.

Arkadian bleef staan bij het spiegelglas dat de helft van de voorzijde van het kantoor in beslag nam. ‘Straatkunst,’ zei hij zacht en triest toen Jack en Luther naast hem stonden. ‘Alleen een dwaas zou het iets anders noemen dan vandalisme. De barbaren zijn los.’

De laatste tijd hadden enige vandalen hun spuitbussen ingeruild voor sjablonen en een zuurhoudende middel. Ze etsten hun symbolen en slogans in de ruiten van geparkeerde auto’s en winkels die ’s nachts niet door hekken of luiken werden beschermd.

De grote ruit aan de voorkant van Arkadians kantoor was blijvend beschadigd door een zestal verschillende persoonlijke opmerkingen die door leden van dezelfde bende waren aangebracht, sommige twee tot drie keer herhaald. In letters met een hoogte van tien centimeter hadden ze ook het bloedbad komt in de ruit geëtst.

Deze antimaatschappelijke daden deden Jack vaak denken aan een gebeurtenis in nazi-Duitsland waarover hij ooit had gelezen. Voordat de oorlog ook nog maar was begonnen, hadden psychotische boeven tijdens een lange nacht, de Kristallnacht, door de straten gezworven, de muren beklad met woorden van haat en ramen van huizen en winkels van joden ingegooid tot de straten glinsterden alsof ze met kristal waren geplaveid. Soms had hij het idee dat de barbaren aan wie Arkadian refereerde, de nieuwe fascisten waren, ditmaal afkomstig van beide uiteinden van het politieke spectrum, en niet alleen joden hatend, maar iedereen die belang had bij het handhaven van de maatschappelijke orde en de beschaving. Hun vandalisme was een Kristallnacht in slow motion, gedurende jaren in plaats van uren uitgevoerd.

‘De volgende ruit is nog erger,’ zei Arkadian, die hen meenam, de hoek om naar de noordkant van het tankstation.

Op die ruit was naast de symbolen van de bende ook de kreet Armeense Klootzak geëtst.

Zelfs het zien van die racistische opmerking kon de woede van Hassam Arkadian niet opnieuw doen ontbranden. Hij staarde met trieste ogen naar die belediging en zei: ‘Ik heb altijd geprobeerd de mensen goed te behandelen. Ik ben niet perfect, niet zonder zonden. Wie is dat wel? Ik heb mijn best gedaan goed en eerlijk te zijn en nu is me dit overkomen.’

‘U zult zich er wel niet beter door gaan voelen,’ zei Luther, ‘maar ik kan u wel zeggen dat wij, als ik mijn zin kreeg, door de wet in staat zouden worden gesteld die griezels te grazen te nemen. Dan zou ik dat tweede woord op hun voorhoofd etsen. Klootzak. Ik zou het er met zuur in etsen, net zoals ze dat hier bij u hebben gedaan. Daarna zouden ze er een paar jaar mee mogen rondlopen om te zien of hun houding er iets door verbetert, voordat we ze misschien de kans geven naar een plastisch chirurg te gaan.’

‘Denken jullie dat jullie kunnen achterhalen wie het hebben gedaan?’ vroeg Arkadian, die het antwoord op die vraag al wist.

Luther schudde zijn hoofd en Jack zei: ‘Geen schijn van kans. Natuurlijk zullen we hier een rapport van opmaken, maar we missen de mankracht om ons met een vergrijp als dit bezig te houden. Het beste dat u kunt doen, is metalen rolluiken laten aanbrengen zodra die ruiten zijn vervangen, zodat ze ’s avonds en ’s nachts bedekt zijn.’

‘Anders zult u elke week nieuwe ruiten nodig hebben,’ zei Luther. ‘Met als gevolg dat de verzekeringsmaatschappij u binnen de kortste keren zal royeren.’

‘Na één schadeclaim hebben ze de dekking tegen vandalisme al beperkt,’ zei Hassam Arkadian. ‘Ik ben nu vrijwel alleen nog tegen een aardbeving, een overstroming of een brand verzekerd. En dan mag die brand niet tijdens een rel ontstaan.’

Ze bleven enige tijd zwijgend naar de ruit staan staren, broedend over hun machteloosheid.

Er stak een koel maartwindje op. De palmen ritselden en de takken kraakten zacht op de plaatsen waar ze met de stam waren verbonden.

‘Het had erger kunnen zijn, meneer Arkadian,’ zei Jack uiteindelijk. ‘Ik bedoel te zeggen dat u hier aan West Side in elk geval nog in een behoorlijk goed deel van de stad zit.’

‘Is dit een góéde buurt?’ vroeg Arkadian.

Jack wilde daar niet eens over nadenken.

Luther wilde iets zeggen, maar werd onderbroken door een luide klap en een boze schreeuw aan de voorkant van het tankstation. Terwijl het drietal snel de hoek om liep, trilden de ruiten door een hevige windvlaag.

Vijftien meter verderop trapte de man in het Armani-pak weer tegen de automaat. Achter hem stroomde een schuimend blikje Pepsi op het asfalt leeg.

‘Vergif,’ schreeuwde hij naar het apparaat. ‘Vergif, verdomme. Verdomme vergif!’

Arkadian begon naar de klant toe te rennen. ‘Meneer, het spijt me als het apparaat u het verkeerde heeft geleverd …’

‘Even wachten!’ riep Luther, zowel naar de eigenaar van het tankstation als naar de woedende onbekende.

Jack haalde Arkadian voor de deur van het kantoor in en legde een hand op zijn schouder om hem tot staan te brengen. ‘Dit kunt u beter aan ons overlaten.’

‘Verdomde vergif,’ zei de klant woedend, en balde een vuist alsof hij het apparaat daarmee een dreun wilde verkopen.

‘Het komt door het apparaat,’ zei Arkadian tegen Jack en Luther. ‘Ze zeggen telkens weer dat het is gerepareerd, maar het blijft je Pepsi geven als je om sinaasappelsap met ijs hebt gevraagd.’

Hoe beroerd het in de Stad van Engelen tegenwoordig ook was, toch kostte het Jack moeite om te geloven dat Arkadian eraan gewend was mensen woedend te zien worden wanneer er ongewenst een flesje Pepsi werd geleverd.

De klant draaide zich om, van het apparaat en van hen vandaan, alsof hij weg zou lopen en zijn Lexus zou achterlaten. Hij leek te trillen van woede, maar dat kwam in feite voornamelijk doordat de wind met zijn wijdvallende pak speelde.

‘Wat is er aan de hand?’ vroeg Luther, die naar de man liep terwijl er een donderslag weerklonk en de palmen in de plantenbak aan de zuidzijde heen en weer zwiepten tegen een achtergrond van zwarte wolken.

Jack wilde achter Luther aan lopen, maar zag toen opeens het colbertje achter de blonde man opbollen, wapperend als de vleugels van een vleermuis. Dat was raar, omdat het colbertje een ogenblik geleden nog dichtgeknoopt was geweest. Double-breasted, twee rijen knopen.

De boze man stond nog steeds met zijn rug naar hen toe, de schouders gebogen, het hoofd omlaag. Door de opbollende stof van zijn pak had hij wel iets weg van een gebochelde trol. De man begon zich om te draaien en het zou Jack niet hebben verbaasd de misvormde snuit van een wild dier te zien. In plaats daarvan zag hij hetzelfde, gebruinde gezicht als daarvoor.

Waarom had die rotzak zijn colbertje losgeknoopt, tenzij er iets onder zat dat hij nodig had? En wat zou een irrationele, boze man onder zijn colbertje, zijn ruimvallende colbertje, zijn verdomd wijde colbertje voor geval van nood verborgen kunnen houden?

Jack riep Luther een waarschuwing toe.

Luther vermoedde echter ook al problemen. Zijn rechterhand ging naar het wapen in de holster bij zijn heup.

De herrieschopper was in het voordeel omdat hij dit alles in werking had gezet. Niemand wist dat er geweld zou worden gebruikt tot hij dat ontketende, dus had hij zich al helemaal naar hen omgedraaid, met het wapen in beide handen, voordat Jack en Luther hun revolver ook maar hadden kunnen aanraken.

Automatisch geweervuur barstte los. Er werden kogels in Luthers borstkas gepompt, waardoor de grote man achterwaarts op de grond werd gesmeten. Hassam Arkadian werd gillend van de pijn geveld nadat hij een, twee, drie keer was geraakt.

Jack gooide zich tegen de glazen deur naar het kantoor aan. Net voordat hij zo dekking had kunnen vinden, werd zijn linkerbeen geraakt. Hij had het gevoel dat hij met een bandenlichter een keiharde klap tegen zijn dijbeen had gekregen, maar het was een kogel, geen klap.

Hij viel voorover op de grond van het kantoor. De deur viel achter hem dicht, geweervuur verbrijzelde die, en vervolgens werd zijn rug bedolven onder een regen van glassplinters.

Door de hevige pijn begon hij te transpireren.

Een radio stond aan. Gouwe ouwen. Dionne Warwick, die zong dat de wereld liefde, zoete liefde nodig had.

Buiten was Arkadian nog aan het krijsen, maar Luther Bryson produceerde geen enkel geluid.

Luther was dood. Daar kon Jack niet aan denken. Dood. Daar durfde hij niet aan te denken. Dood. Daar zóú hij niet aan denken.

Nog meer geweervuur.

Iemand anders krijste. Waarschijnlijk de pompbediende bij de Lexus. Heel even, snel gesmoord.

Arkadian schreeuwde ook niet meer. Hij was aan het huilen en riep om Jezus.

Een harde, koude wind deed de ruiten trillen, huilde door de verbrijzelde deur.

De schutter zou komen.

2

Jack was stomverbaasd over de hoeveelheid bloed op de vinyltegels om hem heen. Hij voelde zich misselijk worden en vettig zweet stroomde over zijn gezicht. Hij kon zijn ogen niet afhouden van de steeds groter wordende vlek die zijn pantalon donker kleurde.

Hij was nog nooit eerder door een kogel geraakt. De pijn was afschuwelijk, maar niet zo erg als hij zou hebben verwacht. Erger dan de pijn, was het gevoel kwetsbaar te zijn, te weten hoe kwetsbaar het lichaam van een mens in feite was.

De kans bestond dat hij niet lang bij bewustzijn zou kunnen blijven. Een hongerige duisternis tastte de periferie van zijn gezichtsveld al aan.

Hij zou waarschijnlijk niet veel gewicht op zijn linkerbeen kunnen zetten, en hij had de tijd niet om alleen op zijn rechterbeen steunend overeind te komen, omdat hij dan een veel te makkelijk doelwit vormde. Hij schudde de glasscherven van zich af zoals een slang een oude, glanzende huid kan afwerpen en kroop, een onvermijdelijk bloedspoor achterlatend, op zijn buik snel langs de L-vormige balie waarachter Arkadian de kassa had staan.

De schutter zou komen.

Uit het geluid dat het wapen had gemaakt en de glimp die hij ervan had opgevangen, meende Jack te kunnen opmaken dat het een lichte mitrailleur was – misschien een Micro Uzi. De Micro was minder dan vijfentwintig centimeter lang en had een naar voren geklapte standaard, maar was wel veel zwaarder dan een pistool. Zo’n wapen woog ongeveer twee kilo als het een enkel magazijn had en was zwaarder als het twee magazijnen had, die recht op elkaar gelast waren om het een capaciteit van veertig schoten te geven. Het zou zoiets zijn als een pak suiker in een mitella dragen. Je zou er chronische pijn van in je nek krijgen, maar het wapen was niet te groot om in een speciaal schouderholster onder een Armani-pak te passen en zeker de moeite van het meenemen waard indien je erg gemene vijanden had. Het zou ook een FN P90 kunnen zijn, of misschien een Britse Bushman 2, maar waarschijnlijk geen Tsjechische Skorpion, omdat die alleen .32ACP munitie kon afvuren. Te oordelen naar de manier waarop Luther was geveld, leek dit een wapen met meer vuurkracht dan een Skorpion, wat deed denken aan de 9mm Micro Uzi. Veertig patronen, en die rotzak had er twaalf, op zijn hoogst zestien afgevuurd, dus waren er nog minstens vierentwintig over, met misschien een zak vol reservepatronen.

Er weerklonk een keiharde donderslag en de lucht was zwanger van regen. Wind gierde door de kapotte deur naar binnen en het wapen ging weer af. Buiten kwam er abrupt een eind aan Hassam Arkadians geroep om Jezus.

Jack trok zich wanhopig om de hoek van de balie heen en dacht het ondenkbare. Luther Bryson dood. Arkadian dood. De pompbediende dood. Hoogstwaarschijnlijk de jonge Aziatische monteur ook. Allen koud gemaakt. De wereld was binnen een minuut op zijn kop gezet.

Nu was het één tegen één, waarbij de sterkste zou overleven, en Jack was niet bang voor dat spel. Hoewel de theorie van Darwin geneigd was de kerel met het grootste wapen en de beste voorraad ammunitie de meeste kans te geven, kon slimheid belangrijker zijn dan kaliber. Hij was al eens eerder door zijn slimheid gered en dat kon opnieuw gebeuren.

Overleven zou makkelijker kunnen zijn als hij rugdekking kreeg van de muur. Hij verkeerde in een aanzienlijk nadeliger positie dan zijn tegenstander en hoefde zich alleen maar zorgen te maken over zichzelf. Omdat alleen zijn eigen leven op het spel stond, kon hij zich beter concentreren, stond het hem vrij niets te doen of roekeloos te zijn, stond het hem vrij een lafaard of een kamikazedwaas te zijn, wat de omstandigheden ook vereisten.

Hij sleepte zich naar de beschermde ruimte achter de balie en ontdekte dat hij uiteindelijk toch niet de enige overlevende was. Er zat daar een vrouw weggedoken – klein, met lang, donker haar, aantrekkelijk om te zien. Grijs shirt, werkbroek, witte sokken, zwarte schoenen met dikke rubberzolen. Ze was ergens midden in de dertig, misschien vijf of zes jaar jonger dan Hassam Arkadian. Zou zijn echtgenote kunnen zijn. Nee, niet langer een echtgenote. Weduwe. Ze zat op de grond, met haar knieën tegen haar borstkas gedrukt, de armen stevig om haar benen heen geslagen in een poging zichzelf zo klein mogelijk te maken, onzichtbaar te worden.

Haar aanwezigheid veranderde alles voor Jack, reduceerde zijn eigen overlevingskans. Hij kon er niet voor kiezen zich te verbergen, kon niet eens meer kiezen voor een roekeloze actie. Hij moest hard en helder nadenken, bepalen wat de beste handelwijze was en het juiste doen. Hij was verantwoordelijk voor haar. Hij had gezworen het publiek te dienen en te beschermen en hij was ouderwets genoeg om een eed serieus te nemen.

De ogen van de vrouw waren groot van doodsangst en glansden door ingehouden tranen. Zelfs terwijl ze voor haar eigen leven vreesde, leek ze te begrijpen wat het plotselinge zwijgen van Arkadian betekende.

Jack trok zijn revolver.

Dienen en beschermen.

Hij rilde oncontroleerbaar. Zijn linkerbeen voelde heet aan, maar de rest van hem was ijskoud, alsof al zijn lichaamswarmte door die wond wegvloeide.

Buiten eindigde langdurig vuren in een explosie waardoor het tankstation op zijn grondvesten trilde, een automaat met snoepgoed omviel en de twee grote ruiten waarop de bende zijn symbolen had geëtst, werden weggeblazen. De ineengedoken vrouw bedekte haar gezicht met haar handen, Jack kneep zijn ogen dicht en het glas regende over de balie heen in de ruimte waar zij bescherming hadden gezocht.

Toen hij zijn ogen weer open deed, schoten eindeloze bundels van schaduw en licht door het kantoor. De wind die door de kapotte deur kwam was niet langer koud, maar warm: de bundels die over de muren dansten werden door brand veroorzaakt. De maniak met de Uzi had een of meer benzinepompen aan barrels geschoten.

Voorzichtig trok Jack zich aan de balie omhoog; hij zette geen gewicht op zijn linkerbeen. Hoewel hij nog steeds de indruk had dat hij zich ellendiger voelde dan door de wond strikt genomen noodzakelijk leek, zou het opeens en spoedig erger kunnen worden, meende hij. Hij wilde dat proces niet versnellen door iets wat hij zelf deed, omdat hij bang was dat een echt hevige pijnscheut hem het bewustzijn zou doen verliezen.

Onder aanzienlijke druk schoten er stralen brandende benzine uit de kapotgeschoten pomp en kwamen als gesmolten lava op het asfalt terecht. Het wegdek liep af in de richting van de drukke straat en fonkelende rivieren van vuur stroomden die kant op.

De explosie had de luifel boven de pompen in vlam gezet. De likkende vuurtongen baanden zich snel een weg naar het hoofdgebouw.

De Lexus stond in brand. De krankzinnige rotzak had zijn eigen auto vernield, en op de een of andere vreemde manier wekte dat de indruk dat hij onbeheerster en gevaarlijker was dan was gebleken uit al het overige dat hij had gedaan.

Te midden van het inferno, dat met de seconde panoramischer werd toen de benzine over het asfalt stroomde, was de moordenaar nergens te zien. Misschien had hij ten minste gedeeltelijk zijn gezonde verstand teruggekregen en was hij te voet gevlucht.

Het was echter waarschijnlijker dat hij in de werkplaats was en via die route naar hen toe zou komen in plaats van rechtstreeks door de kapotte deur. Minder dan zes meter van Jack vandaan verbond een geverfde metalen deur de garage met het kantoor. Die deur was dicht.

Hij leunde tegen de balie aan, hield zijn revolver met beide handen vast en richtte die met gestrekte armen op de deur, klaar om de dader bij de eerste de beste gelegenheid naar de hel te blazen. Zijn handen trilden. Zo koud. Hij deed zijn uiterste best het wapen stil te houden en dat hielp, maar hij kon het trillen niet geheel onderdrukken.

Het was even minder donker geworden in de periferie van zijn gezichtsveld, maar nu veranderde dat weer. Hij knipperde als een gek in een poging die gedeeltelijke blindheid met traanvocht weg te spoelen, zoals hij dat met een stofje had kunnen doen, maar het had geen succes.

De lucht rook naar benzine en hete teer. De wind was gedraaid en blies rook het kantoor in – niet veel, net voldoende om een hoestprikkel op te roepen. Hij klemde zijn kaken op elkaar, omdat de moordenaar aan de andere kant van de deur kon staan, hij aarzelde en luisterde.

Terwijl hij de revolver nog steeds recht op de deur naar de garage gericht hield, keek hij naar buiten, naar de wervelwinden van onstuitbaar vuur en snel ronddraaiende wolken zwarte rook, bang dat hij het mis had. De schutter zou opeens uit die vuurzee tevoorschijn kunnen komen, als een duivel uit de hel.

Weer keek hij naar de metalen deur. Heel lichtblauw geverfd. Als diep, helder water dat je kunt zien door een laag kristalhelder ijs.

De kleur maakte dat hij het koud kreeg. Alles maakte dat hij het koud kreeg – het holle, keiharde gebonk van zijn moeizaam kloppende hart, het fluisterzachte huilen van de vrouw die naast hem op de grond ineengedoken zat, de fonkelende glasscherven. Zelfs het geraas en gekraak van de brand zorgden ervoor dat hij het koud kreeg.

Buiten hadden de kokende vlammen zich verspreid over de hele lengte van de luifel en de voorkant van het kantoor bereikt. Het dak moest nu in de fik staan.

De lichtblauwe deur.

Maak die open, krankzinnige rotzak. Kom hierheen, kom hierheen, kom hierheen.

Weer een explosie.

Om te zien wat er was gebeurd, moest hij zijn hoofd helemaal wegdraaien van de deur naar de garage, omdat zijn gezichtsveld veel kleiner was geworden.

De tank van de Lexus. Het voertuig stond volledig in brand, was gereduceerd tot het zwarte skelet van een auto, omgeven door hongerige vlammen die het ontdeden van zijn glanzende smaragdgroene verf, de fraaie leren bekleding en andere dure snufjes.

De blauwe deur bleef dicht.

De revolver leek vijftig kilo te wegen. Zijn armen deden zeer. Hij kon het wapen niet stil houden. Kon het nauwelijks meer vasthouden.

Hij wilde gaan liggen en zijn ogen dicht doen. Een beetje slapen. Een droompje dromen: groene weiden, wilde bloemen, een blauwe lucht, de stad vergeten.

Toen hij naar zijn been keek, zag hij dat hij in een plas bloed stond. Er moest een slagader zijn geraakt, misschien gescheurd, en hij zou snel het bewustzijn verliezen, werd al duizelig door het omlaag kijken, voelde zich opnieuw misselijk worden – een trilling in zijn maag.

Vuur op het dak. Hij kon het boven hem horen, duidelijk anders dan het geraas en gekraak van de brand voor het kantoor. Dakpannen barstten, daksparren kraakten toen verbindingspunten in de constructie door de felle, droge hitte werden gemarteld. Het kon zijn dat er nog slechts seconden restten voordat het dak helemaal in de fik vloog of instortte.

Hij begreep niet hoe hij het met de seconde kouder kon krijgen nu ze werden omringd door vuur. Het zweet dat over zijn gezicht stroomde, voelde aan als ijswater.

Zelfs als het dak nog enige minuten lang niet instortte, zou hij dood kunnen zijn of te zwak om de trekker over te halen wanneer de moordenaar eindelijk in de aanval ging. Hij kon niet langer wachten.

Hij moest het wapen niet meer met twee handen blijven vasthouden. Hij had zijn linkerhand nodig om zich vast te houden aan het formicablad van de balie terwijl hij eromheen liep en zijn gewicht van zijn linkerbeen af bleef houden.

Maar toen hij het uiteinde van de balie had bereikt, was hij te duizelig om de drie tot drieënhalve meter naar de blauwe deur te hinken. Hij moest de teen van zijn linkervoet als evenwichtspunt gebruiken, de minimale druk uitoefenen die nodig was om overeind te blijven terwijl hij door het kantoor strompelde. Verbazingwekkend genoeg was de pijn draaglijk. Toen besefte hij dat die alleen draaglijk was omdat hij alle gevoel in zijn been verloor. Een koele tinteling van heup tot enkel. Zelfs de wond voelde niet langer heet aan, niet eens warm.

De deur. De deurknop leek voor zijn linkerhand nog zo ver weg, alsof hij er door de verkeerde kant van een verrekijker naar keek.

Revolver in de rechterhand. Langs zijn lichaam hangend. Als een massieve handhalter. De moeite die het hem kostte het wapen omhoog te brengen, zorgde ervoor dat zijn maag zich herhaalde keren omdraaide.

De moordenaar kon nog aan de andere kant afwachtend naar de deurknop staan te kijken, dus duwde Jack de deur open en liep er snel doorheen, met de revolver recht voor zich uit. Hij struikelde, viel bijna, was de deur door, zwaaide met het wapen van links naar rechts met een hart dat zo bonsde dat zijn steeds zwakker wordende armen schokkende bewegingen maakten, maar er was geen doelwit. Hij kon de hele garage overzien, omdat de BMW op de brug stond. De enige andere persoon die hij zag, was de Aziatische monteur: even dood als het cement waarop hij met gespreide armen en benen lag.

Jack draaide zich om naar de blauwe deur. Aan deze kant was hij zwart, wat onheilspellend leek, glanzend zwart, en hij was achter hem dicht gegaan.

Hij zette een stap die kant op, van plan om hem weer open te trekken. In plaats daarvan viel hij ertegenaan.

De telkens draaiende wind blies een vloedgolf bittere rook van teer de garage in.

Hoestend trok Jack de deur open. Het kantoor was gevuld met rook, een antichambre van de hel.

Hij schreeuwde naar de vrouw dat ze naar hem toe moest komen, maar constateerde wanhopig dat die schreeuw nauwelijks meer was dan een ijl gepiep.

Toch was ze al in beweging gekomen en voordat hij kon proberen nogmaals te schreeuwen, verscheen ze uit de wervelende rook, met een hand tegen haar neus en mond gedrukt.

Toen ze tegen hem aan leunde, dacht Jack aanvankelijk dat ze steun zocht, kracht die hij niet kon geven, maar toen besefte hij dat ze erop aandrong dat hij op haar leunde. Hij was degene die de eed had afgelegd, die had gezworen te dienen en te verdedigen. Hij voelde zich afschuwelijk onbekwaam omdat hij haar niet kon optillen om haar weg te dragen zoals een held dat in een film zou doen.

Hij leunde zo weinig mogelijk op de vrouw, en draaide toen samen met haar linksom, in de richting van de openstaande garagedeur, die door rook vrijwel aan het oog werd onttrokken. Hij sleepte met zijn linkerbeen en voelde er helemaal niets meer in, geen pijn, niet eens een tinteling. Een dode last. De ogen dichtgeknepen tegen de prikkende rook, kleurrijke, fonkelende flitsen langs de achterkant van de oogleden. Hij hield zijn adem in, verzette zich tegen een sterke aandrang om over te geven. Iemand gilde, een schril, afschuwelijk gegil, aldoor doorgaand. Nee, geen gegil. Sirenes. Snel dichterbij komend. Toen waren hij en de vrouw buiten, wat hij merkte aan een verandering in de wind, en hij haalde diep adem. De lucht kwam koud en schoon zijn longen in.

Toen hij zijn ogen opende, zag hij de wereld in een waas door de tranen die de prikkende rook had veroorzaakt en hij knipperde als een gek tot hij weer wat beter kon zien. Door het bloedverlies of omdat hij in een shocktoestand verkeerde, had hij last van tunnelvisie. Het was alsof hij door een dubbele geweerloop naar de wereld keek, want de omringende duisternis was even glad als de krommingen van een staalboor.

Links van hem was alles in vlammen gehuld. De Lexus. De luifel. Het tankstation. Arkadians lichaam stond in brand. Dat van Luther nog niet, maar er vielen hete sintels op, brandende stukjes dakpannen en hout, en zijn uniform kon nu elk moment vlam vatten. Brandende benzine kwam nog steeds in een boog uit de met kogels doorboorde pompen en stroomde naar de straat. Het asfalt aan de rand van de felle brand was aan het smelten en koken. Massa’s wolken dikke, zwarte rook kwamen hoog boven de stad te hangen, vermengden zich met de laaghangende zwarte en grijze donderwolken.

Iemand vloekte.

Jack draaide zijn hoofd snel naar rechts, weg van het afschuwelijke maar hypnotisch fascinerende inferno, en focuste op de automaten met frisdranken bij de hoek van het tankstation. De moordenaar stond daar, alsof de verwoesting die hij had aangericht hem volledig ontging, en stopte muntjes in de eerste van de twee automaten.

Op het asfalt achter hem lagen nog twee blikjes Pepsi. Hij hield de Micro Uzi in zijn linkerhand, langs zijn lichaam, de loop op de grond gericht. Hij sloeg met de rug van zijn tot een vuist gebalde hand op een van de keuzeknoppen.

Jack duwde de vrouw zwak van zich af en fluisterde: ‘Ga liggen.’

Toen draaide hij zich onhandig naar de moordenaar toe, op zijn benen zwaaiend, nauwelijks in staat overeind te blijven.

Een blikje rolde de automaat uit. De schutter boog zich naar voren, kneep zijn ogen tot spleetjes samen, vloekte opnieuw.

Hevig trillend probeerde Jack zijn wapen omhoog te brengen. Dat leek met een korte ketting aan de grond gekluisterd te zijn, waardoor hij de hele wereld moest optillen om het hoog genoeg te krijgen om te kunnen richten.

De psychopaat in het dure pak was zich van zijn aanwezigheid bewust en draaide zich met een arrogante traagheid naar hem om. Toen liep hij een paar stappen naar voren en bracht zijn eigen wapen omhoog.

Jack haalde de trekker over. Hij was zo zwak dat hij door de terugslag achterwaarts ten val kwam.

De moordenaar vuurde zes of acht patronen af.

Jack was al uit de vuurlinie gerold. Terwijl de kogels door de lucht boven zijn hoofd sneden, vuurde hij nogmaals en toen nogmaals, terwijl hij op het asfalt viel.

Ongelooflijk genoeg trof de derde kogel de moordenaar in diens borst en smeet hem naar achteren, tegen de automaat aan. Toen viel hij op zijn knieën op de grond. Hij was zwaar, misschien dodelijk gewond. Zijn witzijden overhemd werd even snel rood als een sjaal dat in de ervaren handen van een goochelaar kan worden. Maar hij was nog niet dood en hield nog steeds de Micro Uzi vast.

De sirenes klonken nu heel erg luid. Hulp was in aantocht, maar zou waarschijnlijk toch te laat komen.

Een donderslag zorgde ervoor dat een dam in de lucht werd doorbroken en een ijskoude regen kletterde plotseling in immense hoeveelheden neer.

Jack ging rechtop zitten en hield de revolver met beide handen vast, een krachtsinspanning die hem bijna het bewustzijn deed verliezen. Hij vuurde een kogel af die zijn doel ver miste. De terugslag veroorzaakte spierspasmen in zijn armen. Alle kracht verdween uit zijn handen en de revolver viel kletterend op het asfalt tussen zijn gespreide benen.

De moordenaar schoot twee-drie-vier keer en Jack werd tweemaal in de borst getroffen. De achterkant van zijn schedel kwam pijnlijk met het asfalt in aanraking toen hij plat op de grond viel. Hij probeerde weer te gaan zitten. Hij kon alleen zijn hoofd optillen, niet eens ver, maar wel ver genoeg om te zien dat de moordenaar na het afvuren van die laatste schoten plat met zijn gezicht op het asfalt lag. De kogel die hem in zijn borst had getroffen, had hem geveld, maar niet snel genoeg.

Jacks hoofd rolde naar links. Zelfs toen zijn tunnelvisie in intensiteit toenam, zag hij een zwart-witte wagen met grote snelheid de weg af en het terrein van het tankstation op draaien en slingerend tot stilstand komen toen de chauffeur keihard op de rem trapte.

Jack kon nu niets meer zien. Hij was volkomen blind.

Hij hoorde portieren openen en agenten schreeuwen.

Het was voorbij.

Luther was dood. Bijna een jaar geleden dat Tommy Fernandez naast hem was neergeschoten. Eerst Tommy, nu Luther. Twee goede koppelgenoten, goede vrienden, in één jaar. Maar het was voorbij.

Stemmen, sirenes. Een klap die veroorzaakt kon zijn door het instorten van de luifel boven de benzinepompen.

De geluiden klonken steeds gedempter, alsof iemand voortdurend bezig was watten in zijn oren te proppen. Zijn gehoorzin verdween even geleidelijk als zijn gezichtsvermogen. Net als zijn andere zintuiglijke waarnemingen. Hij tuitte herhaaldelijk zijn droge mond, in een vergeefse poging wat speeksel aan te maken en iets te proeven, desnoods benzine en brandende teer. Hij kon ook niets ruiken, hoewel de lucht kort daarvoor nog met smerige geuren gevuld was geweest.

Hij kon het asfalt onder hem niet voelen, noch de bulderende wind. Geen pijn meer. Niet eens een tinteling. Alleen kou. Intense, alles doordringende kou.

Hij werd volkomen doof.

Terwijl hij zich wanhopig vastklampte aan het sprankje leven in een lichaam dat een gevoelloze vergaarbak van zijn geest was geworden, vroeg hij zich af of hij Heather en Toby ooit nog zou zien. Toen hij zich hun gezichten voor de geest probeerde te halen, herinnerde hij zich niet hoe ze eruitzagen, zijn vrouw en zijn zoon, twee mensen van wie hij meer hield dan van het leven zelf, kon hij zich hun ogen noch de kleur van hun haar herinneren, wat hem bang maakte, doodsangst aanjoeg. Hij wist dat hij trilde van verdriet, alsof zij waren gestorven, maar hij kon het trillen niet voelen, hij wist dat hij huilde, maar kon de tranen niet voelen, deed steeds harder zijn best zich hun dierbare gezichten voor de geest te halen, Toby en Heather, Heather en Toby, maar zijn verbeeldingskracht was even blind als zijn ogen. Zijn innerlijke wereld was geen bodemloze, donkere put, maar een winters witte vlakte, als een visioen van stuivende sneeuw, een sneeuwstorm, koud, ijzig, arctisch, meedogenloos.

3

Het weerlichtte, gevolgd door een zo zware donderslag dat de keukenramen ervan in hun sponningen trilden. Het onweer begon niet met een enkele regendruppel of een miezerregentje, maar met een stortbui, alsof wolken holle dingen waren die als een eierschaal kapot konden gaan en dan meteen hun hele inhoud eruit gooiden.

Heather stond bij het aanrecht naast de koelkast oranje ijs uit een pak in een kommetje te scheppen en draaide zich om, om naar het raam boven de gootsteen te kijken. Het regende zo hard dat het bijna sneeuw leek: een witte wolkbreuk. De takken van de ficus benjaminii in de achtertuin bogen zich onder het gewicht van die verticale rivier en de langste raakten de grond.

Ze was blij dat ze later die dag niet over de hoofdwegen van haar werk naar huis hoefde te rijden. Door een tekort aan regelmatige ervaring waren de Californiërs niet goed in het rijden in de regen; ze begonnen ofwel te kruipen en namen zulke extreme voorzorgsmaatregelen dat het verkeer erdoor werd opgehouden, of ze reden verder op hun gebruikelijke krankzinnige manier en donderden tegen elkaar op met een roekeloosheid die aan enthousiasme grensde. Later deze dag zouden heel wat mensen merken dat het gebruikelijke avondritje van een uur was veranderd in een beproeving van tweeënhalf uur.

Uiteindelijk zat er toch nog een positieve kant aan het werkloos zijn. Ze was er alleen niet hard genoeg naar op zoek geweest. Als ze dat wel deed, zou ze ongetwijfeld een lange lijst andere voordelen kunnen opstellen. Zoals geen nieuwe kleren hoeven kopen voor op haar werk. Daarmee had ze al heel wat bespaard! Ze hoefde zich ook geen zorgen meer te maken over de stabiliteit van de bank waarop hun spaargeld stond, omdat ze gezien het tempo waarin het geld werd uitgegeven over een paar maanden geen spaarrekening meer zouden hébben. Niet met alleen Jacks salaris, omdat hij door de laatste financiële crisis van de stad een salarisverlaging had moeten accepteren. Ook de belastingen waren weer omhoog gegaan, zowel die van de staat als de federale, dus spaarde ze nu al het geld dat de regering namens haar zou hebben verspild wanneer ze ergens had gewerkt. Mijn hemel, als je daar eens écht over nadacht, was het geen tragedie dat ze na tien jaar werken bij IBM was ontslagen, niet eens een crisis, maar in feite een verandering die het leven mooier kon maken.

‘Heather, laat dat nu verder rusten,’ vermaande ze zichzelf, terwijl ze het pak ijs dicht deed en weer in de diepvries zette.

Jack, altijd de grinnikende optimist, had gezegd dat je er niets wijzer van werd als je bij slecht nieuws stil bleef staan, en hij had gelijk. Zijn positieve instelling, vriendelijke persoonlijkheid en veerkrachtige hart hadden het hem mogelijk gemaakt een nachtmerrieachtige jeugd en tienertijd te doorstaan die veel mensen zouden hebben gebroken.

Korter geleden was zijn filosofie hem goed van pas gekomen toen hij zich door het ergste jaar van zijn carrière bij de politie heen had geworsteld. Nadat hij en Tommy Fernandez bijna tien jaar lang samen hadden gepatrouilleerd, waren ze elkaar even nabij geweest als broers. Tommy was nu al meer dan elf maanden dood, maar minstens één keer per week ontwaakte Jack uit een angstdroom waarin zijn makker en vriend opnieuw overleed. Dan glipte hij altijd het bed uit en ging naar de keuken om nog een biertje te pakken, of naar de huiskamer om gewoon een tijdje in het donker te zitten, zonder zich bewust te zijn van het feit dat Heather wakker was geworden door de zachte kreten die hem in zijn slaap ontsnapten. Maanden geleden al had ze geleerd dat ze niets kon doen of zeggen om hem te helpen; hij had het nodig even alleen te zijn. Nadat hij de slaapkamer had verlaten, stak ze vaak haar hand tussen de lakens, die nog warm waren van zijn lichaam en vochtig van het zweet dat door het verdriet uit hem was gewrongen.

Ondanks alles bleef Jack een lopende advertentie voor de kracht van het positief denken. Heather had zich vast voorgenomen net zo vrolijk te zijn en net als hij te blijven hopen.

Bij de gootsteen spoelde ze de ijslepel schoon.

Haar eigen moeder, Sally, was een jammerkont van wereldklasse, die elk slecht bericht opvatte als een persoonlijke ramp, ook als de gebeurtenis die haar stoorde zich aan het andere uiteinde van de wereld had voorgedaan en er alleen volslagen onbekenden bij betrokken waren geweest. Politieke onrust op de Filippijnen kon Sally een wanhopige monoloog ontlokken over de hogere prijzen die ze naar haar idee gedwongen zouden zijn te betalen voor suiker en al het overige waar suiker in zat wanneer de Filipijnse suikeroogst door een bloedige burgeroorlog werd vernietigd. Een nijnagel was voor haar even lastig als een gebroken arm voor een normaal mens, hoofdpijn kondigde onveranderlijk een beroerte aan en een klein zweertje in de mond was een zeker teken van terminale kanker. De vrouw gedijde bij slecht nieuws en somberheid.

Elf jaar geleden, toen Heather twintig was, had ze het heerlijk gevonden op te houden een Beckerman te zijn en een McGarvey te worden – anders dan sommige vriendinnen in die tijd van ontspruitend feminisme, die na hun huwelijk hun meisjesnaam bleven gebruiken of hun toevlucht namen tot twee achternamen met een koppelteken ertussen. Ze was niet het eerste kind in de geschiedenis dat zich geleidelijk aan vast voornam in niets op haar ouders te lijken, maar ze dacht graag dat zij zich bijzonder ijverig van die ouderlijke trekjes aan het ontdoen was.

Terwijl ze een lepel uit een la viste, de kom ijs pakte en de huiskamer in liep, besefte Heather dat een ander voordeel van werkeloosheid was dat ze geen vrij hoefde te nemen wanneer Toby ziek was, of een oppas moest inhuren om voor hem te zorgen. Ze was er wanneer hij haar nodig had en zou geen last hebben van de schuldgevoelens van een werkende moeder.

Natuurlijk had hun ziektekostenverzekering slechts tachtig procent gedekt van het bezoek aan de arts op maandagmorgen en had de twintig procent die ze zelf had moeten betalen meer dan ooit haar aandacht getrokken. Het had een immens bedrag geleken. Maar dat was de Beckerman-manier van denken en niet die van de McGarvey’s.

Toby zat in zijn pyjama in een makkelijke stoel in de huiskamer voor de televisie, zijn benen gestrekt op een voetenbankje, dekens over zich heen. Hij keek naar tekenfilms op een kabelstation dat alleen kinderprogramma’s uitzond.

Heather wist tot op de cent hoeveel het abonnement op dat station kostte. In oktober, toen ze nog een baan had, zou ze naar dat bedrag hebben moeten raden en was ze er misschien niet eens met een marge van vijf dollar bij in de buurt gekomen.

Op de televisie zat een piepklein muisje achter een kat aan, die kennelijk onder hypnose was gaan geloven dat de muis één meter tachtig groot was, en klauwen en bloedrode ogen had.

‘Sinaasappelijs,’ zei ze, en gaf Toby de kom en de lepel. ‘Het allerlekkerste dat er te vinden is. Heb het zelf gemaakt door uren te sloven.’

‘Dank je, mam,’ zei hij grinnikend en grinnikte toen nog breder naar het ijs voordat hij weer naar de televisie en de tekenfilm keek.

Van zondag tot en met dinsdag was hij zonder te protesteren in bed gebleven, te beroerd om zelfs ook maar de dwingeland uit te hangen om televisie te mogen kijken. Hij had zo veel geslapen dat ze zich zorgen was gaan maken, maar hij had kennelijk slaap nodig gehad. Gisteravond had hij voor het eerst sinds zondag meer dan heldere vloeistof binnen kunnen houden; hij had om ijs gevraagd en was er niet ziek van geworden. Deze morgen had hij twee sneetjes toast zonder boter geconsumeerd, en nu weer ijs. Hij had geen hoge koorts meer en leek de griep verder gewoon te moeten uitzieken.

Heather ging in een andere makkelijke stoel zitten. Op het lage tafeltje naast haar stonden op een dienblad een thermosfles in de vorm van een koffiekan en een zware wit aardewerken mok met rode en purperen bloemen. Ze schroefde de dop van de thermosfles los en schonk koffie in die naar amandelen en chocolade smaakte. Ze genoot van de welriekende damp die eraf kwam en probeerde de kosten per kop van deze dure koffie niet te berekenen.

Nadat ze haar benen in de stoel onder zich had opgekruld en een gehaakte deken over haar schoot had gedrapeerd, pakte ze, kleine slokjes nemend, een pocket van Dick Francis. Die sloeg ze open op de plaats waar ze tussen twee bladzijden een papiertje had gestoken en ze probeerde terug te keren naar een wereld van Engelse manieren, zeden en mysteries.

Ze voelde zich schuldig, hoewel ze niets verwaarloosde door te gaan zitten lezen. Er hoefde in huis niets te worden gedaan. Toen zij en Jack beiden nog een baan hadden, hadden ze de huishoudelijke taken verdeeld. Dat deden ze nu nog. Toen zij was ontslagen, had ze erop gestaan het huishouden volledig voor haar rekening te nemen, maar dat had hij geweigerd. Hij dacht waarschijnlijk dat ze, als ze haar tijd met het huishouden vulde, tot de deprimerende overtuiging zou komen dat ze nooit een andere baan zou vinden. Hij was altijd even sensitief geweest ten aanzien van de gevoelens van anderen als optimistisch ten aanzien van zijn eigen vooruitzichten. Dientengevolge was het huis schoon en de was gedaan. Haar enige taak was Toby in de gaten houden, en dat kostte haar geen enkele inspanning, omdat hij zo’n lief joch was. Haar schuldgevoelens waren het irrationele maar onvermijdelijke gevolg van het feit dat ze van nature en uit eigen vrije verkiezing een werkende vrouw was die in deze tijd van ernstige recessie niet mocht werken.

Ze had bij zesentwintig bedrijven gesolliciteerd. Nu kon ze niets anders doen dan afwachten. En Dick Francis lezen.

De melodramatische muziek en de komische stemmen op de televisie leidden haar niet af. De welriekende koffie, de comfortabele stoel en het koude geluid van winterregen op het dak zorgden er zelfs samen voor dat ze haar zorgen kon vergeten en in de roman opging.

Heather had een kwartier zitten lezen toen Toby: ‘Mam?’ zei.

‘Hmmm?’ zei ze, zonder uit het boek op te kijken.

‘Waarom willen katten muizen doden?’

Ze zette haar duim op de plaats waar ze was gebleven en keek naar de televisie, waar een andere kat en muis weer met een slapstick-achtervolging bezig waren. Nu zat de eerste de laatste achterna.

‘Waarom kunnen ze geen vriendschap sluiten met de muizen,’ vroeg de jongen, ‘in plaats van ze aldoor te willen doden?’

‘Dat zit in de aard van de kat.’

‘Maar waarom?’

‘Zo heeft God katten geschapen.’

‘Houdt God dan niet van muizen?’

‘Dat moet wel, want Hij heeft ook muizen geschapen.’

‘Waarom heeft-ie dan katten geschapen om ze te doden?’

‘Als muizen geen natuurlijke vijanden hadden zoals katten en uilen en prairiewolven, zouden ze de wereld onder de voet lopen.’

‘Waarom zouden ze de wereld dan onder de voet lopen?’

‘Omdat ze niet één, maar heel veel kleintjes krijgen.’

‘Dus?’

‘Dus wanneer ze geen natuurlijke vijanden hadden, zouden er zo verschrikkelijk veel muizen zijn, dat ze al het eten op deze wereld opaten en er niets overbleef voor de katten of voor ons.’

‘Als God niet wil dat muizen de wereld onder de voet lopen, waarom heeft Hij ze dan niet zo geschapen dat ze maar één jong krijgen?’

Volwassenen verloren het waarom-spelletje altijd, omdat de reeks vragen uiteindelijk op een doodlopend spoor belandde en er geen enkel antwoord meer kon worden gegeven.

‘Nu heb je me klemgezet, mannetje,’ zei ze.

‘Ik vind het gemeen om ervoor te zorgen dat muizen veel kleintjes krijgen en dan katten te maken om ze te doden.’

‘Ik ben bang dat je dat met God zult moeten bespreken.’

‘Je bedoelt wanneer ik vanavond naar bed ga en mijn gebedje opzeg?’

‘Dat is de beste tijd,’ zei ze, en schonk haar mok nog eens vol uit de thermoskan.

‘Ik stel Hem altijd vragen,’ zei Toby, ‘en dan val ik altijd in slaap voordat Hij me antwoord heeft gegeven. Waarom laat Hij me in slaap vallen voordat ik een antwoord heb gekregen?’

‘Zo gaat Hij te werk. Hij praat alleen in je slaap tegen je. Als je luistert, weet je het antwoord bij het wakker worden.’

Op dat antwoord was ze trots. Ze leek zich goed staande te kunnen houden.

Toby fronste zijn wenkbrauwen en zei: ‘Maar ik weet het antwoord bij het wakker worden nog niet. Waarom weet ik niet of Hij het me heeft verteld?’

Heather nam een paar slokken koffie om tijd te winnen. Toen zei ze: ‘Tja, God wil je niet gewoon alle antwoorden géven, weet je. We zijn hier op deze wereld om zélf antwoorden te vinden, om te leren begrip te krijgen door onze eigen inspanningen.’

Goed. Heel goed. Ze voelde zich een beetje uitgelaten, alsof ze het tijdens een partijtje tennis tegen een speler van wereldklasse langer had volgehouden dan ze had mogen verwachten.

Toby zei: ‘Muizen zijn niet de enige die worden achtervolgd en gedood. Voor elk dier is er een ander dier dat het aan stukken wil scheuren.’ Hij keek even naar de televisie. ‘Kijk maar eens. Er zijn ook honden die katten willen vermoorden.’

De kat die de muis had achtervolgd, werd nu op zijn beurt op de hielen gezeten door een woest ogende buldog met een halsband met metalen knoppen.

Toby keek weer naar zijn moeder en zei: ‘Waarom heeft elk dier een ander dier dat hem wil doden? Zouden katten zonder natuurlijke vijanden de wereld onder de voet lopen?’

Het waarom-spelletje had een ander doodlopend spoor bereikt. O ja, ze had kunnen gaan discussiëren over de eerste zonde, hem kunnen vertellen dat de wereld sereen, vredig en overvloedig was geweest tot Adam en Eva in ongenade waren gevallen en de dood in de wereld hadden laten komen. Maar dat alles leek zo zwaarwichtig voor een achtjarig kind. Bovendien was ze er niet zeker van of ze er zelf iets van geloofde, hoewel het de verklaring was voor het kwaad, het geweld en de dood waarmee ze zelf was opgegroeid.

Gelukkig bespaarde Toby het haar te moeten toegeven dat ze geen antwoord op die vraag had. ‘Als ik God was, zou ik van alle dieren alleen één mama en één papa en één kind hebben gemaakt. Begrijp je wat ik bedoel? Zoals één mama golden retriever en één papa golden retriever en één puppy.’

Hij wilde al lange tijd een golden retriever hebben, maar dat hadden ze uitgesteld omdat hun vijf kamers tellende huis te klein leek voor zo’n grote hond.

‘Niets zou ooit doodgaan of oud worden,’ zei Toby, die verder ging de wereld te beschrijven zoals hij die zou hebben geschapen. ‘Dus zou de puppy altijd een pup blijven en werd de wereld nooit onder de voet gelopen en zou geen enkel dier ooit een ander dier hoeven te doden.’

Dat was natuurlijk het paradijs dat eens scheen te hebben bestaan.

‘Ik zou helemaal geen bijen, spinnen, kakkerlakken of slangen maken,’ zei hij, en keek walgend. ‘Dat is niet slim geweest. God moet die dag een rare bui hebben gehad.’

Heather lachte. Ze hield intens veel van dit kind.

‘Dat moet,’ hield Toby vol, en richtte zijn aandacht weer op de televisie.

Hij leek uiterlijk zo veel op Jack. Hij had Jacks prachtige grijsblauwe ogen en open, argeloze gezicht. Jacks neus. Maar hij had haar blonde haar en was voor zijn leeftijd iets aan de kleine kant, dus was het mogelijk dat hij qua lichaamsbouw meer van haar dan van zijn vader had geërfd. Jack was lang en stevig gebouwd. Heather was een meter tweeënzestig en slank. Toby was duidelijk de zoon van hen beiden en soms leek zijn bestaan een wonder, zoals nu. Hij was het levende symbool van haar liefde voor Jack en zijn liefde voor haar, en als de dood de prijs was die moest worden betaald voor het wonder van de voortplanting, was de deal die in Eden was gesloten misschien niet zo buiten alle proporties als dat soms leek.

Op de televisie was de kat Sylvester aan het proberen Tweetie, de kanarie, om zeep te helpen, maar anders dan in het werkelijke leven won het kleine vogeltje het van het sputterende kattebeest.

De telefoon rinkelde.

Heather legde het boek op de armleuning van haar stoel, sloeg de deken van zich af en stond op. Toby had al het ijs opgegeten en ze pakte het lege kommetje onderweg naar de keuken van zijn schoot.

De telefoon hing aan de muur naast de koelkast. Ze zette het kommetje op het aanrecht en nam op. ‘Hallo?’

‘Heather?’

‘Ja.’

‘Je spreekt met Lyle Crawford.’

Crawford was Jacks baas, de man aan wie hij verantwoording verschuldigd was.

Ze wist meteen dat er iets vreselijks gebeurd moest zijn. Misschien omdat Crawford haar nog nooit had opgebeld, misschien door iets in de toon van zijn stem of misschien gewoon door het instinct van een vrouw van een politieman. Haar hart begon te racen en even kon ze niet ademhalen. Toen ademde ze opeens oppervlakkig en snel en zei bij elke keer dat ze uitademde hetzelfde woord: ‘Nee, nee, nee, nee.’

Crawford zei iets, maar Heather kon zichzelf er niet toe dwingen naar hem te luisteren, alsof wat Jack ook was overkomen, niet écht gebeurd kon zijn zolang ze weigerde de afschuwelijke feiten te horen.

Iemand klopte op de achterdeur.

Ze draaide zich om en keek. Door het raam in de deur zag ze een man in uniform van wie de regen afdroop. Louie Silverman, een andere agent van Jacks bureau, al acht, negen jaar of misschien langer een goede vriend. Louie met het rubberachtige gezicht en zijn wilde bos rood haar. Omdat hij een vriend was, had hij bij de achterdeur aangeklopt in plaats van bij de voordeur. Minder formeel, niet zo verdomd koud en afschuwelijk officieel. Alleen een vriend bij de achterdeur. O, God, alleen een vriend bij de achterdeur die iets te melden had.

Louie riep haar naam. Door het glas gedempt. Zo troosteloos, de manier waarop hij haar naam riep.

‘Wacht, wacht,’ zei ze tegen Lyle Crawford, en haalde de hoorn van haar oor weg, drukte hem tegen haar borst.

Ze deed ook haar ogen dicht, zodat ze niet naar het gezicht van die arme Louie hoefde te kijken, dat hij tegen het raam gedrukt had. Zo grijs, zijn gezicht, zo afgetrokken en grijs. Hij hield ook van Jack. Arme Louie.

Ze kauwde op haar onderlip, kneep haar ogen stijf dicht en hield de hoorn met beide handen tegen haar borst, zoekend naar de kracht die ze nodig zou hebben, biddend om die kracht.

Ze hoorde de sleutel in het slot van de achterdeur omdraaien. Louie wist waar ze de reservesleutel op de veranda hadden verstopt.

De deur ging open. Hij kwam naar binnen en door de openstaande deur klonk het geluid van de regen veel harder. ‘Heather,’ zei hij.

Het geluid van de regen. De regen. Het koude, meedogenloze geluid van de regen.

4

De ochtend in Montana was helder en blauw, werd doorsneden door bergen met toppen die even wit waren als de gewaden van engelen, opgeluisterd door groene bossen en de gladde contouren van lager gelegen weiden die nog onder de mantel van de winter lagen te slapen. De lucht was zuiver en zo helder dat het leek alsof je helemaal naar China zou kunnen kijken indien het terrein vlak was geweest.

Eduardo Fernandez stond op de veranda aan de voorkant van de ranch over de glooiende, met sneeuw bedekte velden naar de bossen te kijken, die zich zo’n honderd meter verder naar het oosten bevonden. Grote dennen en gele pijnbomen stonden dicht naast elkaar en zorgden voor inktzwarte schaduwen op de grond, alsof de nacht nooit volledig aan de greep van hun naalden ontsnapte, zelfs wanneer een felle zon aan een wolkeloze hemel was verschenen.

De stilte was intens. Eduardo woonde alleen en zijn dichtstbijzijnde buur woonde drie kilometer verderop. Er was nog geen wind opgestoken en niets bewoog zich langs dat uitgestrekte panorama, behalve twee roofvogels – haviken misschien – die geluidloos hoog boven zijn hoofd rondcirkelden.

Kort na één uur in de ochtend, wanneer de nacht gewoonlijk even stil zou zijn geweest, was Eduardo wakker geworden door een vreemd geluid. Hoe langer hij ernaar had geluisterd, hoe vreemder het had geleken. Toen hij uit bed was gestapt om op zoek te gaan naar de bron, had hij tot zijn verbazing gemerkt dat hij bang was. Nadat hij zeventig jaar lang had aangepakt wat het leven hem toewierp, geestelijk vrede had gekregen en de onvermijdelijkheid van de dood had aanvaard, was hij lange tijd voor niets meer bang geweest. Dus was hij geschrokken toen hij gisteravond zijn hart woest had voelen bonzen en zijn maag zich van angst samenkneep – alleen vanwege een vreemd geluid. Anders dan veel zeventigjarige mannen kostte het Eduardo zelden moeite om acht uur lang diep te slapen. Zijn dagen waren gevuld met lichamelijke activiteiten, zijn avonden met de troost van goede boeken. Hij had zijn hele leven gematigd geleefd, waardoor hij op zijn leeftijd nog sterk was, geen spijt had van bepaalde dingen, tevreden was. Eenzaamheid was de enige vloek in zijn leven geworden sinds Margarite drie jaar daarvoor was overleden. Als hij eens een enkele keer midden in de nacht wakker werd, kwam dat door een droom over zijn gestorven vrouw.

Het geluid was niet zozeer luid, maar wel alles doordringend geweest. Een laag geklop, dat aanzwol als een reeks golven die op het strand af raceten. Onder het geklop een ondertoon die bijna subliminaal was, trillend, een griezelige elektronische trilling. Hij had die niet alleen gehoord, maar ook gevóéld, vibrerend in zijn gebit, zijn botten. Het glas van de ramen had erdoor gezoemd. Toen hij een hand plat tegen de muur drukte, had hij erop durven zweren dat hij de geluidsgolven door het huis zelf voelde gaan, als het langzame slaan van een hart onder het pleisterwerk.

Hij had ook een zekere druk gevoeld, alsof hij had staan luisteren naar iemand die of iets dat zich ritmisch verzette tegen het opgesloten zitten in een kleine ruimte, vocht om een gevangenis uit te komen of een barrière te nemen.

Maar wie?

Of wat?

Nadat hij uiteindelijk zijn bed uitgeklauterd was en een broek en schoenen had aangetrokken, was hij naar de veranda aan de voorkant van het huis gegaan, waar hij het licht in de bossen had gezien. Nee, hij moest eerlijker tegenover zichzelf zijn. Het was niet alleen een licht in de bossen geweest, zo eenvoudig was het niet.

Hij was niet bijgelovig. Ook als jongeman was hij al trots geweest op zijn evenwichtigheid, zijn gezonde verstand, zijn onsentimentele houding tegenover de realiteiten van het leven. De schrijvers wier boeken de planken in zijn studeerkamer vulden, waren mensen die een duidelijke, eenvoudige stijl hadden, die de wereld zagen zoals hij was en niet hoe hij zou kunnen zijn: mannen als Hemingway, Raymond Carver, Ford Madox Ford.

Het fenomeen in de lager gelegen bossen was niet iets dat zijn favoriete schrijvers – allen realisten – in een verhaal zouden hebben verwerkt. Het licht was niet afkomstig geweest van een voorwerp in het bos – een licht waartegen de bomen als silhouetten afstaken. Het was eerder uit de bomen zélf gekomen, een gespikkelde, amberkleurige straling die in de bast ontstaan leek te zijn, in de takken, alsof de wortels water hadden opgezogen uit een onderaardse poel die was besmet met een grotere hoeveelheid radium dan werd verwerkt in de verf waarmee wijzerplaten van horloges vroeger waren ingesmeerd om je in het donker in staat te stellen om te zien hoe laat het was.

Een groepje van tien of twintig pijnbomen was erbij betrokken geweest. Als een glanzende schrijn in een verder nachtzwarte uitgestrektheid van hout.

Het leed geen twijfel dat de mysterieuze bron van het licht ook de bron van het geluid was. Toen het licht vager werd, verdween ook het geluid. Steeds vager en vager. De maannacht was op hetzelfde moment weer stil en donker geworden, slechts gemarkeerd door zijn eigen ademhaling en verlicht door niets vreemders dan de zilverkleurige kwartmaan en de parelachtige fosforescentie van de met sneeuw bedekte velden.

Het had ongeveer zeven minuten geduurd.

Het had veel langer geleken.

In huis was hij bij het raam gaan staan om te zien wat er verder zou gebeuren. Toen er niets meer leek te gebeuren, was hij uiteindelijk teruggegaan naar bed.

Hij had niet meer in slaap kunnen vallen. Hij had wakker gelegen, zich van alles afgevraagd.

Elke morgen ontbeet hij om halfzeven, met zijn grote kortegolfradio afgestemd op een station in Chicago dat vierentwintig uur per dag internationaal nieuws uitzond. De eigenaardige ervaring tijdens de afgelopen nacht had het ritme van zijn leven niet voldoende onderbroken om zijn vaste schema te wijzigen. Deze morgen had hij een groot blik grapefruitpartjes helemaal leeg gegeten, gevolgd door twee eieren, licht gebakken aan beide kanten, een ons spek en vier sneetjes beboterde toost. De ouderdom had hem zijn eetlust niet ontnomen, en een levenslange voorkeur voor die etenswaren die de meeste problemen met je hart konden veroorzaken, had hem de constitutie gegeven van een man die meer dan twintig jaar jonger was dan hij.

Wanneer hij klaar was met eten, genoot hij altijd nog op zijn gemak van een paar koppen zwarte koffie terwijl hij naar de eindeloze problemen van de wereld luisterde. Het nieuws bevestigde onveranderlijk hoe wijs het was op een afgelegen plaats te wonen, zonder buren binnen je gezichtsveld.

Hoewel hij deze morgen langer dan gebruikelijk koffie had zitten drinken en hoewel de radio had aangestaan, kon hij zich niets van de nieuwsberichten herinneren toen hij zijn stoel achteruit schoof en opstond. Hij had voortdurend door het raam naast de tafel naar de bossen zitten kijken en geprobeerd te besluiten of hij naar het uiteinde van de weide moest lopen om te zoeken naar bewijzen van die raadselachtige visitatie.

Nu stond hij op de veranda aan de voorkant van het huis, met laarzen aan die tot zijn knieën reikten, een spijkerbroek, een trui, een met schapenvacht gevoerd jack en een pet met met bont gevoerde oorkleppen onder zijn kin vastgebonden, en had nog steeds niet besloten wat hij zou doen.

Uiteindelijk werd hij boos genoeg op zichzelf om de ketenen van angst af te schudden. Hij ging het trapje af en liep met grote passen de voortuin door.

De overgang van tuin naar weide was verborgen onder een deken van vijftien tot twintig centimeter hoge sneeuw op sommige plaatsen en kniediep op andere, afhankelijk van de vraag of de wind de sneeuw had weggeblazen of opgehoopt. Na dertig jaar op de ranch te hebben gewoond, kende hij de contouren van het land en de manieren waarop de wind kon waaien zo goed dat hij zonder erbij na te denken de makkelijkste weg koos.

Dampende rookpluimen kwamen zijn mond uit. De koele lucht zorgde voor een prettige blos op zijn wangen. Hij bracht zichzelf tot rust door zich te concentreren op en te genieten van de bekende effecten van een winterse dag.

Hij bleef een tijdje bij de rand van de weide staan en bestudeerde de bomen die de afgelopen nacht amberkleurig hadden gegloeid, afstekend tegen de zwarte achtergrond van het diepere bos, alsof ze doortrokken waren geweest van een goddelijke présence, als God in een struik die brandde zonder te worden verbrand. Die morgen zagen ze er niet anders uit dan een miljoen andere dennen en pijnbomen – de eerste iets groener dan de laatste.

De bomen aan de rand van het bos waren jonger dat die erachter, slechts negen tot elf meter hoog, twintig jaar jong. Ze waren ontsproten uit zaden die op de grond waren gevallen toen hij al tien jaar op de ranch woonde en hij had het gevoel ze intiemer te kennen dan de meeste mensen die hij in zijn leven had ontmoet.

De bossen hadden in zijn ogen altijd een kathedraal geleken. De stammen van de grote, altijd groene bomen deden denken aan de granieten zuilen van het schip van een kathedraal, hoog, een gewelfd plafond van groene takken ondersteunend. De naar pijnbomenhout ruikende stilte was ideaal om te mediteren. Wanneer hij over de kronkelende hertenpaden liep, had hij vaak het gevoel dat hij op een heilige plaats was, dat hij niet alleen een man van vlees en bloed was, maar ook iemand die de eeuwigheid zou erven.

Hij had zich altijd veilig gevoeld in de bossen.

Tot nu.

Toen Eduardo vanaf de weide het willekeurige mozaïek van schaduwen en zonlicht onder de met elkaar verstrengelde boomtakken in liep, zag hij niets ongewoons. De stammen noch de takken vertoonden tekenen van door hitte veroorzaakte schade, geen zwarte plekken, niet eens een verschroeid of zwartgeblakerd bosje naalden. De dunne laag sneeuw onder de pijnbomen was nergens gesmolten en de enige sporen erin waren die van herten, wasberen en kleinere dieren.

Hij brak een stukje bast van een grote den af en verpulverde dat tussen de duim en wijsvinger van zijn gehandschoende rechterhand. Niets ongewoons te bespeuren.

Hij liep dieper het bos in, langs de plaats waar de bomen de nacht daarvoor zo’n schitterend licht hadden uitgestraald. Sommige oudere pijnbomen waren meer dan zestig meter hoog. De schaduwen werden talrijker en zwarter dan essenknoppen in het begin van de maand maart, en de zon vond steeds minder plaatsen waar hij door de takken heen kon komen.

Zijn hart wilde niet tot bedaren komen. Het sloeg hard en snel.

Hij kon niets in het bos vinden dat er niet altijd al was geweest, maar toch weigerde zijn hart tot bedaren te komen.

Zijn mond was droog. Zijn ruggengraat leek omgeven door een kilte die niets met de winterse lucht te maken had.

Eduardo ergerde zich aan zichzelf en draaide weer om naar de weide, de sporen volgend die hij in de sneeuw en het dikke tapijt dode naalden had achtergelaten. Het geknisper van zijn voetstappen stoorde een sluimerende uil die ergens in een hoog prieeltje zat.

Hij voelde aan dat er iets mis was in het bos. Nauwkeuriger kon hij het niet verwoorden. Wat hem nog geërgerder maakte. Er was iets mis. Wat betekende dat verdomme? Er was iets mis.

De krassende uil.

Zwarte dennenappels op witte sneeuw.

Vage stralen zonlicht door de gaten in de grijsgroene takken. Alles heel gewoon. Vredig. Maar toch was er iets mis.

Toen hij terug was bij de rand van het bos en de met sneeuw bedekte velden tussen de boomstammen door kon zien, was hij er opeens zeker van dat hij het open terrein niet zou bereiken, dat er van achteren iets op hem af racete, een wezen dat even ondefinieerbaar was als het gevoel dat er overal om hem heen dingen mis waren. Hij begon sneller te lopen. Aangespoord door angst. Het krassen van de uil leek te veranderen in een kreet die even buitenaards was als de gil van een Nemesis in een nachtmerrie. Hij struikelde over een wortel, zijn hart ging tekeer als een staarthamer en hij draaide zich met een kreet van doodsangst om, om welke demon hem ook achtervolgde, te confronteren.

Hij was, natuurlijk, alleen.

Schaduwen en zonlicht.

Het gekras van een uil. Een zacht en eenzaam geluid. Zoals altijd.

Hij vervloekte zichzelf en liep weer verder naar de weide. Bereikte die. Hij had de bomen achter zich gelaten. Hij was veilig. Toen, o mijn god, opnieuw de angst, erger dan ooit, de absolute zekerheid dat hét – wat? – er aankwam, dat het hem beslist inhaalde, dat het hem omlaag zou trekken, dat het vast van plan was iets te doen dat oneindig veel erger was dan moord, dat het een onmenselijk doel had en hem wilde gebruiken op manieren die zo vreemd waren dat hij die niet kon begrijpen of bevatten. Ditmaal was hij in de greep van zo’n zwarte, diepe angst dat hij de moed niet kon opbrengen om zich om te draaien en een confrontatie aan te gaan met de leegte achter hem – wanneer die ditmaal echt leeg bleek te zijn. Hij racete naar het huis, dat veel verder weg leek dan honderd meter: een citadel buiten zijn bereik. Hij baande zich een weg door een dun laagje sneeuw, door diepere sneeuw, rende en wankelde en liep met in het rond maaiende armen de heuvel op, woordeloze geluiden van blinde paniek uitend – ‘Uh, uh, uhhhhh, uh’ – al zijn intellect weggedrukt door instinct, tot hij bij het trapje naar de veranda stond, dat hij wankelend op liep om zich vervolgens bovenaan om te draaien en ‘Nee!’ te schreeuwen naar de heldere, frisse, blauwe dag in Montana.

De ongerepte deken van sneeuw op het brede veld werd nu alleen ontsierd door zijn eigen voetstappen naar en van het bos.

Hij liep naar binnen.

Hij vergrendelde de deur.

In de grote keuken stond hij lange tijd voor de stenen haard, nog gekleed om naar buiten te gaan, genietend van de hitte van de haard, maar niet in staat om warm te worden.

Oud. Hij was een oude man. Zeventig. Een oude man die te lang alleen had geleefd, die zijn vrouw ontzettend miste. Als hij seniel aan het worden was, wie zou dat dan opvallen? Een oude, eenzame man die last had van claustrofobie en zich dingen verbeeldde.

‘Geouwehoer,’ zei hij na een tijdje.

Hij was inderdaad eenzaam, maar niet seniel.

Nadat hij zijn pet had afgezet en zijn jas, handschoenen en laarzen had uitgedaan, pakte hij de jacht- en andere geweren uit de afgesloten kast in de studeerkamer. Hij laadde ze allemaal.

5

Mae Hong, die aan de overkant van de straat woonde, kwam voor Toby zorgen. Haar echtgenoot was ook bij de politie, maar werkte niet op hetzelfde bureau als Jack. Omdat de Hongs zelf nog geen kinderen hadden, kon Mae zo lang blijven als nodig was, voor het geval Heather vele uren in het ziekenhuis zou moeten waken.

Terwijl Louie Silverman en Mae in de keuken bleven, zette Heather de televisie zachter en vertelde Toby wat er was gebeurd. Ze ging op het voetenbankje zitten en nadat hij de dekens op de grond had gegooid, zat hij op het puntje van zijn stoel. Ze hield zijn handjes in de hare.

Ze vertelde hem niet de meest grimmige details, deels omdat ze die zelf nog niet allemaal kende, maar ook omdat een achtjarig kind niet alles aankon. Aan de andere kant kon ze de situatie ook niet mooier voorstellen dan die was, omdat ze een politiegezin waren. Ze leefden met het onderdrukte besef van de mogelijkheid dat zich zo’n ramp kon voordoen, en zelfs een kind had de behoefte en het recht om te weten dat zijn vader ernstig gewond was.

‘Kan ik met je mee naar het ziekenhuis?’ vroeg Toby, die haar handen steviger vasthield dan hij waarschijnlijk besefte.

‘Schatje, jij kunt echt beter hier blijven.’

‘Ik ben niet ziek meer.’

‘Dat ben je wel.’

‘Ik voel me goed.’

‘Je wilt toch zeker geen bacillen overbrengen op je vader?’

‘Alles zal met hem toch wel weer in orde komen?’

Ze kon hem slechts één antwoord geven, ook al kon ze niet zeker weten dat dat waar zou zijn. ‘Ja, schatje. Alles zal in orde komen.’

Hij keek haar strak aan. Hij wilde de waarheid horen. Op dat moment leek hij veel ouder dan acht jaar. Misschien werden kinderen van politiemensen sneller groot dan anderen, sneller dan eigenlijk zou moeten.

‘Weet je dat zeker?’

‘Ja.’

‘W-waar is hij geraakt?’

‘In zijn been.’

Geen leugen. Het was een van de plaatsen waar hij was geraakt. Een keer in zijn been en twee keer in zijn romp, had Crawford gezegd. Twee kogels in zijn romp. Jezus. Wat betekende dat? Een long weghalen? Een schot in zijn ingewanden? Zijn hart? In elk geval had hij geen verwondingen aan zijn hoofd. Tommy Fernandez was door het hoofd geschoten, had geen schijn van kans gehad.

Ze voelde een snik in haar keel opwellen en deed haar uiterste best die binnen te houden in aanwezigheid van Toby.

‘Dat is niet zo erg, in je been,’ zei Toby, maar zijn onderlip trilde. ‘En hoe zit het met de boef?’

‘Die is dood.’

‘Heeft pap hem te grazen genomen?’

‘Ja.’

‘Goed,’ zei Toby plechtig.

‘Pap heeft gedaan wat goed was en nu moeten wij ook doen wat goed is. We moeten sterk zijn. Oké?’

‘Oké.’

Hij was zo klein. Het was niet eerlijk om zo’n zware last op de schouders van zo’n klein joch te leggen.

‘Papa moet weten dat met ons alles in orde is, dat we sterk zijn, zodat hij zich geen zorgen over ons hoeft te maken en zich kan concentreren op het beter worden.’

‘Tuurlijk.’

‘Grote jongen.’ Ze kneep in zijn hand. ‘Ik ben echt trots op je. Weet je dat?’

Hij keek naar de grond, opeens verlegen. ‘Ik ben … ik ben trots op pap.’

‘Dat moetje ook zijn. Je vader is een held.’

Hij knikte, maar kon niets zeggen. Zijn gezicht was een verwrongen masker toen hij zijn uiterste best deed om niet te gaan huilen.

‘Zul je lief zijn voor Mae?’

‘Ja.’

‘Ik kom zo snel mogelijk terug.’

‘Wanneer?’

‘Zo vlug ik kan.’

Hij sprong van de stoel af, haar armen in, zo snel en met zo veel kracht dat ze bijna van het voetenbankje viel. Ze trok hem heel dicht tegen zich aan. Hij rilde alsof hij koorts had, hoewel hij dat stadium van zijn ziekte al bijna twee dagen geleden was gepasseerd. Heather kneep haar ogen dicht en beet bijna hard genoeg op haar tong om bloed te proeven. Sterk zijn, zelfs sterk zijn, verdomme, wanneer … niemand zou ooit zo sterk moeten hóéven zijn.

‘Ik moet gaan,’ zei ze zacht.

Toby liet haar los.

Ze glimlachte naar hem en streek over zijn verwarde haar.

Hij ging weer in de makkelijke stoel zitten en legde zijn benen op het voetenbankje. Ze sloeg de dekens om hem heen en zette de televisie weer harder.

Elmer Fudd die probeerde Bugs Bunny om zeep te helpen. Stom konijn. Boem-boem, bang-bang, wopperde-wopperde-wop, ho-ha – rond en rond, eeuwig achtervolgend.

In de keuken omhelsde Heather Mae en fluisterde: ‘Laat hem niet naar de gewone kanalen kijken, waarop hij mogelijk een nieuwsbericht kan zien.’

Mae knikte. ‘Als hij genoeg krijgt van die tekenfilms, gaan we een spelletje doen.’

‘Die rotzakken van het televisiejournaal laten je altijd bloed zien om maar hogere kijkcijfers te halen. Ik wil niet dat hij het bloed van zijn vader op de grond ziet.’

Het onweer had de dag alle kleur ontnomen. De lucht leek op uitgebrande ruïnes en de palmbomen oogden zwart, zelfs vanaf een afstand van een half huizenblok. Door de wind voortgeblazen regen, even grijs als ijzeren spijkers, beukte op elk oppervlak en de goten stroomden over met smerig water.

Louie Silverman – in uniform – was met een patrouillewagen naar haar toe gekomen, dus maakte hij gebruik van de zwaailichten en de sirene om de weg voor hen vrij te maken. Hij vermeed de hoofdwegen.

Heather zat naast Louie, haar handen tussen haar dijbenen geklemd, haar schouders gebogen, rillend. Ze zei: ‘Oké, nu zijn we met z’n tweeën en kan Toby niet horen wat je zegt. Ik wil de waarheid weten.’

‘Hij is er slecht aan toe. Linkerbeen, rechts in de onderbuik, rechtsboven in de borstkas. De dader was gewapend met een Micro Uzi met 9mm ammunitie – zwaar geschut dus. Jack was bewusteloos toen we arriveerden en de paramedici van de ambulance konden hem niet bijbrengen.’

‘En Luther is dood.’

‘Ja.’

‘Luther leek altijd …’

‘Een rots in de branding.’

‘Ja, alsof hij er eeuwig zou zijn. Net als een berg.’

Zwijgend reden ze een huizenblok verder.

Toen vroeg ze: ‘Hoeveel anderen?’

‘Drie. Een van de eigenaars van het tankstation, een monteur, een pompbediende. Maar dank zij Jack is de andere eigenaar, mevrouw Arkadian, nog in leven.’

Ze waren nog zo’n anderhalve kilometer van het ziekenhuis vandaan toen een Pontiac die voor hen reed weigerde vrij baan te maken voor de patrouillewagen. De auto had te grote banden, een verhoogde voorbumper en voor en achter spoilers. Louie wachtte tot er een gaatje ontstond in het tegemoetkomend verkeer en reed de ononderbroken gele streep over om de Pontiac te passeren. Toen hij dat deed, zag Heather in die auto vier boos kijkende jongemannen zitten, de haren ingevet en strak naar achteren gekamd – een moderne versie van de gangsterlook – de gezichten hard, vijandig, uitdagend.

‘Jack haalt het wel, Heather.’

Op de natte, zwarte straten glinsterden slangachtige patronen van ijskoud licht, weerspiegelingen van de koplampen van het tegemoetkomende verkeer.

‘Hij is een taaie,’ zei Louie.

‘Dat zijn we allemaal.’

Jack was in het Westside General Hospital nog op de operatiekamer toen Heather daar om kwart over tien arriveerde. De vrouw bij de informatiebalie gaf haar de naam van de chirurg – dokter Emil Procnow – en raadde haar aan in de lounge van de intensive care op nadere berichten te wachten in plaats van in de grote hal.

Theorieën over het effect van kleuren op de menselijke psyche waren in die lounge in de praktijk gebracht. De muren waren citroengeel en de met vinyl beklede stoelzittingen en rugleuningen van de grijze stoelen van metalen buizen waren fel oranje – alsof elk intens gevoel van zorg, angst of verdriet op een dramatische manier verlicht kon worden door een voldoende vrolijke kleur. Heather was niet alleen in die circuskleurige ruimte. Behalve Louie waren er nog drie andere politiemensen – twee in uniform, een in burger – die ze allemaal kende. Ze sloegen een arm om haar heen, zeiden dat Jack het zou halen, boden aan koffie voor haar te halen en probeerden er bij haar de moed in te houden. Zij waren de eersten van een hele stroom vrienden en collega’s van het bureau die zouden deelnemen aan de wake, omdat men Jack graag mocht, maar ook omdat politiemensen het in een steeds gewelddadiger wordende maatschappij waar het respecteren van de wet in sommige kringen niet cool is, noodzakelijker dan ooit vonden zich om de hunnen te bekommeren. Ondanks het goed bedoelde en welkome gezelschap was het wachten een verschrikking. Heather voelde zich niet minder alleen dan wanneer ze er echt alleen was geweest.

In het harde licht van de tl-buizen leken de gele muren en glanzende oranje stoelen met de minuut feller van kleur te worden. Het decor maakte haar zorgen niet minder. Integendeel. Ze werd er steeds nerveuzer van en eens in de zoveel tijd moest ze haar ogen dicht doen.

Om kwart over elf was ze een uur in het ziekenhuis en lag Jack al anderhalf uur op de operatietafel. De steungroep, die nu uit zes personen bestond, was unaniem van mening dat het een goed teken was dat hij zo lang onder het mes lag. Als Jack dodelijk gewond was, zeiden ze, zou hij slechts korte tijd in de operatiekamer zijn gebleven en was het slechte nieuws snel gekomen.

Heather was daar niet zo zeker van. Ze wilde niet al te veel hoop gaan koesteren, voor het geval het bericht uiteindelijk toch slecht zou zijn.

De regen sloeg kletterend tegen de ramen en stroomde langs het glas. Door de vervormende lenzen van de waterdruppels heen leek de stad buiten totaal geen rechte lijnen en scherpe hoeken te hebben – een surrealistische wereldstad met gesmolten vormen.

Er kwamen vreemden, sommigen met rode ogen van het huilen, allen stil en gespannen, wachtend op nieuws over andere patiënten – hun vrienden en verwanten. Sommigen waren nog nat van de regen en namen de geuren van wol en katoen met zich mee. Ze ijsbeerde. Ze keek door het raam naar buiten. Ze dronk bittere koffie uit een automaat. Ze pakte een exemplaar van Newsweek, een maand oud, en probeerde een verhaal te lezen over de meest geweldige nieuwe actrice in Hollywood, maar elke keer wanneer ze het eind van een paragraaf had bereikt, kon ze zich geen woord van het gelezene herinneren.

Om kwart over twaalf, toen Jack tweeënhalf uur onder het mes lag, bleef iedereen in de steungroep nog steeds doen alsof geen nieuws goed nieuws was, en Jacks levenskansen stegen met elke minuut die de artsen met hem bezig waren. Maar sommigen, onder wie Louie, vonden het moeilijker worden om Heather aan te kijken en zij spraken zacht, alsof ze in een rouwcentrum waren in plaats van in een ziekenhuis. Hun gezichten en stemmen waren even grijs als het noodweer buiten.

Ze staarde naar Newsweek zonder het te zien, en begon zich af te vragen wat ze zou doen als Jack het niet haalde. Zulke gedachten leken verraad te zijn, en aanvankelijk onderdrukte ze ze, alsof het zich een leven zonder Jack voorstellen zou bijdragen aan zijn overlijden.

Hij kón niet sterven. Zij had hem nodig en Toby had hem nodig. De gedachte het bericht van Jacks dood aan Toby te moeten overbrengen maakte haar misselijk. Achter in haar hals verscheen een dun laagje koud zweet. Ze had het gevoel dat ze over moest geven, zich van die slechte koffie moest ontdoen.

Eindelijk verscheen er een man in een groen operatiepak. ‘Mevrouw McGarvey?’

Terwijl hoofden haar kant op werden gedraaid, legde Heather het tijdschrift op het lage tafeltje naast haar stoel en ging staan.

‘Ik ben dokter Procnow,’ zei hij, terwijl hij naar haar toe liep. De arts die met Jack bezig was geweest. Hij was ergens in de veertig, slank, met krullend zwart haar en donkere maar toch kristalheldere ogen die meelevend en verstandig keken – of misschien verbeeldde ze zich dat slechts. ‘Uw man is nu in de verkoeverkamer. Zo meteen brengen we hem over naar de intensive care.’

Jack lééfde nog.

‘Zal alles met hem in orde komen?’

‘Daar is een goede kans op.’

De steungroep reageerde met enthousiasme, maar Heather was voorzichtiger en wilde het optimisme niet te snel omarmen. Toch leken haar benen haar van opluchting even niet te kunnen dragen en had ze het gevoel dat ze elk moment kon vallen.

Procnow leek haar gedachten te lezen en nam haar mee naar een stoel. Toen trok hij voor zichzelf een stoel bij en ging zitten.

‘Twee verwondingen waren zeer ernstig,’ zei hij. ‘Die in het been en die in de buik, rechtsonder. Hij heeft veel bloed verloren en verkeerde in een diepe shock toen de ambulance arriveerde.’

‘Maar zal alles met hem in orde komen?’ vroeg ze nogmaals, voelend dat Procnow slecht nieuws had dat hij niet graag wilde meedelen.

‘Zoals ik al heb gezegd, maakt hij een goede kans. Dat meen ik echt. Maar hij is nog niet buiten levensgevaar.’

De grote bezorgdheid van Emil Procnow was te zien aan zijn vriendelijke gezicht en zijn ogen, en Heather kon het niet verdragen het onderwerp van zo veel medeleven te zijn, omdat het betekende dat het overleven van de operatie nog wel eens de minste uitdaging voor Jack kon zijn geweest. Ze keek omlaag, niet in staat de chirurg recht aan te kijken.

‘Ik heb zijn rechternier moeten verwijderen,’ zei Procnow, ‘maar verder was er opmerkelijk weinig inwendige schade. Een paar kleine problemen met aderen, een knik in de karteldarm. Maar dat hebben we hersteld en tijdelijke drains aangebracht. We zullen hem ook antibiotica toedienen om een infectie te voorkomen. Wat dat betreft geen probleem.’

‘Iemand kan … met één nier leven, hè?’

‘Zeker. Daardoor zal de kwaliteit van zijn leven niet veranderen.’

Waardoor dan wel, door welke andere verwonding, door welke andere schade, wilde ze vragen, maar ze had er de moed niet toe. De chirurg had lange, soepele vingers. Zijn handen zagen er slank maar sterk uit, als die van een concertpianist. Ze hield zichzelf voor dat Jack geen betere verzorging had kunnen krijgen dan die handen hem hadden gegeven.

‘We maken ons nu zorgen over twee dingen,’ ging Procnow verder. ‘Een zware shock in combinatie met veel bloedverlies kan soms … gevolgen voor de hersenen hebben.’

O God nee, dat niet.

Hij zei: ‘Het is afhankelijk van de vraag hoelang en hoe ernstig de vermindering van de bloedtoevoer naar de hersenen is geweest, hoeveel zuurstof de weefsels nog hebben gekregen.’

Ze deed haar ogen dicht.

‘Het ECG ziet er goed uit, en als ik op grond daarvan een prognose moet maken, ben ik geneigd te zeggen dat er geen hersenletsel is. We hebben alle reden om optimistisch te zijn. Maar we zullen het pas echter zeker weten wanneer hij weer bij bewustzijn is gekomen.’

‘Wanneer gebeurt dat?’

‘Dat laat zich op geen enkele manier voorspellen. Dat zullen we moeten afwachten.’

Misschien nooit.

Ze deed haar ogen open, verzette zich tegen haar tranen, maar niet helemaal met succes. Ze pakte haar tas van het lage tafeltje en maakte hem open.

Toen ze haar neus sloot en haar ogen depte, zei de chirurg: ‘Er is nog iets. Wanneer u hem op de intensive care opzoekt, zult u zien dat hij onbeweeglijk wordt gehouden door middel van een dwangbuis en banden.’

Uiteindelijk keek Heather hem weer aan.

‘Een kogel, of een deel ervan, is in het ruggenmerg blijven steken. We hebben geen breuk kunnen constateren, maar wel kwetsuren.’

‘Is dat ernstig?’

‘Dat hangt af van de vraag of er zenuwen onherstelbaar zijn verwoest.’

‘Dus kan hij verlamd zijn?’

‘Tot hij bij bewustzijn is gekomen en we een paar eenvoudige proeven kunnen uitvoeren, weten we dat niet. Als er inderdaad verlammingsverschijnselen zijn, zullen we nogmaals op zoek gaan naar een fractuur. Indien we die vinden, gaat hij in het gips, in combinatie met tractie van zijn benen om de druk weg te halen van het heiligbeen. Een breuk kunnen we behandelen. Dat is geen catastrofe. Er is een zeer grote kans dat we hem weer op de been kunnen krijgen.’

‘Maar dat kunt u niet garanderen,’ zei ze zacht.

Hij aarzelde. Toen zei hij: ‘Dat kunnen we nooit.’

6

Het kamertje waarin Jack op de intensive care lag, had grote ramen die uitzicht boden op de centrale balie. De gordijnen waren opgetrokken, zodat de verpleegsters de patiënt ook vanaf die balie in de wielvormige ruimte in de gaten konden houden. Jack lag aan de monitor en de gegevens werden voortdurend doorgegeven aan een computerterminal. Via een infuus werden hem glucose en antibiotica toegediend, en hij werd ook beademd. Heather had zich voorbereid op een schok, maar hij zag er nog slechter uit dan ze had verwacht. Hij was buiten bewustzijn en zijn gezicht was daardoor natuurlijk slap, maar dat was niet de enige reden waarom hij er zo angstaanjagend uitzag. Zijn huid was spierwit, met donkerblauwe kringen om zijn ingevallen ogen. Zijn lippen waren zo grijs dat ze aan as moest denken en onrustbarend duidelijk hoorde ze in gedachten een Bijbelcitaat, alsof dat hardop werd uitgesproken: Uit stof zijt gij geboren, tot stof zult gij wederkeren. Hij leek vijf tot zeven kilo lichter dan toen hij die morgen van huis was gegaan, alsof hij al meer dan een week en niet een paar uur voor zijn leven aan het vechten was.

Een brok in haar keel maakte haar het slikken moeilijk toen ze naast het bed stond, en ze kon geen woord over haar lippen krijgen. Hoewel hij buiten bewustzijn was, wilde ze niet tegen hem praten tot ze er zeker van was dat ze haar stem onder controle had. Ze had ergens gelezen dat zelfs patiënten die in een coma lagen misschien in staat waren de mensen om hen heen te horen; ergens diep in hun onderbewustzijn konden ze misschien begrijpen wat er werd gezegd en welvaren bij bemoedigende woorden. Ze wilde niet dat Jack ook maar iets van een trilling van angst of twijfel in haar stem zou horen – of iets anders wat hem van streek kon maken, of de angst en de depressie die hem al in hun greep hadden, kon verergeren.

Het was verontrustend stil. Het geluid van de monitor was afgezet, waardoor je alleen de beelden kon volgen. De zuurstofrijke lucht die via buisjes zijn neus in werd gebracht, siste zo vaag dat ze die alleen kon horen wanneer ze zich dicht naar hem toe boog, en het geluid van zijn oppervlakkige ademhaling was zo zacht als die van een slapend kind. Buiten roffelde de regen op de wereld, tikte tegen het buitenraam, maar dat werd al snel een grijs geluid, slechts een andere vorm van stilte.

Ze wilde zijn hand vasthouden, meer dan ze ooit iets had gewild. Maar zijn handen waren verborgen in de lange mouwen van de dwangbuis. Het infuus, dat waarschijnlijk was aangebracht in een ader op de rug van zijn hand, verdween onder de manchet.

Aarzelend raakte ze zijn wang aan. Hij zag er koud uit, maar voelde koortsig warm aan.

‘Ik ben er, schat,’ zei ze uiteindelijk.

Hij gaf geen enkel teken dat hij haar had gehoord. Zijn ogen bewogen zich niet onder de oogleden. Zijn grijze lippen bleven licht vaneen geweken.

‘Dokter Procnow zegt dat alles er goed uitziet,’ zei ze tegen hem. ‘Je zult hier prima doorheen komen. Samen kunnen we dit aan. Maak je geen zorgen. Weet je nog dat mijn ouders twee jaar geleden een week bij ons zijn komen logeren? Dat was een ramp en een beproeving: mijn moeder dagenlang jammerend, mijn vader dronken en humeurig. Daarbij vergeleken is dit niets anders dan de steek van een bij, vind je ook niet?’

Geen reactie.

‘Ik ben hier en ik blijf hier,’ zei ze. ‘Ik ga nergens heen. Jij en ik samen, oké?’

Op het scherm van de monitor liet een bewegende, felgroene lijn de zo uiterst belangrijke ventriculaire en atriale activiteiten zien, die werden voortgezet zonder een enkele afwijking, zwak, maar regelmatig. Als Jack had gehoord wat ze had gezegd, reageerde zijn hart niet op haar woorden.

In een hoek stond een stoel met een rechte rug. Die zette ze naast het bed. Ze keek naar hem door de gaten in de opstaande zijkant van het bed.

Bezoek werd op de intensive care beperkt gehouden tot tien minuten om de twee uur, om andere patiënten niet te veel te vermoeien en het werk van de verpleegsters niet te belemmeren. Maar de hoofdverpleegster van de afdeling, Maria Alicante, was de dochter van een politieman. Ze verleende Heather dispensatie. ‘Je kunt bij hem blijven zolang je wilt,’ zei Maria. ‘God zij dank is mijn vader iets dergelijks nooit overkomen. We verwachtten altijd dat dat wél zou gebeuren, maar het is nooit gebeurd. Natuurlijk is het wel zo dat hij een paar jaar geleden met pensioen is gegaan, net toen alles hier nog krankzinniger begon te worden.’

Zo ongeveer eens per uur liep Heather de intensive care af om een paar minuten in de lounge door te brengen met de leden van de steungroep. De gezichten wisselden steeds, maar er waren nooit minder dan drie mensen en soms zelfs zes of zeven – mannen en vrouwen in uniform, rechercheurs in burger.

Ook de vrouwen van andere politiemensen kwamen langs. Ze omhelsden haar allemaal. Op een gegeven moment stonden ze allemaal op het punt in tranen uit te barsten. Ze leefden oprecht mee, deelden haar zorgen. Maar Heather wist dat ieder van hen blij was dat Jack en niet hún man naar het tankstation van Arka-dian had moeten gaan.

Dat kon Heather hun niet kwalijk nemen. Ze zou haar ziel hebben verkocht als Jack daardoor met een van hun echtgenoten van plaats had kunnen ruilen, en ze zou hen dan zijn komen opzoeken met evenveel oprecht verdriet en medeleven.

De politie vormde een hechte groep, zeker in deze tijd van maatschappelijke desintegratie, maar elke groep was weer opgesplitst in kleinere groepen van gezinnen met gemeenschappelijke ervaringen, behoeften, soortgelijke waarden en eenzelfde gevoel van hoop. Hoe hecht de groep ook was, elk gezin beschermde en koesterde in de eerste plaats de zijnen. Zonder de intense, alles uitsluitende liefde van vrouw voor man, man voor vrouw, ouders voor kinderen en kinderen voor ouders, was er geen medeleven mogelijk voor mensen in de grotere groep buitenshuis.

Op de intensive care, bij Jack, dacht ze terug aan hun leven samen, vanaf hun eerste afspraakje tot de nacht dat Toby was geboren, tot het ontbijt van deze ochtend. Meer dan twaalf jaar. Maar het leek zo kort. Soms drukte ze haar hoofd tegen de zijkant van het bed en sprak tegen hem, herinnerde zich een bepaald moment, bracht hem in herinnering hoe vaak ze samen hadden gelachen, hoeveel vreugde ze hadden gedeeld.

Even voor vijven werd ze uit haar overpeinzingen gehaald door het plotselinge besef dat er iets was veranderd.

Geschrokken ging ze staan en ze boog zich over het bed heen om te zien of Jack nog ademhaalde. Toen besefte ze dat alles met hem in orde moest zijn, omdat er op de monitor geen verandering van het hartritme te zien was.

Wat wél was veranderd, was het geluid van de regen. Dat was er niet meer. Het noodweer was voorbij.

Ze staarde naar het raam. De stad erachter, die ze niet kon zien, zou nu glanzen na een dag vol regen. Ze had Los Angeles na een regenbui altijd mooi gevonden – glinsterende waterdruppels die van palmbladeren afdrupten, alsof de bomen juwelen voortbrachten, de straten schoongespoeld. De lucht zo helder dat je de bergen in de verte onbelemmerd kon zien, geen smog, alles fris.

Als ze door het raam de stad had kunnen zien, zou ze er nu dan ook door betoverd zijn, vroeg ze zich af. Ze dacht van niet. Deze stad zou voor haar nooit meer glanzen, ook niet wanneer de regen hem veertig dagen en veertig nachten schoonspoelde.

Op dat moment wist ze dat hun toekomst – die van Jack, van Toby en van haarzelf – ergens ver weg lag. Dit was hun thuis niet meer. Wanneer Jack hersteld was, zouden ze het huis verkopen en ergens, waar dan ook, heen gaan om een nieuw leven te beginnen, een frisse start te maken. Dat besluit had iets triests, maar gaf haar ook hoop.

Toen ze zich omdraaide, zag ze dat Jacks ogen open waren en hij haar gadesloeg.

Haar hart sloeg een slagje over.

Ze herinnerde zich de sombere woorden van Procnow. Heel veel bloedverlies. Diepe shock. Gevolgen voor de hersenen. Hersenletsel.

Ze was bang iets te zeggen, bang dat zijn reactie onduidelijk, gekweld, betekenisloos zou zijn.

Hij streek met z’n tong over zijn grijze, gebarsten lippen.

Hij haalde piepend adem.

Ze leunde tegen de zijkant van het bed, boog zich over hem heen, verzamelde al haar moed en zei: ‘Schat?’

Zijn gezicht drukte verwarring en angst uit toen hij zijn hoofd iets naar links en toen naar rechts draaide om de kamer in ogenschouw te nemen.

‘Jack, kun je me horen en zien?’

Hij keek naar de monitor, leek gehypnotiseerd te worden door de bewegende groene lijn die veel frequentere en veel hogere pieken had dan op welk moment dan ook sinds Heather voor het eerst naar hem toe was gegaan.

Haar eigen hart hamerde zo hard dat ze ervan trilde. Het feit dat hij niet reageerde, joeg haar doodsangst aan.

‘Jack, is alles in orde met je, kun je me horen?’

Langzaam draaide hij zijn hoofd weer naar haar toe. Hij likte nogmaals zijn lippen, trok een grimas. Zijn stem was zwak, fluisterend. ‘Sorry voor dit alles.’

‘Sorry?’ zei ze, geschrokken.

‘Heb je gewaarschuwd. Avond toen ik je een huwelijksaanzoek deed. Ik heb dingen wel vaker … verknald.’

De lach die over haar lippen kwam, leek gevaarlijk veel op een snik. Ze leunde zo hard tegen de zijkant van het bed dat die pijnlijk in haar middenrif drukte, maar het lukte haar hem een kus op zijn wang te geven, zijn bleke, koortsachtige wang, en toen bij de hoek van zijn grijze lippen. ‘Ja, maar je bent wel van míj,’ zei ze.

‘Dorst,’ zei hij.

‘Ik zal een verpleegster vragen wat je mag hebben.’

Maria Alicante kwam snel naar binnen nadat ze op de monitor bij de centrale balie had gezien dat er een verandering in Jacks toestand was opgetreden.

‘Hij is wakker, alert, en zegt dat hij dorst heeft,’ zei Heather, stilletjes jubelend.

‘Een man heeft er recht op na een moeilijke dag dorst te hebben, nietwaar?’ zei Maria tegen Jack, terwijl ze om het bed heen naar het nachtkastje liep, waarop een karaf ijswater stond.

‘Bier,’ zei Jack.

Maria tikte tegen de zak van het infuus en zei: ‘Wat denk je dat we de hele dag in je aderen hebben laten druppen?’

‘Geen Heineken.’

‘O? Je houdt van Heineken? Tja, we moeten de medische kosten binnen de perken houden, weet je. Dat geïmporteerde spul kunnen we hier niet leveren.’ Ze schonk een glas voor een derde vol met ijswater. ‘Van ons krijg je Budweiser intraveneus toegediend. Hebben of niet hebben?’

‘Hebben.’

Maria maakte een lade van het nachtkastje open, haalde er een buigzaam plastic rietje uit en zei tegen Heather: ‘Dokter Procnow is in het ziekenhuis om zijn avondronde te maken en dokter Delaney is ook net gearriveerd. Ik heb hen laten oproepen zodra ik de verandering in Jacks ECG had gezien.’

Walter Delaney was hun huisarts. Hoewel Procnow aardig en duidelijk competent was, voelde Heather zich beter nu ze wist dat er een bekend gezicht tot het medisch team behoorde dat Jack behandelde.

‘Jack, ik kan het hoofdeind niet omhoog zetten omdat je plat moet blijven liggen,’ zei Maria. ‘Verder mag je ook je hoofd niet zelf optillen. Dat zal ik voor je doen.’

Maria legde een hand in zijn nek en tilde zijn hoofd iets op van het platte kussen. In haar andere hand hield ze het glas vast. Heather bracht het rietje naar Jacks lippen.

‘Kleine slokjes,’ zei Maria waarschuwend. ‘Niet stikken.’

Na zes of zeven slokjes, met tussen elk een pauze om adem te halen, had hij genoeg.

Heather was buitenproportioneel blij door die bescheiden prestatie van haar echtgenoot. Het feit dat hij een dunne vloeistof had kunnen doorslikken zonder te stikken, betekende waarschijnlijk dat zijn keelspieren niet eens in lichte mate verlamd waren. Ze besefte hoezeer hun leven was veranderd als iets simpels als het drinken van water zonder te stikken een triomf was, maar dat grimmige besef deed niets aan haar vreugde af.

Zolang Jack leefde, was er een weg terug naar het leven dat ze hadden gekend. Een lange weg. Een stapje tegelijk. Kleine, kleine stapjes. Maar er was een weg terug en op dat moment deed niets er verder toe.

Terwijl Emil Procnow en Walter Delaney Jack onderzochten, belde Heather bij de verpleegstersbalie naar huis. Ze sprak eerst met Mae Hong en toen met Toby, en zei dat alles met Jack in orde zou komen. Ze wist dat ze de werkelijkheid in een ietwat roze gloed zette, maar een beetje positief denken was goed voor hen allemaal.

‘Kan ik naar hem toe?’ vroeg Toby.

‘Over een paar dagen, schatje.’

‘Ik ben veel beter. Ik ben de hele dag beter geworden. Ik ben niet ziek meer.’

‘Dat zal ik wel beoordelen. In elk geval heeft je vader een paar dagen nodig om weer op krachten te komen.’

‘Ik zal chocolade-ijs meenemen. Dat vindt hij het lekkerst. Dat hebben ze vast niet in een ziekenhuis.’

‘Nee, dat hebben ze inderdaad niet.’

‘Zeg tegen pap dat ik dat voor hem mee zal nemen.’

‘Oké.’

‘Ik wil het zelf kopen. Ik heb nog geld over van mijn zakgeld.’

‘Toby, je bent een schat. Weet je dat?’

Zijn stem werd zacht en verlegen. ‘Wanneer kom je naar huis?’

‘Dat weet ik nog niet. Ik zal hier nog wel een tijdje moeten blijven. Waarschijnlijk pas wanneer jij al naar bed bent gegaan.’ ‘Wil je iets voor me meenemen uit paps kamer?’

‘Hoe bedoel je dat?’

‘Iets uit zijn kamer. Wat dan ook. Gewoon iets uit zijn kamer, zodat ik dat kan vasthouden en weet dat hij in een kamer ligt.’

De onzekerheid en angst die uit het verzoek van de jongen spraken, konden door Heather nauwelijks worden verwerkt zonder dat ze de controle over haar emoties verloor, die ze met zo’n ijzeren wil met succes had weten te bewaren. Haar borst verkrampte zich en ze moest hard slikken voordat ze iets durfde te zeggen. ‘Oké, ik zal iets voor je meenemen.’

‘Als ik slaap, moet je me wakker maken.’

‘Dat zal ik doen.’

‘Beloofd?’

‘Beloofd, schat. Nu moet ik ophangen. Lief zijn voor Mae.’

‘We zijn rummy aan het spelen.’

‘Toch niet om geld?’

‘Om zoutjes.’

‘Gelukkig. Ik zou niet willen dat je een goede vriendin als Mae bankroet maakt,’ zei Heather en het gegiechel van het joch klonk haar als zoete muziek in de oren.

Om zeker te weten dat ze de verpleegsters niet hinderde, stond Heather met haar rug tegen de muur bij de deur naar de gang. Ze kon Jacks kamertje zien. De deur was dicht en de gordijnen waren gesloten.

Op de intensive care rook het naar verschillende desinfecterende middelen. Ze zou inmiddels aan die scherpe, metaalachtige geuren gewend moeten zijn. Maar in plaats daarvan werd ze steeds misselijker en kreeg ook een bittere smaak in haar mond.

Toen de artsen uiteindelijk naar haar toe kwamen, glimlachten ze, maar toch had ze het verontrustende gevoel dat ze slecht nieuws hadden. Hun glimlach eindigde bij hun mondhoeken; hun ogen spraken van iets ergers dan verdriet – misschien medelijden.

Walter Delaney was ergens in de vijftig en zou geknipt zijn geweest voor de rol van een verstandige vader in een televisieserie uit het begin van de jaren zestig. Het bruine haar werd bij de slapen grijs. Een knap gezicht, met zachte gelaatstrekken. Hij straalde een rustig gezag uit, maar was toch even ontspannen en sympathiek als Ozzie Nelson of Robert Young.

‘Is alles met jou in orde, Heather?’ vroeg Delaney.

Ze knikte. ‘Ik weet me te redden.’

‘Hoe is het met Toby?’

‘Kinderen zijn veerkrachtig. Met hem zal alles in orde zijn wanneer hij zijn vader over een paar dagen maar mag zien.’

Delaney zuchtte en streek met een hand over zijn gezicht. ‘Jezus, ik haat deze wereld die wij hebben gemaakt.’ Heather had hem nog nooit boos gezien. ‘Toen ik jong was, schoten de mensen niet elke dag op straat op elkaar. We hadden respect voor de politie, we wisten dat die tussen ons en de barbaren in stond. Wanneer is dat alles veranderd?’

Heather noch Procnow kon die vraag beantwoorden.

Delaney zei: ‘Het lijkt alsof ik me net heb omgedraaid en in een riool, een gekkenhuis leef. Het stikt op deze wereld van de mensen die voor niets en niemand meer respect hebben, maar wij worden wel geacht hén te respecteren, medelijden te hebben met de moordenaars omdat ze door het leven zo slecht behandeld zijn.’ Hij zuchtte en schudde zijn hoofd. ‘Sorry. Op deze dag van de week werk ik in het kinderziekenhuis en we hebben daar twee kinderen die betrokken zijn geraakt bij een schietpartij tussen gangsters. Een van hen is drie jaar oud, de andere zes. Baby’s nog, verdomme. En nu Jack.’

‘Ik weet niet of u het laatste nieuws al hebt gehoord,’ zei Emil Procnow, ‘maar de man die vanmorgen bij het tankstation is gaan schieten, had cocaïne en PCP bij zich. Hij gebruikte beide drugs tegelijkertijd … Daar word je zonder enige twijfel psychotisch van.’

‘Net zoiets als een atoombom in je eigen hersens plaatsen,’ zei Delaney walgend.

Heather wist dat ze echt gefrustreerd en boos waren, maar vermoedde ook dat ze het slechte nieuws wilden uitstellen. Tegen de chirurg zei ze: ‘Hij is er zonder hersenletsel doorheen gekomen. U maakte zich daar zorgen over, maar hij is erdoorheen gekomen.’

‘Hij is niet afatisch,’ zei Procnow. ‘Hij kan praten, lezen, spellen en hoofdrekenen. Zijn geestelijke vermogens lijken in orde te zijn.’

‘Wat betekent dat er waarschijnlijk ook geen lichamelijk gebrek zal zijn dat met het functioneren van de hersenen te maken heeft,’ zei Walter Delaney. ‘Maar het zal minstens een paar dagen duren voordat we daar helemaal zeker van kunnen zijn.’

Emil Procnow streek met een slanke hand door zijn krullende, zwarte haar. ‘Hij komt hier echt goed doorheen, mevrouw McGarvey. Echt waar.’

‘Maar?’ zei ze.

De artsen keken elkaar even aan.

‘Op dit moment zijn zijn beide benen verlamd,’ zei Delaney. ‘Vanaf zijn middel,’ zei Procnow.

‘Het bovenlichaam?’ vroeg ze.

‘Daar is niets mee aan de hand. Dat functioneert volledig,’ verzekerde Delaney haar.

‘Morgen gaan we opnieuw op zoek naar een breuk in de ruggengraat,’ zei Procnow. ‘Als we die vinden, maken we een bed van gips, bekleden dat met vilt, zorgen ervoor dat Jack zich van de filum terminale af absoluut niet kan bewegen en zetten zijn benen in tractie.’

‘Maar hij zal weer kunnen lopen?’

‘Dat is vrijwel zeker.’

Ze keek van Procnow naar Delaney en weer naar Procnow, wachtend op de rest. Toen zei ze: ‘Is dat alles?’

Weer keken de artsen elkaar even aan.

Delaney zei: ‘Heather, ik ben er niet zeker van dat je begrijpt wat jou en Jack te wachten staat.’

‘Zeg me dat dan maar.’

‘Hij zal drie tot vier maanden volledig in het gips moeten liggen. Wanneer hij dan uit het gips mag, zal er vanaf zijn middel een ernstige atrofie van de spieren zijn opgetreden. Hij zal de kracht niet hebben om te lopen. In feite is het zelfs zo dat zijn lichaam zal zijn vergeten hóé het moet lopen, waardoor hij wekenlang gerevalideerd zal moeten worden. Het zal een frustrerender en pijnlijker ervaring zijn dan de meesten van ons in hun leven ooit zullen meemaken.’

‘Is dat alles?’ vroeg ze.

‘Dat is meer dan genoeg,’ zei Procnow.

‘Maar het had veel erger kunnen zijn,’ bracht ze hen in herinnering.

Toen ze weer alleen met Jack was, klapte ze de zijkant van het bed omlaag en streek zijn vochtige haar van zijn voorhoofd weg.

‘Je ziet er mooi uit,’ zei hij met een stem die nog zwak en zacht klonk.

‘Leugenaar.’

‘Mooi.’

‘Ik zie er allerbelabberdst uit.’

Hij glimlachte. ‘Vlak voordat ik buiten bewustzijn raakte, heb ik me afgevraagd of ik je ooit nog zou zien.’

‘Zo gemakkelijk raak je me niet kwijt.’

‘Daar zal ik echt dood voor moeten gaan, hè?’

‘Zelfs dat zou niet werken. Ik zou achterhalen waar je naartoe was gegaan.’

‘Ik hou van je, Heather.’

‘Ik hou ook van jou,’ zei ze. ‘Méér dan van het leven.’

Haar ogen brandden, maar ze was vastbesloten in zijn aanwezigheid niet te gaan huilen. Positief denken. Optimistisch blijven.

Zijn oogleden trilden en hij zei: ‘Ik ben zo moe.’

‘Ik heb er geen idee van waardoor dat komt.’

Hij glimlachte weer. ‘Zware dag achter de rug.’

‘O ja? Ik dacht dat jullie smerissen de hele dag niets anders deden dan doughnuts eten en protectiegeld van drugdealers in ontvangst nemen.’

‘Soms slaan we onschuldige burgers in elkaar.’

‘Tja, dat kan vermoeiend zijn.’

Zijn ogen waren nu weer dicht.

Ze bleef zijn haar gladstrijken. Zijn handen zaten nog verborgen in de mouwen van de dwangbuis en ze wilde hem wanhopig graag blijven aanraken.

Opeens gingen zijn ogen weer open en hij zei: ‘Luther is dood?’

Ze aarzelde. ‘Ja.’

‘Dat dacht ik al wel. Maar … ik hoopte …’

‘Je hebt de vrouw, mevrouw Arkadian, gered.’

‘Dat is in elk geval iets.’

Zijn oogleden trilden weer en vielen zwaar dicht. ‘Je moet nu rusten, schat,’ zei ze.

‘Heb je Alma al gesproken?’

Dat was Alma Bryson, Luthers vrouw.

‘Nog niet, schat. Ik heb hier zo’n beetje vast gezeten, weet je.’

‘Ga naar haar toe,’ fluisterde hij.

‘Dat zal ik doen.’

‘Nu is alles met mij in orde. Zij is degene … die je nodig heeft.’

‘Oké.’

‘Zo moe,’ zei hij, en viel weer in slaap.

De steungroep in de wachtkamer bestond uit drie personen toen Heather Jack die avond alleen liet: twee geüniformeerde agenten wier namen ze niet kende en Gina Tendero, de vrouw van een collega van Jack. Ze waren opgetogen toen ze vertelde dat Jack bij bewustzijn was gekomen en ze wist dat zij dat bericht snel zouden doorgeven. Anders dan de artsen, begrepen zij dat ze weigerde zich somber te concentreren op de verlamming en de behandeling die noodzakelijk zou zijn om die te boven te komen.

‘Kan iemand me naar huis brengen, zodat ik mijn auto kan ophalen?’ zei Heather. ‘Ik wil naar Alma Bryson toe.’

‘Ik zal je erheen brengen en daarna naar huis, want ik wil ook naar Alma toe,’ zei Gina.

Gina Tendero was de meest kleurrijke echtgenote van alle mannen op het bureau, en misschien wel van alle politiemensen in Los Angeles. Ze was drieëntwintig jaar oud, maar zag eruit als een meisje van veertien. Deze avond droeg ze schoenen met twaalf centimeter hoge hakken, een strakke zwartleren broek, een rode trui, een zwartleren jack, een immens groot zilveren medaillon met een felgekleurd emaillen portret van Elvis in het midden en zulke ingewikkelde oorbellen met zo veel ringen dat ze variaties hadden kunnen zijn op de puzzeltjes die geacht werden veelgeplaagde zakenlieden te ontspannen als ze zich volledig concentreerden op het uit elkaar halen ervan. Haar vingernagels waren neon-purper gelakt, haar oogschaduw had dezelfde kleur, zij het iets minder fel. Haar gitzwarte haar was een massa krullen die tot over haar schouders reikten. Het zag eruit als een van de pruiken van Dolly Parton, maar het was allemaal haar eigen haar.

Hoewel ze zonder die schoenen met hoge hakken slechts één meter zestig lang was, en schoon aan de haak misschien een kilo of tweeënvijftig woog, leek Gina altijd groter dan alle anderen om haar heen. Terwijl ze met Heather door de ziekenhuisgangen liep, klonken haar voetstappen luider dan die van een man die twee keer zo lang was als zij, en de verpleegsters draaiden zich om om met gefronste wenkbrauwen naar het tikken van haar hoge hakken op de tegelvloer te kijken.

‘Heth, is alles met jou in orde?’ vroeg Gina toen ze naar de vier verdiepingen tellende parkeergarage liepen die met het ziekenhuis was verbonden.

‘Ja.’

‘Ik bedoel écht?’

‘Ik red me wel.’

Aan het eind van een gang liepen ze een groenmetalen deur door, de parkeergarage in. Die was van kaal, grijs beton – kil, met lage plafonds. Een derde van de lampen was kapot, ondanks de korven van metaaldraad die ze beschermden, en de schaduwen tussen de auto’s zorgden voor talloze plaatsen waar je je kon verbergen.

Gina pakte een kleine spuitbus uit haar tas en hield haar wijsvinger op de knop. ‘Wat is dat?’ vroeg Heather.

‘Traangas met rode peper. Heb jij zo’n ding nooit bij je?’

‘Nee.’

‘Waar denk je te wonen, meisje? Disneyland?’

Terwijl ze tussen de links en rechts geparkeerde auto’s door liepen, zei Heather: ‘Misschien zou ik ook zoiets moeten kopen.’

‘Dat kun je niet meer. De rotzakken van politici hebben dat verboden. Het zou toch zonde zijn als een arme stakker van een verkrachter huiduitslag kreeg? Vraag er Jack of een van de andere jongens maar eens naar. Die kunnen het spul nog wel voor je bemachtigen.’

Gina reed in een goedkope, kleine blauwe Ford, maar hij had wel een autoalarm dat ze uitschakelde met een afstandsbediening die aan haar sleutelbos was bevestigd. De koplampen gingen even aan, het alarm piepte een keer en de portieren werden ontgrendeld.

Terwijl ze naar de schaduwen om hen heen keken, stapten ze in en vergrendelden de portieren meteen weer.

Nadat Gina de auto had gestart, aarzelde ze alvorens hem in de versnelling te zetten. ‘Heth, als je op mijn schouder wilt uithuilen, kan ik je zeggen dan mijn kleren droog zijn.’

‘Met mij gaat het echt goed.’

‘Weet je zeker dat je niet alles probeert te ontkennen?’

‘Gina, hij leeft. Verder kan ik alles aan.’

‘Veertig jaar Jack in een rolstoel?’

‘Als het zover komt, is het nog niet erg zolang ik met hem kan praten en hem ’s nachts in mijn armen kan houden.’

Gina staarde haar enige seconden onderzoekend aan. Toen: ‘Je meent het. Je weet hoe het zal worden, maar toch meen je het. Prima. Ik had altijd al wel gedacht dat je zo’n type was, maar het is goed te weten dat ik gelijk heb gekregen.’

‘Wat voor een type bedoel je?’

Gina haalde de handrem van de Ford, zette hem in zijn achteruit en zei: ‘Een verdomd taaie tante.’

Heather lachte. ‘Ik neem aan dat dat een compliment is?’

‘Reken maar!’

Toen Gina bij het hokje bij de uitgang het parkeergeld had betaald en de garage uit reed, zette een schitterende, oranjekleurige zonsondergang de wolken in het westen in een gouden gloed. Maar toen ze te midden van steeds langer wordende schaduwen en in een schemering die geleidelijk met bloedrood licht gevuld raakte door de wereldstad reden, leken de bekende straten en gebouwen buitenaards, alsof ze zich op een verre planeet bevonden. Heather McGarvey had haar hele volwassen leven in Los Angeles gewoond, maar kreeg nu het gevoel een vreemde in een vreemd land te zijn.

Het twee verdiepingen tellende Spaanse huis van de Brysons stond in de Valley, aan de rand van Burbank, en had als huisnummer het geluksgetal 777. De straat werd omzoomd met platanen. De bladerloze takken van die grote bomen zorgden voor spinachtige patronen tegen de geelzwarte avondlucht, die nooit helemaal inktzwart kon worden door het vele licht dat de stad uitstraalde. Op de oprijlaan en langs de stoeprand voor nummer 777 stonden heel veel auto’s, waaronder een zwart-witte.

Het huis was gevuld met verwanten en vrienden van de Brysons. Een paar van de eersten en het merendeel van de tweeden waren politiemensen in uniform of in burger. Zwarten, Latijns-Amerikanen, blanken en Aziaten waren samengekomen om elkaars gezelschap te zoeken en elkaar te steunen op een manier die in de grotere leefgemeenschap tegenwoordig zelden meer mogelijk leek.

Heather voelde zich er thuis zodra ze een voet over de drempel had gezet, zo veel veiliger dan in de wereld buiten. Toen ze door de huiskamer en de eetkamer liep, zoekend naar Alma, bleef ze af en toe staan om even kort met oude vrienden te praten. Ze merkte dat het bericht over Jacks verbeterde conditie al was doorgegeven.

Meer dan ooit was ze zich er scherp van bewust dat ze zich eerder als een lid van de politiefamilie was gaan zien dan als een inwoonster van Los Angeles of een ingezetene van Californië. Zo was het niet altijd geweest. Maar het was moeilijk om je geestelijk verbonden te blijven voelen met een stad die zwom in de drugs en de pornografie, werd verwoest door gangstergeweld, was ondergedompeld in Hollywoodstijl-cynisme en werd bestuurd door politici die even corrupt en demagogisch waren als incompetent. Destructieve maatschappelijke krachten waren de stad – en het land – aan het opsplitsen in clans, en hoewel ze troost kon putten uit haar politiefamilie, was ze zich bewust van het gevaar dat aan een levensvisie van wij-tegen-hen kleefde. Alma was in de keuken, met haar zuster Faye en twee andere vrouwen die druk bezig waren met het hakken van groenten, het schillen van fruit, het smelten van kaas. Alma was heel fanatiek deeg aan het uitrollen op een marmeren blad. De keuken was gevuld met het heerlijke aroma van taarten die werden gebakken.

Toen Heather Alma’s schouder aanraakte, keek de vrouw op van het deeg en de blik in haar ogen was even nietszeggend als die van een mannequin. Toen knipperde ze met haar oogleden en veegde haar met meel bedekte handen aan haar schort af. ‘Heather, je had niet hierheen hoeven komen – je had bij Jack moeten blijven.’

Ze omhelsden elkaar en Heather zei: ‘Alma, ik wou dat ik iets voor je kon doen.’

‘Ik ook, meisje. Ik ook.’

Toen ze elkaar weer loslieten, zei Heather: ‘Wat heeft al dit koken te betekenen?’

‘Morgenmiddag is de begrafenis. Geen uitstel. Het moeilijkste achter de rug hebben. En daarna komen hier veel familieleden en vrienden langs. Die moet ik te eten geven.’

‘Dit kunnen anderen toch voor je doen?’

‘Ik help liever,’ zei Alma. ‘Wat kan ik anders doen? Gaan zitten en nadenken? Ik weet zeker dat ik niet wil nadenken. Als ik niet druk in de weer blijf en mijn geest iets te doen geef, zal ik volkomen krankzinnig worden. Begrijp je wat ik bedoel?’

Heather knikte. ‘Ja, dat begrijp ik.’

‘Ik heb gehoord,’ zei Alma, ‘dat Jack nog een tijd in het ziekenhuis moet blijven en dan misschien maanden moet worden gerevalideerd. Ben je er op voorbereid dat Toby en jij dan alleen zullen zijn?’

‘We gaan elke dag naar hem toe. Dit moeten we samen doorstaan.’

‘Dat bedoelde ik niet.’

‘Ik weet dat ik me eenzaam zal voelen, maar …’

‘Ook dat bedoelde ik niet. Kom eens mee. Ik wil je iets laten zien.’

Heather liep achter Alma aan naar de grote slaapkamer en Alma deed de deur dicht. ‘Luther maakte zich altijd zorgen over het feit dat ik alleen achter zou blijven als er iets met hem gebeurde, dus heeft hij ervoor gezorgd dat ik wist hoe ik voor mezelf moest zorgen.’

Heather ging op het kleine bankje voor de toilettafel zitten en keek verbaasd toe hoe Alma allerlei wapens te voorschijn haalde.

Ze trok een jachtgeweer met pistoolgreep onder het bed vandaan. ‘Dit is het beste wapen dat er te krijgen is om je thuis te verdedigen. Twaalf millimeter. Sterk genoeg om er een griezel mee te vellen die high is van de PCP en meent Superman te zijn. Je hoeft niet perfect te kunnen mikken. Richten, de trekker overhalen en dan wordt hij vanzelf geraakt.’ Ze legde het wapen op de beige sprei.

Achter uit een kast haalde ze een zwaar, gemeen ogend geweer te voorschijn met een groot magazijn en een telescoop. ‘Heckler and Koch HK91. Die kun je tegenwoordig niet meer zo makkelijk kopen in Californië.’ Ze legde het geweer eveneens op het bed.

Ze maakte een la van het nachtkastje open en haalde er een formidabel ogende revolver uit. ‘Browning, negen millimeter, semiautomatisch. In het andere nachtkastje ligt er nog zo een.’

Heather zei: ‘Mijn God, je hebt hier een heel arsenaal.’

‘Verschillende wapens voor verschillende gelegenheden.’

Alma Bryson was één meter drieënzeventig lang, maar absoluut geen amazone. Ze was aantrekkelijk, slank, met delicate gelaatstrekken, een zwanenhals en polsen die bijna even dun en breekbaar waren als die van een tienjarig meisje. Haar slanke, fraaie handen wekten de indruk de zwaardere wapens nauwelijks onder controle te kunnen houden, maar het was duidelijk dat ze er goed mee om kon gaan.

Heather stond van het bankje op en zei: ‘Ik kan me voorstellen dat ik een revolver aanschaf om mezelf te beschermen en misschien zelfs een jachtgeweer, maar een automatisch geweer?’

Alma keek naar de Heckler and Koch en zei: ‘Op een afstand van honderd meter nog accuraat genoeg om drie patronen af te vuren in een cirkel van 1.27 cm. Kan een 7.62 NATO-patroon zo krachtig afvuren dat die een boom, een stenen muur en zelfs een auto kan doorboren, en dan ook nog de kerel die zich aan de andere kant schuilhoudt vellen. Heel betrouwbaar. Je kunt honderden patronen afvuren, tot het ding bijna te heet is om aan te raken, en dan zal het nog niet blokkeren. Heather, volgens mij moet je zo’n wapen in huis hebben. Je moet voorbereid zijn.’

Heather had het gevoel dat ze achter het witte konijn aan via een gang een vreemde, donkere wereld had betreden. ‘Voorbereid waarop?’

Alma’s vriendelijke gezicht verhardde zich en haar stem klonk gespannen van woede. ‘Luther heeft het jaren geleden al zien aankomen. Zei dat politici steen voor steen een duizendjarige beschaving aan het afbreken waren, maar er niets voor in de plaats opbouwden.’

‘Dat is zeker waar, maar …’

‘Hij zei dat van politiemensen verwacht zou worden dat zij alles bij elkaar hielden wanneer die beschaving begon in te storten, maar dat zij dan inmiddels al van zoveel de schuld zouden hebben gekregen en zo vaak als de boeven afgeschilderd zouden zijn, dat niemand hen voldoende zou respecteren om hen in staat te stellen alles bij elkaar te houden.’

Woede was Alma’s toevlucht om het verdriet niet te hoeven voelen. Ze kon haar tranen alleen met razernij binnenhouden. Hoewel Heather bang was dat de methode waarop haar vriendin zich staande hield niet gezond was, kon ze haar er niets voor in de plaats aanbieden. Medeleven was niet voldoende. Alma en Luther waren zestien jaar intens gelukkig getrouwd geweest. Omdat ze geen kinderen konden krijgen, waren ze elkaar bijzonder nabij geweest. Heather kon zich alleen een voorstelling maken van de diepte van Alma’s verdriet. Het was een harde wereld. Echte liefde, waarachtig en diep, was zelfs één keer niet makkelijk te vinden. Een tweede keer behoorde vrijwel tot de onmogelijkheden. Alma moest het gevoel hebben dat het beste deel van haar leven tot het verleden behoorde, al was ze pas achtendertig. Ze had meer nodig dan vriendelijke woorden, meer dan alleen een schouder om op uit te huilen. Ze had iemand of iets nodig op wie of waarop ze woedend kon zijn – politici, het systeem.

Misschien was haar woede uiteindelijk toch niet ongezond. Misschien zou het land niet in zo’n gevaarlijk vaarwater zijn beland wanneer meer mensen tientallen jaren geleden boos genoeg waren geworden.

‘Heb jij wapens?’ vroeg Alma.

‘Ik heb er één.’

‘Wat voor een?’

‘Een pistool.’

‘Weet je hoe je dat moet gebruiken?’

‘Ja.’

‘Je hebt méér nodig dan alleen een pistool.’

‘Alma, ik heb een hekel aan wapens.’

‘Het is nu op de televisie en morgen zal het in alle kranten staan – wat er bij het tankstation van Arkadian is gebeurd. Daardoor zullen mensen weten dat jij en Toby alleen zijn – mensen die niets ophebben met smerissen of hun echtgenotes. De kans is groot dat de een of andere stomme journalist zelfs je adres vermeldt. Je moet tegenwoordig op alles – alles – voorbereid zijn.’

Alma’s paranoia, die als een verrassing kwam en helemaal niet bij haar aard leek te passen, bezorgde Heather koude rillingen. Maar terwijl ze rilde om de ijskoude blik in de ogen van haar vriendin, vroeg een deel van haar zich ook af of Alma’s oordeel over de situatie niet rationeler was dan het klonk. Dat ze serieus over zo’n paranoïde standpunt kon nadenken, maakte haar opnieuw aan het rillen, nog heftiger dan net.

‘Je moet op het ergste voorbereid zijn,’ zei Alma Bryson, het jachtgeweer oppakkend en in haar handen ronddraaiend. ‘Het gaat niet alleen om jouw leven. Je moet ook aan Toby denken.’

Daar stond ze: een slanke, aantrekkelijke zwarte vrouw die dol was op jazz en opera, die graag naar musea ging, een goede opleiding had genoten en beschaafd was, een warme, liefhebbende vrouw, in staat te glimlachen op een manier waarvan wilde dieren nog gecharmeerd zouden raken, met een muzikale lach waarom engelen haar zouden kunnen benijden, een jachtgeweer vasthoudend dat er absurd groot en boosaardig uitzag in de handen van iemand die zo lieflijk en breekbaar was, die de woede had omarmd omdat het enige alternatief voor woede suïcidale wanhoop was. Alma was als een figuur op een poster die op een revolutie aandrong, geen echt levend iemand, maar een uiterst geromantiseerd symbool. Heather had het verontrustende gevoel dat ze niet alleen naar een getroebleerde vrouw keek die haar uiterste best deed aan de klauwen van bitter verdriet en verlammende hopeloosheid te ontsnappen, maar ook naar de grimmige toekomst van hun totale getroebleerde maatschappij, een voorbode van een alles wegvagende storm.

‘Steen voor steen afbreken, maar er niets voor in de plaats opbouwen,’ zei Alma plechtig.

7

Negenentwintig nachten lang werd de rust in Montana alleen verstoord door een af en toe opstekende winterse wind, het gekras van een jagende uil en het verre, troosteloze gehuil van wolven. Geleidelijk aan herkreeg Eduardo Fernandez zijn oude zelfvertrouwen en zag elke komende schemering niet meer met stille vrees tegemoet.

Hij had zijn evenwicht misschien sneller hervonden als hij meer werk had kunnen doen. Het slechte weer belette hem kleine onderhoudswerkzaamheden rond de ranch te verrichten; met een elektrische verwarming en meer dan voldoende hout voor de open haard had hij tijdens de wintermaanden weinig anders te doen dan op de lente zitten wachten.

Vanaf de tijd dat hij was aangesteld als manager van de ranch, was die niet meer als zodanig in gebruik geweest. Vierendertig jaar geleden waren hij en Margarite in dienst genomen door Stanley Quartermass, een rijke filmproducent die verliefd was geworden op Montana en daar een tweede huis wilde hebben. Er werden geen dieren gefokt of gewassen gekweekt om er winst mee te maken; de ranch was niets anders dan een afgelegen schuilplaats.

Quartermass was dol op paarden, dus bouwde hij honderd meter ten zuiden van het huis een comfortabele, verwarmde stal met tien boxen. Alles bij elkaar bracht hij ongeveer twee maanden per jaar op de ranch door – telkens bezoekjes van een of twee weken – en als de producent er niet was, was het Eduardo’s plicht om ervoor te zorgen dat de paarden een eersteklas verzorging en voldoende beweging kregen. Het zorgen voor de dieren en het op orde houden van het huis en de grond was voornamelijk zijn werk geweest. Margarite had het huishouden draaiende gehouden.

Tot acht jaar geleden hadden Eduardo en Margarite in de gezellige, twee slaapkamers tellende bungalow gewoond. Dat huisje van veldsteen stond tachtig of negentig meter achter en ten westen van het grote huis, te midden van pijnbomen, aan de rand van het hoger gelegen bos. Tommy, hun enig kind, was daar opgegroeid, tot het stadsleven op zijn achttiende jaar een fatale aantrekkingskracht op hem had uitgeoefend.

Toen Stanley Quartermass was omgekomen bij een ongeluk met zijn privévliegtuig, hadden Eduardo en Margarite tot hun verbazing te horen gekregen dat zij de ranch hadden geërfd, plus voldoende geld om meteen te kunnen gaan rentenieren. De producent had zijn vier ex-vrouwen tijdens zijn leven al goed bedeeld en had uit geen van die huwelijken kinderen, dus had hij het merendeel van zijn bezittingen gebruikt om de voor hem belangrijke werknemers vrijgevig te gedenken.

Ze hadden de paarden verkocht, de bungalow afgesloten en het grote huis betrokken, dat in Victoriaanse stijl was gebouwd met gevelspitsen, fraaie luiken, geschulpte dakranden en brede veranda’s. Het was vreemd een grootgrondbezitter te zijn, maar de zekerheid was welkom, zeker – of misschien vooral – als die laat in je leven kwam.

Nu was Eduardo een gepensioneerde weduwnaar met veel zekerheid maar te weinig werk om hem bezig te houden. En met te veel vreemde gedachten die aan zijn geest knaagden. Lichtgevende bomen …

In de maand maart ging hij drie keer met zijn Jeep Cherokee naar Eagle’s Roost, de dichtstbijzijnde stad. Hij at in Jasper’s Diner omdat hij de Salisbury-biefstuk daar lekker vond, net als de gebakken aardappelen en de salade met pepertjes. Hij kocht tijdschriften en een paar pockets in de High Plains Pharmacy en levensmiddelen in de enige supermarkt. Zijn ranch lag slechts zo’n vijfentwintig kilometer van Eagle’s Roost vandaan, dus zou hij er desgewenst elke dag heen kunnen gaan, maar drie keer per maand was gewoonlijk voldoende. De stad was klein, misschien drie- tot vierduizend zielen, maar ondanks de geïsoleerde ligging maakte hij nog te veel deel uit van de moderne wereld om een man aan te spreken die zo aan landelijke rust gehecht was als hij.

Elke keer als hij ging winkelen had hij erover gedacht bij het bijkantoor van de sheriff langs te gaan om het eigenaardige geluid en de vreemde lichten in het bos te melden. Maar hij was er zeker van dat de hulpsheriff hem voor een oude dwaas zou houden en niets anders zou doen dan het rapport opbergen in een dossier met het etiket zonderlingen erop.

In de derde week van maart was het officieel lente geworden; de dag daarna viel er twintig centimeter nieuwe sneeuw. De winter liet de oostelijke hellingen van de Rockies niet snel uit zijn greep los.

Elke dag ging hij wandelen, zoals hij dat zijn hele leven had gedaan, maar hij bleef op de lange oprijlaan, die hij zelf na elke sneeuwbui schoon veegde, of hij liep over de open velden ten zuiden van het huis en de stal. Hij vermeed het lager gelegen bos dat ten oosten van het huis lag, maar bleef ook uit de buurt van de bossen in het noorden en zelfs van de hoger gelegen bossen in het westen.

Zijn lafheid irriteerde hem, niet in het minst omdat hij die niet kon begrijpen. Hij was altijd een pleitbezorger van rede en logica geweest, had altijd gezegd dat er van beide in de wereld te weinig was. Hij minachtte mensen die zich eerder door hun emoties dan door hun verstand lieten leiden. Maar de rede had hem nu in de steek gelaten en logica kon niets afdoen aan het instinctieve besef van dreigend gevaar, dat ervoor zorgde dat hij de bomen en de eeuwige schemering onder hun takken meed. Tegen het eind van maart begon hij te denken dat het fenomeen eenmalig was geweest, zonder merkbare gevolgen. Een zeldzaam maar natuurlijk gebeuren. Misschien een soort elektromagnetische storing. Niet bedreigender voor hem dan een zomers onweer.

Op de eerste april haalde hij de patronen uit de twee jacht- en de twee andere geweren. Nadat hij ze had schoongemaakt, zette hij ze terug in de kast in de studeerkamer.

Maar omdat hij er nog steeds niet helemaal gerust op was, liet hij het .22 pistool op zijn nachtkastje liggen. Veel stelde dat wapen niet voor, maar als het met ‘hollow-point’-patronen was geladen, kon het wel enige schade veroorzaken.

In de donkere uren van de morgen van de vierde april werd Eduardo gewekt door het lage geklop dat toenam en afnam in intensiteit, en toenam en afnam. Net als in het begin van de maand maart werd het kloppende geluid vergezeld door een griezelige elektronische trilling.

Hij ging rechtop in bed zitten en keek met knipperende ogen naar het raam. Tijdens de drie jaar na het overlijden van Margarite had hij niet meer geslapen in de grote slaapkamer aan de voorkant van het huis, die de hunne was geweest. In plaats daarvan gebruikte hij nu een van de twee slaapkamers aan de achterkant van het huis. Dus bood het raam uitzicht op het westen, honderdtachtig graden weggedraaid van het bos in het oosten waar hij het vreemde licht had gezien. De nachtlucht achter het raam was diepzwart.

De Stiffel-lamp op het nachtkastje had een koordje in plaats van een schakelaar. Net voordat hij die aandeed, had hij het gevoel dat er iets in de kamer bij hem was, iets wat hij beter niet kon zien. Hij aarzelde en zijn vingers knepen in de metalen kralen van het koordje. Ingespannen keek hij in het donker om zich heen, met kloppend hart, alsof hij midden in een nachtmerrie over een monster wakker was geworden. Maar toen hij uiteindelijk aan het koordje had getrokken, liet het licht hem zien dat hij alleen was.

Hij pakte zijn polshorloge van het nachtkastje en keek hoe laat het was. Negentien minuten over een.

Hij sloeg de dekens terug en stapte het bed uit. Hij had een lange onderbroek aan. Zijn blauwe spijkerbroek en flanellen hemd lagen dicht bij hem in de buurt, opgevouwen over de rugleuning van een stoel, een paar laarzen ernaast. Hij had al sokken aan, omdat zijn voeten vaak koud werden als hij zonder die dingen ging slapen.

Het geluid was luider dan een maand geleden en klopte met opmerkelijk meer effect door het hele huis. In maart had Eduardo naast het ritmische geklop ook een soort druk ervaren, die net als het geluid in golven leek te komen. Nu was die druk dramatisch sterker. Hij ervoer hem niet alleen, maar voelde hem ook daadwerkelijk, onbeschrijflijk anders dan de druk van turbulente lucht, meer als de onzichtbare golven van een koude zee die over zijn lichaam spoelden.

Toen hij zich snel had aangekleed en het geladen pistool van het nachtkastje had gepakt, zwaaide het koordje van de lamp hevig heen en weer en tikte tegen de gepolijste koperen standaard van de lamp. De ramen trilden. De schilderijen rammelden tegen de muren, hingen scheef aan hun touwtjes.

Hij rende de trap af, de hal in, waar hij geen licht aan hoefde te doen. De afgeschuinde randen van de ovalen ruitjes in de voordeur glansden door de weerkaatsing van de mysterieuze gloed buiten. Het licht was veel feller dan de maand daarvoor. De afgeschuinde randen braken de amberkleurige straling in alle kleuren van het spectrum en zorgden voor prisma-achtige blauwe, gele en rode patronen op het plafond en de muren, zodat hij de indruk had dat hij in een kerk met glas-in-lood-schilderingen stond.

In de donkere huiskamer links van hem, waar geen licht van buiten naar binnen kwam omdat de gordijnen dicht waren, tikten op de lage tafeltjes kristallen presse-papiers en andere snuisterijen tegen elkaar. Porselein trilde op de glazen planken van een vitrinekast.

Rechts van hem, in de studeerkamer vol boekenplanken, danste de pennenset van marmer en koper op het vloeiblad. Een potlodenlaadje schoof open en dicht op het ritme van de drukgolven en de stoel achter het bureau wiebelde zo dat de wieltjes eronder kraakten.

Toen Eduardo de voordeur openmaakte, vlogen de meeste lichtvlekjes weg, leken naar een andere dimensie te verdwijnen. Het restant vluchtte naar de rechtermuur van de hal, waar ze versmolten tot een trillend mozaïek.

Het bos was op exact dezelfde plaats lichtgevend als de vorige maand. De amberkleurige gloed kwam van dezelfde groep dicht bij elkaar staande bomen en de grond eronder, alsof de altijd groene naalden, dennenappels, bast, stof, stenen en sneeuw tezamen de lichtgevende elementen van een lamp vormden, fel schijnend zonder te worden verteerd. Ditmaal was het licht verblindender, net zoals het geklop luider was en de drukgolven intenser.

Hij merkte dat hij boven aan het trapje stond, maar kon zich niet herinneren dat hij het huis uit of de veranda over gelopen was. Hij keek om en zag dat hij de voordeur achter zich dicht had gedaan.

Bestraffende golven kwamen met een diep basgeluid trillend door de nacht, misschien zo’n dertig per minuut, maar zijn hart sloeg zes keer sneller. Hij wilde zich omdraaien en het huis weer in rennen.

Hij keek naar het pistool in zijn hand. Hij wilde dat het jachtgeweer geladen naast zijn bed had gelegen.

Toen hij zijn hoofd ophief en niet meer naar het wapen keek, zag hij geschrokken dat het bos heel dicht naar hem toe was gekomen. De gloeiende bomen hadden iets dreigends.

Toen besefte hij dat niet het bos, maar hijzelf zich had bewogen. Hij keek weer om en zag het huis zo’n negen tot twaalf meter achter zich liggen. Hij was het trapje af gelopen zonder zich daarvan bewust te zijn. Zijn voetsporen stonden in de sneeuw.

‘Nee,’ zei hij trillend.

Het aanzwellende geluid was als een golfslag met een onderstroom die hem meedogenloos wegtrok van de veilige kust. Het huilende elektronische gejammer leek het lied van een sirene, het doortrok hem, sprak tegen hem op een zo diep niveau dat hij de boodschap leek te begrijpen zonder de woorden te horen, een muziek in zijn bloed die hem naar het koude vuur in het bos lokte.

Zijn gedachten werden warrig.

Hij keek omhoog naar de sterrenhemel in een poging daardoor weer helder te kunnen nadenken. Een delicaat filigraan van wolken glansde, stak af tegen het zwarte gewelf, lichtgevend door het zilveren licht van de kwartmaan.

Hij deed zijn ogen dicht. Vond de kracht zich te verzetten tegen het trekken van elke wegebbende geluidsgolf.

Maar toen hij zijn ogen opende, merkte hij dat hij zich dat verzet slechts had verbeeld. Hij was nog dichter bij de bomen gekomen, slechts negen meter van de rand van het bos vandaan, zo dichtbij dat hij zijn ogen tot spleetjes moest knijpen tegen het verblindende licht dat de takken, de stammen en de grond onder de pijnbomen uitstraalden.

In het amberkleurige licht waren nu rode strepen verschenen, als bloed in een eierdooier.

Eduardo was bang, was de angst al mijlen voorbij, was doodsbang, vocht tegen opstandige ingewanden, trilde zo hevig dat het hem niet zou hebben verbaasd als hij zijn botten tegen elkaar had horen rammelen – maar toch was zijn hart niet langer op hol. Dat was dramatisch langzamer gaan slaan en had zich nu aangepast aan het vaste ritme van dertig slagen per minuut van het kloppende geluid dat van elk stralend oppervlak af leek te komen.

Hij kon onmogelijk op de been blijven nu zijn hartslag zo traag was, de bloedtoevoer naar zijn hersenen zo verminderd. Hij moest in een ernstige shocktoestand verkeren, of bewusteloos zijn. Zijn zintuigen moesten niet meer te vertrouwen zijn. Misschien was het kloppen geëscaleerd om bij de snelheid van zijn hamerende hart te passen.

Het was merkwaardig, maar hij was zich ook niet langer bewust van de koude lucht. Toch ging het raadselachtige licht niet vergezeld van hitte. Hij had het heet noch koud.

Hij kon de aarde onder zijn voeten niet voelen. Geen gevoel voor de zwaartekracht, hij leek gewichtloos, geen vermoeide spieren. Hij had net zo goed kunnen drijven.

De geuren van de winter waren niet langer te ruiken. Weg was de vage, verfrissende, ozonachtige geur van de sneeuw. Weg was de frisse geur van het pijnbomenbos dat recht voor hem de lucht in stak. Weg was de vaag zure geur van zijn eigen ijskoude zweet.

Hij proefde niets op zijn tong. Dat was het allermerkwaardigste. Nooit eerder had hij beseft dat hij in zijn mond altijd eindeloos veel en telkens subtiel veranderende smaken proefde, ook wanneer hij niets at. Nu proefde hij niets. Niets zouts, niets bitters. Het niets voorbij. Absoluut niets. Nada. Hij bewoog zijn mond, voelde dat er speeksel werd aangemaakt, maar proefde nog steeds niets.

Al zijn zintuigen leken uitsluitend gericht te zijn op het spookachtige licht dat de bomen van binnenuit uitstraalden en op het bestraffende, aanhoudende geluid. Hij voelde de kloppende bas niet langer in koude golven over zijn lichaam spoelen; het geluid leek nu eerder uit zijn binnenste te komen, even snel en heftig als het uit de bomen kwam.

Opeens stond hij aan de rand van het bos, op een grond die even glanzend was als gesmolten lava. In het fenomeen. Hij keek omlaag en zag dat zijn voeten op een stuk glas leken te staan waaronder een zee van vuur kolkte, een zee die even diep was als de sterren ver weg. De diepte van de afgrond ontlokte hem een kreet van paniek, hoewel er niet het geringste gefluister over zijn lippen kwam.

Angstig en aarzelend, maar ook benieuwd, keek Eduardo naar zijn benen en lichaam en zag dat het amberkleurige licht ook door hém werd uitgestraald, met rode flitsen en al. Hij leek een man van een andere wereld, vervuld van een buitenaardse energie, of een heilige indiaanse geest die de hoge bergen uit gekomen was, zoekend naar de oude volkeren die eens in de uitgestrekte wildernis van Montana hadden gewoond maar daar al lang uit verdwenen waren: Blackfeet, Crow, Sioux, Assiniboin, Cheyenne.

Hij tilde zijn linkerhand op om die eens wat beter te kunnen bekijken. Zijn huid was doorschijnend, zijn vlees doorzichtig. Eerst kon hij de botten van zijn hand en vingers zien, duidelijk afgebakende grijsrode vormen in de substantie van gesmolten amber waar hij van gemaakt leek te zijn. Terwijl hij keek, werden de botten ook doorzichtig en was hij geheel en al een man van glas, zonder ook nog maar enige substantie; hij was een raam geworden waardoor je een onaards vuur kon zien, net zoals de grond onder hem een venster was, net zoals de stenen en de bomen vensters waren.

De donderende geluidsgolven en het elektronisch gekrijs kwamen vanuit het vuur, nog vasthoudender dan eerst. Net als op die avond in maart had hij een bijna helderziende perceptie van iets wat zijn uiterste best deed uit een gevangenis te ontsnappen of een barrière te nemen.

Iets wat probeerde met geweld een deur te openen.

Hij stond in die deuropening.

Op de drempel.

Hij werd gegrepen door de bizarre overtuiging dat hij, wanneer de deur openging terwijl hij daar stond, zou veranderen in losse atomen, alsof hij nooit had bestaan. Hij zou de deur worden. Een onbekende bezoeker zou door hem heen binnenkomen, het vuur uit en door hem heen.

Jezus, help me, bad hij, hoewel hij geen gelovig man was.

Hij probeerde zich te bewegen.

Verlamd.

In zijn opgeheven hand, in zijn hele lichaam, in de bomen, de stenen en de aarde werd het licht minder amberkleurig, roder, heter, helemaal rood, felrood, kokend. Opeens zaten er blauwwitte aderen in, rivalen van het allesverterende felle licht in het hart van een ster. Het boosaardige geklop zwol aan, explodeerde, zwol aan, explodeerde, als het gedreun van kolossale zuigers, dof kloppend, dof kloppend, zuigers in de eeuwig durende machines die de aarde zelf aandreven, harder, harder, de druk toenemend, zich uitbreidend, eisend, hamerend, vuur en donder, vuur en donder, vuurendonder.

Duisternis.

Stilte.

Koud.

Toen hij wakker werd, lag hij aan de rand van het bos, in het licht van de kwartmaan. Boven hem hielden de bomen de wacht, donker en bewegingloos.

Hij had weer de beschikking over al zijn zintuigen. Hij kon de ozonachtige frisheid van de sneeuw ruiken, de dichte massa’s pijnbomen, zijn eigen zweet – en urine. Hij had de beheersing over zijn blaas verloren. De smaak in zijn mond was onaangenaam maar bekend: bloed. In zijn doodsangst, of toen hij viel, moest hij op zijn tong hebben gebeten.

Het was duidelijk dat de deur in de nacht niet open was gegaan.

8

Diezelfde avond haalde Eduardo alle wapens weer uit de kast in de studeerkamer en laadde ze opnieuw. Hij legde ze overal in het huis neer om altijd een vuurwapen binnen handbereik te hebben. De volgende morgen, de vierde april, reed hij naar Eagle’s Roost, maar ging niet naar het bijkantoor van de sheriff. Hij had nog steeds geen bewijs om zijn verhaal te staven.

In plaats daarvan ging hij naar de zaak van Custer. Die was ondergebracht in een geel bakstenen gebouw dat zo ongeveer uit 1920 dateerde en de glanzende hightech koopwaar in de etalages was even anachronistisch als tennisschoenen aan de voeten van een Neanderthaler. Eduardo kocht een videorecorder, een videocamera en een zestal lege banden.

De verkoper was een langharige jongeman die er als Mozart uitzag, met laarzen, spijkerbroek, een fraai geborduurd cowboyshirt en een smalle stropdas met een turquoise dasspeld. Hij bleef voortdurend praten over de vele mogelijkheden die de apparaten boden en gebruikte daarbij zo veel vakjargon, dat het leek alsof hij in een vreemde taal sprak.

Eduardo wilde alleen kunnen opnemen en afdraaien. Niets meer. Het kon hem niets schelen of hij naar het ene programma kon kijken terwijl hij een ander opnam, noch of die verdomde snufjes zijn avondeten konden koken, zijn bed opmaken of zijn voeten behandelen.

De ranch had al een televisie waarop je veel kanalen kon ontvangen, omdat meneer Quartermass kort voor zijn dood achter de stal een satellietschotel had laten installeren. Eduardo keek zelden naar de televisie, misschien drie of vier keer per jaar, maar hij wist dat de televisie het deed.

Vanuit die winkel ging hij door naar de bibliotheek. Hij zocht een stapel boeken uit van Robert A. Heinlein en Arthur C. Clarke, plus verhalenbundels van H.P. Lovecraft, Algernon Blackwood en M.R. James.

Hij voelde zich net zo voor aap staan als wanneer hij sensationele, onzinnige boeken had uitgekozen die pretendeerden non-fictionverslagen te zijn over de Afschuwelijke Sneeuwman, het monster van Loch Ness, het verloren continent Atlantis, de Bermuda Driehoek en het ware verhaal van de gefingeerde dood en geslachtsveranderende operatie van Elvis Presley. Hij verwachtte niets anders dan dat de bibliothecaresse snierend zou reageren of hem in elk geval een medelijdende, bevoogdende blik zou toezenden, maar ze deed niets anders dan zijn aanvraag afhandelen, alsof zijn literaire smaak in haar ogen absoluut niet frivool was.

Nadat hij ook nog even de supermarkt binnen was gegaan, keerde hij naar de ranch terug en pakte zijn aankopen uit.

Hij had twee volle dagen en meer biertjes dan hij normaal gesproken tot zich zou hebben genomen nodig om het videosysteem onder de knie te krijgen. Die ellendige apparaten hadden meer knoppen, schakelaars en displays dan de cockpit van een vliegtuig, en soms leek het alsof de fabrikanten hun producten alleen zo ingewikkeld hadden gemaakt omdat ze dat prettig vonden. De handleidingen lieten zich lezen alsof ze waren geschreven door iemand voor wie Engels een tweede taal was – wat waarschijnlijk ook zo was, omdat zowel de cassetterecorder als de camera door Japanners waren gemaakt.

‘Of ik begin zwakzinnig te worden, of de wereld gaat naar de verdoemenis,’ mopperde hij in een gefrustreerde bui hardop.

Misschien beide.

Het werd sneller dan normaal warmer weer. April was op die breedtegraad en die hoogte vaak een wintermaand, maar dit jaar kwamen de temperaturen overdag tot boven de vijf graden. De sneeuw smolt en in elke goot en uitholling stroomde water.

De nachten bleven vredig.

Eduardo las de meeste boeken die hij in de bibliotheek had geleend. Blackwood en vooral James schreven in een stijl die naar zijn smaak veel te gemaniëreerd was, zwaar qua sfeer, licht qua substantie. Zij waren leveranciers van spookverhalen en het kostte hem moeite zijn ongeloof lang genoeg terzijde te schuiven om bij hun verhalen betrokken te raken.

Als de hel bestond, veronderstelde hij dat de onbekende eenheid die trachtte een deur in de nacht open te maken, een verdoemde ziel of een duivel zou kunnen zijn die zich met geweld een weg uit dat woeste rijk probeerde te banen. Maar dat was het punt: hij geloofde niet dat er een hel bestond, in elk geval niet in de vorm van dat opzichtige koninkrijk van het kwaad dat in goedkope films en boeken werd afgeschilderd.

Tot zijn verrassing vond hij Heinlein en Clarke onderhoudend en tot nadenkend stemmend. Hij gaf de voorkeur aan de heldere stijl van de eerste vergeleken met het soms naïeve humanisme van de laatste, maar beiden hadden waarde.

Hij was er niet zeker van wat hij in hun boeken hoopte te ontdekken – iets wat hem zou kunnen helpen een oplossing te zoeken voor het fenomeen in de bossen. Had hij in zijn achterhoofd de absurde verwachting gekoesterd dat een van deze schrijvers een verhaal had geschreven over een oude man die op een geïsoleerde plaats woonde en contact maakte met iets wat niet van deze aarde was? Als dat het geval was, was hij al zo ver de bocht om dat hij zichzelf elk moment, komend vanaf de andere kant, tegen het lijf kon lopen.

Toch was het waarschijnlijker dat de présence die hij had aangevoeld achter het fantoomvuur en het kloppende geluid buitenaards was, dan dat die in de hel geboren was. Het universum bevatte een oneindig aantal sterren. Een oneindig aantal planeten, om die sterren heen draaiend, zou de juiste omstandigheden hebben kunnen scheppen om leven te laten ontstaan. Dat was een wetenschappelijk feit, geen fantasie.

Het was ook mogelijk dat hij zich alles had verbeeld. Verkalking van de aderen die bloed naar zijn hersens moesten brengen. Een door Alzheimer veroorzaakte hallucinatie. Hij vond het makkelijker in die verklaring te geloven dan in duivels of buitenaardse wezens.

Hij had de videocamera eerder gekocht om eventueel minder aan zichzelf te hoeven twijfelen, dan om het bevoegd gezag bewijzen te leveren. Als het fenomeen op een band kon worden vastgelegd, was hij niet seniel en dus in staat zelfstandig verder te leven. Tot hij werd gedood door hetgeen eindelijk op een nacht die deur zou openen.

Op de vijftiende april reed hij naar Eagle’s Roost om verse melk en andere etenswaren te kopen – plus een Sony discman met een goede koptelefoon.

Bij Custer hadden ze ook banden voor een bandrecorder en compact discs. Eduardo vroeg de man die zo sprekend op Mozart leek naar de allerhardste muziek waar tieners tegenwoordig naar luisterden.

‘Cadeautje voor uw kleinkind?’ vroeg de verkoper.

Het was makkelijker dat te bevestigen dan het uit te leggen. ‘Dat klopt.’

‘Heavy metal.’

Eduardo had er geen idee van waar de man het over had.

‘Dit is een nieuwe groep die helemaal in is,’ zei de verkoper en haalde een cd uit een van de manden. ‘Noemen zich Wormheart.’

Nadat Eduardo op de ranch de etenswaren had opgeborgen, ging hij aan de keukentafel zitten om naar de compact disc te luisteren. Hij deed batterijen in de discman, schoof de cd erin, zette de koptelefoon op en drukte op de play-knop. De herrie deed zijn trommelvliezen bijna scheuren, en snel draaide hij de volumeknop terug.

Hij luisterde er een minuut of zo naar en dacht eerst dat hij een kapotte disc mee had gekregen. Maar het geluid was zo helder dat hij ervan overtuigd raakte dat hij precies hoorde wat Wormheart had willen opnemen. Hij luisterde er nog een minuut of twee naar, wachtend tot de kakofonie muziek zou worden, voordat hij zich realiseerde dat dit naar de moderne maatstaven gemeten kennelijk muziek was.

Hij voelde zich oud.

Hij herinnerde zich dat hij als jongeman met Margarita aan het vrijen was geweest op muziek van Benny Goodman, Frank Sinatra, Mel Torme, Tommy Dorsey. Vrijden jonge mensen nog wel eens? Wisten ze wat dat woord betekende? Konden ze knoedelen? Of trokken ze meteen hun kleren uit om elkaar te verscheuren?

Het klonk beslist niet als achtergrondmuziek voor een vrijpartijtje. In zijn oren klonk het als muziek die je op de achtergrond afspeelde wanneer er een gewelddadige moord werd gepleegd, wellicht om het gegil van het slachtoffer te overstemmen.

Hij voelde zich stokoud.

Nog los van het feit dat hij niet in staat was muziek in de muziek te horen, begreep hij niet waarom een groep zich Wormheart kon noemen. Groepen moesten namen hebben als The Four Freshmen, The Andrews Sisters, The Mills Brothers. Hij kon zelfs nog wel genoegen nemen met The Four Tops of James Brown and the Famous Flames. Hij was dól op James Brown. Maar Wormheart? Dat riep in zijn gedachten walgelijke beelden op.

Nu, hij was niet hip en probeerde dat ook niet te zijn. Ze zouden het woord ‘hip’ tegenwoordig vast niet meer gebruiken. Eigenlijk was hij er zeker van dat ze dat niet meer deden. Hij had er geen idee van welk woord tegenwoordig dezelfde betekenis had als ‘hip’.

Ouder dan het zand van Egypte.

Hij luisterde nog een minuut naar de muziek, zette die toen uit en de koptelefoon af.

Wormheart was precies wat hij nodig had.

Op de laatste dag van april was het winterkleed gesmolten, met uitzondering van de diepere lagen sneeuw die gedurende een groot deel van de dag door schaduwen werden beschermd, hoewel ook die geleidelijk aan verdwenen. De grond was vochtig, maar niet langer modderig. Dood bruin gras, platgedrukt door het gewicht van de verdwenen sneeuw, bedekte heuvels en velden, maar binnen een week zou een kleed van nieuwe groene loten elke hoek van het nu zo sombere land bedekken.

Eduardo’s dagelijkse wandeling voerde hem langs de zuidkant van de stal en over de open velden naar het zuiden. Om elf uur ’s morgens was het zonnig, de temperatuur bijna tien graden, een zich terugtrekkende armada van hoge witte wolken in het noorden. Hij had een kaki broek aan en een flanellen hemd en kreeg het zo warm van het lopen dat hij de mouwen oprolde. Op de terugweg bracht hij een bezoek aan de drie graven ten westen van de stal.

Tot voor kort had de staat Montana zich welwillend opgesteld tegenover familiegraven op privéterrein. Kort nadat Stanley Quartermass de ranch had gekocht, had hij besloten dat hij daar de eeuwigheid wilde doorbrengen en toestemming gekregen voor twaalf graven.

De begraafplaats bevond zich op een kleine heuvel bij de hoger gelegen bossen. Die geheiligde grond werd slechts aangeduid door een dertig centimeter hoog veldstenen muurtje en een paar zuilen bij de ingang van ongeveer een meter twintig. Quartermass had het panoramische uitzicht over het dal en de bergen niet willen verstoren – alsof hij dacht dat zijn geest op het graf zou gaan zitten om van het natuurschoon te genieten, net als een geest in die oude, luchthartige film Topper.

Slechts drie granieten grafstenen op de plaats die voor twaalf bestemd was. Quartermass. Tommy. Margarite.

Conform het testament van de producent luidde de inscriptie op het eerste monument: ‘Hier ligt Stanley Quartermass / gestorven voor zijn tijd / omdat hij moest werken / met zo verdomd veel / acteurs en schrijvers.’ Gevolgd door zijn geboorte- en sterfdatum. Hij was zesenzestig geweest toen zijn vliegtuig verongelukte. Maar zelfs als hij vijfhonderd jaar was geworden, zou hij nog het gevoel hebben gehad dat zijn leven te kort was geweest, want hij was een man die het leven met veel energie en hartstocht omarmde.

Op de stenen van Tommy en Margarite stonden geen humoristische grafschriften. Alleen ‘geliefde zoon’ en ‘geliefde echtgenote’. Eduardo miste hen.

De hardste klap was de dood van zijn zoon geweest, die iets minder dan een jaar geleden op tweeëndertigjarige leeftijd was vermoord. In elk geval hadden Eduardo en Margarite van een lang leven samen kunnen genieten. Het was voor een man verschrikkelijk zijn eigen kind te overleven.

Hij wenste dat ze weer bij hem waren. Dat was iets wat hij vaak wenste en het feit dat die wens nooit in vervulling kon gaan, bracht hem in een melancholische stemming die hij moeilijk van zich af kon zetten. Wanneer hij ernaar verlangde zijn vrouw en zijn zoon weer te zien, ging hij op zijn best op in nostalgische herinneringen, favoriete dagen van jaren geleden opnieuw belevend.

Maar ditmaal werd hij om een onverklaarbare reden overmand door angst zodra die bekende wens in zijn gedachten kwam. Een koude wind leek door zijn ruggengraat te blazen, alsof die van boven tot onder hol was.

Hij draaide zich om en het zou hem niet hebben verbaasd als er iemand dreigend achter hem stond. Hij was alleen.

De lucht was helemaal blauw, de laatste wolken waren achter de noordelijke horizon verdwenen en de lucht was warmer dan hij sinds de afgelopen herfst ooit was geweest. Toch bleef hij het koud houden. Hij rolde zijn mouwen omlaag, maakte de knoopjes van de manchetten vast.

Toen hij weer naar de grafstenen keek, zag hij in gedachten opeens allerlei ongewenste beelden van Tommy en Margarite, niet zoals ze in het leven waren geweest, maar zoals ze er in hun doodskisten uit konden zien: verrottend, vol wormen, de oogkassen leeg, de lippen verdord, de gele tanden grijnzend. Oncontroleerbaar trillend werd hij bevangen door de absolute overtuiging dat de aarde voor de granieten grafstenen zou instorten, dat de knokige handen zouden verschijnen, woest gravend, en vervolgens hun gezichten, hun oogloze gezichten, terwijl ze zich uit de grond omhoog trokken.

Hij zette een paar stappen achteruit maar weigerde te vluchten. Hij was te oud om in levende doden of in geesten te geloven.

Het dode bruine gras en de door de lente ontdooide aarde bewogen zich niet. Na een tijdje hield hij op te verwachten dat dat zou gebeuren.

Toen hij zichzelf weer helemaal onder controle had, liep hij tussen de lage stenen zuilen door de begraafplaats af. De hele weg terug naar huis wilde hij zich omdraaien om achterom te kijken. Hij deed het niet.

Hij liep het huis in via de achterdeur en sloot die achter zich af. Gewoonlijk deed hij de deuren nooit op slot.

Hoewel het lunchtijd was, had hij geen honger. In plaats daarvan maakte hij een fles Corona open.

Hij was een man van drie biertjes per dag. Dat was zijn gebruikelijke limiet, geen minimumvereiste. Er waren dagen geweest dat hij helemaal niets dronk. Maar de laatste tijd waren die er niet meer. Ondanks de limiet had hij er meer dan drie per dag gedronken. Op sommige dagen veel meer.

Toen hij laat die middag in een fauteuil in de huiskamer Thomas Wolfe probeerde te lezen en een derde Corona dronk, raakte hij er tegen zijn wil in van overtuigd dat de ervaring op de begraafplaats een duidelijke aankondiging vooraf was geweest. Een waarschuwing. Maar een waarschuwing waarvoor?

Toen april voorbij ging zonder een herhaling van het fenomeen in de lager gelegen bossen, was Eduardo nog meer – niet minder – gespannen geraakt. De gebeurtenissen hadden zich steeds voltrokken bij eenzelfde stand van de maan: het eerste kwartier. Die hemelse conditie leek steeds belangrijker te worden toen de maan in de maand april wassend en afnemend was zonder dat er iets gebeurde. Misschien had de maancyclus niets met die eigenaardige gebeurtenissen te maken, maar hij kon wel een soort kalender zijn waardoor je erop kon anticiperen.

In de nacht van de eerste mei, toen er net een nieuwe maan aan de hemel stond, sliep hij met al zijn kleren aan. De .22 lag in een zachtleren holster op het nachtkastje. Daarnaast lagen de discman en de koptelefoon, met de muziek van Wormheart erin. Onder het bed lag een geladen Remington-geweer, binnen handbereik. De videocamera was voorzien van nieuwe batterijen en een lege cassette. Hij was op snel handelen voorbereid.

Hij sliep onrustig, maar de nacht verliep zonder incident.

Hij verwachtte eigenlijk pas problemen in de vroege uren van de vierde mei.

Natuurlijk kon het zijn dat het vreemde spektakel zich niet meer zou herhalen. In feite hoopte hij er niet nogmaals getuige van te hoeven zijn. Maar diep in zijn hart wist hij wat zijn geest niet geheel kon toegeven: dat er betekenisvolle gebeurtenissen in beweging waren gezet, dat ze steeds meer gewicht kregen en hij net zo min kon vermijden er een rol in te spelen als een veroordeelde, geketende man de strop of de guillotine kon ontlopen. Het bleek dat hij niet zo lang hoefde te wachten als hij had verwacht. Omdat hij de nacht daarvoor weinig had geslapen, ging hij de tweede mei vroeg naar bed en werd na middernacht gewekt, in het eerste uur van de derde mei, door die onheilspellende en ritmisch kloppende geluiden.

Het geluid was niet harder dan voorheen, maar de drukgolf die met elke klop gepaard ging was sterker dan ooit. Het huis schudde op zijn grondvesten, de schommelstoel in de hoek schoot naar achteren en naar voren alsof een hyperactieve geest een supermenselijke woede kwijt moest raken, en een van de schilderijen vloog van de muur en kletterde op de grond.

Toen hij de lamp aandeed, de dekens terugsloeg en het bed uit stapte, voelde Eduardo dat hij in een tranceachtige toestand begon te verkeren, net zoals een maand geleden. Als hij zich daar volledig aan overgaf, kon het zijn dat hij, na met zijn ogen te hebben geknipperd, tot de ontdekking zou komen dat hij het huis uit was gegaan zonder te beseffen dat hij één stap van het bed vandaan had gezet.

Hij pakte snel de discman, zette de koptelefoon op en drukte op de play-knop. De muziek van Wormheart viel hem aan.

Hij vermoedde dat het onaardse, kloppende geluid een frequentie met een inherente hypnotische invloed had. Als dat zo was, kon het tranceachtige effect teniet worden gedaan door het betoverende geluid te blokkeren met voldoende chaotische herrie. Hij draaide de volumeknop verder open, tot hij noch de bas noch de elektronische trillingen van Wormheart meer kon horen. Hij was er zeker van dat zijn trommelvliezen gevaar liepen te scheuren, maar nu de heavy metal-band op volle kracht stond, kon hij de trance van zich afschudden voordat hij er helemaal door in de ban was geraakt.

Hij kon nog wel de drukgolven over hem heen voelen spoelen en de effecten ervan op de voorwerpen om hem heen waarnemen. Maar zoals hij al had vermoed, riep alleen het geluid een lemmingachtige reactie op; door dat te blokkeren, was hij veilig. Nadat hij de discman aan zijn broeksband had bevestigd, deed hij hetzelfde met de heupholster voor het .22 pistool. Hij haalde het jachtgeweer onder het bed vandaan, sloeg de riem ervan over zijn schouder, pakte de videocamera en rende naar beneden, naar buiten.

De nacht was koel.

De kwartmaan glansde als een zilveren kromzwaard.

Het licht dat van de bomen en de grond aan de rand van de lager gelegen bossen kwam, was al bloedrood, met totaal geen amber. Terwijl hij op de veranda stond, nam hij het griezelige licht vanaf een afstand met de videocamera op, boog zich naar voren en naar achteren om het in het juiste perspectief met het landschap te brengen.

Toen liep hij het trapje van de veranda af, stak snel het bruine gazon over en rende het veld op. Hij was bang dat het fenomeen van kortere duur zou zijn dan een maand geleden, net zoals de tweede keer opmerkelijk korter maar wel intenser was geweest dan de eerste keer.

Hij bleef tweemaal in de weide staan om van verschillende afstanden opnamen van een paar seconden te maken. Tegen de tijd dat hij op een afstand van nog geen tien meter van de griezelige straling voorzichtig bleef staan, vroeg hij zich af of de videocamera iets opnam of werd overweldigd door de immense hoeveelheid licht.

Het koude vuur was ontzettend fel, leek vanuit een andere plaats, tijd of dimensie te komen.

Drukgolven beukten op Eduardo in. Niet langer als door de storm opgezweepte golven van de zee. Hard, straffend. Hem zo heftig heen en weer schuddend dat hij zich moest concentreren om zijn evenwicht niet te verliezen.

Weer was hij zich bewust van iets wat vocht om vrij te komen, de wereld in te racen.

Het apocalyptische geraas van Wormheart was de ideale begeleiding voor dat moment, bruut als een voorhamer maar toch opwindend, atonaal maar meeslepend, eer betonend aan dierlijke behoeften, de frustraties van de menselijke grenzen vernietigend, bevrijdend. Het was de duister vrolijke muziek van de dag des oordeels.

Het geklop en het elektronische gejammer moesten intenser zijn geworden om te passen bij de felheid van het licht en de kracht van de escalerende drukgolven. Hij begon ze weer te horen, en was zich ervan bewust dat hij werd verleid.

Hij draaide de volumeknop van Wormheart nog verder open.

De pijnbomen, die aanvankelijk even onbeweeglijk waren geweest als bomen op een geschilderd toneeldecor, kwamen opeens heftig in beweging, hoewel er geen wind was komen opzetten. De lucht werd gevuld met ronddraaiende naalden.

De drukgolven werden zo sterk dat hij naar achteren werd geduwd, struikelde, op zijn kont viel. Hij hield op met opnemen, liet de videocamera naast hem op de grond vallen.

De discman, die aan zijn broekriem zat, begon tegen zijn linkerheup te vibreren. Het gejammer van Wormheart-gitaren escaleerde in een schrille, elektronische kreet die de muziek verving en even pijnlijk was als zijn nagels in zijn oren stoppen dat zou zijn geweest.

Gillend van de pijn trok hij de koptelefoon van zijn hoofd. De vibrerende discman rookte tegen zijn heup. Hij trok hem los, smeet hem op de grond, verbrandde zijn vingers aan het hete metaal. Het metronomische geklop omgaf hem alsof hij in het kloppende hart van een watermonster dreef.

Hij verzette zich tegen de sterke aandrang het licht in te lopen en er voor altijd deel van uit te maken, en krabbelde weer overeind. Hij haalde het jachtgeweer van zijn schouder.

Verblindend licht dwong hem zijn ogen samen te knijpen, series schokgolven benamen hem de adem, altijd groene takken draaiden rond, een trilling in de grond, de elektronische trillingen als het hoge gepiep van een bottenzaag van een chirurg, en de hele nacht kloppend, de lucht en de aarde kloppend terwijl iets herhaaldelijk en meedogenloos tegen de werkelijkheid aan duwde, kloppend, kloppend …

Woeoeoeoesj.

Het nieuwe geluid leek op het aanzuigen van lucht door een net geopend vacuüm verpakt pak koffie of pinda’s, maar dan wel ontzettend veel luider. Meteen na die ene, korte woeoeoeoesj viel er een lijkwade van stilte over de nacht en was het onaardse licht in een fractie van een seconde verdwenen.

Eduardo Fernandez stond stomverbaasd onder de wassende maan en staarde naar een perfect, puur zwart gewelf boven hem, als een reusachtige bal op een kosmische biljarttafel. Het was zo onberispelijk zwart dat het even duidelijk afstak tegen de normale duisternis van de meinacht als het felle licht van een exploderende atoombom zou afsteken tegen de achtergrond van zelfs de allerzonnigste dag. Immens groot. Een diameter van negen meter. Het vulde de ruimte die eens in beslag werd genomen door de stralende pijnbomen en aarde.

Een schip.

Even dacht hij dat hij naar een schip keek met een romp zonder patrijspoorten, glad als een plas olie. Met verlammende doodsangst wachtte hij op het verschijnen van een streep licht, een deur die openging, een loopplank die werd uitgelegd.

Ondanks de angst die zijn denkvermogen aantastte, besefte Eduardo al snel dat hij niet naar een solide voorwerp keek. Het maanlicht werd niet door het oppervlak ervan weerkaatst. Het licht viel erin zoals het in een put zou vallen. Of in een tunnel. Behalve dan dat er geen gebogen wanden binnenin zichtbaar werden. Instinctief, zonder dat gladde, inktzwarte oppervlak te hoeven aanraken, wist hij dat de gewelfde vorm gewichtloos was, geen massa had. Hij had absoluut niet het primitieve besef dat het dreigend boven hem hing, zoals hij dat wel zou hebben gehad indien het solide was geweest.

Het voorwerp wás geen voorwerp. Het was geen gewelf, maar een cirkel. Niet drie- maar tweedimensionaal.

Een deur.

Open.

Het donker achter de drempel werd niet afgezwakt door een lichtstraaltje, hoe klein ook. Zo’n perfecte duisternis was niet natuurlijk en door mensen nooit ervaren. Eduardo’s ogen deden zeer van het staren ernaar, van het zoeken naar dimensies en details die niet bestonden.

Hij wilde wegrennen.

In plaats daarvan liep hij op de deuropening af.

Zijn hart bonsde en zijn bloeddruk duwde hem ongetwijfeld in de richting van een beroerte. Hij hield het jachtgeweer vast met een zoals hij wist pathetisch geloof in de effectiviteit ervan, hield het voor zich zoals een primitief stamlid dat kan doen met een talismanachtige staf vol runen, ingelegd met dierentanden, gelakt met offerbloed en gekroond met een dikke bos haar van een tovenaar.

Maar zijn angst voor de deur – en voor de onbekende rijken en eenheden erachter – was niet zo verlammend als de angst voor seniliteit en de twijfels aan zichzelf waarmee hij de laatste tijd had geleefd. Mits de kans bestond om bewijzen van zijn ervaring te verzamelen, was hij van plan de verkenning door te zetten zolang zijn zenuwen daar tegen konden. Hij hoopte dat hij nooit meer op een ochtend wakker zou worden met het vermoeden dat zijn geest niet meer in orde was en hij zijn zintuigen niet langer kon vertrouwen.

Hij bewoog zich voorzichtig over het dode, platgedrukte gras, zijn voeten iets wegzakkend in de door de lente zacht geworden grond, en bleef alert op elke verandering in de uitzonderlijk donkere cirkel: een iets minder intense duisternis, schaduwen, een lichtpuntje, een aanwijzing van beweging, iets wat zou kunnen wijzen op het naderen van … een reiziger. Hij bleef ongeveer een meter van de rand van die voor het oog verbazingwekkende donkere cirkel staan, boog zich iets naar voren, even verwonderd als een man die in een sprookje in een toverspiegel staart, de allergrootste toverspiegel die de gebroeders Grimm zich ooit hadden kunnen voorstellen, een die geen spiegelbeelden opleverde – betoverend of anderszins – maar hem een glimp van de eeuwigheid liet opvangen waardoor zijn haren te berge rezen.

Hij hield het jachtgeweer in een hand vast, bukte zich en pakte een steen ter grootte van een citroen. Die gooide hij zacht naar de deur. Hij verwachtte eigenlijk dat de steen met een harde, metaalachtige klik op het donker zou afketsen, want het was makkelijker te geloven dat hij naar een voorwerp keek, dan dat hij de eeuwigheid in blikte. Maar de steen ging de verticale vlakte van de deur door en verdween zonder enig geluid te maken.

Hij liep er nog iets dichter heen.

Als experiment stak hij de loop van de Remington de drempel over. Die verdween niet in de duisternis. In plaats daarvan eiste de duisternis het voorste deel van het wapen zo volledig op, dat het leek alsof iemand met een heel snelle zaag de loop had doorgesneden.

Hij trok de Remington terug en het voorste deel verscheen weer. Alles voelde zoals het zou moeten voelen. Het wapen leek intact te zijn.

Hij haalde diep adem, zonder zeker te weten of hij dapper of krankzinnig was, bracht een trillende hand omhoog, alsof hij iemand gedag wilde zeggen, en stak die hand toen langzaam naar voren, tastend naar het punt van overgang tussen deze wereld en … wat zich ook achter die deur bevond. Iets prikkelde zijn handpalm en de kussentjes van zijn vingers. Een koelte. Het leek bijna alsof zijn hand op een plas water rustte, maar wel te licht om het oppervlak te doorbreken.

Hij aarzelde.

‘Je bent zeventig jaar oud,’ mopperde hij. ‘Wat heb je te verliezen?’

Hij slikte hard en duwde zijn hand de openstaande deur door. Die verdween, net als het jachtgeweer. Hij ontmoette geen weerstand en zijn pols eindigde in een keurig stompje.

‘Jezus,’ zei hij zacht.

Hij maakte een vuist, ontspande zijn hand weer, maar wist niet of die hand aan de andere kant van de barrière er daadwerkelijk op had gereageerd. Alle gevoel eindigde op de plaats waar de helse duisternis zijn pols doorsneed.

Toen hij zijn hand terugtrok, was die net zo onveranderd als het jachtgeweer dat was geweest. Opnieuw maakte hij een vuist en ontspande zijn vingers daarna weer. Alles werkte naar behoren en hij had alle gevoel terug.

Eduardo keek om zich heen naar de diepe, vredige meinacht. Het bos dat de onmogelijke cirkel van duisternis flankeerde. Weiden die glooiend omhoog liepen, licht gekleurd door de glans van de kwartmaan. Het huis bovenaan de weide. Sommige ramen donker en andere verlicht. Bergtoppen in het westen, de sneeuw lichtgevend afstekend tegen de nachtelijke lucht.

Het tafereel was te gedetailleerd om een droom te zijn of deel uit te maken van een door hallucinaties overheerste wereld van seniele dementie. Hij was uiteindelijk toch geen demente oude dwaas. Waarschijnlijk wel een dwaas. Maar niet dement.

Hij besteedde nogmaals aandacht aan de deuropening en vroeg zich opeens af hoe die er van opzij zou uitzien. Hij stelde zich een lange buis voor, zwart, volkomen ontspiegeld, die regelrecht de nacht in ging, min of meer als een oliepijpleiding over een toendra in Alaska, zich op sommige plaatsen door bergen borend en in de ijle lucht hangend op minder geaccidenteerd terrein, tot hij het aardoppervlak had bereikt, vanwaar hij recht verder ging, zonder bochten de ruimte in, een tunnel naar de sterren.

Toen hij naar een uiteinde van de negen meter grote cirkel was gelopen en die van opzij bekeek, ontdekte hij iets heel anders dan de pijpleiding die hij in gedachten had gehad, al was het wel even vreemd. Het bos lag achter het immense portaal, onveranderd voor zover hij kon zien: de maan scheen, de bomen strekten zich alsof ze reageerden op de streling van dat zilverachtige licht, en in de verte kraste een uil. De deur was van opzij niet te zien. De breedte ervan, als hij enige breedte had, was even smal als een draadje of een veel gebruikt scheermesje.

Hij liep naar de achterzijde.

Hier had de deur weer een diameter van negen meter, een mysterie. Vanuit dat perspectief leek hij geen deel van het bos te hebben verzwolgen, maar de weiden en het huis bovenaan de helling. Hij leek een grote, wafeldunne zwarte munt die op de rand balanceerde.

Hij liep verder om de andere zijkant te bekijken. Vanuit die hoek kon hij zelfs geen streepje bovennatuurlijke duisternis zien afsteken tegen de minder intense duisternis van de nacht. Met een hand zocht hij de rand, maar raakte slechts lege lucht.

Vanaf de zijkant gezien bestond de deur eenvoudigweg niet – een idee dat hem duizelig maakte.

Hij stond met zijn gezicht naar de onzichtbare rand van het ellendige ding toe en boog zich toen naar links, om te kijken naar wat naar zijn idee de ‘voorkant’ van de deur was. Hij stak zijn hand er even diep in als de keer ervoor.

Hij verbaasde zich over zijn stoutmoedigheid en wist dat hij te snel aannam dat het fenomeen uiteindelijk toch onschadelijk was. Nieuwsgierigheid had hem in haar greep.

Zonder zijn linkerhand terug te trekken, boog hij zich naar rechts, naar de ‘achterkant’ van de deur. Zijn vingers waren er niet doorheen gekomen.

Hij stak zijn hand verder door de voorkant van de deur, maar die kwam nog altijd niet aan de achterkant ervan te voorschijn. De deuropening was dun als een scheermesje, maar toch had hij er nu vijfendertig tot achtendertig centimeter hand en onderarm ingestoken.

Waar was zijn hand naartoe gegaan?

Rillend trok hij zijn hand uit het raadsel terug en liep naar de weide om opnieuw recht voor het portaal te gaan staan.

Hij vroeg zich af wat er met hem zou gebeuren als hij die deur door ging, met beide voeten, helemaal, zonder verbonden te zijn met de wereld die hij kende. Wat zou hij daarachter ontdekken? Zou hij terug kunnen gaan wanneer dat wat hij zag hem niet aanstond?

Hij was niet nieuwsgierig genoeg om zo’n beslissende stap te nemen. Hij stond bij de rand, zich dingen afvragend, en kreeg geleidelijk aan het gevoel dat er iets aankwam. Voordat hij kon besluiten wat hij zou doen, leek die zuivere essentie van duisternis de deur uit te stromen, een nachtelijke oceaan die hem meezoog naar een droge zee waarin hij toch zou verdrinken.

Toen Eduardo weer bij bewustzijn kwam, lag hij op zijn buik op het dode, platgedrukte gras, zijn hoofd naar links gedraaid, de lange weide naar het huis overkijkend.

De dageraad was nog niet gekomen, maar er was wel enige tijd verstreken. De maan was verdwenen en de nacht was dof zonder het betoverende, zilverachtige licht.

Aanvankelijk voelde hij zich verward, maar zijn geest werd helderder. Hij herinnerde zich de deur.

Hij rolde op zijn rug, ging zitten, keek naar de bossen. De scheermesdunne, zwarte munt was verdwenen. Het bos stond waar het altijd had gestaan, onveranderd.

Hij kroop naar de plaats waar de deur was geweest, zich stom afvragend of die was omgevallen en nu plat op de grond lag, van deur veranderd in een bodemloze put. Maar hij was gewoon verdwenen.

Trillend en zwak, met een hoofdpijn die zo erg was dat het leek alsof er stroomstoten door zijn hersenen werden gestuurd, ging hij moeizaam staan. Hij zwaaide op zijn benen heen en weer als iemand die een week lang had gezopen en nu aan het ontnuchteren was.

Hij liep wankelend naar de plaats waar hij de videocamera had neergelegd.

Die was er niet meer.

Hij zocht in cirkels, steeds grotere cirkels vanaf de plaats waar de camera had moeten liggen, tot hij er zeker van was dat hij zich op terrein bevond waar hij nog niet eerder was geweest. Hij kon de camera niet vinden.

Het jachtgeweer was ook weg. En de discman met de koptelefoon.

Aarzelend keerde hij naar het huis terug. Hij zette een pot sterke koffie. Bijna even bitter en zwart als espresso. Met de eerste kop spoelde hij twee aspirientjes weg.

Gewoonlijk zette hij slappe koffie en nam niet meer dan twee of drie koppen. Te veel cafeïne kon prostaatproblemen veroorzaken. Deze ochtend kon het hem niets schelen, al werd zijn prostaat zo groot als een basketbal. Hij had koffie nodig.

Hij deed de holster af, met het pistool er nog in, en legde hem op de keukentafel. Toen pakte hij een stoel en ging zo zitten dat het wapen ruim binnen handbereik lag.

Herhaaldelijk bekeek hij zijn linkerhand, die hij door de deuropening had gestoken, alsof hij dacht dat die abrupt tot stof kon vergaan. En waarom niet? Was dat fantastischer dan al het overige dat er was gebeurd?

Zodra het licht werd, deed hij de holster weer om en liep opnieuw de weide over, naar de rand van het lager gelegen bos. Daar zocht hij wederom naar de camera, het jachtgeweer en de discman.

Weg.

Hij kon het jachtgeweer best missen. Het was niet zijn enige verdedigingsmiddel.

De discman had zijn doel gediend. Die had hij ook niet meer nodig. Bovendien herinnerde hij zich dat er rook uit was gekomen en het ding gloeiend heet was geweest toen hij het loshaalde van zijn broekriem. Het was waarschijnlijk toch kapot.

Maar hij wilde de videocamera wél dolgraag hebben, omdat hij zonder dat ding geen bewijs had van wat hij had gezien. Misschien was hij daarom verdwenen.

Toen hij weer in huis was, zette hij een verse pot koffie. Waar had hij verdomme een prostaat voor nodig?

In de studeerkamer pakte hij een gelinieerd schrijfblok van het bureau, plus een paar balpennen.

Hij ging aan de keukentafel zitten en beschreef tijdens het drinken van koffie de vellen met zijn keurige, sterke handschrift. Op de eerste bladzijde begon hij met:

Mijn naam is Eduardo Fernandez en ik ben getuige geweest van een reeks vreemde en verontrustende gebeurtenissen. In het bijhouden van een dagboek ben ik nooit goed geweest. Vaak heb ik me aan het begin van een nieuw jaar voorgenomen een dagboek te gaan schrijven, maar voor het eind van januari had ik mijn belangstelling er altijd weer voor verloren. Ik maak me nu echter voldoende zorgen om alles op te schrijven wat ik heb gezien en wellicht in de komende dagen nog zal zien, zodat er een verslag van zal bestaan voor het geval mij iets overkomt.

Hij deed zijn best om het eigenaardige verhaal in eenvoudige termen te beschrijven, met een minimum aan adjectieven en zonder sensatiezucht. Hij vermeed het zelfs te speculeren over de aard van het fenomeen of de kracht achter het scheppen van een deur. In feite aarzelde hij zelfs het een deur te noemen, maar uiteindelijk gebruikte hij dat woord toch, omdat hij diep in zijn binnenste, op een niveau dat taal en logica voorbij ging, wist dat het inderdaad een deur was geweest. Als hij stierf – als hij werd gedood – voordat hij bewijzen kon vinden van die bizarre gebeurtenissen, hoopte hij dat degene die zijn verslag las, onder de indruk zou komen van de koele, kalme stijl en het niet zou afdoen als gedaas van een gedementeerde oude man.

Hij ging zo op in het schrijven dat hij er tot ver in de middag mee doorging voordat hij een pauze inlaste om een hapje eten klaar te maken. Omdat hij ook niet had ontbeten, had hij behoorlijk veel honger. Hij sneed een borststukje koude kip in plakken – een restje van het avondeten van de dag ervoor – en maakte een paar hoge sandwiches met kaas, tomaat, sla en mosterd. Sandwiches en bier waren de perfecte maaltijd, omdat hij zo tijdens het eten kon blijven schrijven.

Tegen het invallen van de schemering had hij het verhaal tot en met de meest recente gebeurtenissen af. Hij eindigde met: Ik verwacht niet die deur nog eens te zien, omdat ik vermoed dat die zijn doel al heeft gediend. Iets is erdoorheen gekomen. Ik wou dat ik wist wat dat iets was. Of misschien wil ik dat wel niet weten.

9

Heather werd wakker van een geluid. Een zachte klap, toen een kort geschraap, de bron ondefinieerbaar. Ze ging rechtop in bed zitten, meteen alert.

Het was weer stil.

Ze keek op de wekker. Tien minuten over twee.

Een paar maanden geleden zou ze hebben gedacht dat haar ongerustheid een gevolg was van een angst in een droom die ze zich niet meer herinnerde, had ze zich op haar zij gedraaid en was ze weer gaan slapen. Nu niet meer.

Ze was bovenop de dekens in slaap gevallen. Zo hoefde ze zich niet uit het beddengoed los te worstelen voordat ze het bed uit kon stappen.

Wekenlang had ze geslapen in een joggingpak in plaats van haar gebruikelijke T-shirt en pyjamabroek. Daarmee zou ze zich te kwetsbaar hebben gevoeld. Zo’n joggingpak was comfortabel in bed en op deze manier was ze aangekleed als er zich midden in de nacht problemen voordeden.

Zoals nu.

Ondanks de voortdurende stilte pakte ze het wapen van het nachtkastje. Het was een Korth .38 revolver, in Duitsland gemaakt door de wapenfabriek Korth, en misschien het beste revolver ter wereld, met spelingen die ongeëvenaard waren door enige andere fabrikant.

Het was een van de wapens die ze op aanraden van Alma Bryson had gekocht nadat Jack was neergeschoten. Ze had er uren mee geoefend op de schietbaan van de politie. Toen ze het oppakte, voelde het als een natuurlijk verlengstuk van haar hand aan.

Haar wapenarsenaal was nu groter dan dat van Alma, wat haar soms verbaasde. Het was nog verbazingwekkender dat ze bang was niet voldoende bewapend te zijn voor elke eventualiteit.

Nieuwe wetten zouden spoedig van kracht worden, waardoor het moeilijker werd vuurwapens te kopen. Ze zou de vraag of het verstandig was nog meer geld van hun beperkte inkomen uit te geven aan verdedigingsmiddelen die ze misschien nooit nodig zouden hebben, moeten afwegen tegen de mogelijkheid dat het allerberoerdste scenario dat ze had bedacht, nog te optimistisch was.

Eens zou ze haar huidige gemoedsgesteldheid hebben beschreven als een duidelijk geval van paranoia. Maar de tijden waren veranderd. Wat ooit paranoia was geweest, was nu sober realisme.

Ze vond het niet prettig daaraan te denken. Het maakte haar depressief.

Toen het verdacht stil bleef, liep ze door de slaapkamer naar de deur naar de gang. Ze hoefde geen lichten aan te doen. Gedurende de afgelopen maanden had ze zoveel nachten rusteloos door het huis gelopen dat ze zich nu even snel en stil als een kat van de ene naar de andere kamer kon begeven.

Op de muur even buiten de slaapkamer zat een paneel van het alarmsysteem dat ze een week na de gebeurtenissen bij het tankstation van Arkadian had laten installeren. Met lichtgevende groene letters deelde de verlichte digitale monitor haar mee dat alles veilig was.

Het was een alarmsysteem dat het hele huis beveiligde. Er waren magnetische contactpunten aangebracht bij elke buitendeur en elk raam, zodat ze er zeker van kon zijn dat het geluid dat haar had gewekt niet was voortgebracht door een binnendringer die al in huis was. Anders zou er een sirene zijn gaan loeien en had een autoritaire mannenstem op een microchip gezegd: ‘U bent een beveiligde woning binnengedrongen. De politie is gewaarschuwd. Gaat u onmiddellijk weg.’

Blootsvoets liep ze de gang op, naar Toby’s kamer. Elke avond zorgde ze ervoor dat zijn en haar deur openstonden, zodat ze hem kon horen als hij haar riep.

Een paar seconden bleef ze naast het bed van haar zoon staan en luisterde naar zijn zachte gesnurk. Het lichaam onder de dekens was maar net zichtbaar in het zwakke licht van de stad, dat door de smalle kieren in de Luxaflex naar binnen kwam. Hij was zich niet bewust van het bestaan van de wereld en kon het geluid dat haar dromen had verstoord, niet hebben geproduceerd. Heather liep de gang weer op, naar de trap naar de begane grond.

In de volle studeerkamer en vervolgens in de huiskamer liep ze van het ene naar het andere raam om te kijken of ze buiten iets verdachts zag. De rustige straat zag er zo vredig uit, dat hij in een kleine stad in het Middenwesten had kunnen liggen in plaats van in Los Angeles. Niemand spookte iets uit op het gazon voor het huis. Aan de noordkant snuffelde ook niemand rond.

Heather begon te denken dat het verdachte geluid uiteindelijk toch een onderdeel van een nachtmerrie was geweest.

Ze sliep nog maar zelden goed, maar gewoonlijk herinnerde ze zich haar dromen. Die gingen meestal over het tankstation van Arkadian, hoewel ze daar maar één keer langs was gereden, op de dag na de schietpartij. De dromen gingen over kogels, bloed en branden. Soms verbrandde Jack levend, soms waren Toby en zij erbij, werd een van hen ook neergeschoten, of zij beiden, en soms knielde de goed verzorgde man in het Armani-pak naast haar neer, op de plaats waar ze lag, doorzeefd met kogels, drukte zijn mond op haar wonden en dronk haar bloed. De moordenaar was vaak blind, met holle oogkassen vol vlammen. Zijn glimlach liet tanden zien die even scherp waren als die van een vampier, en een keer had hij tegen haar gezegd: ‘Ik neem Toby mee naar de hel. Ik zal die kleine rotzak aan een lijn zetten en hem als geleidehond gebruiken.’

Gezien het feit dat de nachtmerries die ze zich herinnerde zo beroerd waren, moesten die waarvoor ze haar geheugen had geblokkeerd, nog veel erger zijn.

Toen ze de ronde door de huiskamer had gemaakt en via de gang naar de eetkamer liep, concludeerde ze dat haar verbeelding haar parten had gespeeld. Er dreigde geen onmiddellijk gevaar. Ze hield de Korth niet langer recht voor zich, maar langs haar lichaam, met de loop op de grond gericht en haar vinger meer op de trekkerbeugel dan op de trekker zelf.

Toen ze iemand buiten langs een raam van de eetkamer zag lopen, was ze meteen weer superalert. De overgordijnen waren geopend, maar de vitrage erachter was wel helemaal dicht. De insluiper, te zien in het licht van een straatlantaren achter hem, zorgde voor een schaduw die door het glas heen kwam en in de zachte plooien van het doorschijnende chiffon golfde. Hij ging snel voorbij, als de schaduw van een nachtvogel, maar ze twijfelde er niet aan dat hij bij een man hoorde.

Snel liep ze naar de keuken. De tegelvloer voelde koud aan haar voeten.

Een ander controlepaneel van het alarmsysteem was aangebracht op de muur naast de verbindingsdeur met de garage. Ze drukte de code in om het systeem uit te schakelen.

Nu Jack voor een ondenkbaar lang herstel in het ziekenhuis lag, zij geen werk had en hun financiële toekomst onzeker was, had Heather geaarzeld kostbaar spaargeld aan een alarmsysteem uit te geven. Ze had altijd aangenomen dat die dingen voor grote huizen in Bel Air en Beverly Hills waren en niet voor tot de middenklasse behorende gezinnen zoals het hunne. Toen had ze gehoord dat zes van de zestien huizen in haar huizenblok al van zo’n geavanceerde installatie waren voorzien.

De digitale boodschap luidde niet langer veilig, maar klaar om in te stellen.

Ze had het alarm kunnen laten afgaan, waardoor de politie zou zijn gewaarschuwd. Maar als ze dat deed, zouden de griezels buiten het op een lopen zetten en zou er tegen de tijd dat de politie arriveerde niemand meer zijn om te arresteren. Ze was er vrij zeker van dat ze wist wat ze waren – hoewel niet wie – en wat ze van zins waren. Ze wilde hen verrassen en onder schot houden tot er hulp kwam opdagen.

Terwijl ze geluidloos de grendel van de deur haalde, de deur openmaakte – niet klaar om in te stellen waarschuwde het systeem – en de garage in stapte, wist ze dat ze te ver ging. Angst had haar in zijn greep moeten hebben. Ze was ook inderdaad bang, maar daardoor sloeg haar hart niet zo hard en snel. Woede was de motor die haar dreef. Ze was woedend nu ze opnieuw het slachtoffer van iemand dreigde te worden en ze was vastberaden haar kwellers daarvoor te laten boeten, wat de risico’s ook waren.

De betonnen vloer van de garage was nog kouder dan de tegels in de keuken.

Ze liep achter de dichtstbijzijnde auto langs, bleef tussen de achterbumpers van de twee auto’s staan, wachtte en luisterde.

Het enige licht kwam naar binnen door een paar raampjes van zeventien vierkante centimeter in de dubbele garagedeuren. Het ziekelijk gele licht van straatlantarens. De diepe schaduwen trokken zich daar niets van aan, weigerden te wijken.

Dáár. Gefluister buiten. Zachte voetstappen op het pad langs de zuidkant van het huis. Toen het veelzeggende gesis waarop ze had gewacht.

Rotzakken.

Heather liep snel tussen de auto’s door naar de deur in de achtermuur van de garage. Het slot kon je aan de binnenkant met je duim opendraaien. Dat deed ze langzaam, zodat er geen klik te horen zou zijn. Toen draaide ze de knop om, trok de deur voorzichtig naar binnen open en liep het pad achter het huis op.

De meinacht was mild. De volle maan, al ver in het westen, was door wolken vrijwel geheel aan het oog onttrokken.

Ze gedroeg zich onverantwoord. Ze beschermde Toby niet. Integendeel: ze stelde hem aan groter gevaar bloot. Doorgedraaid. Te ver gegaan. Ze wist het. Kon er niets aan doen. Ze had er genoeg van. Kon het niet meer verdragen. Kon zichzelf geen halt toeroepen.

Rechts van haar was de overdekte veranda met de patio ervoor. De achtertuin werd slechts her en der verlicht door het maanlicht dat door het wolkendek heen kwam. Hoge eucalyptussen, kleinere benzoëbomen en lage struiken leken gespikkeld door het zilveren licht van de maan.

Ze bevond zich aan de westkant van het huis. Ze liep naar links, naar het zuiden.

Bij de hoek wachtte ze en luisterde. Omdat het niet waaide, kon ze het gemene gesis heel duidelijk horen – een geluid dat haar woede alleen maar aanwakkerde.

Zachte conversatie. Ze kon de woorden niet opvangen. Heimelijke voetstappen, snel naar de achterkant van het huis komend. Een laag, onderdrukt gelach, bijna een gegiechel. Wat amuseerden ze zich met hun spel!

Heather berekende het moment van zijn verschijning aan de hand van de snel naderende voetstappen en liep naar voren, vast van plan hem de doodschrik op het lijf te jagen. Door een perfecte timing trof ze hem op de plaats waar het pad de hoek omging.

Ze was verbaasd te zien dat hij langer was dan zij. Ze had verwacht dat ze tien, elf of op zijn hoogst twaalf jaar zouden zijn. De insluiper uitte een zacht, geschrokken ‘Ah!’

Hun de doodschrik op het lijf jagen zou moeilijker zijn dan als ze jonger waren geweest. Nu kon ze niet meer terug. Ze hadden haar naar buiten gelokt en toen …

Ze bleef in beweging, botste tegen hem op, duwde hem achterwaarts tegen de met klimop begroeide muur van betonblokken die de zuidelijke grens van hun terrein markeerde. De spuitbus met verf vloog uit zijn hand en kletterde op de tegels van het pad. Zijn mond viel open en hij snakte naar adem.

Voetstappen. De tweede. Op haar af rennend.

Ze stond dicht tegen de eerste jongen aan, van aangezicht tot aangezicht, en zag ondanks het donker dat hij zestien, zeventien of misschien nog ouder was. Oud genoeg om beter te weten.

Ze ramde haar knie tussen zijn gespreide benen en draaide zich om toen hij piepend en boerend op de grond viel, in het bloemperk langs de muur.

De tweede jongen kwam snel op haar af. Hij zag het wapen niet en ze had de tijd niet hem met een dreigement tot staan te brengen.

Ze liep naar hem toe, niet van hem vandaan, draaide zich op haar linkervoet om en trapte hem met haar rechtervoet in zijn kruis. Omdat ze naar hem toe was gelopen, raakte ze hem met haar enkel en het bovenste deel van haar wreef in plaats van met haar tenen.

Hij schoot langs haar heen, viel keihard op het pad en rolde tegen de eerste jongen aan, eveneens hard boerend.

Een derde kwam vanaf de voorkant van het huis naar haar toe, maar bleef op een afstand van een meter of drie staan en begon achteruit te lopen.

‘Blijven staan,’ zei ze. ‘Ik heb een wapen.’ Hoewel ze de Korth omhoog bracht en die met twee handen vasthield, verhief ze haar stem niet en haar kalmte was dreigender dan wanneer ze woedend had geschreeuwd.

Hij bleef staan, maar misschien kon hij de revolver in het donker niet zien. Zijn lichaamstaal zei dat hij er nog altijd over dacht op de vlucht te slaan.

‘God sta me bij, maar ik zal zo nodig je hersens uitje kop schieten,’ zei ze, nog steeds op conversatietoon. Ze verbaasde zich over de koude haat in haar stem. Ze zou niet echt op hem hebben geschoten. Daar was ze zeker van. Toch maakte de klank van haar eigen stem haar aan het schrikken … en deed haar zich dingen afvragen.

Zijn schouders hingen nu. Zijn hele houding veranderde. Hij geloofde haar dreigement.

Ze voelde zich opgetogen. Bijna drie maanden intens taekwondo oefenen en lessen volgen in manieren waarop vrouwen zich konden verdedigen – drie keer per week kosteloos gegeven voor familieleden van politiemensen in de gymnastiekzaal van het bureau – hadden hun dienst bewezen. Haar rechtervoet deed behoorlijk zeer, waarschijnlijk bijna even erg als het kruis van de tweede jongen. Het kon zijn dat ze een botje had gebroken, en ze zou ook zonder een breuk minstens een week lang hinken, maar ze was zo blij dat ze de drie vandalen te grazen had genomen, dat ze graag wat voor die triomf overhad.

‘Kom hier,’ zei ze. ‘Hierheen. Nu!’

De derde jongen hief zijn handen boven zijn hoofd en had in beide een spuitbus.

‘Op de grond gaan liggen, naast je makkers,’ beval ze, en dat deed hij.

De maan kwam vanachter een wolk te voorschijn en het leek alsof de toneellampen geleidelijk aan een donkere set begonnen te verlichten. Ze kon hen goed genoeg zien om te weten dat ze oudere tieners waren, zestien tot achttien jaar oud.

Ze kon ook zien dat ze niet tot een van de populaire stereotypen van vandalen behoorden. Ze waren zwart noch Latijns-Amerikaans. Het waren blanken. En ze zagen er ook niet arm uit. Een van hen had een goed gesneden leren jack aan, een andere een katoenen kabeltrui met een ingewikkeld, mooi gebreid patroon. De stilte van de nacht werd alleen onderbroken door het miserabele kreunen en naar adem snakken van het tweetal dat ze had uitgeschakeld. De confrontatie had zich in de tweeënhalve meter tussen het huis en de muur zo snel voltrokken en relatief in zo’n grote stilte, dat ze niet eens buren wakker hadden gemaakt. Heather bleef het wapen op hen gericht houden en zei: ‘Zijn jullie hier al eens eerder geweest?’

Twee van hen konden nog niets zeggen, ook al zouden ze dat hebben gewild, maar de derde zweeg ook.

‘Ik heb gevraagd of jullie hier al eens eerder zijn geweest,’ zei ze scherp. ‘Of jullie dit al eens eerder hebben uitgespookt.’

‘Kreng,’ zei de derde jongen.

Ze besefte dat ze de controle over de situatie kon verliezen, ook al was zij de enige die een wapen had, vooral als de twee anderen sneller herstelden dan ze verwachtte. Ze nam haar toevlucht tot een leugen die hen er misschien van zou overtuigen dat ze meer was dan een echtgenote van een politieman die een paar handige trucjes kende. ‘Luister, snotapen. Ik kan jullie allemaal doden, naar binnen gaan en een paar messen pakken die ik jullie in handen stop voordat de politie hier is. Misschien zullen ze me voor een rechtbank slepen, misschien ook niet. Maar welke jury zal de echtgenote van een heldhaftige agent en de moeder van een achtjarige zoon tot een gevangenisstraf veroordelen?’

‘Dat zou u niet doen,’ zei de derde jongen, maar wel na enige aarzeling. Er klonk iets van onzekerheid in zijn stem door.

Ze bleef zichzelf verbazen toen ze met een intensiteit en bitterheid sprak die ze niet hoefde voor te wenden. ‘O nee? Zou ik dat niet doen? Mijn Jack en twee makkers van hem zijn binnen één jaar neergeknald en hij ligt vanaf de eerste maart in het ziekenhuis en zal daar nog weken of maanden moeten blijven. God weet hoeveel pijn hij de rest van zijn leven zal hebben en of hij ooit weer goed zal kunnen lopen. Ik ben sinds oktober werkloos, het spaargeld is bijna op, door de zorgen kan ik niet slapen en dan word ik ook nog eens lastiggevallen door tuig zoals jullie. Denk je dat ik het niet prettig zou vinden iemand anders voor de verandering eens pijn te zien hebben? Denk je dat ik er geen kick van zou krijgen jullie pijn te laten lijden, erg veel pijn te laten lijden? Denk je dat? Denk je dat echt, snotaap?’

Jezus. Ze stond te trillen. Ze was zich er niet van bewust geweest dat ze zo’n donkere kant in zich had. Achter in haar strot voelde ze haar maaginhoud naar boven komen, en moest haar uiterste best doen die binnen te houden.

Zo te zien had ze de drie jongens nog erger aan het schrikken gemaakt dan zichzelf. In het maanlicht waren hun ogen groot van angst.

‘We … zijn hier … eerder geweest,’ zei de jongen die ze had getrapt, naar adem snakkend.

‘Hoe vaak?’

‘T-twee keer.’

Het huis was twee keer volgespoten, een keer achter in de maand maart, een keer half april.

Ze keek hen woedend aan en zei: ‘Waar komen jullie vandaan?’

‘Hiervandaan,’ zei de jongen die ze niet had aangeraakt.

‘Niet uit deze buurt.’

‘L.A.,’ zei hij.

‘Dat is een grote stad.’

‘De Hills.’

‘Beverly Hills?’

‘Ja.’

‘Jullie alle drie?’

‘Ja.’

‘Lieg niet.’

‘Het is waar. Daar komen we vandaan. Waarom zou dat niet waar zijn?’

De niet-gewonde jongen drukte zijn handen tegen zijn slapen, alsof hij erg veel spijt had gekregen, hoewel het veel waarschijnlijker was dat hij last kreeg van een barstende koppijn. Het maanlicht werd weerkaatst door zijn polshorloge en de schuin geslepen randen van de glanzende metalen band.

‘Wat voor horloge is dat?’ vroeg ze.

‘Hè?’

‘Wat voor merk?’

‘Rolex,’ zei hij.

Dat had ze al gedacht, hoewel ze er niets aan kon doen dat ze haar verbazing liet blijken. ‘Een Rolex?’

‘Ik lieg niet. Heb ik voor Kerstmis gekregen.’

‘Jezus.’

Hij wilde het horloge af doen. ‘Hier, u mag het hebben.’

‘Hou het om,’ zei ze minachtend.

‘Nee, u mag het echt hebben.’

‘Van wie heb je het gekregen?’

‘Mijn ouders. Het is van goud.’ Hij had het horloge afgedaan en stak het haar toe. ‘Geen diamanten, maar wel helemaal van goud. Het horloge en de band.’

‘Wat is dat waard?’ vroeg ze ongelovig. ‘Vijftienduizend dollar? Twintigduizend?’

‘Zo ongeveer,’ zei een van de jongens die waren geraakt. ‘Niet het allerduurste model.’

‘U mag het hebben,’ herhaalde de eigenaar van het horloge.

‘Hoe oud zijn jullie?’ vroeg Heather.

‘Zeventien.’

‘Zitten jullie nog op school?’

‘Ja, laatste jaar. Neemt u het horloge nu maar aan.’

‘Je zit nog op school en je krijgt voor Kerstmis een horloge van vijftienduizend dollar?’

‘Het is van u.’

Ze ging op haar hurken voor het ineengedoken trio zitten, weigerend de pijn in haar rechtervoet te erkennen, en hield de Korth voor het gezicht van de jongen met het horloge. Alle drie kropen ze doodsbang iets verder naar achteren.

‘Het kan zijn dat ik je kop van je romp blaas, verwende griezel,’ zei ze. ‘Dat zou zeker kunnen, maar ik zou je horloge nog niet stelen wanneer het een miljoen waard was. Doe het weer om!’

De gouden band van de Rolex rammelde toen hij hem zenuwachtig weer omdeed en probeerde vast te maken.

Ze wilde weten waarom drie jongens uit Beverly Hills ondanks alle privileges en andere voordelen die hun ouders hun konden geven, ’s nachts op pad gingen om het met hard werken verdiende huis te bekladden van een smeris die bijna was gedood bij een poging die maatschappelijke stabiliteit te bewaren die hen in staat stelde voldoende eten binnen te krijgen, om over Rolex-horloges nog maar te zwijgen. Waar kwamen die gemeenheid, hun verwrongen waardepatroon, hun nihilisme vandaan? Ze waren niets tekort gekomen. Wie of wat was er dan de schuld van?

‘Laat me jullie portefeuilles zien,’ zei ze hard.

Ze haalden ze uit hun heupzak, gaven ze aan haar. Ze keken heen en weer tussen haar en de Korth. De loop van de .38 moest er voor hen als een kanon uitzien.

‘Pak al het contante geld dat jullie bij je hebben.’

Misschien was het probleem wel alleen dat ze waren opgegroeid in een tijd dat de media hen eerst overspoelden met voorspellingen van een atoomoorlog en later, na de val van de Sovjetunie, met eindeloze waarschuwingen voor een snel naderende, wereldwijde milieuramp. Misschien hadden de immer felle maar stijlvol geproduceerde sombere voorspellingen die hoog op de schaal van Nielsen scoorden, hen er wel van overtuigd dat ze geen toekomst hadden. En voor zwarte jongeren was het nog erger, omdat zij bovendien te horen kregen dat ze het nooit zouden maken, omdat het systeem tegen hen was, oneerlijk, geen rechtvaardigheid, en ze het dus niet eens hoefden te proberen.

Of misschien had niets van dat alles er iets mee te maken.

Ze wist het niet. Ze was er niet eens zeker van of het haar iets kon schelen. Niets dat ze kon zeggen of doen zou hun gedrag veranderen.

Iedere jongen had nu contant geld in zijn ene en een portefeuille in zijn andere hand. Ze wachtten af.

Ze had de volgende vraag bijna niet gesteld, maar vond toen dat ze dat toch beter wel kon doen. ‘Hebben jullie creditcards?’

Het was ongelooflijk, maar twee van hen hadden die inderdaad. Leerlingen van een high school met creditcards! De jongen die ze klem had gezet tegen de muur, had ze van American Express en Visa. De jongen met de Rolex had een MasterCard.

Ze staarde naar hen, keek in het maanlicht in hun angstige ogen, putte troost uit de zekerheid dat de meeste jongeren anders waren dan deze drie. De meesten vochten op een moreel verantwoorde manier met een immorele wereld, en zouden goede mensen worden. Misschien zou het zelfs met deze verwende jongens uiteindelijk nog goed aflopen, of met één of twee van hen in elk geval. Maar hoe hoog was het percentage dat tegenwoordig het morele kompas kwijtraakte, niet alleen onder tieners, maar in alle leeftijdsgroepen? Tien procent? Beslist meer. Zo veel misdaden op straat, zo veel witteboordencriminaliteit, zo veel leugens en bedrog, hebzucht en afgunst. Twintig procent? Welk percentage kon een democratie hebben zonder in te storten?

‘Gooi die portefeuilles op het pad,’ zei ze, en wees op een plek naast haar.

Dat deden ze.

‘Stop het geld en de creditcards weer in je zak.’

Ze keken verbaasd, maar deden dat ook.

‘Ik wil jullie geld niet. Anders dan jullie, ben ik geen boef.’

Terwijl ze de revolver in haar rechterhand hield, pakte ze met haar linkerhand de portefeuilles. Toen ging ze staan en liep achterwaarts van hen vandaan, weigerde haar rechtervoet te ontzien, tot ze met haar rug tegen de garagemuur stond.

Ze stelde geen van de vragen die razendsnel door haar hoofd hadden gespookt. Hun antwoorden, als die al waren gekomen, zouden toch glad zijn geweest. Ze had meer dan genoeg van gladheid. De moderne wereld bewoog zich krakend voort op een smeermiddel van makkelijke leugens, soepele ontwijkingen, glibberige rechtvaardigingen van het eigen handelen.

‘Ik wil alleen weten wie jullie zijn,’ zei Heather, de vuist opheffend waarin ze de portefeuilles vast had. ‘Deze dingen zullen me vertellen wie jullie zijn en waar ik jullie kan vinden. Wanneer jullie hier nog eens voor problemen zorgen, al was het alleen maar door langs te rijden en op het gazon te spugen, kom ik achter jullie aan, neem er de tijd voor en pak jullie op precies het juiste moment.’ Ze spande de haan van de Korth en de jongens keken nu allemaal naar het wapen. ‘Met een groter wapen dat dit, met munitie van een zwaarder kaliber, zal ik jullie in je been schieten en dan de botten zo verpulveren dat dat been moet worden geamputeerd. Ik kan je ook in beide benen schieten, zodat je de rest van je leven in een rolstoel zult zitten. Misschien wordt een van jullie in zijn ballen geraakt, zodat hij geen soortgenoten meer op de wereld kan zetten.’

De maan verdween achter de wolken.

Het was heel donker.

In de achtertuin kwaakten kikkers schor.

De drie jongens staarden haar aan, waren er niet zeker van of het haar bedoeling was dat ze weggingen. Ze hadden verwacht aan de politie te worden overgedragen.

Dat kon natuurlijk absoluut niet. Ze had twee van hen verwond. Ze hielden nog een hand tegen hun kruis gedrukt en trokken grimassen van de pijn. Bovendien had ze hen buiten haar huis met een wapen bedreigd. Men zou tegen haar aanvoeren dat ze geen echte bedreiging hadden gevormd omdat ze haar drempel niet over waren gekomen. Hoewel ze haar huis drie keer hadden bespoten met gemene en obscene graffiti, hoewel ze haar en haar kind financiële en emotionele schade hadden berokkend, wist ze dat het getrouwd zijn met een heldhaftige politieman geen garantie was tegen een gerechtelijke vervolging wegens allerlei aanklachten, die ongetwijfeld zouden resulteren in een gevangenisstraf voor haar in plaats van voor hen.

‘Maak dat je wegkomt,’ zei ze.

Ze gingen staan, maar aarzelden toen, alsof ze bang waren dat zij hen in de rug zou schieten.

‘Vertrekken,’ zei ze. ‘Nú!’

Toen liepen ze snel langs haar heen, langs de zijkant van het huis, en zij ging op een afstandje achter hen aan om zeker te weten dat ze vertrokken. Ze bleven over hun schouder naar haar omkijken.

Op het gazon van de voortuin bleef ze in het door de dauw vochtige gras staan, en kon zo goed zien wat ze met minstens twee en mogelijkerwijs drie muren van het huis hadden gedaan. De rode, gele en appelgroene verf leek te stralen in het licht van de straatlantarens. Ze hadden hun persoonlijke symbolen overal aangebracht, met een kennelijke voorkeur voor schuttingtaal. Maar de belangrijkste boodschap was dezelfde als de twee keren daarvoor: moordende smeris.

De drie jongens – twee hinkend – bereikten hun auto, die een huizenblok verder naar het noorden stond geparkeerd. Een zwarte Infiniti. Ze vertrokken met piepende banden en lieten wolken blauwe rook achter.

moordende smeris.

weduwemaker.

wezenmaker.

Heather was meer van streek door het irrationele van de graffiti dan door de confrontatie met de drie jongens. Jack mocht nergens de schuld van krijgen. Hij had zijn plicht gedaan. Hoe had hij die moordlustige maniak zijn machinegeweer kunnen afpakken zonder zelf dodelijk geweld te gebruiken? Ze werd overmand door het gevoel dat de beschaving wegzonk in een zee van stompzinnige haat.

anson oliver leeft!

Anson Oliver was de maniak met de Micro Uzi, een veelbelovende jonge filmregisseur die de afgelopen vier jaar drie speelfilms had gemaakt. Het was niet verbazingwekkend dat dat boze films over boze mensen waren geweest. Sinds de schietpartij had Heather alle drie de films gezien. Oliver maakte een uitstekend gebruik van de camera en had een sterke verteltrant. Sommige scènes waren oogverblindend. Hij was misschien wel een genie geweest en had op een gegeven moment wellicht Oscars en andere onderscheidingen in ontvangst kunnen nemen. Maar zijn werk getuigde ook van een verontrustende morele arrogantie, een zelfvoldaanheid en een neiging tot intimideren, die nu vroege tekenen leken te zijn geweest van veel dieper liggende problemen die door te veel drugs waren verergerd.

moordenaar.

Ze wenste dat Toby niet hoefde te zien dat zijn vader als moordenaar werd bestempeld. Nu ja, hij had het al eerder gezien. Twee keer eerder, op alle muren van zijn huis. Hij had het ook op school gehoord en daardoor twee keer gevochten. Hij was een klein ventje, maar hij had lef. Hoewel hij beide vechtpartijen had verloren, zou hij ongetwijfeld haar raad om de vijand de andere wang toe te keren in de wind slaan en opnieuw op de vuist gaan.

Nadat ze hem morgenochtend naar school had gebracht, zou ze over de graffiti heen verven. Net als de vorige keren zouden een paar buren haar daar wel bij helpen. Er waren veel lagen verf voor nodig, omdat het huis geel-beige van kleur was.

Toch was het slechts een tijdelijke reparatie, omdat de verf uit de spuitbussen een chemische component bevatte die door de normale verf heen beet. Over een paar weken zou alles geleidelijk aan weer te zien zijn, als een geest die tijdens een séance iets voor een medium opschreef, boodschappen van zielen uit de hel.

Ondanks alles werd ze minder boos. Ze had de energie niet om boos te blijven. De afgelopen maanden hadden hun tol geëist. Ze was moe, zo heel erg moe.

Hinkend liep ze door de achterdeur van de garage het huis weer in en deed de deur achter zich op slot. Ze deed ook de verbindingsdeur tussen de garage en de keuken op slot en zette het alarmsysteem weer aan.

veilig.

Niet echt. Nooit.

Ze liep naar boven om naar Toby te kijken. Die was nog diep in slaap.

Terwijl ze in de deuropening van de kamer van haar zoon stond en luisterde naar zijn gesnurk, begreep ze waarom de vader en moeder van Anson Oliver niet hadden kunnen begrijpen dat hun zoon tot massamoord in staat was geweest. Hij was hun baby geweest, hun kleine jongen, hun mooie jongeman, de belichaming van hun beste eigenschappen, een bron van trots en hoop. Ze kon met hen meeleven, had medelijden met hen, bad dat ze nooit een verdriet als het hunne zou kennen – maar ze wenste wel dat ze hun mond zouden houden en haar met rust zouden laten.

Olivers ouders hadden een effectieve mediacampagne gelanceerd om hun zoon af te schilderen als een aardige, getalenteerde man die nooit had kunnen doen wat hij volgens zeggen had gedaan. Ze beweerden dat de Uzi die ter plaatse was aangetroffen, niet van hem was. Er waren geen bewijzen dat hij zo’n wapen had gekocht of laten registreren. Maar de volautomatische Micro Uzi was tegenwoordig een illegaal wapen en Oliver had er ongetwijfeld op de zwarte markt contant voor betaald. Het ontbreken van een bon of registratienummer was geen mysterie. Heather liep van Toby’s kamer naar haar eigen kamer. Ze ging op de rand van het bed zitten en deed een lamp aan.

Ze legde de revolver neer en bekeek de inhoud van de drie portefeuilles. Aan de hand van de rijbewijzen kwam ze te weten dat een van de jongens zestien was en de andere twee zeventien. Ze woonden inderdaad in Beverly Hills.

In één portefeuille vond Heather tussen foto’s van een leuke, blonde tiener en een vrolijke Ierse setter een plakplaatje met een diameter van vijf centimeter. Daar staarde ze even ongelovig naar voordat ze het uit het plastic hoesje pakte. Het was zo’n ding dat je vaak in winkels voor kantoorbenodigdheden, drogisterijen, platenzaken en boekhandels kon kopen. Kinderen versierden er schoolschriften en talloze andere dingen mee. Je kon het papier op de achterkant wegtrekken om de plaklaag vrij te laten komen. Dit plakplaatje was glanzend zwart en er waren letters van zilverfolie op aangebracht: anson oliver leeft.

Iemand was al handel aan het drijven met zijn dood. Ziek. Ziek en vreemd. Wat Heather echter het meest verontrustte, was dat er kennelijk een markt bestond voor Anson Oliver als legendarische figuur, wellicht zelfs als martelaar.

Misschien had ze het moeten zien aankomen. Olivers ouders waren niet de enigen die ijverig probeerden zijn imago op te vijzelen.

De verloofde van de regisseur, zwanger van zijn kind, beweerde dat hij geen drugs meer gebruikte. Hij was sinds die tijd twee keer gearresteerd wegens het rijden onder invloed van drugs, maar ook die uitglijders behoorden, zo werd beweerd, tot het verleden. De verloofde was een actrice, niet alleen beeldschoon, maar ook met iets etherisch en kwetsbaars, waardoor de nieuwsuitzendingen op de televisie veel aandacht aan haar besteedden. Haar grote, mooie ogen leken zich elk moment met tranen te kunnen vullen.

Verscheidene associés van de regisseur uit de filmwereld hadden paginagrote advertenties geplaatst in The Hollywood Reporter en Daily Variety waarin ze het verlies van zo’n creatief talent betreurden, opmerkten dat zijn controversiële films veel mensen die een machtspositie bekleedden boos hadden gemaakt en suggereerden dat hij voor zijn kunst had geleefd en daar ook voor was gestorven.

Dat alles leek ten doel te hebben te impliceren dat de Uzi, de cocaïne en de PCP door iemand op hem waren geplant. Omdat iedereen in de buurt van het tankstation van Arkadian dekking had gezocht toen het schieten begon, had niemand Anson Oliver met een wapen in zijn hand gezien, met uitzondering van de mensen die gedood waren – en Jack. Mevrouw Arkadian had de man niet gezien toen ze zich in het kantoor schuilhield, en toen ze met Jack naar buiten kwam, was ze bijna verblind geweest omdat de rook en het roet haar contactlenzen ondoorzichtig hadden gemaakt.

Binnen twee dagen na de schietpartij had Heather zich gedwongen gezien om een geheim telefoonnummer aan te vragen, omdat fans van Anson Oliver haar voortdurend op alle tijdstippen van de dag en de nacht opbelden. Velen kwamen met beschuldigingen van sinistere samenzweringen, waarbij Jack de rol van moordenaar kreeg toebedeeld.

Het was krankzinnig.

De man was verdorie niets anders dan een filmmaker, geen president van de Verenigde Staten. Politici, tycoons, militaire leiders en hoge politiefunctionarissen beraamden geen moord uit angst dat een filmregisseur uit Hollywood aan een kruistocht was begonnen om hen in een film onderuit te halen. Als ze zó gevoelig waren, zouden er bijna geen regisseurs meer zijn.

En geloofden die mensen echt dat Jack zijn eigen koppelgenoot had doodgeschoten, plus drie andere mannen bij het tankstation, om vervolgens drie patronen in zichzelf te pompen, en dat allemaal op klaarlichte dag, terwijl er wel degelijk getuigen hadden kunnen zijn, zijn eigen leven in gevaar brengend, zichzelf aan ontzettend veel pijn, lijden en een uiterst moeizame revalidatie blootstellend alleen om het verhaal over Anson Olivers dood geloofwaardiger te maken?

Het antwoord op die vraag luidde natuurlijk ja. Ze geloofden die onzin inderdáád.

Ze vond daar bewijzen van in een ander plastic zakje in dezelfde portefeuille. Nog een plakplaatje, rond, met eenzelfde diameter. Zwarte achtergrond, rode letters, drie namen onder elkaar: oswald, chapman, mcgarvey?

Ze werd van walging vervuld. Het was walgelijk om een getroebleerde filmregisseur die drie geflopte films had gemaakt te vergelijken met John Kennedy (het slachtoffer van Oswald) of zelfs John Lennon (het slachtoffer van Mark David Chapman). Maar het was meer dan schandalig dat Jack werd vergeleken met een paar infame moordenaars!

oswald, chapman, mcgarvey?

In eerste instantie dacht ze erover de volgende morgen een advocaat te bellen, te achterhalen wie die troep produceerde en een proces aan te spannen. Maar terwijl ze naar het afschuwelijke plakplaatje keek, kreeg ze het ontmoedigende gevoel dat de maker van deze onzin zich had ingedekt door het gebruik van het vraagteken.

oswald, chapman, mcgarvey?

Speculeren was niet hetzelfde als beschuldigen. Door het vraagteken werd het speculeren en dat zou de persoon in kwestie waarschijnlijk beschermen tegen een veroordeling wegens laster.

Opeens had ze toch voldoende energie om boos te kunnen blijven. Ze pakte de portefeuilles en gooide ze in de onderste la van het nachtkastje, net als de plakplaatjes. Ze duwde de la met een klap dicht en hoopte toen dat ze Toby niet wakker had gemaakt. Het was een tijd waarin veel mensen liever een absoluut absurde samenzweringstheorie omarmden dan dat ze de moeite namen de feiten te achterhalen en een eenvoudige, waarneembare waarheid aanvaardden. Ze leken het werkelijke leven met fictie te hebben verward en gingen enthousiast op zoek naar ingewikkelde plannen en complotten van maniakale boeven die zo uit een roman van Ludlum konden zijn weggelopen. Maar de werkelijkheid was bijna altijd heel wat minder dramatisch en onmetelijk minder opzichtig. Het was waarschijnlijk een manier om allerlei dingen te kunnen verwerken, om orde te scheppen in – en zin te geven aan – een technologisch zeer geavanceerde wereld waarin de snelheid waarmee maatschappelijke en technische veranderingen zich voltrokken hen duizelig en bang maakte.

Een manier om dingen te verwerken of niet, het was ziek.

En over ziek gesproken … ze had die twee jongens pijn gedaan. Het deed er niet toe dat ze dat hadden verdiend. Ze had nog nooit eerder in haar leven iemand pijn gedaan. Nu de woede van dat moment was gezakt, had ze … niet direct spijt, omdat ze hadden verdiend wat ze hun had aangedaan … maar voelde ze zich wel triest omdat het nodig was geweest. Ze voelde zich bezoedeld. Toen ze minder adrenaline begon aan te maken, nam het gevoel van opgetogenheid ook af.

Ze onderzocht haar rechtervoet. Die begon dik te worden, maar de pijn was draaglijk.

‘Mijn hemel, mens,’ zei ze vermanend tegen zichzelf, ‘wie dacht je wel dat je was? Een van de Ninja Turtles?’

Ze pakte twee pijnstillers uit het medicijnkastje in de badkamer en nam die met lauw water in.

Toen ze terug was in de slaapkamer, deed ze het licht uit.

Ze was niet bang voor het donker.

Ze was wel bang voor de schade die mensen elkaar in het donker of op klaarlichte dag konden berokkenen.

10

De tiende juni was geen dag om binnen te zitten. De lucht was net Delftsblauw, de temperatuur schommelde rond de vijfentwintig graden en de weiden waren oogverblindend groen omdat de hitte van de zomer het gras nog niet had verschroeid.

Eduardo bracht het merendeel van de middag door in een Thonet-schommelstoel op de veranda aan de voorkant van het huis. Een nieuwe videocamera, met band en nieuwe batterijen, lag op de grond naast de schommelstoel. Naast de camera lag een jachtgeweer. Hij stond een paar keer op om een nieuw flesje bier te halen of naar het toilet te gaan. En een keer maakte hij een wandeling van een half uur over de dichtstbijzijnde velden, met de camera bij zich. Maar het merendeel van de tijd zat hij in de stoel en wachtte.

Het was in de bossen.

Diep in zijn hart wist hij dat in dat eerste uur van de derde mei, nu meer dan vijf weken geleden, er iets door de zwarte deur was gekomen. Hij wist dat, hij voelde het. Hij had er geen idee van wat het was of waar het aan zijn reis was begonnen, maar hij wist dat het vanuit de een of andere vreemde wereld die nacht Montana in was gereisd.

Daarna moest het een schuilplaats hebben gevonden, waar het was weggekropen. Geen enkele andere analyse van de situatie was zinnig. Het had zich verborgen. Als het zijn aanwezigheid kenbaar had willen maken, zou het zich vroeg of laat in die nacht aan hem hebben geopenbaard. De bossen, uitgestrekt en donker, boden een oneindig aantal plaatsen waar je je schuil kon houden.

Hoewel de deuropening immens groot was geweest, betekende dat niet dat de reiziger – of het voertuig waarmee hij was gereisd, zo dat al bestond – ook groot was. Eduardo was een keer in New York geweest en toen de Holland Tunnel doorgereden, die heel wat groter was dan welke auto ook die er gebruik van maakte. Wat er ook uit dat als de dood zo zwarte portaal was gekomen, zou niet groter kunnen zijn dan een man, misschien zelfs kleiner, en in staat zich bijna overal in die beboste dalen en op de beboste hellingen te verstoppen.

De deur had niets duidelijk gemaakt over de reiziger, behalve dan het feit dat hij ongetwijfeld intelligent was. De schepping van die deur was een gevolg van geavanceerde wetenschappelijke kennis.

Hij had voldoende Heinlein en Clarke gelezen – en geselecteerde schrijvers zoals zij – om zijn verbeeldingskracht te kunnen oefenen en hij besefte dat de binnendringer van allerlei plaatsen vandaan kon zijn gekomen. Waarschijnlijk was hij buitenaards. Maar hij kon ook uit een andere dimensie of een parallelle wereld afkomstig zijn. Het kon zelfs een menselijk wezen zijn dat vanuit de verre toekomst een gang naar deze eeuw had geopend. De talloze mogelijkheden waren duizelingwekkend en hij voelde zich niet langer een dwaas wanneer hij erover speculeerde. Hij was ook niet meer verlegen wanneer hij fantastische literatuur uit de bibliotheek haalde, hoewel de omslagen vaak kitscherig waren, hoe goed getekend dan ook. Hij was ze inmiddels gaan verslinden.

Hij had gemerkt dat hij niet langer het geduld had om de realistische schrijvers te lezen die zijn leven lang zijn favorieten waren geweest. Hun werk was eenvoudigweg niet zo realistisch als het eens had geleken. Het was naar zijn idee verdomme helemaal niet realistisch meer. Als hij nu een paar bladzijden van een boek of een kort verhaal van hen had gelezen, kreeg hij de duidelijke indruk dat hun standpunt slechts heel weinig met de realiteit te maken had, alsof ze door de gleuf in een lasmasker naar het leven keken. Ze schreven goed, dat stond vast, maar alleen over een heel klein deel van de menselijke ervaring in een grote wereld en een oneindig universum.

Hij gaf nu de voorkeur aan schrijvers die verder keken dan die horizon, die wisten dat het mensdom op een dag het eind van z’n jeugd zou bereiken, die geloofden dat het intellect kon zegevieren over bijgeloof en onwetendheid en het aandurfden om te dromen. Hij dacht er ook over een tweede discman te kopen en Wormheart nog een kans te geven.

Hij dronk een biertje, zette de fles op de veranda naast de schommelstoel en wilde dat hij kon geloven dat het ding dat door de deur was gekomen inderdaad een persoon uit een verre toekomst was, of in elk geval iets welwillends. Maar het hield zich al meer dan vijf weken schuil en dat leek niet op welwillende bedoelingen te duiden. Hij probeerde niet afkeurend ten opzichte van vreemdelingen te staan. Maar zijn instinct zei hem dat hij even in contact was geweest met iets wat niet alleen van het mensdom verschilde, maar daar ook inherent vijandig tegenover stond.

Hoewel zijn aandacht meestal op de lager gelegen bossen in het oosten was gericht, aan de rand waarvan de deur was geopend, voelde hij zich ook niet prettig in de buurt van de noordelijke en westelijke bossen, omdat de eeuwig groene wildernis aan de drie kanten van het huis alleen werd doorbroken door de velden op het zuiden. Wat de lager gelegen bossen in was gegaan, had zich onder dekking van de bomen makkelijk naar een ander bos kunnen begeven.

Hij vermoedde dat het mogelijk was dat de reiziger had besloten zich niet ergens in de buurt te verstoppen, maar een omtrekkende beweging had gemaakt naar de pijnbomen op de westelijke heuvels, en vandaar verder de bergen in was gegaan. Het was mogelijk dat hij zich al lang geleden had teruggetrokken in een afgelegen ravijn of een grot in de verste delen van de Rocky Mountains, vele kilometers van de Quartermass Ranch vandaan. Maar toch dacht hij niet dat dat het geval was.

Soms, als hij in de buurt van het bos liep en de schaduwen onder de bomen bekeek, zoekend naar alles wat niet normaal was, was hij zich bewust van een … présence. Zo eenvoudig was het. Zo onverklaarbaar was het. Een présence. Hoewel hij bij die gelegenheden niets ongewoons zag of hoorde, was hij zich ervan bewust dat hij niet langer alleen was.

Dus wachtte hij.

Vroeg of laat zou er iets nieuws gebeuren.

Op de dagen dat hij ongeduldig werd, bracht hij zichzelf twee dingen in herinnering. In de eerste plaats dat hij aan wachten gewend was. Sinds Margarite drie jaar geleden was gestorven, had hij niets anders gedaan dan wachten op het moment dat hij zich weer bij haar kon voegen. In de tweede plaats dat hij, indien er uiteindelijk inderdaad iets gebeurde en de reiziger eindelijk besloot zich op de een of andere manier te openbaren, waarschijnlijk zou wensen dat hij zich schuil was blijven houden.

Nu pakte hij het lege bierflesje, kwam uit de schommelstoel overeind, was van plan een nieuw biertje te halen – en zag de wasbeer. Hij stond een meter of acht, tien van de veranda vandaan in de tuin en staarde naar hem. Hij had het dier niet eerder gezien, omdat hij strak naar de bomen in de verte had gekeken – de eens licht uitstralende bomen – onderaan de weide.

In de bossen en op de velden leefden veel wilde dieren. Een van de charmes van het plattelandsleven was dat je regelmatig eekhoorntjes, konijnen, vossen, opossums, dikhoornschapen en andere dieren zag.

Wasberen, misschien de avontuurlijkste en interessantste wezens in de buurt, waren heel intelligent en nog leuker om te zien. Maar hun intelligentie en agressieve manier van jagen maakten ze lastig en de behendigheid van hun klauwen die erg veel op handen leken, vergemakkelijkte dat ondeugende gedrag nog eens. Toen er nog paarden in de stal stonden, voor de dood van Stanley Quartermass, waren de wasberen, die in feite voornamelijk vlees aten, eindeloos vindingrijk geweest in hun strooptochten naar appels en ander voer voor paarden. Net als toen, moesten de vuilnisbakken ook nu van speciale deksels worden voorzien en dan nog gingen die gemaskerde bandieten er wel eens op af, alsof ze dagenlang over de situatie hadden zitten broeden en vervolgens een nieuwe techniek hadden bedacht die ze aan de praktijk wilden toetsen.

Het dier in de voortuin was een volwassen exemplaar, glad en vet, met een glimmende vacht die iets dunner was dan de dikke wintervacht. Hij zat op zijn achterste naar Eduardo te kijken, de voorpoten tegen de borstkas, de kop hoog gehouden. Hoewel wasberen gewoonlijk in paren of groepen rondzwierven, waren er nu geen soortgenoten in de buurt te bekennen.

Het waren ook nachtdieren. Ze lieten zich in het daglicht zelden zien.

Nu er geen paarden meer in de stal stonden en de vuilnisbakken goed waren afgesloten, had Eduardo al lange tijd geen wasberen weg hoeven te jagen, behalve als ze ’s nachts het dak op gingen. Als ze daar aan het spelen waren of achter een muis aan zaten, konden ze je het slapen onmogelijk maken.

Hij liep naar het trapje en maakte gebruik van deze ongewone kans om een wasbeer in vol daglicht en vanaf zo’n kleine afstand te bestuderen.

De wasbeer volgde hem door zijn kop te draaien.

De natuur had die boeven vervloekt met een uitzonderlijk mooie vacht, waardoor ze helaas waardevol waren voor het mensdom dat voortdurend narcistisch op zoek was naar materialen om zichzelf mee te bedekken en op te sieren. Deze had een heel dikke staart met zwarte ringen, glanzend en schitterend.

‘Wat doe jij op een zonnige middag zomaar op open terrein?’ vroeg Eduardo.

De antracietzwarte ogen van het dier keken hem met bijna tastbare nieuwsgierigheid aan.

‘Zal wel een identiteitscrisis zijn. Je denkt zeker dat je een eekhoorntje of zo bent.’

De wasbeer kamde de vacht op zijn kop ongeveer een halve minuut lang fanatiek met zijn klauwen, bleef toen weer doodstil zitten en keek Eduardo aandachtig aan.

Wilde dieren – zelfs dieren die zo agressief waren als de wasberen – maakten zelden zo’n direct oogcontact als dit exemplaar. Sommige mensen zeiden dat die aarzeling om langer dan een paar seconden oogcontact te houden een erkenning van de superioriteit van de mens was, de manier van het dier om zich nederig te gedragen zoals een gewone burger dat tegenover een koning kan doen, terwijl anderen zeiden dat het een teken was dat dieren – onschuldige schepselen van God – de vlek der zonde in de ogen van de mens zagen en zich schaamden voor het mensdom. Eduardo had zijn eigen theorie: dieren wisten dat mensen de gemeenste, meest meedogenloze aller beesten waren, gewelddadig en onvoorspelbaar, en oogcontact vermeden uit angst en voorzichtigheid.

Met uitzondering van deze wasbeer. Hij leek helemaal niet bang te zijn, voelde zich niet nederig in de aanwezigheid van een mens.

‘In elk geval niet bij deze bijzonder zielige oude man, hè?’

De wasbeer sloeg hem alleen maar gade.

Uiteindelijk won zijn dorst het van zijn nieuwsgierigheid en liep hij naar binnen om nog een biertje te pakken. De scharnieren van de hordeur – die hij net twee weken geleden voor de zomermaanden had opgehangen – zongen toen ze open en dicht gingen.

Hij verwachtte dat de wasbeer van het vreemde geluid zou schrikken en weg zou lopen, maar toen hij omkeek, zag hij dat het dier iets dichter naar de veranda toe was gekomen, vrijwel in een rechte lijn met de deur, om hem in het vizier te kunnen houden.

‘Gek beest,’ zei hij.

Hij liep naar de keuken aan het eind van de gang en keek meteen op de klok boven de dubbele oven, omdat hij geen horloge om had. Twintig minuten over drie.

Hij was al aangenaam aangeschoten, en had er zin in dat te blijven tot het bedtijd was. Maar echt dronken wilde hij niet worden. Hij besloot een uur eerder te eten, om zes in plaats van om zeven uur, om wat vast voedsel in zijn maag te hebben. Misschien zou hij ook vroeg met een boek zijn bed in duiken.

Dit wachten tot er iets zou gebeuren begon op zijn zenuwen te werken.

Hij pakte nog een Corona uit de koelkast. Die had een dop die je eraf kon draaien, maar hij had een beetje last van reuma in zijn handen. De flesopener lag op de snijplank bij de spoelbak.

Toen hij het flesje openmaakte, keek hij toevallig door het raam boven het aanrecht en zag de wasbeer in de achtertuin, zo’n meter of vier, vijf van de veranda vandaan. Hij zat op zijn achterste, de voorpoten tegen de borstkas, de kop weer omhoog gehouden. Omdat de tuin glooiend naar de heuvels in het westen opliep, kon het dier over de reling kijken, rechtstreeks naar het keukenraam.

Het hield hem in de gaten.

Eduardo liep naar de achterdeur, haalde die van het slot en maakte hem open.

De wasbeer nam een andere positie in om hem te kunnen blijven gadeslaan.

Hij duwde de hordeur open, die net zo’n piepend geluid maakte als die aan de voorkant van het huis. Hij liep de veranda op, aarzelde en ging toen de drie treden van het trapje af.

De donkere ogen van het dier schitterden.

Toen Eduardo de helft van de afstand tussen hen had afgelegd, ging de wasbeer op vier poten staan, draaide zich om en liep een meter of zes verder de helling op. Daar bleef hij staan, draaide zich weer naar Eduardo om, ging op zijn achterste zitten en sloeg hem wederom gade.

Tot dan had hij gedacht dat het dezelfde wasbeer was die hem in de voortuin had gadegeslagen. Opeens vroeg hij zich echter af of het soms een heel ander dier was.

Hij liep snel naar de noordkant van het huis, in een boog die groot genoeg was om de wasbeer aan de achterkant in de gaten te kunnen houden. Hij bereikte een punt, een behoorlijk eind ten noorden van het huis, waar hij de voor- en de achtertuin kon zien, én de twee wachtposten met geringde staarten.

Ze staarden hem alle twee aan.

Hij liep verder naar de wasbeer aan de voorkant van het huis. Toen hij dicht bij hem in de buurt was, draaide het dier hem zijn staart toe en rende weg. Zodra het een in zijn ogen kennelijk veilige afstand had geschapen, bleef het staan en ging weer naar hem zitten staren met zijn rug naar het hogere, niet-gemaaide gras van de weide.

‘Wel heb je ooit,’ zei hij.

Hij liep terug naar de veranda aan de voorkant van het huis en ging in de schommelstoel zitten.

Het wachten was voorbij. Na meer dan vijf weken begonnen er dingen te gebeuren.

Op een gegeven moment besefte hij dat hij zijn biertje op het aanrecht had laten staan. Hij liep naar binnen om het te halen, omdat hij het nu meer dan ooit nodig had.

Hij had de achterdeur open laten staan, hoewel de hordeur wel achter hem gesloten was toen hij naar buiten was gegaan. Hij deed die deur dicht, pakte zijn biertje, stond bij het raam even naar de wasbeer in de achtertuin te kijken en liep toen terug naar de veranda aan de voorkant.

De eerste wasbeer was weer dichter naar het huis toe gelopen en zat nu nog maar een meter of drie van de veranda vandaan.

Eduardo pakte de videocamera en maakte enige minuten lang opnamen van het dier. Het was niet verbazingwekkend genoeg om sceptici ervan te overtuigen dat er in de vroege uren van de derde mei een deur van buiten deze wereld was geopend, maar het was wel eigenaardig dat een nachtdier zo lang bij daglicht poseerde en zo’n direct oogcontact maakte met degene die de camera bediende. Het zou het eerste kleine onderdeel van een mozaïek van bewijsmateriaal kunnen zijn.

Nadat hij klaar was met de camera, ging hij weer in de schommelstoel zitten en keek naar de wasbeer zoals die naar hem keek, wachtend wat er verder zou gebeuren. Af en toe streek het dier zijn snorharen glad, kamde de vacht op zijn snoet, krabde zich achter de oren of maakte op een andere manier toilet. Verder waren er geen nieuwe ontwikkelingen.

Om halfzes ging hij naar binnen om het avondeten klaar te maken, nam zijn lege bierflesje, videocamera en jachtgeweer mee. Hij deed de voordeur dicht en op slot.

Door het ovale, schuin geslepen glas van het raam zag hij de wasbeer nog steeds de wacht houden.

Aan de keukentafel genoot Eduardo van een vroeg diner van rigatoni en een gekruide saus met dikke sneden royaal beboterd Italiaans brood. Hij had het notitieblok naast zijn bord gelegd en schreef daar onder het eten de intrigerende gebeurtenissen van die middag in op.

Toen hij het verslag bijna up-to-date had gemaakt, werd hij afgeleid door een eigenaardig tikkend geluid. Hij keek naar het elektrische fornuis en toen naar elk van de twee ramen, om te zien of er iets tegen het glas tikte.

Toen hij zich in zijn stoel omdraaide, zag hij een wasbeer in de keuken, achter hem. Hij zat op zijn achterste. Staarde naar hem. Hij schoof zijn stoel naar achteren en ging snel staan.

Het dier was kennelijk via de gang de keuken in gekomen. Maar hoe het binnen was gekomen, was een mysterie.

Het getik dat hij had gehoord, was veroorzaakt door de nagels op de eiken vloer. Nu hoorde hij dat geluid weer, hoewel het dier zich niet verplaatste.

Eduardo besefte dat de wasbeer hevig trilde. Eerst dacht hij dat hij bang was nu hij in huis was, zich bedreigd en in een hoek gedreven voelde.

Hij zette een paar stappen naar achteren om het dier meer ruimte te geven.

De wasbeer maakte een iel, mauwend geluid dat noch een dreigement noch een uiting van angst was, maar de onmiskenbare stem van ellende. Hij had pijn, was gewond of ziek.

Zijn eerste reactie was: Rabiës.

Het .22 pistool lag boven op de tafel, omdat hij tegenwoordig altijd een wapen binnen handbereik hield. Hij pakte het op, al wilde hij de wasbeer niet in huis doodschieten.

Hij zag nu dat de ogen van het dier onnatuurlijk ver uitpuilden en dat de vacht eronder nat was van tranen. De kleine klauwen klauwden in de lucht en de staart met de zwarte ringen sloeg woest heen en weer over de eiken vloer. De wasbeer leek half te stikken en viel op zijn zij op de grond. Hij had last van hevige spierspasmen en zijn zijden bewogen zich heftig terwijl hij vocht om adem te halen. Opeens kwam er bloed uit zijn neusgaten en zijn oren. Na een laatste spasme waardoor de klauwen weer hard op de vloer tikten, bleef hij stil liggen.

Dood.

‘Lieve god,’ zei Eduardo, en drukte een trillende hand tegen zijn voorhoofd om de zweetdruppels weg te vegen die opeens bij zijn haargrens waren verschenen.

De dode wasbeer leek niet zo groot als een van de beide wachtposten die hij buiten had gezien en hij dacht niet dat hij er alleen kleiner uitzag omdat hij door de dood was gekrompen. Hij was er vrij zeker van dat dit een derde dier was, misschien jonger dan de andere twee. Of misschien waren dat mannetjes en was dit een vrouwtje.

Hij herinnerde zich dat hij de keukendeur open had gelaten toen hij om het huis heen was gelopen om te zien of het dier aan de voorkant hetzelfde was als die aan de achterkant. De hordeur was dicht geweest. Maar die was licht: alleen een smal houten frame en gaas. De wasbeer zou hem ver genoeg open hebben kunnen krijgen om zijn snuit, kop en vervolgens zijn lijf erdoorheen te wurmen en het huis in te glippen voordat hij was teruggekeerd om de deur dicht te doen.

Waar had het dier zich in het huis verborgen terwijl hij die namiddag in zijn schommelstoel doorbracht? Wat had het gedaan terwijl hij het avondeten bereidde?

Hij liep naar het raam bij het aanrecht. Omdat hij vroeg had gegeten en de zon in de zomer laat onderging, was de schemering nog niet ingevallen en kon hij de gemaskerde waarnemer duidelijk zien. Hij zat op zijn achterste in de achtertuin en hield het huis plichtsgetrouw in de gaten.

Eduardo liep behoedzaam om het trieste wezen op de grond heen de gang in, maakte de voordeur open en ging naar buiten om te kijken of de andere wachtpost nog op zijn plaats was. Hij zat niet in de voortuin, maar lag op de veranda, een meter of zo van de deur vandaan, op zijn zij, bloed in het ene oor dat Eduardo kon zien, bloed bij de neusgaten, de ogen groot en verglaasd. Eduardo keek van de wasbeer naar de lager gelegen bossen onderaan de weide. De ondergaande zon, die balanceerde op de toppen van de bergen in het westen, zorgde voor schuine oranje stralen tussen de stammen van die bomen, maar kon de koppige schaduwen niet verdrijven.

Zodra hij terug was in de keuken en weer door het raam keek, rende de wasbeer in de achtertuin als een gek in kringen rond. Toen hij de veranda op liep, hoorde hij hem gillen van de pijn. Binnen enige seconden viel hij. Zijn flanken bewogen nog even heftig, daarna bleef hij bewegingloos liggen.

Eduardo keek de heuvel op, langs de dode wasbeer op het gras naar de bossen die de veldstenen bungalow flankeerden waar hij als huisbewaarder had gewoond. De duisternis tussen die bomen was dieper dan in het lager gelegen bos, omdat de naar het westen draaiende zon alleen de hoogste takken bescheen terwijl hij langzaam achter de Rockies verdween.

Er wás iets in dat bos.

Eduardo dacht niet dat het vreemde gedrag van de wasberen een gevolg was van rabiës of van welke ziekte dan ook. Iets … oefende controle over ze uit. Misschien waren de middelen waarmee dat gebeurde voor de dieren lichamelijk zo belastend dat ze daardoor opeens met hevige spasmen waren gestorven.

Of misschien had de eenheid in het bos ze expres gedood om te laten zien hoe groot de controle was die hij kon uitoefenen, om met zijn macht indruk te maken op Eduardo en te suggereren dat hij even makkelijk zou kunnen worden gedood als de wasberen. Hij had het gevoel dat hij werd gadegeslagen – niet alleen door de ogen van andere wasberen.

De kale toppen van de hoogste bergen hadden iets dreigends, als een vloedgolf van graniet. De oranje zon verdween langzaam in die zee van steen.

Onder de eeuwig groene takken werd het steeds donkerder, maar Eduardo dacht niet dat zelfs de meest donkere natuur de duisternis in het hart van de waker in het bos kon evenaren – als die überhaupt een hart had.

Hoewel Eduardo ervan overtuigd was dat ziekte geen rol had gespeeld bij het gedrag en de dood van de wasberen, kon hij niet met zekerheid een diagnose stellen, dus nam hij voorzorgsmaatregelen toen hij de dieren opruimde. Hij bond een grote zakdoek voor zijn neus en mond en trok rubber handschoenen aan. Hij pakte de lijkjes niet rechtstreeks op, maar gebruikte een schop met een korte steel om ze in een grote plastic vuilniszak te doen. Hij maakte een knoop in elke zak en deponeerde ze in het laadgedeelte van de Cherokee stationcar die in de garage stond. Nadat hij kleine bloedvlekken op de veranda aan de voorkant met een tuinslang had weggespoeld, gebruikte hij een paar katoenen lappen om de keukenvloer met onverdunde Lysol te reinigen. Toen gooide hij de poetslappen in een emmer, trok de handschoenen uit, deed die ook in de emmer en zette die laatste op de veranda achter het huis om dat alles later weg te gooien.

Hij legde ook een jachtgeweer en het .22 pistool in de Cherokee. Hij nam de videocamera mee, omdat hij niet wist wanneer hij die nodig kon hebben. Bovendien stonden op de band in de camera opnamen van de wasberen, en hij wilde niet dat die band net zo zou verdwijnen als de opnamen die hij gemaakt had van het lichtgevende bos en de zwarte deuropening. Om diezelfde reden nam hij het notitieblok mee, dat al voor de helft was gevuld met een handgeschreven verslag van de recente gebeurtenissen.

Toen hij klaar was om naar Eagle’s Roost te rijden, was de lange schemering overgegaan in de avond. Hij vond het idee terug te moeten keren naar een donker huis niet prettig, al had hij zich daar nooit eerder druk over gemaakt. Hij deed de lichten aan in de keuken en de gang beneden. Na even nadenken deed hij hetzelfde met de lampen in de huiskamer en de studeerkamer.

Hij sloot af, reed de Cherokee achteruit de garage uit en vond dat een te groot deel van het huis nog donker was. Hij ging weer naar binnen om een paar lichten boven aan te doen. Toen hij naar de Cherokee terugkeerde en de oprijlaan van zeshonderd meter afreed naar de landweg in het zuiden, brandde achter alle ramen op beide verdiepingen van het huis licht.

De uitgestrektheid van Montana leek leger dan ooit. Kilometer na kilometer in de zwarte heuvels aan de ene kant en over de tijdloze vlakten aan de andere, waren er vage groepjes lichten ergens in de verte. Ze leken boven een zee te zweven, alsof het lampen waren van schepen die zich onverbiddelijk naar de een of andere horizon begaven.

Hoewel de maan nog niet was opgekomen, dacht hij niet dat de gloed ervan de avond minder immens of verwelkomender zou hebben gemaakt. Het gevoel geïsoleerd te zijn zat hem dwars en dat had meer te maken met zijn innerlijke landschap dan met het platteland van Montana.

Hij was weduwnaar, kinderloos, hoogstwaarschijnlijk bezig aan het laatste tiental jaren van zijn leven, van veel medemensen gescheiden door zijn leeftijd, het lot en zijn eigen voorkeuren. Hij had nooit iemand anders nodig gehad dan Margarite en Tommy. Nadat hij hen had verloren, had hij zich neergelegd bij het feit dat hij zijn jaren verder ongeveer als een monnik zou moeten slijten. En hij had het vaste vertrouwen gehad dat hij dat kon doen zonder te bezwijken door verveling of wanhoop. Nu wenste hij echter dat hij zich had opengesteld voor het maken van vrienden, minstens één, en niet zo vastberaden zijn kluizenaarshart had gevolgd.

Kilometer na eenzame kilometer wachtte hij op geritsel van het plastic in de laadruimte achter de achterbank.

Hij was er zeker van dat de wasberen dood waren. Hij begreep niet waarom hij verwachtte dat ze weer tot leven zouden komen en zich een weg uit de zakken zouden scheuren, maar dat deed hij wel.

Erger nog: hij wist dat als hij ze druk aan de zakken hoorde klauwen, het niet de wasberen zouden zijn die hij met een schop in de zakken had gedeponeerd, niet precies dezelfde, misschien helemaal niet dezelfde, maar veranderd.

‘Ouwe dwaas,’ zei hij, en probeerde zichzelf te dwingen zich te schamen voor zulke morbide en eigenaardige overpeinzingen.

Twaalf kilometer nadat hij zijn oprijlaan achter zich had gelaten, kwam hij eindelijk ander verkeer op de landweg tegen. Daarna werd het steeds drukker op de geasfalteerde tweebaansweg naarmate hij Eagle’s Roost dichter naderde, hoewel niemand die weg per ongeluk kon hebben gehouden voor een aanlooproute richting New York of zelfs maar Missoula.

Hij moest de stad door rijden, naar de andere kant, waar Lester Yeats woonde en praktijk hield, bij de grens tussen Eagle’s Roost en de velden. Yeats was een dierenarts die jarenlang de paarden van Stanley Quartermass onder zijn hoede had gehad – een vrolijke man met wit haar en een witte baard; hij had een goede kerstman kunnen zijn als hij dik in plaats van broodmager was geweest.

Het huis had buitenmuren met overnaadse planken, blauwe luiken en een leistenen dak. Omdat er ook licht brandde in het op een schuur lijkende gebouw waarin Yeats’ praktijk was ondergebracht en in de aangrenzende stallen waar de vierpotige patiënten onderdak konden krijgen, reed hij een paar honderd meter het huis voorbij, tot het eind van een grindpad.

Toen Eduardo de Cherokee uit stapte, ging de voordeur van de praktijk open en kwam er een man naar buiten die de deur op een kier open liet staan. Hij was lang, voor in de dertig, oogde verweerd en had dik, bruin haar. Hij had een brede en makkelijke glimlach. ‘Hallo. Wat kan ik voor u doen?’

‘Ik ben op zoek naar Lester Yeats,’ zei Eduardo.

‘Dokter Yeats?’ De glimlach verdween. ‘Bent u een oude vriend van hem of zo?’

‘Zaken,’ zei Eduardo. ‘Ik heb een paar dieren bij me en ik wil graag dat hij die bekijkt.’

De onbekende was duidelijk verbaasd en zei: ‘Ik ben bang dat Lester Yeats niet meer in bedrijf is, meneer.’

‘O? Is hij met pensioen gegaan?’

‘Hij is gestorven,’ zei de jongeman.

‘O ja? Yeats?’

‘Meer dan zes jaar geleden.’

Daar schrok Eduardo van. ‘Triest dat te horen.’ Hij had niet beseft hoelang het geleden was dat hij Yeats voor het laatst had gezien.

Er stak een warm briesje op dat de lariksen die op verschillende plaatsen om de gebouwen heen stonden, in beweging bracht.

De onbekende zei: ‘Ik ben Travis Potter en ik heb het huis en de praktijk van mevrouw Yeats gekocht. Zij is naar een kleiner huis in de stad verhuisd.’

Ze gaven elkaar een hand en in plaats van zijn naam te noemen, zei Eduardo: ‘Dokter Yeats heeft op de ranch voor de paarden gezorgd.’

‘Welke ranch?’

‘De Quartermass Ranch.’

‘O,’ zei Travis Potter. ‘Dan moet u de … meneer Fernandez, nietwaar?’

‘O, sorry. Ja, Ed Fernandez,’ antwoorde hij, en had het ongemakkelijke gevoel dat de dierenarts ‘de man over wie wordt gepraat’ of zoiets dergelijks had willen zeggen, alsof hij de plaatselijke excentriekeling was.

Hij veronderstelde dat dat inderdaad het geval zou kunnen zijn. Nu hij alles van zijn rijke werkgever had geërfd, alleen woonde, een kluizenaar die zelden tegen iemand sprak, ook niet als hij zich de stad in waagde om boodschappen te doen, kon hij een raadsel zijn geworden naar wie de mensen in de stad nieuwsgierig waren. Die gedachte stond hem niet aan.

‘Hoeveel jaar is het geleden dat u paarden hebt gehad?’ vroeg Potter.

‘Acht. Tot de dood van meneer Quartermass.’

Even zwegen beiden. De juninacht om hen heen werd gevuld met het gezang van krekels.

‘Waar zijn die dieren?’ vroeg Potter.

‘Dieren?’

‘U zei dat u dokter Yeats naar een paar dieren wilde laten kijken.’

‘O ja.’

‘Hij was een goede dierenarts, maar ik verzeker u dat ik zijn gelijke ben.’

‘Daar ben ik zeker van, dokter Potter. Maar het zijn dode dieren.’

‘Dode dieren?’

‘Wasberen.’

‘Dode wasberen?’

‘Drie.’

‘Drie dode wasberen?’

Als hij echt een reputatie als plaatselijke excentriekeling had, besefte Eduardo dat hij die nu nog versterkte. Hij had nog maar zo weinig ervaring met het maken van een praatje dat hij niet ter zake kon komen.

Hij haalde diep adem en zei wat nodig was, zonder het verhaal van de deur en andere eigenaardigheden te vertellen. ‘Ze deden raar, op klaarlichte dag, renden in kringen rond. Toen vielen ze één voor één om.’ Helder beschreef hij hun doodsstrijd, het bloed in hun neusgaten en oren. ‘Ik vroeg me af of het rabiës kon zijn.’

‘U woont in de buurt van de lager gelegen heuvels, en onder in het wild levende dieren komt altijd wel enige rabiës voor. Dat is niet meer dan natuurlijk. Maar de laatste tijd hebben we daar geen gevallen van gezien. Bloed in de oren? Geen symptoom van rabiës. Waren ze aan het schuimbekken?’

‘Niet dat ik heb gezien.’

‘Renden ze in een rechte lijn?’

‘In kringen.’

Op de hoofdweg reed een pick-up langs, de countrymuziek zo hard uit de radio schallend dat je de melodie op het terrein van Potter nog kon horen. Luid of niet, het was een trieste song.

‘Waar zijn ze?’ vroeg Potter.

‘In plastic zakken in de Cherokee.’

‘Bent u gebeten?’

‘Nee,’ zei Eduardo.

‘Gekrabd?’

‘Nee.’

‘Hebt u ze op welke manier dan ook aangeraakt?’

Eduardo vertelde over de voorzorgsmaatregelen die hij had genomen: de schop, de zakdoek, de rubber handschoenen.

Travis Potter hield zijn hoofd scheef, keek verbaasd en vroeg: ‘Hebt u me nu alles verteld?’

‘Dat denk ik wel,’ loog hij. ‘Ik bedoel … hun gedrag was nogal vreemd, maar ik heb u alles verteld wat belangrijk is. Mij zijn geen andere symptomen opgevallen.’

Potter keek hem recht en doordringend aan en even dacht Eduardo erover om heel het bizarre verhaal te vertellen.

In plaats daarvan zei hij: ‘Als het geen rabiës is, zou het dan een epidemie kunnen zijn?’

Potter fronste zijn wenkbrauwen. ‘Dat betwijfel ik. Uit het oor bloeden is een heel ongewoon symptoom. Hebt u vlooienbeten opgelopen toen u bij de dieren in de buurt was?’

‘Ik heb nergens jeuk.’

Het warme briesje wakkerde aan tot een windvlaag, waardoor de lariksen veel lawaai maakten en een nachtvogel werd opgeschrikt, die laag over hun hoofd vloog met een kreet die hen aan het schrikken maakte.

‘Laat u die wasberen maar bij mij, dan zal ik er eens naar kijken,’ zei Potter.

Ze haalden de drie groene zakken uit de Cherokee en namen ze mee naar binnen. De wachtkamer was verlaten. Potter was kennelijk met zijn administratie bezig geweest. Ze liepen een deur en een korte gang door naar een witbetegelde behandelkamer, waar ze de zakken op de grond naast de onderzoektafel van roestvrij staal neerzetten.

De kamer voelde koel aan en zag er koud uit. Hard wit licht viel op emaille, staal en glas. Alles glansde als sneeuw en ijs.

‘Wat gaat u met ze doen?’ vroeg Eduardo.

‘Ik heb hier geen middelen om ze op rabiës te testen, dus zal ik weefselmonsters nemen en die naar het staatslab sturen. Over een paar dagen moeten we het resultaat binnen hebben.’

‘Is dat alles?’

‘Hoe bedoelt u dat?’

Eduardo porde met de neus van zijn laars in een van de zakken en zei: ‘Gaat u op een ervan geen autopsie verrichten?’

‘Ik berg ze op in een vriescel en wacht de uitslag van het staatslab af. Als er geen sprake is van rabiës, zal ik inderdaad overgaan tot een autopsie.’

‘Zult u me laten weten wat u hebt ontdekt?’

Potter keek hem opnieuw indringend aan. ‘Weet u zéker dat u niet bent gebeten of gekrabd? Want als dat zo is en er bestaat een reden om rabiës te vermoeden, moet u meteen naar een arts om u te laten inenten. Vanavond nog.’

‘Ik ben niet stom,’ zei Eduardo. ‘Als er ook maar een kans bestond dat ik geïnfecteerd was, zou ik u dat zeggen.’

Potter bleef hem aanstaren.

Eduardo keek om zich heen en zei: ‘U hebt alles gemoderniseerd.’

‘Kom,’ zei de dierenarts, die zich omdraaide naar de deur. ‘Ik wil u iets meegeven.’

Eduardo liep achter hem aan de gang door, naar Potters privékantoor. Potter rommelde in de laden van een witmetalen kast en gaf hem twee pamfletten. Een over rabiës, een over de builenpest.

‘U moet de symptomen van beide goed doorlezen en als u bij uzelf iets opmerkt dat er ook maar op lijkt, moet u naar uw arts gaan.’

‘Ik heb het niet zo op artsen.’

‘Daar gaat het niet om. Hébt u een huisarts?’

‘Ik heb er nooit een nodig gehad.’

‘Dan moet u mij bellen en zal ik op de een of andere manier een arts voor u regelen. Begrepen?’

‘Oké.’

‘Beloofd?’

‘Ja.’

‘Hebt u daar telefoon?’ vroeg Potter.

‘Natuurlijk. Wie heeft dat tegenwoordig niet?’

De vraag leek te bevestigen dat hij het imago van een kluizenaar en excentriekeling had. Misschien verdiende hij dat. Nu hij er wat dieper over nadacht, besefte hij dat hij de laatste vijf of zes maanden de telefoon niet meer had opgenomen omdat hij werd gebeld of zelf wilde bellen. Hij betwijfelde of het apparaat het afgelopen jaar meer dan drie keer had gerinkeld, en één keer was dat nog iemand geweest die verkeerd was verbonden.

Potter liep naar zijn bureau, pakte een pen en een aantekenboekje en noteerde het nummer dat Eduardo hem gaf. Toen scheurde hij een ander velletje af en gaf dat aan Eduardo, omdat zijn kantooradres en telefoonnummers erop stonden.

Eduardo vouwde het papiertje op en stopte het in zijn portefeuille. ‘Wat ben ik u schuldig?’

‘Niets. Het waren geen huisdieren van u, dus waarom zou u moeten betalen? Rabiës is een veel voorkomend probleem.’

Potter liep met hem mee naar de Cherokee.

De lariksen ritselden in het zachte briesje, krekels lieten zich horen, een kikker kwaakte als een dode man die probeert te praten. Toen Eduardo het portier aan de bestuurderskant opende, draaide hij zich om naar de dierenarts en zei: ‘Als u een autopsie verricht …’

‘Ja?’

‘Zoekt u dan alleen naar tekenen van bekende ziekten?’

‘Ja. Ziektepatronen, trauma.’

‘Is dat alles?’

‘Waar zou ik verder naar moeten zoeken?’

Eduardo aarzelde, haalde zijn schouders op en zei: ‘Alles wat … vreemd is.’

Weer die intense, starende blik. ‘Dat zal ik nu zeker doen,’ zei Potter.

De hele weg naar huis door dat donkere, verloren land vroeg Eduardo zich af of hij het juiste had gedaan. Voor zover hij kon zien waren er slechts twee alternatieven voor de handelwijze waar hij voor had gekozen, en die waren beide problematisch. Hij had zich op de ranch van de wasberen kunnen ontdoen en kunnen afwachten wat er daarna zou gebeuren. Maar dan had hij wellicht belangrijk bewijsmateriaal vernietigd over het feit dat iets wat niet van deze aarde was zich schuilhield in de bossen van Montana.

Hij had Travis Potter ook kunnen vertellen over de lichtgevende bomen, kloppende geluiden, drukgolven en de zwarte deuropening. Hij had hem kunnen vertellen dat de wasberen hem in de gaten hadden gehouden en dat hij het gevoel had gehad dat zij als surrogaatogen dienden voor de onbekende in de bossen. Maar als hij inderdaad algemeen werd beschouwd als de oude kluizenaar van de Quartermass Ranch, zou hij niet serieus genomen zijn.

Erger nog. Wanneer de dierenarts het verhaal eenmaal had verspreid, had een bemoeizuchtige ambtenaar wel eens het idee kunnen krijgen dat die arme ouwe Ed Fernandez seniel was of gewoon helemaal gek – een gevaar voor zichzelf en anderen. Met alle medelijden van de wereld, droeve ogen en een zachte stem, triest hun hoofd schuddend en tegen zichzelf zeggend dat ze dit voor zijn eigen bestwil deden, zouden ze hem misschien tegen zijn zin opsluiten voor een medisch en psychiatrisch onderzoek.

Hij wilde niet worden afgevoerd naar een ziekenhuis, worden geprikt en gepord alsof hij was teruggekeerd naar zijn eerste kinderjaren. Daar zou hij niet goed op reageren. Hij kende zichzelf. Hij zou koppig en minachtend reageren, de weldoeners zo irriteren, dat de kans bestond dat ze hem onder curatele stelden en door een rechter lieten veroordelen tot een verblijf in een verpleeghuis of een soortgelijk instituut – tot het eind van zijn levensdagen.

Hij had lang geleefd en gezien hoe veel levens geruïneerd werden door mensen die met de beste bedoelingen handelden, zeker van hun eigen superioriteit en wijsheid. De teloorgang van nog een oude man zou niet opvallen, en hij had geen vrouw of kinderen, geen vriend of bloedverwant die hem zou kunnen helpen tegen de moordende vriendelijkheid van de staat.

Dus had Eduardo niet verder durven gaan dan de dode dieren aan Potter geven om er proeven mee te doen en zo nodig een autopsie uit te voeren. Hij was alleen bang dat hij Travis Potter op een door hem onvoorziene manier in gevaar had gebracht, gezien de onmenselijke natuur van de eenheid die de wasberen in zijn macht had gehad.

Maar Eduardo had wel even gezinspeeld op iets vreemds, en Potter leek niet van gezond verstand gespeend te zijn. De dierenarts was op de hoogte van risico’s die ziekten met zich mee konden brengen. Hij zou alle voorzorgsmaatregelen tegen een mogelijke besmetting nemen, en dat zou waarschijnlijk ook effectief zijn tegen een niet te raden, onaards gevaar dat de karkassen konden vertegenwoordigen.

De lichten van huizen van families die hij nooit had ontmoet schenen ver in de zee van de nacht. Voor het eerst in zijn leven wenste Eduardo dat hij hen kende, hun namen en gezichten, hun geschiedenis, de dingen waarop ze hoopten.

Hij vroeg zich af of er ergens in de verte een kind op een veranda over de glooiende vlakte zat te staren naar de koplampen van de Cherokee die door de juni-duisternis naar het westen reed. Een jonge jongen, een jong meisje, vol plannen en dromen, zou zich kunnen afvragen wie er in de auto achter die lichten zat, waar hij naartoe ging, hoe zijn leven eruitzag.

De gedachte aan zo’n kind, daar ergens buiten in de nacht, gaf Eduardo een vreemd gemeenschapsgevoel, een totaal onverwacht gevoel dat hij wel degelijk deel uitmaakte van een familie, of hij dat nu wilde of niet: de familie van de mensheid, vaak een frustrerende, ruziënde clan met fouten en gebreken, vaak ernstig in de war, maar af en toe ook nobel en bewonderenswaardig, met een gemeenschappelijk lot dat ieder lid deelde. Voor hem was dat een ongewoon optimistisch en filosofisch vriendelijk beeld van zijn medemensen, dat gevaarlijk dicht in de buurt van sentimentaliteit kwam. Het verbaasde hem, maar gaf hem ook een warm gevoel van binnen.

Hij was ervan overtuigd dat wat er door die deur was gekomen, vijandig tegenover de mensheid stond, en zijn korte aanvaring ermee had hem eraan herinnerd dat de hele natuur in feite vijandig was. Het was een koud, gevoelloos universum, ofwel omdat God het zo had geschapen als test om de goede van de slechte zielen te kunnen onderscheiden, of eenvoudigweg omdat het nu eenmaal zo was. Geen mens kon comfortabel in leven blijven zonder de gevechten en de met moeite geboekte successen van mensen die vóór hem hadden geleefd en die zijn tijd op deze aarde met hem deelden. Indien een nieuw kwaad de wereld had betreden, een kwaad dat het kwaad waartoe sommige mannen en vrouwen in staat waren in het niet zou doen zinken, zou de mensheid tijdens de lange, moeilijke reis dat gemeenschapsgevoel harder nodig hebben dan ooit.

Hij zag het huis toen hij een derde van de zeshonderd meter lange oprijlaan had afgelegd. Pas toen hij zestig tot tachtig meter van het huis vandaan was, zag hij dat er iets mis was. Hij trapte op de rem.

Voordat hij naar Eagle’s Roost was vertrokken, had hij de lichten aangedaan in alle kamers. Hij herinnerde zich heel duidelijk alle verlichte vensters toen hij wegreed. Hij had zich verlegen gevoeld met zijn kinderlijke aarzeling om naar een donker huis terug te keren.

Nu was het donker. Even donker als de binnenkant van de ingewanden van de duivel.

Voordat hij goed besefte wat hij deed, sloot hij met de centrale vergrendeling alle deuren van de stationcar.

Hij bleef een tijdje naar het huis zitten staren. De voordeur was dicht en alle ramen die hij kon zien waren heel. Er leek niets mis te zijn.

Behalve dan dat alle lichten in alle kamers uit waren gedaan. Door wie? Door wat?

Hij nam aan dat een stroomstoring een redelijke verklaring kon zijn, maar eigenlijk geloofde hij daar niet in. Soms kon een onweer in Montana zoiets veroorzaken, net als de harde wind en het dikke ijs in de wintermaanden. Maar er was vanavond geen sprake geweest van slecht weer, er had alleen een zacht briesje gestaan.

Het huis wachtte.

Hij kon niet de hele nacht in de auto blijven zitten. Kon er verdorie niet in leven.

Langzaam reed hij het laatste stuk van de oprijlaan af en stopte voor de garage. Hij pakte de afstandsbediening en drukte op de knop voor een van de deuren.

De automatische garagedeur schoof omhoog. In de ruimte voor drie auto’s zorgde de lamp aan het plafond, die door middel van een tijdklok drie minuten aan bleef, voor voldoende licht om te kunnen constateren dat er in de garage niets mis was.

Dat rekende ook af met de theorie van een stroomstoring.

In plaats van drie meter de garage in te rijden, bleef hij staan waar hij stond. Hij zette de Cherokee in zijn vrij, maar draaide het contactsleuteltje niet om en liet de koplampen branden.

Hij pakte het jachtgeweer van de plaats waar het stond, met de loop naar beneden voor de stoel naast hem, en stapte uit. Hij liet zijn portier wijdopen staan.

Portier open, lichten aan, motor draaiend.

Hij vond het niet prettig te denken dat hij het bij het eerste teken van problemen op een lopen zou zetten. Maar als het een kwestie van racen of sterven was, zou hij harder rennen dan het iets dat hem achtervolgde.

Hoewel het jachtgeweer slechts vijf patronen bevatte – één al in het staartstuk en vier in het magazijn – maakte hij zich geen zorgen over het feit dat hij geen reservepatronen had meegenomen. Als hij de pech had iets tegen te komen dat van korte afstand niet met vijf patronen kon worden geveld, zou hij toch niet lang genoeg in leven blijven om het geweer opnieuw te laden.

Hij ging naar de voorkant van het huis, liep het trapje naar de veranda op en probeerde de voordeur open te maken. Die was op slot.

Zijn huissleutel zat aan een ander kettinkje dan zijn autosleutels. Dat haalde hij uit zijn spijkerbroek en hij maakte de deur open. Hij bleef buiten staan, met het jachtgeweer in zijn rechterhand, en stak zijn linkerhand langs zijn lichaam door de half geopende deur, zoekend naar de lichtschakelaar. Hij verwachtte dat er iets op hem af zou rennen vanuit de inktzwarte gang beneden, of een hand over de zijne zou leggen terwijl hij, zoekend naar de schakelaar, op de muur klopte.

Hij draaide de schakelaar om en de hal en de gang waren verlicht. Hij liep de drempel over, een paar stappen naar binnen, en liet de deur achter hem open staan.

Het was stil in huis.

Donkere kamers aan beide zijden van de gang. Studeerkamer links. Huiskamer rechts.

Hij wilde geen van beide kamers zijn rug toe draaien, maar uiteindelijk liep hij naar rechts, met het geweer recht voor zich. Toen hij de lamp aan het plafond aandeed, bleek de grote huiskamer verlaten te zijn. Geen binnendringer. Niets ongewoons. Toen zag hij een donkere klomp op de witte franje langs de rand van het Chinese tapijt liggen. Eerst dacht hij dat het uitwerpselen waren, dat er een dier binnen was gekomen en daar zijn behoefte had gedaan. Maar toen hij zich boog om het goed te bekijken, zag hij dat het alleen een brok vochtige aarde was, met een paar grassprietjes erin.

Toen hij terug was in de gang, zag hij voor het eerst de kleinere hoopjes vuil op de glanzend gepoetste eiken vloer.

Voorzichtig liep hij de studeerkamer in, waar geen lamp aan het plafond hing. Het licht vanuit de gang verdreef voldoende schaduwen om hem in staat te stellen de bureaulamp te vinden en aan te doen.

Overal op het bureau opgedroogde aarde. Nog meer op de roodleren zitting van de stoel.

‘Wat is dit verdomme nu weer?’ vroeg hij zich zacht af. Voorzichtig maakte hij de spiegeldeuren van de kast open, maar daar had zich niemand in verstopt.

In de hal controleerde hij ook de halkast. Niemand.

De voordeur stond nog open. Hij kon niet besluiten wat hij zou doen. Hij liet hem graag open, omdat hij dan zo nodig onbelemmerd en snel naar buiten kon gaan. Maar als hij het huis helemaal wilde doorzoeken en niemand vond, zou hij in dat geval terug moeten gaan om de deur te sluiten en vervolgens alle kamers opnieuw moeten doorzoeken in verband met de mogelijkheid dat er iemand achter zijn rug naar binnen was geglipt. Aarzelend deed hij de deur dicht en schoof de grendel erop.

De beige vaste vloerbedekking die boven lag was ook aangebracht op de eiken trap met zijn zware trapleuning. Midden op een paar lagere treden lag eveneens opgedroogde aarde, niet veel, wel voldoende om zijn aandacht te trekken.

Hij keek omhoog.

Nee, eerst de benedenverdieping.

Hij vond niets in het toilet, in de kast onder de trap, in de grote eetkamer, in de waskamer. Maar in de keuken lag weer opgedroogde aarde, meer dan elders.

Zijn avondeten van rigatoni, worst, boter en brood stond nog gedeeltelijk op de tafel, want hij was halverwege de maaltijd gestoord door de wasbeer en de spastische dood van het dier. Vegen van nu opgedroogde modder markeerden de rand van zijn bord. Op de tafel rond het bord lagen een heleboel kluitjes opgedroogde aarde met de afmetingen van erwten, een spadevormig bruin blad was tot een miniatuurrol opgekruld, een dode tor erbij, zo groot als een penny.

De tor lag op zijn rug, zes stijve poten omhoog in de lucht. Toen hij hem met een vinger omdraaide, zag hij dat het schild lichtgevend blauwgroen was.

Twee platte kleikoekjes met de afmetingen van een dollar zaten op de zitting van de stoel vastgeplakt. Op de eiken vloer om de stoel heen lag nog meer aarde.

Ook voor de koelkast. Alles bij elkaar een paar eetlepels, maar hij zag ook enige grassprietjes, nog een dood blad en een worm. De worm leefde nog, maar had zich wel opgekruld, lijdend door gebrek aan vocht.

Hij kreeg de kriebels in zijn hals en was er opeens van overtuigd dat hij werd gadegeslagen. Hij hield het jachtgeweer met beide handen vast en draaide zich om naar het ene raam en toen naar het andere. Anders dan hij zich had voorgesteld, was er geen bleek, spookachtig gezicht tegen een van de ruiten gedrukt. Alleen de nacht.

Het chromen handvat van de koelkast was dof van het vuil; die raakte hij niet aan. Hij maakte de deur open door de rand vast te pakken. Het eten en drinken erin leek onaangeroerd, alles zoals hij het had achtergelaten.

De deuren van de dubbele oven stonden open. Hij deed ze dicht zonder de handvatten aan te raken, omdat die her en der met een ondefinieerbare korst waren besmeurd.

Aan een scherpe rand van één ovendeur zat een afgescheurd stukje stof, ruim een centimeter breed en minder dan tweeënhalve centimeter lang. Het was lichtblauw, met een gebogen streepje donkerder blauw, dat een onderdeel kon zijn van een zich herhalend patroon op een lichtere achtergrond.

Eduardo staarde een eeuwigheid naar het lapje stof. De tijd leek stil te blijven staan en het universum hing even stil als de slinger van een kapotte klok, tot er zich ijskoude druppels van intense angst in zijn bloed vormden en hem zo hevig aan het trillen maakten, dat hij ervan begon te klappertanden. De begraafplaats … Hij draaide zich snel weer om naar het ene en het andere raam, maar daar buiten was niets.

Alleen de nacht. De nacht. Het blinde, onduidelijke, gevoelloze gezicht van de nacht.

Hij ging naar boven. Veelzeggende kluitjes aarde, kruimeltjes, vegen – eens vochtig, nu droog – in de meeste kamers. Nog een blad. Nog eens twee dode torren, even uitgedroogd als stokoude papyrus. Een steentje met de afmetingen van een kersenpit, glad en grijs.

Hij besefte dat een aantal lichtschakelaars ook vies was. Daarna deed hij de lichten aan met zijn door de mouw van zijn shirt beschermde arm, of met de loop van het jachtgeweer.

Toen hij elke kamer had bekeken, alle kasten grondig had doorzocht, onder en achter alle meubels had gekeken waar iemand die zo groot was als een zeven- of achtjarig kind zich mogelijkerwijs had kunnen verbergen, en ervan overtuigd was dat niets zich op de bovenverdieping schuilhield, liep hij naar het eind van de gang en trok aan een touw om de vouwtrap naar de zolder omlaag te halen.

De lichten op zolder konden vanuit de gang aan worden gedaan, dus hoefde hij niet in het donker naar boven. Hij doorzocht elk donker hoekje onder het schuine, stoffige dak, waar motten vastzaten in webben als kant en spinnen even koud en zwart als de winter dreigend op een prooi wachtten.

Toen hij weer beneden in de keuken was, schoof hij de koperen grendel van de kelderdeur af. Die deur kon je alleen vanuit de keuken openmaken, dus kon er niets naar beneden zijn gegaan om zich vervolgens daar op te sluiten.

Maar aan de andere kant was het ook zo dat de deuren aan de voor- en de achterkant van het huis afgesloten waren geweest toen hij naar de stad ging. Niemand had naar binnen kunnen komen – of alles bij vertrek weer kunnen afsluiten – zonder een sleutel, en hij was de enige die een sleutel had. Toch was alles op slot geweest toen hij thuis kwam, en zijn speurtocht had geen kapot of onafgesloten raam opgeleverd. Toch was er duidelijk een binnendringer geweest, en weer vertrokken.

Hij liep de kelder in en doorzocht de twee grote, raamloze kamers. Ze waren koud, ietwat muf en leeg.

Op dit moment was het huis veilig.

Hij was de enige aanwezige.

Hij liep naar buiten, deed de voordeur achter zich op slot en reed de Cherokee de garage in. Voordat hij uitstapte, sloot hij de garagedeur met de afstandsbediening.

De eerste uren daarna was hij druk aan het schrobben en stofzuigen, en met een energie die aan waanzin grensde ruimde hij alle rommel op. Hij gebruikte vloeibare zeep, water met veel ammoniak en een spuitbus Lysol, vastbesloten elk vuil oppervlak niet alleen schoon te maken maar ook te desinfecteren, zo steriel mogelijk voor een ruimte die geen operatiekamer of laboratorium was. Hij transpireerde voortdurend zo hevig dat zijn shirt er doorweekt van raakte en zijn haren op zijn schedel werden vastgeplakt. De spieren in zijn nek, schouders en armen gingen zeer doen van het geschrob. De lichte reuma in zijn handen werd heviger; de knokkels werden dik en rood van het bijna manisch woest vasthouden van borstels en poetslappen, maar het enige gevolg was dat hij ze nog steviger vasthield, tot hij duizelig werd van de pijn en de tranen in zijn ogen stonden.

Eduardo wist dat hij niet alleen zijn uiterste best deed om het huis schoon te maken, maar ook om zichzelf te ontdoen van bepaalde afschuwelijke ideeën die hij niet kon verdragen, niet kon nagaan, en ook absoluut niet wilde natrekken. Hij veranderde zichzelf in een schoonmaakapparaat, een onaandoenlijke robot die zich zo intens en met uitsluiting van al het overige op zijn nederige taak concentreerde dat hij werd gezuiverd van elke ongewenste gedachte, de ammoniakdampen diep inademend, alsof die zijn geest konden desinfecteren, pogend zichzelf zo volledig uit te putten dat hij zou kunnen slapen en alles misschien zelfs zou kunnen vergeten.

Terwijl hij aan het schoonmaken was, gooide hij alle gebruikte papieren handdoeken, poetslappen, borstels en sponzen in een grote plastic zak. Toen hij klaar was, knoopte hij de zak dicht en deponeerde hem buiten in een vuilnisbak. Gewoonlijk zou hij de sponzen en borstels hebben schoongemaakt en bewaard voor een volgende keer, maar nu niet.

In plaats van de papieren zak uit de stofzuiger te halen, zette hij het hele apparaat buiten bij het vuilnis neer. Hij wilde niet hoeven nadenken over de afkomst van de microscopisch kleine deeltjes vuil die nu aan de borstel en de binnenkant van de slang kleefden, de meeste zo klein dat hij er nooit zeker van zou kunnen zijn dat ze weg waren, totdat hij alles heel grondig had schoongemaakt, en misschien dan nog niet eens.

Uit de koelkast haalde hij al het eten en drinken dat kon zijn aangeraakt door … de indringer. Alles wat in plastic of aluminiumfolie gewikkeld was, ook als het niet aangeraakt leek te zijn: Zwitserse kaas, cheddar, een restje ham, een halve ui. Bakjes met een deksel verdwenen eveneens: een pondskuipje zachte boter met een plastic deksel, potten met dille en zoetzuur, olijven, kersen, mayonaise, mosterd en nog meer. Flessen met schroefdop: sladressing, sojasaus, ketchup. Een geopend doosje rozijnen, een geopend pak melk. De gedachte iets met zijn lippen aan te raken dat ook door de binnendringer was aangeraakt, deed hem kokhalzen en rillen. Toen hij klaar was met de koelkast, stond daar weinig meer in, alleen dichte blikjes frisdrank en flesjes bier.

Hij had uiteindelijk te maken met besmettingsgevaar. Hij kon niet voorzichtig genoeg zijn. Geen enkele maatregel was te extreem.

En het ging niet alleen om bacteriologisch besmettingsgevaar. Was het maar zo eenvoudig. God, was het dat maar. Geestelijk besmettingsgevaar. Een duisternis die zich door het hart kon verspreiden, diep de ziel in kon sijpelen.

Denk daar niet eens aan. Niet doen. Niet doen!

Te moe om te denken. Te oud om te denken. Te bang.

Uit de garage haalde hij een blauwe koeltas van styrofoam waarin hij de volledige inhoud van de automatische ijsmaker deponeerde. Hij duwde acht flesjes bier tussen het ijs en stopte een flesopener in zijn zak.

Hij liet alle lichten aan en liep met de koeltas en het jachtgeweer naar boven, naar de slaapkamer aan de achterkant van het huis, waar hij de laatste drie jaar had geslapen. Hij zette het bier en het jachtgeweer naast het bed.

De slaapkamerdeur had alleen een kleine grendel om privacy te verzekeren, en die stelde hij in werking door op een koperen knop te drukken. Met een goede trap vanaf de gang kon je die deur zo open krijgen, dus duwde hij een stoel met een rechte rugleuning onder de knop en zette die zo goed mogelijk klem. Niet denken aan wat er door die deur kan komen.

Nergens aan denken. Focus op de reuma, spierpijn, pijnlijke nek, laat alle gedachten daardoor blokkeren.

Hij nam een douche, waste zich even grondig als hij de smerige delen van het huis had geschrobd. Hij hield er pas mee op toen de gehele voorraad warm water op was.

Hij kleedde zich weer aan, maar niet om naar bed te gaan. Sokken, werkbroek, een T-shirt. Hij zette zijn laarzen bij het bed neer, naast het jachtgeweer.

Hoewel de wekker op het nachtkastje en zijn horloge beide tien voor drie in de ochtend aanwezen, was Eduardo niet slaperig. Hij ging tegen een stapel kussens aan op het bed zitten.

Met de afstandsbediening zette hij de televisie aan en keek naar een ogenschijnlijk eindeloze reeks kanalen, geleverd door de satellietschotel achter de stal. Hij vond een actiefilm, smerissen en drugdealers, veel geren, gespring en geschiet, vuistgevechten, achtervolgingen per auto en explosies. Hij zette het geluid helemaal af, omdat hij mogelijke geluiden elders in het huis wilde kunnen horen.

Hij dronk het eerste biertje snel op, starend naar de televisie. Hij probeerde het plot van de film niet eens te volgen, liet zijn geest alleen vullen met de abstracte bewegingen en de felle, telkens wisselende kleuren. De donkere vlekken van die afschuwelijke gedachten wegschrobbend. Die hardnekkige vlekken.

Iets tikte tegen het raam op het westen.

Hij keek naar de gordijnen, die hij helemaal dicht had gedaan.

Weer een tik. Als een steentje dat tegen het glas werd gegooid.

Zijn hart begon in zijn borstkas te hameren.

Hij dwong zichzelf weer naar de televisie te kijken. Beweging. Kleur. Hij dronk het flesje bier leeg. Maakte een tweede open.

Tik. En nogmaals, vrijwel meteen erna. Tik.

Misschien was het alleen een motje of een scarabee die het licht probeerde te bereiken dat de gordijnen niet helemaal binnenskamers konden houden.

Hij kon gaan staan om naar het raam te lopen, te zien dat het alleen een vliegende kever was die tegen het glas vloog, en zich opgelucht voelen.

Denk daar niet eens over.

Hij nam een grote slok van zijn tweede biertje.

Tik.

Iets dat op het donkere gazon beneden stond, omhoog keek naar het raam. Iets dat precies wist waar hij was, dat contact wilde maken.

Maar ditmaal geen wasbeer.

Niet doen, niet doen, niet doen.

Geen leuke pluizige snuit met een klein zwart masker ditmaal. Geen mooie vacht en een zwartgeringde staart.

Beweging, kleur, bier. De zieke gedachten wegschrobben, de besmetting ongedaan maken.

Tik.

Want als hij zich niet van de monsterlijke gedachten die zijn geest bezoedelden ontdeed, zou hij vroeg of laat de greep op zijn gezonde verstand verliezen. Vroeg.

Tik.

Als hij naar het raam liep, de gordijnen opzij trok en naar het ding op het gazon beneden keek, zou zelfs krankzinnigheid geen veilig toevluchtsoord zijn. Wanneer hij het eenmaal had gezien, wanneer hij het eenmaal wist, zou er slechts één uitweg zijn. Loop van het jachtgeweer in zijn mond, een teen om de trekker gehaakt.

Tik.

Hij zette het geluid van de televisie harder. Hard. Harder. Hij dronk het tweede biertje op. Draaide de volumeknop nog verder open, tot het lawaai van de gewelddadige film de kamer leek te doen trillen. Haalde de dop van een derde flesje bier. Zijn gedachten zuiveren. Misschien zou hij morgenochtend de zieke, gedementeerde overwegingen die hem vanavond zo vasthoudend plaagden zijn vergeten, of hebben weggespoeld met alcohol. Of misschien zou hij in zijn slaap overlijden. Het kon hem bijna niets meer schelen wat er zou gebeuren. Hij nam een grote slok van zijn derde biertje, zoekend naar de een of andere vorm van vergetelheid.

II

Terwijl Jack gedurende de maanden maart, april en mei in met vilt bekleed gips lag, met zijn benen vaak in tractie, had hij last van pijn, krampen, spierspasmen, oncontroleerbare zenuwtics en een jeukende huid op plaatsen waar hij door het gips niet kon krabben. Hij verdroeg dat en andere ongemakken zonder veel te klagen en dankte God dat hij leefde, zijn vrouw weer in zijn armen zou kunnen houden, zijn zoon zou zien opgroeien.

De zorgen die hij zich over zijn gezondheid maakte, waren nog talrijker dan de ongemakken. Het risico van doorliggen was er voortdurend, hoewel het gips zeer zorgvuldig vorm was gegeven en de meeste verpleegsters attent en vakkundig waren. Wanneer een doorgelegen plek eenmaal ging zweren, genas die niet makkelijk en kon er snel sprake zijn van gangreen. Omdat hij eens in de zoveel tijd werd gekatheteriseerd, had hij een verhoogde kans op een infectie van de urinebuis, wat kon leiden tot een serieuzere blaasontsteking. Elke patiënt die lange tijd immobiel wordt gehouden, loopt het risico dat er bloedproppen ontstaan die via de bloedbanen in het hart of de hersens terecht kunnen komen, wat dood of ernstig hersenletsel kan betekenen. Hoewel Jack medicijnen toegediend kreeg om het gevaar van een dergelijke complicatie te verkleinen, maakte hij zich daar toch de meeste zorgen over.

Hij maakte zich ook zorgen over Heather en Toby. Ze waren alleen en dat zat hem dwars, ondanks het feit dat Heather, begeleid door Alma Bryson, op alles voorbereid leek te zijn: van een eenzame inbreker tot een buitenlandse invasie. De gedachte aan al die wapens in huis en wat de behoefte daaraan over Heathers geestesgesteldheid zei, verontrustte hem bijna even erg als het idee dat iemand zou kunnen inbreken.

Geld baarde hem meer zorgen dan een hersenembolie. Hij was met arbeidsongeschiktheidsverlof en had er geen idee van wanneer hij weer fulltime zou kunnen werken. Heather was nog steeds werkloos en de economie vertoonde geen tekenen dat ze de recessie te boven zou komen. Hun spaargeld was vrijwel op. Vrienden bij de politie hadden een fonds voor hen gesticht bij de Wells Fargo Bank, en de bijdragen van collega’s en het publiek bedroegen nu alles bij elkaar meer dan vijfentwintigduizend dollar. Maar de kosten van de medische verzorging en de rehabilitatie werden nooit volledig door een verzekering gedekt, en hij vermoedde dat zelfs dat fonds hun niet de bescheiden financiële zekerheid zou kunnen geven die ze hadden gekend vóór de schietpartij bij het tankstation van Arkadian. Misschien zouden ze zelfs in september of oktober de hypotheek niet langer kunnen betalen.

Hij was echter wel in staat al die zorgen voor zich te houden, deels omdat hij wist dat anderen hun eigen zorgen hadden en sommige daarvan ernstiger konden zijn dan de zijne, maar ook omdat hij een optimist was, geloofde in de genezende werking van een lach en positief denken. Hoewel sommige vrienden meenden dat zijn reactie op tegenslagen ongerijmd was, kon hij er niets aan veranderen. Voor zover hij zich dat kon herinneren, was hij zo geboren. Een pessimist kon naar een glas wijn kijken en constateren dat het halfleeg was. Jack constateerde dan niet alleen dat het halfvol, maar ook dat het merendeel van de fles nog gevuld was. Hij lag in het gips en was tijdelijk invalide, maar was blij dat hij aan blijvende invaliditeit en de dood was ontsnapt. Hij had pijn, zeker, maar in hetzelfde ziekenhuis lagen mensen die meer pijn hadden dan hij. Tot het glas én de fles leeg waren, zou hij zich altijd verheugen op de volgende slok wijn in plaats van betreuren dat er nog maar zo weinig over was.

Toen Toby in maart voor het eerst naar het ziekenhuis kwam, was hij bang geweest toen hij zijn vader zo geïmmobiliseerd zag, en hadden zijn ogen zich met tranen gevuld, ook al had hij op zijn lip gebeten, zijn kin hoog gehouden en zijn uiterste best gedaan om dapper te zijn. Jack had zijn best gedaan de ernst van zijn toestand te minimaliseren, had volgehouden dat hij er beroerder uitzag dan hij was en met toenemende wanhoop getracht zijn zoon op te vrolijken. Uiteindelijk had hij de jongen aan het lachen gekregen door te beweren dat hij in feite helemaal niet gewond was, maar in het ziekenhuis lag als onderdeel van een geheim, nieuw politieprogramma en over een paar maanden weer in bedrijf zou zijn als lid van de nieuwe afdeling Ninja TeenageTurtles.

‘Echt waar,’ had hij gezegd. ‘Al dat gips is een schild, een schildpadschild dat op mijn rug wordt gezet. Als het droog en ingesmeerd is, ketsen de kogels er gewoon op af.’

‘Doe niet zo raar, pap,’ had Toby gezegd, terwijl hij zijn ogen afveegde en ondanks alles glimlachte.

‘Het is waar.’

‘Jij kent geen taekwondo.’

‘Ik ga lessen nemen zodra mijn schild droog is.’

‘Als Ninja moet je ook zwaarden en zo kunnen gebruiken.’

‘Daar heb ik alleen méér lessen voor nodig.’

‘Eén groot probleem.’

‘Wat?’

‘Je bent geen echte schildpad.’

‘Natuurlijk ben ik dat niet. Doe niet zo dom. De politie mag alleen echte mensen in dienst nemen. Het publiek vindt het niet prettig om een bon te krijgen van leden van een ander soort. Dus zullen we met een imitatie-schildpad-eenheid genoegen moeten nemen. Maar wat dan nog? Is Spiderman een echte spin? Is Batman echt een vleermuis?’

‘Daar zit wat in.’

‘Inderdaad.’

‘Maar …’

‘Maar wat?’

Grinnikend zei de jongen: ‘Jij bent geen tiener.’

‘Ik kan doorgaan voor een tiener.’

‘Helemaal niet. Je bent een ouwe vent.’

‘Is dat zo?’

‘Een echt ouwe vent.’

‘Je zult grootscheeps in de problemen komen zodra ik dit bed uit mag, meneertje!’

‘Dat kan zijn, maar tot je schild droog is, ben ik veilig.’

De volgende keer dat Toby naar het ziekenhuis kwam – Heather bezocht hem elke dag, Toby mocht maar een of twee keer per week mee – had Jack een kleurrijke hoofdband om. Heather had een roodgele das voor hem gekocht, die hij had opgevouwen en om zijn hoofd gebonden. De uiteinden hingen speels over zijn rechteroor.

‘De rest van het uniform wordt nog ontworpen,’ zei hij tegen Toby.

Een paar weken later, op een dag midden in april, had Heather het gordijn rond Jacks bed dichtgetrokken en hem gewassen om de verpleegsters wat werk uit handen te nemen. ‘Ik weet niet zeker of ik het prettig vind dat andere vrouwen je wassen,’ zei ze. ‘Ik begin jaloers te worden.’

‘Ik zweer dat ik je kan uitleggen waar ik vannacht was.’

‘Er is geen verpleegster in het ziekenhuis die me niet met nadruk heeft gezegd dat jij haar favoriete patiënt bent.’

‘Schatje, dat betekent niets. Dat kan iedereen zijn. Dat is zo makkelijk. Je moet alleen vermijden over te geven op hun kleren, of grapjes te maken over die kapjes van hen.’

‘Zo makkelijk?’ vroeg ze, en waste zijn linkerarm.

‘Je moet ook al je eten opeten, niet vragen om een injectie met heroïne zonder dat de dokter die heeft voorgeschreven en nooit een hartstilstand simuleren om aandacht te krijgen.’

‘Ze zeggen dat je zo lief, dapper en geestig bent.’

‘Kom nou,’ zei hij, overdreven verlegen, maar hij zat er echt mee in zijn maag.

‘Ik heb ook van een paar verpleegsters gehoord dat ik bof met het feit dat ik met jou ben getrouwd.’

‘Heb je die dames een dreun gegeven?’

‘Ik heb me kunnen inhouden.’

‘Goed zo, want anders zouden ze het op mij wreken.’

‘Ik bof inderdaad,’ zei ze.

‘Sommige verpleegsters zijn heel sterk, dus had je erg hard moeten meppen.’

‘Jack, ik houd van je,’ zei ze, terwijl ze zich over het bed heen boog en hem vol op de mond kuste.

De kus benam hem de adem. Haar haren vielen over zijn gezicht en roken naar citroenshampoo.

‘Heather,’ zei hij zacht, en legde een hand tegen haar wang, ‘Heather, Heather,’ de naam herhalend alsof die heilig was, wat hij ook was, niet alleen een naam, maar een gebed dat hem hielp, de naam en het gezicht die zijn nachten minder donker maakten, die zijn dagen vol pijn sneller voorbij deden gaan.

‘Ik bof zo,’ herhaalde ze.

‘Ik ook, omdat ik jou heb gevonden.’

‘Je komt weer naar huis, naar mij.’

‘Spoedig,’ zei hij, hoewel hij wist dat hij nog weken in dat bed zou liggen, en nog meer weken in een revalidatiecentrum.

‘Geen eenzame nachten meer,’ zei ze.

‘Niet meer.’

‘Altijd samen.’

‘Altijd.’ Zijn keel zat dichtgeknepen en hij was bang dat hij zou gaan huilen. Hij schaamde zich er niet voor om te huilen, maar dacht niet dat een van hen al aan tranen durfde toe te geven. Ze hadden al hun kracht en vastberadenheid nodig voor de gevechten die nog moesten worden geleverd. Hij slikte hard en fluisterde: ‘Als ik thuis ben …’

‘Ja?’

‘En we weer met elkaar naar bed kunnen gaan …?’

Ze bracht haar gezicht dicht bij het zijne en fluisterde: ‘Dan?’

‘Wil je dan iets speciaals voor me doen?’

‘Natuurlijk, gekkerd.’

‘Wil je je dan als een verpleegster verkleden? Daar kick ik echt op.’

Ze knipperde even verbaasd met haar oogleden, barstte toen in lachen uit en duwde een koude spons tegen zijn gezicht.

‘Beest!’

‘Wat zou je dan denken van nonnenkleding?’

‘Pervers.’

‘Een padvindster?’

‘Lief, dapper en geestig, maar nog steeds pervers.’

Als hij geen goed gevoel voor humor had gehad, zou hij geen politieman geweest kunnen zijn. Door een – soms donkere – lach kon je waden door de smerigheid en krankzinnigheid waarin de meeste smerissen tegenwoordig moesten werken, zonder besmeurd te raken.

Dat gevoel voor humor hielp hem ook bij zijn herstel en maakte het mogelijk niet te worden verteerd door pijn en zorgen, al was er één ding waarom hij moeilijk kon lachen: zijn hulpeloosheid.

Hij vond het onaangenaam dat hij geholpen moest worden bij het uitvoeren van de meest wezenlijke lichaamsfuncties, haatte de regelmatig toegediende klysma’s die nodig waren omdat hij immobiel werd gehouden. Elke week werd dat gebrek aan privacy eerder meer dan minder vernederend.

Het was nog erger aan een bed gekluisterd te zijn, in het stijve gips, niet in staat te rennen, te lopen of zelfs te kruipen, wanneer zich opeens een ramp zou voordoen. Eens in de zoveel tijd was hij ervan overtuigd dat het ziekenhuis in brand zou komen te staan, of zwaar beschadigd zou raken door een aardbeving. Hoewel hij wist dat het personeel goed getraind was voor noodsituaties en hij niet alleen zou worden gelaten in de vlammen of onder instortende muren, werd hij af en toe bevangen door een irrationele paniek, vaak midden in de nacht, een blinde angst die hem steeds heviger in zijn greep kreeg, uur na uur, en slechts langzaam week voor rede of uitputting.

Rond het midden van de maand mei had hij een grote waardering en een grenzeloze bewondering gekregen voor mensen die handen en voeten, armen en benen niet konden bewegen. Hij kon zijn handen en armen nog wel gebruiken, en ze oefenen door ritmisch in rubberballen te knijpen en lichte gewichten te gebruiken. Hij kon aan zijn neus krabben als die jeukte, tot op zekere hoogte zelf eten, zijn neus snuiten. Hij had ontzag voor de mensen die blijvend vanaf hun hals waren verlamd, maar toch van het leven bleven genieten en de toekomst met hoop tegemoet zagen, omdat hij wist dat hij hun moed en karaktervastheid níet had, of hij nu werd gekozen tot favoriete patiënt van de week, de maand of de eeuw.

Als hij drie maanden lang zijn benen én zijn handen niet had kunnen gebruiken, zou hij absoluut wanhopig zijn geworden. En als hij niet had geweten dat hij tegen de tijd dat de lente overging in de zomer zijn bed uit kon om opnieuw te leren lopen, zou zijn langdurige hulpeloosheid hem krankzinnig hebben gemaakt.

Achter het raam van zijn kamer op de derde verdieping kon hij weinig meer zien dan de top van een hoge palmboom. Door de weken heen had hij ontelbare uren naar de bladeren gekeken, die door het zachte briesje in beweging werden gebracht, hevig trilden in een harde wind, felgroen afstaken tegen een zonnige lucht, dofgroen tegen sombere wolken. Soms vlogen er vogels door dat deel van de lucht, en dan genoot Jack altijd intens.

Hij had zich plechtig voorgenomen nooit meer hulpeloos te zijn zodra hij eenmaal weer op de been was. Hij was zich bewust van het aanmatigende van zo’n voornemen. Zijn vermogen dat gestand te doen, hing af van de grillen van het lot. Maar in dit opzicht kon hij niet om zichzelf lachen. Hij zou nooit meer hulpeloos zijn. Nooit meer. Het was een tot God gerichte uitdaging. Laat me met rust of dood me, maar neem me nooit meer zo in de tang.

Jacks baas, Lyle Crawford, kwam op de avond van de derde juni voor de derde keer bij hem op bezoek.

Crawford was een onopvallende man van gemiddelde lengte en een gemiddeld gewicht, met kort geknipt bruin haar, bruine ogen en een bruine huid, allemaal bijna dezelfde nuance bruin. Hij had Hush Puppies aan zijn voeten, droeg een chocoladebruine pantalon, een bruin overhemd en een chocoladebruin jasje, alsof hij het liefst zo weinig opviel dat hij in de achtergrond verdween en misschien zelfs onzichtbaar werd. Hij had ook een bruine pet op die hij afzette en met beide handen vasthield toen hij naast het bed stond. Hij had een zachte stem en een snelle glimlach, maar had zich vaker door dapperheid onderscheiden dan welke andere agent dan ook, en was de beste geboren leider die Jack ooit had ontmoet.

‘Hoe gaat het me je?’ vroeg Crawford.

‘Ik ben beter gaan serveren, maar mijn backhand deugt nog van geen kant,’ zei Jack. ‘Hoe gaat het op het bureau?’

‘Blijft leuk. Twee kerels zijn vanmorgen met geluiddempers op hun wapens een juwelierszaak aan Westwood Boulevard in gelopen, meteen nadat die was geopend, en hebben de eigenaar en twee werknemers morsdood geschoten voordat iemand het alarm kon inschakelen. Buiten heeft niemand iets gehoord. Vitrines vol, de grote kluis in de achterkamer open, met miljoenen aan juwelen erin. Had dus een fluitje van een cent moeten zijn. Dan beginnen de twee daders te ruziën over wat ze het eerst moeten pakken en of ze wel de tijd hebben om alles mee te nemen. Een van hen levert commentaar op de wederhelft van de ander, en binnen de kortste keren zijn ze op elkaar aan het schieten.’

‘Jezus.’

‘Er gaat dus enige tijd voorbij en dan komt er een klant binnen. Vier dooie mensen en een half bewusteloze dader op de grond, zo zwaar gewond dat hij niet eens naar buiten kan kruipen om te proberen zich uit de voeten te maken. De klant staat daar, geschokt door het bloed overal om hem heen. Hij is gewoon verlamd door het zien van dat alles. De gewonde boef wacht tot de klant iets doet en wanneer die man daar bewegingloos en met open mond blijft staan, zegt hij: “Man, zorg in godsnaam voor een ambulance!”’

‘In godsnaam,’ zei Jack.

‘Ja. Toen de ambulance er was, vroeg de vent meteen om een bijbel.’

Jack schudde op het kussen vol ongeloof zijn hoofd. ‘Leuk om te weten dat niet alle boeven goddeloos zijn, nietwaar?’

‘Verwarmt mijn hart,’ zei Crawford.

Jack was de enige patiënt in de kamer. Zijn meest recente kamergenoot, een vijftigjarige bouwkundige, was de dag daarvoor overleden aan complicaties van een doodnormale galblaasoperatie.

Crawford ging op de rand van het lege bed zitten. ‘Ik heb goed nieuws voor je.’

‘Dat kan ik best gebruiken.’

‘Interne Zaken heeft het definitieve verslag over de schietpartij ingediend en jij gaat volkomen vrijuit. Beter nog: de baas en de commissie zijn bereid het te aanvaarden als het eindverslag.’

‘Waarom heb ik dan geen zin om een dansje te maken?’

‘We weten beiden dat de eis van een bijzonder onderzoek nonsens was. Maar we weten beiden ook dat die deur, zodra hij eenmaal is geopend, niet altijd dicht gaat zonder dat de vingers van de een of andere stakker ertussen zitten. Dus mogen we blij zijn.’

‘Is Luther ook vrijuit gegaan?’

‘Ja, natuurlijk.’

‘Oké.’

Crawford zei: ‘Ik heb verzocht om een eervolle vermelding voor jou. Voor Luther ook, postuum. Beide zullen worden toegekend.’

‘Hartelijk dank.’

‘Je hebt het verdiend.’

‘Ik geef geen moer om die idioten die de commissie vormen en de hoogste baas kan van mij ook een hoge boom in, maar het betekent wel iets voor me omdat u ons hebt voorgedragen.’

Crawford keek naar zijn bruine pet die hij in zijn bruine handen ronddraaide en zei: ‘Daar ben ik blij om.’

Beiden zwegen enige tijd.

Jack dacht aan Luther. Hij meende dat Crawford wel hetzelfde zou doen.

Uiteindelijk keek Crawford op en zei: ‘Nu het slechte nieuws.’

‘Dat moet er altijd zijn.’

‘In feite niet echt slecht, wel irritant. Heb je iets gehoord over de film van Anson Oliver?’

‘Welke? Er zijn er drie.’

‘Dan heb je het dus niet gehoord. Zijn ouders en zijn zwangere verloofde hebben een deal gesloten met Warner Brothers.’

‘Een deal?’

‘Ze hebben de rechten op het verhaal van Anson Olivers leven voor een miljoen dollar verkocht.’

Jack was sprakeloos.

Crawford zei: ‘Volgens hen hebben ze dat om twee redenen gedaan. In de eerste plaats willen ze Olivers ongeboren zoon financiële zekerheid geven, ervoor zorgen dat het hem in de toekomst aan niets zal ontbreken.’

‘Hoe zit het met de toekomst van míjn zoon?’ vroeg Jack boos.

Crawford hield zijn hoofd scheef. ‘Ben je echt nijdig?’

‘Ja!’

‘Jack, sinds wanneer hebben onze kinderen er voor mensen zoals zij iets toe gedaan?’

‘Sinds nooit.’

‘Precies. Jij en ik en onze kinderen zijn er om te applaudisseren wanneer zij iets artistieks doen en om de rotzooi op te ruimen wanneer zij er een puinhoop van hebben gemaakt.’

‘Het is niet eerlijk,’ zei Jack. Hij lachte om zijn eigen woorden, alsof een ervaren smeris nog kon verwachten dat het leven eerlijk was, deugdzaamheid werd beloond, schurkenstreken werden gestraft. ‘O, verdomme.’

‘Je kunt het die mensen niet kwalijk nemen. Zo zijn en denken ze gewoon. Ze zullen nooit veranderen. Je kunt net zo goed de bliksem haten, of het feit dat ijs koud en vuur heet is.’

Jack zuchtte, nog altijd boos, maar de woede smeulend. ‘U zei dat ze twee redenen voor die deal hadden. Wat is de tweede?’

‘Het maken van een film die een monument zal zijn voor het genie van Anson Oliver. Zo heeft de vader het verwoord. “Een monument voor het genie van Anson Oliver.”’

‘Mijn god!’

Crawford lachte zacht. ‘Zeg dat wel. En de verloofde, de moeder van de aanstaande erfgenaam, zegt dat deze film het controversiële karakter en de dood van Anson Oliver in een historisch perspectief zal plaatsen.’

‘Wélk historisch perspectief? Hij heeft films gemaakt, hij was niet de leider van de Westerse wereld … Hij heeft alleen films gemaakt.’

Crawford haalde zijn schouders op. ‘Tegen de tijd dat ze hem op een voetstuk hebben geplaatst, vermoed ik dat hij op kruistocht is gegaan tegen het gebruik van drugs en een onvermoeibare advocaat voor de daklozen is geweest …’

‘Een gelovig christen,’ vulde Jack aan, ‘die er eens over heeft gedacht zijn leven aan zendelingswerk te wijden …’

‘… tot Moeder Teresa tegen hem zei dat hij beter een film kon gaan maken …’

‘… en vanwege zijn effectieve inspanningen voor het geschieden van gerechtigheid, werd gedood door een samenzwering waarbij de CIA, de FBI …’

‘… de Britse koninklijke familie, de Internationale Broederschap van Boilerfabrikanten en Loodgieters …’

‘… wijlen Josef Stalin …’

‘… Kermit de Kikker …’

‘… en een groep pillenslikkende rabbijnen in New Jersey waren betrokken,’ zei Jack tot slot.

Ze lachten omdat de situatie zo belachelijk was dat ze er met niets anders dan gelach op konden reageren en omdat ze, als ze niet lachten, zouden toegeven dat die mensen het vermogen hadden hen te kwetsen.

‘Ze kunnen mij maar beter niet in die verdomde film laten optreden,’ zei Jack toen zijn lachen in hoesten was veranderd. ‘Dan doe ik die lui een proces aan.’

‘Ze zullen je naam veranderen – een Aziatische smeris van je maken die naar de naam Wong luistert, tien jaar jonger en vijftien centimeter korter is dan jij en getrouwd is met een roodharige dame, Bertha geheten. Op die manier zul je nooit aan een proces kunnen beginnen.’

‘Toch zullen de mensen weten dat ik het in het werkelijke leven was.’

‘Het werkelijke leven? Wat is dat? Dit is Lala-land.’

‘Jezus, hoe kunnen ze nu een héld van die vent maken?’

‘Van Bonnie en Clyde hebben ze ook helden gemaakt,’ zei Crawford.

‘Antihelden.’

‘Oké. Butch Cassidy en de Sundance Kid dan.’

‘Maar toch.’

‘Ze hebben ook helden gemaakt van Jimmy Hoffa en Bugsy Siegel. Anson Oliver is in dat verband een makkie.’

Die avond, lang nadat Lyle Crawford was vertrokken en Jack probeerde de duizenden ongemakken te negeren en een beetje te slapen, kon hij niet ophouden aan de film te denken, de miljoen dollar, de manier waarop Toby op school lastig was gevallen, de smerige graffiti waarmee hun huis was bedekt, de ontoereikendheid van hun spaargeld, zijn uitkering wegens arbeidsongeschiktheid, Luther in diens graf, Alma alleen, met haar wapenarsenaal, en Anson Oliver die op het witte doek zou worden gespeeld door de een of andere jonge acteur met gebeeldhouwde gelaatstrekken en melancholieke ogen, een aura van heilige compassie en nobele bedoelingen uitstralend dat alleen werd overtroffen door zijn sexappeal.

Jack werd overweldigd door een gevoel van hulpeloosheid dat veel erger was dan iets wat hij voorheen had ervaren. De reden daarvan was slechts gedeeltelijk het gevoel van claustrofobie omdat hij aan gips en bed was gekluisterd. Het kwam ook omdat hij aan deze Stad van Engelen was gebonden door een huis dat in waarde was gedaald en op dit moment, gezien de teruglopende markt, moeilijk te verkopen was, omdat hij een goede politieman was in een tijd waarin helden gangsters waren, en omdat hij zich niet voor kon stellen dat hij in zijn levensonderhoud zou kunnen voorzien of zijn leven betekenis zou kunnen geven wanneer hij iets anders was dan een politieman. Hij zat gevangen, als een rat in een reusachtig doolhof in een laboratorium, maar anders dan de rat had hij niet eens de illusie van vrijheid.

Op de zesde juni mocht het gips eraf. De breuk in zijn wervelkolom was volkomen genezen. Hij had alle gevoel in beide benen terug. Ongetwijfeld zou hij weer leren lopen.

Maar in het begin kon hij niet staan zonder de hulp van een of twee verpleegsters en een looprek op wielen. Zijn dijbenen leken verdord. Hoewel zijn kuitspieren enigszins passief waren geoefend, waren die tot op zekere hoogte ook geslonken. Voor het eerst in zijn leven had hij een buikje – de enige plaats waar hij was aangekomen.

Een enkele wandeling de kamer rond, geholpen door verpleegsters en een looprek, had tot gevolg dat hij hevig begon te transpireren en zijn bilspieren verkrampten alsof hij probeerde gewicht te heffen. Toch was het een feestelijke dag. Het leven ging door. Hij voelde zich herboren.

Hij bleef staan bij het raam dat de top van de palmboom omlijstte, en alsof het universum zich van deze belangrijke gebeurtenis welwillend bewust was, kwamen er vanaf de kust bij Santa Monica drie zeemeeuwen landinwaarts gevlogen. Een halve minuut of zo lieten ze zich wiegen op de thermische golven, als drie witte vliegers. Opeens draaiden de vogels rond in een luchtballet dat de vrijheid leek te symboliseren en verdwenen toen in westelijke richting. Jack keek ze met vochtige ogen na tot ze uit zijn gezichtsveld waren verdwenen, en draaide zich toen om zonder ook maar even naar de stad onder hem te hebben gekeken.

Heather en Toby kwamen die avond op bezoek en namen ijs mee. Ondanks zijn buikje at Jack zijn portie op.

Die nacht droomde hij van zeemeeuwen. Drie. Met schitterend grote vleugels. Even wit en lichtgevend als engelen. Ze vlogen gestaag verder naar het westen, hoog de lucht in schietend, omlaag duikend, loopings uitvoerend, maar altijd naar het westen. Hij rende door de velden eronder, poogde de dieren bij te houden. Hij was weer een jonge jongen, spreidde zijn armen alsof ze vleugels waren, vloog heuvels op, met gras begroeide hellingen af, met wilde bloemen die tegen zijn benen sloegen, zich moeiteloos voorstellend dat hij elk moment de lucht in kon gaan, los van de zwaartekracht, hoog opstijgend naar het gezelschap van de zeemeeuwen. Toen eindigden de velden, terwijl hij naar de meeuwen keek, en hij merkte dat hij zijn benen op en neer bewoog in ijle lucht, op een hoge rotspunt, met tientallen meters onder hem scherpe rotsen, sterke, exploderende golven, wit schuim hoog de lucht in spattend, en hij viel en hij viel. Op dat moment wist hij dat het een droom was, maar hij kon niet wakker worden toen hij dat probeerde. Hij bleef vallen, kwam steeds dichter bij de dood in de buurt, maar bereikte die niet, viel in de richting van de zwarte muil van stenen, naar de koude, diepe geul van de hongerige zee, viel, bleef vallen …

Nadat hij vier dagen lang in het Westside General steeds inspannender therapeutische oefeningen had gedaan, werd hij op de elfde juni overgebracht naar het Phoenix Rehabilitation Hospital. Hoewel de breuk in zijn wervelkolom was genezen, hadden zijn zenuwen wel enige schade opgelopen. Toch was de prognose uitstekend.

Zijn kamer had tot een motel kunnen behoren. Vaste vloerbedekking in plaats van vinyltegels, groen-wit gestreept behang, fraai ingelijste prenten van landschappen, vrolijke, zij het opzichtige gordijnen voor de ramen. Maar de twee ziekenhuisbedden spraken het Holiday Inn-imago tegen.

De therapieruimte waar hij ’s morgens op de twaalfde juni om halfzeven voor het eerst in een rolstoel naartoe werd gebracht, stond vol apparaten. Het rook er eerder naar een ziekenhuis dan naar een gymnastiekzaal, wat niet erg was. En misschien omdat hij er wel een idee van had wat hem nog wachtte, meende hij dat de ruimte er minder uitzag als een gymnastiekzaal, maar meer als een martelkamer.

Zijn therapeut, Moshe Bloom, was achter in de twintig, een meter drieënnegentig lang, had een zo goed gebouwd en getraind lichaam dat het erop leek dat hij binnenkort op zijn eentje de strijd zou aanbinden met een legertank. Hij had krullend zwart haar, bruine ogen met gouden spikkeltjes en een donkere huid die door de Californische zon nog eens schitterend was gebronsd. Hij droeg witte gympjes, een witkatoenen broek, een wit T-shirt en een petje en leek een stralende geestverschijning die net even boven de grond zweefde en was gekomen om een boodschap van God over te brengen, die bleek te luiden: ‘Zonder pijn kom je niet verder.’

‘Zoals jij het zegt, klinkt het niet als een goede raad,’ zei Jack.

‘O?’

‘Eerder als een dreigement.’

‘Je zult na de eerste sessies huilen als een baby.’

‘Als dat je doel is, ga ik nu meteen als een baby huilen en kunnen we beiden naar huis.’

‘In het begin zul je bang zijn voor de pijn.’

‘Ik ben in het Westside General al even in therapie geweest.’

‘Dat stelde niets voor vergeleken met de hel waar ik je hier doorheen zal laten gaan.’

‘Wat een troost.’

Bloom haalde zijn immense schouders op. ‘Je moet geen illusies koesteren over een makkelijke revalidatie.’

‘Ik ben een man zonder illusies.’

‘Goed. Aanvankelijk zul je de pijn voelen, er bang voor zijn, die proberen te voorkomen, smeken om half invalide naar huis te worden gestuurd om het programma maar niet af te hoeven maken …’

‘Mijn hemel, ik popel om te beginnen!’

‘… maar ik zal je leren de pijn te haten in plaats van te vrezen …’

‘Misschien zou ik weer naar de universiteit moeten gaan om Spaans te leren.’

‘… en dan zal ik je leren van de pijn te hóuden, omdat het een zeker teken is dat je vooruitgang boekt.’

‘Je zou een opfriscursus moeten volgen over het inspireren van patiënten.’

‘McGarvey, je zult jezelf moeten inspireren. Mijn voornaamste taak is je uit te dagen.’

‘Noem me Jack.’

De therapeut schudde zijn hoofd. ‘Nee, om te beginnen zal ik jou McGarvey noemen en noem jij mij Bloom. Een relatie als deze is aanvankelijk altijd als die tussen tegenstanders. Je zult het nódig hebben me te haten, je woede op iemand te kunnen richten. Als dat moment daar is, zal het makkelijker zijn me te haten als we elkaar niet bij de voornaam aanspreken.’

‘Ik haat je nu al.’

Bloom glimlachte. ‘McGarvey, jij zult het wel redden.’

12

Na de nacht van de tiende juni leidde Eduardo een ontkennend bestaan. Voor de eerste keer in zijn leven was hij niet bereid de werkelijkheid onder ogen te zien, al wist hij dat het nooit belangrijker was geweest dat wél te doen. Het zou gezonder voor hem zijn geweest om de enige plaats op de ranch op te zoeken waar hij bewijsmateriaal kon vinden of juist niet kon vinden van zijn donkerste vermoedens over de aard van de binnendringer. In plaats daarvan was dat de enige plaats die hij nauwgezet meed. Hij kéék niet eens naar dat heuveltje.

Hij dronk teveel en dat kon hem niets schelen. Zeventig jaar lang had hij geleefd met het motto ‘overdaad schaadt’ en dat had hem alleen naar dit punt van vernederende eenzaamheid en doodsangst gebracht. Hij wenste dat het bier – dat hij af en toe afwisselde met een goede bourbon – verdovender zou werken. Hij leek alcohol griezelig goed te kunnen verdragen. En zelfs wanneer hij voldoende door zijn keelgat had gegoten om zijn benen en rug in rubber te veranderen, bleef zijn geest veel te helder naar zijn zin. Hij vluchtte in boeken, las alleen het genre dat hij de laatste tijd was gaan waarderen: Heinlein, Clarke, Bradbury, Sturgeon, Benford, Clement, Wyndham, Christopher, Niven, Zelazny. Terwijl hij in eerste instantie tot zijn verbazing had ontdekt dat fantastische fictie uitdagend en betekenisvol kon zijn, had hij later gemerkt dat het ook verdovend kon werken, een beter middel dan hoeveel bier dan ook en minder belastend voor je blaas. Het effect – ofwel verlichting en verbazing of intellectuele en emotionele anesthesie – kon door jezelf worden bepaald. Ruimteschepen, tijdmachines, teleportatie, onbekende werelden, gekoloniseerde manen, buitenaardse wezens, mutanten, intelligente planten, robots, androïden, klonen, computers met een kunstmatig intellect, telepathie, ruimteschepen die in verre delen van het melkwegstelsel oorlog met elkaar voerden, de instorting van het universum, de tijd die terugging, het einde van alle dingen! Hij verloor zichzelf in een mist van fantasie, in een morgen dat er nooit zou zijn, om maar niet aan het ondenkbare te hoeven denken.

De reiziger uit de deur werd stil, hield zich schuil in de bossen, en de dagen gingen voorbij zonder nieuwe ontwikkelingen. Eduardo begreep niet waarom die reiziger biljoenen kilometers door de ruimte was gereisd, of duizenden jaren lang, om de aarde vervolgens slechts met een slakkengang te veroveren.

Natuurlijk was de essentie van iets dat werkelijk verregaand buitenaards was, dat de motivaties en handelingen mysterieus en voor een mens misschien zelfs wel onbegrijpelijk waren. De verovering van de aarde was voor het ding dat door de deur was gekomen misschien helemaal niet interessant, en zijn tijdsbesef kon zo radicaal anders zijn dan dat van Eduardo, dat dagen voor hem minuten leken.

In sciencefictionromans waren er in wezen drie soorten buitenaardse wezens. De goeden wilden de mensheid gewoonlijk helpen haar volle potentieel als intelligent ras te bereiken en dan gebroederlijk samenleven en tot in de eeuwigheid samen avonturen beleven. De slechten wilden de mensen tot slaaf maken, zich met hen voeden, eieren in hen planten, voor de sport op hen jagen of hen uitroeien vanwege een tragisch misverstand of puur uit gemeenheid. Het derde, minst beschreven soort, was goed noch slecht, maar zo volkomen buitenaards dat hun doelstellingen en hun lot voor de mensen even raadselachtig waren als de geest van God. Dat derde type was voor de mensheid gewoonlijk erg goed of erg slecht als het daarmee in aanraking kwam tijdens de reis naar de rand van het melkwegstelsel, zoals een bus over een rij mieren op een hoofdweg kan rijden, zonder zich ooit ook maar van de ontmoeting bewust te zijn, laat staan te beseffen dat ze invloed hadden gehad op het leven van intelligente wezens.

Eduardo had er geen flauw idee van wat de bedoelingen van de wachter in het woud waren, maar wist instinctief dat die hem op een persoonlijk niveau niet welgezind was. Hij was niet op zoek naar eeuwige broederschap en gedeelde avonturen. Hij was zich echter wel van zijn aanwezigheid bewust, dus behoorde hij niet tot het derde type. Hij was vreemd en kwaadaardig en vroeg of laat zou hij hem doden.

In de romans waren er meer goede dan kwade buitenaardse wezens. Sciencefiction was in wezen literatuur van de hoop.

Terwijl de warme junidagen verstreken, was de voorraad hoop op de Quartermass Ranch aanzienlijk kleiner dan op de bladzijden van die boeken.

Op de middag van de zeventiende juni, toen Eduardo in een fauteuil in de huiskamer een biertje zat te drinken en Walter M. Miller las, ging de telefoon. Hij legde het boek neer, maar hield het biertje vast en liep naar de keuken om op te nemen.

Travis Potter zei: ‘Meneer Fernandez, u hoeft zich nergens zorgen over te maken.’

‘O nee?’

‘Ik heb een fax gekregen van het staatslab: de resultaten van de proeven met de weefselmonsters van die wasberen. Ze waren niet geïnfecteerd.’

‘Maar wel dood,’ zei Eduardo.

‘Ja, maar niet als gevolg van rabiës of een epidemie. Niets dat besmettelijk lijkt te zijn of door een beet of door vlooien kan worden overgedragen.’

‘Hebt u een autopsie verricht?’

‘Jawel.’

‘Zijn ze dan van verveling doodgegaan of zo?’

Potter aarzelde. ‘Het enige dat ik heb kunnen vinden, was een ernstige ontsteking en zwelling van de hersenen.’

‘Ik dacht dat u zei dat er geen sprake was van een infectie?’

‘Dat was er ook niet. Geen abcessen of pus, alleen een ontsteking en een extreme zwelling. Extreem.’

‘Misschien zou het staatslab dat hersenweefsel moeten onderzoeken.’

‘Dat had ik al meegestuurd.’

‘O.’

‘Iets dergelijks heb ik nog nooit gezien,’ zei Potter.

Eduardo zei niets.

‘Heel eigenaardig,’ zei Potter. ‘Zijn er nog meer door u gesignaleerd?’

‘Meer dode wasberen? Nee, alleen die drie.’

‘Ik ga enige toxicologische onderzoeken doen om te kijken of we misschien met een vergif te maken hebben.’

‘Ik heb geen gif gestrooid of zo.’

‘Kan een industrieel gif zijn.’

‘Werkelijk? Hier in de buurt zijn helemaal geen industrieën.’

‘Tja … een natuurlijk gif dan.’

Eduardo zei: ‘Toen u die autopsie verrichtte …’

‘Ja?’

‘… het schedeldak lichtte, de hersenen ontstoken en gezwollen zag …’

‘Heel veel druk, ook na de dood. Bloed en vocht spoten eruit zodra de zaag door het cranium was gegaan.’

‘Sprekend beeld.’

‘Sorry, maar dat was de reden van de uitpuilende ogen.’

‘Hebt u alleen monsters genomen van het hersenweefsel, of …’

‘Ja?’

‘Of hebt u de hersenen ook ontleed?’

‘Ik heb bij twee dieren een volledige cerebrotomie verricht.’

‘Dat betekent dat u de hersenen helemaal hebt ontleed?’

‘Ja.’

‘En hebt u iets gevonden?’

‘Alleen wat ik u al heb verteld.’

‘Niets … ongewoons?’

De verbazing die in Potters zwijgen doorklonk, was bijna hoorbaar. ‘Wat had u verwacht dat ik zou vinden, meneer Fernandez?’

Eduardo reageerde niet.

‘Meneer Fernandez?’

‘Hebt u hun ruggengraat ook onderzocht? Van onder tot boven?’

‘Ja, inderdaad.’

‘En hebt u iets gevonden dat … daaraan vastzat?’

‘Daaraan vastzat?’ herhaalde Potter.

‘Ja.’

‘Wat bedoelt u daarmee?’

‘Iets dat er misschien uitzag als een … tumor.’

‘Eruitzag als een tumor?’

‘Laten we zeggen een tumor … of zoiets.’

‘Nee, absoluut niet. Absoluut niet.’

Eduardo haalde de hoorn lang genoeg bij zijn mond weg om een slok bier te kunnen nemen.

Toen hij de hoorn weer tegen zijn oor drukte, hoorde hij Travis Potter zeggen: ‘Weet u iets dat u me niet hebt verteld?’

‘Niet dat ik weet,’ loog Eduardo.

Nu zweeg de dierenarts. Misschien nam hij ook een slok bier. Toen: ‘Als u nog meer van zulke dieren tegenkomt, wilt u me dan een seintje geven?’

‘Ja.’

‘En dan heb ik het niet alleen over wasberen.’

‘Oké.’

‘Wat voor dieren dan ook.’

‘Afgesproken.’

‘Dan moet u ze laten liggen waar u ze hebt gevonden.’

‘Goed.’

‘Ik wil ze dan zien op de plaats waar ze zijn gestorven.’

‘In orde.’

‘Tja …’

‘Tot ziens, dokter.’

Eduardo legde de hoorn op de haak en liep naar het aanrecht. Hij staarde door het raam naar het bos aan het uiteinde van de achtertuin, ten westen van het huis.

Hij vroeg zich af hoelang hij nog moest wachten. Hij was doodziek van het wachten.

‘Kom nu,’ zei hij zacht tegen de wachter die zich in de bossen had verborgen.

Hij was er klaar voor. Klaar voor de hel, de hemel, een eeuwig niets, wat zich ook zou aandienen.

Hij was niet bang om te sterven.

Wat hem wel angst aanjoeg, was hóe hij zou sterven. Wat hij misschien zou moeten doorstaan. Wat hem kon worden aangedaan in de laatste minuten of uren van zijn leven. Wat hij wellicht zou zíén.

Op de ochtend van de eenentwintigste juni, toen hij zat te ontbijten en ondertussen naar het wereldnieuws op de radio luisterde, keek hij op en zag een eekhoorn bij het raam in de noordelijke muur van de keuken. Hij zat op de vensterbank en keek door het glas naar hem. Heel stil. Intens. Net als de wasberen.

Hij keek er een tijdje naar en concentreerde zich toen weer op zijn ontbijt. Elke keer als hij opkeek, bleek de eekhoorn de wacht te houden.

Nadat hij had afgewassen, liep hij naar het raam, ging op zijn hurken zitten en zat oog in oog met de eekhoorn. Alleen het glas tussen hen in. Het dier leek zich niets aan te trekken van die inspectie van zeer dichtbij.

Hij tikte met een vingernagel tegen het glas, recht voor zijn gezicht.

De eekhoorn schrok er niet van.

Hij ging staan, haalde de grendel van het raam en begon de onderste helft omhoog te schuiven.

De eekhoorn sprong van de vensterbank af en vluchtte naar de zijkant van het huis, waar hij zich omdraaide en weer intens naar hem keek.

Eduardo deed het raam dicht, vergrendelde het en liep naar de veranda aan de voorkant. Daar zaten al twee eekhoorns op het gras op hem te wachten. Toen hij in de schommelstoel ging zitten, bleef een van de kleine dieren op het gras, maar het andere klom naar de bovenste tree van het trapje en ging vanuit die hoek naar hem zitten kijken.

Toen hij die nacht weer in zijn gebarricadeerde slaapkamer was en probeerde te slapen, hoorde hij de eekhoorns op het dak. Kleine klauwtjes krabden aan het leisteen.

Toen hij eindelijk in slaap was gevallen, droomde hij over knaagdieren.

De volgende dag, de tweeëntwintigste juni, bleven de eekhoorns bij hem. Bij de ramen. In de tuin. Op de veranda’s. Als hij ging wandelen, volgden ze hem vanaf een afstand.

De drieëntwintigste verliep hetzelfde, maar op de ochtend van de vierentwintigste vond hij een dode eekhoorn op de veranda aan de achterkant van het huis. Bloedklonters in de oren. Opgedroogd bloed in de neusgaten. Ogen ver uit hun kassen puilend. Hij vond nog twee eekhoorns in de tuin en een vierde op een trede van het trapje naar de veranda aan de voorkant van het huis, alle in dezelfde toestand.

Ze hadden de controle die over hen werd uitgeoefend langer overleefd dan de wasberen.

De reiziger was kennelijk wijzer aan het worden.

Eduardo dacht erover dokter Potter te bellen. Maar in plaats daarvan pakte hij de vier lijkjes en nam ze mee naar het midden van de wei aan de oostkant. Hij liet ze in het gras vallen, waar aaseters ze wel zouden vinden en opruimen.

Hij dacht aan het door hem verbeelde kind op die verre ranch, dat naar de koplampen van de Cherokee had kunnen kijken toen hij twee weken daarvoor van de dierenarts naar huis was teruggekeerd. Hij zei tegen zichzelf dat hij het aan dat kind – of aan andere, echt bestaande kinderen – verschuldigd was Potter het hele verhaal te vertellen. Hij zou ook moeten proberen het bevoegd gezag hierbij te betrekken, al zou het frustrerend en vernederend zijn iemand zo ver te krijgen dat die hem geloofde.

Misschien kwam het door het bier dat hij nog altijd van ’s morgens vroeg tot hij naar bed ging dronk, maar hij kon het gemeenschapsgevoel dat hij die avond had gekend, niet meer oproepen. Zijn hele leven lang had hij andere mensen gemeden. Opeens kon hij het niet meer opbrengen hen nu in zijn armen te sluiten.

Bovendien was alles veranderd toen hij thuis was gekomen en bewijzen van de aanwezigheid van de binnendringer had gevonden: de opgedroogde kluitjes aarde, de dode torren, de worm, het stukje blauwe stof aan de ovendeur. Hij wachtte met angst op de volgende zet in dat spel, maar weigerde erover te speculeren, blokkeerde elke verboden gedachte die in zijn gekwelde geest opkwam. Wanneer die angstaanjagende confrontatie eindelijk zou komen, kon hij die onmogelijk met onbekenden delen. De angst was te persoonlijk, zou alleen door hém ervaren en verdragen moeten worden.

Hij hield nog steeds een dagboek bij en in dat gele notitieblok schreef hij over de eekhoorns. Hij had de wil of de energie niet om zijn ervaringen even gedetailleerd vast te leggen als daarvoor. Hij schreef zo beknopt mogelijk, zonder belangrijke informatie weg te laten. Na een leven lang het bijhouden van een dagboek te lastig te hebben gevonden, was hij nu niet in staat ermee op te houden.

Hij probeerde de reiziger te begrijpen door over hem te schrijven. De reiziger … en zichzelf.

Op de laatste dag van juni besloot hij naar Eagle’s Roost te rijden om etenswaren en andere zaken in te slaan. Gezien het feit dat hij nu in de schaduw van het onbekende en het fantastische leefde, leek elke wereldse handeling – het bereiden van een maaltijd, het elke morgen opmaken van zijn bed, het boodschappen doen – tijdverspilling, een absurde poging om een verwrongen en vreemd bestaan een normaal vernislaagje te geven.

Terwijl Eduardo de Cherokee achteruit de garage uit reed, de oprijlaan op, sprong een grote kraai van de reling van de veranda af en vloog met veel geklapper van zijn vleugels over de motorkap van de auto heen. Hij trapte op de rem en draaide het contactsleuteltje om. De vogel vloog hoog de grijs gespikkelde lucht in.

Toen Eduardo later in de stad de supermarkt uit liep, een wagentje vol inkopen voortduwend, zat er een kraai op het ornament op de motorkap van de stationcar. Hij nam aan dat het hetzelfde dier was dat hem minder dan twee uur daarvoor aan het schrikken had gemaakt.

Het dier bleef zitten, keek door de voorruit naar hem toen hij naar de achterkant van de Cherokee liep en de laadklep openmaakte. Terwijl hij de zakken in de ruimte achter de achterbank zette, bleef de kraai strak naar hem kijken. Hij bleef hem in de gaten houden toen hij het lege winkelwagentje terugbracht, weer naar de auto liep en achter het stuur ging zitten. De vogel vloog pas weg toen hij de motor startte.

Zo’n vijfentwintig kilometer door het platteland van Montana lang volgde de kraai hem in de lucht. Hij kon het dier zien door zich over het stuur heen te buigen en door de bovenkant van de voorruit te kijken, of door eenvoudigweg door het zijraam te kijken, afhankelijk van de positie waarin het dier besloot hem in de gaten te houden. Soms vloog het parallel aan de Cherokee, en met eenzelfde snelheid, soms vloog het zo ver vooruit dat het niets anders werd dan een vlekje dat bijna in de wolken verdween. Maar altijd kwam het dier terug en vloog weer parallel aan de auto. Het bleef de hele weg naar huis bij hem.

Terwijl Eduardo zijn avondeten at, zat de vogel op de vensterbank van het raam in de keukenmuur op het noorden, op de plek waar hij een van de eekhoorns voor het eerst had gezien. Toen hij opstond om de onderste helft van het raam open te schuiven, maakte de kraai zich uit de voeten, net zoals de eekhoorn dat had gedaan.

Hij liet het raam open terwijl hij zijn eten verder opat. Een verfrissend briesje kwam vanuit de schemering en de weiden naar binnen. Voordat Eduardo zijn laatste hap had genomen, was de kraai er weer.

Hij bleef in het geopende raam zitten terwijl Eduardo de vaat waste, afdroogde en opborg. Het dier volgde al zijn bewegingen met zijn felle, zwarte ogen.

Hij pakte nog een biertje uit de koelkast en liep naar de tafel terug. Daar ging hij in een andere stoel zitten dan daarvoor, dichter in de buurt van de kraai. Slechts een armlengte van hem vandaan.

‘Wat wil je?’ vroeg hij, verbaasd dat hij zich geen dwaas voelde door tegen die verdomde vogel te praten.

Natuurlijk sprák hij ook niet tegen de vogel, maar tegen hetgeen dat dier onder controle had: de reiziger.

‘Wil je me alleen in de gaten houden?’ vroeg hij.

De vogel staarde.

‘Zou je willen communiceren?’

De vogel tilde een vleugel op, stopte zijn kop eronder en pikte in zijn veren alsof hij luizen wilde verwijderen.

Na weer een slok bier zei Eduardo: ‘Of zou je me net zo onder controle willen hebben als die dieren?’

De kraai wipte op en neer, schudde zich uit, hield zijn kop scheef om met één oog naar hem te kijken.

‘Je kunt verdomme net doen alsof je een vogel bent, maar ik weet dat je dat niet bent, dat je dat niet alléén bent.’

De kraai hield zich weer stil.

Achter het raam was de schemering geweken voor de avond. ‘Kún je me onder controle houden? Misschien kun je dat alleen met simpele wezens met minder ingewikkelde neurologische systemen.’

De zwarte ogen glinsterden. De scherpe oranje bek stond iets open.

‘Of misschien ben je de ecologie hier aan het verkennen – de flora en de fauna – om te zien hoe die werkt en je vaardigheden te vervolmaken? Is dat het?’

Kijken.

‘Ik weet dat er niets van jou in deze vogel is, niets fysieks. Net als bij de wasberen. Dat heeft een autopsie uitgewezen. Ik dacht dat je misschien iets in een dier moest aanbrengen om er controle over uit te oefenen, iets elektronisch, misschien iets biologisch, ik weet het niet. Ik dacht dat er misschien een heleboel van jullie in de bossen waren en dat een van jullie echt in een dier moest kruipen om het onder controle te kunnen houden. Ik had eigenlijk verwacht dat Potter in de hersens van de wasbeer een vreemd ding zou vinden, of een verdomde duizendpoot die zich aan zijn wervelkolom had vastgehecht. Een zaadje, een onaards ogende spin, iets. Maar je werkt niet op die manier, hè?’

Hij nam een slok Corona.

‘Dat smaakt lekker.’

Hij stak de kraai het biertje toe.

Het dier staarde hem over de bovenkant van het flesje aan.

‘Geheelonthouder? Ik kom telkens weer nieuwe dingen over je te weten. Wij mensen zijn nieuwsgierige wezens. We leren snel en zijn goed in het toepassen van wat we geleerd hebben, goed in het aannemen van uitdagingen. Maak je je daar zorgen over?’

De kraai stak zijn staartveer omhoog en poepte.

‘Was dat een commentaar of hoorde het bij het goed imiteren van een vogel?’ vroeg Eduardo.

De scherpe bek ging open en dicht, maar de vogel produceerde geen geluid.

‘Op de een of andere manier houd je deze dieren vanaf een afstand onder controle. Telepathie of zoiets dergelijks? In het geval van deze vogel vanaf een behoorlijke afstand. Vijfentwintig kilometer naar Eagle’s Roost. Misschien iets minder hemelsbreed. Heel slim, wanneer het telepathie of zoiets is. Maar het eist wel zijn tol, nietwaar, al moet ik toegeven dat je beter wordt nu je de beperkingen van de plaatselijke slaven begint te kennen.’

De kraai pikte naar nog meer luizen.

‘Heb je pogingen gedaan om mij onder controle te krijgen? Want als je dat hebt gedaan, geloof ik niet dat ik me daar bewust van ben geweest. Ik heb niet in mijn geest voelen wroeten, geen buitenaardse beelden achter mijn oogleden gezien, geen van de dingen waarover je in romans leest.’

Pik, pik, pik.

Eduardo dronk de rest van de Corona op. Hij veegde zijn mond met zijn mouw af.

De vogel had de luizen te grazen genomen en keek sereen naar hem, alsof hij bereid was de hele nacht naar zijn geraaskal te luisteren als hij dat wilde.

‘Ik denk dat je het langzaamaan doet, experimenterend, de juiste weg zoekend. Deze wereld lijkt vrij normaal voor diegenen onder ons die hier zijn geboren, maar misschien is het voor jou een van de meest eigenaardige plaatsen die je ooit hebt gezien. Kan zijn dat je hier niet al te zeker van jezelf bent.’

Hij was niet aan het gesprek begonnen in de verwachting dat de kraai zou antwoorden. Dit was verdomme geen Disney-film. Toch begon het voortdurende zwijgen van het dier hem te frustreren en te ergeren, waarschijnlijk omdat hij de hele dag bier had gedronken en was bevangen door een dronken woede.

‘Kom op. Houd nu eens op met dat rondlummelen. Laten we het doen.’

De kraai staarde slechts.

‘Kom zelf hierheen, breng me een bezoek, de échte jij, niet in een vogel, eekhoorn of wasbeer. Kom als jezelf. Geen verkleedpartijen. Laten we het doen. Laten we dit achter de rug hebben.’

De vogel klapperde een keer met zijn vleugels, sloeg ze half uit, maar dat was alles.

‘Je bent nog erger dan de raaf van Poe. Je zegt geen enkel woord, je zit daar maar. Wat heb je daar nu aan?’

Staren, staren.

En de raaf, zonder bewegen, zit nog steeds, als zonder leven …

Hoewel Poe nooit een van zijn favorieten was geweest, alleen een schrijver die hij had gelezen toen hij aan het ontdekken was wat hij echt bewonderde, begon hij voor te dragen voor de gevederde wachtpost, de woorden de felheid meegevend van de getroebleerde verteller die door de dichter was geschapen. ‘… in zijn ogen, als een omen, ligt de glans van duivelsdromen, / ’t lamplicht boven hem in stromen werpt zijn schaduw op de vloer …’

Abrupt, te laat, besefte hij dat de vogel en het gedicht en zijn eigen verraderlijke geest hem tot een confrontatie hadden gebracht met de angstaanjagende gedachte die hij had onderdrukt vanaf het moment dat hij op de tiende juni de opgedroogde aarde en de bladeren had opgeruimd. De kern van Poe’s The Raven werd gevormd door een verloren maagd, de jonge Lenoor, verloren aan de dood, en een verteller met het morbide geloof dat Lenoor was teruggekomen uit …

Eduardo smeet een metalen deur dicht voor de rest van die gedachte. Met een woedende kreet gooide hij het bierflesje weg en raakte de kraai. Vogel en flesje vielen de nacht in.

Hij sprong vanuit zijn stoel op het raam af.

De vogel fladderde naar het gazon, vloog toen woest klapwiekend de donkere lucht in.

Eduardo deed het raam zo hard dicht dat het glas er bijna door brak, sloot het af en drukte beide handen tegen zijn hoofd alsof hij de angstaanjagende gedachte eruit zou trekken wanneer die zich niet meer liet onderdrukken.

Die avond werd hij heel erg dronken. De slaap die hem uiteindelijk overmande, benaderde de dood.

Indien de vogel naar zijn slaapkamerraam kwam terwijl hij sliep, of over de dakrand boven hem liep, hoorde hij dat niet.

Op de eerste juli werd hij pas om tien minuten over twaalf ’s middags wakker. De rest van die dag had hij het zo druk met zijn kater en pogingen daar iets aan te doen dat hij niet kon denken aan de morbide versregels van een al lang overleden dichter.

De kraai was op de eerste, tweede en derde juli bij hem, van ’s morgens tot ’s avonds, zonder ophouden, maar hij probeerde hem te negeren. Geen wedstrijden in het staren meer, zoals met de andere wachtposten. Geen eenzijdige gesprekken meer. Eduardo ging niet op de veranda’s zitten. Wanneer hij binnen was, keek hij niet naar de ramen. Zijn beperkte leven werd beperkter dan ooit.

Om drie uur op de middag van de vierde juli kreeg hij last van claustrofobie omdat hij te lang binnen vier muren was gebleven, plande een voorzichtige wandeling, pakte het jachtgeweer en ging op pad. Hij keek niet naar de lucht boven hem, alleen naar verre horizons. Tweemaal zag hij echter een snelle schaduw over de grond voor hem flitsen en hij wist dat hij daar niet alleen liep.

Toen hij naar huis terugkeerde en nog zo’n twintig meter van de veranda aan de voorkant vandaan was, viel de kraai uit de lucht. De vleugels klapperden nutteloos, alsof hij was vergeten hoe hij moest vliegen, en hij viel met net iets meer gratie op de grond dan een steen die vanaf eenzelfde hoogte naar beneden werd gegooid. Het dier gilde, maar was dood toen Eduardo bij hem was.

Zonder de kraai al te nauwkeurig te bekijken pakte hij hem bij een vleugelpunt op. Hij nam hem mee naar de weide, om hem neer te gooien op de plaats waar hij op de vierentwintigste juni de vier eekhoorns had achtergelaten.

Hij verwachtte een macabere berg overblijfselen te zien, kaalgeplukt, door aaseters van de poten ontdaan. Maar de eekhoorns waren totaal verdwenen. Het zou hem niet hebben verbaasd als er een of zelfs twee karkassen waren weggesleept om elders te worden verslonden. Maar de meeste aaseters zouden de eekhoorns kaal vreten op de plaats waar ze werden aangetroffen, waardoor er op zijn minst enige botjes achterbleven, de oneetbare voeten, delen van de behaarde huid, een goed afgeknaagde en leeggepikte schedel.

Het ontbreken van welke resten dan ook kon alleen betekenen dat de eekhoorns door de reiziger waren verwijderd. Of door de strikt onder controle gehouden surrogaten.

Misschien had de reiziger ze, na ze tot de dood op de proef te hebben gesteld, willen onderzoeken om te bepalen waarom ze hadden gefaald – iets wat hij met de wasberen niet had kunnen doen omdat Eduardo tussenbeide was gekomen en ze had meegenomen naar de dierenarts. Of hij zou het gevoel kunnen hebben dat ze net als de wasberen bewijzen waren van zijn aanwezigheid. Misschien wilde hij zo min mogelijk losse draden achterlaten tot hij zijn positie in deze wereld had verstevigd.

Eduardo stond in de weide naar de plaats te staren waar de dode eekhoorns hadden gelegen. Nadenkend.

Hij bracht zijn linkerhand, waaraan de kraai bengelde, omhoog en staarde naar de nu nietsziende ogen. Glanzend als gepolijst ebbehout, uit de kassen puilend.

‘Kom nu,’ fluisterde hij.

Uiteindelijk nam hij de kraai mee naar binnen, het huis in. Hij kon hem gebruiken. Een plan.

Het grote vergiet van metaalgaas werd aan de boven- en onderkant bij elkaar gehouden door stevige ringen van roestvrij staal en stond op drie korte, stalen poten. Hij gebruikte het om pasta af te gieten wanneer hij daar een grote hoeveelheid van had gekookt om er salades mee te maken of om ervoor te zorgen dat hij voldoende restjes zou overhouden. Aan de bovenste ring waren twee stalen, ronde handvatten bevestigd waarmee hij het vergiet kon schudden wanneer het gevuld was met kokend hete pasta die een aanmoediging nodig had om grondig uit te lekken. Hij draaide het vergiet rond en rond in zijn handen en overdacht zijn plan nog een keer. Toen begon hij dat ten uitvoer te brengen.

Hij stond bij het aanrecht in de keuken en vouwde de vleugels van de dode kraai in, waarna hij de hele vogel in het vergiet stopte.

Met naald en draad zette hij het dier op drie plaatsen aan het gaas vast. Dat zou voorkomen dat het slappe lijfje eruit gleed wanneer hij het vergiet scheef hield.

Toen hij naald en draad weglegde, schudde het dier even zijn kop en rilde.

Eduardo schrok hevig en deed verbaasd een stap naar achteren. De kraai slaakte een zwakke, trillende kreet.

Hij wist dat het dier dood was geweest. Morsdood. De nek was gebroken. De opgezwollen ogen hadden bijna buiten de kassen gehangen. Hij leek in de vlucht overleden te zijn door een gigantische hersenbloeding, net als de wasberen en de eekhoorns. Vanaf grote hoogte was hij op de grond gevallen, met misselijk makende kracht, en had daardoor nog meer lichamelijk letsel opgelopen. Morsdood.

Nu hij aan het gaas was vastgezet, kon de gereanimeerde vogel zijn kop niet van zijn borstkas optillen, niet omdat hem dat door het draad werd belet, maar omdat zijn nek nog stééds gebroken was. De verpulverde poten bewogen zich doelloos. Verbrijzelde vleugels probeerden te klapperen, meer gehinderd door het opgelopen letsel dan door de draden.

Eduardo zette de angst en walging van zich af en drukte een hand tegen de borst van de kraai. Hij kon geen hartslag voelen. Het hart van een kleine vogel slaat extreem snel, veel sneller dan het hart van welk zoogdier dan ook – een racend machientje, tik-tik-tik-tik-tik. Altijd makkelijk te zien, omdat het hele lijfje ervan trilt.

Het hart van de kraai sloeg zeer beslist niet. Voor zover hij kon bepalen ademde de vogel ook niet. En zijn nek was gebroken.

Hij had gehoopt getuige te zijn van het vermogen van de reiziger een dood wezen weer tot leven te brengen, een soort wonder. De waarheid was duisterder dan dat.

De kraai was dood.

Toch bewoog hij zich.

Trillend van walging haalde Eduardo zijn hand van het kleine, bewegende lijkje af.

De reiziger kon controle over een karkas uitoefenen zonder het dier tot leven te wekken. Tot op zekere hoogte had hij macht over levende en levenloze dingen.

Eduardo wilde het wanhopig graag vermijden daarover na te denken.

Maar hij kon zijn geest niet uitschakelen, kon die gevreesde denktrant niet langer ontlopen.

Wanneer hij de wasberen niet meteen had meegenomen naar de dierenarts, zouden ze dan uiteindelijk ook trillend zijn gaan staan, koud maar bewegend, dood maar levend?

In het vergiet wiebelde de kop van de kraai losjes heen en weer op de gebroken nek en met een licht getik ging de bek open en dicht.

Misschien waren de vier dode eekhoorns toch niet door íets van de wei gehaald. Misschien hadden die karkassen, stijf door de rigor mortis, gereageerd op het aanhoudend geroep van degene die de touwtjes in handen had, gereageerd door hun eigen, koude spieren en gewrichten moeizaam en krakend te bewegen toen er eisen aan hen werden gesteld. Ook al hadden hun lijfjes het eerste stadium van verrotting al bereikt, kon het zijn dat ze trillend hun kop hadden opgetild en zich kruipend en slepend vanuit de wei naar het bos hadden begeven, naar het nest van het ding dat hun dat had bevolen.

Niet over nadenken. Hou daarmee op. Denk in godsnaam aan iets anders. Wat dan ook. Niet dit, niet dit.

Wanneer hij de kraai uit het vergiet losmaakte en mee naar buiten nam, zou hij dan op de grond met zijn gebroken vleugels klapperen en weg wankelen, beginnen aan een nachtmerrieachtige pelgrimstocht naar de schaduwen van het hoger gelegen bos?

Durfde hij het dier te volgen naar dat hart van de duisternis?

Nee. Als het tot een ultieme confrontatie kwam, moest die hier plaatsvinden, op zijn eigen terrein, niet in een vreemd nest dat de reiziger voor zichzelf had gemaakt.

Eduardo kreeg het bloedstollende vermoeden dat de reiziger zo extreem vreemd was dat hij het idee van de mensheid over leven en dood niet deelde, helemaal geen grens trok tussen die twee. Misschien ging zijn soort nooit dood. Of stierven ze in de ware biologische zin van dat woord maar werd er uit hun rottende resten een nieuwe vorm herboren en verwachtten ze dat met andere wezens op deze wereld hetzelfde zou gebeuren. De aard van hun soort – en vooral hun relatie tot de dood – zou onvoorstelbaar veel bizarder kunnen zijn, perverser en afstotender dan wat hij zich ook maar kon indenken.

In een oneindig universum was het mogelijke aantal intelligente levensvormen eveneens oneindig, zoals hij had ontdekt in de boeken die hij de laatste tijd had gelezen. Theoretisch moest alles wat je je kon voorstellen in een oneindig rijk bestaan. Als je aan buitenaardse levensvormen refereerde, betekende buitenaards ook buitenaards, vreemd tot in het extreme, het ene eigenaardige omarmd door het andere, niet makkelijk en misschien helemaal nooit te begrijpen.

Hij had daar al eerder over zitten broeden, maar nu pas begreep hij ten volle dat hij ongeveer evenveel kans had deze reiziger te begrijpen, écht te begrijpen, als een muis de ingewikkelde menselijke ervaringswereld, de werking van de menselijke geest.

De dode kraai trilde, trok met zijn gebroken poten. Uit de keel kwam een mat, kraaiend geluid dat een groteske parodie was op de kreet van een levende kraai.

De geest van Eduardo werd duister, omdat hij de identiteit van de binnendringer die op de tiende juni zo’n smerig spoor door het hele huis had achtergelaten, niet meer kon ontkennen. Hij had aldoor geweten wat hij onderdrukte. Zelfs wanneer hij zich een gat in zijn kraag had gezopen, had hij het geweten. Zelfs als hij net had gedaan alsof hij het niet wist, had hij het geweten. En hij wist het nu. Hij wist het. Lieve god, hij wist het.

Eduardo was niet bang geweest om dood te gaan.

Hij had de dood bijna verwelkomd.

Nu was hij weer bang om te sterven. De angst voorbij. Lichamelijk ziek van doodsangst. Trillend, zwetend.

Hoewel de reiziger geen tekenen had vertoond het lichaam van een lévend mens onder controle te kunnen houden … wat zou er gebeuren wanneer hij dood was?

Hij pakte het jachtgeweer van tafel, viste de sleutels van de Cherokee van het bord en liep naar de verbindingsdeur tussen de keuken en de garage. Hij moest meteen weg, geen tijd te verspillen, weg, ver weg. Hij wilde verdomme niets meer te weten komen over de reiziger. Hij wilde verdomme geen confrontatie meer. Hij moest gewoon de Cherokee in stappen, plankgas geven, alles overrijden wat hem voor de wielen kwam en de afstand tussen hem en hetgeen er in die nacht in Montana door de zwarte deur was gekomen, zo groot mogelijk maken.

Hij trok de deur woest open, maar aarzelde op de drempel tussen de keuken en de garage. Hij kon nergens heen. Geen familie meer. Hij was te oud om aan een ander leven te beginnen.

En waar hij ook heen ging, de reiziger zou hier blijven, de weg op deze wereld lerend, zijn perverse experimenten uitvoerend, bezoedelend wat heilig was, onuitsprekelijke wandaden begaand tegen alles wat Eduardo ooit dierbaar was geweest.

Hier kon hij niet voor weglopen. Hij was zijn leven lang nooit ergens voor op de loop gegaan. Toch werd hij niet door trots tot staan gebracht voordat hij een volledige stap in de garage had gezet. Het enige dat hem ervan weerhield weg te gaan was zijn gevoel voor wat juist en niet juist was, de principiële waarden die hem gedurende zijn lange leven hadden geholpen. Als hij die waarden zijn rug toekeerde en laf op de vlucht sloeg, zou hij in de spiegel niet meer naar zichzelf kunnen kijken. Hij was oud en alleen, wat al erg genoeg was. Om oud en alleen te zijn én te worden verteerd door walging jegens zichzelf, was onverdraaglijk. Hij wilde wanhopig graag wegrennen van dit alles, maar die mogelijkheid had hij niet.

Hij deed een stap terug de keuken in, sloot de deur en legde het jachtgeweer weer op tafel.

Zijn ziel was triest, een triester gevoel dan iemand wellicht vóór hem ooit had ervaren, buiten de hel.

De dode kraai probeerde zich, spastisch bewegend, uit het vergiet los te maken. Eduardo had dik draad gebruikt en daar stevige knopen in gelegd. De spieren en botten van het dier waren te zwaar beschadigd om genoeg kracht te kunnen zetten om los te komen.

Zijn plan leek nu dwaas. Een daad van zinloos bravado – krankzinnig. Toch zette hij het door, omdat hij dat liever deed dan mak op het eind wachten.

Op de veranda aan de achterkant van het huis hield hij het vergiet tegen de buitenkant van de keukendeur. De gevangen kraai krabde en schudde. Met een potlood gaf Eduardo op het hout de plaatsen aan van de gaten in de handvatten.

Hij hamerde twee spijkers op die plaatsen en hing het vergiet daaraan op.

De kraai, nog steeds zwak verzet plegend, was door het gaas te zien, gevangen tegen de deur. Maar het vergiet kon te makkelijk van de spijkers worden gehaald.

Met twee U-vormige krammen zette hij beide handvatten stevig vast op de massieve eiken deur. Het geluid van het hameren droeg tot ver, en werd weerkaatst door de houten muren van het bos in het westen.

Om het vergiet weg te halen en zo de kraai te kunnen pakken, zou de reiziger of diens surrogaat de U-vormige krammen los moeten halen om minstens één van de handvatten vrij te krijgen. Het enige alternatief was het gaas met een zware schaar doorknippen en de gevederde prijs zo in de wacht slepen.

In elk geval kon de dode vogel niet snel of geluidloos worden gepakt. Eduardo zou meer dan voldoende worden gewaarschuwd dat iets het gemunt had op de inhoud van het vergiet, vooral omdat hij van plan was zo nodig de hele nacht in de keuken door te brengen.

Hij kon er niet zeker van zijn dat de reiziger de dode kraai echt dolgraag wilde hebben. Misschien had hij het mis en had hij geen belangstelling voor het surrogaat dat had gefaald. Maar de vogel was langer blijven leven dan de eekhoorns, die weer langer hadden geleefd dan de wasberen, en degene die aan de touwtjes trok, zou het leerzaam kunnen vinden het karkas te onderzoeken, om te proberen de reden ervan te ontdekken.

Hij zou ditmaal geen eekhoorn gebruiken, zelfs geen slimme wasbeer. Hier waren door het plan van Eduardo grotere kracht en behendigheid voor nodig. Hij bad dat de reiziger de uitdaging zelf zou aannemen en zich voor het eerst zou laten zien. Kom nu! Maar als het andere ding eropaf werd gestuurd, het onuitsprekelijke ding, de verloren Lenoor, zou hij die confrontatie ook aankunnen.

Verbazingwekkend wat een mens kon verdragen. Verbazingwekkend was de kracht van een man, zelfs in de schaduw van absolute doodsangst, in de greep van horror, zelfs in de ban van de meest zwarte wanhoop.

De kraai bewoog zich niet meer. Stil. Morsdood.

Eduardo draaide zich om en keek naar de hoger gelegen bossen.

Kom nu. Kom nu, rotzak. Laat me je gezicht zien, laat me je stinkende, lelijke smoel zien. Kom nu, kruip te voorschijn naar een plaats waar ik je kan zien. Toon eens wat lef, verdomde idioot.

Eduardo liep naar binnen. Hij deed de deur achter zich dicht, maar niet op slot.

Nadat hij de gordijnen had gesloten, zodat niets naar hem kon kijken zonder dat hij dat wist, ging hij aan de keukentafel zitten om zijn dagboek bij te werken. Nadat hij drie bladzijden met zijn keurige handschrift had volgeschreven, eindigde hij met wat naar zijn idee wel eens zijn laatste opmerkingen konden zijn.

Voor het geval er iets met hem gebeurde, wilde hij dat het notitieblok zou worden gevonden, maar niet te makkelijk. Hij stopte het in een grote plastic zak, sloot die luchtdicht af om te voorkomen dat er vocht bij kon komen en legde hem in het vriesgedeelte van de koelkast, te midden van ingevroren etenswaren.

Het was schemerig geworden. Het tijdstip van de waarheid naderde snel. Hij had niet verwacht dat de eenheid in het bos zich bij daglicht zou laten zien. Hij voelde aan dat het een wezen was dat de voorkeur gaf aan de nacht, zich in de nacht voortplantte.

Hij pakte een biertje uit de koelkast. Wat kon het hem schelen? Het was zijn eerste biertje sinds vele uren.

Hoewel hij nuchter wilde zijn voor de aanstaande confrontatie, wilde hij ook niet helemáál helder van geest zijn. Sommige dingen kon een man beter onder ogen zien en verwerken wanneer zijn zintuigen iets verdoofd waren.

In het westen werd het net nacht en hij had zijn eerste biertje nog niet op toen hij beweging op de veranda aan de achterkant van het huis hoorde. Een zachte klap, gekrab en opnieuw een klap. Beslist niet de kraai die zich bewoog. Zwaardere geluiden. Het was een onhandig geluid, veroorzaakt door iets wat zonder souplesse maar vastberaden de drie houten traptreden vanaf het gazon op klom.

Eduardo ging staan en pakte het jachtgeweer. Zijn handpalmen waren nat van het zweet, maar hij kon het wapen nog wel vasthouden.

Weer een klap en gerasp.

Zijn hart sloeg zo snel als dat van een vogel, sneller dan dat van de kraai ooit had geslagen toen die nog leefde.

De bezoeker – waar hij ook vandaan kwam, hoe hij ook heette, of hij nu dood of levend was – bereikte de veranda en liep naar de deur. Geen geklop meer. Slepen, schuifelen, glijden, schrapen.

Door de boeken die hij de laatste maanden had gelezen, riep Eduardo binnen een seconde allerlei beelden op van verschillende onaardse wezens die zo’n geluid konden produceren in plaats van gewone voetstappen, elk boosaardiger qua uiterlijk dan de voorafgaande, tot zijn geest met monsters was gevuld. Een monster was niet onaards, behoorde eerder bij Poe dan bij Heinlein, Sturgeon of Bradbury, was eerder gotisch dan futuristisch, niet alleen aards maar ook ván de aarde.

Het kwam steeds dichter in de buurt van de deur, was toen eindelijk bíj de deur. De niet afgesloten deur.

Stilte.

Eduardo hoefde maar drie stappen te doen, de deurknop te pakken en de deur naar binnen open te maken. Dan zou hij oog in oog met de bezoeker staan. Hij kon niet in beweging komen. Hij stond aan de grond geworteld als de bomen op de heuvels achter het huis. Hoewel hij een plan had bedacht dat de confrontatie moest versnellen, hoewel hij niet was weggerend toen hij daar de kans voor had, hoewel hij zich ervan overtuigd had dat het behouden van zijn gezonde verstand afhing van het rechtstreeks onder ogen zien en achter zich laten van deze ultieme angst, was hij verlamd en was hij er opeens niet meer zo zeker van dat wegrennen fout geweest zou zijn.

Het ding was stil. Het was er, maar hield zich stil. Centimeters van de buitenkant van de deur vandaan.

Wat deed het? Wachten tot Eduardo een eerste stap zette? De kraai in het vergiet bestuderen? Het was donker op de veranda en door het luik voor het raam kwam alleen wat licht van het lampje in de keuken, dus zou het de kraai echt kunnen zien?

Ja. O ja, het kon beslist in het donker zien, het kon beter in het donker zien dan welke verdomde kat dan ook, omdat het tot het duister behóórde.

Hij kon de keukenklok horen tikken. Hoewel die er aldoor was geweest, had hij hem in geen jaren meer gehoord omdat hij een onderdeel van de achtergrondgeluiden was geworden. Nu hoorde hij hem wel, luider dan ooit, als een stok die tijdens een staatsbegrafenis langzaam op een met vilt beklede snaardrum slaat.

Kom nu, kom nu, laten we het doen. Ditmaal was hij er bij de reiziger niet op aan aan het dringen om tevoorschijn te komen. Hij was zichzelf aan het opporren. Kom op, rotzak, lafaard, jij stomme, oude, onwetende dwaas, kom op, kom op, kom op.

Hij liep naar de deur en ging er iets terzijde van staan, zodat hij hem langs zichzelf heen open kon maken.

Om de deurknop vast te pakken, zou hij het jachtgeweer met een hand los moeten laten, maar dat kon hij niet doen. Geen sprake van.

Zijn hart hamerde pijnlijk tegen zijn ribben. Hij kon de aderen bij zijn slapen voelen kloppen, kloppen.

Hij rook het ding door de dichte deur heen. Een misselijk makende geur, zuur, rottend, anders dan hij ooit in zijn lange leven had ervaren.

De deurknop voor hem, de knop die hij maar niet vast kon pakken, rond en gepoetst, geel en glanzend, begon te draaien. Fonkelend licht, een weerspiegeling van het licht van de tl-buis in de keuken, drupte over de gladde knop toen die langzaam ronddraaide. Zo langzaam. De grendel gleed weg met een heel vaag gerasp van koper over koper.

Zijn slapen klopten steeds heviger. Zijn hart leek op te zwellen, ver op te zwellen, ging zo tekeer dat het tegen zijn longen drukte en het ademen moeilijk, pijnlijk maakte.

Toen draaide de knop de andere kant op en bleef de deur dicht. De grendel schoof weer op zijn plaats. Het moment van de openbaring werd uitgesteld, glipte misschien voor eeuwig weg toen de bezoeker zich terugtrok …

Met een smartelijke kreet die hem verbaasde pakte Eduardo de knop en trok de deur met een krachtige beweging open om oog in oog te staan met zijn ergste angst. De verloren maagd, drie jaar in het graf en nu weer vrij: een verwarde bos grijs haar vol viezigheid, oogkassen zonder ogen, het vlees afschuwelijk vergaan en donker, ondanks de balsem, glimpen van kale botten tussen stinkend weefsel, lippen verdord, tanden ontbloot in een brede, humorloze grijns. De verloren maagd stond daar in haar gerafelde en door de wormen aangetaste lijkkleed, de met blauw op blauw bedrukte stof vol vlekken door het wegrotten, uit het graf opgestaan en naar hem teruggekeerd, een hand naar hem uitstekend. Het zien van haar vervulde hem niet alleen van doodsangst en walging maar ook van wanhoop. O god, hij was aan het wegzinken in een zee van koude, zwarte wanhoop nu het zo ver was gekomen, nu Margarite was gereduceerd tot het onuitsprekelijke lot van alle levende dingen.

Dit is Margarite niet, niet dit ding, dit onreine ding. Margarite is op een betere plaats, in de hemel, zit bij God, moet een God zijn, Margarite verdient een God, niet alleen dit, geen einde zoals dit, zit bij God, zit bij God, al lang vertrokken uit dit lichaam en zit bij God.

En na dat eerste moment van confrontatie dacht hij dat alles met hem in orde zou komen, dacht hij dat hij in staat zou zijn zijn gezonde verstand te bewaren, het jachtgeweer omhoog kon brengen om het afschuwelijke ding achterwaarts van de veranda af te blazen, er kogel na kogel in pompend tot het in de verste verte niet meer op zijn Margarite leek, tot het niets anders was dan een stapel botdelen en organische resten die niet de macht hadden hem radeloos te maken.

Toen zag hij dat hij niet alleen werd bezocht door dit afschuwelijke surrogaat, maar ook door de reiziger zelf – twee confrontaties in één. Het vreemde wezen had het lijk omstrengeld, hing op de rug, maar was ook de gaten ingegaan, hangend op en in de dode vrouw. Het eigen lichaam leek zacht en slecht op de zwaartekracht op deze aarde berekend te zijn, dus had het misschien steun nodig om onder deze omstandigheden te bewegen. Zwart was het, zwart en glad, met onregelmatige rode vlekken. Het scheen alleen te bestaan uit een massa verstrengelde en kronkelende aanhangsels die het ene moment even vloeiend en glad als een slang leken, maar het volgende even stekelig en stevig als de poten van een krab. Niet gespierd als de ringen van een slang of gepantserd als een krab, maar druipend en geleiachtig. Hij zag geen kop of mond, geen bekende trek die hem kon helpen de bovenkant van de onderkant te onderscheiden. Maar hij had slechts een paar seconden om hetgeen hij zag in zich op te nemen, niet meer dan een heel korte glimp. Het zien van die glanzende, zwarte tentakels die in en uit de ribbenkast van het kadaver kronkelden, bracht hem tot het besef dat er minder vlees op het drie jaar oude lijk zat dan hij in eerste instantie had gedacht en dat het merendeel van de verschijning werd gevormd door de berijder van de botten. Die met elkaar verstrikte aanhangsels stonden bol op de plaatsen waar zich eens hart en longen hadden bevonden, waren als wijnranken met elkaar verweven om sleutelbenen en schouderbladen, rond opperarmbeen en spaakbeen en ellepijp, rond dijbeen en scheenbeen, vulden zelfs de lege schedel en leken als gekken te kronkelen achter de randen van de holle oogkassen. Dit was meer dan hij kon verdragen en meer dan waarop zijn boeken hem hadden voorbereid; het vreemde, buitenaardse voorbij, een obsceniteit die hij niet kon verdragen. Hij hoorde zichzelf schreeuwen, hoorde het, maar was niet in staat ermee op te houden, kon het wapen niet omhoog brengen omdat al zijn kracht in die schreeuw lag.

Hoewel het een eeuwigheid leek te zijn, waren er slechts vijf seconden voorbij gegaan vanaf het moment dat hij de deur had opengetrokken, tot zijn hart in fatale spasmen samentrok. Ondanks het ding dat dreigend op de drempel van de keuken stond, ondanks de gedachten en angsten die in dat heel korte tijdsbestek in zijn geest explodeerden, wist Eduardo dat het aantal seconden precies vijf was, omdat een deel van hem zich bewust bleef van het tikken van de klok, de begrafeniscadans, vijf tikken, vijf seconden. Toen voelde hij een verschroeiende pijn, de moeder van alle pijn, maar niet omdat hij door de reiziger werd aangevallen. De pijn kwam van binnenuit, vergezeld van een wit licht dat even fel was als dat van een nucleaire explosie, een alles wegvagende witheid die de reiziger aan zijn oog onttrok en alle zorgen van de wereld aan zijn aandacht. Vrede.

13

Omdat hij behalve de breuk in zijn wervelkolom ook enige schade aan zijn zenuwen had opgelopen, duurde de revalidatie van Jack in het Phoenix Rehabilitation Hospital langer dan hij had verwacht. Zoals beloofd leerde Moshe Bloom hem vriendschap te sluiten met de pijn, die te zien als bewijs van wederopbouw en herstel. Begin juli, vier maanden na de dag dat hij was neergeschoten, was de steeds minder hevig wordende pijn al zo lang een voortdurende metgezel, dat die niet alleen een vriend maar zelfs een broer was geworden.

Op de zeventiende juli, toen hij uit Phoenix werd ontslagen, kon hij weer lopen, al had hij daarvoor nog wel de morele steun van niet één maar twee stokken nodig. Hij gebruikte ze in feite zelden alle twee en soms geen van beide, maar was wel bang dat hij zonder ze zou vallen, zeker op een trap. Het merendeel van de tijd stond hij echter vast op zijn benen, al bewoog hij zich nog traag en was het ook zo dat een van zijn benen opeens, zonder voorafgaande waarschuwing, helemaal slap kon worden door een verkeerde zenuwimpuls. Die onverwachte verrassingen deden zich met de week minder vaak voor. Hij hoopte de ene stok in augustus en de andere in september definitief in de kast te kunnen zetten.

Moshe Bloom, even solide als een gebeeldhouwde rots, maar toch ogenschijnlijk zwevend alsof hij op een dun luchtkussen werd voortgestuwd, liep met Jack mee naar de hoofdingang, terwijl Heather de auto van het parkeerterrein haalde. De therapeut was zoals gewoonlijk helemaal in het wit gekleed, maar zijn gehaakte petje was kleurrijk. ‘Zorg ervoor dat je dagelijks je oefeningen blijft doen.’

‘Oké.’

‘Ook wanneer je de stokken kunt laten staan.’

‘Beloofd.’

‘Je bent geneigd die oefeningen geleidelijk aan te laten voor wat ze zijn. Wanneer een patiënt zijn zelfvertrouwen hervindt, komt het voor dat hij besluit er niet meer aan te hoeven werken. Maar het genezingsproces is nog gaande, ook al beseft hij dat niet.’

‘Ik heb je goed gehoord.’

Moshe hield de deur voor Jack open en zei: ‘Dan krijgt hij binnen de kortste keren problemen en moet hier op de poli terugkomen om de opgelopen schade weer te herstellen.’

‘Ik niet,’ verzekerde Jack hem, terwijl hij de schitterend hete zomerdag met zijn stokken tegemoet liep.

‘Medicijnen innemen als je die nodig hebt.’

‘Dat zal ik doen.’

‘Je niet stoerder voordoen dan je bent.’

‘Dat zal ik niet doen.’

‘Hete baden met Epsomzout als je pijn hebt.’

Jack knikte plechtig. ‘En ik zweer bij God dat ik elke dag mijn kippensoep zal opeten.’

Moshe zei lachend: ‘Het was niet mijn bedoeling je te bemoederen.’

‘Dat was het wel.’

‘Nee, niet echt.’

‘Dat heb je al weken gedaan.’

‘O ja? Oké, het was ook mijn bedoeling.’

Jack haakte een stok om zijn pols om Moshe een hand te kunnen geven. ‘Hartelijk bedankt.’

De therapeut drukte hem de hand en sloeg toen een arm om hem heen. ‘Je hebt een schitterende comeback gemaakt. Ik ben trots op je.’

‘Jij bent verdomd goed in je werk, man.’

Toen Heather en Toby met de auto voorreden, grinnikte Moshe. ‘Natuurlijk ben ik dat. Wij joden weten alles van lijden.’

Een paar dagen lang was het thuis zijn en in zijn eigen bed slapen zo’n genoegen, dat het Jack geen moeite kostte optimistisch te blijven. In zijn lievelingsstoel zitten, eten wanneer hij trek had, Heather helpen met het klaarmaken van het eten, Toby voorlezen voor het slapen gaan, na tien uur ’s avonds naar de televisie kijken zonder een koptelefoon op te hoeven zetten – dat alles was bevredigender voor hem dan alle luxe en genoegens waar een vorst uit Saoedi-Arabië recht op kan hebben.

Hij bleef zich zorgen maken over hun financiën, maar koesterde ook op dat front hoop. Hij verwachtte ergens in augustus weer enigermate aan het werk te kunnen gaan, om zijn salaris in elk geval minstens gedeeltelijk te verdienen. Maar voordat hij weer diensten kon gaan draaien, zou hij een strenge lichamelijke en psychologische test moeten ondergaan om te bepalen of hij een trauma had opgelopen dat van nadelige invloed kon zijn op de uitoefening van zijn beroep. Dus zou hij een paar weken achter een bureau moeten werken in plaats van de straat op te kunnen. Terwijl de recessie zich voortsleepte en weinig wees op een herstel van de economie, leek elk initiatief van de regering uitsluitend ten doel te hebben meer banen de nek om te draaien. Heather hield op met wachten tot al haar uitgezaaide sollicitaties vrucht zouden dragen. Terwijl Jack aan het revalideren was, was zij een entrepreneur geworden – ‘Een Howard Hughes zonder diens krankzinnigheid,’ grapte ze – en had McGarvey Associates opgericht. De tien jaar die ze bij IBM als ontwerper van software had doorgebracht, wierpen wel hun vruchten af. Toen Jack thuis kwam, had ze een contract in de wacht gesleept om programma’s te ontwerpen voor het bijhouden van de voorraden en de boekhouding voor een eigenaar van een keten van acht cafés. Een van de weinige dingen die binnen de huidige economie winstgevend waren, was het verkopen van drank en gezelligheid, en haar cliënt was zelf niet meer in staat zijn steeds drukker wordende etablissementen fatsoenlijk in de gaten te houden. De winst die dat eerste contract zou opleveren, kwam in de verste verte niet in de buurt van het salaris dat ze na oktober niet meer had gekregen. Maar ze leek erop te vertrouwen dat mond tot mond reclame haar meer werk zou opleveren als die café-eigenaar tevreden was.

Jack was blij haar met genoegen te zien werken. Haar computers stonden op een paar grote klaptafels in de logeerkamer, waar het matras en de spiraal van het bed rechtop tegen de muur waren gezet. Ze was altijd het gelukkigst geweest wanneer ze het druk had, en zijn respect voor haar intelligentie en ijver was zo groot dat het hem niets zou verbazen als het bescheiden kantoor van McGarvey Associates op een gegeven moment kon concurreren met het hoofdkantoor van Microsoft. Toen hij dat op de vierde dag dat hij thuis was tegen haar zei, leunde ze achterover in haar stoel en zette een hoge borstkas op, alsof ze apetrots was. ‘Ja, zo ben ik, zonder de reputatie van Bill Gates een sulletje te zijn.’

Hij stond tegen de deurpost aangeleund, met nog maar één stok, en zei: ‘Ik denk liever aan je als een Bill Gates met prachtige benen.’

‘Seksist.’

‘Schuldig.’

‘Hoe weet je trouwens dat Bill Gates geen fraaiere benen heeft dan ik? Heb je de zijne wel eens gezien?’

‘Oké, ik neem alles terug. Ik had moeten zeggen: “Wat mij betreft ben je een even grote sul als men denkt dat Bill Gates is.”’

‘Dank je.’

‘Graag gedaan,’ zei hij.

‘Zijn ze echt prachtig?’

‘Wat?’

‘Mijn benen.’

‘Heb je benen?’

Hoewel hij betwijfelde of mond tot mond reclame haar bedrijf snel genoeg die duw zou geven die nodig was om de rekeningen en de hypotheek te kunnen betalen, maakte hij zich nergens overdreven zorgen over, tot de vierentwintigste juli, toen hij een week thuis was en zijn stemming somberder werd. Toen het voor hem zo typerende optimisme afnam, gebeurde dat niet geleidelijk aan, maar met een noodvaart.

Hij kon niet slapen zonder te dromen, en die dromen werden met de nacht bloediger. Drie tot vier uur nadat hij naar bed was gegaan, werd hij in paniek wakker en dan kon hij niet meer in slaap komen, hoe wanhopig moe hij ook was.

Al snel was er sprake van een algehele malaise. Het eten leek hem nauwelijks meer te smaken. Hij bleef binnen omdat de zon ergerlijk fel was en de droge Californische hitte waar hij altijd dol op was geweest, droogde hem nu uit en maakte hem geïrriteerd. Hoewel hij altijd graag had gelezen en veel boeken had, kon hij geen enkele schrijver vinden – zelfs niet onder zijn oude favorieten – die hem nog aansprak. Elk verhaal, hoe sterk ook de hemel in geprezen door de critici, liet hem onberoerd en hij moest een paragraaf vaak drie of vier keer herlezen tot de betekenis ervan tot zijn mistige geest doordrong.

Rond de achtentwintigste, pas elf dagen na het beëindigen van zijn revalidatie in het ziekenhuis, week de malaise voor een regelrechte depressie. Hij merkte dat hij vaker over de toekomst dacht dan ooit zijn gewoonte was geweest en kon geen enkele versie vinden die hem aanstond. Terwijl hij eens heerlijk had gezwommen in een zee van optimisme, werd hij nu een angstig wezen in een stilstaand, wanhopig watertje.

Hij las het dagblad te uitgebreid, broedde te intens over recente gebeurtenissen, bracht veel te veel tijd door met het kijken naar het televisiejournaal. Oorlogen, rassenmoord, rellen, terroristische aanvallen, bomaanslagen om politieke redenen, bende-oorlogen, schietpartijen vanuit een rijdende auto, kindermishandeling, loslopende seriemoordenaars, autodiefstallen, scenario’s voor fatale ecologische rampen, een jonge winkelbediende neergeschoten voor een miserabele vijftig dollar in de kassa, verkrachtingen, messentrekkerij en wurgingen. Hij wist dat het moderne leven meer was dan dat. Goodwill bestond nog, goede daden werden nog verricht. Maar de media concentreerden zich op de grimmigste aspecten van elke kwestie, en Jack deed dat ook. Hoewel hij probeerde de krant dicht te laten en de televisie uit, werd hij net zo aangetrokken door de levendige verslagen van de meest recente tragedies en wandaden als een alcoholist door de fles of een verslaafde gokker door de opwinding van de renbaan.

De wanhoop die het nieuws opriep, zorgde voor een neergaande spiraal die hij niet leek te kunnen doorbreken. En het ging steeds sneller.

Toen Heather tussen neus en lippen door meldde dat Toby over een maand naar de derde klas zou gaan, begon Jack zich zorgen te maken over de handel in drugs en het geweld rond veel scholen in Los Angeles. Hij raakte ervan overtuigd dat Toby zou worden gedood wanneer ze, ondanks hun financiële problemen, geen manier konden vinden om hem naar een particuliere school te sturen. De overtuiging dat een eens zo veilige plaats als een klaslokaal nu even gevaarlijk was als een slagveld bracht hem snel en onvermijdelijk tot de conclusie dat het nérgens veilig was voor zijn zoon. Wanneer Toby op school kon worden gedood, kon dat ook gebeuren in zijn eigen straat, terwijl hij in zijn eigen voortuin aan het spelen was. Jack werd een veel te beschermende ouder, wat hij nooit was geweest, en zag de jongen niet graag uit zijn gezichtsveld verdwijnen.

Op de vijfde augustus, toen hij over twee dagen weer aan het werk zou gaan en een normaler leven zo voor het grijpen leek, had hij zich beter moeten gaan voelen, maar het tegenovergestelde was het geval. Het idee zich weer op het bureau te moeten melden maakte zijn handpalmen vochtig, hoewel het nog minstens een maand zou duren voordat hij de straat weer op mocht. Hij meende zijn angsten en depressie voor iedereen verborgen te hebben gehouden. Die avond werd hij echter uit die droom geholpen.

Toen hij in bed lag en de lamp uit had gedaan, verzamelde hij de moed om in het donker te zeggen wat hij bij daglicht niet over zijn lippen had kunnen krijgen. ‘Ik ga de straat niet meer op.’

‘Dat weet ik,’ zei Heather vanaf haar kant van het bed.

‘Ik bedoel nóóit meer.’

‘Dat weet ik, schat,’ zei ze teder, en stak een hand uit om de zijne vast te pakken.

‘Is dat dan zo duidelijk?’

‘Al een paar weken.’

‘Het spijt me.’

‘Je moest door deze fase heen.’

‘Ik dacht dat ik tot mijn pensioen patrouillediensten zou draaien. Dat is het enige dat ik ooit heb gewild.’

‘Dingen kunnen veranderen,’ zei ze.

‘Ik kan het nu niet riskeren. Ik ben mijn zelfvertrouwen kwijt.’

‘Dat krijg je wel terug.’

‘Misschien.’

‘Beslist,’ hield ze vol. ‘Maar dan zul je nóg de straat niet meer op gaan. Dat kun je niet doen. Je bent zo ver gegaan als een mens dat van een politieman mag verwachten. Nu moet iemand anders de wereld maar redden.’

‘Ik voel me …’

‘Ik weet het.’

‘… leeg …’

‘Dat zal veranderen. Alles zal beter worden.’

‘… als iemand die het te makkelijk opgeeft.’

‘Dat is niet zo.’ Ze schoof naar hem toe en legde een hand op zijn borst. ‘Je bent een goede, dappere man – te dapper in mijn ogen. Als je niet zelf had besloten niet meer de straat op te gaan, zou ik die beslissing voor je hebben genomen. Ik zou je er op de een of andere manier toe hebben overgehaald, omdat anders de kans groot is dat ik de volgende Alma Bryson zou worden, en de vrouw van jouw makker naar mij toe moet komen om mijn hand vast te houden. Ik ga nog liever naar de hel dan dat te laten gebeuren. Binnen een jaar zijn twee koppelgenoten van je neergeschoten en sinds januari zijn hier zeven agenten gedood. Zéven. Ik ben niet van plan je kwijt te raken, Jack.’

Hij sloeg een arm om haar heen, hield haar dicht tegen zich aan, was ontzettend dankbaar dat hij haar had gevonden in een harde wereld waarin zo veel van willekeur en het lot leek af te hangen. Enige tijd kon hij niets zeggen, zijn stem zou te dik van emotie zijn geweest.

Uiteindelijk zei hij: ‘Dus denk ik dat ik van nu af aan mijn derrière op een stoel deponeer en achter het een of andere bureau ga zitten.’

‘Dan zal ik een fikse voorraad middelen tegen aambeien inslaan.’

‘Je zult ook een koffiebeker moeten kopen met mijn naam erop.’

‘En notitieblokjes met “Memo van Jack McGarvey”.’

‘Het zal een lager salaris betekenen,’ zei hij. ‘Achter een bureau verdien je minder dan op straat.’

‘We redden het wel.’

‘Denk je dat? Ik ben daar niet zo zeker van. We zullen het niet breed hebben.’

‘Je vergeet McGarvey Associates. Vindingrijke en flexibele programma’s, op maat gesneden naar individuele behoeften. Redelijke prijzen, tijdige levering. Fraaiere benen dan Bill Gates.’

En die nacht, in het donker van hun slaapkamer, leek het uiteindelijk toch mogelijk weer veiligheid en geluk te vinden in de Stad van Engelen.

Maar tijdens de eerste tien dagen daarna werden ze geconfronteerd met een aantal zaken die het onmogelijk maakten hun fantasie in stand te houden. Het stadsbestuur kwam weer eens geld te kort, en om dat gedeeltelijk te compenseren, werd besloten om agenten die op straat patrouilleerden vijf en de mensen achter de bureaus twaalf procent op hun salaris te korten. De baan die toch al minder betaalde dan Jacks vorige werk, betaalde nu nog aanzienlijk minder. Een dag later toonden de statistieken aan dat het met de economie nog verder bergafwaarts ging, en een nieuwe cliënt die op het punt had gestaan een contract af te sluiten met McGarvey Associates, raakte door die statistieken zo van streek, dat hij besloot de eerste maanden nog geen geld in nieuwe computerprogramma’s te investeren. De inflatie nam toe. De belastingen werden veel hoger. Elektriciteit werd duurder. Water was al duurder geworden, de aardgasprijzen zouden volgen. Ze kregen een rekening van zeshonderd dollar van de garage op dezelfde dag dat de eerste film van Anson Oliver, die toen hij de eerste keer was uitgebracht geen groot succes was geweest, door Paramount opnieuw werd uitgebracht, en de media weer belangstelling kregen voor de schietpartij en Jack. En Richie Tendero, echtgenoot van de zwierige, nooit uit haar evenwicht te brengen Gina Tendero met de zwartleren kleren en de spuitbus met traangas, werd neergeschoten toen hij eropuit was gestuurd om tussenbeide te komen bij een echtelijke ruzie, waarna zijn linkerarm moest worden geamputeerd en de linkerkant van zijn gezicht een plastisch chirurg nodig had.

Op de vijftiende augustus overleed een elfjarig meisje bij een schietpartij van gangsters, één huizenblok van de school waar Toby binnenkort naartoe zou gaan vandaan.

Soms lijkt het leven een hogere betekenis te hebben. Gebeurtenissen voltrekken zich in griezelige sequenties. Lang vergeten kennissen komen opeens weer opdagen met nieuws dat levens verandert. Een onbekende verschijnt en spreekt een paar wijze woorden waarmee een tot dan toe onoplosbaar probleem wordt opgelost, of iets wat je hebt gedroomd wordt werkelijkheid. Opeens lijkt het bestaan van God te zijn bevestigd.

Toen Heather op de middag van de achttiende augustus in de keuken stond te wachten tot het koffiezetapparaat verse koffie had gezet en de post doorkeek die net was bezorgd, zag ze een brief van Paul Youngblood, een jurist uit Eagle’s Roost, Montana. De envelop was zwaar, alsof er niet alleen een brief, maar ook een document in zat. Volgens het poststempel was hij verstuurd op de zesde augustus, waardoor ze zich afvroeg langs welke route de posterijen hadden besloten hem te bezorgen.

Ze wist dat ze wel eens iets over Eagle’s Roost had gehoord, maar kon zich niet herinneren wanneer en waarom.

Omdat ze een bijna universele afkeer van juristen had en alle correspondentie van advocaten- en notariskantoren met problemen associeerde, legde ze de brief onderop de stapel om hem als laatste open te maken. Nadat ze alle reclame had weggegooid, zag ze dat de vier andere enveloppen rekeningen bevatten. Toen ze eindelijk de brief van Paul Youngblood las, bleek die zo heel anders te zijn dan het slechte nieuws dat ze had verwacht – en zo verbazingwekkend – dat ze meteen nadat ze hem had gelezen aan de keukentafel ging zitten om hem nog eens te herlezen.

Eduardo Fernandez, een cliënt van Youngblood, was op de vierde of vijfde juli overleden. Hij was de vader geweest van wijlen Thomas Fernandez. Dat was Tommy, die in aanwezigheid van Jack elf maanden voor de gebeurtenissen bij het tankstation van Hassam Arkadian was vermoord. Eduardo Fernandez had Jack McGarvey uit Los Angeles, Californië, benoemd tot zijn enige erfgenaam. Youngblood, die optrad als executeur testamentair, had geprobeerd Jack er telefonisch van in kennis te stellen, maar was tot de ontdekking gekomen dat hij een geheim telefoonnummer had. Tot de nalatenschap behoorde een verzekeringspolis waarmee de successierechten konden worden betaald, waardoor Jack de grond van de Quartermass Ranch, het grote huis met de vier slaapkamers, gemeubileerd en wel, het kleinere huis, de stal voor tien paarden, allerlei apparatuur en ‘een substantiële som contant geld’ volledig in eigendom kreeg.

In plaats van een juridisch document zaten er zes foto’s in de envelop. Met trillende handen legde Heather die in twee rijen op de tafel voor haar neer. Het Victoriaans aandoende grote huis zag er charmant uit en leek twee keer zo groot als het huis waarin ze nu woonden. Het uitzicht op de bergen en het dal was in alle windrichtingen adembenemend.

Heather was nog nooit overmand geweest door zulke gemengde gevoelens als op dat moment.

In het uur van de wanhoop was de redding gekomen: een manier om aan de duisternis, de wanhoop, te ontsnappen. Ze had er geen idee van wat een jurist uit Montana ‘een substantiële som contant geld’ vond, maar ze meende dat alleen de ranch bij verkoop al voldoende zou opbrengen om al hun rekeningen en hun hypotheek te betalen, en dat ze dan ook nog eens geld zouden overhouden. Ze voelde zich licht in haar hoofd, ervoer een uitgelatenheid die ze niet meer had gekend sinds ze een klein kind was en nog geloofde in sprookjes, wonderen.

Maar aan de andere kant zou hun mazzel Tommy Fernandez ten deel zijn gevallen wanneer hij niet was vermoord. Dat onontkoombare, trieste feit temperde haar vreugde.

Enige tijd zat ze daar te broeden, heen en weer geslingerd tussen gevoelens van vreugde en schuld, tot ze uiteindelijk tot de conclusie kwam dat ze te veel als een Beckerman en te weinig als een McGarvey reageerde. Ze zou alles hebben gedaan om Tommy Fernandez terug te krijgen in het land der levenden, ook wanneer dat betekende dat Jack en zij die erfenis nooit zouden krijgen. De koude waarheid luidde echter dat Tommy dood was, al meer dan zeventien maanden onder de grond lag, en door niemand meer kon worden geholpen. Het lot was te vaak boosaardig, te zelden vrijgevig. Ze zou gek zijn wanneer ze deze ongelooflijke meevaller met een frons begroette.

In eerste instantie was ze van plan Jack op zijn werk te bellen. Ze liep naar de telefoon, die aan de muur hing, draaide een deel van het nummer en legde toen de hoorn weer op de haak.

Dit was een bericht dat je maar eens in je leven kreeg. Ze zou nooit een andere gelegenheid krijgen om hem zulk geweldig nieuws mee te delen, en dat moest ze door niets laten verpesten. Ze wilde zijn gezicht zien wanneer ze hem over die erfenis vertelde.

Ze pakte een aantekenboekje en een potlood uit het houdertje naast de telefoon en liep terug naar de tafel, waar ze de brief nogmaals las. Ze schreef een reeks vragen voor Paul Youngblood op, liep toen weer naar de telefoon en belde hem in Eagle’s Roost, Montana.

Toen Heather tegen de secretaresse zei wie ze was, en toen tegen de man zelf, trilde haar stem omdat ze bang was dat hij zou meedelen dat er sprake was van een vergissing. Misschien had iemand het testament aangevochten. Of misschien was er een recenter testament gevonden waarin Jack niet tot enige erfgenaam werd benoemd. Een duizendtal misschiens.

Het spitsuur was nog erger dan normaal. Ze aten later omdat Jack meer dan een half uur later thuis kwam, moe, maar een goede act opvoerend als een man die van zijn nieuwe baan hield en gelukkig was met zijn leven.

Zodra Toby klaar was met eten, vroeg hij of hij naar een favoriet televisieprogramma mocht gaan kijken en Heather liet hem gaan. Ze wilde het nieuws eerst met Jack delen en het Toby pas later vertellen.

Zoals gewoonlijk hielp Jack bij het afruimen van de tafel en het inladen van de afwasmachine. Toen ze daarmee klaar waren, zei hij: ‘Ik ga een eindje wandelen om mijn benen wat te trainen.’

‘Heb je pijn?’

‘Een beetje kramp.’

Hoewel hij geen stok meer gebruikte, was ze bang dat hij het haar niet zou vertellen wanneer hij problemen met zijn benen of zijn evenwicht had. ‘Weet je zeker dat alles met jou in orde is?’

‘Ja.’ Hij gaf haar een kusje op haar wang. ‘Jij en Moshe Bloom hadden nooit met elkaar getrouwd kunnen zijn. Jullie zouden altijd ruzie maken over de vraag wie er mag bemoederen.’

‘Ga nog even zitten,’ zei ze, terwijl ze hem meenam naar de tafel. ‘We moeten iets bespreken.’

‘Als Toby weer naar de tandarts moet, zal ik zelf voor tandarts spelen.’

‘Nee, dat hoeft hij niet.’

‘Heb je die laatste rekening gezien?’

‘Ja.’

‘Wie heeft er nu eigenlijk tanden nodig? Strandgapers hebben geen tanden en die redden zich prima. Voor oesters geldt hetzelfde. Voor wormen ook. Heel veel dingen hebben geen tanden en zijn toch volmaakt gelukkig.’

‘Vergeet die tanden nu maar,’ zei ze, terwijl ze de brief van Youngblood en de foto’s pakte, die ze boven op de koelkast had gelegd.

Hij nam de envelop van haar over. ‘Waarom grijns je zo? Wat is dit?’

‘Lees maar.’

Heather ging tegenover hem zitten, met haar ellebogen op de tafel, haar gezicht in haar handen, gespannen naar hem kijkend in een poging aan de hand van zijn gezichtsuitdrukking te raden welk deel van de brief hij las. Het zien hoe hij de brief verwerkte, maakte haar blijer dan ze in lange tijd was geweest.

‘Dit is … Ik … Maar waarom …’ Hij keek haar met open mond aan. ‘Is dit waar?’

Ze giechelde. Ze had in geen eeuwen meer gegiecheld. ‘Ja. Ja! Elk ongelooflijk woord ervan is waar. Ik heb Paul Youngblood gebeld. Hij klonk heel aardig. Hij was Eduardo’s buurman en juridisch adviseur. Zijn meest nabije buur, al woont hij wel ruim drie kilometer verderop. Hij heeft alles wat in de brief staat bevestigd. Vraag me eens wat een “substantiële som contant geld” is?’

Jack knipperde met zijn ogen. ‘Hoeveel?’

‘Hij weet het pas precies als de laatste belastingaanslagen binnen zijn, maar wanneer alles is betaald, gaat het om een bedrag tussen de driehonderdvijftigduizend en vierhonderdduizend dollar.’

Jack trok wit weg. ‘Dat kan niet waar zijn.’

‘Dat heeft hij zelf tegen me gezegd.’

‘Plus de ranch?’

‘Plus de ranch.’

‘Tommy heeft het wel eens over dat huis in Montana gehad. Zei dat zijn vader er gek op was, maar dat hij het háátte. Saai, zei hij. Er gebeurde nooit wat in die rimboe. Hij hield van zijn vader, vertelde geestige verhalen over hem, maar heeft nooit gezegd dat die man rijk was.’ Hij pakte de brief weer, die ritselde in zijn hand. ‘Waarom zou Tommy’s vader in godsnaam alles aan mij nalaten?’

‘Dat was een van de vragen die ik Paul Youngblood heb gesteld. Hij zei dat Tommy zijn vader over jou heeft geschreven. Dat je een geweldige vent was. Hij heeft over je gesproken alsof je een broer van hem was. Dus wilde zijn vader dat jij alles zou krijgen nu Tommy er niet meer is.’

‘Wat zeggen de andere verwanten daarvan?’

‘Die zijn er niet.’

Jack schudde zijn hoofd. ‘Maar ik heb die …’ Hij keek naar de brief. ‘Die Eduardo nooit ontmoet. Dit is krankzinnig. Ik bedoel … Jezus, het is geweldig, maar het is krankzinnig. Hij geeft alles aan iemand die hij nog nooit heeft ontmoet.’

Heather was zo opgewonden dat ze niet kon blijven zitten. Ze stond op en liep naar de koelkast. ‘Paul Youngblood zei dat het idee Eduardo aansprak omdat hij alles acht jaar geleden had geërfd van zijn baas, wat voor hem ook een complete verrassing was.’

‘Wel heb je ooit,’ zei hij verbaasd.

Ze pakte de fles champagne die ze in de groentela had verstopt, zodat Jack hem niet zou zien voordat hij het nieuws had gehoord en wist waarom ze feest moesten vieren. ‘Volgens Youngblood dacht Eduardo dat hij, door jou ermee te verrassen … Hij leek het als de enige manier te zien om iets terug te doen voor de vriendelijkheid die hij van zijn baas had ondervonden.’

Toen ze naar de tafel terug liep, keek Jack met gefronste wenkbrauwen naar de fles champagne. ‘Ik voel me net een ballon. Ik lijk te zweven, te worden teruggekaatst vanaf het plafond … maar tegelijkertijd …’

‘Tommy,’ zei ze.

Hij knikte.

Ze haalde het folie bij de kurk weg en zei: ‘We kunnen hem niet terughalen.’

‘Nee, maar …’

‘Hij zou willen dat we er gelukkig mee waren.’

‘Ja, dat weet ik. Tommy was een geweldige vent.’

‘Laten we dus gelukkig zijn.’

Hij zei niets.

Ze draaide het ijzerdraad los en zei: ‘We zouden gek zijn als we dat niet zijn.’

‘Dat weet ik.’

‘Het is een wonder en dat hadden we nu precies nodig.’

Hij staarde naar de champagne.

‘Het gaat niet alleen om onze toekomst, maar ook om die van Toby,’ zei ze.

‘Die mag zijn tanden nu houden.’

Lachend zei Heather: ‘Jack dit is geweldig.’

Eindelijk glimlachte hij breeduit en zonder reserves. ‘Je hebt gelijk. Het is geweldig. Nu zullen we niet hoeven te horen hoe hij zijn eten tegen zijn verhemelte fijn perst.’

Ze haalde het ijzerdraad nu helemaal los en zei: ‘Zelfs als wij niet zo veel mazzel verdienen, verdient Toby dat wel.’

‘We verdienen het allemaal.’ Hij ging staan, liep naar een kast en pakte een schone theedoek uit een la. ‘Laat mij dat maar doen.’ Hij nam de fles van Heather over en deed de theedoek eromheen. ‘Kan exploderen.’ Hij draaide de kurk om, die een ploffend geluid produceerde. Maar de champagne kwam niet schuimend de fles uit.

Ze pakte twee glazen en die schonk hij vol.

‘Op Eduardo Fernandez,’ zei ze.

‘Op Tommy.’

Ze dronken, staand naast de tafel, en toen kuste hij haar licht. Zijn snelle tong was zoet door de champagne. ‘Mijn god, Heather, weet je wat dit betekent?’

Ze gingen weer zitten en zij zei: ‘Wanneer we de volgende keer uit eten gaan, kunnen we een restaurant uitzoeken waar ze het eten op echte borden serveren en niet in papieren bakjes.’

Zijn ogen straalden en het deed haar goed hem zo gelukkig te zien. ‘We kunnen de hypotheek afbetalen, alle rekeningen voldoen, geld opzij zetten voor een studie van Toby en misschien zelfs wel op vakantie gaan. En dat allemaal met het contante geld. Als we de ranch verkopen …’

‘Kijk naar de foto’s,’ zei ze indringend, terwijl ze die voor hem op tafel neerlegde.

‘Heel leuk.’

‘Méér dan heel leuk. Jack, het is geweldig. Kijk eens naar die bergen! En dan deze foto. Als je voor het huis staat en die kant op kijkt, kun je tot in het oneindige kijken!’

Hij keek op van de foto’s en hun blikken kruisten elkaar. ‘Wat hoor ik?’

‘We hoeven de ranch niet te verkopen.’

‘Je bedoelt dat we er kunnen gaan wonen?’

‘Waarom niet?’

‘We zijn stadsmensen.’

‘En we haten dat.’

‘Angeleno’s voor ons hele leven.’

‘De stad is niet meer wat hij eens is geweest.’

Ze kon zien dat het idee hem intrigeerde en haar eigen opwinding nam toe toen hij steeds meer naar haar standpunt overhelde.

‘We willen al lange tijd een verandering,’ zei hij, ‘maar over zo’n gróte verandering heb ik eigenlijk nooit gedacht.’

‘Kijk naar de foto’s.’

‘Oké, het ziet er schitterend uit, maar wat zouden we daar kunnen doen? Het is veel geld, maar niet voldoende voor de rest van ons leven. Bovendien zijn we jong. We kunnen niet vegeteren, we moeten iets dóen.’

‘Misschien zouden we in Eagle’s Roost een bedrijf kunnen beginnen.’

‘Wat voor bedrijf?’

‘Dat weet ik niet. Iets. We kunnen erheen gaan om het terrein te verkennen en misschien zien we dan meteen een mogelijkheid. Zo niet … Tja, we hoeven er niet altijd te blijven wonen. Een jaar, twee jaar, en als het ons niet bevalt, kunnen we het altijd nog verkopen.’

Hij dronk zijn glas leeg, schonk voor hen beiden weer in. ‘Over twee weken moet Toby naar school.’

‘In Montana zijn ook scholen,’ zei ze, hoewel ze wist dat hij zich daar geen zorgen over maakte.

Hij dacht ongetwijfeld aan het elfjarige meisje dat was doodgeschoten – een huizenblok verder dan de school waar Toby naartoe zou gaan.

Ze gaf hem een duwtje. ‘Jack, hij heeft daar een immens terrein waar hij kan spelen. Je weet hoelang hij al een golden retriever wil hebben en dat we altijd hebben gezegd dat we daarvoor te krap zijn behuisd.’

Jack staarde naar een van de foto’s en zei: ‘Op het bureau hebben we het vandaag gehad over alle namen die deze stad heeft. Meer dan welke andere stad ook. New York wordt de Big Apple genoemd, maar daar blijft het bij. Los Angeles heeft allerlei namen en geen van alle is nog passend, geen van alle betekent nog iets. Zoals de Big Orange. Maar er zijn geen sinaasappelboomgaarden meer. Die hebben moeten wijken voor huizen, winkelcentrumpjes en parkeerterreinen. Je kunt het de Stad van Engelen noemen, maar er gebeurt hier tegenwoordig niet veel engelachtigs meer. Te veel duivels op straat.’

‘De Stad Waarin Sterren Worden Geboren,’ zei ze.

‘En wat gebeurt er met negenhonderdnegenennegentig van de duizend jonge mensen die hierheen komen om filmster te worden? Ze worden gebruikt en misbruikt, worden straatarm en raken verslaafd aan drugs.’

‘De Stad Waar de Zon Ondergaat.’

‘Dat doet hij nog steeds in het westen,’ zei hij, terwijl hij een andere foto uit Montana pakte. ‘De Stad Waar de Zon Ondergaat … Dat doet je denken aan de jaren dertig en veertig, swingende muziek, mannen die tegen hun hoed tikken en deuren openhouden voor dames in zwarte cocktailjurken, elegante nachtclubs met uitzicht op de oceaan, Bogart en Bacall, Gable en Lombard, mensen die martini’s drinken en naar gouden zonsondergangen kijken. Niets meer van over. Bijna niets meer. Tegenwoordig kun je beter spreken van de Stad van de Stervende Dag.’

Hij zweeg, schoof de foto’s heen en weer, bekeek ze aandachtig. Ze wachtte.

Uiteindelijk keek hij op en zei: ‘Laten we het doen.’

Deel twee

HET LAND VAN DE WINTERMAAN

Onder het bleke licht van de wintermaan,
dwars door de koude sterrennacht,
klinkt van hoge bergtoppen tot aan
oceaankusten deze jammerklacht.

Van kale woestijnen tot grazige weiden,
van drukke stad tot eenzaam land,
hoor je het menselijk hart droevig lijden,
en roepen om wijsheid, een helpende hand
die hem zijn lot kan doen verstaan,
waar de dageraad geen nacht kan verdrijven,
onder het bleke licht van de wintermaan.
Moeten we eeuwig in ’t duister verblijven,
onder het koude licht van de wintermaan,
verloren in eenzaamheid, angst en argwaan,
gisternacht, deze nacht, alle nachten voortaan,
onder het vale licht van de wintermaan?

The Book of Counted Sorrows

14

Heel lang geleden, in de tijd van de dinosaurussen, waren angstaanjagende, immens sterke dieren als de Tyrannosaurus rex omgekomen in de teerputten waarop de vooruitziende bouwers van Los Angeles later hoofdwegen, winkelcentra, huizen, kantoren theaters, topless bars, restaurants in de vorm van hotdogs en bolhoeden, kerken, autowasserijen en zo veel meer hadden gebouwd. Diep onder delen van de wereldstad lagen die tot fossielen geworden monsters voor eeuwig te slapen.

In de maanden september en oktober had Jack het gevoel dat de stad nog steeds een teerput was waarin hij was ondergedompeld. Hij vond dat hij verplicht was Lyle Crawford dertig dagen tevoren te laten weten dat hij ontslag nam. En voordat ze het huis te koop zetten, hadden ze het op aanraden van hun makelaar van binnen en van buiten geverfd, nieuwe vloerbedekking neergelegd en kleine reparaties verricht. Op het moment dat Jack het besluit nam de stad uit te gaan, had hij in gedachten alles al ingepakt. Zijn hart was in de hooglanden van Montana ten oosten van de Rockies, terwijl hij nog steeds probeerde zijn voeten uit het teer van Los Angeles te trekken.

Omdat ze al een deel van de hypotheek hadden afbetaald, konden ze een prijs voor het huis vragen die lager was dan de marktwaarde, en ondanks de slechte economie ging alles snel. Op de achtentwintigste oktober had een potentiële koper een optie van zestig dagen verkregen en ze waren er vrij zeker van dat ze aan een nieuw leven konden beginnen en de definitieve verkoop rustig aan de makelaar konden overlaten.

Op de vierde november vertrokken ze naar hun nieuwe huis in een Ford Explorer die ze met een deel van hun erfenis hadden gekocht. Jack stond erop om om zes uur ’s morgens weg te gaan, omdat hij vastbesloten was op zijn laatste dag in de stad niet te worden geconfronteerd met het frustrerende gekruip tijdens het spitsuur.

Ze namen zelf alleen koffers en een paar dozen met persoonlijke bezittingen mee, en lieten verder weinig meer dan wat boeken overkomen. De extra foto’s die Paul Youngblood had gestuurd, hadden laten zien dat hun nieuwe huis gemeubileerd was in een stijl waaraan ze zich makkelijk zouden kunnen aanpassen. Misschien zouden ze een paar beklede stoelen en banken moeten vervangen, maar veel spul was antiek van een hoge kwaliteit en een niet onaanzienlijke schoonheid.

Ze verlieten de stad via de Interstate 5 en keken niet één keer om toen ze door de heuvels van Hollywood reden en verder naar het noorden gingen, langs Burbank, San Fernando, Valencia, Castaic, de voorsteden voorbij, door het Angeles National Forest, over Pyramid Lake en de Tejonpas tussen de Sierre Madre en de Tehachapi Mountains door.

Kilometer na kilometer voelde Jack zich omhoog komen uit een emotionele en mentale duisternis. Hij was als een zwemmer die met ijzeren ketenen omlaag was gehouden in een diepe oceaan, en nu, bevrijd, snel omhoog schoot naar het oppervlak, licht en lucht.

Toby was verbaasd over de uitgestrekte landbouwgronden langs de hoofdweg, dus las Heather maten en afstanden voor uit een reisgids. De San Joaquin Valley was meer dan tweehonderddertig kilometer lang en werd in het westen begrensd door de Diablo Range en in het verre oosten door de lage heuvels van de Sierra Mountains. Die duizenden vierkante kilometers waren de meest vruchtbare ter wereld en produceerden tachtig procent van alle verse groenten en meloenen, de helft van de verse vruchten en amandelen en nog veel meer voor het gehele land. Ze hielden halt bij een stalletje langs de weg en kochten een pond geroosterde amandelen voor een kwart van het bedrag dat ze er in een supermarkt voor zouden moeten neertellen. Jack stond naast de Explorer een handvol noten te eten en staarde naar de zo productieve velden en boomgaarden. De dag was heerlijk rustig en de lucht schoon.

Als je in de stad woonde, kon je makkelijk vergeten dat je ook op andere manieren kon leven, dat er andere werelden bestonden buiten de drukke straten van de menselijke bijenkorf. Hij was iemand die had geslapen en wakker was geworden in een wereld die gevarieerder en interessanter was dan de droom die hij ten onrechte voor de werkelijkheid had gehouden.

Op weg naar hun nieuwe leven bereikten ze die avond Reno, de volgende avond Salt Lake City en om drie uur ’s middags op de zesde november Eagle’s Roost, Montana.

To Kill a Mockingbird was een van Jacks lievelingsromans en Atticus Finch, de dappere advocaat uit dat boek, zou zich zeker thuis hebben gevoeld in het kantoor van Paul Youngblood op de derde en bovenste verdieping van een gebouw in Eagle’s Roost. De houten luiken dateerden uit het midden van de eeuw. De mahoniehouten lambriseringen, boekenplanken en kasten waren spiegelglad doordat ze tientallen jaren lang met de hand waren gepoetst. De kamer had iets deftigs en rustgevends en op de planken stonden niet alleen juridische naslagwerken, maar ook boeken over geschiedenis en filosofie.

De jurist begroette hen met: ‘Hallo, buurtjes! Wat is me dit een genoegen. Echt een genoegen.’ Hij had een sterke handdruk en een glimlach als zachte zonneschijn op bergspleten.

Paul Youngblood zou in Los Angeles nooit als jurist zijn herkend, en wanneer hij een van de dure kantoren in Century City binnen was gelopen, zou hij er wellicht discreet maar wel vastberaden uit zijn verwijderd. Hij was vijftig, lang, slank, met kort geknipt donkergrijs haar. Zijn gezicht was verweerd door de vele uren die hij buitenshuis had doorgebracht en op zijn grote, leerachtige handen zaten littekens die duidelijk maakten dat hij daarmee kon werken. Hij had versleten laarzen aan, een bruine spijkerbroek, een wit shirt en een das met een zilveren speld in de vorm van een steigerend wild paard. In Los Angeles waren mensen die zo gekleed gingen tandartsen, accountants of directeuren die zich hadden verkleed voor een feest in een Country-Western-bar en hun ware aard niet verborgen konden houden. Maar Youngblood leek in die kleren te zijn geboren – tussen een cactus en een kampvuur in – en op de rug van een paard te zijn grootgebracht.

Hoewel hij er ruw genoeg uitzag om een bar voor motorrijders in te kunnen lopen en de hele meute bij de speelautomaten dan moeiteloos aan te kunnen, had hij een zachte en zo beleefde stem, dat Jack zich ervan bewust was dat zijn eigen manieren er door de slijtage van het dagelijkse leven in de grote stad niet direct beter op waren geworden.

Youngblood wist Toby’s hart voor zich te winnen door hem ‘padvinder’ te noemen en aan te bieden hem te leren paardrijden. ‘Straks, in de lente, natuurlijk beginnend met een pony … en aannemend dat je ouders er geen bezwaar tegen hebben.’

Toen de jurist een suède jack aantrok en een cowboyhoed opzette voordat hij hen meenam naar de Quartermass Ranch, keek Toby met grote ogen van ontzag naar hem.

Ze reden achter Youngbloods witte Bronco aan, vijfentwintig kilometer door een landschap dat mooier was dan het op de foto’s had geleken. Twee stenen zuilen met een verweerde houten boog erboven markeerden de ingang van hun terrein. Met rustieke letters stond Quartermass Ranch in dat hout gebrand. Ze draaiden de landweg af en reden verder naar het noorden.

‘Wauw! Is dit allemaal van ons?’ vroeg Toby vanaf de achterbank, betoverd door de velden en bossen. Voordat Heather of Jack iets kon zeggen, stelde hij de vraag die hij ongetwijfeld al weken had willen stellen: ‘Mag ik een hond hebben?’

‘Alleen een hond?’ vroeg Jack.

‘Hè?’

‘Nu we zo veel grond hebben, zou je over een koe kunnen denken.’

Toby lachte. ‘Koeien zijn geen huisdieren.’

‘Mispoes. Het zijn verdomd goede huisdieren,’ zei Jack, die probeerde zijn stem ernstig te houden.

‘Koeien!’ zei Toby vol ongeloof.

‘Het is echt waar. Je kunt een koe leren dingen te halen, over de grond te rollen, te smeken om zijn avondeten, een poot te geven, alles wat je een hond kunt leren. Verder maken ze ook nog melk voor je cornflakes ’s morgens.’

‘Je steekt de draak met me. Mam, meent hij het serieus?’

‘Het enige probleem is dat je een koe kunt krijgen die graag achter auto’s aan gaat,’ zei Heather. ‘In dat geval kan hij heel wat meer schade aanrichten dan een hond.’

‘Dat is idioot,’ zei de jongen, en giechelde.

‘Niet als je in de auto zit die door die koe wordt achtervolgd,’ zei Heather.

‘Dan is het angstaanjagend,’ zei Jack instemmend.

‘Ik neem wel genoegen met een hond.’

‘Als je dat wilt, mag dat,’ zei Jack.

‘Meen je dat? Mag ik echt een hond hebben?’

‘Ik zou niet weten waarom niet,’ zei Heather.

Toby juichte.

De oprijlaan leidde naar het grote huis, dat uitzicht bood op een weide met goudbruin gras. De zon was bezig aan het laatste uur van zijn reis naar de bergen in het westen, en dat had tot gevolg dat het huis voor een lange, purperen schaduw zorgde. Ze parkeerden de auto in die schaduw, achter de Bronco van Paul Youngblood.

Ze begonnen de rondleiding in de kelder. Deze had geen ramen en bevond zich volledig onder de grond; het was er koud. In de eerste kelderruimte stonden een wasmachine, een droger, twee wasbakken en een paar kasten. De hoeken van het plafond werden verlevendigd door de bouwsels van spinnen en enige cocons van motten. In de tweede ruimte stonden een fornuis en een boiler.

Er was ook een elektrische generator van Japans fabricaat, even groot als een wasmachine. Die leek voldoende stroom te kunnen leveren om een kleine stad te verlichten.

‘Waar hebben we die voor nodig?’ vroeg Jack, en wees op de generator.

Paul Youngblood zei: ‘Slecht weer kan er hier op het platteland voor zorgen dat je een paar dagen zonder stroom komt te zitten. Omdat we hier geen aardgas hebben en het leveren van butagas een kostbare aangelegenheid kan zijn, hebben we elektriciteit nodig om te koken, het huis te verwarmen en ga zo maar door. Met een open haard kun je natuurlijk een eind komen, maar ideaal is dat niet. Stan Quartermass was een man die het nooit zonder het comfort van de geciviliseerde wereld wilde hoeven stellen.’

‘Maar dit is een monster,’ zei Jack, en klopte op het stoffige apparaat.

‘Levert voldoende stroom voor het grote huis, de kleinere woning en de stal. Dus als de normale stroomtoevoer is gestremd, kunnen jullie je prima redden zolang je voldoende benzine hebt.’

‘Het is misschien wel leuk om af en toe eens wat primitiever te moeten leven,’ zei Jack.

De jurist fronste zijn wenkbrauwen en schudde zijn hoofd. ‘Niet als het vriest en het door een straffe wind nog veel kouder wordt of lijkt.’

‘Mijn hemel,’ zei Heather, die alleen al bij de gedachte aan zoveel kou haar armen om zichzelf heen sloeg.

‘Ja, dat is wel iets meer dan een beetje primitief,’ zei Youngblood.

Jack was het met hem eens. ‘Zelfmoord zou een betere woordkeus zijn. We zullen ervoor zorgen dat we voldoende benzine hebben.’

De thermostaat stond laag op de twee verdiepingen van het leegstaande huis. Overal was het kil, al werd het wel iets behaaglijker toen Paul de elektrische verwarming aan had gezet zodra ze vanuit de kelder de trap op liepen om de begane grond te inspecteren. Ondanks het feit dat ze een dik ski-jack droeg, rilde Heather.

Het huis had karakter én was van alle gemakken voorzien. Ze zouden het nog makkelijker kunnen betrekken dan ze aanvankelijk hadden verwacht. De persoonlijke eigendommen en kleren van Eduardo Fernandez waren nog niet weggehaald, dus zouden ze de kasten moeten uitruimen om hun eigen spullen kwijt te kunnen. In de vier maanden sinds de plotselinge dood van de oude man was het huis afgesloten geweest, en overal lag een dun laagje stof. Eduardo had echter netjes en ordelijk geleefd, dus zouden ze niet veel troep hoeven op te ruimen.

In de laatste kamer die ze op de eerste verdieping aan de achterkant van het huis bekeken, kwam koperkleurig zonlicht door de ramen op het westen naar binnen. De lucht leek te gloeien als die voor een openstaande ovendeur. Het was licht zonder hitte en Heather rilde nog steeds.

‘Dit is geweldig. Prachtig!’ zei Toby.

De kamer was meer dan tweemaal zo groot als die hij in Los Angeles had gehad, maar Heather wist dat hij minder opgewonden was over de afmetingen dan over de indeling, die tot de verbeeldingskracht van ieder kind zou spreken. Het vier meter hoge plafond was opgebouwd uit vier kruisgewelven en de schaduwen op de halfronde oppervlakten waren ingewikkeld en intrigerend.

‘Mooi,’ zei Toby, die naar het plafond keek. ‘Het lijkt wel of je onder een parachute hangt.’

In de muur links naast de deur naar de gang was een nis met een breedte van een meter twintig en een lengte van ruim een meter tachtig waarin een bed stond. Links van het hoofdeind en erachter waren ingebouwde boekenplanken en diepe kasten waarin schaalmodellen van ruimtevaartuigen, speeltjes en andere dierbare bezittingen van een jonge jongen konden worden gezet. De nis kon worden afgesloten met gordijnen, als een slaapplaats in een ouderwetse slaapwagon van de spoorwegen.

‘Mag ik deze kamer alsjeblieft hebben?’ vroeg Toby.

‘Hij ziet eruit alsof hij voor jou is gemaakt,’ zei Jack.

‘Geweldig!’

Paul maakte een van de twee andere deuren in de kamer open en zei: ‘Deze kast is zo diep dat hij bijna een kamer is.’

De laatste deur bleek toegang te geven tot een onbeklede wenteltrap zoals je die in een vuurtoren kunt aantreffen. De houten treden kraakten toen ze gevieren weer naar beneden gingen. Heather had meteen een hekel aan die trap. Misschien had ze een beetje last van claustrofobie in die kleine en raamloze ruimte toen ze achter Paul Youngblood en Toby naar beneden ging, en Jack de rij sloot. Misschien gaf de miezerige verlichting – twee kale peertjes aan het plafond, een flink eind van elkaar vandaan – haar een ongemakkelijk gevoel. Het rook er ook vaag naar verrotting en dat maakte alles er niet beter op. Hetzelfde gold voor de spinnenwebben vol dode motten en torren. Om welke reden dan ook … haar hart begon in haar borstkas te hameren alsof ze de trap op in plaats van af liep. Ze werd bevangen door de bizarre angst – gelijkend op de naamloze angst in een nachtmerrie – dat er iets vijandigs en oneindig vreemds beneden op hen wachtte.

De laatste trede bracht hen naar een raamloze vestibule waar Paul een sleutel moest gebruiken om de eerste van de twee deuren open te maken.

‘De keuken,’ zei hij.

Er wachtte niets angstaanjagends achter die deur, alleen de keuken, zoals hij al had gezegd.

‘We gaan deze kant op,’ zei hij, en draaide zich om naar de tweede deur, waar hij vanaf die kant geen sleutel voor nodig had. Toen de grendel stroef geworden bleek te zijn omdat hij zo weinig was gebruikt, waren de paar seconden die ze moesten wachten bijna meer dan Heather kon verdragen. Nu was ze ervan overtuigd dat iets de trap achter hen af kwam, het moordzuchtige fantoom uit een nare droom. Ze wilde die kleine ruimte meteen uit.

De deur ging piepend open.

Ze liepen achter Paul aan de veranda aan de achterkant van het huis op. Ze bevonden zich zo’n meter of vier links van de grote achterdeur die toegang gaf tot de keuken.

Heather haalde een paar keer diep adem om haar longen te zuiveren van de lucht in het trappenhuis. Haar angst nam snel af en haar racende hart hervond zijn normale tempo. Ze keek om naar de vestibule en de trap. Natuurlijk verscheen er geen figuur uit een nachtmerrie en het moment van paniek dat ze had ervaren, leek met de seconde dwazer en onverklaarbaarder.

Jack, die zich niet bewust was van de innerlijke onrust van Heather, legde een hand op Toby’s hoofd en zei: ‘Als dat jouw kamer wordt, wil ik je er niet op betrappen dat je stiekem meisjes via die achtertrap mee naar boven neemt.’

‘Meisjes?’ Toby was verbaasd. ‘Jasses. Waarom zou ik iets met meisjes te maken willen hebben?’

‘Ik denk dat je het antwoord op die vraag op een gegeven moment zelf wel zult ontdekken,’ zei de jurist geamuseerd.

‘En naar mijn idee te snel,’ zei Jack. ‘Over een jaar of vijf zullen we dat trappenhuis vol moeten storten met beton.’

Heather bracht het op haar rug naar de deur toe te draaien toen die door de jurist werd gesloten. De ervaring die ze had gehad verbaasde haar hogelijk, en ze was opgelucht dat niemand iets van haar eigenaardige reactie had gemerkt.

De Los-Angeles-kriebels. Ze had de stad nog niet definitief achter zich gelaten. Ze was op het platteland van Montana, waar waarschijnlijk al in geen tien jaar een moord was gepleegd en de meeste mensen hun deuren dag en nacht open hielden. Maar psychisch was ze nog in de schaduw van de Big Orange, onbewust anticiperend op plotseling, zinloos geweld. Niets anders dan een verlate aanval van de Los-Angeles-kriebels.

‘Ik kan jullie nu beter meteen de rest laten zien,’ zei Paul, ‘want over een halfuurtje wordt het donker.’

Ze liepen achter hem aan het trapje af en de glooiende helling op naar een kleiner, veldstenen huis bij de rand van het bos, omgeven door de eeuwig groene bomen. Heather herkende het van de foto’s die Paul had gestuurd: de bungalow.

Toen de schemering stiekem naderde, werd de lucht in het oosten blauw als een saffier. In het westen, waar de zon zich naar de bergen haastte, was hij lichter blauw.

Het was ook koeler geworden. Heather liep met haar handen in de zakken van haar jack en haar schouders gekromd.

Het deed haar genoegen te zien dat Jack helemaal niet hinkte terwijl hij de heuvel op liep. Af en toe deed zijn linkerbeen nog wel eens zeer en ontzag hij dat, maar vandaag was dat niet zo. Ze vond het moeilijk te geloven dat hun leven nog maar acht maanden geleden definitief een wending ten kwade genomen leek te hebben. Geen wonder dat ze nog steeds zenuwachtig was. Acht afschuwelijke maanden. Maar nu was alles prima. Echt prima.

Het gazon achter het huis was na de dood van Eduardo niet meer bijgehouden. Het gras had een lengte van vijftien tot twintig centimeter bereikt voordat het door de droogte tegen het eind van de zomer en de koelte van het begin van de herfst bruin geworden was en niet meer verder kon groeien tot de volgende lente. Het kraakte licht onder hun voeten.

‘Ed en Margarite hebben de bungalow voor het grote huis ingeruild toen ze de ranch acht jaar geleden erfden,’ zei Paul toen ze het stenen gebouw naderden. ‘Ze hebben alles wat erin stond verkocht en de ramen dichtgespijkerd. Ik geloof niet dat iemand er sinds die tijd ooit nog binnen is geweest en jullie zullen het ook wel niet gebruiken, tenzij je van plan bent personeel in dienst te nemen. Toch moeten jullie het maar even bekijken.’

De bungalow werd aan drie zijden omgeven door pijnbomen. Het bos was zo oud dat grote delen ervan al donker waren voordat de zon was ondergegaan. De zware, groene takken en purperzwarte schaduwen waren fraai om te zien, maar het bos leek ook iets mysterieus uit te stralen dat door Heather als verontrustend en zelfs een beetje dreigend werd ervaren.

Voor het eerst vroeg ze zich af welke dieren vanuit die bossen naar hun tuin konden komen. Wolven? Beren? Poema’s? Zou Toby hier veilig zijn?

Heather, houd daar in vredesnaam mee op!

Ze dacht als een stadsmens, altijd beducht op gevaar, overal dreigingen ziend. Wilde dieren méden mensen en vluchtten wanneer die hun kant op kwamen.

Wat verwacht je, vroeg ze sarcastisch aan zichzelf. Dat jij in het huis opgesloten zult zitten terwijl bendes beren op de deuren bonzen en horden wolven grommend door de ramen naar binnen springen, zoals je dat kunt zien in een slechte televisiefilm over een milieuramp?

Het kleine huis had in plaats van een veranda een stenen terras aan de voorkant. Daarop stonden ze te wachten tot Paul de juiste sleutel aan de sleutelbos had gevonden.

Het uitzicht op de bossen in het noorden, oosten en zuiden was adembenemend – nog fraaier dan bij het grote huis. Als op een schilderij van Maxfield Parrish reikten de velden en de bossen tot een verre, violette horizon onder een lichtgevende, saffierblauwe lucht.

Het was windstil en de stilte was zo intens dat ze het idee had kunnen krijgen dat ze doof was geworden indien Paul niet met de sleutelbos had gerammeld. Na het leven in de stad had zo’n stilte iets griezeligs.

De deur ging met veel gekraak en geschraap open, alsof een oud zegel was verbroken. Paul stapte over de drempel een donkere huiskamer in en draaide de lichtschakelaar om.

Heather hoorde verschillende klikken, maar het licht ging niet aan.

Paul liep weer naar buiten en zei: ‘Ed zal de stroomvoorziening wel hebben uitgeschakeld. Ik weet waar de schakelkast is. Wachten jullie hier maar even. Ik ben zo terug.’

Ze stonden bij de voordeur en staarden naar de sombere kamer terwijl de jurist om de hoek van het huis verdween. Zijn vertrek maakte Heather onrustig, al wist ze niet waarom. Misschien omdat hij alleen op pad was gegaan.

‘Mag de hond straks in mijn kamer slapen?’ vroeg Toby.

‘Ja, maar niet op bed,’ zei Jack.

‘Niet op bed? Waar moet hij dan slapen?’

‘Honden nemen gewoonlijk genoegen met de grond.’

‘Dat is niet eerlijk.’

‘Je zult een hond er nooit over horen klagen.’

‘Maar waarom niet op bed?’

‘Vlooien.’

‘Ik zal goed voor hem zorgen en dan heeft hij geen vlooien.’

‘Hondenharen tussen de lakens.’

‘Dat is geen probleem, pap.’

‘Ben je van plan hem kaal te scheren?’

‘Ik zal hem elke dag borstelen.’

Heather luisterde naar haar man en haar zoon en keek naar de hoek van het huis, steeds zekerder dat Paul Youngblood nooit terug zou komen. Er was hem iets verschrikkelijks overkomen. Iets …

Hij kwam terug. ‘Nu moeten de lichten het doen.’

Wat is er toch in vredesnaam met me aan de hand, vroeg Heather zich af. Ik moet die verdraaide L.A.-kriebels van me afzetten.

Paul stapte de drempel weer over en draaide de schakelaar verschillende keren om, nog steeds zonder resultaat. De vaag zichtbare lamp in de huiskamer bleef donker. Ook de buitenlantaren naast de deur ging niet aan.

‘Misschien heeft hij de stroomvoorziening bij het energiebedrijf geannuleerd,’ zei Jack.

De jurist schudde zijn hoofd. ‘Daar geloof ik niets van, want de bungalow is aangesloten op dezelfde leidingen als het grote huis en de stal.’

‘Het is mogelijk dat de fittingen zijn gaan roesten, of de peertjes stuk zijn.’

Paul fronste zijn wenkbrauwen, schoof zijn cowboyhoed naar achteren, krabde op zijn hoofd en zei: ‘Niets voor Ed om zoiets te laten gebeuren. Ik zou zonder meer van hem hebben verwacht dat hij alles fatsoenlijk onderhield, voor het geval een nieuwe eigenaar deze bungalow wél zou willen gebruiken. Zo was hij. Goeie vent. Hij bemoeide zich niet veel met anderen, maar hij was een goeie vent.’

‘Zodra we ons in het grote huis hebben geïnstalleerd, kunnen we dit probleem aanpakken,’ zei Heather.

Paul liep naar buiten, trok de deur dicht en deed hem op slot. ‘Misschien moeten jullie de bedrading door een elektricien laten nakijken.’

Ze liepen door naar de stal, die op een iets vlakker stuk grond ten zuiden van het grote huis stond. Toby rende voor hen uit, zijn armen zijwaarts gestrekt, een vliegtuig imiterend. Brrrrrrrrrrr.

Heather keek nog eens om naar de bungalow en het bos links en rechts ernaast. In haar hals had ze een eigenaardig tintelend gevoel.

‘Behoorlijk koud voor het begin van november,’ zei Jack.

De jurist lachte, ik ben bang dat dit niet het zuiden van Californië is. Het is in feite nog een milde dag geweest. Vannacht zal het naar alle waarschijnlijkheid méér dan licht gaan vriezen.’

‘Sneeuwt het hier vaak?’

‘Zitten er veel zondaren in de hel?’

‘Wanneer kunnen we de eerste sneeuw verwachten? Voor de kerstdagen?’

‘Ver voor de kerstdagen, Jack. Als het morgen hard ging sneeuwen, zou niemand dat verbazingwekkend vroeg vinden.’

‘Daarom hebben we de Explorer gekocht,’ zei Heather. ‘Vierwielaandrijving. Daar moeten we de hele winter mee kunnen rijden, nietwaar?’

‘Meestal wel, ja.’ Paul trok zijn hoed weer verder naar voren. Toby had de stal bereikt en rende naar binnen voordat Heather hem kon toeroepen dat hij moest wachten.

‘Elke winter zullen jullie wel een paar keer voor een dag of drie zijn ingesneeuwd,’ zei Paul. ‘Dan kan de sneeuw tot halverwege de muren van het huis reiken.’

‘Ingesneeuwd? De sneeuw zo hoog? Echt waar?’ vroeg Jack.

Hij klonk als een klein kind.

‘Wanneer een van die sneeuwstormen vanuit de Rockies hierheen komt, kan er binnen vierentwintig uur zestig tot negentig centimeter sneeuw vallen. De wind lijkt je dan te villen en de sneeuwruimers kunnen niet alle wegen tegelijkertijd weer begaanbaar maken. Hebben jullie sneeuwkettingen voor de Explorer?’

‘Een paar sets,’ zei Jack.

Heather liep verder naar de stal, hopend dat de mannen achter haar aan zouden komen, wat ze ook deden.

Toby was nog steeds buiten haar gezichtsveld.

‘Jullie moeten ook zo snel mogelijk een kleine sneeuwschuiver kopen, die je aan de voorkant van de wagen kunt laten bevestigen. Zelfs wanneer de hoofdwegen begaanbaar zijn, moeten jullie de zeshonderd meter oprijlaan nog af komen.’

Als de jongen gewoon door de stal aan het ‘vliegen’ was, met zijn armen gespreid, had hij zich nu weer moeten laten zien.

‘De garage van Lex Parker, in de stad, kan jullie zo’n ding leveren. Kan hydraulisch omhoog en omlaag worden gebracht. Prima spul. Je kunt het ding het best de hele winter op je auto laten zitten en het er pas in de lente weer af halen. Op die manier zul je op alle verrassingen van moeder natuur voorbereid zijn.’

Geen teken te bekennen van Toby.

Heathers hart hamerde weer. De zon kon elk moment ondergaan. Als Toby … als hij verdwaalde … of … of zoiets … zou het moeilijker zijn hem in het donker te vinden. Ze kon maar met moeite voorkomen dat ze begon te rennen.

‘De laatste winter is aan de droge kant geweest,’ zei Paul, die niets van haar bezorgdheid merkte. ‘En dat betekent waarschijnlijk dat we het dit jaar zwaar voor onze kiezen zullen krijgen.’

Toen ze de stal hadden bereikt en Heather Toby wilde roepen, verscheen hij weer. Hij speelde niet langer voor vliegtuigje. Hij rende door het ongemaaide gras naar haar toe, grinnikend en opgewonden. ‘Mam, het is hier echt leuk. Mag ik misschien ook een pony hebben?’

‘Misschien,’ zei Heather, die hard moest slikken voordat ze dat woord over haar lippen kon krijgen. ‘Maar je mag niet zomaar wegrennen. Oké?’

‘Waarom niet?’

‘Dat moet je gewoon niet doen.’

‘Oké,’ zei Toby. Hij was een brave jongen.

Ze keek om naar de bungalow en de wildernis daarachter. Op de oneffen toppen van de bergen leek de zon te trillen als rauw eigeel vlak voordat dat van de punten van een vork afdruipt. De hoogste toppen waren grijs en zwart en roze in het felle licht van het eind van de dag. Kilometers bos op de hellingen, tot aan de veldstenen bungalow.

Alles was stil en vredig.

De stal had één verdieping, was eveneens opgetrokken uit veldsteen en voorzien van een leistenen dak. In de lange zijmuren zaten geen staldeuren, alleen kleine ramen, dicht bij het dak. Er was een grote, witte staldeur die makkelijk openschoof en het elektrisch licht ging aan zodra Paul de schakelaar één keer had omgedraaid.

‘Zoals jullie kunnen zien was dit in alle opzichten de ranch van een gentleman, waar geen winst hoefde te worden gemaakt.’

De vlakke drempel was van beton. Daarachter zagen ze zachte aarde, bleek als zand. Links en recht van het brede middenpad vijf lege boxen met half openstaande deuren, ruimer dan de boxen op een gewone boerderij. Op de dertig centimeter brede houten stijlen ertussen waren bronzen lampjes aangebracht die een amberkleurig licht op het plafond en de grond wierpen. Die lampen waren nodig omdat de hoge ramen te klein waren – elk ongeveer twintig centimeter hoog en vijfenveertig centimeter breed – om zelfs midden op de dag veel licht binnen te laten.

‘Stan Quartermass verwarmde de stal ’s winters,’ zei Paul Youngblood. Hij wees op de luchtroosters in het zwevende plafond. ‘Het rook hier ook zelden naar een stal, omdat hij er continu verse lucht in pompte. Alle leidingen zijn goed geïsoleerd, zodat het geluid van de ventilatoren te vaag was om de paarden van streek te maken.’

Links, voorbij de laatste box, was een grote tuigkamer waar zadels, teugels en andere toebehoren waren bewaard. Nu was hij leeg, op een ingebouwde goot na die even lang en diep was als een trog.

Rechts – tegenover de tuigkamer – stonden vaten waarin haver, appels en andere levensmiddelen opgeslagen waren geweest. Ook die waren nu allemaal leeg. Aan de muur bij de vaten zaten rekken met een hooivork, twee schoppen en een hark.

‘Rookalarm,’ zei Paul, wijzend op een apparaatje dat was aangebracht boven de grote deur tegenover de deur waardoor ze naar binnen waren gekomen. ‘Werkt elektrisch, zodat de batterijen niet ongemerkt leeg kunnen raken. Het alarm gaat in het grote huis af, dus hoefde Stan niet bang te zijn dat hij het niet zou horen.’

‘Die man moet stapel op zijn paarden zijn geweest,’ zei Jack.

‘Dat was hij zeker, en hij had in Hollywood meer geld verdiend dan hij ooit kon opmaken. Na de dood van Stan heeft Ed er goed op gelet dat de mensen die de paarden kochten ze ook goed zouden behandelen. Stan was een aardige man, dus achtte Ed dat zijn plicht.’

‘Ik zou wel tien pony’s kunnen nemen,’ zei Toby.

‘Geen sprake van,’ zei Heather. ‘Welk bedrijf we ook gaan starten, het zal geen mestfabriek worden.’

‘Ik bedoelde alleen dat we er plaats genoeg voor hebben,’ zei de jongen.

‘Een hond, tien pony’s,’ zei Jack. ‘Je wordt nog een echte boerenzoon. Waar kom je straks mee op de proppen? Kippen?’

‘Een koe,’ zei Toby. ‘Ik heb nagedacht over wat je over koeien zei en je hebt me omgepraat.’

‘Wijsneus,’ zei Jack, en haalde speels naar de jongen uit.

Toby wist de aanval handig te ontwijken en zei lachend: ‘Zo vader, zo zoon. Meneer Youngblood, weet u dat mijn vader zegt dat koeien net zulke kunstjes kunnen doen als honden? Op hun rug gaan liggen en net doen of ze dood zijn en zo?’

‘Ik ken een stier die op zijn achterpoten kan lopen,’ zei de jurist, die hen door de stal meenam naar de deur waardoor ze binnen waren gekomen.

‘Echt waar?’

‘Ja, en verder kan hij ook nog even goed rekenen als jij of ik.’

Het werd zo rustig en overtuigend gezegd dat de jongen Youngblood met grote ogen aankeek. ‘U bedoelt dat je hem een sommetje kunt opgeven en hij de oplossing dan met zijn hoef op de grond tikt?’

‘Dat kan, maar hij kan het antwoord ook gewoon hardop geven.’

‘Hè?’

‘Die stier kan praten.’

‘Onmogelijk,’ zei Toby, achter Jack en Heather aan naar buiten lopend.

‘Hij kan praten, dansen en autorijden en hij gaat elke zondag naar de kerk,’ zei Paul, die de lichten in de stal uitdeed. ‘Hij heet Lester Steer en is de eigenaar van een snackbar in de stad.’

‘Een man dus!’

‘Ja, natuurlijk,’ zei Paul, de grote deur dicht schuivend. ‘Ik heb nooit gezegd dat hij dat niet was.’

De jurist gaf Heather een knipoog en zij besefte hoe aardig ze hem in zo’n korte tijd was gaan vinden.

‘U bent listig,’ zei Toby tegen Paul. ‘Pap, hij is listig.’

‘Ik heb je alleen maar de waarheid verteld. Je bent er zelf ingetrapt.’

‘Jongen, Paul is jurist,’ zei Jack. ‘Met juristen moet je altijd voorzichtig zijn, want anders krijg je pony’s noch koeien.’

Paul lachte. ‘Luister naar je vader. Die is verstandig. Heel verstandig.’

Er was alleen nog een oranje randje van de zon te zien en dat werd binnen een paar seconden afgesneden door het onregelmatig gevormde mes van de bergtoppen. ‘In dit slechte licht heeft het geen zin jullie mee te nemen naar de begraafplaats,’ zei Paul, ‘al is daar midden op de dag óók weinig te zien.’

‘De begraafplaats?’ herhaalde Jack met gefronste wenkbrauwen.

‘Ja. Jullie hebben op dit terrein een eigen begraafplaats waar van staatswege toestemming voor is gegeven. Twaalf graven, al zijn er pas vier van in gebruik.’

Heather staarde naar het heuveltje, waar ze vaag iets zag dat op een stenen muur en twee rechtopstaande palen leek. ‘Wie liggen daar begraven?’ vroeg ze.

‘Stan Quartermass, Ed Fernandez, Margarite en Tommy.’

‘Tommy? Mijn oude makker?’ vroeg Jack.

‘Privébegraafplaats,’ zei Heather. Ze hield zichzelf voor dat ze alleen maar rilde omdat het met de minuut kouder werd. ‘Dat klinkt een beetje macaber.’

‘Hier in de buurt is het niet zo vreemd,’ verzekerde Paul haar. ‘Op veel ranches wonen al generaties lang dezelfde families. Zo’n ranch is niet alleen hun huis, maar ook hun thuishaven, de enige plaats waar ze van houden. Eagle’s Roost is een oord waar je boodschappen gaat doen. Wanneer ze voor eeuwig te ruste worden gelegd, willen ze deel uitmaken van het land waaraan ze hun leven hebben gewijd.’

‘Wauw!’ zei Toby. ‘Cooler kan het niet. We wonen op een begrááfplaats!’

‘Mijn grootouders en mijn ouders zijn ook op ons eigen terrein begraven,’ zei Paul. ‘Griezelig is dat niet, wel troostrijk. Geeft je een gevoel van continuïteit. Carolyn en ik willen er ook begraven worden, maar wat onze kinderen later willen, weet ik niet. De een studeert nu medicijnen en de ander rechten. Zij zijn een nieuw leven aan het opbouwen dat niets met de ranch te maken heeft.’

‘Verdorie, we hebben Halloween gemist,’ zei Toby eerder tegen zichzelf dan tegen hen. Hij staarde naar de begraafplaats, opgaand in een eigen fantasie die ongetwijfeld te maken had met de uitdaging om op Halloween over een begraafplaats te lopen. Even bleven ze staan.

De schemering was zwaar, stil, bewegingloos.

Op het heuveltje leek de begraafplaats het verdwijnende licht af te werpen en de nacht als een lijkwade naar zich toe te halen, zich sneller met duisternis te bedekken dan de rest van het land eromheen.

Heather keek even naar Jack om te zien of hij het onaangenaam vond dat Tommy Fernandez zo dicht bij hen in de buurt begraven lag. Tommy was uiteindelijk naast hem gestorven, elf maanden voordat Luther Bryson was neergeschoten. Nu Tommy’s graf zo dichtbij was, zou Jack zich – misschien wel te levendig – gewelddadige gebeurtenissen herinneren die het best zo ver mogelijk in zijn geheugen weggestopt konden blijven. Jack leek haar bezorgdheid aan te voelen en glimlachte. ‘Ik voel me beter nu ik weet dat Tommy op zo’n mooi plekje de eeuwige rust heeft gevonden.’

Terwijl ze terugliepen naar het huis, nodigde de jurist hen uit bij hem en zijn vrouw te komen eten en die nacht ook bij hen te blijven logeren. ‘In de eerste plaats zijn jullie vandaag te laat gearriveerd om dit huis schoon en bewoonbaar te maken. In de tweede plaats hebben jullie hier geen verse etenswaren, al zit er misschien nog wel wat in de diepvries. En in de derde plaats hebben jullie na die lange reis beslist geen zin om te koken. Dus waarom zouden jullie je vanavond niet lekker ontspannen en hier morgenvroeg aan de slag gaan, wanneer jullie zijn uitgerust?’

Heather was dankbaar voor de uitnodiging. Niet alleen om de redenen die Paul had genoemd, maar ook omdat het huis en de geïsoleerde ligging ervan haar een ongemakkelijk gevoel bleven geven. Ze was tot de conclusie gekomen dat haar zenuwachtigheid een gevolg was van haar eerste reactie als stadsmens op meer ruimte om zich heen dan ze ooit had gekend. Een licht fobische reactie. Tijdelijke pleinvrees. Het zou voorbijgaan. Ze had alleen een paar dagen – of misschien maar een paar uur – nodig om zich aan te passen aan dit nieuwe landschap en deze nieuwe manier van leven. Een avondje bij Paul Youngblood en zijn vrouw zou wel eens het juiste medicijn kunnen zijn.

Nadat ze overal in het huis, ook in de kelder, de thermostaten zo hadden gezet dat het er de volgende morgen warm zou zijn, sloten ze af, stapten in de Explorer en reden achter Pauls Bronco aan naar de landweg. Hij draaide naar het oosten, richting stad, en zij deden hetzelfde.

De korte schemering had moeten wijken voor de neerkomende muur van duisternis. De maan was nog niet opgekomen. De duisternis was aan alle kanten zo diep dat het leek alsof die nooit meer door de opkomende zon kon worden verdreven.

De ranch van de Youngbloods was genoemd naar de boom die er het meest op voorkwam. Felle spotjes bij de uiteinden van het bord boven de ingang waren gericht op de groene letters op een witte achtergrond: ponderosa pines. Onder die twee woorden stond in kleine letters: Paul en Carolyn Youngblood.

De ranch van de jurist, die nog volop in gebruik was, was aanzienlijk groter dan de hunne. Aan beide zijden van de oprijlaan, die nog langer was dan die van de Quartermass Ranch, lagen grote complexen van rode stallen met witte randen, omheinde weiden en ruimten waar paarden konden worden getraind. De gebouwen werden verlicht door de parelachtige glans van spaarlampen met een laag voltage. Witte hekken verdeelden de glooiende weiden: geometrische patronen die langzaam door de duisternis werden opgeslokt, als lijnen onleesbare hiërogliefen op de wanden van graven.

Het grote huis waarvoor ze parkeerden, was laag en opgetrokken uit rivierstenen en donker hout. Het leek bijna een organisch verlengstuk van het land.

Terwijl Paul met hen naar het huis liep, beantwoordde hij Jacks vraag over wat er op de Ponderosa Pines werd gedaan. ‘In feite hebben we hier twee bedrijven. We fokken renpaarden en gaan daar ook de renbanen mee op. Dat is een populaire sport in het gehele westen, van Nieuw Mexico tot de Canadese grens. Verder fokken en verkopen we ook verschillende types showpaarden die altijd in trek zullen blijven – voornamelijk Arabische volbloeden. We hebben een aantal van de beste Arabiërs in het land. Dieren die zo perfect en mooi zijn dat ze je hart kunnen breken, of je ertoe overhalen je portefeuille te pakken als je door dat ras wordt geobsedeerd.’

‘Geen koeien?’ vroeg Toby toen ze het trapje bereikten dat naar de lange, diepe veranda aan de voorkant van het huis leidde.

‘Sorry, padvinder, geen koeien,’ antwoordde de jurist. ‘Veel ranches hier in de buurt hebben koeien, maar wij niet. We hebben echter wél cowboys.’ Hij wees op een groep verlichte bungalows die zo’n honderdtwintig meter ten oosten van het huis stonden. ‘Op dit moment hebben we er achttien in vaste dienst en die wonen hier, met hun vrouwen als ze getrouwd zijn. Een soort klein, eigen stadje.’

‘Cowboys,’ zei Toby, net zo vol ontzag als hij had gesproken over de privébegraafplaats en het idee een pony te bezitten. Montana bleek voor hem even exotisch als welke mooie verre planeet in stripboeken en sciencefictionfilms dan ook. ‘Echte cowboys.’

Carolyn Youngblood begroette hen bij de deur hartelijk. Ze was de moeder van Pauls kinderen en moest dus net als hij een jaar of vijftig zijn, maar ze zag er jonger uit. Ze droeg een strakke spijkerbroek en een Western-shirt met fraaie, opgestikte borduursels en met haar slanke, soepele figuur had ze een atletische dertigjarige kunnen zijn. Haar sneeuwwitte haar, jongensachtig kort geknipt, was dik, zacht en glanzend. Haar gezicht was veel minder gerimpeld dan dat van Paul en haar huid was zacht en glad als satijn.

Als het leven op een ranch in Montana dit voor een vrouw kon doen, concludeerde Heather, zou zij elke aversie overwinnen jegens de beangstigend grote, open ruimten, de griezeligheid van de bossen, de immensheid van de nacht en zelfs de nieuwe ervaring vier lijken in een verre hoek van haar achtertuin begraven te hebben liggen.

Toen Jack en Paul zich na het avondeten even samen terugtrokken in de studeerkamer, ieder met een glas port in de hand, en naar een muur keken die vrijwel geheel in beslag werd genomen door ingelijste foto’s van paarden die prijzen hadden gewonnen, veranderde de jurist opeens van gespreksonderwerp. ‘Ik weet zeker dat jullie gelukkig zullen worden op de Quartermass Ranch, Jack.’

‘Dat denk ik ook.’

‘Geweldige plek om op te groeien voor een jongen als Toby.’

‘Een hond, een pony … Voor hem is het als een droom die werkelijkheid is geworden.’

‘Mooi land.’

‘En zo vredig vergeleken met L.A. In feite valt er niet eens een vergelijking te trekken.’

Paul deed zijn mond open om iets te zeggen, aarzelde en keek naar de foto waarbij hij was gebleven tijdens zijn kleurrijke verslag van de triomfen die de paarden van de Ponderosa Pines op de renbanen hadden behaald. Toen de jurist weer het woord nam, had Jack het gevoel dat hij niet zei wat hij van plan was geweest te zeggen.

‘En hoewel we niet direct erg dicht bij elkaar in de buurt wonen, Jack, hoop ik toch dat we elkaar heel goed zullen leren kennen.’

‘Dat zou ik prettig vinden.’

De jurist aarzelde opnieuw en nam een slokje port om zijn besluiteloosheid te camoufleren.

Nadat Jack zijn port eveneens had geproefd, zei hij: ‘Is er iets mis, Paul?’

‘Nee, niet mis … alleen … Waarom vraag je dat?’

‘Ik ben lang politieman geweest, en ik heb een soort zesde zintuig gekregen voor dingen die mensen niet zeggen.’

‘Dat zal wel. Je zult waarschijnlijk ook een goede zakenman worden als je eenmaal hebt besloten welk bedrijf je van de grond wilt krijgen.’

‘Wat wilde je eigenlijk zeggen?’

Paul zuchtte en ging op een hoek van zijn grote bureau zitten, ik weet eigenlijk niet of ik er melding van moet maken, want ik wil niet dat jij je zorgen gaat maken en ik denk ook niet dat daar reden toe is.’

‘Ga verder.’

‘Ed Fernandez is overleden aan de gevolgen van een hartaanval, zoals ik je al heb verteld. Een heel zware hartaanval die hem even onverwacht en volledig heeft geveld als een kogel door je kop. De lijkschouwer kon verder niets vinden, alleen zijn hart.’

‘De lijkschouwer? Wil je zeggen dat er een autopsie is uitgevoerd?’

‘Ja,’ zei Paul, en nam een slokje port.

Jack was er zeker van dat er in Montana evenmin als in Californië bij elk sterfgeval tot een autopsie werd besloten, zeker niet wanneer de overledene een man van Eduardo Fernandez’ leeftijd was en vrijwel zeker een natuurlijke dood was gestorven. De oude man zou alleen onder bijzondere omstandigheden zijn opengesneden, bijvoorbeeld wanneer er zichtbare traumata waren die wezen op de mogelijkheid dat hij was vermoord.

‘De lijkschouwer kon niets anders vinden dan een beschadigd hart? Geen verwondingen?’

De jurist staarde naar de glanzende port in zijn glas en zei: ‘Eds lichaam is gevonden op de drempel tussen zijn keuken en de veranda aan de achterkant van het huis. Hij lag op zijn rechterzij, waardoor de deur werd opengehouden, en hij hield met beide handen een jachtgeweer vast.’

‘Aha. Zou verdacht genoeg kunnen zijn om een autopsie te rechtvaardigen. Maar het is ook mogelijk dat hij gewoon wilde gaan jagen.’

‘Het jachtseizoen was gesloten.’

‘Wil je me vertellen dat hier nooit wordt gestroopt? Vooral wanneer iemand op zijn eigen terrein buiten het seizoen op jacht kan gaan?’

De jurist schudde zijn hoofd. ‘Nee, dat wil ik zeker niet zeggen, maar Ed was geen jager. Heeft nooit gejaagd.’

‘Weet je dat zeker?’

‘Ja. Stan Quartermass ging wel op jacht, en Ed heeft de wapens gewoon geërfd. Er was nog iets eigenaardigs. Het wapen was schietklaar. Geen enkele jager die bij zijn gezonde verstand is, zal zo op pad gaan, omdat hij zichzelf dan door de kop kan schieten als hij struikelt en ten val komt.’

‘Het is naar mijn idee ook onzinnig om een wapen schietklaar in huis te hebben liggen.’

‘Tenzij hij zich bedreigd voelde.’

‘Je doelt op een binnendringer of iemand die over zijn terrein rondsloop?’

‘Dat zou kunnen, hoewel dat hier in de buurt eigenlijk niet of nauwelijks voorkomt.’

‘Waren er sporen van inbraak? Was het huis overhoop gehaald?’

‘Nee, absoluut niet.’

‘Wie heeft het lichaam gevonden?’

‘Travis Potter, de dierenarts uit Eagle’s Roost. Wat me op het volgende eigenaardige gegeven brengt. Op de tiende juni, meer dan drie weken voor zijn overlijden, heeft Ed een paar dode wasberen meegenomen naar Travis en hem gevraagd die te onderzoeken.’

De jurist vertelde Jack evenveel over de wasberen als Eduardo Potter had verteld, en deelde toen Potters bevindingen mee.

‘Opzwelling van de hersenen?’ vroeg Jack, die opeens ongerust werd.

‘Maar geen tekenen van een infectie of een ziekte,’ stelde Paul hem gerust. ‘Travis heeft Ed gevraagd om uit te kijken naar andere dieren die zich eigenaardig gedroegen. Toen … toen ze elkaar op de zeventiende juni weer spraken, had hij het gevoel dat Ed weer iets had gezien, maar daar niet over wilde praten.’

‘Waarom zou hij dat Potter niet hebben willen vertellen? Fernandez had die man er immers zelf bij betrokken?’

De jurist haalde zijn schouders op. ‘Op de ochtend van de zesde juli was Potter nog altijd nieuwsgierig, en is naar de Quartermass Ranch gegaan om met Ed te praten. Toen heeft hij het lichaam gevonden. Volgens de lijkschouwer was Ed minstens vierentwintig uur en waarschijnlijk niet langer dan zesendertig uur dood.’

Jack liep heen en weer langs de muur met de foto’s van de paarden, langs een andere muur met boekenplanken en weer terug. Langzaam draaide hij het glas in zijn hand rond. ‘Dus … denk jij dat Fernandez een dier zag dat zich echt vreemd gedroeg en daardoor voldoende van streek raakte om het geweer te laden?’ ‘Misschien wel.’

‘Kan hij naar buiten zijn gegaan om dat dier neer te schieten omdat het zich op de een of andere manier krankzinnig gedroeg?’

‘Aan die mogelijkheid hebben we inderdaad gedacht. Misschien was hij zo opgewonden dat hij daardoor een hartaanval heeft gekregen.’

Jack stond bij het raam van de studeerkamer en staarde naar de lichten in de bungalows van de cowboys, die de inktzwarte nacht nauwelijks op een afstand leken te kunnen houden. Hij dronk zijn port op. ‘Uitgaand van wat je hebt gezegd, neem ik aan dat Fernandez niet iemand was die snel opgewonden raakte? Geen hysterisch figuur?’

‘Integendeel. Ed raakte zo ongeveer even snel opgewonden als een boomstronk.’

Jack draaide zich om en vroeg: ‘Wat kan hij dan hebben gezien waardoor zijn hart als een gek aan het pompen is gegaan? Hoe bizar moet een dier zich hebben gedragen – hoe bedreigend moet het hebben geleken – om Fernandez een hartaanval te bezorgen?’

‘Je hebt de vinger op de zere plek gelegd,’ zei de jurist, die zijn glas eveneens leegdronk. ‘Het lijkt zo onzinnig.’

‘We lijken met een mysterie te maken te hebben.’

‘Gelukkig maar dat jij rechercheur bent geweest.’

‘Nee, dat was ik niet. Ik was gewoon agent.’

‘Nu, dan heb je door de omstandigheden promotie gemaakt.’ Paul ging staan. ‘Luister. Ik weet zeker dat je je nergens zorgen over hoeft te maken. We wéten dat die wasberen niet ziek waren en er zal waarschijnlijk wel een redelijke verklaring zijn voor wat Ed met dat jachtgeweer van plan was. Dit is een vredig gebied. Ik heb er verdomme geen flauw idee van welk gevaar hier zou kunnen dreigen.’

‘Ik vermoed datje gelijk hebt,’ zei Jack.

‘Ik ben er alleen over begonnen omdat … tja, omdat het vreemd leek. Wanneer jij iets eigenaardigs ziet, moet je dat niet meteen naast je neerleggen. Ik vond dat je dat moest weten. Bel in dat geval Travis. Of mij.’

Jack zette zijn lege glas op het bureau neer, naast dat van Paul. ‘Dat zal ik doen. In die tussentijd zou ik het wel waarderen wanneer je hierover niets tegen Heather zegt. We hebben in L.A. een heel slecht jaar achter de rug. Dit is in veel opzichten een nieuwe start voor ons en ik wil niet dat daar een schaduw op wordt geworpen. We hebben ons evenwicht nog niet echt hervonden en hebben het nodig hier een succes van te maken en positief te kunnen blijven denken.’

‘Daaróm heb ik ook dit moment uitgekozen om het je te vertellen.’

‘Dank je, Paul.’

‘En ga jij je er alsjeblieft geen zorgen over maken.’

‘Dat zal ik niet doen.’

‘Omdat ik zeker weet dat het niets te betekenen heeft. Gewoon een van de vele kleine mysteries van het leven. Mensen die dit deel van Amerika niet kennen, krijgen soms de kriebels van die weidse ruimten, de wildernis. Het is niet mijn bedoeling geweest jou gespannen te maken.’

‘Maak je geen zorgen,’ stelde Jack hem gerust. ‘Nadat je met een aantal van die gekken die in L.A. rondlopen met kogels aan het biljarten bent geweest, kan geen enkele wasbeer iets doen om je stemming te verknallen.’

15

Tijdens hun eerste vier dagen op de Quartermass Ranch – van dinsdag tot en met vrijdag – maakten Heather, Jack en Toby het huis van boven tot onder schoon. Ze veegden muren en houtwerk af, zetten meubels in de boenwas, zogen tapijten en beklede stoelen schoon, wasten al het vaatwerk en keukengerei, legden nieuw kastpapier op de planken in de keukenkasten, gaven de kleren van Eduardo aan een kerk in de stad, voor de armen, en maakten het huis ook op andere manieren tot het hunne.

Ze waren van plan Toby pas de volgende week op de plaatselijke school in te schrijven om hem tijd te geven aan hun nieuwe leven te wennen. Hij vond het prachtig vrij te hebben terwijl leeftijdgenoten vastzaten in het klaslokaal.

Woensdag kwam het verhuisbedrijf met de weinige overige spullen uit Los Angeles: de rest van hun kleren en boeken, Heathers computers en bijbehorende apparatuur, Toby’s speelgoed en spellen en de andere dingen die ze niet hadden willen weggeven of verkopen. Het nieuwe huis leek meer op een thuis toen al die bekende spullen er waren.

Hoewel het in de loop van de week kouder en vaker bewolkt werd, bleef Heather opgewekt. Ze had geen last meer van angstaanvallen zoals ze die had ervaren toen Paul Youngblood hun die maandagavond hun nieuwe eigendom had laten zien; elke dag verdween die paranoïde episode verder uit haar gedachten. Ze ruimde de spinnenwebben en insectenlijkjes bij de achtertrap op, bewerkte de trap met ammoniak en kreeg zo de vage geur van verrotting weg. Ze had daarbij geen last van griezelige gevoelens en het was moeilijk te geloven dat ze bijgelovig bang was geweest toen ze hem voor het eerst achter Paul en Toby af was gelopen.

Vanachter een paar ramen op de eerste verdieping kon ze de begraafplaats op het heuveltje zien. Dat vond ze niet langer macaber nadat Paul had verteld dat ranchers vaak heel sterk gehecht waren aan het land dat hun familie generaties lang in leven had gehouden. In haar ouderlijk huis en in L.A. waren er zo weinig tradities in stand gehouden en was het gevoel ergens bij te horen zo miniem geweest, dat de liefde van die ranchers voor hun huis eerder ontroerend dan morbide of vreemd leek. Ze kikkerde er geestelijk zelfs van op.

Heather maakte ook de koelkast schoon en stouwde die vol met gezonde etenswaren voor een snel ontbijt of een snelle lunch. De diepvries was nog half gevuld met kant-en-klare maaltijden, maar daar maakte ze de inventaris nog niet van op omdat ze belangrijker dingen te doen had.

Omdat ze na het harde werken te moe waren om nog te koken, gingen ze vier avonden achter elkaar naar Eagle’s Roost om daar te eten in het cafetaria dat werd gerund door de stier die kon autorijden, rekenen en dansen. Het eten was er voortreffelijk.

Het ritje van een kleine vijfentwintig kilometer stelde niets voor. In het zuidelijk deel van Californië was afstand nooit belangrijk geweest, wel de tijd die je nodig had om ergens te komen. Wanneer je in L.A. vijfentwintig kilometer moest rijden, kon dat één uur, twee uur of een eeuwigheid duren, afhankelijk van de verkeersdrukte en de agressiviteit van medeweggebruikers. Maar nu waren ze in twintig of vijfentwintig minuten in Eagle’s Roost, wat niets leek. De voortdurende rust op de hoofdwegen was iets zaligs.

Die vrijdagavond viel Heather zonder problemen in slaap, zoals elke avond vanaf het moment dat ze in Montana waren gearriveerd. Maar voor het eerst sliep ze onrustig …

In haar droom was ze op een koude plaats, zwarter dan een maanloze, bewolkte nacht, zwarter dan een raamloze kamer. Ze zocht zich op de tast een weg, alsof ze opeens blind was geworden, nieuwsgierig maar aanvankelijk niet bang. Ze glimlachte zelfs, omdat ze er zeker van was dat haar iets schitterends wachtte op een warme, goed verplichte plaats achter die duisternis. Een schat. Genot. Verlichting, vrede, vreugde en transcendentie wachtten haar, mits ze de weg kon vinden. Zoete vrede, nooit meer angst, vrijheid voor altijd, verlichting, vreugde, genot dat intenser was dan ze dat ooit had ervaren, wachtend, wachtend. Maar door de ondoordringbare duisternis bewoog ze zich onhandig, met haar handen recht voor zich uit tastend, zich altijd de verkeerde kant op begevend, deze en die kant op draaiend, die kant en deze.

Nieuwsgierigheid moest wijken voor een overweldigend verlangen. Wat er ook achter die muur van de nacht lag, ze wilde het hebben, wilde het liever hebben dan wat dan ook ooit eerder in haar leven, meer dan eten of liefde of rijkdom of geluk, want het was al die dingen, en méér. Vind de deur, de deur en het licht daarachter, de geweldige deur, het mooie licht, vrede en vreugde, vrijheid en genot, geen verdriet meer, transformatie, zo dichtbij, pijnlijk dichtbij, steek je handen ernaar uit, steek je handen ernaar uit. Verlangen veranderde in behoefte, de dwanghandeling werd een obsessie. Ze móést hebben wat haar wachtte – vreugde, vrede, vrijheid – dus rénde ze de oververzadigd rakende duisternis in, zonder acht te slaan op gevaar, racete verder, als een gek zoekend naar het pad, de waarheid, de deur, eeuwige vreugde, geen doodsangst meer, geen enkele vorm van angst meer, paradijs, er met toenemende wanhoop naar zoekend, maar er toch altijd vandaan rennend.

Nu riep een stem haar iets toe, vreemd en woordeloos, angstaanjagend maar verlokkend, pogend haar de weg te wijzen, vreugde en vrede en een eind aan alle triestheid. Gewoon accepteren. Accepteren. Hij strekte armen naar haar uit, mits ze maar de goede kant op ging, het kon vinden, het kon aanraken, het kon omarmen.

Ze hield op met rennen. Opeens besefte ze dat ze uiteindelijk toch niet naar het geschenk op zoek hoefde te gaan, want ze was er al, in het huis van vreugde, het paleis van vrede, het koninkrijk der verlichting. Het enige dat ze hoefde te doen, was het binnenlaten, een deur in zichzelf openen en het binnenlaten, het binnenlaten, zichzelf openstellen voor onvoorstelbare vreugde, paradijs, paradijs, paradijs, zich overgeven aan genot en geluk. Ze wilde het hebben, ze wilde het echt zo graag hebben, omdat het leven moeilijk was terwijl het dat niet hoefde te zijn.

Maar iets koppigs in haar verzette zich tegen dat geschenk, een vervelend, trots deel van haar ingewikkelde persoonlijkheid. Ze voelde de frustratie aan van degene die dit geschenk wilde geven, de Weldoener in de duisternis, voelde frustratie en misschien woede, dus zei ze: Het spijt me, het spijt me zo.

Nu werd het geschenk – vreugde, vrede, liefde, genot – met ontzettend veel kracht naar haar toegeworpen, met brute en meedogenloze druk, tot ze het gevoel had erdoor verpletterd te zullen worden. De duisternis om haar heen werd zwaarder, alsof ze in een bodemloze zee gevangen lag, hoewel de duisternis veel zwaarder en dikker was dan water, haar omgaf, haar verstikte, haar verpletterde. Moet me overgeven, zinloos om verzet te plegen, laat het binnenkomen, je overgeven was vrede, je overgeven was vreugde, paradijs, paradijs. Weigeren je over te geven zou een onvoorstelbare pijn betekenen, wanhoop zoals alleen de mensen in de hel die kenden, dus moest ze zich overgeven, de deur in zichzelf openen, het binnenlaten, het accepteren, vrede kennen. Hamerend op haar ziel, rammend, slaand, sterk en onweerstaanbaar, hamerend, hamerend: Laat het binnen, laat het binnen, binnen, binnen, laat … het … binnen.

Opeens vond ze de geheime deur in zichzelf, het pad naar de vreugde, de poort naar eeuwige vrede. Ze pakte de knop, draaide die om, hoorde de klik, trok hem naar binnen open, trillend van verwachting. Door de langzaam groter wordende kier een glimp van de Weldoener. Glinsterend en donker. Kronkelend en snel. Triomfantelijk gesis. Koude bij de drempel. Smijt de deur dicht, smijt de deur dicht, smijt de deur dicht, smijtdedeur …

Heather schrok wakker, sloeg de dekens terug, liet zich het bed uit rollen en ging in één snelle, vloeiende beweging staan. Haar hevig bonzende hart maakte het ademhalen vrijwel onmogelijk. Een droom. Alleen maar een droom. Maar ze had nog nooit een droom gehad die zo intens was geweest.

Misschien was het ding achter de deur haar naar de werkelijke wereld gevolgd.

Krankzinnige gedachte. Kon hem niet van zich afzetten. Oppervlakkig en piepend ademhalend zocht ze naar de schakelaar van de lamp op het nachtkastje en draaide die om. In het licht zag ze geen wezens uit een nachtmerrie. Alleen Jack. Slapend op zijn buik, zijn hoofd van haar afgewend, zacht snurkend.

Het lukte haar een keer adem te halen, hoewel haar hart tekeer bleef gaan. Ze was nat van het transpireren en kon niet ophouden met bibberen.

Jezus.

Omdat ze Jack niet wakker wilde maken, deed ze het licht uit en schrok toen het weer donker om haar heen werd.

Ze zat op de rand van het bed, van plan daar te blijven zitten tot haar hart ophield met racen en ze niet meer trilde. Daarna zou ze een kamerjas aantrekken en naar beneden gaan om te lezen tot het ochtend was geworden. Volgens de lichtgevende cijfers op de digitale wekker was het negen over drie ’s morgens, maar ze zou beslist niet meer in slaap kunnen komen. Geen schijn van kans. Zelfs morgennacht zou ze misschien ook nog niet kunnen slapen.

Ze herinnerde zich de glinsterende, kronkelende, half geziene présence op de drempel en de bittere koude die die uitstraalde. De aanraking ervan kon ze van binnen nog voelen: een vaag aanhoudende koude. Ze voelde zich bezoedeld, smerig van binnen, waar ze de corruptie nooit zou kunnen wegwassen. Ze kwam tot de conclusie dat ze een hete douche nodig had, en ging staan.

Walging veranderde al snel in misselijkheid.

In de donkere badkamer kokhalsde ze, maar ze kon niet overgeven en kreeg een bittere smaak in haar mond. Nadat ze het licht net lang genoeg had aangedaan om de fles mondwater te vinden, spoelde ze die bittere smaak weg. In het donker plensde ze herhaalde keren handenvol koud water in haar gezicht.

Ze ging op de rand van het bad zitten. Ze droogde haar gezicht met een handdoek. Terwijl ze wachtte tot ze rustiger werd, probeerde ze te achterhalen waarom een droom zo’n sterk effect op haar kon hebben, maar kon het niet begrijpen.

Toen ze zichzelf na een paar minuten weer onder controle had, liep ze zo geruisloos mogelijk terug naar de slaapkamer. Jack lag nog zacht te snurken.

Haar kamerjas lag over de rugleuning van een Queen Anne-stoel. Ze pakte hem, glipte de kamer uit en deed de deur zacht achter zich dicht. In de gang trok ze de kamerjas aan en maakte de ceintuur vast.

Hoewel ze van plan was geweest naar beneden te gaan, een pot koffie te zetten en te gaan lezen, liep ze in plaats daarvan naar Toby’s kamer aan het eind van de gang. Hoe hard ze er ook haar best voor deed, het lukte haar niet de angst van de nachtmerrie volledig van zich af te zetten en de bezorgdheid begon zich te concentreren op haar zoon.

Toby’s deur stond op een kier en in zijn kamer was het niet helemaal donker. Sinds ze de ranch hadden betrokken, had hij weer met een nachtlampje aan willen slapen, hoewel hij van dat veilige gevoel al een jaar eerder afstand had gedaan. Dat afnemen van zijn zelfvertrouwen had Heather en Jack verbaasd, maar ze hadden zich er niet echt zorgen over gemaakt. Ze hadden aangenomen dat hij, zodra hij aan zijn nieuwe omgeving gewend was, wel weer de voorkeur aan het donker zou geven boven het zachtrode licht van het lampje dat in een stopcontact laag bij de grond was gestoken.

Toby lag onder de dekens, alleen zijn hoofd op het kussen was zichtbaar. Hij haalde zo licht adem dat Heather zich dicht naar hem toe moest buigen om het te kunnen horen.

Niets in de kamer was anders dan het zou moeten zijn, maar toch aarzelde ze om weg te gaan. Ze bleef zich lichtelijk zorgen maken.

Toen Heather eindelijk weifelend terugliep naar de openstaande deur, hoorde ze een zacht geschraap dat haar weer tot staan bracht. Ze draaide zich om naar het bed waarin Toby nog lag te slapen zonder zich te hebben bewogen.

Maar terwijl ze naar haar zoon keek, besefte ze al dat het geluid van de achtertrap vandaan was gekomen. Het was het stiekeme geschraap geweest van iets hards, misschien de hak van een laars die over een houten trede sleepte – herkenbaar door een duidelijk hol geluid, veroorzaakt door de loze ruimten onder elke traptrede.

Meteen werd ze bevangen door dezelfde angst die ze niet had gevoeld terwijl ze de trap schoonmaakte, maar wèl op die maandag toen ze hem achter Paul Youngblood en Toby aan af was gelopen. De paranoïde overtuiging dat iemand – of iets? – achter de volgende draaiing van de trap wachtte. Of achter hen aan de trap af kwam. Een vijand die werd bezeten door een buitengewone woede en tot extreem geweld in staat was.

Ze staarde naar de gesloten deur bovenaan die trap. De deur was wit geschilderd, maar weerkaatste de rode gloed van het nachtlampje en leek bijna te trillen, als een portaal van vuur.

Ze wachtte op een volgend geluid.

Toby zuchtte in zijn slaap. Alleen een zucht. Niets meer.

Toen weer stilte.

Heather nam aan dat ze het mis had gehad, dat ze van buitenaf een onschuldig geluid kon hebben gehoord – misschien een nachtvogel die met ritselende veren op het dak was neergestreken en met zijn nagels langs de leisteen had geratst – en het geluid ten onrechte naar het trappenhuis had overgebracht. Ze was zenuwachtig door die nachtmerrie. Misschien kon ze niet helemaal op haar zintuigen vertrouwen. Ze wilde in elk geval geloven dat ze het mis had gehad.

Kraak-kraak.

Nu was vergissen onmogelijk. Het nieuwe geluid was zachter dan het eerste, maar het kwam beslist achter de deur bovenaan de trap vandaan. Ze herinnerde zich hoe een paar van die treden hadden gekraakt toen ze hem die maandag voor het eerst af was gelopen tijdens de rondleiding, en hoe ze hadden gekreund en geklaagd toen ze die woensdag aan het schoonmaken was geweest.

Ze wilde Toby oppakken uit bed, hem de kamer mee uit nemen, snel de gang door lopen naar de grote slaapkamer en Jack wakker maken. Maar ze was nog nooit in haar leven voor iets op de loop gegaan. Tijdens de crises gedurende de afgelopen acht maanden had ze heel wat meer innerlijke kracht en zelfvertrouwen ontwikkeld dan ooit daarvoor. Hoewel de huid van haar nek tintelde alsof er harige spinnen op zaten, begon ze te blozen toen ze zich voorstelde dat ze zou vluchten als een bange jonge maagd in een slechte roman, gek van angst gemaakt door niets dreigenders dan een vreemd geluid.

In plaats daarvan liep ze naar de deur toe. De grendel zat er stevig op.

Ze drukte haar linkeroor tegen de spleet tussen de deur en de deurpost. Heel vaag voelde ze de koude lucht vanaf de andere kant, maar dat ging niet gepaard met een geluid.

Terwijl ze luisterde, vermoedde ze dat de indringer bovenaan de trap stond, slechts enkele centimeters van haar vandaan, met alleen de deur tussen hen in. Ze kon zich hem daar makkelijk voorstellen, zijn hoofd tegen de deur, net als het hare, zijn oor tegen de kier gedrukt, luisterend naar een geluid van háár.

Onzin. Het geschraap en gekraak waren natuurlijke geluiden. Oude huizen kraakten wel eens door de nimmer aflatende druk van de zwaartekracht. Die ellendige droom had haar een poets gebakken.

Toby mompelde iets in zijn slaap. Ze draaide haar hoofd om en keek naar hem. Hij had zich niet bewogen en na een paar seconden was het gemompel voorbij.

Heather deed een stap naar achteren en keek aandachtig naar de deur. Ze wilde Toby niet in gevaar brengen, maar begon zich eerder belachelijk dan bang te voelen. Alleen een deur. Alleen een trap aan de achterkant van het huis. Alleen een gewone nacht, een droom, een aanval van zenuwachtigheid.

Ze legde een hand op de deurknop en een andere op de grendel. Het koper voelde koel aan.

Ze herinnerde zich de dwingende behoefte die in haar droom bezit van haar had genomen. Laat het binnen, laat het binnen, laat het binnen.

Dat was een droom geweest. Dit was de werkelijkheid. Mensen die het verschil daartussen niet kenden, waren ondergebracht in huizen met gecapitonneerde muren, werden verzorgd door mechanisch glimlachende en zacht sprekende verpleegsters.

Laat het binnen.

Ze haalde de grendel van de deur, draaide de knop om, aarzelde.

Laat het binnen.

kreeg genoeg van zichzelf en trok de deur open.

Ze was vergeten dat de lichten in het trappenhuis niet zouden branden. De smalle schacht was raamloos; van buiten kon er geen licht naar binnen komen. Het rode licht in de slaapkamer was te zwak om de drempel over te kunnen gaan. Ze stond oog in oog met absolute duisternis, niet in staat te bepalen of er iets dreigends wachtte op de bovenste trede of zelfs op het bordesje recht voor haar. Uit de duisternis kwam de weerzinwekkende geur die ze twee dagen daarvoor had verwijderd met hard werken en ammoniak. Niet sterk, maar ook niet zo vaag als daarvoor: de smerige stank van rottend vlees.

Misschien had ze alleen gedroomd dat ze wakker was geworden en had de nachtmerrie haar nog in zijn greep.

Haar hart sloeg tegen haar borstbeen aan, haar adem leek in haar keel gevangen te zitten en ze zocht op de tast naar de lichtschakelaar die aan haar kant van de deur zat. Als die aan de andere kant van de deur had gezeten, zou ze misschien niet de moed hebben gehad om er in die kronkelende duisternis op de tast naar te zoeken. De eerste en de tweede keer kon ze hem niet vinden, durfde niet weg te kijken van de duisternis voor haar, voelde puur op de tast op de plek waar ze zich herinnerde hem te hebben gezien, schreeuwde bijna tegen Toby dat hij wakker moest worden en het op een lopen moest zetten. Uiteindelijk vond ze de schakelaar – godzijdank – en draaide die om.

Licht. De verlaten trap. Niets. Natuurlijk. Wat had er kunnen zijn? Lege traptreden die wentelend uit haar gezichtsveld verdwenen.

Beneden kraakte een trede.

O, Jezus!

Ze liep het bordesje op. Ze had geen pantoffels aan. Het hout voelde koel en ruw aan onder haar blote voeten.

Weer gekraak, zachter dan eerst.

Natuurlijke geluiden. Misschien.

Ze stapte de trap op, hield haar linkerhand tegen de muur om zich in evenwicht te houden. Elke stap die ze naar beneden zette, bracht een nieuwe trede binnen haar gezichtsveld.

Zodra ze ook maar even iemand zag, zou ze zich omdraaien en de trap oprennen, Toby’s kamer in, de deur dichtsmijten, de grendel op zijn plaats schuiven. Vanaf de buitenkant kon die grendel niet worden weggehaald, alleen vanaf de binnenkant, dus zouden ze dan veilig zijn.

Beneden hoorde ze een steelse klik, een dof klapje, alsof een deur zo geruisloos mogelijk werd gesloten.

Opeens maakte ze zich minder zorgen over de kans op een confrontatie dan over de mogelijkheid dat de episode onbeslist zou eindigen. Ze moest het weten, hoe dan ook, en ze zette haar angst doelbewust van zich af. Ze rende de trap af, meer dan voldoende lawaai producerend om haar aanwezigheid kenbaar te maken, wentelend en wentelend, tot de vestibule beneden.

Leeg.

Ze probeerde de deur naar de keuken. Die was op slot en vanaf deze kant had je een sleutel nodig om hem open te maken. Ze had geen sleutel. Ze kon aannemen dat een indringer die ook niet had.

De andere deur leidde naar de veranda. Aan deze kant kon je de grendel er zo afhalen. Hij zat erop. Ze haalde hem los, trok de deur open en stapte de veranda op.

Leeg. En voor zover ze kon zien, rende er niemand de achtertuin door.

Hoewel een indringer geen sleutel nodig zou hebben gehad om door die deur naar buiten te gaan, had hij er wel een nodig om hem weer achter zich af te sluiten, want je kon een sleutel alleen vanaf de buitenkant gebruiken.

Ergens slaakte een uil een trieste, vragende kreet. De nachtlucht, windloos, koud en vochtig, leek geen buitenlucht, eerder de geur die je in een vochtige kelder kon ruiken.

Ze was alleen. Maar ze had niet het gevoel dat ze alleen was. Ze had het gevoel … dat ze in de gaten werd gehouden.

‘Heth, wat is er in vredesnaam met je aan de hand?’ zei ze.

Ze liep de vestibule weer in en sloot de deur af. Ze staarde naar de glanzende koperen grendel en vroeg zich af of haar verbeeldingskracht ervoor had gezorgd dat ze uit een paar natuurlijke geluiden een dreiging had gedestilleerd die nog minder substantie had dan een geest.

De geur van verrotting bleef vaag aanwezig.

Misschien had de ammoniak die niet meer dan een paar dagen kunnen verdrijven. In de muur zou een dode rat of een ander klein dier kunnen liggen.

Toen ze zich naar de trap omdraaide, stapte ze ergens op. Ze tilde haar linkervoet op en bekeek de grond. Onder haar blote hiel zag ze een kluitje droge aarde, even groot als een pruim, gedeeltelijk platgetrapt.

Ze liep de trap op en zag droge aarde op nog een paar treden. Dat was haar niet opgevallen toen ze snel naar beneden was gegaan. Die aarde was er niet geweest toen ze de trap woensdag schoon had gemaakt. Ze wilde geloven dat het een bewijs was dat de indringer bestond. Maar het was waarschijnlijker dat Toby wat modder uit de achtertuin mee naar binnen had genomen. Gewoonlijk was hij heel netjes, maar hij was uiteindelijk pas acht jaar.

Heather liep terug naar Toby’s kamer, sloot de deur af en deed het licht in het trappenhuis uit.

Haar zoon was diep in slaap.

Ze voelde zich dwaas en verward, liep de trap aan de voorkant van het huis af en ging regelrecht door naar de keuken. Wanneer die walgelijke geur een teken was van de recente aanwezigheid van de onbekende, en wanneer ze er in de keuken ook maar heel vaag iets van kon ruiken, zou dat betekenen dat hij een sleutel had waarmee hij het huis vanaf de achtertrap kon betreden. In dat geval was ze van plan Jack wakker te maken en erop te staan dat hij het huis van boven tot onder zou doorzoeken, met geladen geweren.

De keuken rook fris en schoon. Geen droge aarde op de grond. Ze was bijna teleurgesteld. Ze wilde niet graag denken dat ze zich alles had verbeeld, maar de feiten rechtvaardigden geen andere verklaring.

Ingebeeld of niet, ze kon het gevoel dat ze werd geobserveerd niet van zich afzetten. Ze deed de luiken voor de keukenramen dicht.

Krijg jezelf toch weer onder controle, dacht ze. Je zit nog vijftien jaar van je overgang vandaan. Geen excuus voor die rare stemmingswisselingen.

Ze had het plan gehad de rest van de nacht lezend door te brengen, maar was te geagiteerd om zich op een boek te kunnen concentreren. Ze moest dingen doen.

Terwijl ze een pot koffie zette, maakte ze de inventaris op van de inhoud van de diepvries. Zes kant-en-klare maaltijden, een pak worstjes, twee pakken maïs, een pak sperziebonen, twee met worteltjes en een pak bosbessen, die Eduardo geen van alle had geopend en die ze allemaal konden gebruiken.

Op een lagere plank, onder een doos wafels en een pond bacon vond ze een plastic zak die een notitieblok leek te bevatten. Het plastic was ondoorzichtig geworden door de lage temperatuur, maar op de eerste bladzijde kon ze vaag een handgeschreven tekst zien.

Ze maakte de vacuüm gesloten zak open, maar aarzelde toen. Het opbergen van een notitieblok op zo’n plaats kwam in feite neer op verbergen. Fernandez moest dit belangrijk en heel persoonlijk hebben gevonden, en Heather aarzelde om zijn privacy te schenden. Hoewel hij overleden was, was hij de weldoener die hun leven radicaal had veranderd. Hij verdiende hun respect en discretie.

Ze las de eerste woorden op de bovenste bladzijde – Mijn naam is Eduardo Fernandez – en bladerde het blok toen door. Het was inderdaad volgeschreven door Fernandez en het was een lijvig document. Meer dan tweederde van de lange bladzijden was beschreven in een keurig handschrift.

Heather bood weerstand aan haar nieuwsgierigheid en legde het blok bovenop de koelkast, nam zich voor het aan Paul Youngblood te geven zodra ze hem zag. De jurist was de enige man die zich min of meer een vriend van Fernandez had kunnen noemen en was door zijn vak op de hoogte geweest van al diens zakelijke aangelegenheden. Indien de inhoud van dat blok belangrijk en privé was, was Paul de enige die er recht op had het te lezen.

Toen ze de inhoud van de diepvries had geïnventariseerd, schonk ze een nieuwe kop koffie voor zichzelf in, ging aan de keukentafel zitten en maakte een lijst van de etenswaren en schoonmaakmiddelen die ze moest kopen. Morgen zouden ze naar Eagle’s Roost rijden, niet alleen om de koelkast te vullen, maar ook de lege planken van de voorraadkast. Ze wilde goed voorbereid zijn op de mogelijkheid dat ze in de winter ingesneeuwd zouden raken, hoe kort of lang dan ook.

Ze hield even op met het maken van de lijst en schreef een briefje om Jack eraan te herinneren dat hij de volgende week een afspraak met Parker’s Garage moest maken om een sneeuwschuiver aan de voorkant van de Explorer te laten monteren. Toen ze net met het drinken van koffie en het maken van een boodschappenlijst was begonnen, had ze op elk mogelijk eigenaardig geluid gelet. Maar het werk dat ze deed was zo alledaags, dat het een geruststellend effect op haar had en na een tijdje verdween het gevoel dat er iets griezeligs gaande was.

In zijn slaap kreunde Toby zacht.

‘Ga weg … ga … ga weg …’ zei hij.

Toen hij weer enige tijd stil was geweest, duwde hij de dekens van zich af en stapte het bed uit. In het rode licht van het nachtlampje leken er bloedstrepen op zijn lichtgele pyjama te zitten. Hij stond naast het bed, zwaaiend op zijn benen alsof hij meedeinde op het ritme van muziek die alleen hij kon horen.

‘Nee,’ fluisterde hij, niet geschrokken maar met een stem die van elke emotie was gespeend. ‘Nee … nee … nee …’

Hij zweeg opnieuw, liep naar het raam en keek de nacht in.

Aan het eind van de tuin, genesteld tussen de pijnbomen aan de rand van het bos, was de bungalow niet langer donker en verlaten. Vreemd licht, even zuiver blauw als een gasvlam, schoot de nacht in door kieren bij de randen van de rechthoekige luiken voor de ramen, door een spleet onder de voordeur en zelfs vanuit de schoorsteen van de open haard.

‘Ah,’ zei Toby.

Het licht had geen constante intensiteit, flikkerde soms, leek soms te kloppen. Af en toe waren zelfs de kleinste ontsnappende lichtstralen zo fel dat het pijn deed om ernaar te kijken, maar soms waren ze ook zo vaag dat ze op het punt leken te staan te worden gedoofd. Ook als het licht op het allerfelst was, was het koud, suggereerde op geen enkele manier hitte.

Toby keek er lange tijd naar.

Uiteindelijk werd het licht vager. De bungalow werd weer donker.

De jongen liep terug naar zijn bed.

De nacht ging voorbij.

16

Zaterdagmorgen scheen de zon. Een koud briesje kwam vanuit het noordwesten en af en toe vlogen zwermen donkere vogels vanuit de beboste Rockies naar het lager gelegen land in het oosten, alsof ze vluchtten voor een roofdier.

De man van de weerberichten van een radiostation in Butte – waar Heather en Jack naar luisterden terwijl ze een douche namen en zich aankleedden – voorspelde sneeuw tegen het invallen van de avond. Dit zou, zei hij, een van de vroegste sneeuwstormen in jaren worden en de sneeuwhoogte kon oplopen tot vijfentwintig centimeter.

Te oordelen naar de toon waarop het verslag werd gedaan, werd een sneeuwhoogte van vijfentwintig centimeter in dit noordelijke klimaat niet opzienbarend geacht. Er werd niet gesproken over het sluiten van wegen, noch over mogelijk van de buitenwereld afgesloten rakende delen van het platteland. Na de eerste sneeuwval zou er nog méér komen, waarschijnlijk maandag, maar dat was een zwakker front dan het eerste.

Heather, die op de rand van het bed zat en zich voorover boog om de veters van haar Nikes vast te maken, zei: ‘We moeten een paar sleden kopen.’

Jack stond bij de openstaande kleerkast en pakte een roodbruin geruit flanellen shirt van een hangertje. ‘Je klinkt als een jong kind.’

‘Het is uiteindelijk de eerste keer dat ik sneeuw zal zien.’

‘Dat was ik even vergeten.’

Wanneer de smog in de winter in Los Angeles ver genoeg optrok, kon je de witte bergtoppen in de verte zien, en dichter was Heather nooit bij sneeuw in de buurt geweest. Skiën deed ze niet. Ze was nooit naar Arrowhead of Big Bear gegaan, behalve in de zomer, en ze was als een kind zo opgewonden over de komende sneeuw.

Terwijl ze haar veters verder vastknoopte, zei ze: ‘We moeten een afspraak met Parker’s Garage maken om die sneeuwschuiver op de Explorer te monteren voordat het echt winter wordt.’

‘Dat heb ik al gedaan,’ zei Jack. ‘Donderdagochtend, tien uur.’

Terwijl hij zijn shirt dichtknoopte, liep hij naar het raam van de slaapkamer om naar de bergen in het oosten en de lager gelegen velden in het zuiden te kijken. ‘Dit uitzicht blijft me hypnotiseren. Ik ben druk met iets bezig, dan kijk ik op, vang er door een raam of vanaf de veranda een glimp van op en moet er vervolgens naar blijven staren.’

Heather kwam achter hem staan, sloeg haar armen om hem heen en keek langs hem naar het opvallende panorama van bossen, velden en blauwe lucht. ‘Zal het ons hier goed gaan?’ vroeg ze na een tijdje.

‘Het zal geweldig worden. Hier horen we thuis. Heb jij dat gevoel niet?’

‘Ja,’ zei ze, zonder ook maar even te aarzelen. Nu het dag was, leken de gebeurtenissen van de nacht daarvoor onmetelijk minder dreigend en vrijwel zeker het gevolg van een op hol geslagen verbeeldingskracht. Ze had uiteindelijk niets gezien en wist niet eens precies wat ze had verwacht te zien. Nog steeds de Los-Angeles-kriebels, verergerd door een nachtmerrie. Meer niet. ‘Hier horen we thuis.’

Hij draaide zich om en omhelsde haar. Ze kusten elkaar. Traag bewoog ze haar hand in cirkels over zijn rug, masseerde zacht zijn spieren, die door het vele oefenen weer op niveau waren gekomen. Het was zo fijn om hem te voelen. Omdat ze uitgeput waren door de reis en het inrichten van het nieuwe huis, waren ze sinds de nacht voor hun vertrek uit Los Angeles niet meer met elkaar naar bed gegaan. Zodra ze het huis ook op die manier tot het hunne hadden gemaakt, was het in elk opzicht van hen en zou dat eigenaardige onrustige gevoel waarschijnlijk vanzelf verdwijnen.

Zijn sterke handen gleden langs haar zijden naar haar heupen. Hij trok haar tegen zich aan. Terwijl hij zijn gefluisterde woorden accentueerde en onderbrak met kusjes op haar keel, wangen, ogen en mondhoeken, zei hij: ‘Wat zou je denken van vanavond … wanneer het sneeuwt … nadat we … een paar glazen wijn hebben gedronken … bij de open haard … romantische muziek … op de radio … wanneer we ons ontspannen voelen …’

‘… ontspannen,’ zei ze dromerig.

‘Dan komen we bij elkaar …’

‘… hmmm, bij elkaar …’

‘… en zullen we een echt geweldig, geweldig …’

‘… geweldig …’

‘sneeuwballengevecht voeren.’

Ze gaf hem speels een tikje tegen zijn wang. ‘Je bent een beest! Ik zal steentjes in mijn sneeuwballen rollen.’

‘We zouden ook de liefde kunnen bedrijven.’

‘Weet je zeker dat je niet liever naar buiten gaat om sneeuwpoppen te maken?’

‘Niet nu ik wat meer tijd heb gehad om erover na te denken.’

‘Ga je aankleden. We moeten boodschappen doen.’

Heather vond Toby aangekleed en wel in de huiskamer. Hij zat op de grond voor de televisie naar een programma te kijken, zonder geluid.

‘Het gaat vanavond hard sneeuwen,’ zei ze tegen hem, en verwachtte dat hij nog opgewondener zou raken dan zij, omdat het voor hem ook de eerste witte winter zou zijn.

Hij reageerde niet.

‘We gaan in de stad een paar sleden kopen om klaar te zijn voor de dag van morgen.’

Hij zat doodstil en bleef al zijn aandacht op het scherm gericht houden.

Vanaf de plaats waar ze stond kon Heather niet zien welk programma hem zo in zijn ban hield. ‘Toby?’ Ze liep verder de huiskamer in. ‘Hé, mannetje, waar zit je naar te kijken?’

Nu liet hij merken zich van haar aanwezigheid bewust te zijn. ‘Ik weet niet wat het is.’ Zijn ogen leken niet te kunnen focussen, alsof hij haar niet echt zag, en hij keek opnieuw naar de televisie.

Het scherm was gevuld met continu bewegende vormloze vormen, die deden denken aan de lavalampen die eens zo populair waren geweest. Die lampen hadden echter altijd twee kleuren gehad, terwijl nu de eindeloze nuances van alle primaire kleuren te zien waren, het ene moment fel, het andere donker. Telkens veranderende vormen versmolten zich, krulden zich op, bogen zich, stroomden en spoten, kabbelden en klopten in een eindeloos beeld van amorfe chaos, het ene moment heel snel bewegend, het volgende veel trager, dan weer sneller.

‘Wat is dat?’ vroeg Heather.

Toby haalde zijn schouders op.

Het kleurrijke, kromlijnige abstract was interessant om naar te kijken en vaak mooi. Maar hoe langer ze ernaar keek, hoe verontrustender het werd, al was dat om een voor haar volstrekt onduidelijke reden. Niets in de patronen was inherent dreigend of onheilspellend. De vloeiende en dromerige vermenging van vormen had rustgevend moeten zijn.

‘Waarom heb je het geluid afgezet?’

‘Dat heb ik niet gedaan.’

Ze ging op haar hurken naast hem zitten, pakte de afstandsbediening van het tapijt en drukte op de volumeknop. Het enige geluid was een vaag, statisch gesis van de luidsprekers.

Ze zette het volgende kanaal aan en meteen hoorde ze keihard de galmende stem van een opgewonden sportverslaggever en het gejuich van footballsupporters. Snel zette ze het geluid zachter.

Toen ze het vorige kanaal weer aanzette, was de lavalamp in technicolor verdwenen. In plaats daarvan was er een tekenfilm van Daffy Duck te zien, die te oordelen naar de snelle actie een sensationeel eind naderde.

‘Dat was eigenaardig,’ zei ze.

‘Ik vond het mooi,’ zei Toby.

Ze toetste nog een paar kanalen in, maar kon het vreemde beeld niet meer terughalen. Toen zette ze het toestel uit en werd het scherm zwart.

‘Tijd om te ontbijten, zodat we aan de slag kunnen gaan,’ zei ze. ‘We hebben veel te doen in de stad en ik zou het vervelend vinden als we geen tijd meer hebben om die sleden te kopen.’

‘Wat te kopen?’ vroeg de jongen, die ging staan.

‘Heb je me daarnet niet gehoord?’

‘Zou kunnen.’

‘Toen ik het over sneeuw had?’

Zijn gezichtje klaarde op. ‘Gaat het sneeuwen?’

‘Je moet voldoende was in je oren hebben om er de allergrootste kaars op de hele wereld van te maken,’ zei ze, en liep naar de keuken.

Toby kwam achter haar aan en zei: ‘Wanneer? Mam, wanneer gaat het sneeuwen? Vandaag?’

‘We zouden in elk van je oren een pitje kunnen stoppen, om er vervolgens een lucifer bij te houden en de eerstkomende jaren bij kaarslicht te dineren.’

‘Hoeveel sneeuw?’

‘Er zitten waarschijnlijk ook dode slakken in.’

‘Een beetje sneeuw of veel?’

‘Misschien ook een paar dode muizen.’

‘Mam,’ zei hij verwijtend toen hij achter haar aan de keuken in liep.

Ze draaide zich om, ging op haar hurken voor hem zitten en hield een hand boven zijn knie. ‘Zo hoog, misschien nog wel hoger.’

‘Echt waar?’

‘We gaan sleetjerijden.’

‘Wauw!’

‘En een sneeuwpop maken.’

‘En een sneeuwballengevecht houden!’ zei hij uitdagend.

‘Oké. Pap en ik tegen jou.’

‘Dat is niet eerlijk!’ Hij rende naar het raam en drukte zijn gezicht tegen het glas. ‘De lucht is blauw.’

‘Ik garandeer je dat dat zal veranderen,’ zei ze. ‘Wat wil je als ontbijt? Tarwevlokken of cornflakes?’

‘Doughnuts en chocolademelk.’

‘Geen sprake van.’

‘Het was de moeite van het proberen waard. Tarwevlokken dan maar.’

‘Brave jongen.’

‘Wauw!’ zei hij verbaasd, en zette bij het raam een stap naar achteren. ‘Mam, kijk eens!’

‘Waarnaar?’

‘Kom snel naar die vogel kijken. Hij is recht voor mijn neus neergestreken.’

Heather kwam bij hem staan en zag een kraai aan de andere kant van het glas zitten. Het dier hield zijn kop schuin en bekeek hen nieuwsgierig met één oog.

‘Hij kwam zó op me af gevlogen,’ zei Toby. ‘Ik dacht dat hij dwars het raam door zou komen. Wat doet hij?’

‘Hij zoekt waarschijnlijk naar wormen of kleine torren.’

‘Ik zie er niet uit als een tor.’

‘Misschien heeft hij die slakken in je oren gezien,’ zei ze, en liep terug naar de provisiekast.

Terwijl Toby Heather hielp de tafel voor het ontbijt te dekken, bleef de kraai bij het raam zitten kijken.

‘Hij moet stom zijn als hij denkt dat we hier wormen en torren hebben,’ zei hij.

‘Misschien is hij geciviliseerd en heeft hij me “cornflakes” horen zeggen.’

Terwijl ze kommen met graanproducten vulden, bleef de grote kraai bij het raam zitten. Af en toe poetste hij zijn veren op, maar verder keek hij naar hen met zijn ene of zijn andere gitzwarte oog.

Jack kwam fluitend de trap aan de voorkant van het huis af, liep de keuken in en zei: ‘Ik heb honger als een paard. Kunnen we eieren en paard als ontbijt nemen?’

‘Wat zou je denken van eieren en kraai?’ zei Toby, en wees op de bezoeker.

‘Dik en brutaal exemplaar, hè?’ zei Jack, naar het raam lopend. Hij ging op zijn hurken zitten om de vogel eens goed te kunnen bekijken.

‘Mam, kijk eens! Pap is begonnen aan een wedstrijdje staren met een vogel,’ zei Toby geamuseerd.

Jacks gezicht was niet veel meer dan twee centimeter van het raam vandaan en de vogel fixeerde hem met één zwart oog. Heather pakte vier boterhammen uit de broodzak, deed die in de grote broodrooster, stelde de knop in, zette het ding aan, keek op en zag Jack en de kraai nog steeds naar elkaar zitten staren.

‘Ik denk dat pap gaat verliezen,’ zei Toby.

Jack tikte met een vinger op het glas recht voor de kraai, maar daar schrok de vogel niet van.

‘Brutaal krengetje,’ zei Jack.

Met een bliksemsnelle beweging van zijn kop pikte de vogel naar het glas voor Jacks gezicht, zó hard dat het tikken van de snavel tegen de ruit hem aan het schrikken maakte. Hij wilde een stap naar achteren zetten, verloor zijn evenwicht omdat hij op zijn hurken zat en viel op zijn achterste op de keukenvloer. Met veel vleugelgeklapper vloog de vogel weg en verdween in de lucht.

Toby barstte in lachen uit.

Jack kroop verder, op handen en voeten. ‘Vond je dat geestig? Nu, dan zal ik je eens laten zien wat geestig is. Ik zal je kennis laten maken met de beruchte Chinese kietelmarteling.’

Heather lachte ook.

Toby liep naar de deur naar de gang, keek om, zag Jack op hem af komen en rende een andere kamer in, giechelend en schreeuwend van de pret.

Jack krabbelde overeind, kromde zijn rug, gromde als een trol en ging achter zijn zoon aan.

‘Heb ik één kleine jongen of heb ik er twéé?’ riep Heather toen Jack de gang op was gelopen.

‘Twee!’ antwoordde hij.

De toost was klaar. Ze legde de vier sneetjes op een bord en stopte vier nieuwe in de broodrooster.

Vanaf de voorkant van het huis hoorde ze veel gegiechel en maniakaal gekakel.

Heather liep naar het raam. De tik van de snavel van de vogel was zo luid geweest dat ze eigenlijk verwachtte een barst in het glas te zien. Dat bleek niet zo te zijn. Op de vensterbank buiten lag een enkele zwarte veer, die zacht wiegde in een briesje dat hem niet mee kon nemen, het beschermde nisje uit.

Ze drukte haar gezicht tegen het glas en keek naar de lucht. Hoog aan dat blauwe gewelf vloog een enkele donkere vogel in strakke cirkels rond en rond. Hij was te ver weg om te kunnen zien of het dezelfde kraai was of een andere vogel.

17

Ze stopten bij de Mountain High Sporting Goods en kochten twee sleden (breed, vlakke runners; pijnbomenhout, met polyurethaan afgewerkt), dikke skipakken, laarzen en handschoenen voor hen alle drie. Toby zag een grote frisbee die zo was beschilderd dat hij op een gele vliegende schotel leek, met patrijspoorten langs de rand en een lage, rode koepel erbovenop. Ook die kochten ze. Bij de Union 76 vulden ze hun benzinetank en gingen toen uitgebreid winkelen in de supermarkt.

Toen ze om kwart over een terug waren bij de Quartermass Ranch, was alleen nog het oostelijke deel van de lucht blauw. Grijzen wolken schoten langs de hemel boven de bergen, voortgedreven door een harde wind, hoewel beneden alleen nog een zacht briesje stond dat de altijd groene bomen en het bruine gras licht in beweging bracht. Het was gaan vriezen en de accuratesse van de voorspelling van de weerman bleek uit de koude, vochtige lucht.

Toby ging meteen naar zijn kamer en trok zijn nieuwe roodzwarte skipak, laarzen en handschoenen aan. Hij kwam met zijn frisbee naar de keuken terug en zei dat hij buiten ging spelen en zou wachten tot het begon te sneeuwen.

Heather en Jack waren de boodschappen nog aan het uitpakken en opbergen in de voorraadkast. ‘Toby, schat, je hebt nog niet geluncht,’ zei ze.

‘Ik heb geen honger. Ik neem wel een rozijnenkoek mee.’

Ze zette zijn capuchon op en bond het touwtje onder zijn kin vast. ‘Oké, maar niet te lang achter elkaar buiten blijven. Als je het koud krijgt, moet je naar binnen komen om weer warm te worden en daarna kun je dan weer naar buiten. We willen niet dat je neus bevriest en eraf valt.’ Ze kneep even zacht in zijn neus. Hij zag er zo leuk uit. Als een kaboutertje.

‘De frisbee niet naar het huis toe gooien,’ waarschuwde Jack hem. ‘Als je een ruit breekt, zullen we geen genade kennen. Dan bellen we de politie en laten je opnemen in de gevangenis voor krankzinnige criminelen van Montana.’

Terwijl Heather Toby twee rozijnenkoeken gaf, zei ze: ‘En niet het bos ingaan.’

‘Oké.’

‘In de tuin blijven.’

‘Dat zal ik doen.’

‘Ik meen het.’ De bossen baarden haar zorgen. Dit was iets anders dan haar recente, irrationele aanvallen van paranoia. Er waren goede redenen om op je hoede te zijn voor een bos. Zoals wilde dieren. Bovendien konden stadsmensen zoals zij gedesoriënteerd raken en al snel verdwalen. ‘In die gevangenis hebben ze geen televisie, chocolademelk en koekjes.’

‘Oké, oké. Jezus, ik ben geen baby meer!’

‘Nee, maar voor een beer zie je er wel uit als een smakelijk lunchhapje,’ zei Jack, die blikjes etenswaren uit de boodschappentas viste.

‘Zijn er beren in het bos?’ vroeg Toby.

‘Zijn er vogels in de lucht?’ vroeg Jack. ‘Of vissen in de zee?’

‘In de tuin blijven, zodat ik je makkelijk kan vinden en je kan zien,’ bracht Heather hem in herinnering.

Toen Toby de achterdeur openmaakte, draaide hij zich om naar zijn vader en zei: ‘Jij kunt maar beter ook voorzichtig zijn.’

‘Ik?’

‘Misschien komt die vogel terug om je weer op je achterste te laten vallen.’

Jack deed net of hij het blik bonen dat hij in zijn handen had naar het joch wilde gooien. Toby rende giechelend het huis uit. De deur sloeg met een klap achter hem dicht.

Later, toen ze alle boodschappen hadden opgeborgen, liep Jack de studeerkamer in om de boekenverzameling van Eduardo te bekijken en een roman uit te zoeken om te lezen. Heather ging naar boven, naar de logeerkamer, waar ze haar computers aan het installeren was. Ze hadden het logeerbed uit elkaar gehaald en in de kelder opgeborgen. De twee klaptafels van een meter tachtig die door de verhuizers waren afgeleverd, namen nu de plaats van het bed in en vormden een L-vormig werkblad. Ze had haar drie computers, twee printers, laserscanner en andere apparatuur al uitgepakt, maar tot nu toe had ze nog niet de kans gehad om ze aan te sluiten.

Vanaf dit moment had ze het geavanceerde computervermogen eigenlijk niet meer nodig. Maar ze had bijna haar hele volwassen leven lang programma’s en software ontworpen en ze voelde zich niet compleet zolang alle apparaten in dozen waren opgeborgen, of ze ze nu voor een project nodig had of niet. Ze zette de apparaten op hun plaats, verbond monitoren met computers, computers met printers en een printer en monitor met de scanner, terwijl ze al die tijd tevreden oude songs van Elton John neuriede.

Op een gegeven moment zouden Jack en zij onderzoeken welke zakelijke mogelijkheden ze hier hadden, en besluiten wat ze met de rest van hun leven gingen doen. Tegen die tijd zou er een tweede telefoonlijn zijn geïnstalleerd en kon ze het modem weer gebruiken. Ze zou kunnen nagaan hoeveel potentiële klanten er minstens nodig waren om van welk bedrijf dan ook een succes te maken, en antwoorden kunnen opzoeken op honderden zo niet duizenden andere vragen die hun beslissing zouden beïnvloeden, en de kans op succes, in welke branche dan ook, konden vergroten.

Op het platteland van Montana kon je bij evenveel gegevens komen als in Los Angeles, Manhattan of op de universiteit van Oxford. De enige dingen die je nodig had, waren een telefoonlijn, een modem en een abonnement op een aantal goede databases.

Om drie uur, nadat ze ongeveer een uur had gewerkt en alles was gekoppeld en werkte, stond ze uit haar stoel op en rekte zich uit. Ze bewoog haar rugspieren en liep naar het raam om te zien of het misschien al wat eerder was gaan sneeuwen.

De novemberlucht hing laag: een uniforme, loodgrijze schaduw, als een immens plastic paneel waarachter dof tl-buizen glansden. Ze meende dat ze deze lucht ook zelf als een sneeuwlucht zou hebben herkend als ze de weerberichten níét had gehoord. Hij zag er ijskoud uit.

In dat grauwe licht schenen de hoger gelegen bossen eerder grijs dan groen van kleur. De achtertuin en de bruine velden op het zuiden leken eerder onvruchtbaar dan wachtend op de lente. Hoewel het landschap vrijwel even éénkleurig was als een houtskooltekening, was het mooi. Een andere schoonheid dan onder de warme streling van de zon. Streng, somber, broedend majestueus.

In het zuiden zag ze een klein kleurrijk plekje op het heuveltje van de begraafplaats, niet ver van de rand van het bos in het westen. Felrood. Het was Toby in zijn nieuwe skipak. Hij stond binnen de veldstenen muur.

Ik had tegen hem moeten zeggen dat hij daar uit de buurt moest blijven, dacht Heather enigszins bezorgd.

Toen vroeg ze zich af waarom ze zich zo ongemakkelijk voelde. Waarom zou de begraafplaats gevaarlijker zijn dan het terrein er direct omheen? Ze geloofde niet in geesten of plaatsen waar het spookte.

De jongen stond bij de grafstenen, doodstil. Ze keek een minuut, anderhalve minuut naar hem, maar hij bewoog zich niet. Voor een achtjarig joch dat gewoonlijk meer energie had dan een kernreactor, was dat een buitengewoon lange periode van inactiviteit.

De grijze lucht leek nog lager te komen terwijl ze keek.

Het land werd subtiel donkerder.

En Toby stond daar bewegingloos.

De ijskoude lucht deerde Jack niet, leek hem zelfs eerder extra kracht en energie te geven, al was het wel zo dat de kou diep leek door te dringen in de botten van zijn dijbenen en het littekenweefsel op zijn linkerbeen. Hij hoefde echter niet te hinken toen hij de heuvel naar de privébegraafplaats op liep.

Hij liep tussen de een meter twintig hoge stenen zuilen door die de ingang van de begraafplaats markeerden. Zijn adem kwam in rookpluimen zijn mond uit.

Toby stond bij de voet van het vierde graf. Zijn armen hingen recht langs zijn lichaam, zijn hoofd was gebogen en zijn ogen waren strak op de grafsteen gericht. De frisbee lag op de grond naast hem. Hij ademde zo oppervlakkig dat hij slechts een vage streep stoom uitstootte, die verdween zodra het oppervlakkige uitademen weer oppervlakkig inademen werd.

‘Wat is er?’ vroeg Jack.

De jongen reageerde niet.

Op de dichtstbijzijnde grafsteen, waar de jongen naar staarde, was de naam thomas fernandez gegraveerd, plus geboorte- en sterfdatum. Die getallen waren veel dieper in zijn geheugen gegrift dan in het graniet voor hem.

Sinds ze dinsdagochtend waren gearriveerd, na de nacht te hebben doorgebracht bij Paul en Carolyn Youngblood, was Jack te druk bezig geweest om de begraafplaats te inspecteren. Bovendien had hij zich er niet op verheugd bij het graf van Tommy te staan, waar de herinneringen aan bloed en verlies en wanhoop hem ongetwijfeld zouden bespringen.

Links van Tommy’s graf was een dubbele grafsteen. Daar stonden de namen van zijn ouders op – eduardo en margarite. Hoewel Eduardo een paar maanden onder de grond lag, Tommy een jaar en Margarite drie jaar, leken hun graven net gegraven te zijn. De grond was oneffen en er groeide geen gras op, wat eigenaardig leek, omdat het vierde graf vlak was en bedekt met zijdeachtig bruin gras. Hij kon begrijpen dat grafdelvers de aarde op het graf van Margarite hadden omgewoeld om de kist van Eduardo naast de hare te kunnen begraven, maar dat was geen verklaring voor de toestand waarin Tommy’s graf verkeerde. Jack nam zich in gedachten voor er Paul Youngblood naar te vragen.

Het laatste graf was van Stanley Quartermass, de patroon van hen allen. De inscriptie op de verweerde zwarte steen maakte Jack verbaasd aan het grinniken op een moment dat hij dat helemaal niet zou hebben verwacht. Hier ligt Stanley Quartermass / gestorven voor zijn tijd / omdat hij moest werken / met zo verdomd veel / acteurs en schrijvers.

Toby had zich niet bewogen.

‘Wat is er?’ vroeg Jack.

Geen antwoord.

Hij legde een hand op Toby’s schouder. ‘Mannetje?’

Zonder zijn blik van de grafsteen af te wenden, zei de jongen: ‘Wat doen ze daar beneden?’

‘Wie? Waar?’

‘In de grond.’

‘Je bedoelt Tommy en zijn ouders en meneer Quartermass?’

‘Wat doen ze daar beneden?’

Het was helemaal niet eigenaardig dat een kind de dood volledig wilde begrijpen. Die was voor jonge mensen een even groot mysterie als voor ouderen. Wat Jack wel vreemd vond, was de manier waarop de vraag was verwoord.

‘Tommy, zijn ouders en Stanley Quartermass … zijn hier niet echt,’ zei hij.

‘Ze zijn er wel.’

‘Alleen hun lichamen,’ zei Jack, zacht de schouder van de jongen masserend.

‘Waarom?’

‘Omdat ze die niet meer nodig hadden.’

De jongen zweeg, broedend. Dacht hij erover hoe dicht zijn vader in de buurt was geweest van een laatste rustplaats onder een soortgelijke steen? Misschien was er nu voldoende tijd verstreken sinds de schietpartij om Toby de gevoelens onder ogen te laten zien die hij steeds had onderdrukt.

Het milde briesje uit het noordwesten werd iets feller.

Jacks handen waren koud. Hij stopte ze in de zakken van zijn jack en zei: ‘Hun lichamen waren hen niet, niet hun echte persoonlijkheden in elk geval.’

Het gesprek nam een nog vreemdere wending. ‘Je bedoelt dat dit hun oorspronkelijke lichamen niet waren? Dat dit marionetten waren?’

Jack fronste zijn wenkbrauwen en ging op zijn knieën naast Toby zitten. ‘Marionetten? Dat is een eigenaardige woordkeus.’

De jongen keek ingespannen naar Tommy’s grafsteen, alsof hij in trance was. Zijn grijsblauwe ogen staarden, zonder te knipperen.

‘Toby, is alles met jou in orde?’

Toby keek hem nog steeds niet aan, maar zei: ‘Surrogaten?’

Jack knipperde verbaasd met zijn oogleden. ‘Surrogaten?’

‘Waren het dat?’

‘Dat is een moeilijk woord. Waar heb je dat gehoord?’

In plaats van die vraag te beantwoorden, zei Toby: ‘Waarom hebben ze deze lichamen niet meer nodig?’

Jack aarzelde en haalde toen zijn schouders op. ‘Dat weet je zelf ook wel, jongen. Ze waren klaar met hun werk op deze wereld.’

‘Deze wereld?’

‘Ze zijn verder gegaan.’

‘Waarheen?’

‘Je hebt op de zondagsschool gezeten, dus je weet waarheen.’

‘Nee.’

‘Dat weet je best.’

‘Nee.’

‘Ze zijn naar de hemel gegaan.’

‘O ja?’

‘Ja.’

‘In welke lichamen?’

Jack haalde zijn rechterhand uit de zak van zijn jack en pakte de kin van zijn zoon. Hij draaide het hoofd van de jongen weg van de grafsteen, zodat ze elkaar aankeken. ‘Toby, wat is er aan de hand?’

Ze stonden recht tegenover elkaar, slechts een paar centimeter van elkaar vandaan, maar Toby leek in de verte te kijken, door Jack heen, naar de een of andere verre horizon.

‘Toby?’

‘In welke lichamen?’

Jack liet de kin van de jongen los en bewoog een hand voor zijn gezicht heen en weer. Hij knipperde niet één keer met zijn oogleden. Zijn ogen volgden de bewegingen van de hand niet.

‘In welke lichamen?’ herhaalde Toby ongeduldig.

Er was iets mis met de jongen. Een onverwachte psychische kwaal. Met een catatonisch aspect.

‘In welke lichamen?’ zei Toby.

Jacks hart begon hard en snel te slaan toen hij in de vlakke ogen van zijn zoon keek, die niet langer de vensters van een ziel waren, maar spiegels om de wereld buiten te houden. Als het een psychisch probleem was, stond de reden daarvan vast. Ze hadden een traumatisch jaar achter de rug, voldoende om een volwassen man – laat staan een kind – een zenuwinzinking te laten krijgen. Maar waardoor was dit veroorzaakt, waarom nu, waarom hier, waarom na al die maanden waarin het arme joch het zo goed leek te hebben verwerkt?

‘In welke lichamen?’ vroeg Toby scherp.

‘Kom mee, laten we teruggaan naar het huis,’ zei Jack, en hij pakte de gehandschoende hand van de jongen in de zijne.

‘In welke lichamen zijn ze verder gegaan?’

‘Toby, hou hiermee op.’

‘Ik moet het weten. Zeg het me nu. Zeg het me.’

O, lieve God, laat dit niet gebeuren.

Jack zat nog steeds op zijn knieën en zei: ‘Luister. Ga met me mee naar het huis, zodat we …’

Toby trok zijn hand zo woest los dat zijn vader de lege handschoen in zijn hand hield, in wélke lichamen?’

Het kleine gezicht was uitdrukkingsloos, even rustig als stilstaand water, maar de woorden werden geuit op een toon van ijskoude woede. Jack had het griezelige gevoel dat hij aan het praten was met de pop van een buikspreker, die zijn houten gelaatstrekken niet kon aanpassen aan de strekking van zijn woorden.

‘In wélke lichamen?’

Dit was geen zenuwinzinking. Die kon zich niet zo onverwacht, zo volledig, zo zonder enige waarschuwing voordoen.

‘In wélke lichamen?’

Dit was Toby niet. Dit was Toby helemaal niet.

Belachelijk. Natuurlijk was het Toby wel. Wie anders?

Iemand die vía Toby sprak.

Krankzinnige gedachte. Eigenaardig. Vía Toby?

Terwijl Jack daar op de begraafplaats geknield zat en in de ogen van zijn zoon keek, zag hij niet langer een spiegel, hoewel hij zich er wel van bewust was dat zijn eigen angstige gezicht twee keer werd weerspiegeld. Hij zag ook niet de onschuld van een kind, of iets anders dat hem bekend voorkwam. Hij voelde een andere présence – of verbeeldde zich die – iets dat zowel minder als meer dan menselijk was, een onbegrijpelijke vreemdheid die vanuit Toby’s binnenste naar hem keek.

‘In welke lichamen?’

Jack kon geen speeksel meer aanmaken. Zijn tong kleefde aan zijn gehemelte. Kon ook niet slikken. Hij was kouder dan de winterse dag kon verklaren. Opeens veel kouder. De vrieskou voorbij.

Zoiets dergelijks had hij nog nooit gevoeld. Een cynisch deel in hem vond dat hij zich belachelijk gedroeg, hysterisch, zich liet meeslepen door primitief bijgeloof – en dat allemaal omdat hij de gedachte niet onder ogen kon zien dat Toby een psychotische episode ervoer en in een geestelijke chaos belandde. Aan de andere kant overtuigde juist de primitieve aard van de waarneming hem ervan dat een andere présence het lichaam van zijn zoon deelde; dat voelde hij op een oerniveau, dieper dan hij ooit eerder iets had gevoeld; het was een wetenschap die zekerder was dan welke wetenschap je ook via je intellect kon verkrijgen, een diep, onweerlegbaar dierlijk instinct, alsof hij de geur van de vijand had geroken. Zijn huid tintelde door de trillingen van een onmenselijk aura.

Zijn maag verkrampte zich van angst, zweetdruppels verschenen op zijn voorhoofd en hij kreeg kippenvel in zijn nek.

Hij wilde overeind springen, Toby in zijn armen nemen, de heuvel naar het huis af rennen en hem weghalen uit de invloedssfeer van een eenheid die hem in zijn ban hield. Geest, duivel, oude Indiaanse geest? Nee, belachelijk. Maar verdomme wel íets. Iets. Hij aarzelde, deels omdat hij werd gefascineerd door wat hij in de ogen van de jongen meende te zien, deels omdat hij bang was dat Toby er – misschien geestelijk – schade van zou ondervinden als hij een breuk forceerde in de connectie tussen de jongen en wat er dan ook met hem verbonden was.

Onzinnig, volstrekt onzinnig. Maar niets leek meer zinnig. Iets droomachtigs karakteriseerde het moment en de plaats.

Het was Toby’s stem, jawel, maar het waren niet zijn gebruikelijke spreekpatroon en zijn stembuigingen. ‘In welke lichamen zijn ze van hier verder gegaan?’

Jack besloot antwoord te geven. Hij hield Toby’s handschoen in zijn hand en had het afschuwelijke gevoel dat hij dit spel mee moest spelen, omdat hij anders een zoon zou overhouden die even slap en hol was als die handschoen, een leeg omhulsel van een jongen, vorm zonder inhoud, die lieve ogen voor altijd leeg. En hoe krankzinnig was dat? Zijn geest leek te buitelen. Hij leek op de rand van een afgrond te staan, zijn evenwicht verliezend. Misschien was híj degene die een zenuwinzinking kreeg.

‘Ze … ze hadden geen lichamen nodig,’ zei hij. ‘Dat weet je. In de hemel heeft niemand een lichaam nodig.’

‘Zij zijn lichamen,’ zei het Toby-ding cryptisch. ‘Hun lichamen zijn er.’

‘Niet meer. Nu zijn ze geesten.’

‘Begrijp ik niet.’

‘Dat doe je wel. Zielen. Hun zielen zijn naar de hemel gegaan.’

‘Lichamen zijn.’

‘Zijn naar de hemel gegaan om bij God te zijn.’

‘Lichamen zijn.’

Toby staarde door hem heen. Maar diep in Toby’s ogen bewoog iets, als een kronkelend sliertje rook. ‘Lichamen zijn. Marionetten zijn. Wat verder nog?’

Jack wist niet hoe hij moest reageren.

Het briesje dat over het glooiende terrein kwam was koud, alsof het eerst over een ijsvlakte was gegaan.

Het Toby-ding herhaalde de eerste vraag die het had gesteld. ‘Wat doen ze daar beneden?’

Jack keek even naar de graven, blikte toen weer in de ogen van de jongen en besloot open kaart te spelen. Hij had het in feite niet tegen een kleine jongen, dus hoefde hij geen eufemismen te gebruiken. Of hij was krankzinnig en verbeeldde zich dit hele gesprek, evenals de onmenselijke présence. In beide gevallen deed het er niet toe wat hij zei. ‘Ze zijn dood.’

‘Wat is dood?’

‘Dat zijn zij. De mensen die hier begraven zijn.’

‘Wat is dood?’

‘Levenloos.’

‘Wat is levenloos?’

‘Zonder leven.’

‘Wat is leven?’

‘Het tegenovergestelde van dood.’

‘Wat is dood?’

Wanhopig zei Jack: ‘Leeg, hol, rottend.’

‘Lichamen bestaan.’

‘Niet voor altijd.’

‘Lichamen bestaan.’

‘Niets blijft eeuwig bestaan.’

‘Alles blijft bestaan.’

‘Niets.’

‘Alles wordt.’

‘Wordt wat?’ vroeg Jack. Hij kon nu geen antwoorden meer geven, zat zelf vol vragen.

‘Alles wordt,’ herhaalde het Toby-ding.

‘Wordt wat?’

‘Mij. Alles wordt mij.’

Jack vroeg zich af met wát hij verdomme aan het praten was en of het hém beter begreep dan hij hét. Hij begon er zelfs aan te twijfelen of hij wel wakker was. Misschien was hij een dutje gaan doen. Als hij niet krankzinnig was, sliep hij misschien. Snurkend in een fauteuil in de studeerkamer, een boek op zijn schoot. Misschien had Heather helemaal niet tegen hem gezegd dat Toby op de begraafplaats was, en in dat geval hoefde hij niets anders te doen dan wakker worden.

Het briesje voelde echt aan. Niet als wind in een droom. Koud, doordringend. En het was hard genoeg geworden om een stem te krijgen. Fluisterend in het gras, suizend in de bomen langs de rand van het hoger gelegen bos, zacht weeklagend, zacht.

Het Toby-ding zei: ‘Tijdelijk buiten werking.’

‘Wat?’

‘Andere slaap.’

Jack keek naar de graven. ‘Nee.’

‘Wachtend.’

‘Nee.’

‘Wachtende marionetten.’

‘Nee. Dood.’

‘Vertel me hun geheim.’

‘Dood.’

‘Het geheim.’

‘Ze zijn gewoon dood.’

‘Vertel het me.’

‘Er valt niets te vertellen.’

De uitdrukking op het gezicht van de jongen was nog steeds rustig, maar zijn gezicht was rood. De aderen bij zijn slapen klopten zichtbaar, alsof zijn bloeddruk opeens ontzettend hoog was geworden.

‘Zég het!’

Jack trilde oncontroleerbaar, steeds banger door de cryptische aard van hun gesprek, bang dat hij nog minder van de situatie begreep dan hij meende te doen, bang dat zijn onwetendheid hem ertoe kon brengen het verkeerde te zeggen, en Toby zo aan een nog groter gevaar bloot te stellen dan waarin hij nu al verkeerde.

‘Zég het!’

Overweldigd door angst, verwarring en frustratie pakte Jack Toby bij zijn schouders en staarde in zijn vreemde ogen. ‘Wie ben jij?’

Geen antwoord.

‘Wat is er met mijn Toby gebeurd?’

Na een lange stilte: ‘Wat is er aan de hand, pap?’

Jacks hoofdhuid prikte. ‘Pap’ te worden genoemd door dit ding, die walgelijke indringer, was de tot dusver grootste belediging.

‘Pap?’

‘Hou hiermee op.’

‘Pap, wat is er aan de hand?’

Maar hij was Toby niet. Geen sprake van. Zijn stem had nog niet de natuurlijke stembuigingen, zijn gezicht was slap en de blik in zijn ogen was verkeerd.

‘Pap, wat doe je?’

Het ding dat Toby in bezit had genomen, had kennelijk niet beseft dat zijn spel was doorzien. Tot nu toe had het gedacht dat Jack geloofde dat hij met zijn zoon sprak. De parasiet deed zijn uiterste best zijn spel te verbeteren.

‘Pap, wat heb ik gedaan? Ben je boos op me? Pap, ik heb niets gedaan. Echt niet.’

‘Wat ben je?’ vroeg Jack op hoge toon.

Er drupten tranen uit de ogen van de jongen. Maar het nevelige iets bevond zich achter de tranen, een arrogante poppenspeler, overtuigd van zijn vermogen om iemand een rad voor ogen te draaien.

‘Waar is Toby? Jij rotzak! Wat je verdomme ook bent, geef hem aan me terug.’

Jacks haren vielen voor zijn ogen. Zweet verglaasde zijn gezicht. Zijn extreme angst zou in de ogen van iemand die hem op dat moment zag, op dementie lijken. Misschien was het dat ook. Of hij was aan het praten met een kwaadaardige geest die zijn zoon onder controle had gekregen, of hij was krankzinnig. Wat was zinniger?

‘Geef hem aan mij. Ik wil hem terug!’

‘Pap, je maakt me bang,’ zei het Toby-ding, dat probeerde zich los te trekken.

‘Je bent mijn zoon niet.’

‘Pap, alsjeblieft!’

‘Hou daarmee op. Mij kun je verdomme niet in de maling nemen!’

Het rukte zich los, draaide zich om, liep wankelend naar Tommy’s grafsteen en leunde tegen het graniet aan.

Jack was op handen en voeten op de grond terechtgekomen toen de jongen zich zo woest losrukte en zei: ‘Laat hem los!’

De jongen piepte, schrok, alsof iets hem verraste en draaide zich naar Jack om. ‘Pap! Wat doe jij hier?’ Hij klonk weer als Toby.

‘Jezus, je hebt me bang gemaakt. Waarom sluip jij rond op een begraafplaats? Dat is helemaal niet geestig!’ Ze waren elkaar nog niet zo nabij als normaal, maar Jack had de indruk dat de ogen van het kind niet langer vreemd waren. Toby leek hem weer te zien. ‘Nou, op handen en voeten een begraafplaats op sluipen.’

De jongen was inderdaad Toby weer. Het ding dat hem onder controle had gehad, was als acteur niet goed genoeg geweest om zó overtuigend te zijn.

Of misschien was het aldoor Toby wel geweest. De mogelijkheid van krankzinnigheid en waandenkbeelden doemde weer in Jacks gedachten op.

‘Is alles met jou in orde?’ vroeg hij, terwijl hij op zijn knieën ging zitten en zijn handpalmen aan zijn spijkerbroek afveegde.

‘Ik had bijna in mijn broek gepoept van schrik,’ zei Toby, en giechelde.

Wat een schitterend geluid. Dat giechelen. Zoete muziek.

Jack kneep hard in zijn dijbenen, probeerde op te houden met trillen. ‘Wat ben jij …’ Zijn stem was onvast. Hij schraapte zijn keel. ‘Wat doe jij hier?’

De jongen wees op de frisbee op het dode gras. ‘De wind had de vliegende schotel meegenomen.’

Jack bleef op zijn knieën zitten en zei: ‘Kom hier.’

Toby aarzelde duidelijk. ‘Waarom?’

‘Kom nu maar gewoon hier.’

‘Ga je in mijn nek bijten?’

‘Wat zeg je?’

‘Ga je zogenaamd in mijn nek bijten of iets anders doen om me weer bang te maken? Zoals naar me toe sluipen of iets ander engs?’

Het was duidelijk dat de jongen zich het gesprek dat ze hadden gevoerd toen hij … bezeten was, niet herinnerde. Hij was zich pas van Jacks aanwezigheid op de begraafplaats bewust geworden toen hij zich geschrokken bij de granieten grafsteen had omgedraaid.

Jack stak zijn handen naar de jongen uit en zei: ‘Nee, zoiets ga ik beslist niet doen. Kom nu maar gewoon hier.’

Toby liep naar hem toe, sceptisch en op zijn hoede, zijn verbaasde gezicht omlijst door de rode capuchon van het skipak. Jack pakte de jongen bij zijn schouders en keek in zijn ogen. Blauwgrijs. Helder. Geen rookspiraal achter de kleur.

‘Wat is er?’ vroeg Toby met gefronste wenkbrauwen.

‘Niets. Alles is in orde.’

Hij trok de jongen dicht tegen zich aan en knuffelde hem.

‘Pap?’

‘Je herinnert je het niet, hè?’

‘Hè?’

‘Goed.’

‘Je hart gaat als een gek tekeer,’ zei Toby.

‘Dat hindert niet. Met mij is alles in orde.’

‘Mijn hemel, wat ben ik geschrokken!’

Jack liet zijn zoon los en ging staan. Het zweet op zijn gezicht voelde als een ijsmasker aan. Hij kamde zijn haar met zijn vingers, veegde zijn gezicht met beide handen af en vervolgens zijn handpalmen aan zijn spijkerbroek. ‘Laten we naar binnen gaan om wat warme chocolademelk te drinken.’

Toby pakte de frisbee en zei: ‘Kunnen we eerst niet nog even samen spelen? Met z’n tweeën heb je meer lol met een frisbee.’

Gooien met een frisbee, warme chocolademelk. De dag was opeens weer normaal geworden, met een grote klap. Jack betwijfelde of hij er iemand van zou kunnen overtuigen dat Toby en hij zo kort geleden diep in de modderige rivier van het bovennatuurlijke hadden gestaan. Zijn eigen angst en het besef van griezelig sterke elementen verdwenen zo snel, dat hij zich al niet meer precies de kracht kon herinneren van wat hij had gevoeld. Grijze lucht, elk blauw plekje verjaagd, bomen trillend in het ijskoude briesje, bruin gras, fluwelen schaduwen, gooien met een frisbee, warme chocolademelk: de hele wereld wachtte op de eerste neerdwarrelende sneeuwvlok en geen enkel aspect van de novemberdag stond de mogelijkheid toe van geesten, ontli-chaamde eenheden, bezetenheid of welk ander onwerelds fenomeen dan ook.

‘Kan dat, pap?’ vroeg Toby, die de frisbee ronddraaide.

‘Oké, eventjes dan. Maar niet hier. Niet op deze …’

Het zou zo stom klinken om ‘niet op deze begraafplaats’ te zeggen. In plaats daarvan zei hij: ‘… niet zo dicht in de buurt van het bos. Misschien daar … iets dichter bij de stal.’

Toby rende de begraafplaats af met de vliegende-schotelfrisbee. ‘Kijken wie er het eerst is!’

Jack rende niet achter de jongen aan.

Hij boog zijn schouders tegen de koude wind, stopte zijn handen in zijn zakken en staarde naar de vier graven, maakte zich opnieuw zorgen over het feit dat het graf van Quartermass als enige vlak en met gras bedekt was. Hij had vreemde gedachten. Scènes uit oude films van Boris Karloff. Grafschenners en lij-kenetende geesten. Ontheiliging. Satanische rituelen bij maanlicht op begraafplaatsen. Ondanks de ervaring die hij net met Toby had gehad, leken zijn donkerste gedachten te fantasierijk om te verklaren waarom slechts een van de vier graven lange tijd onverstoord leek. Maar hij ging ervan uit dat de verklaring – wanneer hij die vond – volkomen logisch zou zijn en helemaal niet eng.

Delen van het gesprek dat hij met Toby had gevoerd, kwamen in een willekeurige volgorde in zijn gedachten terug.

Wat doen ze daar beneden? Wat is dood? Wat is leven?

Niets blijft eeuwig bestaan.

Alles blijft bestaan.

Niets.

Alles wordt.

Wordt wat?

Mij. Alles wordt mij.

Jack voelde dat hij voldoende stukjes in handen had om in elk geval een deel van de puzzel te kunnen maken. Hij wist alleen niet hoe hij die stukjes neer moest leggen. Of wilde dat niet weten. Misschien weigerde hij ze in elkaar te passen omdat de paar stukjes die hij in handen had een nachtmerrieachtig gezicht zouden laten zien, iets waar hij beter niet mee in aanraking kon komen. Hij wilde het weten, of dacht dat te willen, maar zijn onderbewuste was een andere mening toegedaan.

Toen hij van de omgewoelde aarde naar de drie stenen keek, werd zijn aandacht getrokken door een bewegend object op Tommy’s grafsteen. Het zat klem in een smalle spleet tussen de horizontale basis en de verticale steen van graniet. Een zwarte veer, bijna acht centimeter lang, in beweging gebracht door het briesje.

Jack boog zijn hoofd naar achteren en keek met samengeknepen ogen ongerust naar de winterse lucht recht boven hem. Grijs en dood. Een crematoriumlucht. Maar niets bewoog zich, behalve grote massa’s wolken.

Erg slecht weer op komst.

Hij draaide zich om naar de enige doorgang in de lage stenen muur en keek de heuvel af naar de stal.

Toby had het lange, rechthoekige gebouw bijna bereikt. Hij bleef staan, keek om naar zijn treuzelende vader en zwaaide. Hij gooide de frisbee recht de lucht in.

De schijf schoot ver omhoog, draaide toen naar het zuiden en werd gevangen door de wind. Als een ruimtevaartuig uit een andere wereld wervelde hij langs de sombere lucht.

Veel hoger dan het hoogste punt dat door de frisbee werd bereikt, onder het wolkendek, cirkelde een eenzame vogel boven de jongen rond als een havik die een mogelijke prooi in de gaten houdt, hoewel het waarschijnlijk eerder een kraai dan een havik was. Cirkelend en cirkelend. Een stukje van een legpuzzel in de vorm van een zwarte kraai. Zwevend op opstijgende warmtegolven. Stil als een jager die in een droom wild besluipt: geduldig en mysterieus.

18

Nadat Heather Jack eropuit had gestuurd om te kijken wat Toby te midden van de grafstenen aan het doen was, ging ze terug naar de logeerkamer waar ze met haar computers bezig was geweest. Bij het raam zag ze Jack de heuvel naar de begraafplaats op lopen. Hij bleef even bij de jongen staan, knielde toen naast hem neer. Vanaf die afstand leek alles in orde te zijn, geen tekenen van problemen.

Ze had zich duidelijk voor niets zorgen gemaakt. Dat overkwam haar de laatste tijd nogal eens.

Ze zat op haar bureaustoel, zuchtte om haar overdreven moederlijke bezorgdheid en richtte haar aandacht weer op de computers. Een tijdlang was ze bezig met te bekijken wat er op de harde schijven van elke computer stond. Ze draaide een paar testprogramma’s om zich ervan te vergewissen dat de apparaten geen schade van de verhuizing hadden ondervonden.

Later kreeg ze dorst, maar voordat ze naar de keuken ging om een Pepsi te halen, liep ze naar het raam om naar Jack en Toby te kijken. Ze waren bijna buiten haar gezichtsveld, bij de stal, met de frisbee aan het spelen.

Te oordelen naar de loodzware lucht en het nu ijskoud aanvoelende raam zou het spoedig gaan sneeuwen. Daar verheugde ze zich op.

Misschien zou de weersverandering gepaard gaan met een verandering van haar stemming en haar helpen de stadskriebels definitief van zich af te zetten. Het zou moeilijk zijn vast te houden aan de paranoïde verwachtingen van het leven in Los Angeles wanneer ze in een wit wonderland leefde, schitterend en ongerept, als een met lovertjes bezaaide kerstkaart.

Toen ze in de keuken een blikje Pepsi openmaakte en een glas volschonk, hoorde ze een auto met een zware motor naderen. Ze dacht dat het Paul Youngblood wel eens kon zijn, die onverwacht op bezoek kwam. Ze pakte het notitieblok van de koelkast af en legde het op het aanrecht om de kans dat ze zou vergeten het hem te geven, zo klein mogelijk te maken.

Toen ze de gang door was gelopen, de deur open had gemaakt en de veranda was opgestapt, kwam het voertuig voor de garagedeuren tot stilstand. Het was niet Pauls witte Bronco, wel zo’n soort, maar blauw, even groot als de Bronco, groter dan hun eigen Explorer, maar een ander model dat ze niet kende.

Ze vroeg zich af of iemand hier in de buurt ooit in een gewone auto reed. Natuurlijk had ze in de stad en bij de supermarkt veel gewone auto’s gezien, maar ook daar waren pick-ups en grotere wagens in de meerderheid.

Ze liep het trapje af naar de oprijlaan om de bezoeker te begroeten. Ze wenste dat ze even de tijd had genomen om een jack aan te trekken. De bitterkoude lucht sneed dwars door haar dikke flanellen shirt heen.

De man die de wagen uitstapte was een jaar of dertig, had een verwarde bos bruin haar, een verweerd gezicht en lichtbruine ogen die vriendelijker keken dan je gezien zijn uiterlijk zou verwachten. Hij deed het portier achter zich dicht, glimlachte en zei: ‘Hallo. U moet mevrouw McGarvey zijn.’

‘Dat klopt,’ zei ze, en drukte zijn uitgestoken hand.

‘Travis Potter. Aangenaam kennis met u te maken. Ik ben de dierenarts van Eagle’s Roost. Een van de dierenartsen. Zelfs als je naar het eind van de aarde ging, zou je nog altijd met concurrenten te maken hebben.’

Een grote golden retriever stond achterin de wagen. Zijn staart kwispelde voortdurend en hij leek door het zijraampje grinnikend naar hen te kijken.

Potter zag welke kant Heather op keek en zei: ‘Hij is mooi, hè?’

‘Het zijn zulke fraaie honden. Is het een rashond?’

‘Ja.’

Jack en Toby kwamen de hoek van het huis om. Witte wolken adem stoomden hun mond uit. Ze hadden kennelijk gerend vanaf de heuvel ten westen van de stal, waar ze hadden gespeeld. Heather stelde hen aan de dierenarts voor. Jack liet de frisbee vallen en schudde Potter de hand. Maar Toby werd zo betoverd door het zien van de hond dat hij zijn goede manieren vergat en regelrecht doorliep naar de wagen, waar hij door het raampje naar de hond keek.

Heather rilde en zei: ‘Dokter Potter …’

‘Noemt u me alstublieft Travis.’

‘Travis, heb je tijd om binnen te komen voor een kopje koffie?’

‘Ja, loop even mee naar binnen,’ zei Jack. ‘Wat ons betreft kun je ook een hapje mee-eten.’

‘Sorry, maar dat kan ik niet doen. In elk geval hartelijk dank voor de uitnodiging. Een andere keer graag. Ik moet nu naar een paar zieke paarden en een koe met een geïnfecteerde hoef gaan kijken. Gezien de sneeuwstorm wil ik zo vroeg mogelijk weer thuis zijn.’ Hij keek op zijn horloge. ‘Het is al bijna vier uur.’

‘Vijfentwintig centimeter sneeuw, hebben we gehoord,’ zei Jack.

‘Dan weten jullie het laatste nieuws nog niet. De eerste sneeuwstorm heeft aan kracht gewonnen en de tweede komt er niet meer dan een dag of misschien zelfs maar een paar uur achteraan. De kans is groot dat het een pak sneeuw van een centimeter of zestig zal worden.’

Heather was blij dat ze die morgen boodschappen hadden gedaan en de planken in de voorraadkast goed gevuld waren. Travis wees op de hond. ‘Die jongen is de reden van mijn bezoek.’ Hij ging naast Toby staan.

Jack sloeg een arm om Heather heen om haar wat warmte te geven en ze liepen naar de jongen en de dierenarts toe.

Travis drukte twee vingers tegen het raampje en de hond begon aan de andere kant enthousiast het glas te likken, heviger kwispelstaartend dan ooit. ‘Het is een heel lief dier. Dat ben je, hè, Falstaff? Hij heet Falstaff.’

‘Echt waar?’ zei Heather.

‘Lijkt een onterechte naam, nietwaar? Maar hij is twee jaar oud en er nu aan gewend. Ik heb van Paul Youngblood gehoord dat jullie op zoek waren naar een dier zoals hij.’

Toby hield zijn adem in en keek Travis met open mond aan.

‘Wanneer je je mond zo ver openhoudt,’ waarschuwde Travis hem, ‘rent een of ander wezentje naar binnen om er een nestje te bouwen.’ Hij keek Heather en Jack glimlachend aan. ‘Was dit wat jullie in gedachten hadden?’

‘Vrijwel exact,’ zei Jack.

Heather zei: ‘Alleen hadden we gedacht dat een puppy …’

‘Met Falstaff krijgen jullie alle genoegens van een goede hond, en niet de troep die een pup nu eenmaal onveranderlijk maakt. Hij is twee jaar oud, zindelijk en keurig opgevoed. Zal niet plassen op het tapijt of het meubilair kapot knauwen. Maar hij is jong en kan nog heel wat jaren mee. Hebben jullie belangstelling voor hem?’

Toby keek bezorgd op, alsof hij zich niet kon indenken dat hem zoiets geweldigs kon overkomen zonder dat zijn ouders er bezwaar tegen aantekenden of de grond onder zijn voeten zou splijten om hem levend te verzwelgen.

Heather keek naar Jack en hij zei: ‘Waarom niet?’

‘Ja!’ zei Toby laaiend enthousiast.

Travis maakte de achterklep open.

Falstaff sprong de wagen uit en begon meteen opgewonden aan iedereens voeten te snuffen, draaide rondjes, de ene en de andere kant op, streek met zijn staart langs hun benen, likte hun handen toen ze hem wilden aaien – een en al vacht en warme tong, koude neus en bruine ogen die je hart deden smelten. Toen hij iets tot bedaren was gekomen, ging hij voor Toby zitten en gaf hem een poot.

‘Hij kan je een hand geven!’ riep Toby uit, en schudde de poot.

‘Hij kent een heleboel kunstjes,’ zei Travis.

‘Waar komt hij vandaan?’ vroeg Jack.

‘Van een echtpaar uit de stad. Leona en Harry Seaquist. Ze hebben hun hele leven lang golden retrievers gehad en Falstaff was hun laatste.’

‘Lijkt een te lieve hond om zomaar weg te doen.’

Travis knikte. ‘Trieste zaak. Een jaar geleden kreeg Leona kanker en ze was binnen drie maanden dood. Een paar weken geleden heeft Harry een beroerte gehad, en sinds die tijd kan hij zijn linkerarm niet meer gebruiken. Hij praat moeizaam en zijn geheugen is niet al te best meer. Moest naar Denver verhuizen om bij zijn zoon te gaan wonen, maar die wilde de hond niet hebben. Harry heeft gehuild als een baby toen hij afscheid van Falstaff nam. Ik heb hem beloofd een goed tehuis voor het dier te zoeken.’

Toby zat op zijn knieën en had zijn armen om de hals van het dier heen geslagen, dat nu de zijkant van zijn gezicht likte. ‘We zullen hem het beste thuis geven dat een hond zich maar kan wensen, hè mam, pap?’

Heather zei tegen Travis: ‘Wat aardig van Paul Youngblood dat hij namens ons contact met je heeft opgenomen.’

‘Hij had gehoord dat jullie zoon graag een hond wilde hebben en we leven hier in een veel rustiger tempo dan mensen in de stad. Tijd genoeg om ons met andermans zaken te bemoeien.’ Hij had een brede, aantrekkelijke glimlach.

Het koude briesje was in intensiteit toegenomen terwijl ze praatten. Opeens veranderde het in een fluitende wind die het bruine gras platdrukte, Heathers haren in haar ogen blies en haar tot op het bot verkleumde.

‘Travis,’ zei ze, terwijl ze hem weer een hand gaf, ‘wanneer kun je wél komen eten?’

‘Misschien zondag over een week.’

‘Dan spreken we dat af. Zes uur.’ Toen zei ze tegen Toby: ‘Kom mee, schat. We gaan naar binnen.’

‘Ik wil met Falstaff spelen.’

‘Je kunt hem binnen beter leren kennen. Buiten is het nu te koud.’

‘Maar hij heeft een dikke vacht,’ protesteerde de jongen.

‘Ik maak me zorgen over jóu, uilskuiken. Je neus zou bevriezen en even zwart worden als die van Falstaff.’

Halverwege het huis bleef de hond, die heen en weer was gerend tussen Heather en Toby, even staan en keek naar Travis Potter. De dierenarts gaf hem met een handgebaar een teken dat hij verder mocht lopen, en dat leek voor Falstaff voldoende te zijn. Hij liep met hen mee het trapje op, de warme hal in.

Travis Potter had vijfentwintig kilo droog hondenvoer meegenomen. Hij tilde de zak uit zijn Range Rover en zette die op de grond tegen een achterwiel. ‘Ik dacht niet dat jullie hondenvoer in huis zouden hebben voor het geval iemand toevallig met een golden retriever op de proppen kwam.’ Toen vertelde hij wat een hond van Falstaffs afmetingen moest eten en hoeveel.

‘Wat zijn we je verschuldigd?’ vroeg Jack.

‘Niets. Hij heeft mij niets gekost. Ik heb die arme Harry alleen willen helpen.’

‘Heel aardig van je. Hartelijk dank. Maar voor het voer?’

‘Maak je daar maar geen zorgen over. Falstaff zal regelmatig moeten worden ingeënt en nagekeken. Wanneer je met hem naar me toe komt, zal ik je een fikse rekening presenteren.’ Grinnikend deed hij de achterklep dicht.

Ze liepen langs de zijkant van de auto die het verst van het huis vandaan was, gebruikten de wagen als bescherming tegen de bijtende wind.

Travis zei: ‘Ik heb begrepen dat Paul je onder vier ogen over Eduardo en zijn wasberen heeft verteld. Hij wilde je vrouw niet aan het schrikken maken.’

‘Zij schrikt niet snel.’

‘Ben je dan van plan het haar te vertellen?’

‘Nee, al weet ik niet precies waarom ik dat niet wil. Maar we hebben een jaar met veel problemen en veranderingen achter de rug. Paul heeft me trouwens niet zo veel verteld. Alleen dat de wasberen zich vreemd gedroegen, zich op klaarlichte dag lieten zien, in kringen rondrenden en toen dood neervielen.’

‘Ik geloof niet dat dat alles was.’ Travis aarzelde. Hij leunde tegen de zijkant van de Rover aan, zakte door zijn knieën, kromde zijn schouders iets om zijn hoofd uit de bijtende wind te krijgen. ‘Ik denk dat Eduardo me niet alles heeft gezegd. Die wasberen deden eigenaardiger dingen dan wat hij heeft verteld.’

‘Waarom zou hij je niet alles hebben verteld?’

‘Moeilijk te zeggen. Hij was een beetje eigenzinnige oude man. Misschien … Ik weet het niet, maar misschien heeft hij iets gezien waarover hij liever niet wilde praten, omdat hij het idee had dat ik hem toch niet zou geloven. Die man was erg trots. Hij zou niet zijn begonnen over iets waarom hij kon worden uitgelachen.’

‘Heb je er enig idee van wat het kan zijn geweest?’

‘Nee.’

Jacks hoofd stak boven het dak van de Rover uit en de wind verdoofde niet alleen zijn gezicht, maar leek de huid ervan laag na laag af te pellen. Hij drukte zijn rug tegen de wagen, boog zijn knieën en kromde zijn schouders zoals de dierenarts dat had gedaan. Ze gaven er de voorkeur aan elkaar niet aan te kijken, en staarden onder het praten naar de glooiende hellingen in het zuiden.

Jack zei: ‘Net als Paul, denk jij dat Eduardo wat heeft gezien dat die hartaanval veroorzaakte, en dat dat iets met de wasberen te maken had?’

‘En hem ertoe bracht het jachtgeweer te laden? Ik weet het niet. Misschien. Ik acht het niet onmogelijk. Meer dan twee weken voordat hij stierf heb ik hem over de telefoon gesproken. Interessant gesprek. Ik belde hem om de resultaten door te geven van de proeven die met de wasberen waren gedaan. Er was geen sprake van een bekende ziekte …’

‘De hersenen waren gezwollen.’

‘Dat klopt, maar er was geen duidelijke reden voor te vinden. Hij wilde weten of ik alleen monsters van het hersenweefsel had onderzocht, of de hersenen volledig had ontleed. Hij leek te verwachten dat ik, als ik dat had gedaan, nog wel iets anders zou hebben gevonden dan alleen maar die zwelling. Maar ik héb niets anders gevonden. Toen vroeg hij me of er iets aan hun ruggengraat was vastgehecht.’

‘Was vastgehecht?’

‘Eigenaardig, nietwaar? Hij vroeg me of ik hun ruggengraat volledig had onderzocht om te kijken of er iets aan was vastgehecht. Toen ik hem vroeg wat hij daarmee bedoelde, zei hij dat het er als een tumor uitgezien kon hebben.’

‘“Uitgezien kon hebben?”’

De dierenarts draaide zijn hoofd naar rechts om Jack aan te kijken, maar Jack staarde recht voor zich uit naar het panorama van Montana. ‘Ja, dat zei hij. Gekke manier van formuleren, hè? Geen tumor. Kan er hebben uitgezien als een tumor, maar geen echte tumor.’ Travis keek weer naar de velden. ‘Ik heb hem gevraagd of hij iets voor me achterhield, maar hij bezwoer me dat dat niet het geval was. Toen heb ik tegen hem gezegd dat hij me meteen moest waarschuwen wanneer hij andere dieren zich net zoals die wasberen zag gedragen – eekhoorns, konijnen, wat dan ook. Maar dat heeft hij nooit gedaan. Nog geen drie weken later was hij dood.’

‘Jij hebt hem gevonden.’

‘Hij nam de telefoon maar niet op. Toen ben ik hierheen gereden om te kijken wat er aan de hand was. Hij lag in de deuropening, met dat jachtgeweer stevig in zijn handen geklemd.’

‘Hij had het niet afgevuurd.’

‘Nee. Hij is geveld door een hartaanval.’

Het lange gras van de weide bewoog zich door de wind in bruine golven. De velden leken op een smerige, woeste zee.

Jack vroeg zich af of hij Travis moest vertellen wat er op de begraafplaats was gebeurd. Maar het beschrijven van die ervaring zou moeilijk zijn. Hij kon de kale gebeurtenissen beschrijven, vertellen over het bizarre gesprek tussen hem en het Toby-ding. Maar hij kende geen woorden – en misschien waren die er ook niet – om adequaat te beschrijven wat hij had gevóéld, en die gevoelens waren nu juist het allerbelangrijkst. Hij zou nog geen fractie kunnen overbrengen van de essentiële, bovennatuurlijke aard van die ontmoeting.

Om tijd te winnen vroeg hij: ‘Heb jij er theorieën over?’

‘Ik vermoed dat er misschien een giftige substantie in het spel was, al is het natuurlijk niet zo dat we hier veel milieuvervuilende industrieën hebben. Maar ook natuurlijke giffen kunnen bij dieren dementie veroorzaken en ervoor zorgen dat ze zich bijna even eigenaardig gaan gedragen als mensen. Heb jij iets vreemds waargenomen sinds je hier bent komen wonen?’

‘Ja.’ Jack was blij dat hij door de houding waaraan ze de voorkeur hadden gegeven, het kon vermijden de dierenarts aan te kijken zonder diens achterdocht te wekken. Hij vertelde Travis over de kraai die die morgen bij het raam had gezeten en hoe dat dier later in cirkels boven hem en Toby had gevlogen terwijl zij met de frisbee aan het spelen waren.

‘Merkwaardig,’ zei Travis. ‘Het zou er misschien ook iets mee te maken kunnen hebben, maar aan de andere kant is dat gedrag nu ook niet direct erg bizar te noemen, zelfs niet het pikken tegen het glas. Kraaien kunnen verdomd brutaal zijn. Is dat dier nog in de buurt?’

Ze keken beiden naar de lucht. De kraai was er niet meer.

‘In deze wind zoeken vogels een schuilplaats,’ zei Travis. ‘Behalve de kraai nog iets anders?’

De opmerking over giftige substanties weerhield Jack ervan Travis Potter iets over de begraafplaats te vertellen. Ze bespraken twee totaal verschillende soorten mysteries: gif versus het bovennatuurlijke; giftige substanties versus geesten en demonen en dingen die ’s nachts eropuit trokken. Het incident op de grafheuvel was bewijsmateriaal van subjectieve aard, nog meer dan het gedrag van de kraai. Het kon op geen enkele manier de bewering schragen dat er op de Quartermass Ranch iets onbeschrijflijk vreemds gebeurde. Jack kon niet bewijzen dat het was gebeurd. Toby herinnerde zich er duidelijk niets van en zou zijn verhaal dus niet kunnen bevestigen. Wanneer Eduardo Fernandez iets eigenaardigs had gezien en dat voor Travis had verzwegen, kon Jack met de oude man meeleven en hem begrijpen. De dierenarts zou geneigd zijn aan te nemen dat er buitengewone factoren in het spel moesten zijn vanwege de gezwollen hersenen die hij bij de autopsie had gevonden, maar zou verhalen over geesten, bezetenheid en griezelige gesprekken op een begraafplaats met een eenheid uit het onbekende, waarschijnlijk niet serieus nemen.

Behalve de kraai nog iets anders, had Travis gevraagd.

Jack schudde zijn hoofd. ‘Nee, dat was alles.’

‘Misschien is dat wat de dood van die wasberen heeft veroorzaakt, definitief voorbij en zullen we nooit weten wat het was. De natuur kan allerlei eigenaardige trucjes uithalen.’

Om de dierenarts niet te hoeven aankijken, trok Jack de mouw van zijn jack omhoog en keek op zijn horloge. ‘Ik heb je al te lang opgehouden wanneer je je ronde achter de rug wilt hebben voordat het begint te sneeuwen.’

‘Dat was me toch niet gelukt,’ zei Travis. ‘Maar ik hoop wel thuis te zijn voordat het zo erg sneeuwt dat de Rover het niet meer aankan.’

Ze gaven elkaar een hand en Jack zei: ‘Vergeet niet dat je morgen over een week om zes uur hier wordt verwacht voor een etentje. Neem rustig een vriendin mee, als je die hebt.’

Travis grinnikte. ‘Je zult het je wel moeilijk kunnen voorstellen, maar er is inderdaad een jongedame die bereid is in mijn gezelschap te worden gezien. Ze heet Janet.’

‘Het zal me een genoegen zijn kennis met haar te maken,’ zei Jack.

Hij sleepte de vijfentwintig kilo zware zak hondenvoer van de Rover vandaan, en keek toe hoe de dierenarts keerde en wegreed.

Travis Potter keek in de achteruitkijkspiegel en zwaaide.

Jack zwaaide terug en bleef staan tot de Rover om de bocht en over het lage heuveltje vlak voor de landweg uit zijn gezichtsveld was verdwenen.

De dag was dieper grijs dan hij was geweest toen de dierenarts arriveerde. IJzer- in plaats van askleurig. Kerkergrijs. De steeds lager hangende wolken en de zwartgroene falanxen van bomen leken even formidabel als muren van steen en beton.

Een bitterkoude wind, zoet gemaakt door de geur van pijnbomen en ozon uit de hoge bergpassen, kwam vanuit het noordwesten. De takken van de eeuwig groene bomen maakten een laag, triest geluid door de snelstromende rivier van lucht; de met gras bedekte weiden fluisterden fluitend; en de dakranden van het huis inspireerden de wind tot het maken van zachte, krassende geluiden als het zwakke protest van stervende uilen die met gebroken vleugels op ongeïnteresseerde nachtelijke velden lagen.

Het landschap was fraai, ondanks de somberheid die voorafging aan de eerste sneeuwstorm, en misschien even vredig en sereen als ze het hadden gevonden toen ze voor het eerst vanuit Utah naar het noorden waren gekomen. Maar op dit moment leek geen van de in reisgidsen veel gebezigde adjectiva passend te zijn. Dat was nu maar één woord: eenzaam. Het was de meest eenzame plaats die Jack McGarvey ooit had gezien, tot ver in de omtrek onbewoond, ver van de troost van buren en een leefgemeenschap vandaan.

Hij zette de zak hondenvoer op zijn schouder.

Zware sneeuwstorm in aantocht.

Hij liep naar binnen.

Hij deed de voordeur achter zich op slot.

Hij hoorde gelach in de keuken en ging erheen om te kijken wat er gebeurde. Falstaff zat rechtop, met gestrekte voorpoten, en staarde verlangend naar een stukje worst dat Toby boven zijn kop hield.

‘Pap, hij weet wat bedelen is,’ zei Toby.

De retriever streek met zijn tong over zijn lippen.

Toby liet het stukje worst vallen.

De hond ving het in de lucht op, slikte het door en bedelde om meer.

‘Is hij niet geweldig?’ zei Toby.

‘Dat is hij,’ bevestigde Jack.

‘Toby heeft meer honger dan de hond,’ zei Heather, die een grote pan uit een kast pakte. ‘Hij heeft niet geluncht en niet eens de rozijnenkoeken opgegeten die ik hem had meegegeven toen hij naar buiten ging. Vind je het goed als we vroeg gaan eten?’

‘Prima,’ zei Jack, die de zak hondenvoer in een hoek zette met de bedoeling hem later in een kast op te bergen.

‘Spaghetti?’

‘Perfect.’

‘We hebben er lekker knapperig stokbrood bij. Maak jij de salade klaar?’

‘Best,’ zei Jack, terwijl Toby Falstaff nog een stukje worst voerde.

Heather vulde de pan met water en zei: ‘Travis Potter lijkt me echt aardig.’

‘Ja, dat denk ik ook. Hij neemt volgende week zondag een vriendin mee. Ze heet Janet.’

Heather glimlachte en scheen gelukkiger dan ze dat ooit was geweest sinds ze op de ranch waren gaan wonen. ‘We beginnen vrienden te maken.’

‘Daar ziet het wel naar uit,’ zei hij.

Terwijl hij selderij, tomaten en een krop sla uit de koelkast pakte, zag hij tot zijn opluchting dat geen van de keukenramen uitzicht bood op de begraafplaats.

De lange schemering was aan de laatste minuten bezig toen Toby de keuken in rende, met de grijnzende hond vlak achter hem aan, en ademloos uitriep: ‘Het sneeuwt!’

Heather keek op van de pan met kokende spaghetti en zag door het raam boven het aanrecht de eerste sneeuwvlokken door de avondgloed dwarrelen. Ze waren heel erg groot en donzig. Het waaide wat minder hard en de immense vlokken kwamen in luie spiralen omlaag.

Toby liep snel naar het raam aan de noordkant. De hond volgde hem, zette zijn voorpoten op de vensterbank, ging naast hem staan en keek naar het wonder buiten.

Jack legde het mes neer waarmee hij de tomaten aan het snijden was geweest en liep eveneens naar het raam. Hij stond achter Toby, zijn handen op de schouders van de jongen. ‘Je eerste sneeuw.’

‘Maar niet mijn laatste!’ zei Toby enthousiast.

Heather roerde nog even in de saus om te voorkomen dat die zou aanbranden, en kwam toen eveneens bij het raam staan. Ze sloeg haar rechterarm om Jack heen en aaide Falstaff met haar linkerhand over zijn kop.

Voor het eerst in lange tijd voelde ze zich vredig. Nu ze geen financiële zorgen meer hadden, binnen een week van hun nieuwe huis een thuis hadden gemaakt, Jack volledig was hersteld en de gevaren van scholen en straten in de grote stad Toby niet langer konden bedreigen, was ze eindelijk in staat het negativisme van Los Angeles achter zich te laten. Ze hadden een hond. Ze begonnen nieuwe vrienden te maken. Ze rekende erop dat de eigenaardige aanvallen van angst en onzekerheid die ze had gekend sinds hun komst op de Quartermass Ranch, nu voorgoed tot het verleden zouden behoren.

In de stad had ze zo lang met angst geleefd, dat ze er als het ware aan verslaafd was geraakt. Op het platteland van Montana hoefde ze zich geen zorgen te maken over schietpartijen tussen bendes, autodiefstallen, berovingen waarbij vaak ook maar meteen werd gemoord, drugdealers die op elke straathoek cocaïne verhandelden of mensen die vanaf een hoofdweg een woonwijk in reden, een kind meelokten en dan in de anonieme drukte van de stad verdwenen. Dus had haar ingeroeste behoefte om voor iets bang te zijn, tot gevolg dat ze gedurende de eerste dagen in deze vrediger omgeving bang was gebleven voor onbekende dingen en zich de aanwezigheid van vijanden inbeeldde.

Dat was nu voorbij. Hoofdstuk gesloten.

Zware sneeuwvlokken kwamen in bataljons omlaag, in legers, veroverden snel de donkere grond, vonden soms het raam en smolten. De keuken was lekker warm en het rook er naar pasta en tomatensaus. Niets kon zulke gevoelens van tevredenheid en welzijn oproepen als een goed verwarmde, gezellige ruimte waarin je kon bivakkeren terwijl de winter het buitengebeuren in zijn ijskoude greep had.

‘Prachtig,’ zei ze, als betoverd.

‘Wauw!’ zei Toby. ‘Sneeuw. Echte, echte sneeuw.’

Ze waren een gezin. Vrouw, man, kind en hond. Samen en veilig.

Van nu af aan zou ze alléén McGarvey-gedachten denken, nooit meer Beckerman-gedachten. Ze zou een positieve instelling omarmen en het negativisme dat ze van haar familie had geërfd en dat haar als gif door het leven in de grote stad was toegediend, voor altijd mijden.

Ze voelde zich eindelijk vrij.

Het leven was goed.

Na het avondeten besloot Heather een lekker ontspannend, warm bad te nemen. Toby ging met Falstaff in de huiskamer zitten om naar een videoband van Beethoven te kijken.

Jack liep naar de studeerkamer om het wapenarsenaal te bekijken dat ze tot hun beschikking hadden. Naast de wapens die ze uit Los Angeles hadden meegenomen – een verzameling die Heather aanzienlijk had uitgebreid na de schietpartij bij het tankstation van Arkadian – was een hoekkast gevuld met jachtgeweren, geweren, een .22 pistool, een .45 Colt revolver en ammunitie.

Hij koos voor drie wapens uit hun eigen bestand: een prachtig gemaakte Korth .38, een ‘pump-action’ Mossberg .12 en een Micro Uzi – het wapen dat door Anson Oliver was gebruikt – al was dit exemplaar wel volautomatisch gemaakt. De Uzi was op de zwarte markt gekocht. Het was eigenaardig dat de echtgenote van een agent het nodig had geacht een illegaal wapen te kopen – en nog eigenaardiger dat ze dat zo makkelijk had kunnen doen. Hij deed de deur van de studeerkamer dicht en ging bij het bureau staan om de drie wapens schietklaar te maken nu hij dat kon doen zonder dat er iemand anders in de buurt was. Hij wilde niet dat Heather wist dat hij deze voorzorgsmaatregelen nam, omdat hij dan zou moeten uitleggen waarom hij de behoefte voelde hen op die manier te kunnen beschermen.

Ze was gelukkiger dan ze in lange tijd was geweest en hij zag er het nut niet van in haar stemming te verpesten tot – en indien – dat nodig werd. Het incident op de begraafplaats was angstaanjagend geweest. Maar hoewel hij zich bedreigd had gevoeld, was de klap niet gekomen, was er geen kwaad geschied. Hij was eerder bang om Toby geweest, dan voor zichzelf, maar de jongen was terug en had geen schade van het incident ondervonden.

En wat was er gebeurd? Hij verheugde zich er niet op om te moeten uitleggen wat hij eerder had gevoeld dan gezien: een spookachtige, raadselachtige présence, even weinig tastbaar als de wind. Uur na uur leek de ontmoeting eerder een droom dan iets wat hij werkelijk had ervaren.

Hij laadde de .38 en legde hem op de rand van het bureau.

Hij kon haar natuurlijk vertellen over de wasberen, hoewel hij ze zelf nooit had gezien en ze niemand schade hadden berokkend. Hij zou haar kunnen vertellen over het jachtgeweer dat Eduardo Fernandez zo stevig in zijn handen geklemd had gehouden toen hij stierf. Maar de oude man was niet geveld door een vijand die kwetsbaar was voor hagel. Wel door een hartaanval. Een zware hartaanval was verdomd angstaanjagend, maar geen moordenaar die door een vuurwapen kon worden afgeschrikt.

Hij laadde de Mossberg, pompte een kogel in het staartstuk en stopte toen nog een extra patroon in de magazijnhouder. Als een soort bonus. Eduardo had zijn geweer op dezelfde manier geladen voordat hij stierf …

Als hij dat alles aan Heather zou proberen uit te leggen, zou hij haar aan het schrikken maken en dat had geen enkele zin. Misschien zouden er geen problemen komen. Misschien kwam hij nooit meer in aanraking met de présence waarvan hij zich op de begraafplaats bewust was geweest. Eén zo’n episode in je leven was al meer contact met het bovennatuurlijke dan de meeste mensen ooit meemaakten. Hij moest verdere ontwikkelingen afwachten. Hopen dat die niet zouden komen. Maar als ze wel kwamen en hij een tastbaar bewijs van dreigend gevaar in handen had, dan zou hij haar moeten laten weten dat hun jaar vol tumult misschien, heel misschien nog niet ten einde was.

De Micro Uzi had twee magazijnen die haaks op elkaar waren gelast, waardoor er veertig patronen mee konden worden afgevuurd. Het gewicht ervan was geruststellend. Meer dan twee kilo dood, wachtend om te worden afgeschoten. Hij kon zich geen vijand voorstellen – een in het wild levend dier of mens – die de Uzi niet aankon.

Hij legde de Korth achterin de bovenste bureaulade rechts, deed de deur dicht en liep met de twee andere wapens de studeerkamer uit.

Voordat hij langs de huiskamer glipte, wachtte Jack tot hij Toby hoorde lachen en keek toen voorzichtig om de hoek. De jongen keek strak naar de televisie en Falstaff zat naast hem. Snel liep Jack door naar de keuken aan het eind van de gang en zette de Uzi in de voorraadkast achter dozen cornflakes, Cheerio’s en tarwevlokken die minstens één week nog niet zouden worden geopend.

Boven, in de badkamer die aan de grote slaapkamer grensde, stond de radio aan. Voordat Heather het bad in stapte, had ze een station met gouwe ouwe opgezocht. ‘Dreamin’ van Johnny Burnette naderde net zijn eind.

Jack duwde de Mossberg zo ver onder het bed dat ze het wapen niet zou zien wanneer ze het bed opmaakte, maar ook weer niet zo ver dat hij het niet snel kon pakken.

‘Poetry in Motion.’ Johnny Tillotson. Muziek uit een onschuldige tijd. Jack was nog niet eens geboren toen die plaat werd opgenomen.

Hij ging op de rand van het bed zitten, luisterde naar de muziek en voelde zich ietwat schuldig omdat hij zijn angsten niet met Heather deelde. Maar hij wilde haar gewoon niet nodeloos van streek maken. Ze had al zoveel moeten meemaken. In sommige opzichten was het feit dat hij was gewond en zo lang in een ziekenhuis had moeten liggen voor haar moeilijker geweest dan voor hem, omdat zij de druk van het leven van alledag alleen had moeten verwerken, terwijl hij herstellende was. Ze had het nu nodig niet aan spanningen onderhevig te zijn.

Waarschijnlijk was er trouwens geen enkele reden om zich zorgen te maken.

Een paar zieke wasberen. Een brutale kraai. Een vreemde ervaring op een begraafplaats – geschikt griezelmateriaal voor een televisieprogramma als Unsolved Mysteries, maar niet zo bedreigend voor lijf en leden als een gemiddelde werkdag van een politieagent.

Het laden en verstoppen van de wapens zou waarschijnlijk een overreactie blijken te zijn.

Nu, hij had in elk geval gedaan wat een politieman behoorde te doen: zich voorbereiden om te dienen en te beschermen.

Op de radio in de badkamer zong Bobby Vee ‘The Night Has a Thousand Eyes’.

Buiten, achter de ramen van de slaapkamer, sneeuwde het harder dan voorheen. De vlokken, aanvankelijk donzig en nat, waren nu klein, talrijker en droog. Het was weer harder gaan waaien. Gordijnen van sneeuw bolden op in de zwarte nacht.

Nadat zijn moeder hem had gezegd dat hij Falstaff niet op bed mocht laten slapen, na nachtzoentjes, nadat zijn vader tegen hem had gezegd dat de hond op de grond moest blijven, nadat de lichten waren uitgedaan – met uitzondering van het rode nachtlampje – nadat zijn moeder hem opnieuw had gewaarschuwd ten aanzien van Falstaff, nadat de deur naar de gang halfdicht was gedaan, nadat er voldoende tijd was verstreken om zeker te kunnen weten dat zijn moeder noch zijn vader terug zou komen om te kijken waar de retriever was, ging Toby rechtop zitten in zijn bed, klopte uitnodigend op het matras en fluisterde: ‘Falstaff, kom maar, mannetje.’

De hond was druk aan het snuffelen bij de deur bovenaan de achtertrap. Hij jankte zacht, ongelukkig.

‘Falstaff,’ zei Toby luider dan de eerste keer. ‘Kom snel, ventje.’

Falstaff keek even zijn kant op en drukte zijn snuit toen weer tegen de drempel, snuffelend en jankend tegelijkertijd.

‘Kom hier. Dan gaan we een spelletje doen. Waar je maar zin in hebt,’ zei Toby vleiend.

Opeens rook de hond kennelijk iets onaangenaams. Hij niesde twee keer, schudde zijn kop zo hard dat zijn lange oren er luid van klapperden en liep toen bij de deur vandaan.

‘Falstaff,’ siste Toby.

Eindelijk kwam de hond naar hem toe gelopen in het rode licht – hetzelfde soort licht dat je in de machinekamer van een ruimtevaartuig kunt aantreffen, of rond een kampvuur op een eenzame prairie waar de karavaan huifkarren halt heeft gehouden voor de nacht, of in een griezelige tempel in India waar jij en Indiana Jones rondsluipen en proberen een stel vreemde kerels te ontlopen die Kali, de godin van de dood, aanbidden. Falstaff had weinig aanmoediging nodig om op het bed te springen.

‘Brave hond.’ Toby knuffelde hem. Toen zei hij zacht en samenzweerderig: ‘Oké. We zijn rebellen en bevinden ons aan de rand van de Kreeftskeerkring in een ruimtevaartuig. Ik ben de kapitein en de allerbeste boordschutter. Jij bent een superintelligent buitenaards wezen, afkomstig van een planeet die om de Hondsster heen draait, en verder ben je ook nog eens helderziend. Je kunt de gedachten lezen van slechte buitenaardse wezens die proberen ons kapot te schieten, maar dat weten ze niet. Dat wéten ze niet. Het zijn krabben met een soort handen in plaats van scharen en ze zijn echt heel erg gemeen. Als een moeder er acht of tien tegelijkertijd krijgt, keren ze zich tegen haar en vreten haar levend op! Begrijp je wat ik bedoel? Vermalen haar tussen hun kaken. Doen zich aan haar tegoed. Hartstikke gemeen, die kerels. Begrijp je wat ik daarmee zeggen wil?’

Falstaff had hem aldoor recht aangekeken en gaf hem een lik van kin tot neus toen hij de briefing had afgerond.

‘Oké, je begrijpt het! Laten we nu eens kijken of we die smeerlappen van een krabben van ons af kunnen schudden door de hyperruimte in te gaan – de helft van de Melkweg door te schieten en ze in het stof te laten bijten. Dus wat moeten we het eerst doen? Ja, juist. De schilden opklappen die ons tegen kosmische straling kunnen beschermen, zodat we niet vol gaten komen te zitten omdat we sneller reizen dan alle subatomaire deeltjes waar we doorheen gaan.’

Hij knipte de leeslamp boven het hoofdeind aan, pakte het trekkoord – ‘Schilden omhoog!’ – en trok de gordijnen helemaal dicht. Meteen werden het bed en de nis een capsule die elk soort voertuig kon zijn: oud of futuristisch, langzaam reizend als een draagstoel of sneller dan het licht, door elk deel van de wereld of de wereld uit.

‘Luitenant Falstaff, zijn we er klaar voor?’ vroeg Toby.

Voordat het spel kon beginnen, sprong de retriever het bed af en schoot tussen de gordijnen door, die zich weer achter hem sloten.

Toby pakte het trekkoord en trok de gordijnen open. ‘Wat is er met jou aan de hand?’

De hond stond te snuffelen bij de deur naar de trap.

‘Weet je wel dat dit als muiterij kan worden beschouwd?’

Falstaff keek even naar hem om en ging toen verder met het onderzoeken van een geur die hem had gefascineerd.

‘We hebben te maken met krabben die ons willen vermoorden en jij wilt voor hond gaan spelen.’ Toby stapte het bed uit en liep naar het dier en de deur. ‘Ik weet dat je niet hoeft te plassen. Pap heeft je al uitgelaten en jij hebt eerder gele sneeuw gemaakt dan ik.’

De hond jankte opnieuw, maakte een walgend geluid, liep toen weg van de deur en gromde laag in zijn keel.

‘Daar is niets bijzonders. Alleen een trap.’

Falstaffs zwarte lippen werden teruggetrokken om zijn tanden te ontbloten. Hij liet zijn kop zakken alsof hij voorbereid was op een bende krabben die elk moment door die deur konden komen, met hun ogen zo’n centimeter of zestig op stelen boven hun kop.

‘Domme hond. Ik zal je het laten zien.’

Hij schoof de grendel weg en draaide de deurknop om.

De hond jankte en liep verder naar achteren.

Toby maakte de deur open. Het trappenhuis was donker. Hij deed het licht aan en stapte het bordes op.

Falstaff aarzelde en keek naar de halfgeopende deur naar de gang alsof hij misschien van plan was de kamer uit te rennen.

‘Jij had hier toch zo veel belangstelling voor,’ bracht Toby hem in herinnering. ‘Kom nu kijken. Alleen maar een trap.’

De hond leek zich te schamen en liep naar Toby toe, het bordes op. Hij liet zijn staart zo laag hangen dat de punt om een van zijn achterpoten krulde.

Toby liep drie treden af en schrok toen de eerste en daarna de derde tree kraakte. Als mam of pap beneden in de keuken was, werd hij misschien betrapt en dan zouden ze denken dat hij naar buiten wilde gaan om wat sneeuw te pakken – op zijn blote voeten! – en mee naar boven te nemen om te kijken hoe die smolt. Wat in feite nog niet zo’n slecht idee was. Hij vroeg zich af of sneeuw lekker was om te eten. Drie treden, twee keer gekraak. Hij bleef staan en keek om naar de hond.

‘Nou?’

Aarzelend kwam Falstaff achter hem aan.

Samen kropen ze de smalle wenteltrap af, waarbij ze probeerden zo weinig mogelijk geluid te maken. Nou ja, één van hen probeerde dat in elk geval, door dicht bij de muur te blijven, waar de kans minder groot was dat de treden zouden kraken. De andere had echter nagels die op het hout tikten.

‘Trap. Traptreden. Zie je wel?’ fluisterde Toby. ‘Je kunt naar beneden gaan. Je kunt naar boven gaan. Geweldig. Wat dacht je eigenlijk dat er achter die deur was? De hondenhel?’

Elke trede die ze af liepen bracht een nieuwe trede binnen hun gezichtsveld. Door de ronde muur kon je niet ver kijken, kon je het eind van de trap niet zien, alleen een paar treden waar de verf bijna vanaf was, veel schaduwen vanwege de vage verlichting, dus misschien was de laatste tree twee treden verderop, of misschien honderd, of misschien vijfhonderd, of misschien bleef je steeds verder naar beneden gaan, wentelend en wentelend, negentigduizend treden af, tot je de bodem had bereikt, waar je dan in het middelpunt van de aarde was, met dinosaurussen en verloren gewaande steden.

‘In de hondenhel is de duivel een kat,’ zei hij tegen Falstaff. ‘Wist je dat? Grote kat, echt groot, staat op zijn achterpoten, heeft messcherpe klauwen …’

Naar beneden, wentelend, langzame stap na langzame stap.

‘… die grote duivelkat heeft een cape om van hondenbont en een ketting van hondentanden …’

Naar beneden, wentelend.

‘… en als hij knikkert …’

Hout krakend.

‘… gebruikt hij daar hondenogen voor! Ja, dat is echt waar …’

Falstaff jankte.

‘… hij is een gemene kat, grote gemene kat, hartstikke gemeen.’

Ze waren onderaan de trap. De vestibule. De twee deuren.

‘Keuken,’ fluisterde Toby, en wees op de ene deur. Toen draaide hij zich om naar de andere. ‘Veranda aan de achterkant van het huis.’

Hij zou de grendel er waarschijnlijk wel af kunnen krijgen om de veranda op te glippen, een handvol sneeuw te pakken – ook al moest hij daarvoor de tuin in – en weer binnen en in zijn kamer terug kunnen komen zonder dat zijn moeder of vader er iets van zou merken. Een echte sneeuwbal maken, zijn eerste. Die proeven. Wanneer hij begon te smelten, kon hij hem gewoon in een hoek van zijn kamer leggen en zou er morgen niets meer van te zien zijn. Alleen water. En als iemand dat zag, kon hij Falstaff er de schuld van geven.

Toby wilde met zijn rechterhand de deurknop pakken en met zijn linkerhand de grendel.

De retriever sprong op, zette beide voorpoten tegen de muur naast de deur en klemde zijn kaken rond Toby’s linkerpols.

Toby onderdrukte met moeite een kreet van verbazing.

Falstaff hield Toby’s pols stevig vast, maar beet er niet in, deed hem geen pijn, hield alleen de pols vast en keek Toby met rollende ogen aan, alsof hij, als hij had kunnen praten, iets zou hebben gezegd, bijvoorbeeld: ‘Nee, je moet die deur niet openmaken, dat mag niet, vergeet het maar, geen sprake van.’

‘Wat doe je?’ fluisterde Toby. ‘Laat me los.’

Falstaff wilde hem niet loslaten.

‘Je bent me onder aan het kwijlen,’ zei Toby toen er dik speeksel langs zijn pols droop, tot in de mouw van zijn pyjamajasje. De retriever bewoog zijn kaken even, nog altijd zonder zijn baasje pijn te doen, maar hem wel duidelijk makend dat hij op elk gewenst moment voor wat pijn kon zorgen.

‘Betáált mam je hier soms voor?’

Toby’s rechterhand liet de deurknop los.

De hond rolde met zijn ogen, ontspande zijn kaken, maar liet de linkerpols pas helemaal los toen Toby de grendel losliet en zijn arm langs zijn lichaam liet hangen. Falstaff ging weer op zijn vier poten staan.

Toby staarde naar de deur en vroeg zich af of hij zich snel genoeg zou kunnen bewegen om hem open te maken voordat de hond weer kon opspringen om zijn pols vast te pakken.

De retriever hield hem nauwlettend in de gaten.

Toen vroeg hij zich af waarom Falstaff niet wilde dat hij naar buiten ging. Honden konden gevaar aanvoelen. Misschien was er buiten een beer, een van de beren die volgens pap in het bos leefden. Een beer kon je hoofd zo snel van je romp bijten dat je niet eens de kans kreeg om te gillen, je schedeldak vermalen als een hard snoepje, een bot van je arm als tandenstoker gebruiken. En dan zouden ze de volgende morgen alleen een pyjama vol bloed vinden, en misschien een teen die de beer over het hoofd had gezien.

Hij was zichzelf bang aan het maken.

Hij keek naar de kier tussen de deur en de deurpost om zeker te weten dat de grendel er goed op zat. Hij kon het koper dof zien glanzen. Goed. Veilig.

Natuurlijk was Falstaff ook bang geweest voor de deur boven. Hij was nieuwsgierig geweest, maar ook bang. Hij had niet naar beneden willen gaan. Maar er had niemand op de trap op hen gewacht. In elk geval geen beer.

Misschien was dit een hond die snel bang werd.

‘Mijn vader is een held,’ fluisterde Toby.

Falstaff hield zijn kop scheef.

‘Hij is als politieman een held geweest. Hij is nergens bang voor en ik ben ook nergens bang voor.’

De hond staarde hem aan alsof hij wilde zeggen: O ja? Wat krijgen we nog meer?

Toby keek opnieuw naar de deur voor hem. Hij kon hem op een kiertje openen om even snel naar buiten te kijken. Als er een beer op de veranda was, kon hij hem altijd weer snel dicht doen. ‘Als ik naar buiten wilde gaan om een beer te aaien, zou ik dat ook doen.’

Falstaff wachtte.

‘Maar het is al laat. Ik ben moe. En als er buiten een beer is, zal hij tot morgen moeten wachten.’

Samen liepen Falstaff en hij de trap weer op naar zijn kamer. Er lag aarde op de trap. Dat had hij onderweg naar beneden al onder zijn blote voeten gevoeld, en nu voelde hij het weer. Op het bordes boven ging hij op zijn rechtervoet staan en veegde de zool van zijn linkervoet af, ging op zijn linkervoet staan en veegde de zool van zijn rechtervoet af. Liep de drempel over. Deed de deur dicht. Deed hem op slot. Deed het licht in het trappenhuis uit.

Falstaff stond bij het raam naar de achtertuin te kijken en Toby kwam bij hem staan.

Het sneeuwde zo hard dat er morgen waarschijnlijk een pak van een meter of drie of misschien zelfs wel vijf zou liggen. Het dak van de veranda was wit. De grond was overal helemaal wit, zo ver hij kon kijken, maar dat was niet zo ver omdat het nu echt keihard sneeuwde. Hij kon de bossen zelfs niet zien. De bungalow was opgeslokt door voortschietende wólken sneeuw. Ongelooflijk.

De hond ging weer op zijn vier poten staan en liep weg, maar Toby bleef nog even naar de sneeuw kijken. Toen hij slaap kreeg, draaide hij zich om en zag dat Falstaff op het bed op hem zat te wachten.

Toby glipte tussen de dekens en zorgde ervoor dat de retriever op de dekens bleef. Hem tussen de dekens laten komen, ging net even te ver. Het onfeilbare instinct van een achtjarige jongen vertelde hem dat. Als mam of pap hen zo vond, het jongenshoofd op het ene kussen, de hondenkop op het andere kussen, de dekens tot hun kin opgetrokken, zou hij ernstig in de problemen komen.

Hij stak een hand uit naar het koord om de gordijnen dicht te trekken, zodat hij en Falstaff in slaap konden vallen in een trein die hartje winter door Alaska racete, onderweg naar het land waar goud werd gevonden, om daar een lap grond te kopen, waarna ze Falstaffs naam in Witte Snijtand zouden veranderen. Maar zodra de gordijnen werden gesloten, ging de hond op de matras staan, klaar om op de grond te springen.

‘Oké, jij je zin. Jezus,’ zei Toby, en trok de gordijnen weer helemaal open.

De retriever kwam weer naast hem liggen, met zijn kop zo dat hij de deur bovenaan de trap kon zien.

‘Domme hond,’ mompelde Toby, die al bijna sliep. ‘Beren hebben geen sleutels van deuren …’

Toen Heather in het donker dicht tegen hem aan kroop, vaag ruikend naar de zeep van haar warme bad, wist Jack dat hij haar teleur zou moeten stellen. Hij verlangde naar haar, hij had haar nodig, maar hij werd nog steeds geobsedeerd door zijn ervaring op de begraafplaats. Terwijl de herinnering eraan snel minder levendig werd, terwijl het steeds moeilijker werd om zich de precieze aard en intensiteit van de emoties die hij had ervaren te herinneren, bleef hij er steeds wanhopiger aan denken, bekeek de ontmoeting regelmatig vanuit alle hoeken, probeerde die te begrijpen voordat zij net als alle herinneringen een droge, verkleurde schil van de daadwerkelijke ervaring werd. Het gesprek met het ding dat via Toby had gesproken, was over de dood gegaan – cryptisch, maar beslist over de dood. En niets kon zo remmend op lichamelijk verlangen werken als broeden over de dood, graven en de vergane lichamen van oude vrienden.

In elk geval dacht hij dat toen ze hem aanraakte, hem kuste en lieve woordjes fluisterde. Maar tot zijn verbazing merkte hij dat hij er meer dan klaar voor was, vervuld van meer kracht en energie dan voor die schietpartij in maart. Ze was bereid veel te geven, maar eiste ook veel, was afwisselend onderdanig en agressief, verlegen maar ook alles wetend, even enthousiast als een bruid die aan een nieuw huwelijk begint, lief en zijdezacht en levend, zo schitterend lévend.

Toen hij later op zijn zij lag en zij in slaap viel met haar borsten tegen zijn rug gedrukt, samen als lepeltjes in een doosje, begreep hij dat het bedrijven van de liefde voor hem een afwijzing was geweest van de angstaanjagende maar op een duistere manier ook verlokkende présence op de begraafplaats. Een dag broeden over de dood bleek een perverse liefdesdrank te zijn.

Hij lag met zijn gezicht naar de ramen gekeerd. De gordijnen waren open. Geesten van sneeuw draaiden rond achter het glas, dansende witte fantomen, draaiend op de muziek van de fluitende wind, walsende geesten, bleek en koud, walsend en bleek, koud en draaiend, draaiend …

… in steeds grotere duisternis, blindelings zijn weg zoekend naar de Weldoener, naar een aanbod van vrede en liefde, genot en vreugde, een eind aan alle angst, ultieme vrijheid, voor hem voor het grijpen als hij de weg maar kon vinden, het pad, de waarheid. De deur. Jack wist dat hij alleen maar die deur hoefde te vinden om hem open te maken en dan een schitterende, prachtige wereld daarachter zou zien. Toen begreep hij dat die deur zich in hemzelf bevond en niet kon worden gevonden door zich struikelend door eeuwige duisternis te begeven. Zo’n opwindende openbaring. In hemzelf. Paradijs, paradijs. Eeuwige vreugde. Alleen de deur in hemzelf openmaken en het binnenlaten, het binnenlaten, zo eenvoudig, het binnenlaten. Hij wilde het aanvaarden, zich overgeven, omdat het leven moeilijk was terwijl het dat niet hoefde te zijn. Maar een koppig deel van hem verzette zich ertegen en hij voelde de frustratie van de Weldoener achter de deur, frustratie en onmenselijke woede. Hij zei: ‘Ik kan het niet, nee, kan het niet, wil het niet, nee.’ Opeens werd de duisternis zwaarder, leek compacter om hem heen te worden, even onvermijdelijk als zich door de eeuwen heen steen op een fossiel afzet, een verpletterende en meedogenloze druk, en met die druk kwam de woedende bewering van de Weldoener: Alles wordt, alles wordt mij, alles, alles wordt mij, mij, mij. Moet me overgeven … zinloos om verzet te plegen … laat het binnen … paradijs, paradijs, eeuwige vreugde … laat het binnen. Hamerend op zijn ziel. Alles wordt mij. Harde dreunen op de essentie van hem, rammende, kolossale klappen die de diepste fundatie van zijn bestaan aan het trillen brachten: laat het binnen, laat het binnen, laat het binnen, laat het binnen, laat het binnen, laat het binnen, laat het binbinbinbinnen.

Een kort gesis en gekraak in zijn geest, als een elektrische, overschietende vonk, en Jack werd wakker. Zijn ogen vlogen open. Aanvankelijk bleef hij stokstijf, onbeweeglijk liggen, zo doodsbang dat hij zich niet kon bewegen.

Lichamen zíjn.

Alles wordt mij.

Marionetten.

Surrogaten.

Jack was nog nooit eerder zo abrupt en zo volledig wakker geworden. De ene seconde dromend, de volgende klaarwakker en alert en als een gek aan het denken.

Luisterend naar zijn op hol geslagen hart wist hij dat de droom in feite geen droom was geweest, niet in de gebruikelijke betekenis van dat woord, maar … een binnendringing. Communicatie. Contact. Een poging om, terwijl hij sliep, zijn wil vatbaar te maken voor subversieve ideeën, hem te overweldigen.

Alles wordt mij.

Die drie woorden waren nu niet meer zo cryptisch als ze daarvoor hadden geleken, maar een arrogante verzekering van superioriteit, een claim op dominantie. Ze waren uitgesproken door zowel de ongeziene Weldoener in de droom als door de afschuwelijke eenheid die gisteren op de begraafplaats via Toby met hem had gecommuniceerd. In beide gevallen, wakend en slapend, had Jack de aanwezigheid gevoeld van iets onmenselijks, heerszuchtigs, vijandigs en gewelddadigs, iets dat zonder spijt onschuldigen naar de slachtbank zou leiden, maar er de voorkeur aan gaf te domineren.

Jack kokhalsde. Hij voelde zich koud en vies van binnen. Gecorrumpeerd door de poging van de Weldoener om hem onder controle te krijgen en zich in hem te nestelen, ook al was dat niet gelukt.

Hij wist zo zeker als hij ooit iets in zijn leven zeker had geweten, dat deze vijand werkelijkheid was: geen geest, geen demon, niet gewoon een paranoïde, schizofreen waandenkbeeld van een getroebleerde geest, maar een wezen van vlees en bloed. Zonder enige twijfel van heel eigenaardig vlees. En bloed dat wellicht niet als zodanig zou worden herkend door welke arts van deze tijd dan ook. Maar toch van vlees en bloed.

Hij wist niet wat het ding was, waar het vandaan was gekomen of waaruit het was geboren; hij wist alleen dat het bestond. En het bevond zich ergens op de Quartermass Ranch.

Jack lag op zijn zij, maar Heather lag niet langer tegen hem aan. Ergens in de nacht had ze zich omgedraaid.

Sneeuwkristallen tikten tegen het raam, als een nauwkeurig gekalibreerde astronomische klok die elke honderdste seconde telt. De wind, die de sneeuw opjoeg, maakte een laag, zoemend geluid. Jack had het gevoel dat hij luisterde naar de tot dan toe geluidloze en geheimzinnige kosmische machinerie die het universum zijn oneindige cycli door stuurde.

Trillend duwde hij de dekens van zich af, ging zitten, ging staan. Heather werd niet wakker.

Het was nog altijd nacht, maar een vaag grijs licht in het oosten duidde op de naderende komst van een nieuwe dag.

Jack stond daar rillend, alleen gekleed in zijn ondergoed, en probeerde een gevoel van misselijkheid te onderdrukken tot het rillen hem meer zorgen begon te baren dan de misselijkheid. Het was warm in de slaapkamer. De kou zat in zijn binnenste. Toch liep hij naar zijn kleerkast, schoof de deur geruisloos open, haalde een spijkerbroek van een hangertje, trok die aan, pakte toen een shirt.

Nu hij wakker was, verdween de explosieve doodsangst die hem uit zijn droom had gehaald, maar hij was nog steeds uit zijn evenwicht, bang, bezorgd om Toby. Hij liep de grote slaapkamer uit, van plan om even naar zijn zoon te gaan kijken.

Falstaff zat in de schaduwrijke gang boven, staarde gespannen door de openstaande deur van de slaapkamer naast die van Toby, waar Heather haar computers had geïnstalleerd. Er kwam een vaag, eigenaardig licht door die deuropening heen, dat glansde op de vacht van de hond. Hij zat doodstil, als een standbeeld, en was duidelijk gespannen. Hij hield zijn kop laag en naar voren gestoken. Zijn staart kwispelde niet.

Toen Jack dichterbij kwam, keek de retriever hem even aan en jankte zacht, bezorgd.

Uit de kamer hoorde hij het zachte geklik van een toetsenbord. Snel getyp. Stilte. Toen opnieuw fanatiek getyp.

In Heathers geïmproviseerde kantoor zat Toby voor een van de computers. De grote monitor, met het scherm van Jack weggedraaid, was de enige lichtbron in de kamer die eens een slaapkamer was geweest, veel feller dan het licht dat de hal bereikte. Het baadde de jongen in snel wisselende nuances blauw, groen en purper, plotselinge flitsen rood en oranje licht, dan weer blauw en grijs.

Bij het raam achter Toby was het nog pikdonker, omdat het grijs van de opkomende dageraad vanaf die kant van het huis nog niet kon worden gezien. Barrages kleine sneeuwvlokken tikten tegen het glas en veranderden door het licht van de monitor even in blauwe en groene lovertjes.

Jack stapte de drempel over en zei: ‘Toby?’

De jongen keek niet op van het scherm. Zijn kleine handen vlogen over het toetsenbord, zorgden voor een fanatiek, zacht geklik. Er kwam geen ander geluid uit het apparaat, geen van de gebruikelijke piepjes.

Kon Toby typen? Nee. In elk geval niet zo, niet zo makkelijk en zo snel.

In de ogen van de jongen werden de beelden op het scherm verwrongen weerkaatst – violet, smaragdgroen, af en toe iets roods.

‘Hé, ventje, wat ben je aan het doen?’

Hij reageerde niet op die vraag.

Geel, goud, geel, oranje, goud, geel … het licht flikkerde niet alsof het van een computerscherm kwam, maar alsof het de schitterende weerkaatsing was van zomerzonlicht op het gerimpelde wateroppervlak van een vijver: geel, oranje, omberbruin, geelbruin, geel …

Bij het raam glansden ronddwarrelende sneeuwvlokken als stofgoud, hete vonken, vuurvliegjes.

Jack liep trillend de kamer door, voelde dat alles niet normaal was geworden toen hij uit de nachtmerrie was ontwaakt. De hond kwam achter hem aan. Samen liepen ze om een kant van het L-vormige werkblad heen en gingen naast Toby staan. Voortdurend wisselende kleuren schoten van links naar rechts over het computerscherm, vermengden zich met elkaar, gingen in elkaar over, nu weer vervagend, dan weer toenemend in intensiteit, het ene moment fel, het andere donker, krullend, kloppend, een elektronische caleidoscoop waarin geen van de onophoudelijk veranderende patronen rechte lijnen had.

Het was een kleurenmonitor. Toch had Jack iets dergelijks nog nooit eerder gezien.

Hij legde een hand op de schouder van zijn zoon.

Toby rilde. Hij keek niet op en zei niets, maar een subtiele verandering in zijn houding wees erop dat hij niet langer zo gefascineerd was door de beelden op het scherm als op het moment dat Jack vanuit de deuropening voor het eerst iets tegen hem had gezegd.

Zijn vingers bewogen zich weer snel over het toetsenbord.

‘Wat ben je aan het doen?’ vroeg Jack.

‘Praten.’

19

Massa’s geel en roze, draaiende groene draden, golvende linten, purper en blauw.

De vormen, patronen en ritmeveranderingen waren betoverend wanneer ze zich op mooie, gratievolle manieren met elkaar vermengden, maar ook lelijk en chaotisch. Jack voelde beweging in de kamer, maar het kostte hem moeite om zijn blik van de fascinerende protoplasma-achtige beelden op het scherm af te wenden.

Heather stond in de deuropening, in haar rode kamerjas, haar haren in de war. Ze vroeg niet wat er gebeurde. Alsof ze dat al wist. Ze keek niet rechtstreeks naar Jack of Toby, maar naar het raam achter hen.

Jack draaide zich om en zag sneeuwvlokken regelmatig van kleur veranderen terwijl de beelden op de monitor hun snelle en soepele metamorfoses bleven uitvoeren.

‘Met wie ben je aan het praten?’ vroeg hij.

Na een aarzeling zei de jongen: ‘Geen naam.’ Zijn stem was niet zo vlak en zielloos als op de begraafplaats, maar ook niet helemaal normaal.

‘Waar is hij?’ vroeg Jack.

‘Geen hij.’

‘Waar is zij?’

‘Geen zij.’

Met gefronste wenkbrauwen zei Jack: ‘Wat dan wel?’

De jongen zei niets, staarde naar het scherm zonder met zijn oogleden te knipperen.

‘Het?’ zei Jack vragend.

‘Oké,’ zei Toby.

Heather liep naar hem toe en keek Jack bevreemd aan. ‘Het?’

Tegen Toby zei Jack: ‘Wat is het?’

‘Wat het maar wil zijn.’

‘Waar is het?’

‘Waar het maar wil zijn,’ antwoordde de jongen cryptisch.

‘Wat doet het daar?’

‘Het wordt.’

Heather liep om de tafel heen, ging aan de andere kant naast Toby staan en staarde naar de monitor. ‘Dit heb ik al eens eerder gezien.’

Het luchtte Jack op te horen dat dit bizarre tafereel niet uniek was, en dus niet noodzakelijkerwijs iets te maken hoefde te hebben met zijn ervaring op de begraafplaats, maar Heathers gedrag was zodanig dat zijn opluchting slechts van extreem korte duur was. ‘Wanneer heb je het gezien?’

‘Gisterochtend, voordat we naar de stad gingen. Op de televisie in de huiskamer. Toby zat ernaar te kijken … vrijwel net zo gefascineerd als nu. Vreemd.’ Ze rilde en stak een hand uit. ‘Ik zet de computer uit.’

‘Nee,’ zei Jack, zijn hand uitstekend om de hare tegen te houden. ‘Laten we afwachten wat er nog meer gebeurt.’

‘Schatje, wat is er aan de hand? Wat is dit voor een spel?’ vroeg ze aan Toby.

‘Geen spel. Ik heb het gedroomd en in de droom ben ik hierheen gegaan en toen werd ik wakker en was ik hier, en dus zijn we met elkaar gaan praten.’

‘Begrijp jij hier iets van?’ vroeg ze aan Jack.

‘Ja. Iets.’

‘Jack, wat is er aan de hand?’

‘Later.’

‘Ontgaat mij iets? Wat heeft dit te betekenen?’ Toen hij niet reageerde, zei ze: ‘Het staat me niet aan.’

‘Mij ook niet,’ zei Jack. ‘Maar laten we zien waar dit toe leidt, kijken of we er een verklaring voor kunnen vinden.’

‘Wáár een verklaring voor kunnen vinden?’

De vingers van de jongen waren weer druk bezig op het toetsenbord. Hoewel er geen woorden op het scherm verschenen, leek het alsof er wel nieuwe kleuren en patronen ontstonden, in een ritme dat bij zijn typesnelheid paste.

‘Gisteren, op de televisie … Ik heb Toby gevraagd wat het was,’ zei Heather. ‘Hij zei dat hij het niet wist. Maar hij zei ook … dat hij het mooi vond.’

Toby hield op met typen.

De kleuren vervaagden, werden toen opeens weer intenser en vormden heel nieuwe patronen en nuances.

‘Nee,’ zei de jongen.

‘Wat nee?’ vroeg Jack.

‘Niet met jou aan het praten. Aan het praten met … het.’ En tegen het scherm zei hij: ‘Nee. Ga weg.’

Onaangenaam groene golven. Bloedrode bloesems op willekeurige punten op het scherm, veranderend in zwart, weer rood wordend, daarna verwelkend, een kleverig pusgeel.

De eindeloos mutagene beelden verdoofden Jack wanneer hij er te lang naar keek, en hij kon begrijpen hoe ze de onvolwassen geest van een achtjarige jongen volledig in bezit konden nemen, hem konden hypnotiseren.

Zodra Toby weer op het toetsenbord begon te hameren, vervaagden de kleuren op het scherm – werden toen opeens weer feller, hoewel in nieuwe kleurnuances en nog gevarieerder en vloeiender van vorm.

‘Het is een taal,’ riep Heather zacht uit.

Even staarde Jack haar niet-begrijpend aan.

‘De kleuren, de patronen,’ zei ze. ‘Een taal.’

Hij keek naar de monitor. ‘Hoe kan dat nu een taal zijn?’

‘Dat is het beslist,’ hield ze vol.

‘Er is geen sprake van zich herhalende vormen, niets dat een letter of een woord kan zijn.’

‘Praten,’ bevestigde Toby. Hij hamerde op het toetsenbord. Net zoals eerder kregen de patronen en kleuren een ritme dat paste bij de snelheid waarmee hij zijn bijdrage aan de conversatie leverde.

‘Een ontzettend ingewikkelde en expressieve taal,’ zei Heather, ‘waarbij vergeleken Engels, Frans of Chinees primitief is.’

Toby hield op met typen en de reactie van de andere deelnemer aan het gesprek was donker en kolkend, zwart en galgroen, met stollend rood.

‘Nee,’ zei de jongen tegen het scherm.

De kleuren werden nog somberder, de ritmen heftiger.

‘Nee,’ herhaalde Toby.

Nuances rood, kolkend, kokend, draaiend.

Voor een derde keer: ‘Nee.’

‘Waar zeg je “nee” op?’ vroeg Jack.

‘Op wat het wil,’ antwoordde Toby.

‘Wat wil het?’

‘Het wil dat ik het binnenlaat, gewoon binnenlaat.’

‘O, Jezus,’ zei Heather, en wilde de computer opnieuw uitzetten.

Jack hield haar hand nogmaals tegen. Haar vingers waren wit en ijskoud. ‘Wat is er mis?’ vroeg hij, al was hij bang dat hij dat al wist. Het woord ‘binnenlaat’ hadden hem met bijna even veel geweld getroffen als een van de kogels van Anson Oliver.

‘Gisternacht,’ zei Heather, die vol afschuw naar het scherm staarde. ‘In een droom.’ Misschien werd zijn eigen hand koud. Misschien voelde ze hem trillen. Ze knipperde met haar oogleden. ‘Jij hebt de droom ook gehad!’

‘Vannacht. Ik ben er wakker van geworden.’

‘De deur,’ zei ze. ‘Het wil dat je een deur in jezelf vindt, die openmaakt en het binnenlaat. Verdorie, Jack, wat is hier aan de hand? Wat is hier verdomme aan de hand?’

Hij wou dat hij het wist. Of misschien wenste hij dat niet. Hij was banger voor dit ding dan voor alle mensen met wie hij als politieman een confrontatie had moeten aangaan. Hij had Anson Oliver gedood, maar hij wist niet of hij deze vijand kon raken, wist niet eens of die gevonden of gezien kon worden.

‘Nee,’ zei Toby tegen het scherm.

Falstaff jankte, liep naar een hoek en bleef daar staan, gespannen en waakzaam.

‘Nee. Nee.’

Jack ging naast zijn zoon op zijn hurken zitten. ‘Toby, kun je nu het én mij horen, ons alle twee?’

‘Ja.’

‘Je bent niet helemaal onder de invloed ervan.’

‘Een beetje maar.’

‘Je bent … op een punt ergens ertussenin.’

‘Ertussenin,’ bevestigde de jongen.

‘Kun je je herinneren wat er gisteren op de begraafplaats is gebeurd?’

‘Ja.’

‘Kun je je herinneren dat dit ding … via jou sprak?’

‘Ja.’

‘Wat?’ vroeg Heather verbaasd. ‘Wat is er op de begraafplaats gebeurd?’

Op het scherm: golvend zwart, kolkend geel, druipende, nierrode slierten.

‘Jack,’ zei Heather boos, ‘je hebt gezegd dat er niets mis was op die begraafplaats. Je zei dat Toby aan het dagdromen was geweest. Daar gewoon had staan dagdromen.’

Tegen Toby zei Jack: ‘Maar meteen nadat het was gebeurd, kon ie ie niets herinneren.’

‘Klopt.’

‘Wat herinneren?’ vroeg Heather op hoge toon. ‘Wat had hij zich verdomme dan moeten herinneren?’

‘Toby,’ zei Jack, ‘kun je het je nu wel herinneren … omdat je weer half onder zijn bekoring bent, maar niet meer dan half … noch hier noch daar?’

‘Ertussenin,’ bevestigde de jongen.

‘Vertel me eens wat meer over dat “het” waar je het over hebt?’ zei Jack.

‘Jack, niet doen,’ zei Heather.

Ze zag er gekweld uit. Hij wist hoe ze zich voelde. Maar hij zei: ‘We moeten er meer over te weten komen.’

‘Waarom?’

‘Misschien om te kunnen overleven.’

Hij hoefde dat niet uit te leggen. Ze wist wat hij bedoelde. In haar slaap had ze een zekere mate van contact ervaren. De vijandigheid van het ding. De onmenselijke woede ervan.

Tegen Toby zei hij: ‘Vertel me erover.’

‘Wat wil je weten?’

Op het scherm: alle nuances blauw, zich verspreidend als Japanse waaiers, maar zonder de scherpe vouwen, het ene blauw over het andere heen, door het andere heen.

‘Waar komt het vandaan, Toby?’

‘Van buiten.’

‘Hoe bedoel je dat?’

‘Van daar voorbij.’

‘Waar voorbij?’

‘Deze wereld.’

‘Is het … buitenaards?’

Heather zei: ‘O, mijn god.’

‘Ja,’ zei Toby. ‘Nee.’

‘Welk van de twee, Toby?’

‘Niet zo eenvoudig als … E.T. Ja. En nee.’

‘Wat doet het hier?’

‘Het wordt.’

‘Wat wordt het?’

‘Alles.’

Jack schudde zijn hoofd. ‘Dat begrijp ik niet.’

‘Ik ook niet,’ zei de jongen, strak naar de beelden op de monitor van de computer kijkend.

Heather stond met haar handen tegen haar borst gedrukt.

Jack zei: ‘Toby, gisteren op de begraafplaats zat je er niet tussenin, zoals nu.’

‘Weg.’

‘Ja, je was helemaal weg.’

‘Weg.’

‘Ik kon je niet bereiken.’

‘Shit,’ zei Heather, en Jack keek niet op omdat hij wist dat ze woedend naar hem loerde. ‘Jack, wat is er gisteren gebeurd? Waarom heb je me dat in vredesnaam niet verteld? Iets als dit? Waarom heb je me dat niet verteld?’

Zonder haar aan te kijken zei hij: ‘Ik zal het je vertellen. Laat me dit eerst afmaken.’

‘Wat heb je me nog méér niet verteld? Jack, wat is er in godsnaam aan het gebeuren?’

Tegen Toby zei hij: ‘Jongen, toen je gisteren weg was, waar was je toen?’

‘Weg.’

‘Weg waarheen?’

‘Onder.’

‘Onder? Onder wat?’

‘Onder het.’

‘Onder?’

‘Onder zijn controle.’

‘Onder controle van het ding? Van zijn geest?’

‘Ja, in een donkere plaats.’ Toby’s stem trilde van angst bij de herinnering eraan. ‘Een donkere plaats, koud, klem in een donkere plaats, pijn.’

‘Zet dat apparaat uit!’ eiste Heather op hoge toon.

Jack keek naar haar op. Ze was inderdaad woedend, had een rood aangelopen gezicht, was even razend als ze bang was. Biddend dat ze geduld zou hebben, zei hij: ‘We kunnen de computer uitzetten, maar op die manier kunnen we dit ding niet buiten houden. Denk daar eens over na, Heather. Het kan via allerlei wegen bij ons komen – door dromen, door de televisie. Kennelijk ook op de een of andere manier als we wakker zijn. Gisteren was Toby wakker toen het hem bereikte.’

‘Ik liet het binnen,’ zei de jongen.

Jack aarzelde om de vraag te stellen die misschien de meest belangrijke was. ‘Toby, luister … Als het je onder controle heeft, moet het dan echt in je zijn? Lichamelijk? Moet er dan ergens een deel ervan in je zijn?’

Iets in de hersenen dat bij een autopsie waarneembaar was. Of vastgehecht aan de ruggengraat. Het soort ding waar Travis Potter van Eduardo naar had moeten zoeken.

‘Nee,’ zei de jongen.

‘Geen zaad … geen eitje … niets dat in je is gekomen?’

‘Nee.’

Dat was goed, heel goed, god en alle engelen zij dank, dat was heel goed. Want hoe zou je iets dat was geïmplanteerd uit je kind kunnen halen? Hoe kon je hem dan bevrijden? Kon je zijn hersens soms opensnijden om het eruit te trekken?

Toby zei: ‘Alleen … gedachten. Niets in je, behalve gedachten.’

‘Je bedoelt dat het een soort telepathische controle op je uitoefent?’

‘Ja.’

Hoe plotseling kon het onmogelijke onvermijdelijk lijken? Telepathische controle. Iets uit een andere wereld, vijandig en vreemd, in staat andere wezens telepathisch onder controle te houden. Krankzinnig, regelrecht weggelopen uit een sciencefictionfilm, maar toch voelde het echt en waar aan.

‘En nu wil het weer binnenkomen?’ vroeg Heather aan Toby.

‘Ja.’

‘Maar jij zult het niet binnenlaten?’

‘Nee.’

Jack zei: ‘Kun je het echt buiten houden?’

‘Ja.’

Ze hadden nog hoop. Dit was nog niet het eind voor hen.

Jack zei: ‘Is het gisteren uit je weggegaan?’

‘Weggeduwd.’

‘Jij hebt het weggeduwd?’

‘Ja. Weggeduwd. Haat me.’

‘Omdat je het hebt weggeduwd?’

‘Ja.’ Zijn stem daalde tot een gefluister. ‘Maar het is … het … het haat me … haat alles.’

‘Waarom?’ ‘

Met rode en oranje flitsen over zijn gezicht en in zijn ogen fluisterde de jongen: ‘Omdat … omdat het dat is.’

‘Is het haat?’

‘Dat is wat het doet.’

‘Maar waarom?’

‘Dat is wat het is.’

‘Waarom?’ herhaalde Jack geduldig.

‘Omdat het weet.’

‘Wat weet?’

‘Niets doet ertoe.’

‘Het weet … dat niets ertoe doet?’

‘Ja.’

‘Wat betekent dat?’

‘Niets betekent iets.’

Duizelig door het maar half samenhangende gesprek zei Jack: ‘Ik begrijp het niet.’

Nog zachter fluisterend: ‘Alles kan begrepen worden, maar niets kan worden begrépen.’

‘Ik wil het begrijpen.’

Heathers handen waren nog steeds tot vuisten gebald, maar nu drukte ze die tegen haar ogen, alsof ze het niet kon verdragen nog langer te kijken naar haar zoon die half in trance was.

‘Niets kan worden begrepen,’ mompelde Toby weer. Gefrustreerd zei Jack: ‘Maar het begrijpt ons wel.’

‘Nee.’

‘Wat begrijpt het niet van ons?’

‘Veel. Voornamelijk … ons verzet.’

‘Verzet?’

‘Ons verzet tegen het.’

‘En dat is nieuw voor het?’

‘Ja. Nooit eerder.’

‘Al het overige laat het binnen,’ zei Heather.

Toby knikte. ‘Behalve mensen.’

Daarmee hebben de mensen bij mij een streepje voor, dacht Jack. Die goeie ouwe homo sapiens, koppig tot op het laatst. We zijn gewoon niet onbezorgd genoeg om een poppenspeler toe te staan ons naar zijn pijpen te laten dansen, te gespannen, te koppig om het fijn te vinden een slaaf te zijn.

‘O,’ zei Toby rustig, meer tegen zichzelf dan tegen hen of de eenheid die de computer onder controle had. ‘Ik begrijp het.’

‘Wat begrijp je?’ vroeg Jack.

‘Interessant.’

‘Wat is interessant?’

‘Het hoe.’

Jack keek naar Heather, maar ze leek het raadselachtige gesprek niet beter te kunnen volgen dan hij.

‘Het voelt,’ zei Toby.

‘Toby?’

‘Laten we hier niet over praten,’ zei de jongen, even van het scherm weg kijkend om Jack een ogenschijnlijk smekende of waarschuwende blik toe te zenden.

‘Waarover praten?’

‘Vergeet het maar,’ zei Toby, weer naar de monitor kijkend.

‘Wát moet ik vergeten?’

‘Ik kan maar beter braaf zijn. Hier, luister, het wil weten.’ Toen, met een stem die even vaag klonk als een door een zakdoek gesmoorde zucht, waardoor Jack gedwongen was zich dichter naar hem toe te buigen, leek Toby van gespreksonderwerp te veranderen. ‘Wat deden ze daar beneden?’

‘Je bedoelt op de begraafplaats?’ vroeg Jack.

‘Ja.’

‘Dat weet je.’

‘Maar het begrijpt het niet. Het wil het weten.’

‘Het begrijpt de dood niet,’ zei Jack.

‘Klopt.’

‘Hoe is dat mogelijk?’

‘Leven is,’ zei de jongen, duidelijk het standpunt weergevend van het wezen waarmee hij in contact stond. ‘Geen betekenis. Geen begin. Geen eind. Niets doet ertoe. Het bestáát.’

‘Dit is vast niet de eerste wereld waarop het heeft ontdekt dat dingen doodgaan,’ zei Heather.

Toby begon te trillen en zijn stem werd hoger, maar niet meer dan een heel klein beetje. ‘Zij verzetten zich ook, degenen onder de grond. Het kan hen gebruiken, maar het kan hen niet leren kennen.’

Het kan hen gebruiken, maar het kan hen niet leren kennen.

Opeens pasten een paar stukjes van de legpuzzel in elkaar. Slechts een klein deel van de waarheid openbarend. Een monsterlijk, onverdraaglijk deel van de waarheid.

Jack bleef stomverbaasd en zwijgend naast de jongen op zijn hurken zitten. Uiteindelijk zei hij zwak: ‘Hen gebruiken?’

‘Maar het kan hen niet leren kennen.’

‘Hoe gebruikt het hen?’

‘Marionetten.’

Heather hield geschrokken haar adem in. ‘De stank. O, mijn lieve god. De stank bij de achtertrap.’

Hoewel Jack niet helemaal zeker wist waar ze het over had, wist hij wel dat ze besefte dat het hier was, op de Quartermass Ranch. Niet alleen dit ding uit een andere wereld, dit ding dat hun beiden dezelfde droom kon geven, dat niet te kennen buitenaardse ding dat het doel had te worden en te haten. Er waren ook andere dingen.

Toby fluisterde: ‘Maar het kan hen niet leren kennen. Niet eens zoveel als het ons kan leren kennen. Het kan hen beter gebruiken. Beter dan het ons kan gebruiken. Maar het wil hen leren kennen. Hen worden. En zij verzetten zich.’

Jack had genoeg gehoord. Veel te veel. Geschrokken ging hij staan. Hij zette de computer uit en het scherm werd blank.

‘Het zal ons komen halen,’ zei Toby, en kwam toen langzaam bij uit de halve trance.

Bitterkoude wind gilde bij het raam achter hen, maar als die wind de kamer in had kunnen komen, had hij Jack niet kouder kunnen maken dan hij al was.

Toby draaide zich om in de bureaustoel en keek eerst verbaasd naar zijn moeder en toen naar zijn vader.

De hond kwam de hoek uit.

Hoewel niemand de aan- en uitknop van de computer aanraakte, ging het apparaat weer aan.

Iedereen schrok, verbaasd. Ook Falstaff.

Op het scherm verschenen smerige, kronkelende kleuren. Heather bukte zich, pakte het snoer, trok de stekker uit het stopcontact.

De monitor werd weer donker, bleef donker.

‘Het zal niet ophouden,’ zei Toby, en ging staan.

Jack draaide zich om naar het raam en zag dat de dageraad was gekomen, vaag en grijs, een landschap tonend dat was gegeseld door een zware sneeuwstorm. Gedurende de afgelopen twaalf uur was er vijfendertig tot veertig centimeter sneeuw gevallen en het pak was wel twee keer zo dik waar het door de wind was opgeblazen. De eerste sneeuwstorm was langer in de buurt gebleven in plaats van verder naar het oosten te gaan, of de tweede was nog sneller gekomen dan was verwacht, en had de eerste gedeeltelijk overlapt.

‘Het zal niet ophouden,’ herhaalde Toby plechtig. Hij had het niet over de sneeuw.

Heather trok hem in haar armen, tilde hem op en hield hem zo dicht en beschermend tegen zich aan als ze dat met een heel jong kind zou hebben gedaan.

Alles wordt mij.

Jack wist niet wat die woorden te betekenen konden hebben, welke horror erbij kon horen, maar wist wel dat Toby gelijk had. Het ding zou niet ophouden tot het hen was geworden en zij een deel van het waren geworden.

Op het raam zat bevroren condensatie. Jack raakte het glinsterende laagje met zijn vingertop aan, maar hij was zo koud van angst dat het ijs niet kouder aanvoelde dan zijn eigen huid.

Achter de keukenramen was de witte wereld gevuld met koude beweging, het meedogenloos neerkomen van door de wind voortgedreven sneeuw.

Heather liep aldoor rusteloos heen en weer tussen de twee ramen, zenuwachtig anticiperend op het verschijnen van een monsterlijk corrupte indringer in dat verder steriele landschap.

Ze hadden de nieuwe skipakken aan die ze de vorige ochtend hadden gekocht, om het huis snel te kunnen verlaten wanneer ze werden aangevallen en hun positie niet konden verdedigen.

De geladen Mossberg lag op de tafel. Jack kon het gele notitieblok laten vallen en meteen het wapen pakken voor het geval dat iets – denk er niet eens over wat het zou kunnen zijn – een aanval op het huis inzette. De Micro Uzi en de Korth .38 lagen op het aanrecht.

Toby zat aan tafel een beker warme chocolademelk te drinken en de hond lag bij zijn voeten. De jongen was niet langer in trance, had geen enkel contact meer met hetgeen zo mysterieus hun dromen binnenkwam. Toch was hij ongewoon stil.

Hoewel er de middag en avond daarvoor niets met Toby aan de hand was geweest na de ogenschijnlijk veel uitgebreidere aanval op hem op de begraafplaats, maakte Heather zich zorgen. Aan de eerste ervaringen had hij geen bewuste herinneringen overgehouden, maar het trauma van volledige geestelijke slavernij moest diepe littekens in zijn geest hebben achtergelaten, en de effecten daarvan konden pas over weken of maanden duidelijk worden. En hij herinnerde zich wél de tweede poging om hem onder controle te krijgen, omdat het de poppenspeler ditmaal niet was gelukt hem volledig te domineren of de herinnering aan de telepathische invasie te onderdrukken. De ontmoeting die zij de nacht daarvoor met het wezen had gehad, in een droom, was angstaanjagend en zo walgelijk geweest dat ze er misselijk van was geworden. Toby’s ervaringen ermee – veel intiemer dan de hare – moesten onmetelijk angstaanjagender en ingrijpender zijn geweest.

Terwijl ze rusteloos van het ene naar het andere raam liep, bleef ze even achter Toby’s stoel staan, legde haar handen op zijn magere schouders, kneep erin, streek zijn haar glad, gaf hem een kusje boven op zijn hoofd. Hem mocht niets overkomen. Het idee dat hij door dat ding – wat het ook was en hoe het er ook zou uitzien – of door een van zijn marionetten zou worden aangeraakt, was ondraaglijk. Onverdraaglijk. Ze zou alles doen om dat te voorkomen. Alles. Ze zou sterven om dat te voorkomen. Jack keek op van het notitieblok nadat hij snel de eerste drie, vier bladzijden had gelezen. Zijn gezicht zag even wit als het sneeuwlandschap. ‘Waarom heb je me hier niets over verteld zodra je het had gevonden?’

‘Omdat ik dacht dat het persoonlijk, privé, moest zijn, gezien de manier waarop hij het in de diepvries had verborgen, en dus meende ik dat wij er niets mee te maken hadden. Ik had het idee dat Paul Youngblood de enige was die er recht op had het te lezen.’

‘Je had het aan mij moeten laten zien.’

‘Hé, jij hebt mij ook niet verteld wat er op de begraafplaats was gebeurd, en dat was een verdomd veel groter geheim.’

‘Het spijt me.’

‘Je hebt me ook niet verteld wat je van Paul en Travis had gehoord.’

‘Dat was fout. Maar … maar nu weet je alles.’

‘Ja, nú. Eindelijk.’

Ze was woedend geweest omdat hij dingen voor haar achter had gehouden, maar ze had niet boos kunnen blijven. Omdat zij natuurlijk even schuldig was. Ze had hem niets verteld over het ongemakkelijke gevoel dat ze had ervaren toen ze die maandagmiddag voor het eerst een rondleiding op de ranch hadden kregen. Het voorgevoel van dreigend geweld en naderende dood. De intensiteit van haar nachtmerrie, die geen precedent kende. De zekerheid dat er iets op de achtertrap was geweest toen ze eergisteravond Toby’s kamer in was gelopen.

In alle jaren dat ze getrouwd waren, waren er niet zo veel leemten in hun communicatie geweest als vanaf het moment dat ze op de Quartermass Ranch waren komen wonen. Ze hadden niet alleen gewild dat hun nieuwe leven zou slagen, maar ook dat het perfect zou zijn, en dus hadden ze hun twijfels of reserves niet onder woorden willen brengen. Ze zouden misschien met hun leven moeten betalen voor het feit dat ze dat niet hadden gedaan, hoe goed hun bedoelingen ook waren geweest.

Ze wees op het blok en zei: ‘Staat er iets belangrijks in?’

‘Alles staat erin, denk ik. Het begin hiervan. Het verslag van wat hij heeft gezien.’

Hij las stukken voor over de bijna tastbare geluidsgolven die Eduardo Fernandez ’s nachts hadden gewekt, over het licht in de bossen.

‘Ik zou hebben gedacht dat het uit de lucht zou zijn gekomen met een ruimteschip,’ zei ze. ‘Na alle films en al die boeken verwacht je … verwacht je dat ze in heel grote ruimtevaartuigen komen.’

‘Als je het hebt over buitenaardse wezens, betekent buitenaards heel anders, intens vréémd,’ zei Jack. ‘Daar maakt Eduardo op de eerste bladzijde al een opmerking over. Intens vreemd, volstrekt onbegrijpelijk. Niets dat we ons kunnen voorstellen, inclusief ruimteschepen.’

‘Ik ben bang voor wat er kan gebeuren, voor wat ik misschien moet doen,’ zei Toby.

Een windvlaag schoot onder het dak van de veranda aan de achterzijde van het huis door, schril als elektronisch gekrijs, even zoekend en vasthoudend als een levend wezen.

Heather ging naast Toby op haar hurken zitten. ‘Schat, ons zal niets gebeuren. Nu we weten dat daar buiten iets is en een beetje weten wat het is, kunnen we het aan.’ Ze wilde dat ze de helft van het zelfvertrouwen had dat ze in haar stem legde.

‘Maar ik zou niet bang moeten zijn.’

Jack keek op van het notitieblok en zei: ‘Je hoeft je niet te schamen voor het feit dat je bang bent, mannetje.’

‘Jij bent nooit bang,’ zei de jongen.

‘Dat heb je dan mis. Ik ben nu een aardig eind onderweg om doodsbang te zijn.’

Dat verbaasde Toby. ‘Echt waar? Maar jij bent een held.’

‘Misschien ben ik dat, misschien ben ik dat niet. Maar er is niets unieks aan het zijn van een held,’ zei Jack. ‘Je moeder is een held en dat ben jij ook.’

‘Ik?’

‘Ja, vanwege de manier waarop je dit laatste jaar bent doorgekomen. Er was veel moed voor nodig om alles te kunnen verwerken.’

‘Ik heb me niet dapper gevoeld.’

‘Dat voelen echt dappere mensen zich nooit.’

Heather zei: ‘Veel mensen zijn een held, ook al ontwijken ze nooit kogels, ook al gaan ze nooit achter boeven aan.’

‘Mensen die elke dag naar hun werk gaan, offers brengen voor hun gezin en proberen andere mensen zo mogelijk niet te kwetsen, dat zijn de echte helden,’ zei Jack. ‘Er lopen veel van die mensen op deze wereld rond en ieder van hen is op een gegeven moment wel eens bang.’

‘Dus is het niet erg dat ik bang ben?’ vroeg Toby.

‘Helemaal niet. Als je nooit ergens bang voor was, zou je óf heel stom óf krankzinnig zijn. Ik weet dat je niet stom kunt zijn omdat je mijn zoon bent. Maar krankzinnig … Tja, daar kan ik niet helemaal zeker van zijn, omdat er krankzinnigheid in de familie van je moeder voorkomt.’ Hij glimlachte.

‘Misschien lukt het me dan wel,’ zei Toby.

‘We zullen hier doorheen komen,’ verzekerde Jack hem.

Heather keek Jack aan en glimlachte alsof ze wilde zeggen: je hebt dat zo goed afgehandeld dat je zou moeten worden gekozen tot Vader van het Jaar. Hij gaf haar een knipoog. God, wat hield ze veel van hem.

‘Dan is het krankzinnig,’ zei de jongen.

Heather fronste haar wenkbrauwen. ‘Wat?’

‘Dat onbekende ding. Kan niet stom zijn. Is slimmer dan wij, kan dingen doen die wij niet kunnen doen. Dus moet het krankzinnig zijn. Het is nóóit bang.’

Heather en Jack keken elkaar even aan. Ditmaal geen glimlachjes.

‘Nooit,’ herhaalde Toby, die de beker warme chocolademelk met twee handen heel stevig vasthield.

Heather liep terug naar de ramen, eerst naar het ene, toen naar het andere.

Vluchtig bekeek Jack de bladzijden die hij nog niet had gelezen, vond een passage over een deur en las die hardop voor. Op zijn kant staand, een reusachtige munt van duisternis. Even dun als een sigarettenvloeitje. Groot genoeg om er met een trein doorheen te kunnen rijden. Een uitzonderlijk zuivere duisternis. Eduardo had het aangedurfd er zijn hand in te steken. Zijn gevoel dat er iets uit die angstaanjagende, sombere duisternis te voorschijn kwam.

Jack schoof het notitieblok opzij, stond op uit zijn stoel en zei: ‘Dat is voor nu voldoende. De rest kunnen we later lezen. Eduardo’s verslag ondersteunt onze eigen ervaringen. Dat is belangrijk. Ze zouden kunnen denken dat hij een gekke ouwe vent was, of dat wij als stadsmensen in deze open, weidse ruimten de kriebels hebben gekregen, maar het verhaal van ons allen kan niet zo makkelijk terzijde worden geschoven.’

‘Wie gaan we bellen? De sheriff?’ vroeg Heather.

‘Paul Youngblood en daarna Travis Potter. Zij vermoeden al dat hier iets mis is, al kan geen van hen beiden er ook maar een idee van hebben hoe erg. Als we een paar lui die hier al lang wonen aan onze kant hebben staan, zullen de sheriff en zijn mensen ons misschien wat serieuzer nemen.’

Jack pakte het geweer en liep naar de telefoon, die aan de muur hing. Hij pakte de hoorn van de haak, luisterde, drukte een paar knoppen in en hing toen weer op. ‘Doet het niet.’

Dat had ze al vermoed toen hij naar de telefoon liep. Na het incident met de computer had ze geweten dat het niet makkelijk zou zijn om hulp te krijgen, al had ze niet willen denken aan de mogelijkheid dat ze in een val zaten.

‘Misschien is de sneeuwstorm de oorzaak,’ zei Jack.

‘Maar we hebben nog wel elektriciteit, en die kabels zijn aan dezelfde palen bevestigd als de telefoonkabels.’

‘Inderdaad, dus kan het niet door de sneeuwstorm komen.’ Hij pakte de sleutels van de Explorer en de Cherokee van Eduardo van het sleutelbord. ‘Oké, laten we maken dat we hier wegkomen. We gaan naar Paul en Carolyn. Bij hen kunnen we Travis bellen.’

Toen Toby snel overeind kwam, kwam Falstaff onder de tafel vandaan en liep rechtstreeks naar de verbindingsdeur tussen de keuken en de garage. De hond leek te begrijpen dat ze weggingen en scheen het volkomen met hun beslissing eens te zijn.

Jack haalde de deur van het slot, maakte hem snel maar behoedzaam open en liep de drempel over met het geweer recht voor zich uit, alsof hij verwachtte hun vijand in de garage aan te treffen. Hij draaide de lichtschakelaar om, keek naar links en naar rechts en zei: ‘Oké.’

Toby kwam achter zijn vader aan, met Falstaff naast hem.

Heather vertrok als laatste, keek nog een keer over haar schouder naar de ramen. Sneeuw. Niets anders dan koude watervallen van sneeuw.

Zelfs met de lichten aan was het vrij donker in de garage en even koud als in een koelcel. De grote roldeur rammelde in de wind, maar ze drukte niet op de knop om hem omhoog te laten komen. Ze zouden veiliger zijn wanneer ze de deur vanuit de Explorer met de afstandsbediening openden.

Terwijl Jack erop toezag dat de jongen veilig op de achterbank terechtkwam en zijn veiligheidsriem vastmaakte – en de hond ook de auto in sprong – liep Heather snel naar het portier aan de passagierskant. Onderweg keek ze naar de grond, ervan overtuigd dat er zich iets onder de Explorer schuilhield en haar bij de enkels zou pakken.

Ze herinnerde zich vaag de présence aan de andere kant van de deur, die ze gezien had toen ze vrijdagnacht in haar droom de deur op een kier had gezet. Glinsterend en donker. Kronkelend en snel. Ze had de volledige vorm niet kunnen waarnemen, hoewel ze wel iets groots had gezien dat zich vaag slangachtig kronkelde.

Ze kon zich nog duidelijk het koude, triomfantelijke gesis herinneren voordat ze de deur dicht had gedaan en met een klap uit de nachtmerrie was ontwaakt.

Er kwam niets kronkelend onder de wagen vandaan om haar te pakken en ze bereikte veilig haar plaats voorin de Explorer, waar ze de zware Uzi tussen haar voeten op de vloer zette. De revolver bleef ze in haar hand houden.

‘Misschien is de sneeuw te diep,’ zei ze toen Jack zich aan zijn kant de wagen in boog en haar het derde wapen overhandigde. Dat klemde ze tussen haar knieën, de loop op het dak gericht. ‘Het sneeuwt heel wat harder dan was voorspeld.’

Jack ging achter het stuur zitten, trok het portier met een klap dicht en zei: ‘Het zal ons wel lukken. Misschien zullen we af en toe wat sneeuw met de bumper weg moeten drukken, maar ik denk niet dat het pak al zo dik is dat we er grootscheeps door in de problemen zullen komen.’

‘Ik wou dat we die sneeuwschuiver meteen hadden laten monteren.’

Jack stak het sleuteltje in het contact, draaide het om, maar werd daar slechts voor beloond met stilte, zelfs geen geknars van de startmotor. Hij probeerde het nog eens. Niets. Hij controleerde of de Explorer wel in zijn vrij stond. Probeerde een derde keer zonder succes te starten.

Het verbaasde Heather evenmin als het weigeren van de telefoon. Hoewel Jack niets zei en aarzelde om haar aan te kijken, wist ze dat hij het ook had verwacht, en daarom ook de sleuteltjes van de Cherokee had meegenomen.

Terwijl Heather, Toby en Falstaff uit de Explorer stapten, ging Jack achter het stuur van de andere wagen zitten. Ook die motor weigerde aan te slaan.

Hij keek onder de motorkap van de jeep, toen onder die van de Explorer. Hij kon geen mankement ontdekken.

Ze liepen het huis weer in.

Heather sloot de deur naar de garage af. Ze betwijfelde of sloten het ding dat de Quartermass Ranch nu in zijn macht had, zouden kunnen tegenhouden. Het was heel goed mogelijk dat het dwars door muren heen kon komen als het dat wenste. Toch schoof ze de grendel ervoor.

Jack keek grimmig. ‘Laten we ons op het ergste voorbereiden.’

20

Sneeuw tikte tegen de ramen van de studeerkamer op de begane grond.

Hoewel de wereld buiten wit en fel was, kwam er weinig daglicht de kamer in. Lampen met perkamenten kappen zorgden voor een amberkleurige gloed.

Ze bekeken hun eigen wapens en die welke Eduardo had geërfd van Stanley Quartermass. Jack besloot slechts één ander wapen te laden: een Colt .45 revolver.

‘Ik houd de Mossberg en de Colt bij me,’ zei hij tegen Heather. ‘Neem jij de Micro Uzi en de Mossberg. Gebruik de revolver alleen als back-up voor de Uzi.’

‘Dat is alles?’

Hij keek haar triest aan. ‘Als we wat er op ons af komt met zoveel vuurkracht nog niet tegen kunnen houden, zal een derde wapen ons geen van beiden ook maar iets helpen.’

In een van de twee laden onderin de wapenkast vond hij drie holsters voor wapens die bij de jacht werden gebruikt en die met een riem om je middel konden worden vastgebonden. Een was van nylon of een andere kunstvezel, de andere twee waren van leer. Als de holsters werden blootgesteld aan temperaturen beneden het vriespunt zou die van nylon heel wat langer soepel blijven dan die van leer. Omdat hij van plan was naar buiten te gaan en Heather binnen te laten blijven, gaf hij haar de meest soepele leren holster en hield zelf die van nylon.

In hun skipakken zaten veel zakken die met een rits waren afgesloten. Vele daarvan vulden ze met reservepatronen, hoewel de verwachting dat ze de kans zouden krijgen de wapens opnieuw te laden wanneer de aanval eenmaal was ingezet, nog wel eens optimistisch kon blijken te zijn.

Jack twijfelde er niet aan dat er een aanval zou komen. Hij wist niet welke vorm die zou aannemen – een puur lichamelijke aanval of een combinatie van fysieke en mentale klappen. Hij wist niet of dat verdomde ding zelf zou komen of er surrogaten op uit zou sturen, noch wanneer en van welke kant de aanval zou worden ingezet, maar hij wist wel dat de aanval zou komen. Het was ongeduldig geworden door hun verzet, wilde hen graag overheersen, hen worden. Je had maar weinig verbeeldingskracht nodig om te weten dat het hen daarna van nog veel dichterbij zou willen bestuderen, misschien autopsie op hen wilde verrichten om hun hersenen en zenuwstelsel te bestuderen en zo het geheim te leren kennen van hun vermogen om verzet te plegen.

Hij koesterde niet de illusie dat ze zouden worden gedood of verdoofd voordat ze aan die verkennende chirurgie werden blootgesteld.

Jack legde zijn wapen weer op de keukentafel. Uit een van de kasten pakte hij een rond, tinnen blik, haalde het deksel eraf en viste er een doos lucifers uit, die hij op de tafel deponeerde. Terwijl Heather bij het ene raam op de uitkijk stond en Toby en Falstaff bij het andere, ging Jack naar de kelder. Tegen een muur bij de niet-werkende generator stonden acht grote blikken benzine, elk met een inhoud van twintig liter, een voorraad die ze op aanraden van Paul Youngblood hadden aangelegd. Hij droeg twee blikken naar boven en zette ze op de keukenvloer, naast de tafel.

‘Als onze wapens het ding niet tegen kunnen houden, als het binnenkomt en je klem bent gezet, dan kan een brand de moeite waard zijn.’

‘Het huis in brand steken?’ vroeg Heather vol ongeloof.

‘Het is maar een huis en het kan worden herbouwd. Als je geen andere keus hebt, is het huis volstrekt onbelangrijk. Als kogels niet werken …’ Hij zag pure doodsangst in haar ogen. ‘Ik weet zeker dat die zullen werken. De wapens zullen het ding tegenhouden, vooral die Uzi. Maar voor die heel kleine kans – een op een miljoen – dat het er niet door wordt tegengehouden, zal een brand zeker afdoende zijn. Of het in elk geval terugdrijven. Brand kan precies dat zijn wat je nodig hebt om het ding af te leiden, het op een afstand te houden en jou in staat te stellen te ontsnappen voordat je in de val zit.’

Ze staarde hem weifelend aan. ‘Jack, waarom zeg je steeds “jij” in plaats van “wij”?’

Hij aarzelde. Dit zou haar niet aanstaan. Het stond hem zelf ook niet aan. Maar er was geen alternatief. ‘Jij blijft hier met Toby en de hond, terwijl ik …’

‘Geen sprake van.’

‘… terwijl ik probeer de ranch van de Youngbloods te bereiken om hulp te halen.’

‘Nee, we moeten nu bij elkaar blijven.’

‘Heather, we hebben geen keus.’

‘Het zal ons makkelijker te grazen kunnen nemen wanneer we ons opsplitsen.’

‘Het zal waarschijnlijk niets uitmaken.’

‘Volgens mij wel.’

‘Dit jachtgeweer heeft niet veel toe te voegen aan de Uzi.’ Hij wees op de witte wereld achter het raam. ‘Door dat weer kunnen we nooit allemaal veilig heen komen.’

Ze staarde somber naar de muur van sneeuw, niet in staat hem op dat punt te bestrijden.

‘Ik zou het wel kunnen,’ zei Toby, die slim genoeg was om te beseffen dat hij de zwakke schakel was. ‘Echt waar.’ De hond voelde de spanning van de jongen aan, liep naar hem toe, streek langs zijn benen. ‘Pap, geef me alsjeblieft een kans.’

Een kleine vier kilometer was op een warme lentedag niet ver, makkelijk te lopen. Maar nu was het zo intens koud dat zelfs hun skipakken geen perfecte bescherming boden. Bovendien zou de windkracht op drie fronten tegen hen werken: de temperatuur van de lucht zou er minstens tien graden kouder door lijken dan die in werkelijkheid was, hij zou ervoor zorgen dat ze uitgeput raakten terwijl ze probeerden ertegenin te lopen én de door hen gewenste route vrijwel onherkenbaar maken door die opwaaiende wolken sneeuw die je gezichtsveld bijna tot nul reduceerden.

Jack meende dat hij en Heather misschien wel de kracht en het uithoudingsvermogen hadden om die afstand onder deze omstandigheden af te leggen, met de sneeuw tot hun knieën en op sommige plaatsen nog hoger, maar hij was er zeker van dat Toby het nog geen kilometer zou kunnen volhouden, niet eens als hij achter hen liep over een pad dat zij min of meer voor hem konden bereiden. Ze zouden hem al spoedig om beurten moeten dragen. Daarna zouden zij ook snel uitgeput raken, zodat ze op die desolate, witte vlakte de dood zouden vinden.

‘Ik wil hier niet blijven,’ zei Toby. ‘Ik wil niet doen wat ik misschien zal moeten doen als ik hier blijf.’

‘En ik wil jullie hier niet achterlaten.’ Jack ging op zijn hurken voor de jongen zitten. ‘Ik laat je niet in de steek, Toby. Je weet toch zeker wel dat ik dat nooit zou doen?’

Toby knikte somber.

‘En je kunt rekenen op je moeder. Zij is een taaie. Ze zal jou niets laten overkomen.’

‘Dat weet ik,’ zei Toby als een brave soldaat.

‘Goed. Oké. Nu moet ik nog een paar dingen doen en dan kan ik gaan. Ik kom zo snel mogelijk terug. Ik ga regelrecht naar de Ponderosa Pines, verzamel daar hulptroepen en kom daarmee terug. Je hebt die oude films wel eens gezien. De cavalerie komt altijd op het nippertje op tijd, nietwaar? Jou zal niets gebeuren. Ons zal geen van allen iets gebeuren.’

De jongen keek hem onderzoekend in de ogen.

Jack reageerde op de angst van zijn zoon met een onoprechte, geruststellende glimlach en voelde zich een grote bedrieger. Hij klonk veel overtuigender dan hij zich voelde. En hij had wel degelijk het gevoel dat hij hen in de steek liet. Stel dat hij hulp kon krijgen, maar dat zij dood waren tegen de tijd dat hij bij de Quartermass Ranch terug was?

Dan zou hij net zo goed zelfmoord kunnen plegen. Dan zou het geen zin hebben om verder te leven.

Waarschijnlijk zou het zo niet gaan, zij dood en hij levend. Hij had op zijn best een kans van vijftig procent om de Ponderosa Pines te bereiken. Als hij niet door de sneeuwstorm werd geveld … zou iets anders daar wel voor kunnen zorgen. Hij wist niet van hoe dichtbij ze werden geobserveerd, of hun tegenstander zich bewust zou zijn van zijn vertrek. Als die hem zag, zou hij hem niet ver laten komen.

Dan zouden Heather en Toby alleen zijn.

Hij kon echter niets anders doen. Geen enkel ander plan was zinnig. Nul andere mogelijkheden. En ze hadden niet veel tijd meer.

Hamerslagen klonken luid door het huis. Harde, holle, angstaanjagende geluiden.

Jack gebruikte stalen spijkers met een lengte van ruim zeven centimeter, omdat dat de grootste waren die hij in de gereedschapskast in de garage, had kunnen vinden. Hij stond in de vestibule onderaan de achtertrap en spijkerde de deur aan de deurpost vast. Twee boven de deurknop, twee eronder. De deur was van massief eikenhout en de lange spijkers gingen daar alleen doorheen als je meedogenloos hamerde.

De scharnieren zaten aan de binnenkant. Die waren vanaf de veranda met niets los te krijgen.

Toch besloot hij de deur ook aan die kant aan de deurpost vast te zetten, hoewel met twee spijkers in plaats van vier. Twee andere spijkers gebruikte hij voor de bovenkant van de deur, om het zekere voor het onzekere te nemen.

Een indringer die via die vestibule het huis betrad, kon op twee manieren verder naar binnen komen in plaats van op één manier, zoals bij de andere buitendeuren. Hij zou de keuken in kunnen lopen, of via de trap snel naar Toby’s kamer kunnen gaan. Jack wilde hoe dan ook voorkomen dat het iets de eerste verdieping kon bereiken, omdat het vandaar verschillende kamers in kon glippen om een frontale aanval te vermijden, en Heather kon dwingen op zoek te gaan tot het een kans had haar van achteren aan te vallen.

Nadat hij de laatste spijker had vastgespijkerd, maakte hij de grendel los en probeerde de deur te openen. Hoe hard hij er ook zijn best voor deed, er was geen beweging in te krijgen. Geen enkele indringer zou nog geruisloos naar binnen kunnen glippen. De deur zou moeten worden geforceerd, en dat zou Heather horen, waar ze ook was.

Hij deed de deur weer op slot en vergrendelde hem.

Veilig.

Terwijl Jack de deur aan de achterkant van het huis dichtspijkerde, hielp Toby Heather om potten, pannen, schalen, borden en drinkglazen op te stapelen voor de deur tussen de keuken en de veranda aan de achterzijde. Die zorgvuldig uitgebalanceerde toren zou met veel lawaai instorten wanneer de deur open werd geduwd en hen zo waarschuwen als ze elders in het huis waren. Falstaff bleef uit de buurt van het wankele bouwsel, alsof hij aanvoelde dat hij ernstig in de problemen zou komen als hij de toren liet instorten.

‘Wat doen we met de deur naar de kelder?’ vroeg Toby.

‘Die kan geen kwaad. Van buitenaf kun je op geen enkele manier in de kelder komen,’ verzekerde Heather hem.

Terwijl Falstaff geïnteresseerd toekeek, bouwden ze een soortgelijke beveiliging voor de deur tussen de keuken en de garage. Toby bekroonde het bouwwerk met een glas vol lepels op een omgekeerde metalen kom.

Ze namen ook kommen, potten, borden, braadpannen en vorken mee naar de grote hal. Nadat Jack was vertrokken, zouden ze bij de voordeur een derde toren bouwen.

Heather kon er niets aan doen dat ze het gevoel had dat die torens onvoldoende waren. Lachwekkend zelfs.

Maar ze konden niet alle deuren op de begane grond dichtspijkeren, omdat ze er misschien door één zouden moeten ontsnappen, en in dat geval konden ze gewoon de huishoudelijke artikelen opzij schuiven, de deur van de grendel halen en zich uit de voeten maken. Verder hadden ze de tijd niet om het huis in een goed beveiligd fort te veranderen.

Bovendien was het zo dat elk fort in principe een gevangenis kon worden.

Zelfs als Jack het gevoel had gehad dat er tijd genoeg was om het huis wat beter te beveiligen, had hij dat wellicht niet eens geprobeerd. Welke maatregelen er ook werden genomen, de vele ramen maakten het huis moeilijk te verdedigen.

Het beste dat hij kon doen, was boven van het ene raam naar het andere rennen – terwijl Heather die op de begane grond controleerde – om zich ervan te vergewissen dat ze goed dicht waren. Vele waren dichtgeverfd en zouden sowieso niet makkelijk te openen zijn.

Achter alle ramen zag hij een ellendige wereld vol sneeuw en wind. Hij ving geen enkele glimp op van iets onaards.

In de kast van Heather in de grote slaapkamer zocht Jack tussen haar wollen sjaals. Hij koos er een uit die los gebreid was.

In een lade vond hij zijn zonnebril. Hij wenste dat hij een skibril had. Nu zou hij het met een zonnebril moeten doen. In dat felle licht kon hij niet naar de Ponderosa Pines lopen zonder zijn ogen te beschermen. Dan zou hij sneeuwblindheid riskeren.

Toen hij de keuken weer in liep, waar Heather de sloten van de laatste ramen aan het controleren was, haalde hij opnieuw de hoorn van de haak van de telefoon, hopend op een kiestoon. Onzinnig natuurlijk. Het ding werkte niet.

‘Ik moet gaan,’ zei hij.

Ze konden uren of slechts kostbare minuten hebben voordat hun Nemesis besloot op hen af te komen. Hij kon niet raden of het ding langzaam of snel zou naderen; zijn denkprocessen konden op geen enkele manieren worden begrepen, het was ook volslagen onbekend of tijd enige betekenis voor het ding had. Buitenaards. Eduardo had gelijk gehad. Volkomen buitenaards. Vreemd. Mysterieus. Oneindig vreemd.

Heather en Toby liepen met hem mee naar de voordeur. Hij omhelsde Heather even, maar wel heel stevig. Hij kuste haar maar één keer. Van Toby nam hij al even snel afscheid.

Hij durfde niet langer te wachten, want hij zou elke seconde kunnen besluiten uiteindelijk toch maar niet weg te gaan. De Ponderosa Pines was de enige hoop die ze hadden. Er niet naartoe gaan was hetzelfde als toegeven dat ze verdoemd waren. Toch was het achterlaten van zijn vrouw en zoon in dat huis het allermoeilijkste dat hij ooit had gedaan – moeilijker dan Tommy Fernandez en Luther Bryson naast hem doodgeschoten te zien worden, moeilijker dan de confrontatie met Anson Oliver voor dat brandende tankstation, veel moeilijker dan het herstellen van zijn rugletsel. Hij hield zichzelf voor dat het weggaan van hém evenveel moed vereiste als het achterblijven van hén. Als zij stierven en hij in leven bleef, zouden verdriet, schuldgevoelens en walging jegens zichzelf het leven voor hem donkerder maken dan de dood.

Hij wond de sjaal om zijn hoofd, van zijn kin tot net onder zijn ogen. Twee keer, maar omdat de wol zo los gebreid was, kon hij blijven ademen. Hij zette zijn capuchon op en bond die onder zijn kin vast om de sjaal op zijn plaats te houden. Hij voelde zich als een ridder die zich voorbereidt op een gevecht.

Toby keek toe en kauwde zenuwachtig op zijn onderlip. Tranen blonken in zijn ogen, maar hij deed zijn uiterste best ze niet over zijn wangen te laten druppen. Een kleine held.

Jack zette zijn zonnebril op, zodat hij de tranen van de jongen minder duidelijk zou zien en daardoor niet zo snel zou aarzelen om weg te gaan.

Hij trok zijn handschoenen aan en pakte de Mossberg. De Colt .45 zat in de holster bij zijn rechterheup.

Het moment was aangebroken.

Heather leek erg aangeslagen.

Hij kon het nauwelijks verdragen naar haar te kijken.

Ze maakte de deur open. De huilende wind blies de sneeuw de veranda over, over de drempel, de hal in.

Jack stapte naar buiten en draaide zich aarzelend om, weg van alles wat hij liefhad. Hij trapte door de poederachtige sneeuw op de veranda.

Hij hoorde haar nog een laatste keer iets zeggen. ‘Ik houd van je.’ De woorden werden vervormd door de wind, maar de betekenis was onmiskenbaar.

Bovenaan het trapje aarzelde hij, draaide zich om, zag dat ze een stap het huis uit had gezet, en zei: ‘Ik houd van je, Heather.’

Toen liep hij de sneeuwstorm in, er niet zeker van of ze hem had gehoord, er niet zeker van of hij haar ooit nog zou spreken, haar ooit nog in zijn armen zou houden, ooit nog de liefde in haar ogen zou zien of de glimlach die hem meer waard was dan een plaats in de hemel en de redding van zijn ziel.

De sneeuw voor het huis reikte tot zijn knieën. Hij baande zich er een weg doorheen.

Hij durfde niet meer om te kijken.

Hij wist dat het noodzakelijk was hen hier achter te laten. Het was moedig, verstandig, hun beste kans om te overleven.

Maar zo voelde hij dat niet. Hij had het gevoel dat hij hen in de de steek liet.

21

De wind siste tegen de ramen alsof hij een bewustzijn had en hen in de gaten hield; hij bonkte en ratelde tegen de keukendeur alsof hij het slot wilde testen en snoof langs de zijkanten van het huis, zoekend naar een zwakke plek in hun verdediging.

Heather aarzelde om de Uzi neer te leggen, hoe zwaar hij ook was, en hield enige tijd de wacht bij het keukenraam op het noorden, toen bij het raam aan de westkant boven het aanrecht. Af en toe hield ze haar hoofd scheef om te luisteren naar geluiden die te doelbewust leken om alleen stemmen van de sneeuwstorm te kunnen zijn.

Toby zat aan tafel met een Game Boy te spelen en had een koptelefoon op. Zijn lichaamstaal was anders dan gewoonlijk wanneer hij met een elektronisch spelletje bezig was – hij schoof niet heen en weer, boog zich niet voorover, wiegde niet van links naar rechts, zat niet te springen op zijn stoel. Hij speelde alleen om de tijd de doden.

Falstaff lag in de hoek het verst van alle ramen vandaan: het warmste plekje in de kamer. Af en toe tilde hij zijn edele kop op, snuffelend of luisterend; maar het merendeel van de tijd lag hij op zijn zij, geeuwde en keek de kamer rond.

De tijd ging langzaam voorbij. Heather keek herhaalde keren op de klok aan de muur, er zeker van dat er minstens tien minuten waren verstreken, om dan te moeten ontdekken dat het pas twee minuten geleden was dat ze de tijd voor het laatst had gecontroleerd.

De wandeling van zo’n kleine vier kilometer naar de Ponderosa Pines zou in mooi weer misschien vijfentwintig minuten duren. Nu zou Jack er vast wel een uur of misschien zelfs wel anderhalf uur over doen, omdat hij door kniediepe sneeuw moest waden, om hoger opgewaaide sneeuw heen moest lopen en bovendien te maken had met een voortdurende, keiharde wind. Als hij daar eenmaal was, zou hij een half uur nodig hebben om de situatie uit te leggen en hulptroepen te verzamelen. De terugreis zou minder dan een kwartier in beslag nemen, ook al zouden ze onderweg op de landweg en de oprijlaan misschien af en toe wat sneeuw moeten ruimen. Op zijn laatst moest hij over twee uur en een kwartier terug zijn, misschien een half uurtje eerder.

De hond geeuwde.

Toby zat zo doodstil dat hij zittend in slaap gevallen had kunnen zijn.

Ze hadden de thermostaat laag gezet, zodat ze hun skipakken konden aanhouden om zo nodig meteen het huis te verlaten, maar toch was het nog warm. Haar handen en gezicht waren koel, maar zweet drupte langs haar ruggengraat en de binnenkant van haar onderarmen. Ze trok de rits van het jack open, hoewel ze door de loshangende panden dan wel moeilijker bij de heupholster kon komen.

Toen er een kwartier voorbij was gegaan zonder dat er iets bijzonders was gebeurd, begon ze te denken dat hun onvoorspelbare tegenstander niets tegen hen zou ondernemen. Of het ding besefte niet dat zij op dit moment zonder Jack kwetsbaarder waren, of het interesseerde zich daar niet voor. Uit wat Toby had gezegd, had ze kunnen opmaken dat het het toppunt van arrogantie was – nóóit bang – en altijd te werk ging in overeenstemming met zijn eigen ritmen, plannen en wensen.

Haar zelfvertrouwen begon net toe te nemen toen Toby zacht, en niet tegen haar, zei: ‘Nee, dat denk ik niet.’

Heather liep van het raam vandaan.

Hij mompelde: ‘Tja … misschien.’

‘Toby?’ zei ze.

Alsof hij zich van haar aanwezigheid niet bewust was, staarde hij naar het Game Boy-scherm. Zijn vingers hield hij niet bij de knoppen. Er werd geen spel gespeeld. Vormen en brutale kleuren zwermden over de piepkleine monitor, dezelfde vormen die ze al twee keer eerder had gezien.

‘Waarom?’ vroeg hij.

Ze legde een hand op zijn schouder.

‘Misschien,’ zei hij tegen de ronddraaiende kleuren op het scherm.

Tot nu toe had hij, reagerend op deze eenheid, altijd ‘nee’ gezegd. Het ‘misschien’ alarmeerde Heather.

‘Zou kunnen, misschien,’ zei hij.

Ze haalde de koptelefoon van zijn hoofd en eindelijk keek hij naar haar op. ‘Toby, wat ben je aan het doen?’

‘Praten,’ zei hij met halfverdoofde stem.

‘Waar zei je “misschien” tegen?’

‘Tegen de Weldoener,’ legde hij uit.

Ze herinnerde zich die naam uit haar droom, de poging van het afschuwelijke ding om zich voor te doen als de bron van grote opluchting, vrede en genot. ‘Het is geen weldoener. Dat is een leugen. Het is een ding dat néémt. Je moet er “nee” tegen blijven zeggen.’

Toby staarde haar aan.

Ze trilde. ‘Heb je me begrepen, schat?’

Hij knikte.

Ze was er nog steeds niet zeker van of hij naar haar luisterde. ‘Je moet “nee” blijven zeggen, niets anders dan “nee”.’

‘Oké.’

Ze gooide de Game Boy in de vuilnisbak. Na een korte aarzeling haalde ze hem er weer uit, legde hem op de grond en stampte er met haar laars op, één keer, nog een keer. Ze ramde het ding nog een derde keer met haar hak, hoewel er na die twee eerste keren al weinig meer van over was, en toen voor de zekerheid nog eens en nog eens, tot ze besefte dat ze zichzelf niet meer in de hand had, overdreven maatregelen nam tegen de Game Boy omdat ze de Weldoener niet te grazen kon nemen – het ding dat ze in feite wilde vermorzelen.

Een paar seconden bleef ze daar staan, luid ademhalend, starend naar de plastic troep. Ze wilde zich bukken om alles op te rapen, maar besloot toen dat niet te doen. Ze schopte de grotere delen in de richting van de muur.

Falstaff had er belangstelling genoeg voor gekregen om te gaan staan. Toen Heather terugliep naar het raam bij het aanrecht, keek de retriever haar nieuwsgierig aan, liep toen naar de vertrapte Game Boy en snuffelde eraan alsof hij probeerde te bepalen waarom het ding haar zo razend had gemaakt.

Achter het raam was niets veranderd. Een door de wind voortgedreven sneeuwstorm maakte de dag bijna even onzichtbaar als een wervelende mist vanaf de oceaan de straten in een Californische kuststad aan het oog kan onttrekken.

Ze keek naar Toby. ‘Alles in orde met jou?’

‘Ja.’

‘Laat het niet binnen.’

‘Dat wil ik niet.’

‘Doe het dan ook niet. Wees hard. Dat kun je best.’

Op het aanrecht, onder de magnetron, begon de radio uit zichzelf geluid te geven, alsof er een wekker bij hoorde die zo was geprogrammeerd dat hij vijf minuten lang muziek speelde voordat de zoemer afging. Het was een groot toestel en je kon er zes zenders mee afluisteren, waaronder de plaatselijke AM- en de FM-zenders; maar er hoorde geen wekker bij en hij kon niet worden geprogrammeerd om op een bepaalde tijd te gaan spelen. Toch brandde het groene lampje en kwam er vreemde muziek uit de luidsprekers.

De reeksen tonen en overlappende ritmen waren geen muziek, alleen de essentie van muziek, zoals een berg hout en schroeven de essentie van een kast kan zijn. Ze kon een symfonie van instrumenten identificeren – fluiten, hobo’s, klarinetten, allerlei hoornen, violen, pauken, snaardrums – maar er was geen melodie, geen waarneembare, samenhangende structuur, alleen een gevóél van structuur, te subtiel om duidelijk te kunnen horen. Geluidsgolven die soms aangenaam waren en soms knarsend vals, het ene moment luid en dan weer zacht, wegebbend en in intensiteit toenemend.

‘Misschien,’ zei Toby.

Heathers aandacht was op de radio gericht geweest. Verbaasd draaide ze zich om naar haar zoon.

Toby was opgestaan. Hij stond bij de tafel en staarde door de kamer naar de radio, wiegend als een slanke rietstengel in een briesje dat hij alleen kon voelen. Zijn ogen waren glazig geworden. ‘Tja … ja, misschien … misschien …’

De onmelodieuze geluiden uit de radio waren het auditieve equivalent van de telkens veranderende massa’s kleuren die ze op de schermen van de televisie, de computer en de Game Boy had gezien: een taal die kennelijk tot het onderbewuste sprak. Ze kon zelf ook de hypnotiserende aantrekkingskracht ervan voelen, hoewel de invloed ervan op haar zoon oneindig veel groter moest zijn.

Toby was degene die kwetsbaar was. Kinderen waren altijd de makkelijkste prooi, de natuurlijke slachtoffers in een wrede wereld.

‘… dat zou ik fijn vinden … lijkt … mooi,’ zei de jongen dromerig, en zuchtte toen.

Als hij ‘ja’ zei, als hij de deur in zijn binnenste opende, zou hij het ding ditmaal misschien niet meer kunnen wegduwen. Dan kon hij voor altijd verloren zijn.

‘Nee!’ zei Heather.

Ze pakte het snoer van de radio en trok de stekker zo hard uit het stopcontact dat de twee polen erdoor verbogen raakten. Ze zag oranje vonken, die op het aanrecht neerkwamen.

Hoewel de stekker uit het stopcontact was gehaald, bleef de radio de betoverende geluidsgolven produceren.

Ze staarde ernaar, ontzet, niet-begrijpend.

Toby bleef in trance, sprak tot de ongeziene présence zoals hij dat tegen een verbeeld speelkameraadje zou kunnen doen. ‘Kan ik dat? Hmmm. Kan ik … wil jij … wil jij?’

Het verdomde ding was meedogenlozer dan de drugdealers die in de stad kinderen probeerden te lokken bij schoolhekken, op straathoeken, in de winkelcentra, of waar ze hun kans ook maar schoon zagen, onvermoeibaar, even moeilijk weg te krijgen als luizen.

Batterijen. Natuurlijk. De radio kon werken op gelijkstroom en op wisselstroom.

‘… misschien … misschien …’

Ze liet de Uzi op het aanrecht vallen, pakte de radio, maakte het plastic plaatje aan de achterkant los en haalde er de twee oplaadbare batterijen uit. Die gooide ze in de spoelbak, waar ze ratelden als dobbelstenen tegen de rand van een crapstafel. Het sirenenlied over de radio was opgehouden voordat Toby eraan kon toegeven, dus had Heather die ronde gewonnen. Ze had een zeven gegooid en gewonnen. Voorlopig was hij weer veilig.

‘Toby? Toby, kijk me aan.’

Hij gehoorzaamde. Hij wiegde niet langer heen en weer, zijn ogen waren niet meer glazig en hij leek weer contact te hebben met de werkelijkheid.

Falstaff blafte en Heather dacht dat hij door al het lawaai geagiteerd was geraakt, of misschien door de doodsangst die hij bij haar had aangevoeld, maar toen zag ze dat hij naar het raam boven het aanrecht keek. Hij blafte woest, hard, waarschuwend, met het doel een tegenstander af te schrikken.

Ze draaide zich op tijd om om iets vanaf de veranda weg te zien glippen naar een plaats links van het raam. Het was donker en groot. Ze had het vanuit een ooghoek even gezien, maar te kort om te zien wat het was.

De deurknop rammelde.

De radio was een afleidingsmanoeuvre geweest.

Toen Heather snel de Micro Uzi weer van het aanrecht pakte, rende de retriever langs haar heen en ging voor de potten, pannen en borden staan die bij de achterdeur waren opgestapeld. Hij blafte woedend naar de koperen knop, die heen en weer draaide, heen en weer.

Heather pakte Toby bij zijn schouders en duwde hem naar de deur naar de gang. ‘De gang in, maar vlak achter me blijven. Snel!’

De lucifers zaten al in de zak van haar jack. Ze pakte het dichtstbijzijnde benzineblik bij de handgreep. Ze kon er maar één meenemen, omdat ze niet van plan was de Uzi neer te leggen.

Falstaff leek een dol geworden hond; hij gromde zo woest dat er speeksel vanuit zijn bek in het rond vloog, het haar in zijn nek rechtovereind, zijn staart tegen zijn achterste, ineengedoken en gespannen, alsof hij bereid was op de deur af te springen voordat het ding buiten erdoorheen kon komen.

Het slot ging met een harde klik open.

De binnendringer had een sleutel. Of misschien had hij er geen nodig. Heather herinnerde zich hoe de radio uit zichzelf was gaan spelen.

Ze liep achteruit, de drempel over tussen de keuken en de gang op de begane grond.

Op de draaiende koperen deurknop werd het licht van de lamp aan het plafond weerkaatst.

Ze zette het blik benzine op de grond en hield de Uzi met beide handen vast. ‘Falstaff, ga daar weg! Falstaff!’

Toen de deur naar binnen openging, wankelde de toren.

De hond liep naar achteren toen ze hem bleef roepen.

De toren wankelde, viel om. Potten, pannen en borden vielen, gleden, draaiden op en over de keukenvloer, vorken en messen tikten als klokken tegen elkaar, de drinkglazen vielen aan scherven.

De hond stond nu naast Heather, maar bleef woest blaffen, de tanden ontbloot, de blik in de ogen wild.

Ze had de Uzi stevig vast, de veiligheidspal eraf, haar vinger licht om de trekker gekromd. Stel dat het ding dienst weigerde? Niet aan denken. Dat zou niet gebeuren. Het had perfect gewerkt toen ze het enige maanden eerder had getest in een ravijn in een afgelegen gebied ten noorden van Malibu. Het automatische geweervuur was weerkaatst door de wanden van dat smalle ravijn, de lege patroonhulzen waren de lucht ingevlogen, struiken waren aan stukken gereten, ze had heet koper en verbrand kruit geroken, de kogels waren er in een straffende stroom uit gekomen, even soepel en makkelijk als water uit een tuinslang.

De deur ging langzaam naar binnen open. Een smalle kier. Tweeënhalve centimeter. Toen meer.

Iets kwam een paar centimeter boven de deurknop de kier door. Op dat moment werd de nachtmerrie bevestigd, het onwerkelijke werkelijkheid gemaakt, het onmogelijke opeens belichaamd, want wat naar binnen kwam, was een tentakel, voornamelijk zwart, maar met her en der rode spikkels, even glanzend en glad als natte zijde, met een diameter van misschien zo’n vijf centimeter op het dikste punt dat ze kon zien, bij het uiteinde even smal als een aardworm. Het speurde in de warme lucht van de keuken, krulde zich soepel, boog zich obsceen.

Dat was voldoende. Ze hoefde niets meer te zien, wilde niets meer zien, dus opende ze het vuur. Takke-takke-takke-tak. Ze had de trekker slechts even aangeraakt, maar het wapen spuugde al zes of zeven patronen uit, die gaten boorden in de eiken deur, de rand ervan uitholden en versplinterden. De oorverdovende explosies werden door de muren van de keuken weerkaatst, scherpe echo op scherpe echo.

Het tentakel verdween met de snelheid van een zweep die wordt teruggetrokken.

Ze hoorde geen kreet, geen onaardse schreeuw. Ze wist niet of ze het ding had geraakt of niet.

Ze was niet van plan op de veranda te gaan kijken, geen sprake van, en ze was ook niet van plan af te wachten of het de volgende keer agressiever naar binnen zou stormen. Omdat ze niet wist hoe snel het wezen zich kon bewegen, moest ze een grotere afstand scheppen tussen haarzelf en de achterdeur.

Ze pakte het benzineblik dat naast haar stond, hield de Uzi met één hand vast en liep achteruit de gang in, waarbij ze bijna struikelde over de hond die zich samen met haar terugtrok. Ze liep verder achteruit, naar de trap waar Toby op haar wachtte.

‘Mam?’ zei hij met een van angst gespannen stem.

Ze keek via de gang naar de keuken en kon de achterdeur zien, omdat die op één lijn met haar lag. Hij stond nog steeds op een kier, maar niets probeerde opnieuw naar binnen te komen. Ze wist dat de indringer, het ding, nog op de veranda moest zijn en de deurknop aan de buitenkant vasthield, want anders zou de wind de deur helemaal hebben opengeduwd.

Waarom wachtte het? Was het bang van haar? Nee. Toby had gezegd dat het nooit bang was.

Opeens kreeg ze een overweldigende andere gedachte. Als het ding het idee van de dood niet begreep, moest dat betekenen dat het niet dood kon gaan, niet kon worden gedood. En in dat geval waren wapens zinloos.

Toch wachtte het, aarzelde. Misschien was alles wat Toby erover te weten was gekomen een leugen en was het even kwetsbaar als zij, of misschien erger: fragiel zelfs. De wens was de vader van de gedachte. Meer had ze niet.

Ze stond nog niet helemaal midden in de gang. Nog twee stappen en dan zou ze precies tussen de eetkamer en de huiskamer in staan. Maar ze was ver genoeg van de achterdeur om de kans te hebben het wezen weg te vagen als het met onnatuurlijke snelheid en kracht het huis in kwam. Ze bleef staan, zette het blik benzine op de grond naast de trapstijl en hield de Uzi weer met beide handen vast.

‘Mam?’

‘Sttttt.’

‘Wat gaan we doen?’ vroeg hij smekend.

‘Sttttt. Laat me nadenken.’

Aspecten van de indringer waren duidelijk slangachtig, al wist ze niet of dat alleen de aanhangsels betrof of het hele lijf. De meeste slangen konden zich snel bewegen, zich opkrullen of zich lang maken, grote afstanden met dodelijke accuratesse overbruggen.

De achterdeur bleef op een kier staan. Bewoog niet. Sneeuwvlokjes werden door de wind door de smalle kier tussen de deur en de deurpost het huis in geblazen, draaiden glinsterend over de tegelvloer.

Of het ding op de veranda achter het huis nu snel was of niet, het was onmiskenbaar groot. Ze had de aanzienlijke afmetingen ervan aangevoeld toen ze er bij het raam heel even een glimp van had opgevangen. Groter dan zij.

‘Kom op,’ mompelde ze, haar aandacht gevestigd op de achterdeur. ‘Kom op. Als je nooit bang bent, kom dan.’

Toby en zij slaakten beiden een kreet van verbazing toen de televisie in de huiskamer aan ging, met het geluid op zijn hardst. Razende, levendige muziek. Tekenfilmmuziek. Piepende remmen, een dreun en gekletter, komisch begeleid door fluitmuziek. Toen de stem van een gefrustreerde Elmer Fudd, die keihard door het huis brulde: ‘Ooo, ik haat dat knijn!’

Heather bleef naar de achterdeur kijken, de gang en de keuken door, ongeveer vijftien meter van haar vandaan.

Zo luid dat elk woord door de ramen werd weerkaatst, zei Bugs Bunny: ‘Wat is er aan de hand, doc?’ Toen het geluid van iets dat stuiterde. Boink, boink, boink, boink, boink.

‘Hou daarmee op, hou daarmee op, stom knijn.’

Falstaff rende de huiskamer in, blaffend tegen de televisie, en kwam toen de gang weer in, waar hij langs Heather heen naar de plaats keek waar óók hij wist dat de echte vijand nog wachtte.

De achterdeur.

Sneeuw die de smalle kier door kwam.

In de huiskamer zweeg de televisie midden in een lang, komisch glissando van een trombone, dat zelfs onder deze omstandigheden een levendig beeld opriep van Elmer Fudd die triest en onvermijdelijk een of ander noodlot tegemoet ging. Stilte. Alleen de weeklagende wind buiten.

Een seconde. Twee. Drie.

Toen blèrde de televisie weer, maar niet met Bugs en Elmer. Hij spuugde dezelfde eigenaardige, niet-melodische geluidsgolven uit als de radio in de keuken.

Scherp zei ze tegen Toby: ‘Verzet je ertegen.’

Achterdeur. Sneeuwvlokken wentelend door de kier.

Kom nu, kom nu.

Ze bleef naar de achterdeur kijken, bij de verste kant van de verlichte keuken, en zei: ‘Je moet er niet naar luisteren, schatje. Zeg alleen dat het weg moet gaan, zeg er nee tegen. Zeg er nee, nee, nee tegen.’

De melodieloze muziek, afwisselend irriterend en geruststellend, leek haar met werkelijk fysieke kracht te duwen wanneer hij in intensiteit toenam, trok aan haar wanneer hij zachter werd, duwde en trok, tot ze besefte dat ze heen en weer stond te wiegen zoals Toby dat in de keuken had gedaan toen hij door de radio was betoverd.

Tijdens een van de rustigere passages hoorde ze gemompel. Toby’s stem. Ze kon de woorden niet verstaan.

Ze keek naar hem. Hij keek weer verdwaasd. Getransporteerd. Hij bewoog zijn lippen. Het kon zijn dat hij ‘ja, ja’ zei, maar daar was ze niet zeker van.

Keukendeur. Nog steeds op een kier van vijf centimeter, niet meer, net zoals daarnet. Iets wachtte daar nog op de veranda.

Dat wist ze.

De jongen fluisterde tegen zijn ongeziene verleider – zachte, indringende woorden die de eerste aarzelende stappen op weg naar een totale overgave konden zijn.

‘Shit,’ zei ze.

Ze deed twee stappen naar achteren, draaide zich om naar de huiskamer links van haar en opende het vuur op de televisie. Een kort salvo, zes of acht kogels. De beeldbuis explodeerde, dunne witte rookslierten kwamen de lucht in en het duistere, betoverende sirenenlied was door de Uzi tot zwijgen gebracht. Een sterke, koude windvlaag kwam de gang door en Heather draaide zich om naar de achterkant van het huis. De achterdeur stond niet langer op een kier. Hij stond wagenwijd open. Ze kon de met sneeuw bedekte veranda en de golvende witte sneeuwgordijnen daarachter zien.

De Weldoener was de eerste keer uit een droom gekomen. Nu was hij uit de sneeuwstorm gelopen, het huis in. Hij was ergens in de keuken, links of rechts van de deur naar de gang, en ze had de kans gemist hem neer te maaien toen hij binnenkwam.

Als het ding net aan de andere kant van de drempel tussen de gang en de keuken stond, was de afstand tussen hen niet meer dan een meter of zeven, acht. Wederom gevaarlijk dichtbij.

Toby stond op de eerste trede van de trap, weer met heldere ogen, maar rillend en bleek van doodsangst. De hond stond naast hem, alert, de lucht opsnuivend.

Achter haar ging een ander alarm van potten en pannen, schalen en borden af met een luid gerinkel van metaal en het breken van glas. Toby krijste, Falstaff begon weer woest te blaffen en Heather draaide zich bliksemsnel om, haar hart zo hard hamerend dat haar armen ervan trilden en het wapen op en neer wipte. De voordeur ging langzaam naar binnen open. Een woud van lange, roodgespikkelde zwarte tentakels kwam door het gat tussen de deur en de deurpost heen, glanzend en kronkelend. Dus waren er twéé: een aan de voorkant van het huis, en een aan de achterkant. De Uzi werd afgeschoten. Zes patronen, misschien acht. De deur ging dicht. Maar een mysterieuze, donkere figuur stond ertegenaan, voor een klein deel zichtbaar door de ruit boven in de deur.

Zonder de tijd te nemen om te kijken of ze het kreng echt had geraakt of alleen de deur en de muur, draaide ze zich opnieuw bliksemsnel om naar de keuken, schoot onder het omdraaien al drie of vier patronen af door de lege gang.

Niets daar.

Ze was er zeker van geweest dat het eerste ding haar in de rug zou aanvallen. Dat had ze mis gehad. Misschien nog zo’n twintig patronen in het dubbele magazijn van de Uzi. Misschien slechts vijftien.

Ze kon niet in de hal blijven, niet nu een van die verdomde dingen in de keuken was en een ander op de veranda aan de voorkant.

Waarom had ze gedacht dat er maar één zou zijn? Omdat ze er in haar droom maar één had gezien? Omdat Toby het over een enkele verleider had gehad? Zouden er meer dan twee kunnen zijn. Honderden.

De huiskamer was aan de ene kant van haar, de eetkamer aan de andere. Beide ruimten zouden op een gegeven moment waarschijnlijk een val worden.

In verschillende kamers op de gehele begane grond braken de ramen tegelijkertijd.

Het gerinkel van vallend glas en het gekrijs van de wind zorgden ervoor dat ze een besluit nam. Naar boven. Toby en zij zouden naar boven gaan. Het was makkelijker om hoog gelegen terrein te verdedigen.

Ze pakte het blik benzine.

De voordeur ging achter haar weer open, botste tegen de huishoudelijke artikelen die ze voor de waarschuwingstoren had gebruikt. Ze nam aan dat de deur door iets anders dan de wind open was geduwd, maar ze keek niet om. De Weldoener siste, net als in de droom.

Ze dook op de trap af, de benzine klotsend in het blik, en schreeuwde naar Toby: ‘Naar boven! Naar boven!’

De jongen en de hond renden voor haar uit naar de eerste verdieping.

‘Boven op me wachten!’ riep ze toen ze uit haar gezichtsveld verdwenen.

Op het tussenbordes bleef Heather staan, keek naar beneden en zag een dode man lopen. Eduardo Fernandez. Ze herkende hem door de foto’s die ze hadden gevonden toen ze zijn persoonlijke bezittingen sorteerden. Al meer dan vier maanden dood en begraven, maar toch bewoog hij zich, stram, trapte potten en pannen en borden opzij, was onderweg naar de trap, omgeven door dwarrelende sneeuwvlokken als as van hellevuur.

Het lijk kon zich niet van zichzelf bewust zijn – er was geen spoortje van het bewustzijn van Eduardo Fernandez in achtergebleven, want de geest en de ziel van de oude man waren naar een betere plaats gegaan voordat de Weldoener zijn lichaam had opgeëist. Het smerige kadaver werd kennelijk beheerst met dezelfde kracht die de radio en de televisie vanaf een afstand had aangezet, de deuren zonder sleutel had geopend, ervoor had gezorgd dat de ramen braken. Je kon het telekinese noemen, geest heersend over materie. Buitenaardse geest over aardse materie. In dit geval verrottende, organische materie met ruwweg de vorm van een menselijk wezen.

Onderaan de trap bleef het lijk staan en keek naar haar op. Het gezicht was slechts iets gezwollen, hoewel donkerpurper van kleur, met hier en daar gele vlekken, een korst boosaardig groen onder de verstopte neusgaten. Een oog ontbrak. Het andere was bedekt met een gele film; het drukte tegen halfgesloten oogleden die door een lijkbezorger dicht waren genaaid, maar weer gedeeltelijk open waren gegaan toen de rottende touwtjes losser kwamen te zitten.

Heather hoorde zichzelf snel, ritmisch mompelen. Even later besefte ze dat ze als een gek een lang gebed aan het opzeggen was dat ze als kind had geleerd, maar al achttien of twintig jaar niet meer had gebeden. Als ze onder andere omstandigheden een bewuste poging had gedaan zich de woorden te herinneren, zou ze de helft ervan nog niet naar boven hebben kunnen halen, maar nu kwamen ze even vloeiend over haar lippen als toen ze als jong meisje op haar knieën in de kerk zat.

Het lopende lijk veroorzaakte echter nog niet de helft van haar angst en nog veel minder van de acute walging die haar maag verkrampte, haar het ademhalen bemoeilijkte en haar deed kokhalzen. Het was afschuwelijk, maar het verkleurde vlees liet nog niet los van de botten. De dode man rook nog meer naar balsem dan naar verrotting, een scherpe geur die door een koude wind de trap mee op werd genomen en Heather meteen deed denken aan de biologielessen op de middelbare school en glibberige kikkers die uit potten met sterk water werden gehaald om te worden ontleed.

Wat haar het misselijkst maakte en het ergst afstootte, was de Weldoener, die het lijk bereed zoals hij dat met een lastdier had kunnen doen. Hoewel het licht in de gang fel genoeg was om het buitenaardse wezen duidelijk te zien, en hoewel ze er misschien liever minder dan meer van had gezien, was ze toch niet in staat de fysieke vorm ervan nauwkeurig te definiëren. Het merendeel van het ding leek over de rug van de dode man te hangen, zich met zweepachtige tentakels – sommige dun als een potlood, andere even dik als haar eigen onderarm – stevig vasthoudend aan de dijbenen, het middel, de borstkas en de nek van het rijdier. De Weldoener was voornamelijk zwart, zo diepzwart dat het staren ernaar pijnlijk was, hoewel de inktzwarte glans op sommige plaatsen werd doorbroken door bloedrode stippen.

Als ze Toby niet had moeten beschermen, had ze dit ding misschien niet kunnen aanzien, want het was te vreemd, te onbegrijpelijk, teveel, verdomme. Het zien ervan maakte haar net zo duizelig als een snufje lachgas, bracht haar op de rand van wanhopig gelach, een humorloze vreugde die gevaarlijk dicht in de buurt van krankzinnigheid kwam.

Terwijl ze het blik benzine langzaam op de grond van het bordes zette, durfde ze haar ogen niet af te wenden van het lijk of de afschuwelijke berijder ervan, omdat ze bang was ze dan even later een traptrede onder haar te zien staan.

Op de rug van de dode man, bij de kern van de golvende massa tentakels, zou iets als een centraal lijf kunnen zijn dat wel wat weghad van de zak van een inktvis, maar áls dat er was, kon ze er geen glimp van opvangen. Het ding leek uitsluitend uit slijmerige extremiteiten te bestaan die zich eindeloos krulden, samentrokken, uitstrekten. Hoewel de huid van de Weldoener vocht afscheidde en gelatineachtig was, kon hij af en toe ook puntiger vormen aannemen, die haar deden denken aan kreeften en krabben. Maar even later was hij dan weer een en al vloeiende, golvende beweging.

Op de middelbare school had een vriendin van Heather, Wendi Felzer, leverkanker gekregen en besloten de behandeling door de artsen uit te breiden met een cursus zelfgenezing door middel van verbeeldingstherapie. Wendi had zich haar witte bloedlichaampjes voorgesteld als reddende ridders te paard met magische zwaarden, en haar kanker als een draak. Ze had twee uur per dag gemediteerd, tot ze in gedachten al die ridders het beest kon zien doden. De Weldoener was het archetype van elk beeld van kanker dat iemand zich ooit voor ogen had gehaald, de kronkelende essentie van kwaadaardigheid. In Wendi’s geval had de draak gewonnen. Niet goed om zich dat nu te herinneren, helemaal niet goed.

Het begon de trap op te klimmen, naar haar toe.

Ze bracht de Uzi omhoog.

Het meest walgelijke aspect van de verstrengeling van de Weldoener met het lijk was de mate van intimiteit. De knopen waren van de witte lijkwade afgesprongen, zodat die nu open hing, en te zien was dat een paar tentakels de incisie die de lijkschouwer tijdens de autopsie in de borstkas had aangebracht, hadden opengereten. Die roodgespikkelde aanhangsels verdwenen in het kadaver, onderzochten diep erin het koude weefsel. Het wezen leek te genieten van zijn verbondenheid met het dode vlees; een omhelzing die even onverklaarbaar als obsceen was.

Het bestaan ervan alleen al was een belediging. Dat het kón bestaan, leek te bewijzen dat het universum een gekkenhuis was, vol werelden zonder betekenis en felle melkwegstelsels die geen patroon of doel hadden.

Het klom twee traptreden op, naar het tussenbordes.

Drie. Vier.

Heather wachtte nog een trede af.

Vijf treden naar boven, zeven treden onder haar. Een heftig bewegende massa tentakels kwam tussen de geopende lippen van de dode man vandaan, als een leger zwarte, met bloed bespikkelde tongen.

Heather opende het vuur, hield de trekker te lang vast, gebruikte te veel ammunitie, tien of twaalf patronen, misschien zelfs wel veertien, al was het gezien haar geestesgesteldheid verbazingwekkend dat ze beide magazijnen niet leeg schoot. De 9 mm kogels stikten een bloedeloze diagonale lijn over de borstkas van de dode man, door het lichaam en de daarmee verstrengelde tentakels heen.

Parasiet en dode gastheer vielen achterover op de grond van de hal en lieten twee tentakels op de trap achter, de een ongeveer vijfenveertig centimeter lang, de ander ongeveer zestig centimeter. Geen van die geamputeerde ledematen bloedde. Beide bleven zich bewegen, aanvankelijk draaiend en uithalend, zoals de lijven van slangen nog lang nadat ze van de kop zijn gescheiden in beweging kunnen blijven.

Heather keek gefascineerd naar dat afschuwelijke tafereel omdat de bewegingen vrijwel meteen niet meer een gevolg waren van verkeerde zenuwimpulsen of willekeurige spiersamentrekkingen, maar een dóél leken te hebben. Het ene primaire organisme leek zich van het bestaan van het andere bewust te zijn, en ze kwamen dichter naar elkaar toe, de eerste zich krullend over de rand van een trede, terwijl de tweede gratievol omhoog kwam als een door fluitspel betoverde slang. Toen ze elkaar aanraakten, deed zich een transformatie voor die in wezen zwarte magie was en door Heather niet kon worden begrepen, ook al kon ze het heel duidelijk zien. De twee werden als één, zich niet alleen verstrengelend, maar versmeltend, samenvloeiend alsof de roetzwarte zijden huid die ze omgaf weinig meer was dan een oppervlaktespanning die vorm gaf aan het vocht afscheidende protoplasma erin. Zodra de twee zich hadden samengevoegd, kwamen er uit de grotere massa acht kleinere tentakels te voorschijn. Als snelle schaduwen die over een plas water spelen kreeg het nieuwe organisme vaag de vorm van een krab – maar nog wel zonder ogen – hoewel het even zacht en beweeglijk was als voordien. Trillend, alsof het ongelooflijk veel inspanning kostte een marginaal hoekiger vorm te behouden, begon het de trap af te gaan naar de moedermassa waarvan het gescheiden was.

Er was nog geen halve minuut verstreken vanaf het moment dat de twee afgeschoten aanhangsels elkaar waren gaan zoeken.

Lichamen zijn.

Volgens Jack was dat een van de dingen die de Weldoener via Toby op de begraafplaats had gezegd.

Lichamen zijn.

Toen was het een cryptische verklaring. Nu was het maar al te duidelijk. Lichamen zijn – voor nu en altijd, vlees zonder eind. Lichamen zijn – zo nodig ontbeerlijk, in hoge mate tot aanpassen in staat, scheidbaar zonder verlies van intellect of geheugen en daardoor oneindig voorradig.

Het ontmoedigende van dat plotselinge inzicht, het idee dat ze niet konden winnen, hoe dapper ze ook vochten of hoeveel moed ze ook hadden, duwde haar even over de rand van de krankzinnigheid – een krankzinnigheid die ondanks de korte duur ervan niet minder volledig was. In plaats van terug te deinzen voor het monsterachtige buitenaardse wezen dat vastberaden de trap af ging om zich bij de moedermassa te voegen – zoals elk zinnig persoon zou hebben gedaan – dook ze erachteraan, het bordes af, met een verstikte schreeuw die klonk als de iele, bittere jammerklacht van een stervend dier in een val, de Micro Uzi recht voor zich uit.

Hoewel ze wist dat ze zichzelf aan gevaar blootstelde en Toby boven aan de trap op deze manier onverantwoord in de steek liet, kon ze zichzelf geen halt toeroepen. Ze liep een, twee, drie, vier, vijf treden af in de tijd dat het krabachtige ding er twee afging. Ze waren vier treden van elkaar vandaan toen het ding plotseling weer de andere kant op kwam, zonder de moeite te nemen zich om te draaien, alsof voor-, achter- en zijkant allemaal hetzelfde waren. Ze bleef zo snel staan dat ze bijna haar evenwicht verloor, en de krab kwam heel wat sneller naar boven dan hij naar beneden was gegaan.

Drie traptreden tussen hen in.

Twee.

Ze haalde de trekker over, vuurde de laatste patronen in de Uzi af op de omhoog klauterende vorm, maakte er vijf, zes bloedeloze stukken van die een paar treden af vielen, waar ze heftig bewegend bleven liggen. Onophoudelijk bewegend. Weer soepel en slangachtig. Enthousiast en stil elkaar zoekend.

De stilte was bijna het ergst van alles. Geen kreten van pijn toen het werd aangeschoten. Geen gekrijs van woede. Het geduldige en stille herstel, het bewust voortzetten van de aanval, spotten met haar hoop op een overwinning.

Onder aan de trap had de verschijning zich overeind getrokken. De Weldoener, nog altijd op een afschuwelijke manier met het lijk verbonden, begon de trap weer op te komen.

Heathers vlaag van krankzinnigheid verdween. Ze vluchtte naar het bordes, pakte het blik benzine en ging wankelend verder naar de eerste verdieping, waar Toby en Falstaff op haar wachtten.

De retriever trilde. Hij jankte eerder dan dat hij blafte en zag eruit alsof hij hetzelfde voelde als Heather met eigen ogen had gezien: dat een effectieve verdediging onmogelijk was. Dit was een vijand die niet overwonnen kon worden met tanden of klauwen en evenmin met wapens.

‘Moet ik het doen? Ik wil het niet,’ zei Toby.

Ze wist niet wat hij bedoelde, had de tijd niet om ernaar te vragen. ‘Schatje, alles zal met ons in orde komen. We redden het wel.’

Op het onderste deel van de trap, door het bordes buiten haar gezichtsveld, hoorde ze het geluid van zware voetstappen. Een gesis. Het klonk alsof er stoom door een klein gat in een pijp ontsnapte, maar het was wel een koud geluid.

Ze legde de Uzi neer en worstelde met de dop op de schenktuit van het blik benzine.

Vuur zou kunnen werken. Ze móést geloven dat dat zou kunnen. Als het ding verbrandde, zou er niets over zijn om zich weer te herscheppen. Lichamen zijn. Maar lichamen die tot as waren gereduceerd, konden hun vorm en functie niet opnieuw opeisen, hoe buitenaards hun vlees en metabolisme ook waren. Verdomme, vuur móést werken.

‘Het is nooit bang,’ had Toby gezegd met een stem die de intensiteit van zijn eigen angst had verraden.

‘Maak je uit de voeten, schatje. Ga naar de slaapkamer. Snel!’

De jongen rende weg, met de hond achter hem aan.

Af en toe had Jack het gevoel dat hij in een witte zee zwom onder een witte lucht, op een wereld die even vreemd was als de planeet vanwaar de indringer naar de Quartermass Ranch was gekomen. Hoewel hij de grond onder zijn voeten kon voelen terwijl hij de zeshonderd meter naar de landweg moeizaam aflegde, kon hij er geen enkele glimp van opvangen door de voortdurende witte sneeuwgordijnen die door de storm werden voortbewogen, en leek die grond hem even onwerkelijk als de bodem van een oceaan dat kan zijn voor iemand die dicht bij het wateroppervlak zwemt. De sneeuw maakte alle vormen rond en het landschap golfde als de oceaan, hoewel de wind de sneeuw op sommige plaatsen geschulpte randen had gegeven, als schuimkoppen van golven die op het punt staan op het strand te breken. De bossen, die een contrast hadden kunnen vormen met de witheid overal om hem heen, werden voor het merendeel aan het oog onttrokken door de vallende en opwaaiende sneeuw – even grondig als door een zeemist.

Hij moest voortdurend oppassen niet gedesoriënteerd te raken. Hij was al tweemaal uit de koers geraakt terwijl hij nog op zijn eigen terrein was, en had die vergissing alleen opgemerkt omdat het geplette gras van de weide onder de sneeuw sponsachtiger aanvoelde dan het asfalt van de oprijlaan.

Elke moeizaam bevochten stap verwachtte Jack iets uit de gordijnen van sneeuw of van achter een berg sneeuw vandaan te zien komen: de Weldoener zelf, of een van de surrogaten die hij op de begraafplaats had opgegraven. Hij bleef voortdurend naar links en naar rechts kijken, klaar om zijn geweer leeg te schieten op iets wat snel op hem af zou komen.

Hij was blij dat hij een zonnebril op had gezet. Zelfs met dat ding op was het onveranderlijk felle licht hinderlijk. Hij deed zijn best om door het winterse wit héén te kijken om zich tegen een aanval te kunnen wapenen, en om bekende details van het terrein waar te nemen die hem op het juiste pad zouden houden. Hij durfde niet aan Heather en Toby te denken. Wanneer hij dat deed, ging hij langzamer lopen en gaf bijna toe aan de verleiding om te draaien en de Ponderosa Pines te vergeten. Omwille van hen en omwille van zichzelf zette hij hen uit zijn gedachten, concentreerde zich op het overbruggen van het terrein en werd in feite een soort lopende machine.

De onheilspellende wind gilde zonder ophouden, blies sneeuw in zijn gezicht en dwong hem zijn hoofd te buigen. Hij duwde hem twee keer omver en één keer liet hij daardoor het geweer vallen, waar hij als een gek naar moest zoeken. De wind werd een bijna even werkelijke tegenstander als welke man met wie hij ooit een confrontatie was aangegaan. Tegen de tijd dat hij het eind van de oprijlaan had bereikt en tussen de grote stenen pilaren en onder het houten bord dat de ingang van de Quartermass Ranch markeerde even bleef staan om op adem te komen, vervloekte hij de wind alsof die hem kon horen.

Met een gehandschoende hand veegde hij de sneeuw van de glazen van zijn zonnebril. Zijn ogen prikten, zoals je dat kan overkomen als een oogarts er druppels in doet om je pupillen voor een onderzoek te vergroten. Zonder die zonnebril was hij nu misschien al sneeuwblind geweest.

Hij was misselijk van de smaak en de geur van natte wol die hij door zijn neus en mond met het inademen naar binnen kreeg. De dampen die hij uitblies, hadden de wol doorweekt en de condens was bevroren. Met één hand masseerde hij de sjaal, brak het dunne laagje ijs en verkruimelde de dikkere laag compacte sneeuw. Dat deed hij grondig, zodat hij makkelijker kon ademhalen dan gedurende de laatste twee- of driehonderd meter. Hoewel hij het moeilijk vond te geloven dat de Weldoener niet wist dat hij het huis had verlaten, had hij de rand van de ranch bereikt zonder dat hij was aangevallen. Hij had nog een aanzienlijk eind te gaan, maar het gevaar van een aanval was het grootst geweest op het terrein dat hij al zonder incident achter zich had gelaten.

Misschien was de poppenspeler niet zo alwetend als hij pretendeerde of leek te zijn.

Een lange, onheilspellende schaduw, precies een angstaanjagend figuur in een spookhuis, kwam langs de muur bij de trap omhoog: de poppenspeler en zijn verrottende marionet, die stram maar vasthoudend verder naar de top van het eerste deel van de trap klommen. Terwijl het ding omhoog kwam, nam het ongetwijfeld de fragmenten vlees die de kogels eraf hadden geschoten weer in zich op, maar daar hoefde het geen halt voor te houden.

Hoewel het niet snel ging, ging het naar Heathers smaak nog veel te snel. Het leek die verdomde trap op te racen.

Ondanks haar trillende handen lukte het haar uiteindelijk de dop van de schenktuit los te draaien. Ze hield het blik bij het handvat vast en gebruikte haar andere hand om de bodem omhoog te houden. Benzine, licht van kleur, stroomde in een boog de tuit uit. Ze zwaaide met het blik heen en weer om de trapbekleding van links naar rechts te doorweken, liet de benzine over alle treden van het bovenste deel van de trap stromen.

Op de eerste trede onder het bordes verscheen de Weldoener vlak achter zijn schaduw: een gestoord, smerig, glibberig, golvend geheel.

Heather schroefde de dop snel weer vast. Ze nam het blik een stukje mee de gang in, zette het neer op een plek waar het haar niet in de weg zou staan en liep terug naar de trap.

De Weldoener had het bordes bereikt. Hij draaide zich om naar het tweede deel van de trap.

Heather zocht in de zak van haar jas waar ze meende de lucifers in te hebben gedaan, vond reserve-ammunitie voor de Uzi en de Korth, maar geen lucifers. Ze maakte een andere rits open, zocht in de zak – nog meer patronen, geen lucifers, geen lucifers.

Op het bordes tilde de dode man zijn hoofd op om naar haar te staren, wat betekende dat de Weldoener ook naar haar staarde, met ogen die ze niet kon zien.

Kon het ding de benzine ruiken? Begreep het dat benzine brandbaar was? Het was intelligent. In hoge mate, kennelijk. Begreep het dat het vernietigd zou kunnen worden?

Een derde zak. Nog meer patronen. Ze was verdomme een wandelend munitiedepot.

Een van de ogen van het kadaver was vrijwel onzichtbaar door een dun, geelachtig filmpje, maar keek tussen oogleden door die half dicht waren genaaid.

Het stonk nu naar benzine. Het ademhalen kostte Heather moeite; ze piepte. De Weldoener leek er geen last van te hebben, en het lijk ademde niet.

Jezus, te veel zakken, vier aan de buitenkant van het jack, drie aan de binnenkant, zakken en nog meer zakken, twee in elke broekspijp, alle voorzien van een rits.

De andere oogkas was leeg, gedeeltelijk verborgen achter oogleden en bengelend hechtdraad. Opeens kwam de punt van een tentakel uit de schedel te voorschijn.

Met geagiteerd bewegende aanhangsels, als de sprieten van een zwarte zeeanemoon die door een sterke stroming in beweging worden gebracht, begon het ding de trap verder op te lopen.

Lucifers.

Een klein kartonnen doosje, houten lucifers. Gevonden.

Twee traptreden vanaf het bordes naar boven. De Weldoener siste zacht.

Heather schoof het doosje open, liet de lucifers bijna op de grond vallen. Ze rammelden tegen elkaar en tegen het karton. Het ding kwam weer een traptrede omhoog.

Toen zijn moeder tegen hem zei dat hij naar de slaapkamer moest gaan, wist Toby niet of ze haar slaapkamer of de zijne bedoelde. Hij wilde zo ver mogelijk van het ding vandaan komen dat de trap aan de voorkant van het huis op kwam, dus liep hij naar zijn slaapkamer aan het eind van de gang, hoewel hij wel een paar keer bleef staan om naar haar om te kijken en bijna naar haar terug was gelopen.

Hij wilde haar daar niet alleen achterlaten. Ze was zijn móéder. Hij had niet alles van de Weldoener gezien, alleen de tentakels die om de hoek van de voordeur naar binnen waren gekomen, maar hij wist dat het meer was dan zij aankon.

Het was ook meer dan hij aankon, dus moest hij vergeten dat hij er iets aan wilde doen. Hij durfde daar niet eens over te denken. Hij wist wat er gedaan moest worden, maar hij was te bang om het te doen, wat niet erg was, omdat zelfs helden bang waren, omdat alleen krankzinnige mensen nooit, nooit bang waren. En nu wist hij dat hij bang was, zo erg dat hij het gevoel had dat hij moest plassen. Dit ding leek op de Terminator en de Predator en het buitenaardse wezen uit Alien en de haai uit Jaws en de dinosaurussen uit Jurassic Park en nog een stel andere monsters – allemaal op een hoop geveegd – maar híj was nog een jonge jongen. Misschien was hij ook een held, zoals zijn vader zei, ook al voelde hij zich geen held, helemaal niet. Maar als hij een held wás, kon hij niet doen wat hij wist dat hij moest doen.

Hij bereikte het eind van de gang, waar Falstaff stond te trillen en te janken.

‘Kom mee, mannetje,’ zei Toby.

Hij liep langs de hond zijn slaapkamer in, waar alle lampen al brandden omdat hij en zijn moeder zo ongeveer elke lamp in huis hadden aangedaan voordat zijn vader wegging, al was het toen nog dag.

‘Falstaff, kom uit de gang. Mam wil dat we uit de gang gaan. Kom nou!’

Het eerste dat hij zag toen hij zich afwendde van de hond, was dat de deur naar de achtertrap openstond. Die had afgesloten moeten zijn. Ze hadden van het huis een fort gemaakt. Pap had de deur beneden dichtgespijkerd, maar deze had ook dicht moeten zijn. Toby rende erheen, duwde hem dicht, deed de grendel erop en voelde zich beter.

Falstaff stond nog bij de andere deur, was de kamer niet in gegaan. Hij jankte niet meer.

Hij gromde.

Jack was bij het begin van de oprijlaan naar het ranchhuis. Hij bleef slechts even staan om bij te komen van de eerste en meest inspannende etappe van de reis.

De sneeuw kwam nu niet meer in zachte vlokken omlaag, maar in scherpe kristallen, bijna als zoutkorrels. De wind joeg ze snel genoeg voort om in zijn blote voorhoofd te prikken.

Er moest minstens één keer een sneeuwruimer langs zijn gekomen, omdat een één meter twintig hoge muur van sneeuw het eind van de oprijlaan blokkeerde. Hij klauterde eroverheen, de tweebaansweg op.

De kop van de lucifer vatte vlam. Even had Heather verwacht dat de benzinedampen zouden exploderen, maar die waren niet voldoende geconcentreerd om ontvlambaar te zijn.

De parasiet en de dode gastheer kwamen nog een trede omhoog, zich duidelijk van geen gevaar bewust of zeker wetend dat er geen gevaar was.

Heather deed een paar stappen naar achteren en gooide de lucifer weg.

Ze liep verder naar achteren tot ze tegen de muur opbotste, zag het vlammetje in een boog naar de trap gaan en werd besprongen door maniakale gedachten die haar bijna dwangmatig een krankzinnige lach ontlokten – een enkele, duistere lach die gevaarlijk dicht in de buurt van een snik eindigde. Mijn eigen huis in brand steken, welkom in Montana, mooi landschap en rondlopende dode mensen en dingen uit andere werelden en hier gaan we dan, de lucifer valt, moge je in de hel branden, mijn eigen huis in brand steken, zou dat in Los Angeles niet hebben hoeven doen, daar doen andere mensen het wel voor je.

Woesj.

Het met benzine doordrenkte tapijt explodeerde in vlammen die helemaal tot het plafond omhoog schoten. Het vuur verspreidde zich niet door het trappenhuis, het was domweg van het ene op het andere moment overal tegelijk. De muren en leuningen waren er meteen even hevig bij betrokken als de traptreden.

Heather werd geraakt door een gloeiendhete luchtgolf die haar dwong haar ogen tot spleetjes samen te knijpen. Ze had verder van de vuurhaard vandaan moeten vluchten, omdat de lucht bijna zo heet was om blaren op haar huid te veroorzaken, maar ze moest zien wat er met de Weldoener gebeurde.

De trap was een hel. Geen menselijk wezen zou er langer dan een paar seconden in leven zijn gebleven.

In die kolkende gloeiende hitte waren de dode man en het levende beest één enkele, donkere massa, die nog een trede verder omhoog kwam. En nog een. Geen geschreeuw of gegil van pijn tijdens het oplopen van de trap, alleen het geraas en gekraak van het felle vuur dat nu vanuit het trappenhuis de gang boven op dreigde te komen.

Toen Toby de deur boven aan de achtertrap had afgesloten, zich omdraaide en Falstaff vanaf de drempel van de andere deur gromde, schoot er een oranjerode lichtflits door de gang achter de hond. Het gegrom van het dier veranderde in een kef van verbazing. Na de lichtflits kwamen er flikkerende figuren van licht die op de muren dansten – weerkaatsingen van vlammen.

Toby wist dat zijn moeder het buitenaardse wezen in brand had gezet – ze was een taaie en ze was slim – en hij kreeg weer even hoop.

Toen zag hij dat er iets mis was met zijn slaapkamer. De gordijnen voor het bed in de nis waren dicht.

Hij had die opengelaten, hangend aan weerszijden van de nis. Hij deed ze alleen ’s nachts dicht, of wanneer hij een spelletje aan het spelen was. Vanmorgen had hij ze opengetrokken en vanaf het moment dat hij was opgestaan, had hij geen tijd gehad voor spelletjes.

Het rook onaangenaam. Dat was hem niet meteen opgevallen, omdat zijn hart zo hard bonsde en hij door zijn mond ademhaalde. Hij liep naar het bed toe. Een stap, nog een.

Hoe dichter hij bij de nis kwam, hoe erger de stank werd. Het leek op de onaangename lucht die hij de eerste dag op de achtertrap had geroken toen ze het huis hadden bekeken, maar dan wel veel erger.

Hij bleef een paar passen van het bed vandaan staan. Hij hield zichzelf voor dat hij een held was. Helden mochten bang zijn, maar ook als ze bang waren, moesten ze iets dóen.

Bij de openstaande deur stond Falstaff op het punt gek te worden.

Op een paar plekjes was het asfalt te zien, blootgelegd door de geselende wind, maar het merendeel van de weg was bedekt met vijf centimeter verse sneeuw. Tegen de muren van sneeuw die door de sneeuwruimer waren opgeworpen, kleefde alweer nieuwe sneeuw.

Te oordelen naar de tekenen die hij kon zien, meende Jack dat de mensen met de sneeuwruimer hier ongeveer twee uur geleden in de buurt moesten zijn geweest, zeker niet korter geleden dan anderhalf uur. Dat betekende dat ze eigenlijk al te laat waren voor de tweede ronde.

Hij draaide naar het oosten en liep snel naar de ranch van de Youngbloods; hij hoopte voordat hij veel verder was de ploeg sneeuwruimers tegen te komen. Of ze nu met een grote bulldozer kwamen of met een vrachtwagen die zout kon strooien en was voorzien van een sneeuwschuiver op de voorbumper; ze zouden over de radio in contact staan met hun baas. Als hij hun duidelijk kon maken dat zijn verhaal geen krankzinnig geraaskal was, zou hij hen er misschien ook van kunnen overtuigen dat ze hem mee terug moesten nemen naar het huis om Heather en Toby daar weg te halen.

Zou kunnen overtuigen? Verdorie, hij had een geweer bij zich. Natuurlijk zou hij hen kunnen overtuigen. Ze zouden de zeshonderd meter lange oprijlaan zo schoon vegen als het geweten van een non, helemaal tot de voordeur van de Quartermass Ranch, van het begin tot het eind met een glimlach op hun gezicht, even vrolijk als de kleine beschermers van Sneeuwwitje, ‘Heigh-ho, heigh-ho, it’s off to work we go’ zingend als hij dat van hen verlangde.

Hoe onmogelijk het ook scheen, het wezen op de trap leek nog grotesker en angstaanjagender in de duistere omhelzing van het vuur en de wervelende rook dan het was geweest toen ze het duidelijk en helemaal had kunnen zien. Het kwam nog een traptrede omhoog. Stil, stil. Toen nog een. Het kwam uit de vuurzee omhoog met alle zwier van Zijne Satanische Majesteit die een dagje op stap is uit de hel.

Het beest brandde, of in elk geval het deel ervan dat het lichaam van Eduardo Fernandez was, werd verteerd, maar toch klom het demonische ding nog een trede omhoog en was nu bijna boven. Heather kon niet langer dralen. De hitte was ondraaglijk. Ze had haar gezicht er al te lang aan blootgesteld; het zou waarschijnlijk licht verbrand zijn. Het hongerige vuur vrat aan het plafond van de gang, likte aan het pleisterwerk. Haar positie was gevaarlijk.

Bovendien zou de Weldoener niet achterover de hel in vallen, zoals ze had gehoopt. Het ding zou de eerste verdieping bereiken en zijn armen voor haar openen, zijn vele woeste armen, trachtend haar te omhelzen, haar te worden.

Met een als een gek kloppend hart liep Heather een paar stappen de gang door, naar het rode blik met benzine. Met één hand pakte ze het op. Het voelde licht aan. Ze moest er al meer dan de helft van hebben gebruikt. Ze keek even achterom.

De besluiper kwam nu de gang in. Zowel het lijk als de Weldoener stonden volledig in brand. Het was niet enkel een smeulende massa verschroeide organismen, maar een oogverblindende zuil van woedende vlammen, alsof hun verstrengelde lichamen van droog tondelhout waren gemaakt. Sommige langere tentakels krulden zich op, haalden uit als zwepen, strooiden vuurballen in het rond die tegen de muren sloegen en op de grond terecht kwamen, en vloerbedekking en behang in brand zetten.

Toen Toby nog een stap dichter naar het bed en de gordijnen toe liep, rende Falstaff eindelijk de kamer in. De hond blokkeerde zijn pad en blafte, hem waarschuwend om niet dichterbij te komen.

Iets bewoog zich achter de gordijnen op het bed, streek erlangs, en de eerste paar seconden daarna leken Toby een uur toe, alsof hij overgegaan was in super-slow motion. De nis was als het toneel van een poppentheater net voordat de voorstelling begint, maar Jan Klaassen en Katrijn waren er niet, evenmin als Kukla of Ollie of een van de Muppets, niets wat je ooit in Sesamstraat zou kunnen zien. Dit zou geen leuke voorstelling worden waar je om kon lachen. Hij wilde zijn ogen dicht doen en het weg wensen. Als je er niet in gelóófde, zou het ding misschien ook niet bestaan. Het bracht de gordijnen weer in beweging, bolde ze op, alsof het wilde zeggen: hallo daar, mannetje. Misschien moest je er wél in geloven, zoals je in Tinker Bell moest geloven om haar in leven te houden. Dus als je je ogen dicht deed en goede gedachten dacht over een leeg bed, over de geur van versgebakken koekjes, zou het ding er niet meer zijn, en de stank al evenmin. Het was geen perfect plan, het was misschien zelfs een stom plan, maar hij had in elk geval iets te doen. Hij moest iets te doen hebben, want anders zou hij gek worden. Toch kon hij geen stap meer in de richting van het bed zetten – ook niet als de retriever zijn pad daarheen niet had geblokkeerd – omdat hij domweg te bang was. Verdoofd. Zijn vader had niets gezegd over helden die verdoofd raakten. Of overgaven. Gaven helden wel eens over? Hij had het gevoel dat hij moest spugen. Hij kon niet wegrennen, want dan zou hij zijn rug naar het bed toe moeten draaien. Dat zou hij niet doen, dat kon hij niet doen. Wat betekende dat het dicht doen van zijn ogen en het weg wensen van het ding het beste en enige plan was – behalve dan dat hij in nog geen miljard jaar zijn ogen dicht zou doen.

Falstaff bleef tussen Toby en de nis staan, maar draaide zijn kop nu wel naar de nis toe en naar wat daar wachtte. Geen geblaf meer. Geen gegrom of gejank. Alleen wachten, de tanden ontbloot, trillend van angst, maar klaar om te vechten.

Een hand kwam tussen de gordijnen door, strekte zich uit vanuit de nis. Voornamelijk botten in een kapotte handschoen van gerimpelde, leerachtige huid, vol schimmelvlekken. Dit ding kon beslist niet echt leven, tenzij je erin geloofde, omdat het onmogelijker was dan Tinker Bell, honderd miljoen keer onmogelijker. Aan de verrottende hand zaten nog een paar vingernagels, maar die waren zwart geworden, zagen eruit als de glanzende schilden van dikke kevers. Als hij zijn ogen niet dicht kon doen om het ding weg te wensen, als hij niet weg kon rennen, moest hij op zijn minst om zijn moeder schreeuwen, hoe vernederend dat voor een joch van bijna negen ook was. Maar zij had uiteindelijk het machinegeweer, hij niet. Er werd een pols zichtbaar, een onderarm met iets meer vlees erop, de gescheurde en bevlekte mouw van een blauwe blouse of jurk. Mám! Hij schreeuwde het woord, maar hoorde het alleen in zijn hoofd, omdat er geen geluid over zijn lippen wilde komen. Een zwarte armband met rode spikkels om de verwelkte pols. Glanzend. Nieuw ogend. Toen bewoog het ding zich en was het geen armband maar een vette worm, nee, een tentakel die zich om de pols heen sloeg en verdween langs de onderkant van de rottende arm, onder de smerige blauwe mouw. Mám, help me!

Grote slaapkamer. Geen Toby. Onder het bed? In de kleerkast, de badkamer? Nee, geen tijd verspillen met zoeken. De jongen kon zich schuilhouden, maar de hond niet. Moest naar zijn eigen kamer zijn gegaan.

Terug de gang op. Hittegolven. Wild springende lichte plekken en schaduwen. Het gekraak-geknetter-gegrom-gesis van vuur. Ander gesis. De Weldoener, dreigend. Klap-klap-klap-klap, het woedend zwiepen van woeste tentakels.

Hoestend door de dunne, maar bittere rook, lopend naar de achterkant van het huis, het blik zwaaiend in haar linkerhand. Benzine klotsend. Rechterhand leeg. Hoorde niet leeg te zijn. Verdomme! Vlak bij Toby’s kamer bleef ze staan, draaide zich om en keek door het vuur en de rook heen. Ze had de Uzi op de grond bovenaan bij de trap laten staan. De twee magazijnen waren leeg, maar de zakken van haar skipak puilden uit door de reservepatronen. Stom.

Niet dat ze veel aan wapens had tegen het krankzinnige ding. Kogels verwondden het niet, vertraagden het alleen. Maar in elk geval was de Uzi íéts geweest, en heel wat meer vuurkracht dan de .38 in haar heupholster.

Ze kon niet teruggaan. Moeilijk om adem te halen. Steeds moeilijker wordend. Het vuur dat alle zuurstof opzoog. En het brandende, fel uithalende ding stond al tussen haar en de Uzi in.

Het was krankzinnig, maar Heather zag in gedachten even, als in een flits, Alma Bryson met al haar wapens: aantrekkelijke zwarte vrouw, slim en aardig, de weduwe van een politieman en een verdomd harde tante, die alles aankon. Ook Gina Tendero, met haar zwartleren broekpak, haar traangas en misschien een illegaal wapen in haar handtas. Waren zij hier nu maar, bij haar. Maar zij waren in de Stad van Engelen, wachtend op het eind van de wereld, daarop voorbereid, terwijl het eind van de wereld aldoor hier in Montana was begonnen.

Wolken rook kwamen plotseling uit de vlammen te voorschijn, van muur tot muur reikend, van de grond tot het plafond, donker en kolkend. De Weldoener verdween. Binnen een paar seconden zou Heather volkomen verblind zijn.

Ze hield haar adem in en liep wankelend langs de muur naar Toby’s kamer. Ze vond zijn deur en liep de drempel over, de ergste rook uit, op het moment dat hij schreeuwde.

22

Met de Mossberg in beide handen liep Jack in lichte draf verder naar het oosten, zoals een infanterist dat in een oorlogszone kan doen. Hij had niet verwacht dat de landweg zo goed begaanbaar zou zijn, dus kon hij sneller vooruit komen dan gepland.

Bij elke stap boog hij zijn tenen. Ondanks de twee paar sokken en dikke laarzen waren zijn voeten koud en ze werden nog kouder. Hij moest de bloedcirculatie goed op gang houden.

Het littekenweefsel en de botten in zijn linkerbeen waren gevoelig, maar de lichte pijn deerde hem niet. In feite was hij beter in vorm dan hij had gedacht.

Hoewel hij nog altijd niet veel verder dan een meter of dertig voor zich uit kon kijken en soms dramatisch veel minder, liep hij niet langer het risico gedesoriënteerd te raken. De muren van sneeuw die door de sneeuwruimer waren opgeworpen, markeerden het pad duidelijk. Aan de lange palen langs de ene kant van de weg waren elektriciteits- en telefoonleidingen bevestigd, en ook die dienden als een soort wegwijzers.

Hij meende ongeveer de helft van de afstand naar de Ponderosa Pines te hebben afgelegd, maar merkte dat hij langzamer was gaan lopen. Hij vervloekte zichzelf en meerderde vaart.

Omdat hij in lichte draf liep, zijn schouders gebogen tegen de beukende wind – zijn hoofd omlaag tegen het prikken van de voortgeblazen sneeuw, en alleen naar de weg vlak voor hem keek – zag hij het gouden licht zelf in eerste instantie niet, maar wel de weerkaatsing ervan op de sneeuwvlokken. Eerst alleen iets vaag geels, daarna leek het opeens alsof hij door een storm stofgoud liep in plaats van door een sneeuwstorm.

Toen hij zijn hoofd optilde, zag hij voor zich een felle gloed met een diepgele kern. Die klopte mysterieus in de sluiers van sneeuw die de bron verduisterden. Hij herinnerde zich het licht in de bomen waarover Eduardo had geschreven. Dat had ook zo geklopt: een griezelige straling die het opengaan van de deur en de komst van de reiziger aankondigde.

Terwijl hij glijdend en bijna vallend tot stilstand kwam, werd de lichtimpuls snel feller en hij vroeg zich af of hij zich achter een berg sneeuw schuil zou kunnen houden. Hij hoorde geen bonzende basgeluiden zoals Eduardo die had gehoord en gevoeld, alleen het schrille gieren van de wind. Maar het griezelige licht was overal, verblindend op de zonloze dag. Jack stond tot zijn enkels in het stofgoud, gesmolten goud stroomde door de lucht, het staal van de Mossberg glansde alsof het elk moment in ongemunt goud kon veranderen. Hij zag nu verschillende bronnen, niet één licht maar een aantal lichten, ongelijk pulserend, voortdurende gele flitsen, de een over de ander heen, niet synchroon. Een geluid dat boven de wind uit kwam. Een laag gerommel. Snel aanzwellend tot geraas. Een zware machine. Uit de door de sneeuwsluiers voor een groot deel aan het oog onttrokken witte wereld kwam een enorme machine te voorschijn. Hij stond voor een bulldozer die tot sneeuwruimer was omgebouwd: bruin staal en een kleine cabine hoog in het midden, een gebogen stalen plaat voortduwend die groter was dan hij.

Toen ze de schonere lucht in Toby’s kamer inademde en de tranen wegknipperde die de rook had veroorzaakt, zag Heather vaag twee figuren, de ene klein, de andere niet. Ze veegde met haar vrije hand wanhopig over haar ogen, kneep die tot spleetjes samen en begreep waarom de jongen krijste.

Hoog boven Toby uit torende een grotesk, verrot lijk, gedeeltelijk nog gekleed in een rottend blauw kledingstuk; het lijk droeg eveneens een Weldoener van wie de zwarte tentakels zich geagiteerd bewogen.

Falstaff sprong op de nachtmerrie af, maar de kronkelende tentakels waren sneller, bijna sneller dan het menselijk oog. Ze haalden uit, vingen de hond midden in een sprong en gooiden hem even nonchalant en efficiënt weg als een staart van een koe met een ergerlijke vlieg kan afrekenen. Falstaff brulde van doodsangst, vloog de kamer door, sloeg tegen de muur naast het raam en viel met een kreet van pijn op de grond.

De .38 Korth lag in Heathers hand, hoewel ze zich niet kon herinneren die uit de holster te hebben gehaald.

Voordat ze de trekker kon overhalen, pakte de nieuwe Weldoener – of het nieuwe aspect van de enige Weldoener, afhankelijk van de vraag of er sprake was van een eenheid met vele lichamen of van vele individuen – Toby met drie olieachtige zwarte tentakels vast. Hij werd van de grond getild en naar de grijns van de al lang geleden overleden vrouw gebracht, alsof de Weldoener wilde dat hij haar kuste.

Met een kreet van woede, even razend als doodsbang, rende Heather naar het ding toe, zonder te kunnen schieten, omdat ze Toby dan wellicht zou raken. Gooide zich ertegenaan. Voelde een van de armen – koud, ondanks haar skipak – om haar middel krullen. De stank van het lijk. Jézus. De inwendige organen waren er al lang niet meer en de aanhangsels van het buitenaardse wezen bewogen zich heftig in de lichaamsholten. Het hoofd draaide naar haar toe, van aangezicht tot aangezicht, de roodgespikkelde zwarte tentakels met de spatelpunten flikkerend als vele tongen in de open mond, uit de neusgaten en de oogkassen te voorschijn komend. Ze had het nu om haar hele middel koud. Ze drukte de .38 onder de benige kin, die een baard van mos had gekregen. Ze mikte op het hoofd, alsof dat er nog iets toe deed, alsof er nog hersenen onder het schedeldak van het lijk zaten. Ze kon niets anders bedenken. Toby gilde, de Weldoener siste, het wapen knalde, knalde, knalde, oude botten werden tot stof verpulverd, de grinnikende schedel werd half van de ruggengraat gescheiden en hing naar één kant, het wapen knalde weer – ze verloor de tel – daarna geklik, een woedend makend geklik omdat de kamers leeg waren.

Toen het wezen Heather los liet, viel ze bijna op haar derrière, omdat ze al zo hard haar best deed zich los te trekken. Ze liet het wapen op het tapijt vallen.

De Weldoener viel recht voor haar op de grond, niet omdat hij dood was, maar omdat de marionet, beschadigd door de kogels, op een paar essentiële plaatsen kapot was gegaan en de zachte, zware meester niet meer overeind kon houden.

Toby was ook vrij. Voorlopig in elk geval.

Hij had een spierwit gezicht en zijn ogen waren immens groot.

Hij had op zijn lip gebeten. Die bloedde. Maar verder leek er niets met hem aan de hand te zijn.

Rook begon de kamer in te komen, niet veel, maar ze wist hoe snel die verblindend dik kon worden.

‘Rennen!’ zei ze, en duwde Toby naar de achtertrap. ‘Rennen, rennen, rénnen.’

Hij ging op handen en knieën die kant op, en dat deed zij ook, beiden door hun doodsangst kruipend als een peuter. Ze bereikte de deur. Trok zich omhoog. Toby naast haar.

Achter hen een tafereel uit een nachtmerrie van een krankzinnige. De Weldoener op de grond, nog het meest lijkend op een immens gecompliceerde octopus, hoewel vreemder en boosaardiger dan iets wat ooit in de zeeën op aarde had geleefd: een warboel van draaiende, slijmerige armen. In plaats van te proberen haar of Toby te pakken, vocht het met de nu losse botten, probeerde van het lijk weer een geheel te maken, weer rechtop aan het beschadigde skelet te gaan hangen.

Ze draaide de deurknop om, trok.

De deur ging niet open.

Vergrendeld.

Op de plank achter het bed in de nis begon de wekkerradio opeens uit zichzelf te spelen en een paar seconden klonk er keiharde rapmuziek. Toen die andere muziek. Zonder melodie, vreemd en hypnotiserend.

‘Nee!’ zei ze tegen Toby toen ze met de grendel worstelde, die maar niet wilde meewerken. ‘Nee! Zeg er nee tegen!’ De grendel ging er vroeger verdomme veel makkelijker af!

Bij de deur kwam de eerste Weldoener de brandende gang uit, door de rook heen de kamer in. Hij was nog verstrengeld met de restanten van het lijk van Eduardo, dat nog steeds in brand stond. De donkere omvang ervan was minder geworden. Vuur had een deel ervan verteerd.

Langzaam, langzaam, kreeg ze de grendel los, alsof het mechaniek roestig was. Toen: klik.

De grendel schoof weer op zijn plaats voordat ze de deur had kunnen openen.

Toby mompelde iets. Praatte. Maar niet tegen haar.

‘Nee!’ schreeuwde ze. ‘Nee, nee! Zeg er nee tegen!’

Kreunend van inspanning haalde Heather de grendel er weer af en hield hem tegen. Maar ze voelde dat hij er tegen haar wil in toch weer op werd geschoven. Het glanzende koper gleed onontkoombaar tussen haar duim en wijsvinger door. De Weldoener. Dit was dezelfde kracht die de radio aan kon zetten. Of een lijk leven in kon blazen. Ze probeerde de knop met haar andere hand om te draaien, maar nu kon ze die knop niet meer bewegen. Ze gaf het op.

Ze trok Toby achter zich, hield haar rug naar de deur gekeerd en keek naar de twee wezens. Zonder wapen.

De bulldozer was van voor tot achter geel geschilderd. Het grootste deel van het massieve stalen frame was te zien, alleen de sterke dieselmotor en de cabine van de chauffeur waren afgedekt. Dit werkpaard zonder franje zag eruit als een groot, exotisch insect.

De bulldozer minderde vaart toen de chauffeur besefte dat er een man midden op de weg stond, maar Jack dacht dat hij misschien meteen weer vaart zou meerderen zodra hij het geweer zag. Hij was bereid zo nodig op het rijdende gevaarte te springen.

Maar ondanks het geweer stopte de chauffeur. Jack rende naar de zijkant, waar hij het portier van de cabine, drie meter vanaf de grond, kon zien.

De bulldozer stond op één meter vijftig hoge banden en het rubber zag er zwaarder en taaier uit dan de rupsband van een tank. Het was niet waarschijnlijk dat de man in de cabine eruit zou klauteren om een praatje te maken. Hij zou het raampje waarschijnlijk openmaken om enige afstand tussen hen te bewaren, en hem boven de gierende wind uit iets toeschreeuwen. Wanneer hij dan iets hoorde dat hem niet aanstond, zou hij op het gaspedaal trappen en maken dat hij wegkwam. Voor het geval de chauffeur niet bereid zou zijn naar rede te luisteren, of geen zin had om tijd te verspillen aan het maken van een praatje, was Jack bereid naar het portier van de cabine te klauteren en te doen wat hij móest doen om zich de bulldozer toe te eigenen, alles behalve het plegen van een moord.

Tot zijn verbazing maakte de chauffeur het portier helemaal open, boog zich naar buiten en keek omlaag. Het was een gezette kerel met een volle baard en vrij lang haar dat onder een John Deere-pet te voorschijn kwam. Hij schreeuwde boven het gecombineerde geraas van de motor en de storm uit. ‘Problemen?’

‘Mijn gezin heeft hulp nodig!’

‘Wat voor hulp?’

Jack wilde niet eens proberen in tien of minder woorden een ontmoeting met een buitenaards wezen uit te leggen. ‘In godsnaam, ze kunnen doodgaan!’

‘Doodgaan? Waar?’

‘Op de Quartermass Ranch.’

‘Ben jij de nieuwe bewoner?’

‘Ja.’

‘Klim de cabine maar in.’

De man had hem niet eens gevraagd waarom hij een geweer bij zich had, alsof iedereen in Montana bijna altijd met zo’n ding rondliep. Misschien was dat verdomme ook wel zo.

Jack hield het geweer met één hand vast en trok zich omhoog, zijn voeten voorzichtig neerzettend. Op delen van het smerige chassis zaten ijskorsten. Hij gleed een paar keer uit, maar viel niet.

Toen Jack bij het geopende portier was, wilde de chauffeur het geweer van hem overnemen om het ergens neer te leggen. Hij gaf het aan de man, al was hij even bang dat hij zonder de Mossberg een trap met een laars tegen zijn borstkas zou krijgen en weer op de weg zou belanden.

De chauffeur bleek echter een barmhartige Samaritaan te zijn en te blijven. Hij zette het geweer neer en zei: ‘Dit is geen limousine. Slechts één zitplaats, en zelfs die is aan de krappe kant. Je zult achter me moeten duiken.’

Het nisje tussen de bestuurdersplaats en de achterkant van de cabine was minder dan zestig centimeter diep en één meter vijftig breed. Het dak was laag. Op de vloer stonden een paar rechthoekige gereedschapskisten en Jack moest de ruimte daarmee delen. Terwijl de chauffeur zich naar voren boog, dook Jack voorover de smalle ruimte in en trok zijn benen achter zich mee, zodat hij half op zijn zij lag en half zat.

De chauffeur deed het portier dicht. Het geraas van de motor was nog luid, net als het fluiten van de wind.

Jacks gebogen knieën zaten klem achter de chauffeur en zijn lichaam bevond zich op één lijn met de versnellingspook en een besturingspaneel rechts van de man. Als hij zich een paar centimeter naar voren boog, kon hij in het oor van zijn redder praten.

‘Alles in orde?’ vroeg de chauffeur.

‘Ja.’

Ze hoefden in de cabine niet te schreeuwen, maar moesten wel harder praten dan normaal.

‘Het is hier zo krap dat we nu nog onbekenden zijn, maar zodra we er zijn, zullen we beslist een huwelijk overwegen.’ Hij zette de bulldozer in zijn eerste versnelling. ‘De Quartermass Ranch. Moeten we naar het grote huis?’

‘Ja.’

De bulldozer maakte even een sprongetje en reed toen soepel verder. De sneeuwschuiver maakte een koud, schrapend geluid toen hij over het asfalt ging. De trillingen gingen door het frame van de bulldozer heen, de vloer door, tot diep in Jacks botten.

Geen wapen. Haar rug naar de deur bij de achtertrap gedraaid. Door de rook bij de deur naar de gang waren vlammen te zien. Sneeuw bij de ramen. Koele sneeuw. Een weg naar buiten. Veiligheid. Door het raam springen, geen tijd om het open te maken, recht erdoorheen, op het dak van de veranda, het gazon op rollen. Gevaarlijk. Zou kunnen werken. Behalve dan dat ze niet zo ver zouden komen voordat ze op de grond werden getrokken. De vulkanische uitbarsting van het geluid op de radio was oorverdovend. Heather kon niet nadenken.

De retriever stond trillend naast haar, grommend, bijtend naar de demonische figuren die hen bedreigden, hoewel hij even goed als zij wist dat hij hen niet kon redden.

Toen Heather de Weldoener eerst de hond had zien pakken en toen Toby, had ze gemerkt dat ze de .38 in haar hand hield zonder zich te herinneren dat ze die uit de holster had gehaald. Tegelijkertijd had ze, eveneens zonder dat te beseffen, het blik benzine neergezet. Nu stond dat buiten haar bereik, aan de andere kant van de kamer.

Ze zou waarschijnlijk toch niets aan benzine hebben gehad. Een van de wezens stond al in brand en daardoor werd het ding niet tegengehouden.

Lichamen zijn.

Eduardo’s brandende lijk was gereduceerd tot verschroeide botten, bubbelend vet. Kleren en haren waren tot as vergaan. En er was nauwelijks voldoende van de Weldoener over om de botten bij elkaar te houden, maar toch kwam de macabere assemblage snel op haar af. Zolang er een stukje van het buitenaardse lichaam in leven was, leek het gehele bewustzijn zich in dat laatste trillende deel vlees te concentreren.

Krankzinnigheid. Chaos.

De Weldoener was chaos, de pure belichaming van betekenisloosheid, hopeloosheid, boosaardigheid, krankzinnigheid. Vlees geworden chaos, gestoord en onbegrijpelijk vreemd. Omdat er niets te begrijpen was. Dat geloofde ze nu. Het ding had geen verklaarbaar doel, behalve te bestaan. Het leefde alleen om te leven. Geen aspiraties. Geen betekenis, behalve haat. Gedreven door de sterke aandrang te worden en te vernietigen, chaos achter te laten.

Een tochtvlaag blies meer rook de kamer in.

De hond kuchte en Heather hoorde Toby achter haar hoesten. ‘Trek je jack over je neus. Door je jack ademhalen!’

Maar waarom deed het er iets toe of ze door de brand om het leven kwamen of op een minder schone manier? Misschien moest ze aan vuur wel de voorkeur geven.

De andere Weldoener, die over de grond van de slaapkamer kronkelde te midden van de resten van de dode vrouw, stak plotseling een tentakel uit en sloeg die om Heathers enkel.

Ze gilde.

Het Eduardo-ding stond, wankelend, dicht bij haar, sissend. Achter haar, tussen haar en de deur in, schreeuwde Toby: ‘Ja! Oké, ja!’

Te laat waarschuwde ze hem. ‘Nee!’

De chauffeur van de bulldozer heette Harlan Moffit en woonde in Eagle’s Roost met zijn vrouw Cindi – met een i – en zijn dochters Luci en Nanci – beide eveneens met een i – en Cindi werkte voor de Veecorporatie, wat dat dan ook mocht zijn. Ze woonden al hun leven lang in Montana en waren niet bereid ergens anders naartoe te gaan. Maar ze hadden wel veel plezier gehad toen ze een paar jaar geleden op vakantie in Los Angeles waren geweest, Disneyland en de Universal Studio’s hadden bekeken en hadden gezien hoe een oude zwerver op een straathoek waar ze op het stoplicht moesten wachten, door tieners was beroofd. Er een bezoekje aan brengen: prima. Er wonen: nee. Dat alles had hij op de een of andere manier verteld voordat ze bij de oprijlaan naar de Quartermass Ranch waren gearriveerd, alsof hij het zijn plicht achtte Jack het gevoel te geven dat hij in moeilijke tijden onder buren en vrienden was, wat het probleem ook was.

Ze reden de oprijlaan sneller op dan Jack voor mogelijk had gehouden gezien de hoogte van de sneeuw die zich daar gedurende de afgelopen zestien uur had opgehoopt.

Harlan had de sneeuwschuiver iets omhoog gezet om sneller vooruit te kunnen komen. ‘We hoeven niet alles weg te vegen, vooral ook omdat we dan het risico lopen tegen een hobbel in de weg op te knallen.’ Driekwart van het sneeuwdek werd opzij geschoven.

‘Hoe weet je waar de oprijlaan is?’ vroeg Jack bezorgd, omdat de rollende witte mantel van sneeuw het uitzicht aanzienlijk belemmerde.

‘Ik ben hier al eens eerder geweest. Verder vertrouw ik op mijn instinct.’

‘Instinct?’

‘Het instinct van een ploeger.’

‘We zullen niet vast komen te zitten?’

‘Met deze banden en deze motor?’ Harlan was trots op zijn bulldozer en die reed rommelend verder over de ongerepte sneeuw, alsof hij zich door weinig meer dan lucht een weg moest banen. ‘Dit ding heeft nog nooit vastgezeten. Niet met mij achter het stuur. Ik zou deze baby mee naar de hel kunnen nemen als dat moest, om de smeltende zwavel weg te schuiven en een lange neus naar de duivel in hoogsteigen persoon te maken. Wat is er met jouw gezin aan de hand?’

‘Zit in de val,’ zei Jack cryptisch.

‘Door de sneeuw, bedoel je?’

‘Ja.’

‘Niet diep genoeg hier in de buurt voor een lawine.’

‘Nee, geen lawine,’ bevestigde Jack.

Ze hadden de heuvel bereikt en waren onderweg naar de bocht langs het lager gelegen bos. Het huis kon nu elk moment binnen hun gezichtsveld komen.

‘In de val door de sneeuw?’ vroeg Harlan bezorgd. Hij bleef strak voor zich uit kijken, maar fronste zijn wenkbrauwen, alsof hij Jack graag had willen aankijken.

Het huis kwam binnen hun gezichtsveld. Bijna verborgen door het gordijn van sneeuw, maar vaag zichtbaar. Hun nieuwe huis. Nieuw leven. Nieuwe toekomst. In brand.

Eerder, bij de computer, toen hij geestelijk met de Weldoener verbonden was geweest maar niet geheel in diens macht, had Toby hem leren kennen, zijn geest nieuwsgierig verkend, zijn gedachten naar hem laten overvloeien terwijl hij ‘nee’ bleef zeggen. Beetje bij beetje was hij meer over het ding te weten gekomen. Onder andere dat het nooit een ras of soort had ontmoet dat in zijn geest kon komen zoals het in de geest van andere wezens kon kruipen. Dus was het ding zich niet eens bewust van Toby’s aanwezigheid in zijn geest, voelde hem niet, dacht dat de communicatie volstrekt eenzijdig was. Moeilijk uit te leggen. Dat was het beste dat hij kon doen. De geest van het ding verkennen, naar dingen kijken, afschuwelijke dingen, geen goede plaats, wel donker en angstaanjagend. Hij had het niet dapper gevonden, het alleen gezien als iets dat moest worden gedaan, zoals kapitein Kirk of mister Spock of Luke Skywalker of een van die andere kerels dat in zijn plaats ook zou hebben gedaan wanneer ze een nieuw, vijandig en intelligent soort aan de rand van het melkwegstelsel ontmoetten. Zij zouden van elke situatie waarmee ze hun voordeel konden doen gebruik hebben gemaakt, en op elke mogelijke manier hun kennis hebben vergroot.

Dat deed hij ook.

Niks bijzonders.

Nu het geluid dat uit de radio kwam er bij hem op aandrong de deur te openen – gewoon de deur openen en het binnenlaten, het binnenlaten, het genot en de vrede aanvaarden, het binnenlaten – deed hij wat het wilde, hoewel hij het niet helemaal binnenliet, niet half zo ver als hij het ding binnenging. Net als vanmorgen bij de computer zat hij nu tussen volledige vrijheid en slavernij in. Hij liep naar de rand van een afgrond, maar zorgde ervoor zijn aanwezigheid niet bekend te maken tot hij klaar was om in de aanval te gaan. Terwijl de Weldoener zijn geest in racete in het vaste vertrouwen die te kunnen overweldigen, draaide Toby de rollen om. Hij stelde zich voor dat zijn eigen geest ongelooflijk zwaar was, een biljoen triljoen ton, zelfs nog zwaarder, zwaarder dan alle planeten in het zonnestelsel bij elkaar, eindeloos zwaarder zelfs, drukkend op de geest van de Weldoener, zo veel gewicht, die plat drukkend tot een heel dunne pannenkoek en hem daar zo houdend, zodat hij snel en als een gek kon denken, maar die gedachten niet in daden kon omzetten.

Het ding liet Heathers enkel los. Alle kronkelende en geagiteerde tentakels trokken zich in, krulden zich om elkaar heen en maakten geen bewegingen meer, als een massieve bal glinsterende ingewanden met een diameter van een meter twintig.

Het andere ding verloor de controle over het brandende lijk waarmee het was verstrengeld. Parasiet en dode gastheer vielen in een hoop op de grond en bewogen zich niet meer.

Heather keek er stomverbaasd naar, niet in staat te begrijpen wat er was gebeurd.

Rook kwam ziedend de kamer in.

Toby had de grendel weggeschoven en de deur boven aan de trap geopend. Hij trok aan haar en zei: ‘Snel, mam.’

De verwarring voorbij, volkomen verbijsterd, liep ze achter haar zoon en de hond aan naar de achtertrap en trok de deur achter zich dicht, sneed de rook af voordat die hen had bereikt.

Toby liep snel de trap af, op de voet gevolgd door de hond, en Heather racete achter hem aan toen hij op de wenteltrap uit haar gezichtsveld dreigde te verdwijnen.

‘Schatje, wacht op me!’

‘Geen tijd!’ riep hij terug.

‘Toby!’

Ze was bang om de trap zo roekeloos af te lopen zonder te weten wat er beneden op hen kon wachten, aannemend dat er nog zo’n ding ergens dicht in de buurt moest zijn. Op de begraafplaats waren uiteindelijk dríé graven verstoord.

In de vestibule onderaan de trap was de deur naar de veranda nog dichtgespijkerd. De deur naar de keuken stond wijd open en samen met de hond wachtte Toby op haar.

Ze zou hebben gedacht dat haar hart niet sneller kon slaan en bonzen dan het onderweg naar beneden had gedaan, maar toen ze het gezicht van Toby zag, begon ze nog vlugger te lopen en elke hartslag was zo hevig dat ze een doffe pijn in haar borstkas voelde.

Hij was eerst bleek geweest van angst, nu was hij nog veel bleker. Zijn gezicht zag er eerder uit als een dodenmasker dan als het gezicht van een levende jongen, van hard gips, even kleurloos als kalk. Het wit van zijn ogen was grijs, de ene pupil groot, de andere heel klein, zijn lippen blauwachtig. Hij was in de greep van doodsangst, maar werd niet alleen voortgedreven door doodsangst. Hij leek vreemd, geobsedeerd – en toen herkende ze hetzelfde grillige gedrag dat hij die ochtend voor de computer had laten zien: niet in de greep van de Weldoener, maar er ook niet volledig los van. Ertussenin, had hij gezegd.

‘We kunnen het te grazen nemen,’ zei hij.

Nu ze inzag in welke toestand hij verkeerde, kon ze dezelfde vlakheid in zijn stem horen als vanmorgen, toen hij onder de bekoring was geweest van die stromen kleuren op de monitor van de IBM.

‘Toby, wat is er aan de hand?’

‘Ik heb het.’

‘Wat heb je?’

‘Hét.’

‘Waar heb je het?’

‘Eronder.’

Haar hart leek te exploderen. ‘Eronder?’

‘Onder mij.’

Toen herinnerde ze het zich, knipperde met haar oogleden. Verbaasd.

‘Jij hebt het onder je?’

Hij knikte. Zo bleek.

‘Jij hebt het onder controle?’

‘Voorlopig wel.’

‘Hoe is dat mogelijk?’ vroeg ze zich af.

‘Geen tijd. Het wil loskomen. Heel sterk. Duwt hard.’

Op zijn voorhoofd waren glinsterende zweetdruppels verschenen. Hij kauwde op zijn onderlip, produceerde nog meer bloed. Heather stak een hand uit om hem aan te raken, hem tegen te houden, maar aarzelde omdat ze niet zeker wist of hij de controle over het ding niet zou verliezen wanneer ze hem aanraakte. ‘We kunnen het te grazen nemen,’ herhaalde hij.

Harlan reed de bulldozer bijna het huis in. Hij kwam net voor de reling van de veranda tot stilstand, waardoor een grote golf sneeuw op die veranda belandde.

Hij boog zich naar voren om Jack de kans te geven achter hem vandaan te kruipen. ‘Ga jij je gezin maar halen. Ik zal mijn baas waarschuwen dat de brandweer hierheen moet komen.’

Toen Jack de bulldozer uit klauterde, hoorde hij Harlan Moffit al over de radio praten.

Een angst zoals hij die nu voelde, had hij nog nooit ervaren, ook niet toen Anson Oliver het vuur had geopend bij het tankstation van Arkadian, ook niet toen hij gisteren op de begraafplaats had beseft dat iets via Toby tegen hem sprak. Nooit was hij ook maar half zo bang geweest. Zijn maag verkrampte zo dat het zeer deed en er bittere gal omhoog kwam. Geen enkel geluid, behalve het geraas van zijn eigen hart. Omdat niet alleen zijn leven op het spel stond. Omdat het om belangrijker levens ging. Zijn vrouw, die zijn leven en zijn toekomst vertegenwoordigde, al zijn hoop. Zijn zoon, geboren uit zijn eigen hart, van wie hij meer hield dan van zichzelf, onmetelijk veel meer.

Van buitenaf leek de brand in elk geval beperkt te blijven tot de eerste verdieping. Hij bad dat Heather en Toby daar niet waren, dat ze op de begane grond waren, of helemaal het huis uit.

Hij sprong over de reling van de veranda heen en trapte de sneeuw weg die door de sneeuwruimer tegen de muur aan was gesmeten. De deur stond open in de wind. Toen hij de drempel over liep, zag hij tussen de potten, pannen en schalen in de grote hal kleine bergjes sneeuw.

Geen wapen. Hij had geen wapen. Dat had hij in de bulldozer laten liggen. Deed er niet toe. Als zij dood waren, was hij dat ook.

De trap stond vanaf het tussenbordes tot de eerste verdieping volledig in brand en verbreidde zich snel, trede na trede, naar de hal beneden, bijna stromend als een stralende vloeistof. Hij kon goed om zich heen kijken omdat tochtvlagen bijna alle rook meenamen naar het dak en verder. Geen vlammen in de studeerkamer, de huiskamer of de eetkamer.

‘Heather! Toby!’

Geen reactie.

‘Heather!’ Hij duwde de deur van de studeerkamer helemaal open, om het zeker te weten. ‘Heather!’ Hij kon de hele huiskamer overzien. Niemand. De eetkamer. ‘Heather!’ Ook niet in de eetkamer. Snel liep hij door naar de keuken. De achterdeur was dicht, hoewel hij op een gegeven moment wel open moest zijn geweest, want de toren van huishoudelijke artikelen was omgevallen. ‘Heather!’

‘Jack!’

Hij draaide zich bliksemsnel om toen hij haar stem hoorde, niet in staat te bepalen waar die vandaan was gekomen. ‘Heather!’

‘Hier beneden. We hebben hulp nodig.’

De kelderdeur stond op een kier. Hij trok hem verder open, keek naar beneden.

Heather stond bij de trap, met een blik benzine in elke hand. ‘Jack, we hebben alle benzine nodig.’

‘Wat ben je aan het doen? Het huis staat in brand. Je moet maken dat je wegkomt.’

‘We hebben de benzine nodig om het karwei te klaren.’

‘Waar heb je het over?’

‘Toby heeft het.’

‘Wat?’ vroeg hij, en liep de trap af.

‘Het. Hij heeft hét. Onder hem,’ zei ze ademloos.

‘Onder hem?’ vroeg hij, en pakte de blikken van haar over. ‘Zoals hij op de begraafplaats onder het ding was.’

Jack had het gevoel dat hij was neergeschoten, niet dezelfde pijn, maar een even harde dreun als bij een kogel in zijn borstkas. ‘Hij is een jongen, een kleine jongen, hij is alleen een kleine jongen, verdomme.’

‘Hij heeft het verlamd, het ding zelf en alle surrogaten. Je had het moeten zien! Hij zegt dat we niet veel tijd hebben. Jack, het ding is sterk. Toby kan het niet lang onder zich houden en wanneer het boven hém komt, zal het hem nooit meer loslaten. Het zal hem pijn doen, Jack. Het zal hem hiervoor laten boeten. Dus moeten wij het ding als eerste te grazen nemen. We hebben geen tijd om Toby vragen te stellen over wat hij van plan is. We moeten gewoon doen wat hij zegt.’ Ze wendde zich van hem af, liep de laatste traptreden weer af. ‘Ik ga nog twee blikken pakken.’

‘Het huis staat in brand!’ protesteerde hij.

‘Boven. Hier beneden nog niet.’

Krankzinnigheid.

‘Waar is Toby?’ riep hij toen ze beneden uit zijn gezichtsveld verdween.

‘Op de veranda achter.’

‘Maak dan haast om hier weg te komen!’ schreeuwde hij, terwijl hij de twee blikken benzine de keldertrap van een brandend huis op zeulde, niet in staat in zijn gedachten de beelden te onderdrukken van vlammende rivieren van benzine voor het tankstation van Arkadian.

Hij liep naar de veranda. Daar was nog geen brand. Ook geen weerkaatsing van vlammen op de bovenverdieping op de sneeuw in de achtertuin. De brand woedde nog voornamelijk aan de voorkant van het huis.

Toby stond met zijn rug naar de deur in zijn roodzwarte skipak boven aan het trapje bij de veranda. Sneeuw draaide snel om hem heen. De punt van de capuchon deed hem er als een kabouter uitzien.

De hond stond naast Toby. Hij draaide zijn grote kop om en keek naar Jack, kwispelde één keer met zijn staart.

Jack zette de benzineblikken neer en ging naast zijn zoon op zijn hurken zitten. Als zijn hart zich niet daadwerkelijk omdraaide toen hij het gezicht van de jongen zag, had hij in elk geval wél dat gevoel.

Toby zag eruit als de dood.

‘Hallo, mannetje.’

‘Hallo, pap.’

Zijn stem was bijna vlak. Hij leek verdoofd te zijn, net zoals die morgen voor de computer. Hij keek niet naar Jack, maar staarde de heuvel op naar de bungalow, die alleen te zien was wanneer de dichte wolken sneeuw door de wispelturige wind opzij werden geschoven.

‘Zit je ertussenin?’ vroeg Jack, die zich ergerde aan het trillen van zijn stem.

‘Ja. Ertussenin.’

‘Is dat een goed idee?’

‘Ja.’

‘Ben je er niet bang voor?’

‘Ja, maar dat hindert niet.’

‘Waar staar je naar?’

‘Blauw licht.’

‘Ik zie geen blauw licht.’

‘Toen ik sliep.’

‘Je hebt in je slaap blauw licht gezien?’

‘In de bungalow.’

‘Blauw licht in een droom?’

‘Kan meer zijn geweest dan een droom.’

‘Daar is het dus?’

‘Ja, en een deel van mij ook.’

‘Een deel van jou is in die bungalow?’

‘Ja. Houdt het eronder.’

‘Kunnen we het echt verbranden?’

‘Misschien. Maar dan moeten we wel alles te grazen nemen.’

Harlan Moffit kwam met twee blikken benzine de veranda op. ‘De dame heeft me deze gegeven en gezegd dat ik ze mee naar buiten moest nemen. Is zij uw vrouw?’

Jack ging staan. ‘Ja, Heather. Waar is ze?’

‘Ze is er in de kelder nog twee gaan pakken. Alsof ze niet weet dat het huis in brand staat.’

In de achtertuin waren nu weerkaatsingen van het licht van de brand op de sneeuw te zien, waarschijnlijk van het dak of van Toby’s kamer. Zelfs wanneer de brand zich nog niet volledig over de trap aan de voorkant had verspreid, zou het hele huis binnen korte tijd in de fik staan, namelijk zodra het dak instortte.

Jack wilde naar de keuken lopen, maar Harlan Moffit zette de bikken benzine neer en pakte Jacks arm. ‘Wat is hier verdomme aan de hand?’

Jack probeerde zich los te trekken. De gezette, bebaarde man was sterker dan hij eruitzag.

‘Je zegt tegen me dat je gezin in gevaar verkeert, elke minuut kan sterven, op de een of andere manier in de val zit, maar nu we hier zijn, heb ik de indruk dat ze in gevaar verkeren omdat ze hun eigen huis in de fik hebben gezet.’

Vanaf de eerste verdieping klonk er gekraak en lawaai toen er iets instortte, een muur of plafond.

‘Heather!’ schreeuwde Jack.

Hij trok zich los en rende naar de keuken, waar hij arriveerde op het moment dat Heather met nog twee blikken de kelder uit kwam. Hij pakte er een van haar over en nam haar mee naar de achterdeur.

‘Nu het huis uit,’ beval hij.

‘Meer blikken zijn er beneden niet,’ zei zij.

Jack bleef even staan om de sleutels van de bungalow van het bord te pakken en liep toen achter Heather aan naar buiten.

Toby was al begonnen de lange heuvel op te lopen, wadend door sneeuw die op sommige plaatsen tot zijn knieën reikte, op andere nauwelijks tot zijn enkels. Nergens was de laag zo diep als op de velden, omdat de wind de helling tussen het huis en de hoger gelegen bossen zo meedogenloos geselde dat op sommige plaatsen de kale grond zelfs te zien was.

Falstaff liep met hem mee, een splinternieuwe hond, maar even trouw als een levenslange metgezel. Eigenaardig. De allermooiste karaktertrek – zeldzaam bij mensen en misschien nog zeldzamer bij andere intelligente wezens die het universum wellicht met de mens delen – was bij honden iets heel gewoons. Soms vroeg Jack zich af of het ras dat naar Gods beeld en gelijkenis was geschapen, soms op vier poten liep en een staart had. Heather pakte een tweede blik benzine van de veranda en liep snel de sneeuw in. ‘Kom mee!’

‘Gaan jullie nu het huis op de heuvel in brand zetten?’ vroeg Harlan Moffit droog. Hij had kennelijk door het sneeuwgordijn heen een glimp van het andere gebouw opgevangen.

‘En we hebben jouw hulp nodig,’ zei Jack, die twee andere blikken meenam en wist dat Moffit wel moest denken dat ze allemaal gek waren.

De bebaarde man was duidelijk geïntrigeerd, maar ook achterdochtig. ‘Zijn jullie allemaal knettergek geworden of weten jullie niet dat er betere manieren zijn om je van termieten te ontdoen?’

Er was geen manier om de situatie redelijk en methodisch uit te leggen, zeker niet nu elke seconde telde, dus nam Jack een duik in het diepe en zei: ‘Omdat je al wist dat ik hier pas kort geleden ben komen wonen, weet je misschien ook dat ik in Los Angeles bij de politie heb gewerkt en geen idiote scenarioschrijver met wilde ideeën ben. Gewoon een smeris die zich rot moest werken, net als jij. Het zal je wel krankzinnig in de oren klinken, maar we vechten hier tegen iets dat niet van deze wereld is. Iets dat hierheen is gekomen toen Ed …’

‘Je bedoelt buitenaardse wezens?’ onderbrak Moffit hem.

Hij kon geen eufemisme bedenken dat minder absurd was. ‘Ja. Buitenaardse wezens. Zij …’

‘Man, wat een mazzel!’ zei Harlan Moffit, met een dikke vuist op de palm van zijn andere hand slaand. ‘Ik wist dat ik er vroeg of laat een te zien zou krijgen. Heb er veel over gelezen in de Enquirer. En in boeken. Sommige buitenaardse wezens zijn goed, sommige slecht en uit sommige zul je nooit wijs kunnen worden, net als bij mensen. Dat zijn de echte rotzakken, nietwaar? Zijn hierheen gekomen in hun ruimtevaartschepen? Wel heb je me ooit. En ik ben er bij!’ Hij pakte de laatste twee blikken benzine en racete de veranda af, de heuvel op, door de felle weerkaatsing van de vlammen die als fantoomvlaggen over de sneeuw dansten. ‘Kom mee, kom mee! Laten we definitief afrekenen met die rotzakken!’

Jack zou in lachen zijn uitgebarsten als het gezonde verstand en het leven van zijn zoon niet aan een zijden draadje hadden gehangen. Desondanks was hij toch bijna op het trapje gaan zitten om te giechelen en te schaterlachen. Humor en dood waren inderdaad aan elkaar verwant. Je kon de laatste niet onder ogen zien zonder de eerste. Dat wist elke politieman. En het leven was absurd, dus was er altijd wel iets geestigs te ontdekken in een hel die zich op een bepaald moment om je heen afspeelde. Atlas droeg de wereld niet op zijn schouders, geen gigantische, gespierde reus met verantwoordelijkheidsgevoel; de wereld balanceerde op een piramide van clowns, en die waren altijd aan het claxonneren, elkaar aan het opjutten. Maar hoewel het absurd was, hoewel het leven rampzalig en geestig tegelijk kon zijn, gingen mensen toch dood. Toby zou alsnog kunnen sterven. Heather. Zij allemaal. Luther Bryson had grapjes gemaakt, gelachen, seconden voordat hij de kogels in zijn borstkas kreeg. Jack liep snel achter Harlan Moffit aan.

De wind was koud.

De heuvel was glibberig De dag was hard en grijs.

Toby liep het glooiende terrein achter het huis op en stelde zich voor dat hij in een groene boot op een koude, zwarte zee zat. Groen omdat dat zijn lievelingskleur was. Nergens land te zien. Alleen die kleine groene boot met hem erin. De zee was oud, stokoud, ouder dan stokoud, zo oud dat hij op de een of andere manier tot leven was gekomen, kon denken, dingen kon wensen en het nodig had zijn zin te krijgen. De zee wilde aan alle kanten van de kleine groene boot omhoog komen, hem verzwelgen, hem heel diep meenemen het inktzwarte water in, met Toby erbij. Tienduizend vadem, twintigduizend, steeds verder omlaag tot een plaats zonder licht, maar met vreemde muziek. In zijn boot had Toby zakken Kalmerende Stof bij zich die hij had meegekregen van een belangrijk iemand, misschien van Indiana Jones, misschien van E.T., misschien van Aladdin. Waarschijnlijk van Aladdin, die ze van de Geest had gekregen. Hij bleef de Kalmerende Stof over de zee uitstrooien terwijl zijn kleine groene boot verder dobberde, en hoewel het stof licht en zilverachtig in zijn handen leek, werd het ontzéttend zwaar zodra het het water raakte, maar wel zwaar op een vreemde manier, waardoor het niet zonk. Magische, Kalmerende Stof die de zee even glad en rimpelloos maakte als een spiegel. De stokoude zee wilde omhoog komen, de boot verzwelgen, maar de Kalmerende Stof hield hem omlaag en rustig, versloeg hem. Diep in de donkerste en koudste ravijnen onder het oppervlak raasde de zee, woedend op Toby, meer dan ooit wachtend op het moment dat hij kon worden gedood, zou verdrinken, zijn lichaam te pletter zou slaan tegen de rotsen bij de kust, door het water tot zand gereduceerd. Maar hij kon niet omhoog komen, kon niet omhoog komen; alles was kalm aan het oppervlak, vredig en kalm, kalm.

Misschien miste Toby de kracht om de hele heuvel op te lopen omdat hij zich zo intens concentreerde om de Weldoener onder zich te houden, hoewel de sneeuw daar niet echt hoog was. Jack zette de blikken benzine neer toen hij tweederde van de afstand naar de hoger gelegen bossen had afgelegd, droeg Toby naar het stenen huis, gaf Heather de sleutels en liep toen terug om de twee laatste blikken benzine op te halen.

Toen Jack weer bij het veldstenen huis was, had Heather de deur opengemaakt. De kamers binnen waren donker. Hij had nog geen tijd gehad om na te gaan waarom het licht het niet deed. Toch wist hij nu waarom Paul Youngblood die maandag geen stroom voor de bungalow had kunnen krijgen. De bewoner ervan had niet gewild dat ze binnen zouden komen.

De kamers waren nog steeds donker, omdat de ramen waren dichtgespijkerd, en ze hadden geen tijd om de planken weg te halen. Gelukkig had Heather zich het probleem met de stroomvoorziening herinnerd en maatregelen genomen. Uit twee zakken van haar skipak haalde ze een paar zaklantarens in plaats van patronen.

Hier leek het altijd op neer te komen, dacht Jack. Een donkere ruimte ingaan. Kelders, steegjes, leegstaande huizen, ketelruimten, vervallen pakhuizen. Zelfs als een smeris op klaarlichte dag achter een boef aan zat en die achtervolging zich volledig op straat afspeelde, voltrok de laatste confrontatie, het moment waarop je oog in oog met het kwaad stond, zich altijd op een donkere plaats. Alsof de zon dat kleine stukje grond niet kon vinden waar jij en je mogelijke moordenaar het lot testten.

Toby liep voor hen uit het huis in, ofwel onbevreesd ofwel enthousiast om te doen wat er moest worden gedaan.

Heather en Jack pakten ieder een zaklantaren en een blik benzine. Twee andere blikken lieten ze vlak bij de voordeur staan. Harlan Moffit sloot de rij met nog eens twee blikken. ‘Hoe zien ze eruit? Haarloos en met grote ogen, zoals die griezels die Whitley Strieber hebben ontvoerd?’

In de ongemeubileerde en onverlichte huiskamer stond Toby voor een donkere figuur, en toen het licht van hun zaklantarens vond wat de jongen al eerder had gevonden, kreeg Harlan Moffit het antwoord op zijn vraag. Niet haarloos en met grote ogen. Niet de leuke kleine kereltjes uit een film van Spielberg. Een verrottend lijk stond daar met gespreide benen; het zwaaide heen en weer, maar liep duidelijk geen gevaar op de grond te vallen. Een even walgelijk wezen was over de rug van het kadaver gedrapeerd, hield zich daaraan vast met een aantal vette tentakels, was het rottende lichaam binnengedrongen alsof het had geprobeerd één te worden met het dode vlees. Het hield zich stil maar leefde duidelijk wel: eigenaardige kloppingen waren zichtbaar onder de natte, zijdeachtige huid en de toppen van sommige aanhangsels trilden.

De dode man met wie het wezen zich had verenigd, was Jacks oude vriend en koppelgenoot Tommy Fernandez.

Heather besefte te laat dat Jack nog nooit een van de levende doden met de poppenspeler in het zadel had gezien. Het zien daarvan alleen al was genoeg om veel van zijn veronderstellingen te ondermijnen over het inherent welwillende – of op zijn minst neutrale – karakter van het universum en over het feit dat gerechtigheid hoe dan ook altijd zou geschieden. Wat er met de lichamelijke overblijfselen van Tommy Fernandez was gedaan, had niets welwillends of rechtvaardigs. Hetzelfde gold voor wat de Weldoener, zo die daar de kans voor kreeg, zou doen met haar, Jack, Toby en de rest van de mensheid terwijl ze nog in leven waren. Die openbaring was des te pijnlijker omdat het Tommy’s stoffelijke resten waren die zo intens waren geschonden, en niet die van een onbekende.

Ze draaide het licht van de zaklantaren van Tommy weg en was opgelucht toen Jack de zijne ook snel liet zakken. Het was ook niets voor hem om lang naar zoiets afschuwelijks te blijven kijken. Ze wilde graag geloven dat hij, ongeacht wat hij wellicht ook moest verduren, altijd vast zou houden aan het optimisme en de liefde voor het leven die hem zo bijzonder maakten.

‘Dit ding moet dood,’ zei Harlan koud. Hij had zijn aangeboren uitbundigheid verloren. Hij was niet langer Richard Dreyfuss die opgewonden achter zijn ‘close encounter of the third kind’ aan ging. De meest onheilspellende apocriefe fantasieën over boosaardige buitenaardse wezens die de goedkope sensatiebladen en sciencefictionfilms te bieden hadden, bleken door dit groteske ding in de bungalow niet alleen volkomen dwaas te zijn, maar ook naïef, omdat de portrettering van buitenaardse kwaadaardigheid daarin meer bij een spookhuis op de kermis paste, als je die vergeleek met de eindeloos vindingrijke gruwelen en martelingen die een donker, koud universum in petto had. ‘Moet nu meteen dood.’

Toby liep weg van het lichaam van Tommy Fernandez, de schaduwen in.

Heather volgde hem met het licht van haar zaklantaren. ‘Schatje?’

‘Geen tijd,’ zei hij.

‘Waar ga je heen?’

Ze liepen achter hem aan naar de achterkant van het onverlichte huis, door de keuken, iets in dat eens een kleine waskamer had kunnen zijn, maar nu een soort kerker vol stof en spinnenwebben was. Het verrotte lijk van een rat lag in een hoek, de smalle staart gekruld tot een vraagteken.

Toby wees op een geelgespikkelde deur die ongetwijfeld eens wit was geweest. ‘In de kelder,’ zei hij. ‘Het is in de kelder.’

Voordat ze naar beneden gingen, naar wat er daar ook op hen wachtte, namen ze Falstaff mee naar de keuken en deden de deur van de waskamer dicht om hem daar te houden.

Dat vond hij niet prettig.

Toen Jack de gele deur openmaakte en een volslagen duisternis zag, vulde het fanatieke gekrab van de nagels van de hond de kamer achter hen.

Toby liep achter zijn vader aan de keldertrap af en concentreerde zich intens op die kleine groene boot in zijn gedachten, die echt goed gebouwd was, geen gaten erin, niet tot zinken te brengen. Op de dekken lagen hoge stapels zakken met Kalmerende Stof, voldoende om het oppervlak van de woedende zee duizend jaar lang glad en stil te houden, wat hij ook wilde, hoe hij ook raasde en tierde in de diepste ravijnen. Toby voer verder over een oceaan zonder golven, zijn magische stof uitstrooiend, de zon boven hem, alles zoals hij het graag hebben wilde, warm en veilig. De stokoude zee liet hem op zijn gladde, zwarte oppervlak beelden zien – beelden die als doel hadden hem angst aan te jagen en hem te doen vergeten de stof te strooien – zijn moeder die levend door ratten werd opgegeten, zijn vaders hoofd doormidden gespleten en niets erin behalve kakkerlakken; zijn eigen lichaam doorboord door tentakels van een Weldoener die op zijn rug zat. Maar hij keek snel een andere kant op, draaide zijn gezicht naar de blauwe lucht en stond niet toe dat zijn angst een lafaard van hem maakte.

De kelder was één grote ruimte met een kapotte stookketel en een verroeste boiler – plus de echte Weldoener, waaruit andere, kleinere Weldoeners zich hadden losgemaakt. Het ding vulde de achterste helft van de kelder helemaal tot aan het plafond, was groter dan een paar olifanten bij elkaar.

Het joeg hem angst aan.

Dat was niet erg.

Maar niet wegrennen. Niet wegrennen.

Het ding leek veel op de kleinere versies, overal tentakels, maar met honderd of meer rimpelige monden, geen lippen, alleen spleten, alle langzaam bewegend nu de Weldoener kalm was. Hij wist wat er met die monden tegen hem werd gezegd. Het ding wilde hem hebben. Het wilde hem openscheuren, zijn ingewanden eruit halen, in hem kruipen.

Toby begon te trillen; hij deed zijn uiterste best daarmee op te houden, maar dat lukte hem niet.

Kleine groene boot. Meer dan genoeg Kalmerende Stof. Doorvaren en uitstrooien, doorvaren en uitstrooien.

Toen het licht van de zaklantarens het ding bescheen, kon hij achter die monden slokdarmen zien die de kleur van rauw rundvlees hadden. Groepen rode klieren scheidden een heldere, stroopachtige vloeistof af. Her en der had het ding stekels die even scherp waren als die van welke cactus dan ook. Het had geen boven- of onderkant, geen voor- of achterkant, geen hoofd. Gewoon alles tegelijkertijd, overal tegelijkertijd, alles vermengd. De overal bewegende monden probeerden hem te zeggen dat het ding tentakels in zijn oren wilde stoppen, in zijn hersens wilde roeren, hem wilde worden, hem wilde gebruiken, omdat hij niets anders was dan dat, iets dat moest worden gebruikt, dat alles niets anders was dan dat, gewoon vlees, vlees dat moest worden gebruikt.

Kleine groene boot.

Meer dan voldoende Kalmerende Stof.

Doorvaren en uitstrooien, doorvaren en uitstrooien.

In het diepe nest van het beest, met de monsterachtige gestalte dreigend boven hem, goot Jack benzine uit over de verlamde, pythonachtige aanhangsels, over andere nog walgelijker en barokke delen waar hij niet naar mocht kijken als hij hoopte ooit nog te kunnen slapen.

Hij trilde bij de gedachte dat het enige dat de demon in een kooi hield, een kleine jongen met een grote verbeeldingskracht was. Misschien was de verbeelding uiteindelijk wel het machtigste aller wapens. De verbeelding had de mensheid in staat gesteld te dromen over een leven voorbij de koude grotten en een mogelijke toekomst te midden van de sterren.

Hij keek naar Toby. Zo bleek in het licht van de zaklantarens. Alsof zijn gezichtje uit zuiver, wit marmer was gebeeldhouwd. Hij moest emotioneel in de war zijn, doodsbang, maar toch bleef hij uiterlijk kalm, afstandelijk. Zijn rustige gezichtsuitdrukking en marmerwitte huid deden denken aan de gelukzalige gezichten van heiligenbeelden in een kathedraal. Hij was hun enig mogelijke redding.

Opeens ontplooide de Weldoener allerlei activiteiten. De tentakels kwamen golvend in beweging.

Heather hield geschrokken haar adem in en Harlan Moffit liet zijn half leeggegoten blik benzine vallen.

Opnieuw een golvende beweging, sterker dan de eerste. De afschuwelijke monden gingen wijd open, alsof het ding wilde gaan schreeuwen. Een zwaar, nat, walgelijk verplaatsen.

Jack draaide zich om naar Toby.

De rustige gezichtsuitdrukking van de jongen was verstoord door doodsangst, als de schaduw van een gevechtsvliegtuig dat boven een zomerweide vliegt. Maar het duurde slechts even. Zijn gezicht ontspande zich weer.

De Weldoener hield zich weer stil.

‘Maak haast,’ zei Heather.

Harlan stond erop als laatste de kelder uit te gaan. Hij zorgde voor een spoor benzine, dat ze buiten, zodra ze in veiligheid waren, met een lucifer zouden aansteken. Toen hij door de voordeur kwam, begoot hij ook het lijk en de meester van de slaaf. Hij was nog nooit van zijn leven zo bang geweest. Zijn ingewanden waren zo van streek dat het hem verbaasde dat hij zijn goede corduroy broek niet had geruïneerd. Geen reden waarom hij als laatste naar buiten moest gaan. Hij had het de politieman kunnen laten doen. Maar dat ding daar beneden …

Hij nam aan dat hij voor de lont wilde zorgen omwille van Cindi en Luci en Nanci, en ook omwille van alle buren in Eagle’s Roost, omdat het zien van dat ding hem had doen beseffen hoeveel hij van hen hield. Méér dan hij ooit had gedacht. Zelfs mensen die hij tot dat moment niet bijzonder aardig had gevonden – mevrouw Kerry van het cafetaria, Bob Falkenberg van Hensens Veevoederbedrijf – wilde hij graag terugzien, omdat hij opeens het idee had dat hij een wereld met hen gemeen had, en zoveel met hen te bespreken. Afschuwelijk om zoiets te moeten ervaren, afschuwelijk om zoiets te moeten zien, om te worden herinnerd aan het feit dat je een mens bent en aan alles wat het betekent om mens te zijn.

Zijn vader stak de lucifer aan. De sneeuw brandde. Een streep van vuur schoot door de openstaande deur van de bungalow.

De zwarte zee kwam omhoog, golfde.

Kleine groene boot. Doorvaren en uitstrooien. Doorvaren en uitstrooien.

Door de explosie barstten de ramen en werden zelfs enige stukken triplex waarmee ze waren dichtgetimmerd weggeblazen. Vlammen likten aan de stenen muren.

De zee was zwart en dik als modder, kolkend en golvend en vol haat, wilde hem omlaag trekken, riep hem om de boot uit te komen, de boot uit en de duisternis onder het wateroppervlak in, en een deel van hem wilde dat bijna doen, maar hij bleef in de kleine groene boot, hield de reling stevig vast, hield zich vast om in leven te blijven, strooide Kalmerende Stof uit met zijn vrije hand, legde gewicht op de koude zee, hield zich heel stevig vast en deed wat er gedaan moest worden, gewoon wat er gedaan moest worden.

Later, toen de hulpsheriffs in patrouillewagens verklaringen van Heather en Harlan opnamen, terwijl andere hulpsheriffs en brandweerlieden in de resten van het grote huis op zoek waren naar bewijsmateriaal, stond Jack met Toby in de stal, waar de elektrische kachels nog werkten. Enige tijd staarden ze door de half openstaande deur naar de neervallende sneeuw en aaiden Falstaff om de beurt wanneer het dier langs hun benen streek. Uiteindelijk zei Jack: is het nu voorbij?’

‘Misschien.’

‘Je weet het niet zeker?’

‘Bijna tegen het eind,’ zei de jongen, ‘toen het aan het opbranden was, heeft het een deel van zichzelf in kleine boorwormen veranderd, nare beesten, en die hebben tunnels gegraven door de muren van de kelder om te proberen aan de brand te ontsnappen. Maar misschien zijn ze uiteindelijk toch wel allemaal verbrand.’

‘We kunnen naar ze op zoek gaan. Of dat kunnen de aangewezen figuren daarvoor doen: militairen en wetenschappers die hier binnenkort zullen arriveren. We kunnen proberen ze allemaal op te sporen, tot en met de laatste.’

‘Omdat het opnieuw kan groeien,’ zei de jongen.

Het sneeuwde nu niet meer zo hard als het de hele nacht en ochtend had gedaan. Ook de wind ging liggen.

‘Zal alles met jou in orde komen?’ vroeg Jack.

‘Ja.’

‘Weet je dat zeker?’

‘Nooit meer hetzelfde,’ zei Toby plechtig. ‘Nooit meer hetzelfde … maar in orde.’

Zo gaat het in het leven, dacht Jack. Horror verandert ons, omdat we nooit kunnen vergeten. We zijn vervloekt met een geheugen. Het begint wanneer we oud genoeg zijn om te weten wat de dood is en beseffen dat we vroeg of laat iedereen van wie we houden zullen verliezen. We blijven nooit hetzelfde. Maar op de een of andere manier is alles met ons in orde. We gaan door.

Elf dagen voor Kerstmis reden ze de heuvels van Hollywood over, Los Angeles in. De dag was zonnig, de lucht was ongebruikelijk helder en de palmbomen waren majestueus.

Achter in de Explorer liep Falstaff van het ene naar het andere raampje om de stad te inspecteren. Hij maakte snuffelende geluiden, alsof de stad zijn goedkeuring kon wegdragen.

Heather verheugde zich op het weerzien met Gina Tendero, Alma Bryson en zoveel andere vrienden en oude buren. Ze had het gevoel thuis te komen na jaren in een ander land te hebben doorgebracht en haar hart maakte een sprongetje van vreugde. Thuis was niet perfect. Maar dit was wel het enige thuis dat ze hadden en ze konden hopen het beter te maken.

Die nacht stond er een volle wintermaan aan de hemel en de oceaan was bezaaid met zilveren lovertjes.

Dean R. Koontz

Mr. Murder

Hij heeft een uitstekend huwelijk, twee leuke dochtertjes en een succesvolle carrière – daarom voelt detectiveschrijver Marty Stillwater zich een gelukkig mens. Maar zijn geluk valt in duigen op het moment dat een vreemdeling, die als twee druppels water op Marty lijkt, het huis binnendringt met de mededeling: ‘Jij hebt mijn leven, mijn vrouw en mijn kinderen gestolen en nu wil ik alles terug hebben.’

Wie is de echte Marty Stillwater? Wie moetje geloven? En wie van beiden moet de politie beschermen wanneer zelfs kogels de indringer niet lijken te deren?

Een meeslepend beeld van een hecht gezin dat door een nachtmerrie wordt achtervolgd.

Dean R. Koontz

Ogen der duisternis

Het is inmiddels een jaar geleden sinds Tina Evans haar zoontje Danny door een tragisch ongeluk verloor. Het was een jaar van pijnlijk vergeten en van gewoon door moeten gaan met leven. Totdat ze in Danny ’s slaapkamer de schokkende boodschap op het schoolbord las: ‘Niet dood.’

Was dit een zieke grap? Het tastbare bewijs van haar eigen gekwelde onderbewustzijn? Of iets anders?

Vanaf nu moet Tina Evans deze vragen zien te ontraadselen, en ze begint aan een zoektocht die haar naar het nachtleven in Las Vegas, de geblakerde woestijn en de bevroren toppen van de High Sierras voert. Telkens wanneer de waarheid aan het licht dreigt te komen, worden mensen op brute wijze vermoord. En die waarheid is zo angstaanjagend en gevaarlijk dat ze beter verborgen kan blijven …

Dean R. Koontz

Monsterklok

Rechercheur Harry Lyon wordt geconfronteerd met een gruwelijke verschijning die hem zijn dood voorspelt.

Hij is niet de eerste, niet de enige. Maar wel de man die dit angstwekkende wezen kan stoppen. Het wezen dat zich in vele gedaanten vertoont en verandert voor de ogen van zijn slachtoffers.

De monsterklok tikt onverbiddelijk door, en als het wezen niet voor zonsopgang vernietigd wordt, zal het Kwaad bezit van de wereld nemen …

Dean R. Koontz

Onderaards

Antiquair Hatch Harrison en zijn vrouw Lindsey raken bij een auto-ongeluk zwaargewond. Op weg naar het ziekenhuis sterft Hatch, maar na tachtig minuten reanimatie keert op wonderbaarlijke wijze het leven in hem terug.

Dankbaar voor een tweede kans genieten Hatch en Lindsey van hun nieuwe leven – totdat een aantal mysterieuze en angstaanjagende gebeurtenissen hen doet vrezen dat een afschuwelijke demon zich in Hatch’ geest heeft genesteld. Een demon uit het rijk der doden …

Dean R. Koontz

Dienaren van de schemering

Een kind wordt aangesproken bij de supermarkt. Dan begint de nachtmerrie …

Grace Spivey en haar fanatieke sekte zijn ervan overtuigd dat de Antichrist is opgestaan.

Joey Scavello, zes jaar en hoogbegaafd …

Christine Scavello, een moeder die ten koste van alles probeert het leven van haar kind te beschermen.

Charlie Harrison, een privédetective die persoonlijk betrokken raakt.

Er gebeuren dingen … dingen die zelfs Charlie aan het denken zetten.