Date: 2021-10-12 00:00:00+00:00
Keywords: Fiction; Thrillers; Suspense; Horror; Fantasy; General
Description: Wanneer Micky voor het eerst in aanraking komt met haar eigenaardige buurmeisje Leilani Klonk, beschouwt ze haar als een meisje met een rijke fantasie. Leilani’s moeder is verslaafd aan drugs en haar stiefvader Preston gelooft in buitenaardse wezens. Maar wanneer ze Micky vertelt over haar broer, die volgens haar op tienjarige leeftijd is meegenomen door buitenaardse wezens en nooit meer is teruggekeerd, slaan ze samen op de vlucht - voor haar vader. Wat heeft Preston haar broer aangedaan? Maar al gauw komen ze erachter dat een veel groter gevaar op de loer licht... De Amerikaanse auteur Dean
Publisher: Lindhardt og Ringhof

Dean Koontz

Verlossing

Oorspronkelijke titel

One Door Away From Heaven

© 2001 Dean Koontz

Vertaling

Lucien Duzee

© 2002, 2003 Uitgeverij Luitingh - Sijthoff B.V., Amsterdam

ISBN 90 245 4444 0

NUR 332

Tweede druk

Dit boek is opgedragen aan Irwyn Applebaum, die me heeft aangemoedigd ‘de trein daarheen te nemen waar de trein gewoonlijk niet komt’, en wiens karakter als uitgever én als mens mijn verloren vertrouwen in de uitgeversindustrie, of -handel of -dwaasheid, of hoe het ook anders genoemd kan worden, heeft hersteld.

En:

Aan Tracy Devine, mijn redactrice, die nooit in paniek raakt als ik, ver voorbij mijn deadline, het manuscript voor de veertigste keer wil herzien voordat ik het inlever; wier redactionele oog geen onvolkomenheden mist, die de hoffelijkheid in eigen persoon is, en die elke fase van het werk tot een verrukking maakt – en die zal vinden dat deze opdracht te overdadig is en eruit geschrapt zal moeten worden. Nou, deze keer heeft ze het mis.

Humor is emotionele chaos die in rust herinnerd wordt.

- James Thurber

Lachen schokt het universum, brengt het buiten zichzelf en toont zijn ingewanden.

- Octavio Paz

Waarom moordt een man? Hij doodt om te eten. En niet alleen om te eten: vaak moet er ook iets te drinken bij.

- Woody Allen

Uiteindelijk is alles een grap.

- Charlie Chaplin

Eeuwig lachen schokt de goden.

- Homerus, Ilias

Grappig kan maar beter ergens triest zijn.

- Jerry Lewis

1

De wereld zit vol geknakte mensen. Spalken, gipsverbanden, wondermedicijnen en tijd kunnen gebroken harten, gewonde geesten en verscheurde zielen niet helen.

Momenteel was zon het medicijn bij uitstek voor Micky Bellsong, en was Zuid-Californië in eind augustus een apotheek met een enorme voorraad van dit recept.

Dinsdagmiddag strekte Micky, gekleed in een bikini en ingesmeerd om te bakken, zich uit op een ligstoel op het achtererf van haar tante Geneva. Het nylon weefsel had een misselijkmakende tint groen en zakte door, en de aluminium scharnieren kraakten alsof het tuinmeubel veel ouder was dan Micky, die pas achtentwintig was maar zich soms hoogbejaard voelde.

Haar tante, die door het noodlot van alles beroofd was behalve van een gezond gevoel voor humor, noemde het erf ‘de tuin’. Dat moest dan de rozenstruik zijn.

Het land was meer breed dan diep omdat de stacaravan in de volle breedte langs de straat stond. In plaats van een grasveld met bomen, lag voor de voordeur een smal, overdekt terras. Hier, aan de achterkant, strekte een strook gras zich uit van de ene kant van het perceel naar de andere, maar het verschafte slechts drieënhalve meter grond van deur tot aan het achterhek. Het gras groeide weelderig omdat Geneva het regelmatig met een tuinslang besproeide.

Maar de rozenstruik reageerde naargeestig op elke poging tot tedere verzorging. Ondanks de overvloed aan zon, water, plantenvoeding, ondanks de regelmatige ventilatie van de wortels en periodieke behandeling met afgemeten hoeveelheden insecticiden, bleef de struik net zo verwaarloosd en lelijk als elk groeisel dat behandeld werd met gif en pure zwavel in de satanische tuinen van de hel.

Met haar gezicht naar de zon, de ogen gesloten, terwijl ze probeerde haar geest helemaal leeg te maken, lag Micky al een halfuur te bakken toen een zachte, lieve stem vroeg: ‘Heb je zelfmoordneigingen?’

Ze draaide haar hoofd naar de stem en zag een meisje van negen of tien bij de lage, ingezakte schutting staan die de plaats van deze caravan scheidde van die van de westelijke buren. Door de felle zon was het gezicht van het kind niet te zien.

‘Aan huidkanker ga je dood,’ legde het meisje uit.

‘Aan gebrek aan vitamine D ook.’

‘Dat lijkt me niet.’

‘Je botten worden zacht.’

‘Engelse ziekte. Ik weet het. Maar je kunt vitamine D uit tonijn, eieren en melkproducten halen. Dat is beter dan te veel zon.’

Terwijl ze haar ogen weer sloot en haar gezicht naar de dodelijk brandende hemel draaide, zei Micky: ‘Nou, ik ben niet van plan eeuwig te blijven leven.’

‘Waarom niet?’

‘Misschien heb je het nog niet gemerkt, maar dat doet niemand.’

‘Ik waarschijnlijk wel,’ verklaarde het meisje.

‘Hoe doe je dat?’

‘Een beetje buitenaards DNA.’

‘Ja, natuurlijk. Je bent voor een deel buitenaards.’

‘Nog niet. Ik moet eerst contact maken.’

Micky deed haar ogen weer open en keek naar de aanstaande et. ‘Je hebt te veel herhalingen van The X-files gezien, meisje.’

‘Ik heb maar tot mijn volgende verjaardag, daarna gaat het niet meer door.’ Het meisje liep langs de inzakkende schutting naar een plek waar die volledig was ingestort. Ze liep met veel lawaai over de liggende paaltjes heen en kwam op Micky af. ‘Geloof jij in leven na de dood?’

‘Ik weet niet eens of ik wel in leven vóór de dood geloof,’ zei Micky.

‘Ik wist dat je zelfmoordneigingen had.’

‘Ik heb geen zelfmoordneigingen. Ik ben gewoon eigenwijs.’

Ook nadat ze over de gebroken paaltjes heen was gestapt, liep het meisje onhandig. ‘Wij huren hiernaast. We zijn er net ingetrokken. Ik heet Leilani.’

Terwijl Leilani naderbij kwam, zag Micky dat ze een ingewikkelde stalen beugel om haar linkerbeen had, van haar enkel tot boven de knie.

‘Is dat geen Hawaïaanse naam?’ vroeg Micky.

‘Mijn moeder is nogal gek op alles wat Hawaïaans is.’

Leilani droeg een korte kakibroek. Haar rechterbeen was in orde, maar haar linkerbeen in de beklede metalen steun leek misvormd.

‘Eigenlijk,’ vervolgde Leilani, ‘is onze Sinsemilla – dat is mijn moeder – gewoon nogal gek, punt.’

‘Sinsemilla? Dat is...’

‘Een soort marihuana. Misschien dat ze ooit in de prehistorie Cindy Sue of Barbara heeft geheten, maar ze noemt zich al zo lang ik haar ken Sinsemilla.’ Leilani ging in een vreselijke oranje met blauwe stoel zitten die net zo ingezakt was als de galgroene ligstoel van Micky. ‘Deze tuinstoelen zijn afschuwelijk.’

‘Tante Geneva heeft ze van iemand gekregen.’

‘Ze had betaald moeten worden om ze aan te nemen. Trouwens, ze hebben onze Sinsemilla een keer in een inrichting gestopt en zo’n vijftig- of honderdduizend volt door haar hoofd gejaagd, maar het heeft niet geholpen.’

‘Je moet dat soort dingen niet verzinnen over je eigen moeder.’

Leilani haalde haar schouders op. ‘Het is waar. Zoiets mafs zou ik niet eens kúnnen verzinnen. Ze hebben eigenlijk haar hersenen een aantal keren opgeblazen. Waarschijnlijk zou onze Sinsemilla, als ze het nog één keer hadden gedaan, verslingerd zijn geraakt aan elektriciteit. Ze zou dan nu haar vinger tien keer per dag in een stopcontact steken. Ze heeft de neiging tot verslaving, maar ze bedoelt het goed.’

Hoewel de lucht een open oven was en Micky glad van de naar kokosnoot geurende olie en het zweet was, merkte ze nagenoeg niets meer van de zon. ‘Hoe oud ben je, meisje?’

‘Negen. Maar ik ben voorlijk. Hoe heet jij?’

‘Micky.’

‘Dat is een naam voor een jongen of voor een muis. Het is dus waarschijnlijk Michelle. De meeste vrouwen van jouw leeftijd heten Michelle of Heather of Courtney.’

‘Van mijn leeftijd?’

‘Ik bedoel er niets mee.’

‘Ik heet Michelina.’

Leilani trok haar neus op. ‘Te gemaakt.’

‘Michelina Bellsong.’

‘Geen wonder dat je zelfmoordneigingen hebt.’

‘Daarom: Micky.’

‘Ik heet Klonk.’

‘Je heet hoe?’

‘Leilani Klonk.’

Micky hield haar hoofd scheef en fronste sceptisch haar voorhoofd. ‘Ik weet niet of ik wel iets moet geloven van wat je me vertelt.’

‘Soms zijn namen je noodlot. Moet je jou zien. Twee mooie namen en je bent net zo prachtig als een model – buiten al het zweet en je gezicht dat is opgeblazen door een kater.’

‘Bedankt. Denk ik.’

‘Ik aan de andere kant – ik heb één mooie naam, en die wordt dan gevolgd door zo’n afgang als Klonk. Ik ben voor de helft een beetje mooi...’

‘Je bent héél mooi,’ verzekerde Micky haar.

Dat was waar. Goudblond haar. Ogen blauw als de blaadjes van de gentiaan. De zuiverheid van Leilani’s gezicht was niet de voorbijgaande schoonheid van het kind, maar blijvend.

‘Voor de helft,’ bekende Leilani, ‘zullen ze misschien ooit naar me kijken, maar dat wordt in evenwicht gehouden door het feit dat ik een mutant ben.’

‘Je bent geen mutant.’

Het meisje stampte met haar linkervoet op de grond waardoor de beugel zacht rammelde. Ze stak haar linkerhand omhoog die misvormd bleek te zijn. De pink en ringvinger waren samengegroeid tot een enkele vervormde vinger die met een dik web van weefsel vastzat aan een misvormde, stompe middelvinger.

Tot nu had Micky deze misvorming niet gezien. ‘Iedereen heeft wel iets wat niet in orde is,’ zei ze.

‘Dit is iets anders dan een enorme gok. Ik ben óf een mutant óf invalide, en ik weiger om invalide te zijn. Mensen hebben medelijden met invaliden, maar ze zijn bang voor mutanten.’

‘Wil je dat mensen bang voor je zijn?’

‘Angst houdt respect in,’ zei Leilani.

‘Tot dusver scoor je nog niet zo hoog op mijn angstmeter.’

‘Geef me de tijd. Je hebt een fantastisch lichaam.’

Van haar stuk gebracht door zoiets van een kind te horen, verhulde Micky haar ongemak door zichzelf omlaag te halen. ‘Ja, nou, van nature ben ik een enorme pudding. Ik moet er hard voor werken om zo te blijven.’

‘Nee, dat is niet zo. Jij bent perfect geboren en jij hebt zo’n metabolisme dat is afgesteld als een gyroscoop van een spaceshuttle. Je zou elke dag een halve koe kunnen eten en een vat bier leegdrinken, en je kont zou zelfs nog een maatje kleiner worden.’

Micky kon zich de laatste keer dat ze sprakeloos was geraakt door iemand niet meer herinneren, maar dit meisje bracht haar bijna volledig van de wijs. ‘Hoe kun jij dat weten?’

‘Ik weet het,’ verzekerde Leilani haar. ‘Je loopt niet, je jogt niet...’

‘Ik doe oefeningen.’

‘O? Wanneer heb je de laatste keer oefeningen gedaan?’

‘Gisteren,’ loog Micky.

‘Ja,’ zei Leilani, ‘en ik heb de hele nacht gedanst.’ Ze stampte weer met haar linkervoet waardoor haar beugel rammelde. ‘Je hoeft je niet te schamen voor een fantastisch metabolisme. Het is iets anders dan luiheid of zo.’

‘Bedankt voor je goedkeuring.’

‘Je tieten zijn echt, hè?’

‘Meisje, je bent een verbazingwekkend figuur.’

‘Bedankt. Ze moeten wel echt zijn. Zelfs de beste implantaten zien er niet zo natuurlijk uit. Tenzij er een belangrijke ontwikkeling in de implantatietechnologie komt, hoop ik heel erg dat ik mooie tieten krijg. Je kunt mutant zijn en toch aantrekkelijk voor mannen als je fantastische tieten hebt. Dat heb ik in ieder geval gemerkt. Mannen kunnen heerlijke wezens zijn, maar in sommige opzichten zijn ze zielig voorspelbaar.’

‘Je bent negen, hè?’

‘Ik was op 28 februari jarig. Dit jaar was dat Aswoensdag. Geloof jij in vasten en boetedoening?’

Zuchtend en lachend zei Micky: ‘Waarom vertel jij me niet waar ik in geloof, dat scheelt tijd.’

‘Waarschijnlijk nergens echt in,’ zei Leilani zonder te pauzeren. ‘Behalve in lol en de dag zien door te komen.’

Micky was sprakeloos, niet door de scherpe waarneming van het meisje, maar door de waarheid zo plompverloren te horen, vooral omdat het een waarheid was waar ze lang niet over na had willen denken.

‘Er is niets mis met lol maken,’ zei Leilani. ‘Een van de dingen die ík geloof, als je het wilt weten, is dat we hier zijn om van het leven te genieten.’ Ze schudde haar hoofd. ‘Verbazend. Mannen moeten om je heen zwermen.’

‘Niet meer,’ zei Micky, verrast zichzelf überhaupt te horen antwoorden, laat staan zo openhartig.

Een scheef lachje trok aan de rechtermondhoek van het meisje en een onmiskenbare vrolijkheid verlevendigde haar blauwe ogen. ‘Zou je nu niet wensen me als een mutant te kunnen zien?’

‘Wat?’

‘Zolang jij me als een gehandicapte zielenpoot ziet, staat je medelijden je niet toe onaardig te zijn. Aan de andere kant, als je me zou kunnen zien als een vreemde en mogelijk gevaarlijke mutant, zou je me zeggen dat dit me allemaal niet aangaat en me teruggeduwd hebben naar mijn eigen tuin.’

‘Je gaat er steeds meer uitzien als een mutant.’

Verrukt in haar handen klappend, zei Leilani: ‘Ik wíst dat je best wel slim was.’ Met een ruk kwam ze van haar stoel af en wees in de tuin. ‘Wat is dat voor een ding?’

‘Een rozenstruik.’

‘Nee, echt.’

‘Echt. Het is een rozenstruik.’

‘Geen rozen.’

‘Ze horen daar te zitten.’

‘Nauwelijks bladeren.’

‘Wel veel doorns,’ merkte Micky op.

Terwijl ze haar gezicht scheef hield, zei Leilani: ‘Ik wed dat hij ’s nachts zijn wortels lostrekt om door de buurt te sluipen en zwerfkatten te eten.’

‘Doe je deuren op slot.’

‘We hebben geen katten.’ Leilani knipperde met haar ogen. ‘O.’ Ze grinnikte. ‘Goeie.’ Ze boog haar rechterhand in een imitatie van een kattenpoot, klauwde door de lucht en blies.

‘Wat bedoelde je toen je zei “daarna gaat het niet meer door”?’

‘Wanneer heb ik dat gezegd?’ vroeg Leilani onoprecht.

‘Je zei dat je maar tot je volgende verjaardag had en dat het daarna niet meer doorgaat.’

‘O, dat contact met ruimtewezens.’

Hoewel dat geen antwoord was, draaide ze zich om, weg van Micky, en liep over het gras in een door metaal gehinderde loop.

Micky boog zich naar voren vanuit de schuine rug van de ligstoel. ‘Leilani?’

‘Ik zeg een heleboel dingen. Sommige dingen slaan nergens op.’ Bij het gat in de gebroken schutting bleef het meisje staan en draaide zich om. ‘Zeg eens, Michelina Bellsong, heb ik je al gevraagd of je gelooft in leven na de dood?’

‘En ik was bijdehand.’

‘Ja, ik weet het weer.’

‘Nou... en jij?’ vroeg Micky.

‘En ik wat?’

‘Geloof jij in leven na de dood?’

Het meisje keek Micky aan met een ernst die ze niet eerder had vertoond en zei ten slotte: ‘Beter van wel.’

Terwijl ze over de gevallen paaltjes heen stapte en door de verwaarloosde, door de zon verbrande tuin van de buren liep, verdween het vage geklik en gepiep van haar beenbeugel tot het niet meer was dan het geluid van nijvere insecten die in de warme, droge lucht hard aan het werk waren.

Een tijdje nadat het meisje in de aangrenzende stacaravan was verdwenen, bleef Micky voorovergeleund op haar ligstoel naar de deur zitten staren waardoor zij was verdwenen.

Leilani was een mooi product van charme, intelligentie en eigengereidheid die een diepe kwetsbaarheid verborg. Maar nu de herinnering van hun ontmoeting een glimlach in Micky opwekte, voelde ze zich ook op een vage manier onrustig. Even had het erop geleken alsof een verontrustende, half waargenomen waarheid, als een snelle, donkere vis, net onder de oppervlakte van hun gesprek door was geschoten, maar op het nippertje was ontsnapt aan haar net.

De bijna vloeibare hitte van de zon aan het einde van augustus spoelde om Micky heen. Ze had het gevoel alsof ze in een warm bad lag. De geur van pasgemaaid gras verzadigde de stille lucht: de bedwelmende essentie van de zomer.

In de verte klonk het slaapverwekkende gedreun van verkeer op de snelweg, een niet onplezierige dreun, die voor het ritmische gemurmel van de zee gehouden zou kunnen worden.

Ze had slaperig moeten worden, in ieder geval lethargisch, maar haar geest zoemde bedrijviger dan het verkeer, en haar lichaam werd stijf door een spanning die de zon niet van haar af kon branden.

Hoewel het niets te maken leek te hebben met Leilani Klonk, herinnerde Micky zich wat haar tante Geneva nog pas gisteren tijdens het avondeten had gezegd...

‘Veranderen is niet zo makkelijk, Micky. Je manier van leven veranderen, betekent je manier van denken veranderen. Veranderen hoe je denkt, betekent veranderen wat je gelooft over het leven. Dat is moeilijk, liefje. Als we onze eigen ellende veroorzaken, blijven we ons er soms aan vasthouden, ook als we heel graag willen veranderen, omdat ellende iets is dat we kennen. Ellende is gemakkelijk.’

Tot haar eigen verrassing begon Micky, die tegenover haar tante aan de eettafel zat, te huilen. Geen hartstochtelijk huilen. Dit huilen was stil. Het bord met eigengemaakte lasagne voor haar werd onscherp, en hete tranen gleden langs haar wangen. Ze hield haar vork in beweging tijdens deze stille, zoute storm, en haatte het toe te geven wat er met haar gebeurde.

Ze had sinds ze kind was niet meer gehuild. Ze had gedacht dat ze geen tranen meer had, te taai was voor zelfmedelijden en te gehard om nog geroerd te worden door de benarde toestand van iemand anders. Met een meedogenloze vastbeslotenheid, kwaad op zichzelf door deze zwakte, bleef ze dooreten, ook al werd haar keel zo dik van emotie dat ze moeite had met slikken.

Geneva, die de stoïcijnse aard van haar nicht kende, leek toch niet verrast door haar tranen. Ze zei er niets over, omdat ze heel goed wist dat troost niet welkom zou zijn.

Tegen de tijd dat Micky’s zicht weer helder werd en haar bord leeg was, wist ze uit te brengen: ‘Ik ben in staat te doen wat ik moet doen. Ik kan daar komen waar ik wil zijn, hoe moeilijk dat ook is.’

Geneva voegde nog een gedachte toe voordat ze op een ander onderwerp overging: ‘Het is ook waar dat soms – niet vaak, eens in een heel lange tijd – je leven in een moment van genade ten goede verandert, bijna als een soort wonder. Er kan iets gebeuren wat zo machtig is, er kan iets langskomen wat zo bijzonder is, er kan een waardevol begrip zo onverwacht in je opkomen, dat het je gewoon een nieuwe richting in stuurt en je voor altijd verandert. Meisje, ik zou alles geven wat ik heb, als dat met jou zou kunnen gebeuren.’

Om nog meer tranen te vermijden, zei Micky: ‘Dat is lief, tante Gen, maar alles wat je hebt, is bij elkaar niks.’

Geneva lachte, stak haar arm over tafel uit en gaf Micky een liefdevol kneepje in haar linkerhand. ‘Dat is waar, liefje. Maar ik heb altijd nog een halfje meer niks dan jij.’

Vreemd, hier in de zon, nog geen dag later, moest Micky blijven denken aan het transformerende moment van genade dat Geneva voor haar had gewenst. Ze geloofde niet in wonderen, en ook niet in bovennatuurlijke zaken waar beschermengelen aan te pas kwamen of de merkbare stralende hand van God, en al evenmin in de voornamelijk statistische variëteit die haar misschien van een winnend lot kon voorzien.

Toch had ze het vreemde en onzekere gevoel van beweging binnenin, van een draai in haar hart en geest, naar een nieuw punt op het kompas.

‘Gewoon indigestie,’ mompelde ze met zelfspot, omdat ze wist dat ze dezelfde doelloze, opgefokte vrouw was die een week ervoor naar Geneva was gekomen met twee koffers vol kleren, in een Chevrolet Camaro uit ’81 die nog erger proestte en kuchte dan een paard met een longaandoening, en met een verleden dat als kettingen om haar heen gewikkeld was.

Een verkeerd geleid leven kon niet snel of zonder strijd op een juist spoor gezet worden. Ondanks Geneva’s aantrekkelijke gepraat over een wonderbaarlijk moment van verandering, was er niets gebeurd wat Micky de richting van genade op stuurde.

Toch, om redenen die ze niet begreep, leek elk aspect van deze dag – het met lovertjes versierde zonlicht, de hitte, het gerommel van het snelwegverkeer in de verte, de geur van gemaaid gras en zoetzure kokosolie, drie gele vlinders, even helder als cadeaulintjes – plotseling vol betekenis, mysterie en belang.

2

In een zwakke en onregelmatige bries bewegen golven door het weelderige grasland. Op dit eenzame tijdstip, op deze vreemde plek, kan een jongen zich makkelijk voorstellen dat er continu monsters zwemmen in de maanzilvere zee van gras die daar achter de bomen glinstert.

Het bos waarin hij weggedoken zit, is ’s nachts een onheilspellend gebied, en misschien overdag ook wel. Angst was het afgelopen uur zijn metgezel, terwijl hij kronkelige paden volgde door exotisch kreupelhout, onder de met elkaar verstrengelde boomtakken die slechts af en toe een korte glimp van de nachtelijke hemel gaven.

Op de houten snelwegen boven hem konden roofdieren hem nazitten, gracieus van tak naar tak springend, even stil en genadeloos als de koude sterren waaronder zij jagen. Of misschien komt er zonder waarschuwing een afschuwelijk gravend iets, een en al tanden en honger, uit de bosgrond onder zijn voeten naar buiten geëxplodeerd, die hem doormidden bijt of in zijn geheel opslokt.

Een levendige verbeelding is altijd zijn toevlucht geweest. Vannacht is het zijn vloek.

Vóór hem, voorbij de laatste rij bomen, wacht het grasland. Wacht. Te helder onder de dikke maan. Bedrieglijk rustig.

Hij vermoedt dat dit een slagveld is. Hij betwijfelt het of hij het bos met bomen levend zal bereiken.

Terwijl hij zich schuilhoudt tegen een verweerde rots, wenst hij wanhopig dat zijn moeder bij hem was. Maar ze zal in dit leven nooit meer bij hem zijn.

Een uur geleden zag hij haar vermoord worden.

De heldere, scherpe herinnering aan die gewelddaad zou zijn geestelijke gezondheid aantasten als hij erbij bleef stilstaan. Om te overleven moest hij juist die verschrikking, dat ondraaglijke verlies vergeten, in ieder geval voorlopig.

Ineengedoken in de vijandige nacht hoort hij zichzelf jammeren van narigheid. Zijn moeder heeft hem altijd gezegd dat hij een dappere jongen was; maar geen enkele dappere jongen geeft zich zo gemakkelijk over aan zijn ellende.

Omdat hij zijn moeders trots in hem wil waarmaken, worstelt hij om zichzelf weer in bedwang te krijgen. Later, als hij het overleeft, zal hij een heel leven hebben voor angst, verlies en eenzaamheid.

Langzamerhand vindt hij kracht, niet in de herinnering aan haar moord, niet in een dorst naar wraak of rechtvaardigheid, maar in de herinnering aan haar liefde, haar kracht, haar ijzeren vastberadenheid. Zijn jammerlijke gesnik neemt af.

Stilte.

De duisternis van het bos.

Het grasland wachtend onder de maan.

Van de hoogste kruinen sijpelt een dreigend gefluister door de takken naar beneden. Misschien is het alleen maar een bries die een open deur in de zolder van het bos heeft gevonden.

In alle eerlijkheid heeft hij minder te vrezen van wilde dieren dan van de moordenaars van zijn moeder. Hij twijfelt er niet aan dat ze nog steeds achter hem aan zitten.

Ze hadden hem lang geleden al gepakt moeten hebben. Maar dit gebied is voor hen net zo onbekend als voor hem.

En misschien waakt de geest van zijn moeder over hem.

Ook al is ze nu hier in de nacht bij hem, onzichtbaar aan zijn zij, dan nog kan hij niet op haar leunen. Hij is zijn eigen enige beschermer, zijn verstand en moed vormen zijn enige hoop.

Nu zonder uitstel het grasland in, gevaren trotserend die onbekend zijn, maar beslist talrijk. Een volle grasachtige geur overheerst de subtielere geur van rijke, kale aarde.

Het land loopt naar het westen af. De aarde is zacht en het gras laat zich gemakkelijk vertrappen. Als hij even blijft staan en achteromkijkt, is het bleke maanlicht helder genoeg om de route die hij heeft gevolgd te laten zien.

Er staat hem weinig anders te doen dan door te lopen.

Als hij ooit zou dromen, zou hij zichzelf ervan kunnen overtuigen dat hij in een droom zit, dat dit landschap er vreemd uitziet omdat het alleen in zijn geest bestaat, dat hij, hoelang of hoe snel hij ook rent, nooit op een bestemming zal aankomen, maar voor eeuwig afwisselend over door de maan beschenen stukken grasland en door hoog opstekende, stikdonkere bossen zal rennen.

Hij heeft eigenlijk geen idee waar hij naartoe gaat. Hij kent het land niet. Misschien dat de beschaving binnen handbereik is, maar waarschijnlijker duikt hij steeds dieper een eindeloze woestenij in.

In zijn ooghoeken vangt hij herhaaldelijk glimpen beweging op: spookachtige achtervolgers aan weerskanten. Elke keer als hij gerichter kijkt, ziet hij alleen maar gras dat trilt in de bries. Toch maken deze spookachtige begeleiders hem bang, en in toenemende mate. Terwijl zijn adem met horten en stoten gaat, raakt hij ervan overtuigd dat hij de volgende groep bomen niet levend zal bereiken.

Door de gedachte aan overleven alleen al, karnt schuldgevoel een bittere boter in zijn bloed. Hij heeft niet het recht te leven terwijl anderen zijn omgekomen.

De dood van zijn moeder achtervolgt hem meer dan de andere moorden, voor een deel omdat hij haar heeft zien vallen. Hij heeft het gillen van de anderen gehoord, maar tegen de tijd dat hij ze vond, waren ze al dood en hun dampende overblijfselen waren zo weerzinwekkend dat hij geen emotioneel verband kon leggen tussen de geliefde mensen die hij had gekend en deze afschuwelijke kadavers.

Nu, vanuit het maanlicht weer het nachtelijke bos in. Het grasland achter hem. Het verwarde labyrint aan struiken en doornen voor hem.

Tegen alle verwachtingen in leeft hij nog.

Maar hij is pas tien, zonder familie en vrienden, alleen en bang en verloren.

3

Noah Farrel zat zich in zijn geparkeerde Chevy met andermans zaken te bemoeien toen de voorruit naar binnen toe explodeerde.

Terwijl hij een met crème gevuld cakeje zat te eten en heel tevreden een nieuwe laag vet op zijn aderwanden pleisterde, merkte hij plotseling dat hij een half opgegeten gebakje in handen had, dat wel knapperiger was geworden, maar oneetbaar door strooisel van kleverig, prikkend veiligheidsglas.

Op het moment dat Noah het verpeste cakeje liet vallen, versplinterde de ruit aan de passagierskant onder het geweld van een bandenlichter.

Hij schoot de auto uit via het portier naast zich, keek over het dak en zag een reus van een man tegenover zich met een geschoren hoofd en een neusring. De Chevy stond op een open stuk weg, precies halverwege twee massieve Indische laurieren, en hoewel hij niet afgeschermd werd door de bomen, stond hij op een meter of twintig van de dichtstbijzijnde straatlantaarn en daardoor in het duister; maar het schijnsel van de binnenverlichting van de Chevy gunde Noah een blik op de man die de ramen insloeg. Hij grijnsde en knipoogde.

Noahs aandacht werd getrokken door een beweging links van hem. Op een paar passen afstand haalde een andere sloopexpert met een moker uit naar een koplamp.

Deze met steroïden opgepompte heer droeg sneakers, een roze trainingsbroek, met een koord om het middel gebonden, en een zwart T-shirt. De indrukwekkende bottenmassa in zijn voorhoofd woog beslist meer dan de moker van twee kilo waarmee hij uithaalde, en zijn bovenlip was bijna net zo lang als zijn paardenstaart.

Op het moment dat het laatste gebarsten plastic en versplinterde glas van de koplamp rinkelend en kletterend op het wegdek belandde, liet de menselijke energiebom de hamer op de motorkap van de auto neerkomen.

Tegelijk gebruikte de man met het glanzende hoofd en de neusversiering de schuine kant van de bandenlichter om het rechterachterraampje eruit te beuken, misschien omdat hij zich beledigd voelde door zijn spiegelbeeld.

Het geluid werd hels. Omdat hij tegenwoordig nogal last van hoofdpijn had, wilde Noah alleen maar rust en een paar aspirines.

‘Neem me niet kwalijk,’ zei hij tegen de goedkope Thor, toen de hamer weer een boog hoog boven de motorkap beschreef, en bukte zich in de auto door het open portier en trok de sleuteltjes uit het contact.

Zijn huissleutel zat aan dezelfde bos. Als hij ten slotte thuiskwam, op welke manier dan ook, wilde hij niet ontdekken dat deze kolossen in zijn huis een bierfeestje gaven voor de World Wrestling Federation.

Op de stoel naast die van de bestuurder lag de digitale camera met foto’s van de overspelige echtgenoot die het huis aan de overkant binnenging, terwijl hij bij de deur werd begroet door zijn minnares. Als Noah zijn hand naar de camera zou uitsteken, zou hij ongetwijfeld eindigen met een handvol botten die net zo verbrijzeld waren als de voorruit.

Terwijl hij de sleutels in zijn zak stak, liep hij weg, langs bescheiden bungalows met keurig bijgehouden gazons en hagen, en waar door de maan gekleurde bomen onbeweeglijk in de warme stille lucht stonden.

Achter hem, onder het gestage ritmische geknal van de hamer, nam de bandenlichter een syncopisch ritme aan tijdens het tatoeëren van de spatborden en het kofferdeksel van de Chevy.

Hier, op de grens van een eerbiedwaardige woonwijk in Anaheim, het thuis van Disneyland, werden niet elke dag scènes uit A Clockwork Orange nagespeeld. Toch, bang gemaakt door te veel televisienieuws, bleken de bewoners eerder voorzichtig dan nieuwsgierig. Niemand waagde zich naar buiten om achter de reden van de herrie te komen.

In de huizen die hij passeerde, zag Noah alleen maar een paar verbaasde of behoedzame gezichten tegen de verlichte ramen gedrukt. Geen ervan was van Mickey, Minnie, Donald of Goofy.

Toen hij even achteromkeek, zag hij een Lincoln Navigator aan de overkant van de straat van de stoeprand optrekken, ongetwijfeld partners van het creatieve stel dat van zijn auto moderne kunst maakte. Elke tien of twaalf stappen keek hij even naar de SUV en steeds bleef die met gelijke snelheid achter hem aan rijden.

Anderhalve straat verder bereikte hij een hoofdstraat met voornamelijk winkels. Veel zaken waren nu, om tien voor halftien op dinsdagavond, gesloten.

De ketelmuziek op de Chevy bleef onverdroten doorgaan, maar afstand en tussenkomende lauriertakken filterden de kakofonie tot een gedempt ploffen en kraken.

Toen Noah op de hoek bleef staan, kwam de Navigator een halve straat achter hem ook tot stilstand. De chauffeur wachtte om te zien welke kant hij op zou gaan.

Achter op zijn rug, onder zijn Hawaïaanse hemd, had Noah een revolver in een holster zitten. Hij dacht niet dat hij het wapen nodig zou hebben. Toch was hij niet van plan het tot een ploegschaar om te laten smeden.

Hij ging rechtsaf en bereikte, na nog eens anderhalve straat, een café. Hier zou hij wellicht geen aspirines kunnen krijgen, maar wél een ijskoude Dos Equis.

Wat de gezondheid aanging, was hij niet echt recht in de leer over bepaalde remedies.

De lange bar was rechts van de deur. In een rij door het midden van de ruimte stond op elk van de acht tafels met een houten bovenblad een kaars in een geelbruine houder.

Minder dan de helft van de krukken en stoelen was bezet. Een aantal mannen en één vrouw droegen cowboyhoeden, alsof ze waren ontvoerd en daarna teruggezet in de verkeerde tijd door bemoeizuchtige ruimtewezens.

De betonnen vloer, robijnrood geverfd, bleek sinds Kerstmis minstens een paar keer te zijn gedweild, en achter de geur van verschaald bier hing een vage geur van ontsmettingsmiddel. Als de tent kakkerlakken had, dan zouden ze waarschijnlijk wel zo klein zijn dat Noah ze misschien enig respect kon bijbrengen.

Langs de linkermuur waren hoge houten compartimenten met banken die waren bekleed met rood kunstleer, en een paar waren er leeg. Hij ging in het compartiment zitten dat het verst van de deur was.

Hij bestelde een bier bij een serveerster die zich kennelijk in haar vaal geworden spijkerbroek en geruite hemd had genaaid. Als haar borsten niet echt waren, dan had het land met een ernstig siliconentekort te kampen.

‘Wil je een glas?’ vroeg ze.

‘De fles is waarschijnlijk schoner.’

‘Moet wel,’ beaamde ze toen ze naar de bar liep.

Terwijl Alan Jackson de jukebox vulde met een melancholische klaagzang over eenzaamheid, viste Noah de wegenwachtkaart uit zijn portefeuille. Hij maakte de telefoon van zijn riem los en belde de vierentwintiguurshulpdienst.

De vrouw die hem hielp, klonk als zijn tante Lilly, de zuster van zijn vader, die hij in geen vijftien jaar had gezien, maar haar stem had geen sentimenteel effect op hem. Lilly had Noahs vader met een schot in het hoofd gedood, en had Noah verwond – een schot in de linkerschouder, en een in de rechterdij – toen hij zestien was, waarmee ze alle genegenheid die hij misschien voor haar had gevoeld, de kop in had gedrukt.

‘De banden zijn waarschijnlijk doorgesneden,’ zei hij tegen de vrouw van de wegenwacht, ‘dus stuur een dieplader in plaats van de gewone sleepwagen.’ Hij gaf haar het adres waar de auto gevonden kon worden en ook de naam van de garage waar hij afgeleverd moest worden. ‘Morgenochtend is vroeg genoeg. U kunt er beter niemand naartoe sturen voordat de Beagle Boys uitgeput van het hameren zijn.’

‘Wie?’

‘Als u nooit de strips van Scrooge McDuck hebt gelezen, gaat mijn literaire verwijzing aan u verloren.’

De cowgirl-serveerster die net arriveerde met een Dos Equis zei: ‘Toen ik zeventien was, heb ik gesolliciteerd voor een baantje als personage in Disneyland, maar ze hebben me afgewezen.’

Terwijl Noah de EINDE-toets van zijn telefoon indrukte zei hij fronsend: ‘Personage?’

‘Je weet wel, door het park lopen in een pak en samen met mensen op de foto. Ik wilde Minnie Mouse zijn, of minstens misschien Sneeuwwitje, maar ik had te veel boezem.’

‘Minnie is behoorlijk plat.’

‘Ja nou, ze is een muis.’

‘Daar zeg je me wat,’ zei Noah.

‘En hun idee was dat Sneeuwwitje – ze moest er maagdelijk uitzien. Ik weet niet waarom.’

‘Misschien omdat als Sneeuwwitje net zo sexy was als jij, de mensen zich zouden gaan afvragen wat ze misschien allemaal met die zeven dwergen heeft uitgespookt – en dat is niet bepaald in lijn met de Disney-gedachte.’

Ze klaarde op. ‘Hé, daar heb je waarschijnlijk gelijk in.’ Haar zucht erachteraan verkondigde boekdelen aan teleurstelling. ‘Ik wilde echt Minnie zijn.’

‘Dromen raak je niet zomaar kwijt.’

‘Dat is inderdaad zo.’

‘Je zou een mooie Minnie zijn geweest.’

‘Denk je?’

Hij glimlachte. ‘Mickey is een bofferd.’

‘Je bent lief.’

‘Mijn tante Lilly vond van niet. Die heeft me neergeschoten.’

‘Ach jee, ik zou het niet persoonlijk opvatten,’ zei de serveerster. ‘Tegenwoordig is ieders familie doorgedraaid.’ Ze ging verder met haar ronde.

In de jukebox werd Alan Jackson opgevolgd door een klaaglijke Garth Brooks en de randen van alle Stetsons aan de bar gingen naar beneden alsof ze hun innige deelneming betuigden. Toen de Dixie Chicks Brooks opvolgden, deinden de randen gelukkig op en neer.

Noah had de helft van zijn bier op, direct uit de fles, toen een lap vlees – gemarineerd in haarolie en scherpe eau de cologne, in een zwarte spijkerbroek en een T-shirt met love is the answer erop – tegenover hem aan tafel het compartiment binnenschoof. ‘Heb jij doodsverlangen?’

‘Ben je van plan dat te honoreren?’ vroeg Noah.

‘Ik niet. Ik ben pacifist.’ Een kunstig gedetailleerde tatoeage van een ratelslang zat om de rechterarm van de pacifist gewikkeld, zijn bek opengesperd op de rug van zijn hand, de ogen vol haat. ‘Maar je hoort te beseffen dat het volgen van een man die zo veel macht heeft als Congreslid Sharmer in wezen stom is.’

‘Het is nooit bij me opgekomen dat een Congreslid een zootje tuig op de loonlijst had staan.’

‘Wie zou hij ánders op de loonlijst moeten hebben?’

‘Ik ben, geloof ik, niet meer in Kansas.’

‘Verrek, Miep, waar je nu bent, schieten ze hondjes als Toto voor de grap af. En meisjes zoals jij worden platgetrapt als je niet uit de buurt blijft.’

‘De stichters van het land zouden heel trots zijn.’

De ogen van de vreemdeling, eerder net zo leeg als het hart van een psychopaat, vulden zich met achterdocht. ‘Wat ben je – de een of andere politieke onbenul? Ik dacht dat je gewoon zo’n sukkelige stille was die een paar dollar pakte om bij mensen in de slaapkamer te gluren.’

‘Ik heb er nu meer dan een paar nodig. Hoeveel kostte je Navigator?’ vroeg Noah.

‘Je zou hem niet kunnen betalen.’

‘Ik ben goed voor mijn geld.’

De pacifist lachte veelbetekenend. Toen de serveerster naderde, wuifde hij haar weg. Daarna haalde hij een kleine wasbleke zak tevoorschijn en liet die op tafel vallen.

Noah putte troost uit het bier.

Terwijl hij herhaaldelijk zijn rechterhand balde en weer ontspande alsof hij last had van stijfheid in zijn gewrichten na urenlang baby’s en nonnen te hebben geslagen, zei de pacifist: ‘Het Congreslid is niet onredelijk. Door zijn vrouw als cliënt aan te nemen, verklaarde je jezelf tot zijn vijand. Maar hij is zo’n goed mens, dat hij van jou zijn vriend wil maken.’

‘Wat een christen.’

‘Laten we niet gaan schelden.’ Elke keer dat de man van de politicus zijn vuist balde, sperde de getatoeëerde slang zijn bek wijder open. ‘Bekijk in ieder geval zijn zoenoffer.’

De zak was dichtgevouwen en afgeplakt. Noah trok de band eraf, opende de klep en haalde er een stapel biljetten van honderd dollar half uit.

‘Wat je daar hebt, is minstens drie keer de waarde van je Chevy-roestbak. Plus de kosten van de camera die je op de voorbank hebt laten liggen.’

‘Nog altijd niet de prijs van een Navigator,’ merkte Noah op.

‘We onderhandelen niet, Sherlock.’

‘Ik zie geen voorwaarden.’

‘Er is er maar één. Je wacht een paar dagen, dan vertel je de vrouw dat je het Congreslid al die tijd hebt gevolgd, maar dat de enige keer dat hij zijn pielemuis uit zijn broek haalde, was toen hij moest piesen.’

‘Wat dacht je van toen hij het land naaide?’

‘Je klinkt niet als een man die vrienden wil worden.’

‘Ik ben nooit zo goed in relaties geweest... maar ik ben bereid het te proberen.’

‘Ik ben echt blij dat te horen. Om eerlijk te zijn, heb ik me zorgen om je gemaakt. In films zijn privédetectives altijd zo onomkoopbaar, dat ze liever hun tanden eruit laten slaan dan dat ze een cliënt verraden.’

‘Ik ga nooit naar de film.’

Wijzend op de kleine zak terwijl Noah het geld er weer in terugdeed, zei de pacifist: ‘Besef je niet wat dat is?’

‘Een omkoping.’

‘Ik bedoel de zak. Het is een zak tegen luchtziekte.’ Zijn grijns verdween. ‘Wat... heb je er nog nooit een gezien?’

‘Ik reis nooit.’

‘Het Congreslid heeft een goed gevoel voor humor.’

‘Hij is om je dood te lachen.’ Noah stak de zak in een broekzak.

‘Hij zegt dat geld voor hem hetzelfde is als kots.’

‘Hij is een echte filosoof.’

‘Weet je wat hij heeft en dat beter is dan geld?’

‘Gevatheid zeker niet.’

‘Macht. Als je genoeg macht hebt, kun je zelfs de rijkste mensen op hun knieën brengen.’

‘Wie zei dat als eerste? Thomas Jefferson? Abe Lincoln?’

De zakman hield zijn hoofd schuin en zwaaide met een vinger naar Noah. ‘Jij hebt een probleem met woede, hè?’

‘Zeker weten. Ik zit bijna zonder.’

‘Wat jij moet doen, is bij de Kring der Vrienden gaan.’

‘Klinkt als de quakers.’

‘Het is een organisatie die door het Congreslid is opgericht. Daarmee heeft hij naam gemaakt, nog voor de politiek – met het helpen van moeilijke jongeren om hun leven anders in te richten.’

‘Ik ben drieëndertig,’ zei Noah.

‘De Kring is nu voor alle leeftijdsgroepen. Het werkt echt. Je leert dat er misschien wel een miljoen vragen zijn, maar dat er maar één antwoord...’

‘En dat heb jij aan,’ gokte Noah, wijzend op het T-shirt van de man met LOVE IS THE ANSWER erop.

‘Hou van jezelf, hou van je broers en zusters, hou van de natuur.’

‘Dit soort dingen begint altijd met “hou van jezelf”.’

‘Dat moet wel. Je kunt pas van anderen houden als je van jezelf houdt. Ik was zestien toen ik bij de Kring kwam, zeven jaar geleden. Een slecht, verdorven joch. Ik verkocht drugs, gebruikte drugs, was gewelddadig, alleen maar voor de lol, en zat in een uitzichtloze bende. Maar ik kreeg een andere richting.’

‘Nu zit je in een bende met een toekomst.’

Terwijl de grijns van de getatoeëerde slang op de vlezige hand breder werd, lachte de slangenbezweerder. ‘Ik mag je wel, Farrel.’

‘Dat doet iedereen.’

‘Je bent het dan misschien niet eens met de methoden van het Congreslid, maar hij heeft voor dit land een visie, die ons allemaal bij elkaar zou kunnen brengen.’

‘Het doel heiligt de middelen, hè?’

‘Zie je, daar heb je die woede weer.’

Noah dronk zijn bier op. ‘Vroeger verstopten mannen zoals jij en het Congreslid zich achter Jezus. Nu is het psychologie en eigendunk.’

‘Programma’s die zijn gebaseerd op Jezus, krijgen niet voldoende publieke fondsen om het de moeite waard te maken de vroomheid te veinzen.’ Hij schoof uit het compartiment en ging staan. ‘Je doet toch niet zoiets stoms als het geld aannemen en je woord niet nakomen, hè? Ga je echt zijn vrouw besodemieteren?’

Noah haalde zijn schouders op. ‘Ik vond haar toch al niet aardig.’

‘Ze is een droge trut, hè?’

‘Zo droog als een cracker.’

‘Maar ze geeft de man wel een zekere standing en eerbaarheid. Dus je gaat erheen en doet wat juist is, oké?’

Noah trok zijn wenkbrauwen op. ‘Wat? Je bedoelt... je wilt dat ik deze zak met geld aan de politie geef en een aanklacht indien tegen het Congreslid?’

Deze keer lachte de pacifist niet. ‘Ik denk dat ik had moeten zeggen: doe wat verstandig is.’

‘Gewoon ter opheldering,’ stelde Noah hem gerust.

‘Jij kunt nog eens ter opheldering in een lijkkist eindigen.’

Met de verwikkelingen van zijn ziel duidelijk zichtbaar voor iedereen, liep de zakman, zonder zak, opzichtig naar de voorkant van het café.

Op hun barkrukken en stoelen draaiden de cowboys zich om en begeleidden hem met hun woedende blikken naar de deur. Als zij werkelijk ruiters van de vlakte waren geweest in plaats van computernetwerkspecialisten of onroerendgoedmakelaars, zou een van hen hem misschien uit principe een schop voor zijn kont hebben gegeven.

Nadat de deur achter de pacifist was dicht gezwaaid, bestelde Noah een volgend biertje bij de afgewezen Minnie.

Toen ze terugkeerde met een bedauwd flesje Dos Equis, zei de serveerster: ‘Was die man een verklikker of zoiets?’

‘Zoiets.’

‘En jij bent een smeris.’

‘Vroeger. Is het zo duidelijk?’

‘Ja. En je draagt een Hawaïaans hemd. Smerissen in burger lopen graag in een Hawaïaans hemd, omdat je er een wapen onder kunt verbergen.’

‘Nou,’ loog hij, ‘ik verberg hieronder niets, behalve een vergeeld onderhemd dat ik al vijf jaar geleden had moeten weggooien.’

‘Mijn vader hield van Hawaïaanse hemden.’

‘Is je vader een smeris?’

‘Tot ze hem vermoordden.’

‘Het spijt me dat te horen.’

‘Ik heet Francene, vernoemd naar het liedje van ZZ Top.’

‘Waarom houden zo veel smerissen van toen van ZZ Top?’ vroeg hij.

‘Misschien was het een tegengif tegen die troep die The Eagles zongen.’

Hij glimlachte. ‘Ik denk dat je daar iets waars zegt, Francene.’

‘Mijn dienst zit er om elf uur op.’

‘Je bent heel verleidelijk,’ gaf hij toe. ‘Maar ik ben getrouwd.’

Terwijl ze een blik op zijn handen wierp en geen ring zag, zei ze: ‘Getrouwd waarmee?’

‘Dat is nu eens een moeilijke vraag.’

‘Misschien niet zo moeilijk als je eerlijk bent tegen jezelf.’

Noah was zo in beslag genomen geweest door haar lichaam en haar schoonheid, dat hij tot nu de vriendelijkheid in haar ogen niet had gezien.

‘Het zou zelfmedelijden kunnen zijn,’ zei hij, de naam van zijn bruid noemend.

‘Jij niet,’ sprak ze hem tegen, alsof ze hem goed kende. ‘Woede lijkt er meer op.’

‘Hoe heet deze kroeg – Vuurwater en Filosofie?’

‘Als je elke dag de hele dag naar countrymuziek luistert, begin je iedereen als een open boek te zien.’

Oprecht zei hij: ‘Verrek, jij zou een grappige Minnie zijn geweest.’

‘Je bent waarschijnlijk net zoals mijn vader. Je hebt die trots. Eer, noemde hij het. Maar tegenwoordig is eer voor sukkels, en dat maakt je kwaad.’

Hij keek naar haar en zocht naar een antwoord, maar vond er geen. Naast haar aardigheid was hij zich bewust geworden van een melancholie in haar die hij bijna onverdraaglijk vond. ‘Die man daar wacht op een serveerster.’

Ze bleef Noahs blik vasthouden toen ze zei: ‘Nou, als je ooit gaat scheiden, weet je waar ik werk.’

Hij keek haar na terwijl ze wegliep. Vervolgens, tussen lange teugen in, bestudeerde hij zijn bier alsof het iets betekende.

Later, toen hij alleen nog maar een leeg flesje kon bestuderen, gaf Noah Francene een fooi die meer was dat het totale bedrag van zijn twee bier.

Buiten legde het omhoogdrijvende licht van de stad een gele verkleuring op de lage hemel. Hoog erboven, onaangedaan, hing een glanzende, zilveren maan. In de diepe pure duisternis achter de maancurve, zagen een paar sterren er zuiver uit, zo ver van de aarde.

Hij liep naar het oosten door de warme windstoten die werden opgewekt door het verkeer, en bleef alert op enige aanwijzing dat hij gevolgd werd. Niemand volgde hem, zelfs niet op afstand.

Blijkbaar vonden de legerscharen van het Congreslid hem niet meer van ook maar enig belang. Zijn klaarblijkelijke lafheid en de bereidheid waarmee hij zijn cliënt had verraden, bevestigden hun dat hij, volgens de huidige definitie, een goede burger was.

Hij maakte de telefoon van zijn riem los, belde Bobby Zoon en regelde een ritje naar huis.

Na nog eens anderhalve kilometer gelopen te hebben, bereikte hij de nachtwinkel waar hij voor de ontmoeting had afgesproken. Bobby’s Honda stond geparkeerd naast een inzamelingsbak voor de tweedehandswinkels van het Leger des Heils.

Toen Noah naast de bestuurder instapte, zat Bobby – twintig, mager, met een onverzorgd kinbaardje en de iets afwezige blik van de ecstasygebruiker sinds lange tijd – achter het stuur in zijn neus te pulken.

Noah trok een grimas. ‘Je bent walgelijk.’

‘Wat?’ vroeg Bobby, oprecht verrast door de belediging, hoewel zijn wijsvinger in zijn rechterneusgat bleef zitten.

‘In ieder geval heb ik je niet betrapt terwijl je met jezelf aan het spelen was. Laten we hier weggaan.’

‘Dat was cool daar,’ zei Bobby terwijl hij de motor startte. ‘Absoluut super.’

‘Cool? Stomme idioot, het was een heerlijke auto.’

‘Je Chevy? Het was een schrootbak.’

‘Ja, maar het was míjn schrootbak.’

‘Toch, man, dat was ontzagwekkend veel kleurrijker dan ik had verwacht. Het was meer dan we nodig hadden.’

‘Ja,’ erkende Noah zonder enthousiasme.

Terwijl ze wegreden van de parkeerplaats voor de winkel, zei Bobby: ‘Het Congreslid is zwieback.’

‘Hij is wat?’

‘Dubbelgebakken toast.’

‘Waar heb je dit gedoe vandaan?’

‘Welk gedoe?’ vroeg Bobby.

‘Dat zwieback-gelul.’

‘Ik ben in mijn hoofd altijd met een filmscenario bezig. Op de filmacademie leren ze je dat alles materiaal is, en dit is het zeker.’

‘Hel zal altijd de held zijn in een film van Bobby Zoon.’

Met een ernst die alleen maar opgebracht kon worden door een manjongen met een dunne sik en de overtuiging dat films het leven zijn, zei Bobby: ‘Jij bent de held niet. Ik speel de mannelijke hoofdrol. Jij hebt de rol van Sandra Bullock.’

4

De moederloze jongen haast zich door het hoge bos naar lager terrein, van de door de nacht gekuste heuvelruggen naar de door de nacht gesmoorde valleien, van de bomen naar een breed aangeplant veld. Hij volgt de rijen gewassen naar een houten hek.

Het verbaast hem dat hij nog leeft. Hij durft niet te hopen dat hij zijn achtervolgers is kwijtgeraakt. Ze zijn daar nog, nog steeds zoekend, sluw en onvermoeibaar.

Het hek, oud en aan reparatie toe, rammelt als hij eroverheen klimt. Als hij zich op het pad erachter laat vallen, duikt hij onbeweeglijk in elkaar tot hij er zeker van is dat het geluid geen aandacht heeft getrokken.

Eerder uit elkaar gejaagde wolken, wollig als schapen, zijn bijeengedreven rond het herdersmaantje.

In deze donkerder nacht doemen verschillende bouwsels op, allemaal eenvoudig en toch geheimzinnig. Een schuur, een stal, bijgebouwen. Haastig loopt hij erlangs.

Het loeien van koeien en het gehinnik van paarden zijn geen reacties op zijn binnendringen. Deze geluiden maken net zozeer deel uit van de nacht als de muskusgeur van dieren en de niet zo onplezierige geur van mest vermengd met stro.

Achter de harde samengepakte aarde van het boerenerf ligt een pasgemaaid gazon. Een betonnen vogelbadje. Rozenbedden. Een verlaten fiets op zijn kant. Een druivenprieel omwikkeld door ranken, bekleed met bladeren, behangen met fruit.

Door de tunnel van het prieel en daarna weer over gras, nadert hij de boerderij. Bij de veranda aan de achterkant leiden bakstenen treden naar een verweerde planken vloer. Krakend en krassend nadert hij de deur die voor hem opengaat.

Hij aarzelt op de drempel, verontrust door zowel het risico dat hij neemt als door het misdrijf dat hij zal plegen. Zijn moeder heeft hem met strenge normen opgevoed, maar als hij deze nacht wil overleven, zal hij moeten stelen.

Daarbij aarzelt hij om deze mensen – wie het ook mogen zijn – aan gevaar bloot te stellen. Als de moordenaars hem opsporen naar dit huis, dan zullen ze, als hij nog binnen is, niemand sparen. Ze kennen geen genade en ze durven geen getuigen achter te laten.

Toch, als hij hier geen hulp haalt, zal hij naar de volgende boerderij moeten gaan, of naar die daarna. Hij is uitgeput, bang, nog steeds verloren, en hij moet een plan hebben. Hij moet even niet vluchten en stil blijven staan om na te denken.

In de keuken, nadat hij de deur zacht achter zich dicht heeft gedaan, houdt hij zijn adem in en luistert. Het huis is stil. Blijkbaar hebben zijn zwakke geluiden niemand wakker gemaakt.

Hij zoekt van kast naar kast, van la naar la, tot hij kaarsen en lucifers vindt, waar hij even over nadenkt. Maar hij laat ze liggen. Ten slotte een zaklantaarn.

Hij heeft een paar dingen nodig, en een snelle, maar voorzichtige verkenning van de benedenverdieping overtuigt hem ervan dat hij naar boven zal moeten om die noodzakelijkheden te vinden.

Onder aan de trap raakt hij verlamd van angst. Misschien zijn de moordenaars al hier. Boven. Wachtend in het donker, wachtend op hem tot hij hen vindt. Verrassing.

Belachelijk. Ze zijn niet van het soort dat spelletjes speelt. Ze zijn kwaadaardig en efficiënt. Als ze hier nu waren, zou hij al dood zijn geweest.

Hij voelt zich klein, zwak, alleen, verdoemd. Hij voelt zich ook dwaas door te blijven aarzelen, zelfs als zijn gezond verstand hem zegt dat hij niets anders hoeft te vrezen dan betrapt te worden door de mensen die hier wonen.

Ten slotte begint hij omhoog naar de eerste verdieping te lopen. De treden protesteren zacht. Tijdens de klim blijft hij dicht bij de muur, waar de treden minder geluid maken.

Boven is een korte gang. Vier deuren.

De eerste komt uit op een badkamer. De tweede leidt naar een slaapkamer; terwijl hij het licht van de lantaarn afschermt en de straal geconcentreerder richt, gaat hij naar binnen.

In bed liggen een man en een vrouw, diep in slaap. Ze snurken om beurten: hij een hobo met een kapot riet, zij een trillende fluit.

Op een ladekast, in een kleine versierde schaal: munten en de portefeuille van een man. In de portefeuille vindt de jongen één biljet van tien dollar, twee van vijf, vier van een.

Dit zijn geen rijke mensen en hij voelt zich schuldig dat hij hun geld pakt. Op een dag, als hij lang genoeg blijft leven, zal hij naar dit huis terugkeren en zijn schuld terugbetalen.

Hij wil de munten, maar raakt ze niet aan. Hij zal ze waarschijnlijk door zijn nervositeit laten rinkelen of ze laten vallen, waardoor hij de boer en zijn vrouw wakker maakt.

De man knort, draait zich op zijn zij... maar wordt niet wakker.

Terwijl hij zich snel en stil uit de slaapkamer terugtrekt, ziet de jongen in de afgeschermde lichtstraal beweging op de gang: een paar glanzende ogen, schittering van tanden. Bijna schreeuwt hij het uit van schrik.

Een hond. Zwart met wit. Ruigharig.

Hij heeft iets met honden en deze vormt geen uitzondering. De hond besnuffelt hem en gaat hem daarna, blij hijgend, voor door de gang naar een andere deur die op een kier staat.

Misschien is de hond uit deze kamer gekomen. Nu kijkt hij even om naar zijn nieuwe vriend, grijnst, kwispelt met zijn staart en glipt net zo handig over de drempel als een bovennatuurlijk goede geest die klaarstaat om hem te helpen bij een magische onderneming.

Vastgemaakt aan de deur zit een roestvrijstalen bordje met ingebrande letters: COMMANDOCENTRUM RUIMTESCHIP, KAPITEIN CURTIS HAMMOND.

Aarzelend volgt de indringer de hond het commandocentrum van het ruimteschip in.

Dit is een jongenskamer, volgehangen met grote posters van films over monsters. Planken staan vol met verzamelingen sciencefictionfiguurtjes en modellen van mooie maar onwaarschijnlijke ruimteschepen. In een hoek hangt een levensgroot plastic model van een menselijk skelet aan een metalen standaard, grijnzend alsof de dood enorm lollig is.

Misschien ter aanduiding van een beginnende verandering in de obsessies van de bewoner, hangt er ook een poster van Britney Spears aan een muur. Met haar diepe decolleté, blote buik en agressieve, sprankelende lach, is ze machtig interessant – maar ook bijna net zo beangstigend als de grauwende, vleesetende antagonisten uit de griezelfilms.

De jonge indringer kijkt weg van de popster, in de war gebracht door zijn gevoelens, verrast dat hij het vermogen bezit voor andere emoties dan alleen maar angst en verdriet, gezien de beproeving die hij zo kortgeleden heeft moeten ondergaan.

Onder de poster van Britney Spears, in een warboel van lakens, uitgestrekt met zijn gezicht omlaag op het bed, zijn hoofd naar een kant gedraaid, ligt Curtis Hammond, commandant van dit vaartuig, die doorslaapt en zich er niet van bewust is dat de heiligheid van de brug van zijn ruimteschip geweld is aangedaan. Hij is misschien elf of zelfs twaalf, maar hij is nogal klein voor zijn leeftijd, ongeveer net zo groot als de nachtelijke bezoeker die naast hem staat.

Curtis Hammond is een bron van bittere jaloezie, niet omdat hij zo vredig ligt te slapen, maar omdat hij geen wees is geworden en niet alleen is. Een ogenblik verandert de jaloezie van de jonge indringer in een haat die zo hevig en giftig is dat hij de neiging krijgt uit te halen, op de jonge dromer in te slaan en zo de ondraaglijke pijn te verminderen door die te delen.

Hoewel hij trilt door de hevigheid van zijn misplaatste woede, ventileert hij die niet en laat Curtis ongemoeid. De haat verdwijnt net zo snel als die was opgekomen, en het verdriet dat voor heel even plaats had gemaakt voor deze hevige wrok, verschijnt weer als een grijs winterstrand onder een ebbende zee.

Op het nachtkastje, voor een wekkerradio, liggen een paar munten en een gebruikte pleister met op het gaasje een druppel opgedroogd bloed. Het is niet veel bloed, maar de indringer heeft kortgeleden zo veel geweld gezien dat hij huivert. Hij raakt de munten niet aan.

Vergezeld door een snuffelende hond en een warreling van bont, loopt de moederloze jongen voorzichtig naar de kast. De deur staat op een kier. Hij doet hem verder open. Met de straal van de zaklantaarn gaat hij op zoek naar kleren.

Door zijn vlucht door de bossen en velden zit hij onder de krabben en halen van doornen en is hij besmeurd door modder. Hij zou graag een warm bad willen hebben en tijd willen nemen om te genezen, maar hij zal het moeten doen met schone kleren.

De hond kijkt toe, de kop scheef, in alle opzichten net zo verbaasd als hij hoort te zijn.

Tijdens de diefstal van een hemd, een spijkerbroek, sokken en schoenen, blijft Hammond heel diep in slaap, alsof er een toverspreuk over hem is uitgesproken. Als hij een echte kapitein van een ruimteschip was geweest, zou zijn bemanning misschien ten prooi zijn gevallen aan hersensetende ruimtewezens, of zou zijn schip rondtollend in de aantrekkingskracht van een zwart gat weggezogen zijn, terwijl hij droomde van Britney Spears.

Geen hersensetend ruimtewezen, maar met het gevoel dat hij zelf onderhevig is aan de aantrekkingskracht van een zwart gat, loopt de indringer stil naar de open slaapkamerdeur terwijl de hond naast hem blijft.

De boerderij is stil en de door de vingers gefilterde straal van de zaklantaarn laat zien dat er niemand op de gang boven is. Toch, instinctief, blijft de jonge indringer één pas voorbij de drempel staan. Er klopt iets niet, de stilte is té diep. Misschien zijn de ouders van Curtis wakker geworden.

Om de trap te bereiken moet hij langs hun slaapkamerdeur die hij onnadenkend open heeft laten staan. Als de boer en zijn vrouw uit hun slaap zijn gewekt, zullen ze zich waarschijnlijk herinneren dat hun deur dicht was toen ze naar bed gingen.

Hij trekt zich terug in de slaapkamer waar Britney en de monsters vanaf de muren naar hem kijken, allemaal hunkerend. Hij knipt de zaklantaarn uit. Houdt zijn adem in.

Hij begint het instinct in twijfel te trekken dat hem uit de gang heeft gejaagd. Dan beseft hij dat de zwiepende staart van de hond die zacht tegen zijn benen had geslagen, plotseling stil hangt. Het beest hijgt ook niet meer.

In het duister drijven vage grijze rechthoeken: ramen met gordijnen. Hij loopt er door de kamer naartoe, terwijl hij moeite doet zich te herinneren waar de meubels staan in de hoop geen herrie te veroorzaken.

Hij heeft de gedoofde zaklantaarn neergelegd, en terwijl hij de gordijnen opentrekt, schrapen en klikken plastic ringen zacht over een koperen roe, alsof het opgehangen skelet, tot leven gewekt door toverkracht, zijn benen vingers in de duisternis beweegt.

Curtis Hammond mompelt, worstelt even met zijn lakens, maar wordt niet wakker.

Een schuifslotje maakt het raam los. Voorzichtig duwt de indringer de onderste helft omhoog. Hij glipt het raam uit, naar het dak van de veranda aan de voorkant, en kijkt even achterom.

De hond verschijnt in het open raam, de voorpoten op de vensterbank, alsof hij zijn baasje in de steek wil laten voor zijn nieuwe vriendje en een nacht vol avontuur.

‘Blijf,’ fluistert de moederloze jongen.

Ineengedoken loopt hij over het dak naar de rand. Als hij weer achteromkijkt, jankt de hond smekend, maar volgt niet.

De jongen is atletisch en lenig. De sprong van het dak is een uitdaging die hij gemakkelijk neemt. Hij komt met gebogen knieën op het gazon neer, laat zich vallen, rolt om door de koude dauw, door de zoete, scherpe geur van gras dat geplet wordt onder zijn gewicht, en krabbelt weer overeind.

Een zandweg, met aan weerskanten omheinde weilanden, en met olie bewerkt om geen stof op te doen waaien, leidt naar een openbare weg op ongeveer tweehonderd meter naar het westen. Zich haastend heeft hij bijna de helft van die afstand afgelegd als hij de hond ver achter zich hoort blaffen.

Lichten schieten aan, gaan uit, en schieten weer aan achter de ramen van het huis van de Hammonds, een stroboscopische chaos, alsof de boerderij een spookhuis op de kermis is geworden, vol leven van helder oplichtende spoken.

Met het licht komen kreten, hartverscheurend, zelfs op een afstand, niet alleen maar kreten van schrik, maar gekrijs van angst, gejammer vol pijn. Het meest doordringende gegil lijkt minder op menselijke geluid dan op de paniekerige kreten van varkens bij het zien van het glanzende lemmet van de slager in het slachthuis, hoewel deze beslist ook van mensen afkomstig zijn, de jammerlijke smeekbeden van de gekwelde Hammonds in hun laatste moment op deze aarde.

De moordenaars hebben dichter op zijn spoor gezeten dan hij had gevreesd. Wat hij voelde toen hij die gang boven op stapte, waren niet de boer en zijn vrouw geweest, wakker geworden en achterdochtig. Dit zijn dezelfde jagers die zijn familie zo gruwelijk hebben vermoord en die door de bergen naar de achterdeur van de Hammonds zijn gekomen.

Terwijl hij wegrent, de nacht in, en probeert het gegil en het schuldgevoel dat op hem hamert voor te blijven, snakt de jongen naar adem, en de koele lucht is scherp in zijn rauwe keel. Zijn hart schopt als paardenhoeven tegen de stal van zijn ribben.

De gevangen maan ontsnapt aan de kerker van wolken en het geoliede pad onder de snelle voeten van de jongen glinstert van het gereflecteerde licht.

Tegen de tijd dat hij de openbare weg bereikt, hoort hij de vreselijke kreten niet meer, alleen zijn explosieve ademhaling. Terwijl hij zich omdraait, ziet hij achter elk raam de lichten branden en hij weet dat de moordenaars naar hem op zoek zijn, op de zolder, in kasten, in de kelder.

Meer zwart dan wit, zijn vacht een perfecte camouflage tegen de met maanlicht bespikkelde olie, komt de hond de nacht uit rennen. Hij zoekt bescherming bij de jongen, drukt zich tegen zijn benen aan terwijl hij achteromkijkt naar het huis van de Hammonds.

De flanken van de hond huiveren en veroorzaken eendere huiveringen in de jongen. Zijn hijgen wordt benadrukt door smartelijk gejammer van angst, maar de jongen durft zich niet over te geven aan zijn wens om naast de hond op het pad te gaan zitten en samen met hem te janken.

Verder, snel naar de geplaveide weg die naar het noorden en het zuiden leidt, naar onbekende oorden. Elke richting zal hem hoogstwaarschijnlijk dezelfde pijnlijke dood brengen.

De duisternis van het platteland van Colorado wordt niet verbroken door naderende koplampen of verdwijnende achterlichten. Als hij zijn adem inhoudt, hoort hij slechts stilte en de hijgende hond, niet het gegrom van een naderende motor.

Hij probeert de hond weg te duwen, maar die wil niet weggeduwd worden. Hij heeft zijn lot in zijn handen gelegd.

Terwijl hij aarzelt om de verantwoordelijkheid voor dit beest op zich te nemen, maar berust in zijn gezelschap – en er zelfs een beetje dankbaar voor is – gaat hij linksaf, naar het zuiden, omdat er naar het noorden een heuvel ligt. Hij denkt niet dat hij het uithoudingsvermogen heeft om die lange helling rennend te nemen.

Rechts van hem groeit een grashelling, die plotseling omhoogsteekt als de tweebaansweg naar beneden loopt, terwijl links van hem hoge dennen als wachtposten langs de kant van de weg omhoogsteken, en met hun hogere takken een saluut brengen aan de maan. Het slap-slap-slap van zijn sneakers weerkaatst tussen de helling en de bomen, slap-slap-slap, een geluidsspoor dat vroeg of laat zijn achtervolgers zal aantrekken.

Weer kijkt hij even achterom, maar slechts één keer, want in het oosten ziet hij vlammen flakkeren, kloppend in het duister, en hij weet dat het huis van de Hammonds in brand is gestoken. De lichamen van de doden zullen, teruggebracht tot geblakerde botten en as, minder aanwijzingen geven over de ware identiteit van de moordenaars.

Een bocht in de weg en nog meer bomen schermen hem af van het vuur, en als hij helemaal de bocht om is, ziet hij een stilstaande vrachtwagen in de berm van de snelweg. De auto staat met gedoofd koplampen, maar brandende parkeerlichten, en de motor draait stationair, zacht grommend als een kolossaal dier dat snel bereden is en nu op zijn poten half staat te slapen.

Hij vertraagt van een ren naar een snelle pas, terwijl hij probeert zowel het geluid van zijn voetstappen als van zijn ademhaling te dempen. De hond volgt zijn voorbeeld en vertraagt tot een draf, en laat vervolgens zijn kop zakken en slúípt naar hem toe, meer als een kat dan als een hond.

De laadbak van de vrachtwagen heeft een canvas dak en zijkanten. De achterkant is open op een lage laadklep na.

Als hij bij de achterbumper is en zich gevaarlijk blootgesteld voelt in het roodachtige schijnsel van de parkeerlichten, hoort de jongen stemmen. Mannen die op hun gemak met elkaar praten.

Behoedzaam kijkt hij aan de linkerkant van de vrachtwagen naar voren, ziet niemand, en loopt naar de andere kant. Twee mannen staan bij de voorkant van de truck, met hun ruggen naar de snelweg, hun gezichten naar de bomen. Glanzend maanlicht glinstert in een boog urine.

Hij wil deze mannen niet in gevaar brengen. Als hij hier blijft, kunnen ze al dood zijn voordat ze hun blaas hebben geleegd: een langere pauze dan ze van plan waren geweest. Toch zal hij nooit aan zijn achtervolgers ontkomen als hij blijft lopen.

De achterklep scharniert aan de onderkant. Twee schuiven vergrendelen hem bovenaan.

Zacht duwt hij de rechterschuif weg, houdt de klep met één hand vast terwijl hij naar de linker loopt, duwt die grendel ook weg en laat de hindernis, die goed geolied is en niet rammelt, zakken. Hij had op de bumper kunnen stappen en zich over de laadklep kunnen zwaaien, maar zijn viervoetige vriend zou dan niet achter hem aan hebben kunnen klimmen.

De hond, die de bedoeling van zijn nieuwe baasje begrijpt, springt in de laadbak van de vrachtwagen en komt zo zacht neer tussen de lading dat zelfs het zachte ritmische puffen van de stationair draaiende motor het voldoende afschermt.

De jongen volgt zijn kwieke metgezel de duisternis van de huif in. Om de laadklep van binnenuit omhoog te trekken, is een beetje onhandig, maar met vastberadenheid slaagt hij erin. Hij schuift één grendel terug, daarna de volgende, als buiten de twee mannen in lachen uitbarsten.

Achter de truck blijft de snelweg verlaten. De dubbele middenstreep, overdag geel, lijkt wit in het licht van de winterbleke maan, en onwillekeurig ziet de jongen ze als een dubbele lont waarlangs sissend en rokend de verschrikking zal komen, op weg naar een plotselinge ontsteking.

Snel, spoort hij de mannen aan, alsof hij door wilskracht alleen al hen in beweging kan brengen. Snel.

Blind tastend ontdekt hij dat de vrachtwagen voor een deel is geladen met heel veel dekens, sommige opgerold en afzonderlijk dichtgeknoopt en andere samengepakt in balen die zijn dichtgebonden met sisaltouw. Zijn rechterhand vindt glad leer, de duidelijke kromming van een achterboom, de ronding van een zitting, de voorboom, en zadelknop: een zadel.

De chauffeur en zijn partner lopen terug naar de cabine. Eén portier slaat dicht, daarna het andere.

Meer zadels zitten vastgeklemd tussen de dekens, sommige glad als het eerste, maar andere verfraaid met sierlijke handgemaakte ontwerpen die, voor de tastende vingertoppen van de jongen, verhalen over parades, paardenshows en rodeo’s. Glad inlegwerk, koel bij de aanraking, moet bewerkt zilver, turkoois, kornalijn, malachiet en onyx zijn.

De chauffeur zet de handrem los. Terwijl de auto van de berm wegdraait, werpen de banden losse kiezels ratelend als dobbelstenen de duisternis in.

De truck rijdt naar het zuidwesten de nacht in, terwijl de dubbele lont steeds verder naar achteren uitrolt en palen met elektriciteits- en telefoondraden als soldaten naar een slagveld achter de horizon lijken te marcheren.

De jongen en de hond kruipen bij elkaar in de stapels dekens en zadels, omgeven door de knusse geuren van vilt, schapenvacht, eersteklas leer en zadelzeep – en niet in het minst door de merkwaardig vertroostende indirecte geur van paarden. Ze zijn met elkaar verbonden door een smartelijk verlies en een scherp instinct voor overleven, en reizen door een onbekend land naar een onkenbare toekomst.

5

Woensdag, na een dag van vruchteloos baantjes zoeken, keerde Micky Bellsong terug op het caravanterrein, waar het meeste van het schrale landschap gelaten wegkwijnde onder de verschroeiende zon en de rest zo verwelkt scheen dat het niet meer zou herstellen. De verwoestende tornado’s die gewoonlijk de kwetsbare caravanterreinen uitzochten in de prairiestaten, waren hier in Zuid-Californië onbekend, maar de hitte van de zomer maakte deze mistroostige straten al ellendig genoeg tot de volgende aardbeving het werk van een tornado kon doen.

De oude caravan van tante Geneva zag eruit als een reusachtige oven die was gebouwd om meerdere koeien in hun geheel tegelijkertijd te roosteren. Misschien woonde er een kwaadaardige zonnegod in de metalen wanden, want de lucht direct om het huis heen glinsterde alsof hij de geesten van begeleidende demonen bevatte.

Binnen leek het meubilair op de rand van spontane ontbranding. De schuiframen stonden open om wat wind toe te laten, maar de augustusdag verwierp de uitnodiging voor een bries.

In haar kleine kamertje schopte Micky de knellende schoenen met hoge hakken van zich af. Ze trok haar goedkope wollen pak en panty uit.

De gedachte aan een douche was aanlokkelijk; maar de werkelijkheid zou onaangenaam zijn. De krappe doucheruimte had maar één klein raam en in deze hitte zou de rondwervelende stoom niet goed geventileerd worden.

Ze trok een witte korte broek en een Chinese rode blouse zonder mouwen aan. In de spiegel van de slaapkamerdeur zag ze er beter uit dan ze zich voelde.

Ooit was ze trots geweest op haar schoonheid. Nu vroeg ze zich af waarom ze zo veel trots had geput uit iets waar je niets voor hoefde te doen, niet de geringste inspanning voor hoefde te leveren.

Het afgelopen jaar was Micky, met het koppigste verzet van het meest obstinate dier dat ooit een ploeg had getrokken, tot de onplezierige conclusie gekomen dat haar leven tot nu toe waardeloos was geweest en dat ze zich er alleen maar zelf de schuld van kon geven. De woede die ze ooit op anderen had gericht, richtte ze nu op zichzelf. Maar ongeacht waarop die gericht wordt, wordt woede alleen maar vastgehouden door irrationele of domme mensen. Micky was geen beide. Mettertijd doofde dit vuur van zelfverachting en liet het de as van een depressie achter.

De depressie ging ook voorbij. De laatste tijd had ze van dag tot dag vooruitgang geboekt naar een vreemde en kwetsbare staat van hoop. Het leven was, nadat het haar een knap uiterlijk had toebedeeld, verder niet genereus geweest. Dus kon Micky geen reden bedenken voor deze bijna zoete verwachting. Om zich ertegen te verdedigen, temperde ze die met behoedzaamheid.

Toch was ze in de week dat ze nu bij tante Geneva woonde, elke ochtend wakker geworden met de overtuiging dat een verandering aanstaande was en dat die verandering ten goede zou zijn.

Maar nóg een week van vergeefs zoeken naar werk zou haar depressie terug kunnen brengen. Ook was ze die dag meer dan eens overvallen door een nieuwe versie van haar vroegere woede; deze gemelijke wrevel was minder heftig dan haar woede ooit was geweest, maar had de neiging sneller te komen. De lange dag vol afwijzingen maakte haar moe in lichaam, hart en geest. En haar emotionele wankelmoedigheid maakte haar bang.

Blootsvoets liep ze de keuken in waar Geneva het avondeten aan het bereiden was. Een kleine, elektrische ventilator op de grond draaide de warme lucht rond met minder verkoelend effect dan een houten lepel waarmee in een borrelende pan soep werd geroerd.

Door de criminele stompzinnigheid en stompzinnige criminaliteit van de gekozen ambtenaren van Californië, had de staat in het begin van de zomer te maken gehad met een tekort aan elektriciteit, en in een te hevige reactie op de crisis een surplus aan energie opgebouwd tegen belachelijk hoge prijzen. De energierekening was de pan uitgerezen. Geneva kon het zich niet permitteren de airconditioning te gebruiken.

Terwijl tante Geneva Parmezaanse kaas over een kom pastasalade strooide, presenteerde ze een glimlach die de slang van het paradijs in een stemming van welwillende kameraadschap zou hebben gebracht. Gens ooit goudkleurige haar was nu bleekblond met banen grijs. Toch was haar gezicht, omdat ze met de jaren dikker was geworden, glad; de koperkleurige sproeten en levendige groene ogen getuigden van een blijvende aanwezigheid van het jonge meisje dat leefde in de zestigjarige vrouw. ‘Micky, liefje, heb je een goede dag gehad?’

‘Pokkendag, tante Gen.’

‘Dat is een woord waarvan ik nooit weet of ik me erom moet generen of niet.’

‘Ik besefte niet dat iemand zich nog ergens om kon generen. In dit geval betekent het alleen maar “net zo slecht als een pokkenwond in je borst”.’

‘O. Dan geneer ik me er niet om, dan voel ik me alleen een beetje onpasselijk. Waarom neem je geen glas limonade, schat? Ik heb het vers gemaakt.’

‘Ik heb eigenlijk liever een biertje.’

‘Er is ook bier. Je oom Vernon wilde de meeste avonden twee ijskoude biertjes hebben.’

Tante Gen dronk geen bier. Vernon was al achttien jaar dood. Toch had Geneva zijn lievelingsmerk in de koelkast staan, en als niemand het dronk verving ze het om de zoveel tijd door een nieuw voorraadje als de houdbaarheidsdatum overschreden was.

Hoewel ze het spel aan de Dood gunde, bleef ze vastbesloten de Dood niet ook haar zoete herinneringen en lange tradities te laten afpakken naast de prijs die hij al had met het lichaam.

Micky trok een blikje Budweiser open. ‘Ze denken dat de economie naar de knoppen gaat.’

‘Wie, schat?’

‘Iedereen met wie ik over een baan heb gesproken.’

Nadat ze de pastasalade op de eettafel had gezet, begon Geneva plakken gegrilde kippenborst te snijden voor de sandwiches. ‘Die mensen zijn gewoon pessimistisch. Voor sommige mensen gaat de economie altijd naar de knoppen, maar voor anderen is het een warme douche. Je vindt wel werk, liefje.’

Het bier schonk koele troost. ‘Hoe blijf je zo optimistisch?’

Geconcentreerd op de kip zei Geneva: ‘Makkelijk. Ik kijk gewoon om me heen.’

Micky keek om zich heen. ‘Sorry, tante Gen, maar ik zie alleen maar een benauwd caravankeukentje dat zo oud is dat de glans van het formica is verdwenen.’

‘Dan weet je nog niet hoe je moet kijken, schat. In de koelkast staan een schaaltje augurken, wat olijven, een kom aardappelsalade, een blad met kaas en nog wat ander spul. Zou jij alles op tafel willen zetten?’

Terwijl ze het bord met kaas uit de koelkast pakte, zei Micky: ‘Ben jij eten aan het klaarmaken voor een heel cellenblok veroordeelde mannen of hoe zit dat?’

Geneva zette een bord gesneden kip op tafel. ‘Is het je niet opgevallen? We hebben voor drie gedekt vanavond.’

‘Een gast voor het eten?’

Een klop gaf antwoord op de vraag. De achterdeur stond open voor de luchtcirculatie, dus Leilani Klonk klopte op de deurlijst.

‘Kom binnen, kom binnen, ga uit die vreselijke hitte,’ zei Geneva alsof de smoorhete caravan een koele oase was.

Met de zon in het westen achter haar, gekleed in een korte kakibroek en een wit T-shirt met een geborduurd groen hartje op de linkerborst, kwam Leilani binnen met een gerammel en gekletter van de stalen beugel om haar linkerbeen, hoewel ze de drie treden aan de achterkant had beklommen zonder geluid te maken.

Dit was erger dan een pokkendag geweest. De woorden die nodig waren om de volledige gruwel van Micky’s banenjacht te beschrijven, zouden tante Geneva niet alleen van haar stuk hebben gebracht, maar haar geschokt en ontzet hebben. Daarom was Micky verrast dat ze bij de komst van het invalide meisje dezelfde ondersteunende verwachting voelde die haar ervan had weerhouden zich in zelfmedelijden te wentelen sinds ze hier was komen wonen.

‘Mrs. D,’ zei Leilani tegen Geneva, ‘die gluiperige rozenstruik van u heeft net obscene gebaren naar me gemaakt.’

Geneva glimlachte. ‘Als er ruzie is geweest, schat, ben ik ervan overtuigd dat jij die begonnen bent.’

Met de duim van haar misvormde hand gebaarde Leilani naar Geneva en zei tegen Micky: ‘Zij is een origineel. Waar heb je haar gevonden?’

‘Ze is de zuster van mijn vader, dus ze hoorde er gewoon bij.’

‘Bonuspunten,’ zei Leilani. ‘Je moet een fantastische vader hebben.’

‘Waarom denk je dat?’

‘Zijn zus is cool.’

Micky zei: ‘Hij heeft mijn moeder en mij in de steek gelaten toen ik drie was.’

‘Dat is hard. Maar míjn vader van niks ging ervandoor op de dag dat ik geboren werd.’

‘Ik wist niet dat we een wedstrijd in verrotte vaders hielden.’

‘In ieder geval is mijn echte vader geen moordenaar zoals mijn huidige pseudovader – voor zover ik weet dan. Is jouw pa een moordenaar?’

‘Weer verloren. Hij is een egoïstisch varken.’

‘Mrs. D, vindt u het niet erg dat zij uw broer een egoïstisch varken noemt?’

‘Helaas, schat, is het waar.’

‘Dus u valt niet alleen maar onder de bonuspunten, Mrs. D. U bent zo’n fantastische prijs die in een doos ranzige oude cornflakes blijkt te zitten.’

Geneva straalde. ‘Dat is heel lief, Leilani. Wil je wat verse limonade?’

Het meisje wees op het blikje Budweiser op tafel en zei: ‘Als bier goed genoeg is voor Micky, is het ook goed genoeg voor mij.’

Geneva schonk limonade in. ‘Doe maar alsof het Budweiser is.’

Tegen Micky zei Leilani: ‘Ze vindt me nog een kind.’

‘Je bént een kind.’

‘Hangt van je definitie van kínd af.’

‘Alles onder de twaalf.’

‘O, dat is treurig. Je hebt een willekeurig getal nodig. Dat toont een flinterdun vermogen tot onafhankelijke gedachte en analyse aan.’

‘Goed,’ zei Micky, ‘probeer dan maar of deze je ligt. Je bent een kind omdat je nog geen tieten hebt.’

Leilani huiverde. ‘Dat is oneerlijk. Je wéét dat dit een van mijn kwetsbare punten is.’

‘Geen kwetsbare punten. Helemaal geen punten,’ merkte Micky op. ‘Zo plat als een plakje Gruyère op die schaal.’

‘Ja, nou, ooit zal ik zo topzwaar zijn dat ik als tegenwicht een zak cement op mijn rug moet dragen.’

Tegen Micky zei tante Gen. ‘Dat is me er eentje, hè?’

‘Ze is absoluut, geen twijfel over mogelijk, een prachtige jonge mutant.’

‘Het eten is klaar,’ meldde Geneva. ‘Salades en broodbeleg. Niet bijster bijzonder, maar lekker in dit weer.’

‘Beter dan tahoe en perziken uit blik op een bedje van taugé,’ zei Leilani terwijl ze op een stoel ging zitten.

‘Wat niet?’ vroeg Geneva.

‘O, een heleboel dingen. Onze Sinsemilla is dan misschien een slechte moeder, maar ze kan zich erop beroemen net zo’n slechte kokkin te zijn.’

Geneva deed de plafondlichten uit om geld uit te sparen en om geen warmte aan de keuken toe te voegen, en zei: ‘Straks steken we kaarsen aan.’

Nu, om zeven uur, was de zomeravondzon goudkleurig rood en brandde nog steeds zo fel op het open raam dat de schaduwen die in de keuken vielen zonder hem te koelen niet donkerder werden dan lavendelblauw en donkerbruin.

Toen ze zat zei Geneva met gebogen hoofd een kort, maar oprecht gebed. ‘Dank U, God, dat U ons alles geeft wat we nodig hebben en ons de genade schenkt tevreden te zijn met wat we hebben.’

‘Ik heb wat moeite met dat tevreden,’ zei Leilani.

Micky stak haar arm over tafel uit en het meisje reageerde zonder aarzeling. Ze sloegen de handen tegen elkaar in een aangepaste high five.

‘Het is mijn tafel, dus ik bid op mijn manier, zonder redactioneel commentaar,’ verklaarde Geneva. ‘En als ik pina colada’s drink op een terras onder de palmen in de hemel, wat serveren ze dan in de hel?’

‘Waarschijnlijk deze limonade,’ zei Leilani.

Terwijl ze pastasalade op haar bord schepte, zei Micky: ‘Dus, Leilani, jij en tante Gen zijn vandaag met elkaar opgetrokken?’

‘Het grootste deel van de dag, ja. Mrs. D leert me alles over seks.’

‘Meisje, zeg dat soort dingen niet,’ zei Geneva vermanend. ‘Straks gelooft iemand je nog. We hebben gin rummy gespeeld.’

‘Ik had haar willen laten winnen,’ zei Leilani, ‘uit beleefdheid en uit respect voor haar leeftijd, maar voor ik de kans had, won ze door vals te spelen.’

‘Tante Gen speelt altijd vals,’ bevestigde Micky.

‘Het is maar goed dat we geen Russisch roulette speelden,’ zei Leilani. ‘Mijn hersenen zouden dan door de hele keuken hebben gelegen.’

‘Ik speel niet vals.’ Gens geslepen blik zou een boekhouder van de maffia niet misstaan hebben voor een Congrescommissie. ‘Ik maak alleen maar gebruik van moderne en ingewikkelde technieken.’

‘Als je merkt dat die pina colada’s zijn voorzien van levende, giftige duizendpoten,’ waarschuwde Micky, ‘besef je misschien dat je terras onder de palmbomen niet in de hemel is.’

Tante Gen gebruikte een papieren servetje om haar voorhoofd te deppen. ‘Geloof maar niet dat ik zweet uit schuldgevoel. Het is de hitte.’

Leilani zei: ‘Dit is een fantastische aardappelsalade, Mrs. D.’

‘Dank je. Weet je zeker dat je moeder niet wil komen?’

‘Ja. Ze zit helemaal onder de crack en de hallucinogene paddenstoelen. De enige manier waarop onze Sinsemilla hier zou kunnen komen, is kruipend, en als ze in haar conditie zou proberen iets te eten, zou ze het gewoon weer uitkotsen.’

Geneva keek fronsend naar Micky en Micky haalde haar schouders op. Ze wist niet of deze verhalen over Sinsemilla’s dopegebruik echt of fantasie waren, hoewel ze een woeste overdrijving vermoedde. Stoere praat en bijdehante opmerkingen konden een dekmantel zijn van een lage eigendunk. In ieder geval had Micky vanaf haar kindertijd tot en met de puberteit dezelfde strategie gebruikt.

‘Het is waar,’ zei Leilani die de blikken die de vrouwen uitwisselden goed interpreteerde. ‘We wonen pas drie dagen naast jullie. Geef onze Sinsemilla even de tijd en jullie zullen het zien.’

‘Drugs brengen vreselijke schade toe,’ zei tante Gen met een plotselinge ernst. ‘Ik was ooit verliefd op een man in Chicago...’

‘Tante Gen,’ zei Micky waarschuwend.

Triestheid vond verrassend makkelijk toegang tot Geneva’s gladde, lichte gezicht met sproeten. ‘Hij was zo knap, zo gevoelig...’

Zuchtend stond Micky op om een tweede blikje bier uit de koelkast te pakken.

‘... maar hij spoot,’ zei Geneva. ‘Heroïne. Voor iedereen een minkukel. Ik wist gewoon dat hij gered kon worden.’

‘Dat is enorm romantisch, Mrs. D, maar zoals mijn moeder heeft bewezen met talrijke dopevriendjes, loopt het altijd slecht af met junkies.’

‘In dit geval niet,’ zei Geneva. ‘Ik heb hem gered.’

‘O ja? Hoe?’

‘Liefde,’ verklaarde Geneva, en haar ogen werden wazig door de herinnering aan die liefde van zo lang geleden.

Terwijl ze een Budweiser opentrok kwam Micky terug bij haar stoel. ‘Tante Gen, die gevoelige junk uit Chicago... was dat niet Frank Sinatra?’

‘Echt waar?’ Leilani’s ogen werden groot. Haar hand met een vork vol pasta bleef halverwege haar bord en mond hangen. ‘De dode zanger?’

‘Hij was toen nog niet dood,’ stelde Geneva het meisje gerust. ‘Hij had al zijn haar trouwens nog.’

‘De meelevende jonge vrouw die hem van de spuit af hielp,’ hield Micky aan, ‘was jij dat, tante Gen... of was het Kim Novak?’

Geneva’s gezicht trok samen van verwarring. ‘Ik was toen aantrekkelijk, maar niet in de orde van grootte van Kim Novak.’

‘Tante Gen. Je denkt aan The Man with the Golden Arm. Frank Sinatra, Kim Novak. Die film kwam ergens in de jaren vijftig in de bioscoop.’

Geneva’s verwarring loste op in een glimlach. ‘Je hebt absoluut gelijk, schat. Ik heb nooit iets gehad met Frank Sinatra, hoewel ik, als hij ooit was langsgekomen, niet weet of ik hem wel had kunnen weerstaan.’

Terwijl ze haar vork met pastasalade onaangeraakt op het bord teruglegde, keek Leilani Micky aan voor een uitleg.

Genietend van de verbijstering van het meisje, haalde Micky haar schouders op. ‘Ik weet niet of ík wel tegen hem bestand zou zijn geweest.’

‘O, in ’s hemelsnaam, plaag het meisje niet zo,’ zei Geneva. ‘Je zult het me moeten vergeven, Leilani. Ik heb die problemen met mijn geheugen zo af en toe sinds ik in mijn hoofd ben geschoten. De bedrading is daar een beetje in de war geraakt’ – ze tikte op haar rechterslaap – ‘en soms lijken oude films voor mij net zo echt als mijn eigen verleden.’

‘Mag ik nog wat limonade?’ vroeg Leilani.

‘Natuurlijk, schat.’ Geneva schonk uit een glazen karaf waarlangs koude condens droop.

Micky zag hun gast een lange teug nemen. ‘Probeer me niet in de maling te nemen, mutantenmeisje. Je bent niet zo koel dat je daarop niet eens reageert.’

Terwijl ze haar limonade neerzette, gaf Leilani toe. ‘O, oké. Ik zal bijten. Wanneer werd u in uw hoofd geschoten, Mrs. D?’

‘De afgelopen drie juli precies achttien jaar geleden.’

‘Tante Gen en oom Vernon hadden een buurtwinkeltje,’ legde Micky uit, ‘en dan ben je zo’n beetje het doelwit in een schiettent als het een fóúte buurt is.’

‘De dag voor de 4th of July,’ zei Geneva, ‘verkoop je veel lunchworst en bier. Het gaat voornamelijk om cash.’

‘En iemand wilde de cash,’ gokte Leilani.

‘Het was een voorbeeldige heer,’ herinnerde Geneva zich.

‘Op het schieten na.’

‘Nou ja, behalve dat,’ beaamde Geneva. ‘Maar hij kwam op de kassa af met een prachtige glimlach. Goed gekleed, beschaafde stem. Hij zegt: “Ik zou het heel prettig vinden als u me het geld uit de kassa gaf, en vergeet alstublieft de grotere coupures onder de la niet.”’

Leilani kneep haar ogen met oprechte verontwaardiging iets samen. ‘Dus u weigerde het aan hem te geven.’

‘O, nee, kind. We haalden de kassa leeg en bedankten hem bijna dat hij ons de moeite bespaarde er inkomstenbelasting over te betalen.’

‘En hij heeft tóch op u geschoten?’

‘Hij heeft twee keer op mijn Vernon geschoten en daarna heeft hij blijkbaar op mij geschoten.’

‘Blijkbaar?’

‘Ik herinner me dat hij Vernon neerschoot. Ik wou dat het niet zo was, maar het is wel zo.’ Eerder had triestheid een grijze schaduw over Geneva’s gezicht geworpen, door de valse herinnering aan haar van smart vervulde liefdesaffaire met een heroïnejunk; maar nu kleurde een gloed van geluk haar gezicht roze, en ze glimlachte. ‘Vernon was een heerlijke man, lief als een spinnende kater.’

Micky pakte de hand van haar tante. ‘Ik hield ook van hem, tante Gen.’

Tegen Leilani zei Geneva: ‘Ik mis hem heel erg, zelfs na al die jaren nog, maar ik kan niet meer om hem huilen, omdat elke herinnering, zelfs aan die vreselijke dag, me doet denken aan hoe lief hij was, hoe liefdevol.’

‘Mijn broer, Lukipela – hij was net zo.’ Ondanks dit huldeblijk aan haar broer, wist Leilani niet de glimlach van Geneva op te brengen. In plaats daarvan veranderde de branieachtige opgewektheid van het meisje in melancholie. Haar heldere ogen bewolkt met een zorgelijker tint blauw.

Een ogenblik bespeurde Micky in haar jonge bezoekster een eigenschap die haar verkilde, omdat het leek op een glimp van de donkerder ravijnen van haar eigen inwendige landschap: een glimp van mateloze woede, wanhoop, een korte openbaring van een gevoel van nietswaardigheid, dat het meisje zou ontkennen maar dat Micky uit ervaring maar al te goed kende.

Er zat nog geen barst in Leilani’s verdediging, of die was alweer hersteld. Haar ogen hadden een waas gekregen bij het noemen van haar broer, maar nu stonden ze weer gericht. Haar blik ging omhoog van haar misvormde hand naar de glimlachende Geneva, en zij glimlachte ook. ‘Mrs. D, u zei dat de schutter u blijkbaar had neergeschoten.’

‘Nou, natuurlijk weet ik dat hij me heeft neergeschoten, maar ik heb er geen herinnering aan. Ik herinner me dat hij Vernon neerschoot, en daarna weet ik pas weer dat ik in het ziekenhuis bijkwam, gedesoriënteerd, meer dan vier dagen later.’

‘De kogel is niet echt haar hoofd binnengedrongen,’ zei Micky.

‘Te hard,’ verklaarde Geneva trots.

‘Geluk,’ legde Micky uit. ‘De hoek van het schot was te scherp. De patroon schampte letterlijk van haar hoofd af, zorgde voor een breuk en trok een groef door haar hoofdhuid.’

‘Dus, Mrs. D, hoe is de bedrading in de war geraakt?’ vroeg Leilani, terwijl ze tegen haar hoofd tikte.

‘De breuk was naar binnen toe,’ zei Geneva. ‘Botsplinters in de hersenen. Een bloedprop.’

‘Ze hebben het hoofd van tante Gen opengemaakt alsof het een blik bonen was.’

‘Micky, schat, ik denk niet dat dit geschikte verhalen zijn voor aan tafel,’ waarschuwde Geneva vriendelijk.

‘O, ik hoor bij mij thuis veel ergere dingen,’ stelde Leilani hen gerust. ‘Onze Sinsemilla ziet zichzelf graag als een fotokunstenares, en ze heeft de artistieke neiging om foto’s te maken van doodgereden dieren als we op de weg zitten. Soms vindt ze het leuk om tijdens het eten te praten over wat ze die dag platgereden op de snelweg heeft zien liggen. En mijn pseudovader...’

‘Dat is dus de moordenaar,’ onderbrak Micky zonder knipoog of grijns, alsof ze er niet aan zou denken het ongehoorde familieportret dat het meisje hun schilderde in twijfel te trekken.

‘Ja, doctor Doom,’ bevestigde Leilani.

‘Laat je nooit door hem adopteren,’ zei Micky. ‘Zelfs Leilani Klonk is beter dan Leilani Doom.’

Met een opgewekte oprechtheid zei tante Gen: ‘O, ik weet het niet, Micky, ik vind Leilani Doom wel leuk.’

Alsof het het meest natuurlijke ding op aarde was, pakte het meisje het nieuwe blikje Budweiser van Micky en, in plaats van eruit te drinken, rolde het ter verkoeling heen en weer over haar voorhoofd. ‘Doctor Doom is natuurlijk niet zijn echte naam. Zo noem ik hem achter zijn rug. Soms, tijdens het eten, vindt hij het leuk om over mensen te praten die hij heeft vermoord... zoals ze keken toen ze stierven, hun laatste woorden, of ze gehuild hebben, of in hun broek hebben geplast, allemaal van dat soort perverse dingen.’

Het meisje zette het blikje neer – aan de andere kant van haar bord, buiten bereik van Micky. Haar manier van doen was achteloos, maar haar bedoeling was duidelijk. Ze had zichzelf aangesteld als hoedster over Micky’s nuchterheid.

‘Misschien,’ vervolgde Leilani, ‘denken jullie dat het wel een interessante, hoewel belachelijke, conversatie zal zijn, maar laat me jullie vertellen dat de charme er heel snel af is.’

‘Hoe heet je pseudovader in het echt?’ vroeg Geneva.

Voor Leilani antwoord kon geven, suggereerde Micky: ‘Hannibal Lecter.’

‘Voor sommige mensen is zijn naam beangstigender dan die van Lecter. Ik ben ervan overtuigd dat jullie wel van hem gehoord hebben. Preston Maddoc.’

‘Een indrukwekkende naam,’ zei Geneva. ‘Als van een rechter van het Hoog Gerechtshof, of van een senator, of van iemand in een hoge positie.’

Leilani zei: ‘Hij is afkomstig uit een familie van academische Ivy League-snobs. Niemand in die club heeft een gewone naam. Ze zijn erger met namen dan onze Sinsemilla. Ze heten allemaal Hudson, Lombard, Trevor of Kingsley, Wycliff, Crispin. Je zult er van je lang zal ze leven geen Jim of Bob vinden. De ouders van doctor Doom waren professor – geschiedenis en literatuur – dus zijn tweede naam is Claudius. Preston Claudius Maddoc.’

‘Ik heb nog nooit van hem gehoord,’ zei Micky.

Leilani bleek verrast. ‘Lezen jullie geen kranten?’

‘Ik ben ermee opgehouden toen ze geen nieuws meer brachten,’ zei Geneva. ‘Het is nu alleen nog maar opinie, van de eerste tot de laatste pagina.’

‘Hij is op de televisie geweest,’ zei Leilani.

Geneva schudde het hoofd met de verkeerde bedrading. ‘Ik kijk op de televisie alleen maar naar oude films.’

‘Ik hóú gewoon niet van het nieuws,’ legde Micky uit. ‘Het is voornamelijk slecht, en als het niet slecht is, bestaat het voornamelijk uit leugens.’

‘Ah.’ Leilani’s ogen werden groot. ‘Jullie zijn die twaalf procent.’

‘Die wat?’

‘Elke keer als mensen van de krant of van de televisie een opiniepeiling doen, waarover dan ook, heeft twaalf procent van de ondervraagden geen mening. Je zou kunnen vragen of een groep krankzinnige wetenschappers een nieuw soort mensen gekruist met krokodillen zou mogen creëren, en twaalf procent zou geen mening hebben.’

‘Ik zou ertegen zijn,’ zei Geneva, zwaaiend met een wortel.

‘Ik ook,’ beaamde Micky.

‘Sommige mensen zijn al gemeen genoeg zonder krokodillenbloed in hun aderen,’ zei Geneva.

‘En met kaaimannen?’ vroeg Micky aan haar tante.

‘Tegen,’ antwoordde Geneva heel beslist.

‘En mensen gekruist met wilde giftige adders?’ stelde Micky voor.

‘Niet als ik er iets over te zeggen heb,’ beloofde Geneva.

‘Goed, en mensen gekruist met jonge hondjes?’

Geneva klaarde op. ‘Dat is heel wat anders.’

Tegen Leilani zei Micky: ‘Ik denk dat we dus niet bij die twaalf procent horen. We hebben een heleboel meningen en we zijn er trots op.’

Grinnikend beet Leilani in een zure augurk. ‘Ik vind je echt aardig, Micky B. En u ook, Mrs. D.’

‘En wij vinden jou heel aardig, lieverd,’ verzekerde Geneva haar.

‘Alleen maar een van jullie is in het hoofd geschoten,’ zei Leilani, ‘maar bij jullie allebei zit een steekje los – voor het grootste deel op een aardige manier.’

‘Jij bent een meester in het hoffelijke compliment,’ zei Micky.

‘En zo slim,’ zei tante Gen trots, alsof het meisje haar eigen dochter was. ‘Micky, wist je dat zij een IQ had van 168?’

‘Ik dacht dat het minstens 190 zou zijn,’ antwoordde Micky.

‘Op de dag van de test,’ zei Leilani, ‘had ik chocolade-ijs als ontbijt. Zou ik havermout hebben gegeten, dan had ik misschien wel zes of acht punten hoger gescoord. Sinsemilla is geen supermoeder wat betreft de inhoud van de koelkast. Dus ik deed de test toen ik van een suikerhoogtepunt naar een suikerdieptepunt zakte. Niet dat ik excuses maak of klaag. Ik had geluk dat er ijs was en niet alleen maar hasjcake. Jemig, ik heb geluk dat ik niet dood en begraven lig in een ongemarkeerd graf met wormen die gepassioneerd als wormen met elkaar aan het vrijen zijn in mijn lege schedel – of ben meegenomen in een buitenaards ruimteschip, zoals Lukipela, en meegesleept naar een godvergeten onbekende planeet waar niets leuks op de televisie te zien is, en waar de enige ijssmaak die van dikke kakkerlakken met gemalen glassplinters is.’

‘Dus nu,’ zei Micky, ‘moeten we geloven dat naast je eeuwig stonede tofoe-perziken-taugé-moeder en moordzuchtige stiefvader, je broer ook nog eens door ruimtewezens is ontvoerd.’

‘Dat is tot dusver het verhaal,’ zei Leilani, ‘en we houden ons eraan. Vreemde lichten in de lucht, bleekgroene levitatiestralen die je gewoon uit je schoenen zuigen, het moederschip in, kleine grijze mannetjes met grote hoofden en enorme ogen – de hele bups. Mrs. D, mag ik een van die radijsjes die eruitzien als roosjes?’

‘Natuurlijk, schat.’ Geneva schoof het bord met garnering over tafel.

Zacht lachend en hoofdschuddend zei Micky: ‘Meissie, je hebt dat Addams Family-verhaal iets te ver doorgevoerd. Ik geloof die ontvoering door ruimtewezens voor geen meter.’

‘Eerlijk gezegd,’ zei Leilani, ‘ik ook niet. Maar het alternatief is te verschrikkelijk om over na te denken, dus mijn ongeloof heb ik even op ijs gezet.’

‘Welk alternatief?’

‘Als Lukipela niet op een andere planeet zit, dan is hij ergens anders, en over waar dat ergens anders kan zijn, kun je zonder meer aannemen dat het er niet warm en schoon is, met een lekkere aardappelsalade en fantastische kipsandwiches.’

Een ogenblik leek er in de glanzend blauwe ogen van het meisje, achter het dubbele beeld van het raam met het smeulende avondlicht, achter de rokerige weerspiegelingen van de gelaagde keukenschaduwen, iets rond te draaien met een vreselijke loomheid, als een lichaam dat heel langzaam heen en weer draait in de strop van de beul. Leilani keek bijna meteen een andere kant op, en toch beeldde Micky zich in, onder invloed van slechts één Budweiser, dat ze een glimp had opgevangen van een menselijke ziel die boven een afgrond hing.

6

Als de goddelijke sylfe, de luchtgeest uit de overleveringen, kwam ze door de gang op hem af, alsof ze niet helemaal de grond raakte, lang en slank, gekleed in een platinagrijs pak, net zo gracieus als een glinstering van licht.

Constance Veronica Tavenall-Sharmer, vrouw van het media vererende Congreslid dat omkoopgeld betaalde in zakjes voor luchtziekte, was geboren uit de bron van de menselijke genenpoel, voordat de rivier de Tuin van Eden was uitgestroomd en verontreinigd raakte met de resten van een gevallen wereld. Haar haar was niet zomaar blond, maar had de rijke tint van pure goudstukken, zoals dat hoorde bij een afstammelinge van een familie met oud geld dat zijn kapitaal had verdiend met bankieren of in de makelaardij. Matte, satijnen huid. Een gezicht dat gehouwen in steen, de maker de hoogste onderscheidingen en tevens onsterfelijkheid zou opleveren, mocht onsterfelijkheid in eeuwen gemeten worden en in een museum te zien zijn. Haar ogen als wilgenbladeren, waren groen als de lente en koel als de gelaagde schaduwen diep in een enorm woud.

Toen Noah Farrel haar twee weken ervoor voor het eerst ontmoette, mocht hij de vrouw op het eerste gezicht niet, puur uit principe. Geboren in weelde en gezegend met een enorme schoonheid, zou ze glimlachend door het leven schaatsen, warm in zelfs de guurste wind, sierlijke arabesken makend met haar opflitsende ijzers, terwijl overal om haar heen haar volk stierf van de kou en door het ijs zakte dat, hoewel vast onder haar voeten, voor hen verraderlijk dun was.

Tegen de tijd dat Mrs. Sharmer aan het einde van hun eerste ontmoeting zijn kantoor verliet, had Noahs besluit haar niet te mogen plaatsgemaakt voor bewondering. Ze droeg haar schoonheid bescheiden en, wat indrukwekkender was, ze liep niet met haar afkomst te koop zoals zo veel anderen van haar economische status wel deden.

Ze was veertig en slechts zeven jaar ouder dan Noah. Een andere vrouw die zo mooi was, zou zijn seksuele belangstelling gewekt hebben – zelfs een tachtigjarige bleef jeugdig op een afschuwelijk dieet van apenklieren. Maar tijdens hun derde gesprek zag hij haar zoals hij een zuster zou hebben gezien: met alleen maar de behoefte haar te beschermen en haar goedkeuring te verdienen.

Ze kalmeerde de cynicus in hem en die innerlijke rust, die hij zo veel jaren niet had gekend, beviel hem.

Toen ze bij de open deur van de presidentiële suite verscheen, waar Noah stond, bood ze hem haar hand; zou hij jonger en dwazer zijn geweest, dan zou hij die misschien hebben gekust. Maar hij schudde hem. Haar handdruk was stevig.

Haar stem klonk niet naar geld, bevatte geen minachting of enig bewijs van een aangeleerde uitspraak, maar was vol rustige kalmte en ijl klinkende muziek. ‘Hoe is het vanavond met je, Mr. Farrel?’

‘Ik stond me net af te vragen hoe ik dit werk ooit leuk heb kunnen vinden.’

‘De avontuurlijke kant ervan en het schaduwen horen leuk te zijn. Ik heb altijd genoten van de Rex Stout-detectives.’

‘Ja, maar dat je altijd de brenger van slecht nieuws bent weegt er nooit helemaal tegenop.’ Hij stapte van de deur weg om haar binnen te laten.

De presidentiële suite was van haar, niet omdat ze er logeerde, maar omdat het hotel van haar was. Ze was direct betrokken bij al haar zakelijke activiteiten; en als haar echtgenoot haar liet volgen, zou dit bezoek vroeg op de avond geen wantrouwen wekken.

‘Breng je altijd slecht nieuws?’ vroeg ze toen Noah de deur dichtdeed en haar de suite in volgde.

‘Zo vaak dat het wel altijd lijkt.’

De woonkamer alleen al was groot genoeg om een derdewereldgezin van twaalf kinderen te huisvesten, inclusief het vee.

‘Waarom ga je dan niet iets anders doen?’ vroeg ze.

‘Ik mag nooit meer smeris zijn, maar in mijn hoofd kan ik dat niet omzetten. Als ik geen smeris kan zijn, dan maar een nepsmeris, zoals nu, en als ik op een dag dit niet meer kan doen... Nou, dan...’

Terwijl zijn stem wegstierf, maakte zij het voor hem af: ‘De kolere ervoor.’

Noah glimlachte. Dit was een van de redenen waarom hij haar mocht. Klasse en stijl zonder pretenties. ‘Precies.’

Het interieur van de suite was modern. De honingkleurige esdoornhouten huisbioscoop met zwarte accenten was een aangepaste obelisk, niet zo sierlijk taps toelopend als een gewone obelisk, maar van gedrongen afmetingen. De open deurtjes lieten een groot tv-scherm zien.

In plaats van een stoel te pakken, bleven ze staan om naar de opnamen te kijken.

Een enkele lamp brandde. Als een jury van geesten, verzamelden rijen schaduwen zich in de kamer.

Eerder had Noah de band in de videorecorder gedaan. Nu drukte hij op PLAY op de afstandsbediening.

Op het scherm: de woonstraat in Anaheim. De camera zwenkte naar beneden en stelde scherp op het huis van de vriendin van het Congreslid.

‘Dat is een heel schuine hoek,’ zei Mrs. Sharmer. ‘Waar zat je?’

‘Ik heb dit niet opgenomen. Mijn partner zit bij het zolderraam van het huis aan de overkant. We hebben een regeling getroffen met de eigenaar. Het is punt zeven van de uiteindelijke afrekening.’

De camera zoomde terug en dook verder naar beneden naar de Chevrolet van Noah die aan de stoeprand stond geparkeerd: de gedeukte maar geliefde auto, nog altijd in staat tot racen toen dit opgenomen werd, daarna in afzonderlijke onderdelen uit elkaar gehaald door een autosloper.

‘Dat is mijn auto,’ legde hij uit. ‘Ik zit achter het stuur.’

De camera bewoog omhoog en zwenkte naar rechts: in de vroege avondschemering naderde een zilverkleurige Jaguar. De auto kwam tot stilstand voor het huis van de minnares, een lange man naast de chauffeur stapte uit en de Jaguar reed weg.

Een volgend zoomshot onthulde dat de man die door de Jaguar was afgezet, Congreslid Jonathan Sharmer was. Zijn knappe profiel was geknipt voor stenen monumenten in een heroïsche tijd, hoewel hij door zijn daden had bewezen noch het hart noch de ziel te bezitten die bij zijn gezicht paste.

Hij straalde arrogantie uit, zoals bij het verschijnen van een heilige een heilig licht zou kunnen stralen, en hij bleef met zijn gezicht naar de straat gekeerd staan, zijn hoofd iets geheven alsof hij het palet van de avondlucht bewonderde.

‘Omdat hij je afluistert, weet hij al vanaf het begin van mijn bestaan, maar hij weet niet dat ik weet dat híj het weet. Hij vertrouwt erop dat ik de buurt nooit met mijn camera of film zal verlaten. Hij speelt met me. Hij weet niet van mijn partner op de zolder.’

Ten slotte liep het Congreslid op de deur van het degelijk gebouwde huis van twee verdiepingen af en belde aan.

Een volledig ingezoomde opname bracht een jonge brunette in beeld die de deur opende. In een superstrakke korte broek en een topje dat zo extreem uitgerekt was dat het passanten kon doden als het knapte, was zij een en al verleiding, dusdanig verpakt dat ze gemakkelijk uit te pakken was.

‘Ze heet Karla Rhymes,’ meldde Noah. ‘Toen ze nog danste, noemde ze zichzelf Tiffany Tush.’

‘Geen ballerina neem ik aan.’

‘Ze trad op in een club die Planet Pussycat heette.’

Op de drempel omhelsden Karla en de politicus elkaar. Zelfs in het afnemende licht van de schemering, en verder nog verduisterd door het dak boven de veranda, kon hun lange kus niet abusievelijk aangezien worden voor platonische genegenheid.

‘Ze staat op de loonlijst van het liefdadigheidsfonds van je man.’

‘De Kring der Vrienden.’

De twee op de tv waren meer dan vrienden, zo hecht als een Siamese tweeling, met de tong aan elkaar verbonden.

‘Ze krijgt zesentachtigduizend per jaar,’ zei Noah.

De video was zonder geluid geweest. Toen de kus voorbij was, kwam er geluid bij: Jonathan Sharmer en zijn door liefdadigheid betaalde wip kwamen in een iets minder dan sprankelende conversatie terecht.

‘Is die klootzak van een Farrel echt gekomen, Jonny?’

‘Niet gericht kijken. De oude Chevrolet aan de overkant van de straat.’

‘Die schurftige viezerik kan niet eens een echte auto betalen.’

‘Mijn jongens maken er schroot van. Hij kan maar beter als reserve een buskaart bij zich hebben.’

‘Ik wed dat hij zich nu aan het aftrekken is terwijl hij naar ons kijkt.’

‘Ik hou van die gore taal van je.’

Karla giechelde, zei iets onverstaanbaars en trok Sharmer naar binnen, waarna ze de deur achter hem dichtdeed.

Constance Tavenall – die zich ongetwijfeld binnenkort van de naam Sharmer zou ontdoen – staarde naar de tv. Ze was vijf jaar eerder met het Congreslid getrouwd, net voor de eerste van zijn drie succesvolle politieke campagnes. Door het oprichten van de Kring der Vrienden, weefde hij een beeld van een meelevend denker met innoverende ideeën over de aanpak van sociale problemen, terwijl zijn huwelijk met deze vrouw hem klasse en aanzien verleende. Voor een man die absoluut geen karakter had, was een dergelijke echtgenote het morele equivalent van geschutsmunitie, met de bedoeling de kenners te verblinden, niet met haar schoonheid, maar met haar status van echtheid, waardoor het minder waarschijnlijk was dat Sharmer het onderwerp van verdenking of het onderwerp van een uitgebreid onderzoek zou worden.

Hoewel dit alles nu ontegenzeggelijk duidelijk was geworden, hield Constance zich opmerkelijk kalm. De grofheid die ze zojuist had gehoord wist geen blos bij haar op te wekken. Mocht ze woede voelen, dan verborg ze dat goed. Maar een nauwelijks zichtbare, toch vreselijke triestheid toonde zich als een zwakke glinstering in haar ogen.

‘Een hoogst gevoelige richtmicrofoon liep synchroon mee met de camera,’ legde Noah uit. ‘We hebben alleen daar geluid toegevoegd waar we conversatie hebben die zijn ondergang betekent.’

‘Een stripper. Wat een cliché.’ Zelfs in de draad van stil verdriet die de opname in haar spon, wist ze een sprankje humor te vinden, de ironie die in alle menselijke relaties verankerd ligt. ‘Jonathan cultiveert een imago van hippe wereldwijsheid. De pers herkent zichzelf in hem. Ze zouden hem alles vergeven hebben, zelfs moord, maar nu worden ze woest omdat dit cliché hen in verlegenheid brengt.’

Het geluid viel weer stil toen een perfecte tijdsovergang de kijker van schemering naar nacht bracht in dezelfde straat.

‘We gebruiken hier een camera met een speciale film die in staat is met een minimum aan licht toch nog duidelijke beelden op te nemen.’

Noah verwachtte half dreigende muziek te gaan horen die opgebouwd werd naar het moment van de aanval op de Chevy. Zo nu en dan kon Bobby Zoon zich niet inhouden technieken toe te passen die hij op de filmschool had geleerd.

De eerste keer dat hij voor Noah werkte, had de jongen een prachtig opgenomen en doeltreffend gemonteerd stukje film van tien minuten gemaakt over een softwareontwerper die diskettes met de kostbaarste productgeheimen van zijn baas ruilde tegen een koffer vol geld. De band begon met een titelbordje dat luidde Een film van Robert Zoon, en Bobby was verpletterd geweest toen Noah erop stond zijn naam weg te halen.

In de Sharmer-zaak had Bobby niet de vrolijke aankomst van de Beagle Boys met hun moker en bandenlichter opgenomen. Hij was gericht op het huis van Karla, op het verlichte raam van een slaapkamer boven, waar de ruimte tussen de halfgesloten gordijnen de verwachting wekte van een beeld dat alleen maar geschikt was voor de voorpagina van het goorste schandaalblad.

Ineens kantelde de camera naar beneden, te laat om het breken van de voorruit te laten zien. Maar wel was het inslaan van het zijraampje vastgelegd, Noahs vertrek uit de Chevy en de vrolijke capriolen van de fel uitgedoste kolossen die duidelijk alle foute lessen hadden geleerd van tekenfilms op televisie die hun enige bron van morele opvoeding waren geweest tijdens hun vormingsjaren.

‘Ongetwijfeld,’ zei Noah, ‘waren het ooit probleemjongeren die door de Kring der Vrienden van een leven vol ondeugd zijn gered. Ik verwachtte dat ik werd gezien en dat ik een waarschuwing zou krijgen, maar ik dacht dat de aanpak, hoe die ook kwam, toch iets discreter zou zijn dan dit.’

‘Jonathan houdt ervan op het randje te lopen. Risico’s winden hem op.’

Als bewijs van wat Constance net had gezegd, werd de band overgesneden van de Chevy naar het zachte licht van het slaapkamerraam aan de overkant van de straat. De gordijnen waren opengetrokken. Karla Rhymes stond bij het raam, alsof ze in een vitrine stond: zichtbaar boven het middel, naakt. Jonathan Sharmer, ook naakt, stond achter haar, zijn handen op haar blote schouders.

Het geluid op de band keerde terug. Over het achtergrondgeluid van gekletter en gekraak van het mollen van de Chevy heen, ving de richtmicrofoon het gelach en het grootste deel van de conversatie tussen Karla en het Congreslid op, terwijl ze genoten van het spektakel op de straat beneden.

Het geweld wond hen op. Jonathans handen gleden van Karla’s schouders naar haar borsten. Al gauw was hij achterlangs in haar.

Eerder had het Congreslid zich bewonderend uitgelaten over Karla’s gore taal. Nu bewees hij dat hij zélf geen smeriger taal had kunnen aanleren als hij de afgelopen paar jaar over de straten van Washington, D.C. had gezworven. Hij gaf de vrouw obscene namen, gebruikte verbale grofheid tegen haar en ze leek te genieten van elke smerige en vernederende tekst die hij uitte.

Noah drukte op STOP van de afstandsbediening. ‘De rest is allemaal hetzelfde.’ Hij haalde de band uit de videorecorder en deed die in een tas van Neiman Marcus die hij had meegenomen. ‘Ik heb nog twee kopieën voor je, plus cassettes met al het ruwe materiaal voordat het werd gemonteerd.’

‘Wat een passend woord – ruwe.’

‘Ik heb kopieën gehouden voor het geval er iets met je gebeurt.’

‘Ik ben niet bang voor hem.’

‘Dat heb ik ook nooit gedacht. Verder nieuws – het huis van Karla is gekocht met geld van de Kring der Vrienden. Een half miljoen researchgeld. Haar eigen non-profitorganisatie is eigenaar van het pand.’

‘Het zijn allemaal van die onzelfzuchtige weldoeners.’ De stem van Constance Tavenall was scherp van sarcasme, maar opmerkelijk vrij van bitterheid.

‘Ze zijn niet alleen schuldig aan het verduisteren van gelden van de stichting. De Kring der Vrienden ontvangt miljoenen aan overheidsgeld, dus ze overtreden ook talrijke andere federale wetten.’

‘Heb je het bewijs daarvoor?’

Hij knikte. ‘Het zit allemaal in de Neiman Marcus-tas.’ Hij aarzelde, maar besloot toen dat de buitengewone kracht van deze vrouw net zo groot was als de zwakte van het Congreslid. Ze hoefde niet zacht aangepakt te worden. ‘Karla Rhymes is niet zijn enige vriendin. Hij heeft er een in New York, een in Washington. De Kring der Vrienden heeft indirect ook hun huizen gekocht.’

‘Zit dat in de tas? Je hebt hem volledig vernietigd, Mr. Farrel.’

‘Graag gedaan.’

‘Hij heeft je onderschat. En het spijt me te moeten zeggen dat mijn verwachtingen toen ik naar je toe kwam ook niet zo vreselijk hoog waren.’

Tijdens hun eerste ontmoeting had ze toegegeven dat ze liever naar een groot detectivebureau of een privéveiligheidsdienst met invloed in het hele land was gegaan. Maar ze vermoedde dat al die ondernemingen van tijd tot tijd zaken deden met politici afzonderlijk en met de grote politieke partijen. Ze vreesde dat degene die ze zou kiezen een bestaande relatie had met haar man of met een vriend van hem in het Congres, en dat ze er meer in zouden zien haar te bedriegen dan haar eerlijk en goed te behandelen.

‘Ik voel me niet aangevallen,’ zei Noah. ‘Niemand die bij zijn verstand is, hoeft vertrouwen te hebben in een man wiens zakenadres zijn huis is; het hele zootje in drie kamers boven de praktijk van een handlezer.’

Ze was op een stoel gaan zitten aan een bureau dichtbij. Terwijl ze haar kleine handtas opende en er een chequeboek uithaalde, vroeg ze: ‘Waarom zit je daar dan? En waarom is je onderneming niet groter?’

‘Heb je weleens een echt goed hondennummer gezien, Mrs. Tavenall?’

Vertrokken van verbazing kreeg haar klassieke gezicht een elfachtige charme. ‘Pardon?’

‘Toen ik klein was, zag ik eens een fantastisch hondennummer. Een golden retriever deed allemaal verbazingwekkende slimme trucs. Toen ik zag wat voor potentieel er in honden zit, en hoe slim ze zijn, vroeg ik me af waarom ze meestal al gelukkig zijn met het doen van alleen maar domme hondendingen. Het is het malle soort dingen waar een klein kind zich vragen over stelt. Twintig jaar later zag ik weer een hondennummer, en ik besefte dat het leven mij ondertussen het antwoord op die vraag had gegeven. Honden hebben talent... maar geen ambitie.’

Haar verwarring ging over in een gepijnigd mededogen, en Noah wist dat ze de woorden en de betekenis erachter had begrepen: het was niet meer dan wat er waar was over hem, maar wel meer dan hij had willen prijsgeven. ‘Je bent geen hond, Mr. Farrel.’

‘Misschien niet,’ zei hij, hoewel het woord misschien hem onbewust ontsnapte, ‘maar mijn ambitie gaat niet verder dan die van een oude basset op een warme zomerse namiddag.’

‘Ook al hou je je eraan vast geen ambitie te hebben, dan verdien je het zeker voor je talent betaald te worden. Kan ik de eindafrekening zien die je genoemd hebt?’

Hij haalde de nota uit de Neiman Marcus-zak, samen met de kotszak waarin nog steeds de biljetten van honderd dollar zaten.

‘Wat is dit?’ vroeg ze.

‘Een afkoopsom van je man, tienduizend dollar, me aangeboden door een van zijn bijgoochems.’

‘Afkoopsom voor wat?’

‘Voor een deel ter compensatie voor mijn auto, maar voor een deel ook in ruil voor het belazeren van jou. Bij de videobanden zit een notariële verklaring met de beschrijving van de man die me het geld heeft gegeven en een woordelijk verslag van ons gesprek.’

‘Ik heb zonder dat al meer dan genoeg om Jonathan te vernietigen. Hou het geld. Er schuilt wel een leuke ironie in.’

‘Ik zou me niet prettig voelen met dat geld in mijn zak. Ik ben al tevreden met de betaling van die factuur.’

Haar pen bleef hangen bij de neerwaartse haal van de l in Farrel, en toen ze haar hoofd ophief om Noah aan te kijken, was haar glimlach even subtiel als de laatste fraaie lijn van een meester in de ingetogen kalligrafie. ‘Mr. Farrel, je bent de eerste basset die ik zie met zulke sterke principes.’

‘Nou, misschien heb ik je rekening wat verhoogd voor het niet houden van die tienduizend,’ zei hij, hoewel hij dat niet had gedaan, en hoewel hij wist dat ze geen moment die suggestie van oneerlijkheid zou overwegen.

Hij was ontzet dat hij niet in staat was haar compliment hoffelijk te aanvaarden en hij vroeg zich af – hoewel zonder enige analytische passie – waarom hij zichzelf altijd naar beneden moest halen.

Hoofdschuddend, met nog altijd een stille geamuseerdheid op haar gezicht, bracht ze haar aandacht weer naar haar chequeboek.

Uit het gedrag en een zekere geheimzinnigheid in de glimlach van de vrouw, vermoedde Noah dat ze hem beter begreep dan hij zichzelf kende. Dit vermoeden verleidde hem niet tot enige bespiegeling, en hij hield zich verder onledig met het uitzetten van de tv en het sluiten van de deurtjes van de huisbioscoop, terwijl zij de cheque uitschreef.

Noah Farrel keek Constance Tavenall vanuit de deur na toen ze de presidentiële suite verliet met de ondergang van het Congreslid in de Neiman Marcus-tas. Het gewicht van het verraad van haar man haalde de ruggengraat van de vrouw geen millimeter uit het lood. Als een sylfe was ze gekomen; en toen ze eenmaal de hoek aan het einde van de gang om was en verdween in de inham van de lift, leek het pad dat ze had afgelegd geladen met een bovennatuurlijke energie, als de aura van een natuurgeest na zijn bezoek.

Terwijl het invallen van de nacht van rood naar paars kleurde, bleef Noah in de vierkamersuite en liep van kamer naar kamer, keek uit alle ramen naar de miljoenen lichtpunten die opbloeiden op de bewoonde vlakten en heuvels, de glinsterende pracht van een elektrische tuin. Hoewel sommigen van deze plaats hielden alsof het een heropgebouwd Eden betrof, was alles hier minder dan de oorspronkelijke Tuin, op één ding na: als je slangen een verrijking vond, dan zat er niet zomaar een slang in het gebladerte verborgen, maar hele volksstammen aan adders, en allemaal geschoold in de kennis van de duisternis en bedreven in misleiding.

Hij bleef in de suite hangen tot hij er zeker van was dat hij Constance Tavenall de tijd had gegeven het hotel te verlaten. Voor het geval een van de volgelingen van het Congreslid buiten opgerold in een auto zat te wachten om de vrouw te volgen, moest Noah vermijden dat hij werd gezien.

Hij zou zijn vertrek nog een paar minuten vertraagd hebben als hij geen volgende afspraak had gehad. De bezoektijden van het Tehuis voor Eenzamen en Verstotenen liep ten einde en daar wachtte een beschadigde engel op hem.

7

Dus haar broer zat op Mars, haar ongelukkige moeder was aan de dope en haar stiefvader was aan het moorden. Leilani’s buitenissige verhalen vormden redelijke gespreksstof aan een tafel in een gesticht; maar hoe geschift het leven hier in Casa Geneva soms ook kon zijn, en hoewel de meedogenloze augustushitte al het gezond verstand verdorde en redelijkheid verschraalde, besloot Micky dat ze een heel nieuwe standaard in deze caravan aan het zetten waren, waar tot nu toe vriendelijke gekte en idiote zelfmisleiding de enige dingen waren die het dichtst in de buurt van krankzinnigheid kwamen.

‘Wie heeft je stiefvader vermoord?’ vroeg ze desondanks, Leilani’s merkwaardige spelletje meespelend, al was de reden niet anders dan dat het amusanter was dan praten over een ellendige dag van werk zoeken.

‘Ja, schat, wie heeft hij gemold?’ vroeg tante Gen met heldere ogen vol interesse. Misschien dat haar vermenging van echte ervaringen met de filmfantasieën haar erop hadden voorbereid het Hitchcock-Spielbergiaanse levensverhaal van het meisje met minder scepsis te benaderen, dan het verhaal in Micky opwekte.

Zonder enige aarzeling zei Leilani: ‘Vier bejaarde vrouwen, drie bejaarde mannen, een dertigjarige moeder van twee kinderen, een rijke eigenaar van een homoclub in San Francisco, een zeventienjarige footballster in Iowa – en een zesjarig jongetje in een rolstoel niet zo ver hiervandaan, in een stadje dat Tustin heet.’

Het specifieke karakter van het antwoord was verontrustend. Leilani’s woorden deden een belletje afgaan in Micky’s hoofd en ze herkende de klank als zijnde oprecht.

Gisteren in de achtertuin, toen Micky het meisje waarschuwde geen onaardige verhalen over haar moeder te verzinnen, had Leilani gezegd: Zoiets mafs zou ik niet eens kunnen verzinnen.

Maar een stiefvader die elf moorden had gepleegd? Die bejaarde vrouwen vermoordde? En een jongetje in een rolstoel?

Hoewel zelfs haar instinct aangaf dat ze duidelijk de klank van oprechtheid hoorde, bleef de rede volhouden dat het de weergalmende klank van pure fantasie was.

‘Dus, als hij al die mensen heeft vermoord,’ vroeg Micky, ‘waarom loopt hij dan nog altijd vrij rond?’

‘Het is een mirakel, hè?’ zei het meisje.

‘Meer dan een mirakel. Het is onmogelijk.’

‘Volgens doctor Doom leven we nu in een cultuur van de dood, waardoor mensen als hij de nieuwe helden zijn.’

‘Wat betekent dat?’

‘Ik leg de doctor niet uit,’ zei Leilani. ‘Ik citeer hem alleen maar.’

‘Hij klinkt als een uiterst vreselijke man,’ zei tante Gen, alsof Leilani Maddoc alleen maar had beschuldigd van zoiets onnozels als voortdurend winden laten en onaardig zijn tegen nonnen.

‘Als ik u was, zou ik hem niet voor het eten uitnodigen. Tussen haakjes, hij weet niet waar ik ben. Hij zou het niet goed vinden. Maar hij is er vanavond niet.’

‘Ik nodig nog eerder Satan uit dan hem,’ zei Geneva. ‘Jij bent hier altijd welkom, Leilani, maar hij kan maar beter aan zijn kant van het hek blijven.’

‘Dat doet hij ook. Hij houdt niet zo veel van mensen, tenzij ze dood zijn. Hij zal waarschijnlijk geen gesprek met u beginnen over de schutting in de achtertuin. Maar als u hem toevallig tegenkomt, noem hem dan niet Preston of Maddoc. Tegenwoordig ziet hij er heel anders uit en hij gaat door het leven als Jordan – “noem me Jorry” – Banks. Als u zijn echte naam gebruikt, zal hij weten dat ik hem verraden heb.’

‘Ik zal niet tegen hem praten,’ zei Geneva. ‘Na wat ik net heb gehoord, zou ik hem nog eerder een klap geven dan dat ik hem aankijk.’

Voor Micky kon aandringen op nog meer bijzonderheden, veranderde Leilani van onderwerp. ‘Mrs. D, hebben de smerissen de man gepakt die u beroofd heeft?’

Kauwend op haar laatste stukje brood met kip, zei Geneva: ‘Aan de politie had ik niets, schat. Ik moest hem zelf gaan zoeken.’

‘Dat is wel heel radicaal!’ In de samenpakkende schaduwen die de keuken verduisterden maar niet verkoelden, in het rode licht van de ondergaande zon, glom Leilani’s gezicht net zozeer door betovering als door transpiratie. Ondanks haar geniale IQ, haar straatwijsheid en haar scherp gehouden bijdehandheid, had ze nog steeds iets van de goedgelovigheid van een kind. ‘Maar hoe hebt u gedaan wat de politie niet kon?’

Terwijl Micky een lucifer afstreek om drie kaarsen midden op tafel aan te steken, zei tante Gen: ‘Goed opgeleide rechercheurs zijn geen partij voor een vrouw die onrecht is aangedaan, en die vastbesloten is, lef heeft en op scherp staat.’

‘Lef heb je wel,’ zei Micky terwijl de tweede kaars de vlam van de lucifer overnam, ‘maar ik vermoed dat je aan Ashley Judd of Sharon Stone denkt, of misschien aan Pam Grier.’

Terwijl ze over de tafel heen leunde en dramatisch tegen Leilani begon te fluisteren, zei Geneva: ‘Ik heb die schoft gevonden in New Orleans.’

‘Je bent nog nooit in New Orleans geweest,’ herinnerde Micky haar vriendelijk.

Fronsend zei Geneva: ‘Misschien was het Las Vegas.’

Nadat ze drie kaarsen met één lucifer had aangestoken, schudde Micky de vlam uit voordat haar vingers geschroeid werden. ‘Dit is geen echte herinnering, tante Gen. Het is weer een filmherinnering.’

‘O ja?’ Geneva zat nog steeds naar voren gebogen. De langzame, niet-synchrone flakkering van de vlammetjes wierp een golvende gloed over haar gezicht en deed haar ogen glanzen, maar verlichtte niet de schaduw van verwarring waarin ze zich bevond. ‘Maar, liefje, ik herinner het me zo duidelijk... de heerlijke bevrediging toen ik hem doodschoot.’

‘Je hebt geen wapen, tante Gen.’

‘Dat is zo. Ik heb geen wapen.’ De plotselinge glimlach van Geneva gaf meer licht dan de kaarsen. ‘Nu ik eraan denk, de man die in New Orleans werd doodgeschoten – was Alec Baldwin.’

‘En Alec Baldwin,’ verzekerde Micky Leilani, ‘was niet de man die een overval pleegde op de winkel van tante Gen.’

‘Hoewel ik hem niet in de buurt zou vertrouwen van een open kassa,’ zei tante Geneva terwijl ze van haar stoel opstond. ‘Alec Baldwin vind ik geloofwaardiger als boef dan als held.’

Koppig terugkerend naar haar eerste vraag, vroeg Leilani: ‘Dus de man die Mr. D heeft gedood – werd die gepakt?’

‘Nee,’ zei Micky. ‘De smerissen hebben in achttien jaar geen enkel spoor gehad.’

‘Dat stinkt.’

Terwijl ze achter langs de stoel van het meisje liep, bleef Geneva even staan en legde haar handen op de tengere schouders van Leilani. Opgewekt, zonder enig spoor van bitterheid, zei ze: ‘Het geeft niet, meisje. Als de man die mijn Vernon heeft doodgeschoten nog niet in de hel brandt, zal hij dat gauw doen.’

‘Ik weet niet of ik wel in een hel geloof,’ antwoordde het meisje met de ernst van iemand die veel over de zaak had nagedacht in de eenzame uren van de nacht.

‘Nou, natuurlijk wel, lieverd. Hoe zou de wereld eruitzien zonder toiletten?’

Verbouwereerd door deze vreemde vraag, keek Leilani naar Micky voor opheldering.

Micky haalde haar schouders op.

‘Een leven na de dood zonder hel,’ legde Geneva uit, ‘zou er net zo vervuild en onleefbaar uitzien als een wereld zonder toiletten.’ Ze kuste het meisje boven op haar hoofd. ‘En nu ben ik weg om even lekker samen te zijn met de natuur.’

Terwijl Geneva de keuken verliet, in de korte donkere gang verdween en de wc-deur achter zich op slot deed, keken Leilani en Micky elkaar over de eettafel aan. Futloze momenten lang bleven ze in de tijdverstorende augustushitte net zo stil als de drie-eenheid aan vlammetjes op de rookloze lonten tussen hen in.

Ten slotte zei Micky: ‘Als je je hier tot excentriekeling wilt laten kronen, dan heb je nog iemand voor je.’

‘De competitie is behoorlijk groot,’ erkende Leilani.

‘Dus je stiefvader is een moordenaar.’

‘Het had erger kunnen zijn, denk ik,’ zei het meisje met gespeelde monterheid. ‘Hij had zich slecht kunnen kleden. Een beetje gluiperige advocaat kan werkelijk voor elke moord wel een rechtvaardiging vinden, maar er bestaat geen excuus voor een verwaarloosde garderobe.’

‘Kleedt hij zich goed?’

‘Hij heeft een bepaalde stijl. Je voelt je nooit voor gek staan als je met hem bent.’

‘Ook al vermoordt hij oude dametjes en jongetjes in een rolstoel?’

‘Maar één jongen in een rolstoel, voor zover ik weet.’

Achter het raam liet de gewonde dag een bloedspoor achter op de hemel in het westen en trok een voile van goud en paars over zich heen.

Toen Micky opstond om de borden af te ruimen, duwde Leilani haar stoel naar achteren en begon overeind te komen.

‘Blijf zitten.’ Micky deed het licht boven de gootsteen aan. ‘Ik doe het wel even.’

‘Ik ben geen invalide.’

‘Doe niet zo overgevoelig. Je bent een gást, en we rekenen gasten niets voor het eten en ze hoeven er ook niets voor terug te doen.’

Het meisje negeerde haar en pakte een rol plasticfolie van een plank en begon de dienschalen die nog halfvol waren in te pakken.

Terwijl ze de schalen en schotels afspoelde en in de gootsteen stapelde om later af te wassen, zei Micky: ‘De logische veronderstelling is dat al dit gepraat over de moordende stiefvader gewoon het gevolg is van een al te levendige verbeeldingskracht, voornamelijk een poging om wat duistere allure toe te voegen aan het beeld van miss Leilani Klonk, kleurrijke jonge gemuteerde excentriekeling.’

‘Dat zou een verkéérde veronderstelling zijn.’

‘Gewoon een zootje kul...’

‘Ik leef in een kulvrije zone.’

‘... maar een zootje kul dat een tweede en ernstiger bedoeling dient,’ opperde Micky.

Terwijl ze de aardappelsalade weer naar de koelkast bracht, zei Leilani: ‘Wat...? Denk jij dat ik in raadselen praat?’

Micky had een verontrustende theorie ontwikkeld over deze woeste verhalen over Sinsemilla en doctor Doom. Maar als ze haar vermoedens direct zou uitspreken, zou ze het risico lopen dat Leilani zich nog ontwijkender ging gedragen. Om redenen waarvoor ze nog geen tijd had gevonden om te analyseren, wilde ze het meisje alle hulp geven die nodig was, mocht ze inderdaad hulp nodig hebben.

In plaats van oogcontact te maken, en elke benadering mijdend die op een officieel onderzoek kon lijken, bleef Micky het servies afspoelen toen ze zei: ‘Niet zozeer raadselen. Soms zijn er dingen waar we niet zo makkelijk over praten, zodat we eromhéén praten.’

Leilani zette de pastasalade in de koelkast en zei: ‘Doe jij dat nu? Om iets héén praten waar je echt over wilt praten? En ik moet – wat? – raden waar het om gaat?’

‘Nee, nee.’ Micky aarzelde. ‘Nou ja, dat doe ík. Maar ik bedoelde dat jíj misschien om iets heen draaide terwijl je die verhalen vertelde over doctor Doom die jongetjes in rolstoelen vermoordde.’

Vanuit haar ooghoek was Micky zich ervan bewust dat het meisje was blijven staan en zich had omgedraaid om haar aan te kijken.

‘Help eens, Michelina Bellsong. Ik word duizelig van dit gebabbel van ons. Waar denk je dat ik omheen zit te draaien?’

‘Ik heb geen idee waar je omheen draait,’ loog Micky. ‘Dat moet jij me vertellen... als je er klaar voor bent.’

‘Hoelang woon je al bij Mrs. D?’

‘Wat doet dat ertoe? Een week.’

‘Eén week en je bent nu al een meester in uiterst wollige conversatie. O, ik zou het heerlijk vinden om eens te horen hoe zo’n keutelpartij tussen jullie verloopt als ik er niet bij ben om er enige rede in aan te brengen.’

‘Jíj zorgt voor rede?’ Micky spoelde het laatste bord af. ‘Wat was eigenlijk de laatste keer dat je tahoe en perziken uit blik op een bedje van taugé at?’

‘Ik heb het nooit gegeten,’ zei Leilani. ‘De laatste keer dat Sinsemilla het ópdiende was maandag. Dus, kom op, waar draai ik volgens jou omheen? Jij begon ermee, dus je moet iets vermoeden.’

Micky was van haar stuk gebracht omdat haar psychologie van de koude grond net zomin iets opleverde als een beetje amateuristisch kernsplitsen of een hersenoperatie met keukengerei.

Terwijl ze haar handen aan een theedoek afdroogde, draaide ze zich naar het meisje om. ‘Ik vermoed helemaal niets. Ik zeg alleen maar dat ik, als je ergens over wilt praten in plaats van eromheen, er ben.’

‘Hemeltje.’ Hoewel de sprankeling in Leilani’s ogen gezien zou kunnen worden als iets anders dan pret, was de vrolijkheid in haar stem onmiskenbaar. ‘Jij denkt dat ik verhalen verzin over doctor Doom die mensen vermoordt omdat ik te bang of te beschaamd ben om te praten over wat hij wérkelijk doet, en jij denkt dat hij misschien in het écht op een zweterige, smerige, kwijlende, wellustige manier aan me zit.’

Misschien was het meisje echt stomverbaasd over het idee dat Preston Maddoc kinderen lastig viel. Of misschien was dit alleen maar een gespeelde geamuseerdheid om haar ongemak over hoe dicht Micky bij de waarheid was gekomen, te maskeren.

Het enige dat nog gevaarlijker was dan een amateur die psychologische technieken gebruikte, was een amateur die probeerde de reacties van een patiënt te interpreteren. Als dit een kernsplitsing was gewéést, dan zou Micky al tot een wolk radioactieve stof zijn teruggebracht.

In plaats daarvan was ze teruggebracht tot de directheid die ze had proberen te vermijden. ‘Is dat zo?’ vroeg ze Leilani.

Terwijl ze Micky’s tweede blikje Budweiser van tafel pakte, zei het meisje: ‘Er zijn minstens duizend redenen waarom dat een absurd idee is.’

‘Geef me er een.’

‘Preston Claudius Maddoc is in essentie een aseksueel wezen,’ verzekerde Leilani haar.

‘Zoiets bestaat niet.’

‘Wat dacht je van een amoebe?’

Micky begreep dit meisje voldoende om te weten dat de geheimen van haar hart talrijk waren, dat de antwoorden op die vragen alleen maar vernomen konden worden door haar volledige vertrouwen te verdienen, en dat vertrouwen alleen maar gewonnen kon worden door haar te respecteren, door haar uiterst bloemrijke buitenissigheden te accepteren, onder meer door in haar barokke gespreksspelletjes mee te gaan. In die geest zei Micky: ‘Ik weet niet of amoeben wel aseksueel zijn.’

‘Goed, het lagere pantoffeldiertje dan,’ zei Leilani, terwijl ze zich langs Micky naar de gootsteen werkte.

‘Ik weet niet eens wat een pantoffeldiertje is.’

‘Jemig, ben je dan niet naar school geweest?’

‘Jawel, maar ik luisterde niet zo goed. Daarbij leer je in de vierde klas niets over amoeben en pantoffeldiertjes.’

‘Ik zit niet in de vierde klas,’ zei Leilani, terwijl ze het warme bier in de gootsteen schonk. ‘Wij zijn zigeuners uit de eenentwintigste eeuw, op zoek naar een trap die naar de sterren leidt, en we blijven nergens lang genoeg om ook maar enige afdruk achter te laten. Ik leer thuis, op dit moment ben ik bezig met het niveau van de hoogste klas van de middelbare school.’ Het bier dat schuimend in de afvoer verdween, gaf een moutachtige lucht die direct de zwakke geur van het hete kaarsvet op tafel wegdrukte. ‘Op papier is doctor Doom mijn leraar, maar in wezen leid ik mezelf op. Het woord ervoor is autodidact. Ik ben een autodidact en ik ben een goede, omdat ik mezelf een schop geef als ik niet leer, en dat is een raar gezicht met deze beugel.’ Als om te bewijzen hoe hard ze was, kneep Leilani het bierblikje met haar goede hand samen. ‘Hoe dan ook, doctor Doom is misschien een prima professor geweest toen hij doceerde aan de universiteit, maar ik heb nu weinig aan hem, want het is onmogelijk om je te concentreren als je leraar met zijn hand onder je rok zit.’

Deze keer liet Micky zich niet charmeren. ‘Dat is niet leuk, Leilani.’

Starend naar het deels ingedeukte blikje in haar hand en oogcontact vermijdend, zei het meisje: ‘Nou, ik geef toe dat het niet zo leuk is als een goeie mop over een dom blondje, die ik leuk vind ook al ben ik zelf blond, en het is bij lange na niet zo leuk als een uiterst overtuigende hoop nepkots, en er bestaat geen enkele kans dat ik lichtvaardig over het onderwerp zou zijn als ik werkelijk werd gemolesteerd.’ Ze deed het kastdeurtje onder de gootsteen open en gooide het blikje in de afvalbak. ‘Maar het feit is dat doctor Doom, als hij zó’n soort viezerik was, me nooit zou aanraken, omdat hij medelijden met me heeft, zoals jij medelijden zou hebben met een door een vrachtwagen platgereden hond die daar volledig gebroken en nog levend op de snelweg ligt, en omdat hij mijn misvormingen zo walgelijk vindt dat hij, als hij me op de wang durfde te kussen, waarschijnlijk zijn ingewanden eruit zou kotsen.’

Ondanks de luchtige toon van het meisje, waren haar woorden wespen, en de waarheid erin leek haar te steken, scherp als gif.

Mededogen kneep Micky’s hart samen, maar even lukte het haar niet iets te bedenken dat niet verkeerd zou vallen.

Nog welbespraakter dan anders, sneller pratend alsof de kortste onderbreking van de woordenvloed de stroom voor altijd zou dempen, waardoor ze uitgedroogd, stom en weerloos zou raken, vulde Leilani de korte stilte in die werd veroorzaakt door Micky’s aarzeling: ‘Zolang ik me kan herinneren, heeft Preston me maar twee keer aangeraakt, en ik bedoel niet de aanraking van de vieze oude man die naar de gevangenis moet. Een gewone aanraking. Beide keren trok er zo veel bloed uit het gezicht van die lieve schat weg dat hij eruitzag als een van de levende doden – hoewel ik moet zeggen dat hij beter rook dan het gemiddelde lijk.’

‘Hou op,’ zei Micky, ontzet dat de woorden scherp naar buiten kwamen. Toen, zachter: ‘Hou gewoon op.’

Leilani keek haar ten slotte aan, haar lieve gezicht niet te ontcijferen, even vrij van alle emotionele spanning als het gezicht van de meest serene bronzen boeddha.

Misschien geloofde het meisje ten onrechte dat elk geheim van haar ziel van haar gezicht af te lezen viel, of misschien zag ze meer in Micky’s gezicht dan ze wilde zien. Ze deed het licht boven de gootsteen uit waardoor ze terugkeerden naar de zijdeachtige duisternis en het wasschijnsel van de kaarsvlammetjes.

‘Ben je nooit serieus?’ vroeg Micky. ‘Doe je alles altijd af met die geintjes, met die woorden?’

‘Ik ben altíjd serieus, maar vanbinnen lach ik ook altijd.’

‘Je lacht waarom?’

‘Heb je nooit even de tijd genomen om om je heen te kijken, Michelina Bellsong? Leven. Het is één grote komedie.’

Ze stonden slechts een meter van elkaar vandaan, met de gezichten naar elkaar toe, en ondanks Micky’s meelevende bedoelingen was er iets bijzonders hun confrontatie binnengekropen.

‘Ik begrijp je houding niet.’

‘O, Micky B, die begrijp je maar al te goed. Je bent net zo’n wijsneus als ik. Er gaat altijd veel te veel door je hoofd heen, net als bij mij. Jij verbergt het min of meer, maar ik kan het zien.’

‘Weet je wat ik denk?’ zei Micky.

‘Ik weet wat je denkt en waaróm. Jij denkt dat doctor Doom aan kleine meisjes zit te vogelen, omdat de ervaring jou dat heeft geleerd. Ik voel me daar slecht door, Micky B, door alles wat je doorgemaakt hebt.’

Woord na woord klonk het meisje zachter tot ze bijna fluisterde, maar toch behield haar zachte stem de kracht om een deur in Micky’s hart in te beuken, een deur die lange tijd op slot, gebarricadeerd en vergrendeld was geweest. Erachter lagen gevoelens, tumultueus en onopgelost, emoties die zo krachtig waren dat alleen al de erkenning ervan, na zo lange tijd van ontkenning, alle lucht uit haar wegsloeg.

‘Als ik je vertel dat onze Preston een moordenaar is en niet vogelt,’ zei Leilani, ‘kun je er met je verstand niet bij. Ik weet ook waarom je dat niet kunt, en dat geeft niet.’

Sla die deur dicht. Doe de sloten erop, de stangen, de grendels. Voor het meisje nog meer kon zeggen, draaide Micky zich om van de drempel naar al die ongewenste herinneringen, en vond haar adem en stem terug: ‘Dat was niet wat ik wilde zeggen. Wat ik denk, is dat je bang bent om op te houden met lachen...’

‘Als de dood,’ beaamde Leilani.

Niet voorbereid op de bekentenis van het meisje, stamelde Micky een paar woorden verder. ‘... omdat jij... omdat als...’

‘Ik ken al die omdatten. Je hoeft ze niet op te noemen.’

Ergens in de twee dagen dat ze Leilani nu kende, was Micky als door een wervelwind in een vreemd gebied terechtgekomen. Ze had door een land vol spiegels gereisd dat aanvankelijk net zo verwarrend en onwerkelijk was als een kermistent vol lachspiegels, en toch was ze steeds weer reflecties van zichzelf tegengekomen die zo folterend precies in detail waren, en van zo’n uitgesproken diepte, dat ze zich er vol walging of woede of angst van afkeerde. Het meisje met de heldere ogen en ondersteund door metaal, speels en strompelend, had in het begin een babbelaarster geleken met kleurrijke fantasieën die Dorothy’s dromen over Oz evenaarden; maar Micky zag geen spoor van gele stenen op deze weg, en hier, nu, in de vage geur van warm bier, in deze kleine keuken waar alleen maar een drie-eenheid van kaarsvlammetjes de onophoudelijk aangolvende duisternis op afstand hield, met het plotselinge geluid van een wc die ergens in de caravan doorgetrokken werd, werd ze getroffen door het vreselijke besef dat onder Leilani’s ongelijke voeten nooit iets anders had bestaan dan het grove pad van de werkelijkheid.

Alsof ze toegang had tot Micky’s gedachten, zei het meisje: ‘Alles wat ik je heb verteld, is de waarheid.’

Buiten: een kreet.

Micky keek naar het open raam waar het laatste sombere schijnsel van de ondergaande schemering zwakke paarskleurige stralen door de zwarte golven van de aankomende nacht stuurde.

Weer de kreet: deze keer langer, gekweld, vol angst en getekend door ellende.

‘Onze Sinsemilla,’ zei Leilani.

8

Minder dan vierentwintig uur na de nipte ontsnapping in Colorado, met het brandende huis en de afschuwelijke kreten nog levend in zijn herinnering, zit het moederloze joch, met de bonte hond rechtop naast zich op de passagiersstoel, ontspannen achter het stuur van een nieuwe Ford Explorer, naar een radioprogramma van klassieke westernliedjes te luisteren – op het ogenblik ‘Ghost Riders in the Sky’ – terwijl ze ruim een meter boven de snelweg door de nacht van Utah zweven.

Soms, uit de zijraampjes, afhankelijk van het landschap waar ze doorheen rijden, kunnen ze de sterrenhemel laag aan de horizon zien, maar niets van het grote uitspansel boven, waar de spookrijders wellicht galopperen. De voorruit geeft alleen maar uitzicht op een andere – en lege – Explorer voor hen, plus de onderkant van de auto’s op het bovendek van het autotransport.

Ze waren aan het einde van de middag, op de uitgestrekte parkeerplaats van een druk truckerscafé bij Provo, op de vrachtwagen geklommen, terwijl de chauffeur in het restaurant aan een pastei zat. Het portier van een van de Explorers ging voor de jongen open en snel glipte hij naar binnen.

De hond was zich als een onbewuste samenzweerder blijven gedragen en was samen met zijn baasje onder de ramen gedoken tot de met de pastei opgepepte chauffeur was teruggekeerd en zij zich weer op weg begaven. Maar zelfs toen, bij daglicht, hadden ze zichzelf laag gehouden om niet door passerende automobilisten gezien te worden die de chauffeur zouden kunnen attenderen op zijn verstekelingen.

Met een beetje van het geld dat hij uit de boerderij van de Hammonds had meegenomen, had de uitgehongerde jongen in het wegrestaurant twee cheeseburgers gekocht. Al gauw nadat de vrachtwagen was gaan rijden, had hij één broodje opgegeten en het andere, in stukjes, aan de hond gevoerd.

Minder gul was hij geweest met de kleine zak chips. Ze waren knapperig en zo heerlijk dat hij kreunde van genot terwijl hij ze at.

Dit was duidelijk ook een buitengewone lekkernij voor de hond geweest. Toen hij de eerste chip kreeg, draaide hij het stukje op zijn tong rond, alsof hij verbaasd was door de substantie en de smaak, terwijl hij voorzichtig de eetbaarheid van het gebodene testte, waarna hij met overdreven bewegingen van zijn kaken de zoute lekkernij vermaalde. Op dezelfde manier had de hond, in plaats van ze op te schrokken, genoten van elk van de drie volgende lekkere hapjes die hij van zijn baasje los had weten te krijgen.

De jongen had water direct uit de fles gedronken, maar dit bleek moeilijk te zijn voor de hond en het resulteerde in waterspatten op de bekleding en een natte vacht. In het vak tussen de stoelen zaten voorgevormde plastic bekerhouders en toen de jongen een ervan met water vulde, likte zijn metgezel het zonder problemen op.

Sinds ze ervandoor waren gegaan in de Colorado Mountains hadden ze gereisd in alles wat hen maar kon vervoeren.

Voorlopig reizen ze zonder bestemming, zwervers maar niet zonder zorgen.

De moordenaars zijn uitzonderlijk goed opgeleid in de achtervolging en maken gebruik van zowel hun natuurlijke vaardigheden als van elektronische hulpmiddelen, en zijn zo vindingrijk en slim dat ze waarschijnlijk hun prooi zullen vinden, hoeveel kilometer de jongen ook snel tussen hem en hen in weet te brengen. Hoewel afstand zijn vijanden niet zal tegenhouden, is tijd zijn bondgenoot. Hoe langer hij uit handen van die woeste horde weet te blijven, hoe zwakker zijn spoor zal worden – of in ieder geval gelooft hij dat. Elk uur dat hij overleeft, zal hem dichter bij de uiteindelijke vrijheid brengen, en elke nieuwe zonsopkomst zal een heel klein beetje zijn angst verminderen.

Nu, in de nacht van Utah, zit hij stoer rechtop in de Explorer en zingt mee met de goed in het gehoor liggende muziek op de radio, terwijl hij snel het herhalende refrein uit zijn hoofd leerde en ook elk couplet dat hij voor het eerst hoorde. Spookrijders in de lucht. Bestaan die dingen?

Interstate 15, waarover ze nu naar het zuidwesten rijden, is zelfs op dit uur niet verlaten, maar het is er evenmin druk. Aan de andere kant van de brede middenberm spoedt het verkeer zich naar het noordoosten, naar Salt Lake City, met een energie die agressief lijkt, zoals ridders misschien naar een toernooi daveren, met speren van licht die de duisternis van de hooggelegen woestijn doorboren. In deze dichterbij liggende, naar het zuiden leidende banen, wordt het autotransport door personenauto’s ingehaald en van tijd tot tijd ook door grote vrachtwagens.

Het digitale schermpje van de radio, gevoed door de accu van de auto, geeft een gloed af, maar het zwakke schijnsel is onvoldoende om de jongen te verlichten of om de aandacht van een automobilist te trekken die voorbijschiet met honderd of honderdtwintig kilometer per uur. Hij maakt zich geen zorgen dat hij gezien wordt, alleen dat hij de troostende muziek zal missen als de accu uiteindelijk leeg is.

Knus in de donkere SUV, in de omhelzing van de geur van nieuw leer en de geruststellende reuk van de vochtige, maar opdrogende hond, is hij niet zo geïnteresseerd in die voorbijrijdende reizigers. Hij is zich slechts zijdelings van hen bewust door de brullende motoren en de wind die ze achter zich aan meetrekken en die het vervoer doet schudden.

‘Ghost Riders in the Sky’ wordt gevolgd door ‘Cool Water’, een lied over een door dorst gekwelde cowboy en zijn paard terwijl zij een brandende woestijn doorkruisen. Na ‘Cool Water’ volgt een stukje reclame waarop niet mee te zingen is.

Als de jongen uit het raampje naast zich kijkt, ziet hij een bekende auto voorbijschieten, veel sneller dan hij ooit had gedaan toen hij en de hond achterin hadden meegereden te midden van paardendekens en zadels. De witte cabine heeft een beugel met schijnwerpers erbovenop. Zwart canvas omhult de laadruimte. Dit schijnt de vrachtwagen te zijn die nog geen vierentwintig uur eerder naast de verlaten weg in de buurt van het huis van de Hammonds had gestaan.

Natuurlijk was dit geen unieke wagen. Er moesten er honderden in gebruik zijn op de ranches in het hele Westen.

Toch zegt zijn intuïtie dat dit niet zomaar eenzelfde vrachtwagen is, maar dezelfde.

Hij en de hond hadden kort na zonsopkomst dat toevluchtsoord op wielen verlaten, toen westelijk van Grand Junction de chauffeur en zijn bijrijder waren gestopt om te tanken en te ontbijten.

Dit autotransport is hun derde rijdende vluchthaven sinds het aanbreken van de dag, drie ritten op een dag waarin ze heen en weer gekaatst zijn door Utah met de onvoorspelbaarheid van een bal uit een flipperkast. Na al deze tijd en gezien de willekeurige aard van hun reis, is de waarschijnlijkheid van een toevallige ontmoeting met de met zadels geladen vrachtwagen klein, hoewel niet buiten het terrein van de mogelijkheden.

Maar een toevalligheid is heel vaak een glimp van een patroon dat anders verborgen blijft. Zijn hart vertelt hem in onbedekte termen wat zijn geest weigert: dit is geen toevallige gebeurtenis, maar maakt deel uit van een ingewikkeld ontwerp in een wandkleed, en in het centrum van het ontwerp zit hij zelf: gevangen en vermoord.

Het dak van de cabine glanst net zo wit als een doodshoofd. Een losse hoek van het zwarte canvas flappert als de mantel van de Grauwe Ruiter. De truck schiet zo snel voorbij dat de jongen niet kan zien wie er rijdt en of er een bijrijder is.

Ervan uitgaand dat hij een glimp had opgevangen van twee mannen met cowboyhoeden, had hij nog niet kunnen weten of het dezelfde mannen waren die hem uit de bergen naar het westen door Grand Junction hadden gereden. Hij had hun gezichten niet duidelijk gezien.

Zelfs als hij hen had kunnen identificeren, dan waren ze misschien niet langer onschuldige paardrijders geweest die versierde zadels naar een rodeo of een tentoonstelling reden. Dan waren ze misschien onderdeel geworden van het net dat zich rond hem aantrekt, de droge zee van de woestijn doorvlooiend naar de enige overlever van het bloedbad in Colorado.

Nu zijn ze in de nacht verdwenen, óf niet bewust van het feit dat ze hem op een paar meter gepasseerd zijn – óf alert op zijn aanwezigheid en van plan hem te grijpen bij een wegversperring verderop.

De hond rolt zich op op de passagiersstoel en legt zijn kop op het vakje in het midden, zijn ogen glinsterend in het gereflecteerde licht van het radioschermpje.

Terwijl hij de kop van de hond aait, hem achter een van zijn hangoren krabt en daarna achter de andere, peurt de angstige jongen troost uit de zijdezachte vacht en warmte van zijn vriend, en weet met succes een aanval van huiveringen te onderdrukken, hoewel het hem niet helemaal lukt een innerlijke verkilling uit te bannen.

Hij is de meest gezochte vluchteling in het legendarische Wilde Westen, en beslist de meest vertwijfelde gezochte vluchteling van het hele land, van de ene schitterende zee naar de andere. Er is een enorm zware macht tegen hem ingezet en de meedogenloze jagers zwermen door de nacht.

Een melodieuze stem klinkt op uit de radio en vertelt het verhaal van een eenzame cowboy en zijn vriendin in het verre Texas, maar de jongen is niet meer in de stemming om mee te zingen.

9

Jammergeesten, klauwieren scheurend aan hun op doornen gespietste prooi, een meute coyotes op het hoogtepunt van de jacht, weerwolven tijdens de ellende van de volle maan, ze zouden geen ijselijker gekrijs voort hebben kunnen brengen dan dat waardoor Leilani ‘onze Sinsemilla’ zei en Micky naar de achterdeur van de caravan liep.

Micky liep voorzichtig naar de deur, erdoorheen, drie betonnen treden af, naar het grasveld in het laatste diepe donkerrood van de schemering. Haar behoedzaamheid hield haar niet helemaal tegen, omdat ze er zeker van was dat iemand die vreselijk pijn had meteen geholpen moest worden.

In de tuin naast hen, achter de ingezakte schutting, stond een in het wit gehulde gedaante woest in de avondschemering te zwaaien, alsof hij in brand stond en als een dolle probeerde de vlammen te doven. Er was geen sprankje vuur te zien.

Gek genoeg dacht Micky aan moordzuchtige bijen die er ook de oorzaak van konden zijn dat de krijsende gedaante die krankzinnige zwiepende bewegingen maakte. Maar nu de zon onder was, was dit geen tijd voor bijen, zelfs niet nu de gebakken aarde nog steeds opgeslagen hitte uitstraalde. Bovendien trilde de lucht niet van het gezoem van een kwaadaardige zwerm.

Micky keek even achterom naar de caravan waar Leilani in silhouet tegen het zwakke kaarsenschijnsel in de deuropening stond.

‘Ik heb nog geen dessert gehad,’ zei het meisje en ze verdween uit het zicht.

De verschijning op het aangrenzende donkere erf hield op met gillen, maar, in een stilte die net zo verontrustend was als het schreeuwen ervoor, bleef ronddraaien, en schokken, en met de armen naar de lucht uithalen. Het ragdunne witte gewaad bolde op en wervelde rond alsof dit een maniakaal spook was dat het geduld niet had voor de enge maar eentonige tred van het traditionele spoken.

Toen ze de inzakkende omheining bereikte, zag Micky dat de gekwelde geest van deze wereld was, en geen bezoeker van gene zijde. De vrouw, bleek en slank, draaide, bezwijmde en schoot weer rechtop, draaide weer, blootsvoets op het broze dode gras.

Ze leek toch geen fysieke pijn te hebben. Het kon zijn dat ze een te veel aan energie van zich af werkte met een dolzinnige vrije dans, maar ze kon net zo goed een soort aanval van kramp hebben.

Ze droeg een lange onderjurk van zijde of nansoek, met fijn borduurwerk en kanten lintjes op de brede schouderbanden en het lijfje, en ook op de brede, gerimpelde strook onder aan de rok. Het kledingstuk leek niet zomaar oud, maar antiek, niet vrouwelijk op de laten-we-d’r-eens-lekker-tegenaan-gaan-stijl van tegenwoordig, maar vrouwelijk op een overdadig versierde post-Victoriaanse manier, en Micky stelde zich voor dat dit tientallen jaren in iemands koffer op zolder moest hebben gelegen.

Terwijl ze onregelmatig uitademde en inademde met enorme, schokkende teugen, werkte de vrouw zich, door duivel of dans bezeten, naar een uitputting toe.

‘Gaat het wel een beetje?’ vroeg Micky, terwijl ze naar de verzameling omgevallen paaltjes liep.

De dansende vrouw liet duidelijk niet als antwoord of uiting van fysieke pijn een jammerend geluid horen, het beangstigende geluid dat een ellendige hond in een hok van het dierenasiel zou kunnen voortbrengen.

De omgevallen paaltjes kraakten en rammelden onder Micky’s voeten toen ze de aangrenzende tuin in stapte.

Ineens liet de derwisj zich, als een lappenpop in een werveling van ruches, op het gras vallen.

Micky haastte zich naar haar toe en knielde bij haar neer. ‘Wat is er aan de hand? Gaat het wel goed met je?’

De vrouw lag op haar buik, haar bovenlichaam iets omhoog op haar slanke onderarmen, het hoofd hangend. Haar gezicht was ongeveer vijf centimeter van de grond en ging verborgen onder stromen haar die wit leken in het gecombineerde licht van de maan en de afnemende paarse schemering, maar waarschijnlijk dezelfde tint blond hadden als Leilani. De adem piepte in haar keel en elke harde uitademing deed haar haar bewegen en omhoogfladderen.

Na een aarzeling legde Micky een troostende hand op haar schouder, maar Mrs. Maddoc leek net zomin te reageren op de aanraking als ze had gedaan op Micky’s vragen. Huiveringen trokken door haar heen.

Terwijl ze naast de gevallen vrouw bleef zitten, keek Micky over de omheining en zag Geneva bij de achterdeur van de caravan op de bovenste tree staan toekijken. Leilani bleef binnen.

Op haar eigen excentrieke manier wuifde tante Gen alsof de caravan een oceaanstomer was die op het punt stond de haven te verlaten voor een lange vakantie.

Micky was niet verbaasd dat ze het wuiven beantwoordde. Na een week bij Geneva had ze bepaalde dingen in de houding van haar tante tegenover slecht nieuws en de treuriger wendingen van het noodlot overgenomen. Gen reageerde op ongeluk niet alleen maar met een stoïcijnse berusting, maar met een soort geamuseerde acceptatie; ze weigerde bij een tegenslag stil te blijven staan of die zelfs maar te bejammeren, en ze bleef volharden in de houding ze als vermomde zegeningen te accepteren die mettertijd onverwacht profijt zouden opbrengen. Voor een deel meende Micky dat deze houding tegenover tegenslag en rampspoed het beste werkte als je in je hoofd geschoten was en sentimentele films en werkelijkheid door elkaar haalde, maar een ander deel van haar, de nieuwe Micky in ontwikkeling, vond niet alleen troost maar ook inspiratie in deze zen van Gen. Deze evoluerende Micky beantwoordde de groet van haar tante.

Geneva wuifde weer, uitbundiger nu, maar voor Micky betrokken raakte in een Abbott en Costello-sketch vol gebaren in plaats van grollen en grappen, jammerde de vrouw naast haar meelijwekkend, en deze keer meer dan één keer. Haar dunne, kille jammerklachten smolten samen tot een kreun van wanhopige ellende, en de kreun ging snel over in huilen – niet de aanstellerige tranen van een smachtend jong meisje, maar die van een hevig, schokkend snikken.

‘Wat is er aan de hand? Wat kan ik doen?’ Micky maakte zich zorgen, hoewel ze al geen coherent antwoord meer verwachtte, of zelfs maar een reactie.

In de gehuurde stacaravan van de Maddocs gloeide achter de gordijnen onaangenaam, donkeroranje lamplicht, nog minder uitnodigend dan het onheilspellende vuur in de uitgesneden pompoenen van Halloween. De gordijnen waren stevig dichtgetrokken en niemand keek uit een van de ramen. Achter de open achterdeur lag een verlaten keuken, vaag zichtbaar door de verlichte wijzerplaat van een wandklok.

Als Preston Maddoc, alias doctor Doom, thuis was, zou zijn ongeïnteresseerdheid in de ellendige situatie van zijn vrouw niet beter geïllustreerd kunnen worden.

Micky gaf de vrouw een bemoedigend kneepje in de schouder. Hoewel ze geloofde dat het een voortbrengsel was van Leilani’s briljante verbeelding, gebruikte ze de enige naam die ze kende: ‘Sinsemilla?’

Snel als een zweepslag liet de vrouw haar hoofd omhoogschieten, waardoor blonde lokken door de lucht sliertten. Haar gezicht, half zichtbaar in de duisternis, trok strak van schrik; de geschokte ogen werden zo wijd opengesperd dat het wit om elke iris heen zichtbaar was.

Ze wierp Micky’s hand van zich af en schuifelde achteruit door het gras. Een laatste snik bleef in haar keel hangen en toen ze probeerde die weg te slikken, kwam die alsnog, hoewel niet meer als snik, maar als grauw naar buiten.

Haar ellende was in een oogwenk verdwenen, en woede en angst hadden weer in gelijke mate het bevel over haar overgenomen. ‘Je bezit me niet!’

‘Rustig, rustig nou,’ zei Micky, nog steeds op haar knieën, terwijl ze kalmerende gebaren met haar handen maakte.

‘Je kunt geen macht over me hebben met een naam!’

‘Ik probeerde alleen maar om...’

Haar getier werd door woede gevoed en werd met elk woord heftiger. ‘Heks met een bezemsteel in je reet, heksentrut, satanskind, helleveeg, terwijl je aan komt vliegen van de maan met mijn naam op je tong denk je dat je mij kunt betoveren, maar dát zal niet gebeuren, niemand speelt de baas over mij of zal dat ooit doen, niet door toverkracht of geld, niet door kracht of artsen of wetten of mooie praatjes, niemand speelt OOIT de baas over mij!’

Als antwoord op deze woeste onredelijkheid, waarin geweld besloten lag door de atoomhete woede van deze vrouw, besefte Micky dat alleen zwijgen en wegwezen zin hadden. Schommelend op haar knieën in het prikkende gras, bewoog ze zich langzaam achteruit.

Duidelijk nog kwader door deze beweging, hoewel die een duidelijke concessie vertegenwoordigde, kwam Sinsemilla met zo’n snelheid draaiend overeind dat het leek alsof ze zich omhooggezwaaid had: haar rok vol ruches kolkend om haar benen, haar haar omhoogzwiepend als de dodelijke lokken van een tot razernij gebrachte Medusa. In haar woeste opstanding woelde ze een bijtende wolk op van zand en poeder van verpulverde grasstengels door een zomer van een meedogenloze zon.

Door opeengeklemde tanden die elke sisklank verscherpten, zei ze: ‘Helleveeg van een heksenkreng, duivelszaad, mij maak je niet bang!’

Micky, die van haar knieën overeind was gekomen toen Sinsemilla omhoogtolde, schuifelde zijdelings naar de omheining, niet van zins deze buurvrouw uit de foute kant van de hel haar rug toe te keren.

Een diefachtige wolk stak de zilveren munt van de maan in zijn zak. Toen aan de westelijke horizon een laatste, helse brandblaar aan licht wegtrok uit de hiel van de nacht, zag Micky voldoende gelijkenis tussen deze verdwaasde vrouw en Leilani om tegen haar wil ervan overtuigd te zijn dat het moeder en dochter waren.

Toen breekbaar hout kraakte en ze een paaltje onder zich voelde, wist ze dat ze de opening in de schutting had bereikt. Ze wilde even naar beneden kijken, bang dat ze misschien over de paaltjes zou struikelen, maar ze hield haar aandacht op haar onvoorspelbare buurvrouw gericht.

Sinsemilla leek haar woede net zo snel van zich af te schudden als die was opgekomen. Ze trok de schouderbandjes van haar lange pon recht, greep toen de ruime rok met beide handen en schudde die alsof ze stukjes droog gras eraf wilde werpen. Ze trok haar lange haar uit haar gezicht en liet het over haar bleke schouders vallen. Terwijl ze haar ruggengraat kromde, haar hoofd draaide en haar armen spreidde, rekte de vrouw zich loom uit als een slaper die net wakker was geworden uit een heerlijke droom.

Na een afstand die haar wel veilig leek, zo’n drie meter van de omheining vandaan, bleef Micky staan om te kijken naar Leilani’s moeder, half gehypnotiseerd door haar bizarre optreden.

Uit haar achterdeur klonk tante Gen: ‘Micky, schat, we zetten nu het dessert op tafel, dus maak het niet te lang,’ en ze ging weer naar binnen.

Vol berouw over zijn diefstal gaf de wolk de gestolen maan terug, en Sinsemilla hief haar slanke armen naar de hemel alsof het maanlicht tot vreugde inspireerde. Met haar hoofd achterover om zich te koesteren in de zilveren stralen, draaide ze langzaam op haar plaats rond en liep vervolgens zijdelings in een cirkel. Snel begon ze lichtvoetig te dansen op een gracieuze, deinende manier, alsof ze maathield op een langzame wals die alleen zij kon horen, met haar gezicht naar de maan geheven als naar een bewonderende prins die haar in zijn armen hield.

Korte, trillende lachjes ontsnapten aan Sinsemilla. Geen broze en krankzinnige lachjes zoals Micky misschien had verwacht. Dit was een meisjesachtige vrolijkheid, zacht en muzikaal, bijna verlegen.

Na een minuut dreef het lachen weg en de wals kwam met een pirouette tot een einde. De vrouw stond haar onzichtbare partner toe haar tot de trap bij de achterdeur te begeleiden, waar ze ging zitten in een werveling van borduurwerk met ruches, als een schoolmeisje uit een andere tijd dat teruggebracht was naar een van de stoelen rond de dansvloer tijdens een groots bal.

Zich niet bewust van Micky zat Sinsemilla daar met haar ellebogen op haar knieën, haar kin steunend op de muizen van haar hand, naar de hemel vol sterren te staren. Ze leek op een jong meisje dat dromerig fantaseerde over echte liefde, of dat vervuld was van een verwondering over de immensheid van de schepping.

Toen waaierden haar vingers over haar gezicht uit. Ze liet haar hoofd hangen. Het nieuwe rondje huilen was gematigd, onuitsprekelijk melancholiek, zo zacht dat de jammerklacht naar Micky toe dreef alsof het de stem van een echte geest was: het ijle geluid van een ziel, gevangen in de smalle ruimte tussen de oppervlaktemembranen van deze wereld en de volgende.

Sinsemilla greep de leuning vast en trok zich huiverend overeind van de trap. Ze liep naar binnen, het kloklicht en de schaduwen van haar keuken in, en dat van de Halloween-gloed erachter.

Micky wreef met haar handpalmen over haar knieën om de prikkende grassprieten weg te vegen die aan haar huid waren blijven kleven.

De gebundelde hitte van augustus, als het brouwsel in de pot van kannibalen, kookte nog steeds het zweet uit haar, en de kalme nacht had geen adem om de zomersoep te verkoelen.

Hoewel het vlees kon stoven, bezat de geest een eigen thermostaat. De kilte die door Micky heen huiverde, leek koud genoeg om de zweetdruppels op haar voorhoofd tot ijskralen te bevriezen.

Leilani is zo goed als dood.

Ze verwierp die verontrustende gedachte zodra die door haar heen schoot. Zij was ook opgegroeid in een onevenwichtig gezin, verlaten door haar vader, overgelaten aan de zorg van een wrede moeder die niet in staat was tot liefde, zowel psychisch als fysiek mishandeld – en toch had ze het overleefd. Leilani’s situatie was niet beter, maar ook niet slechter dan die van Micky was geweest, alleen anders. Ontbering sterkte degenen die er niet door gebroken worden, en nu al, met negen jaar, leek Leilani onbreekbaar.

Toch vreesde Micky terug te gaan naar de keuken van Geneva waar het meisje wachtte. Als Sinsemilla in al haar barokke details geen bedenksel was, wat was de moordzuchtige stiefvader, doctor Doom, en zijn elf slachtoffers dan?

Gisteren, in deze tuin, toen Micky had liggen bakken op de ligstoel, geamuseerd en ietwat uit het lood geslagen door de eerste ontmoeting met de door zichzelf uitgeroepen gevaarlijke mutant, had Leilani een aantal vreemde dingen gezegd. Nu schoot een ervan haar herinnering weer binnen. Het meisje had Micky gevraagd of ze geloofde in leven na de dood, en toen Micky de vraag had teruggekaatst, was het simpele antwoord van het meisje geweest: Beter van wel.

Toen had het antwoord vreemd geleken, hoewel niet bijzonder duister van betekenis. Terugdenkend bevatten die woorden een zwaardere lading dan die van welke vrachttrein ook, waarop Micky zich ooit verbeeldde te ontsnappen, die, terwijl ze slapeloos in een andere tijd en op een andere plaats lag, ’s nachts voorbij kwam rijden met een ritmisch geratel en een heerlijk klaaglijk gefluit.

Hier, nu, de hete duisternis van augustus. De maan. De sterren en de geheimen erachter. Geen vluchttrein voor Leilani, en misschien ook niet voor Micky zelf.

Geloof jij in leven na de dood?

Beter van wel.

Vier bejaarde vrouwen, drie bejaarde mannen, een dertigjarige moeder van twee kinderen... een zesjarig jongetje in een rolstoel...

En waar was haar broertje, Lukipela, naar wie ze zo geheimzinnig verwees? Was hij het twaalfde slachtoffer van Maddoc?

Geloof jij in leven na de dood?

Beter van wel.

‘Lieve heer,’ fluisterde Micky, ‘wat moet ik doen?’

10

Achttienwielers, geladen met alles, van klossen garen tot gistmeters, opleggers met koeling voor ijs of vlees, kaas of bevroren maaltijden, diepladers met betonnen buizen, bouwmaterialen en treinwielen, autotransporten, van latwerk voorziene veetransporten, tankwagens met benzine, chemicaliën: tientallen kolossale trucks, de koplampen gedoofd maar de cabinelichten en herkenningslampen aan, staan rond de benzine-eilanden, bijna zoals de rustig kauwende stegosaurussen, grazende brontosaurussen en kuddes jagende theropoden zich eonen geleden te dicht bij de verraderlijke veenmoerassen waagden die hen met duizenden, met miljoenen verzwolgen. Rommelend, grommend, sissend en hijgend wacht elke grote vrachtwagen op de slang, zich voedend met tweehonderd miljoen jaren distillaat van veenmoerassen.

Zo begrijpt de moederloze jongen de huidige theorie over minerale koolwaterstofafzettingen in het algemeen en aardolieafzetting in het bijzonder, omdat het hier zo wordt uitgedragen, in alles van leerboeken tot en met het internet. Toch is hij, ook al vindt hij het idee van van-dinosaurus-tot-dieselolie zo dwaas dat het door Daffy Duck of een andere ster van Looney Tunes bedacht kan zijn, opgewonden door het spektakel van die fantastische vrachtwagens die zijn samengekomen bij al die rijen benzinepompen, in een enorme pracht en gerommel, en rokerige stank hier midden in een anders donkere, stille en bijna geurvrije woestijn.

Vanuit zijn schuilplaats in de Explorer op het onderste dek van het autotransport kijkt hij toe terwijl mannen en vrouwen doelbewust bezig zijn met hun wagens, sommigen kleurrijke figuren in handgemaakte laarzen en stetsons, in van nagels voorziene en geborduurde spijkerjasjes, velen in T-shirts met de namen van autoproducten, snacks, bier en country-and-westernbars van Omaha, tot Santa Fe, tot Abilene, Houston, Reno en Denver.

Ongeïnteresseerd in de bedrijvigheid, niet onder de indruk – zoals de jongen – van de romantiek van het reizen en het geheim van exotische plaatsen, belichaamd door deze zigeuners van de supersnelweg, ligt de hond stevig opgerold op de passagiersstoel licht te dommelen.

Als de tank is gevuld, rijdt het transport weg van de pompen, maar in plaats van terug te keren naar de autosnelweg, stuurt de chauffeur zijn vrachtwagencombinatie een immense parkeerplaats op, kennelijk met de bedoeling om te stoppen voor eten of overnachting.

Dit is de grootste vrachtwagenstopplaats die de jongen ooit heeft gezien, compleet met een uitgestrekt motel, kampeerwagenstandplaats, eethuis, cadeauwinkel en volgens een snelwegbord waar hij eerder een glimp van heeft opgevangen, een ‘uitgebreide dienstverlening’, wat dat ook mag betekenen. Hij is nog nooit naar een kermis geweest, maar hij stelt zich voor dat de opwinding die hij door deze plek voelt, moet lijken op de sensatie van een park vol attracties.

Dan komen ze langs een bekend voertuig dat in een kegel van geel licht onder een lantaarnpaal staat. Het is kleiner dan de reusachtige combinaties die naast elkaar op het asfalt staan geparkeerd. Witte cabine, zijkanten van zwart canvas. De zadeltruck uit Colorado. Daarnet had hij nog gretig de plek willen verkennen. Nu wil hij alleen nog maar verder – en snel.

De vrachtwagen draait een brede plaats in tussen twee enorme trucks.

Gepiep en gesis van luchtremmen. De grommende motor stopt. Nadat de dubbele rijen Explorers licht schudden in hun verankeringen, als slapende paarden die even gewekt worden uit hun dromen over grazige weiden, is de stilte die volgt intenser dan alles wat de jongen heeft gehoord sinds de hoge bergweiden van Colorado.

Als het hoopje zwart-witte bont op de stoel weer duidelijk een hond wordt, die overeind komt om de nieuwe situatie te bekijken, zegt de jongen bezorgd: ‘We moeten in beweging blijven.’

In zekere zin maakt de nabijheid van de mensen die naar hem op zoek zijn, niets uit. De waarschijnlijkheid dat hij de komende paar minuten gegrepen wordt, zou net zo groot zijn als wanneer hij duizend kilometer hiervandaan was. Zijn moeder heeft hem vaak verteld dat je je, als je slim, gewiekst en dapper bent, net zo veilig kunt verbergen in het volle zicht als in de verst verwijderde en beste verborgen schuilplaats. Geografie noch afstand is de sleutel tot overleven: slechts tijd telt. Hoe langer hij vrij en onopgemerkt blijft, hoe minder waarschijnlijk het is dat hij ooit gevonden wordt.

Toch is de mogelijkheid dat de jagers misschien híér zijn, verontrustend. Hun nabijheid maakt hem nerveus, en als hij nerveus is, is er minder kans op dat hij slim, gewiekst en dapper is; en ze zullen hem vinden, hem identificeren, of hij nu vol in het zicht is, of zich honderden meters diep in een grot verbergt.

Aarzelend duwt hij het portier naast zich open en glipt de SUV uit naar de laadbak van de oplegger.

Hij luistert. Maar hij is zelf geen jager, dus hij weet niet waar hij precies naar moet luisteren. Het gebeuren bij de pompen is een gerommel ver weg. Gedempte countrymuziek, die wisselt tussen zwak en zwakker, kruidt de nacht met betovering, de aan het land gekoppelde westernmuziek die overeenkomt met de sirenekoren die zwevend over een nachtelijke zee van wonder en gezelschap getuigen.

De aflopende laadbak van het autotransport is niet veel breder dan de Explorer, te smal voor de hond om veilig neer te komen als hij van de chauffeursstoel springt waar hij nu zit. Als hij werkelijk van het verandadak van de boerderij van de Hammonds naar beneden is gesprongen, kan het beest natuurlijk zonder de vrachtwagen te gebruiken direct langs de verticale steunen van de oplegger op de parkeerplaats springen; maar mocht hij de lenigheid voor deze prestatie hebben, dan mist hij het zelfvertrouwen. Neerkijkend vanaf zijn zitplaats houdt de hond zijn kop schuin naar links, daarna naar rechts, laat een zielig geluid van angst horen, onderdrukt het gejammer alsof hij de noodzaak herkent stil te blijven, en staart smekend naar zijn baasje.

De jongen tilt de hond uit de Explorer zoals hij hem er eerder in had getild, niet zonder een moeilijke draai te maken, en zet zijn ruwharige vrachtje op de laadbak van het autotransport neer.

Als de jongen voorzichtig het portier van de Explorer sluit, sjokt de hond langs de aflopende laadbak naar de achterkant van de oplegger. Hij blijft achter in de vrachtwagen staan wachten tot zijn baasje arriveert.

De oren staan overeind, de kop omhoog, de neus trillend. De pluizige staart, gewoonlijk een trotse pluim, hangt naar beneden.

Hoewel een huisdier, blijft dit beest toch in tegenstelling tot de jongen in enige mate een jager, en heeft hij het instinct van een overlever. Zijn behoedzaamheid moet ernstig worden genomen. Hij ruikt duidelijk iets bedreigends in de nacht, of ten minste iets verdachts.

Op het moment rijden er geen auto’s de parkeerplaats op of af. Er is geen trucker te zien op al die hectaren asfalt.

Hoewel er een paar honderd mensen in de buurt zijn, lijkt deze plek op dit moment even verlaten als een krater op de maan.

Vanuit het westen, uit de woestijn, steekt een lichte bries op, warm maar niet heet, met de kiezelzure geur van zand en het zwak alkalische aroma van de geharde planten die in verschroeid land gedijen.

De jongen moet aan thuis denken, dat hij hoogstwaarschijnlijk nooit meer terug zal zien. Een aangename herinnering welt in hem op, maar gaat te snel over in een golf van heimwee die hem onvermijdelijk terugbrengt naar de herinnering van het vreselijke verlies van zijn familie, en plotseling wankelt hij alsof hij fysiek geraakt is door het enorme verdriet dat in zijn hart woedt.

Later. Tranen zijn voor later. Overleven komt eerst. Hij kan bijna de geest van zijn moeder horen zeggen dat hij zichzelf moet vermannen en het treuren voor veiliger tijden moet bewaren.

De hond lijkt niet in beweging te willen komen, alsof overal moeilijkheden op de loer liggen. Zijn staart zakt verder naar beneden en wikkelt zich voor een deel om zijn rechterachterpoot.

Het motel en het restaurant bevinden zich uit het zicht in het oosten, achter de rijen geparkeerde vrachtwagens, aangegeven door een felle gloed van rood neonlicht. De jongen begint die richting op te lopen.

De hond is langzaam bezig net zozeer de geestelijke broer van de jongen te worden, als zijn enige vriend. Hij schudt de aarzeling van zich af en draaft naast de jongen mee.

‘Braaf hondje,’ fluistert de jongen.

Ze passeren de achterkant van acht opleggers en zijn net achter de negende als een laag gegrom van de hond de jongen doet stilstaan. Ook als de plotselinge angst van het dier niet sterk genoeg was geweest om te voelen, dan gaf de lantaarnpaal dichtbij voldoende onaangenaam geel licht om de opstaande nekharen van het dier te zien.

De hond tuurt naar iets in de olieachtige zwarte duisternis onder de grote vrachtwagen. In plaats van weer te grommen, kijkt hij even op naar de jongen en jankt smekend.

Vertrouwend op zijn broer in wording, laat de jongen zich op zijn knieën vallen en tuurt, met een hand steunend tegen de aanhanger, met iets toegeknepen ogen in de samengepakte duisternis. Hij ziet niets in het duister tussen de evenwijdige rij banden.

Dan wordt zijn blik getrokken door beweging, niet direct onder de auto, maar opzij ervan, in de door een lantaarn verlichte doorgang tussen deze vrachtwagen en die ernaast. Een paar cowboylaarzen, met een spijkerbroek die erin gestopt is: er loopt iemand naast de oplegger, en nadert de achterkant waar de jongen geknield zit.

Hoogstwaarschijnlijk is dit een gewone chauffeur die niets weet van de jacht op de jongen die discreet, maar met alle middelen en de grootste noodzaak door het hele Westen wordt gehouden. Hij komt waarschijnlijk terug van een late maaltijd met een thermoskan vol verse koffie, klaar om weer de weg op te gaan.

Een tweede paar cowboylaarzen volgt het eerste stel. Twee mannen, in plaats van een. Geen van beiden zegt iets, allebei lopen ze doelbewust.

Misschien gewone chauffeurs, misschien niet.

De jonge vluchteling laat zich plat op het wegdek vallen en kruipt onder de oplegger en de hond kruipt naast hem de schuilplaats in. Ze gaan dicht tegen elkaar aan liggen, hun ogen gericht op de voorbijlopende laarzen, en de jongen voelt zich op een vreemde manier opgewonden, omdat hij deze situatie in alle avonturenboeken waar hij zo dol op is, heeft gelezen.

Toegegeven, de aard van zijn opwinding is anders dan wat hij voelt bij die indirecte ervaringen uit de pagina’s van een boek. Jonge helden in avonturenromans, van Treasure Island tot aan The Amber Spyglass, worden nooit van ingewanden ontdaan, onthoofd, gevierendeeld en geslachtofferd – een mogelijk lot dat hij voor zichzelf te duidelijk ziet om zich de geest van waaghalzerij in de traditionele jongensboeken volledig eigen te maken. Zijn opwinding heeft een nerveus kantje, scherper dan alles wat Huckleberry Finn heeft moeten voelen, en een duisterder tintje. Maar hij blijft een jongen en is van nature eigenlijk geprogrammeerd om opgewonden te raken bij alles wat zijn moed, vastberadenheid en slimheid test.

De twee mannen bereiken de achterkant van de oplegger waar ze even blijven staan, kennelijk om uit te kijken over het parkeerterrein, misschien niet helemaal meer wetend waar ze hun vrachtwagen hebben neergezet. Ze blijven zwijgen, alsof ze luisteren naar de verraderlijke geluiden die alleen geboren jagers kunnen horen en juist kunnen interpreteren.

Ondanks zijn inspanningen en ondanks de warme nacht, hijgt de hond niet. Hij ligt onbeweeglijk tegen zijn baasje aan.

Braaf hondje.

Behalve instrument van heimwee is de bries, gekruid met de geuren van de woestijn die de jongen aan thuis doen denken, ook een bezem voor het asfalt en veegt stof, ragdunne draadjes, droog woestijngras en resten vuil voor zich uit. Met een zacht geritsel dwarrelt een verkreukt propje papier langzaam over het wegdek en komt tot stilstand tegen de neus van een van de laarzen. Het licht op de parkeerplaats is voor de jongen helder genoeg om op een afstand van een paar passen te zien dat dit afval met waarde is: een biljet van vijf dollar.

Als de vreemdeling zich bukt om het geld op te rapen, zou hij weleens onder de vrachtwagen kunnen kijken...

Nee. Zelfs als de man zich op een knie laat zakken in plaats van zich alleen maar te bukken, blijft zijn hoofd nog boven de onderkant van de vrachtwagen. Hij zal niet zonder noodzaak een glimp opvangen van een jongensvorm en hondenvorm die zich schuilhouden in de schaduwen van de vrachtwagencombinatie.

Na even tegen de neus van de laars te hebben getrild, komt het biljet van vijf dollar weer vrij... en dwarrelt onder de vrachtwagen.

In de duisternis raakt de jongen het geld kwijt. Hij blijft gespannen naar de cowboylaarzen kijken.

Natuurlijk zal een van de mannen ten minste een halfslachtige poging doen om naar de vijf dollar te zoeken.

In de meeste jongensboeken over de hele wereld, en ook in die voor volwassenen, gaan avonturen altijd om schatten. Deze aarde draait om een as van goud. Een piraat met een houten been en een papegaai op zijn schouder heeft het ooit in een verhaal zo gezegd.

Toch lijkt dit gelaarsde stel niet in het minst geïnteresseerd in het verkreukelde geld. Nog steeds zonder ook maar een woord te zeggen, lopen ze verder, weg van de vrachtwagen.

De mogelijkheid dat geen van hen het geld heeft gezien, is klein. Door hun ongeïnteresseerdheid in het geld hebben ze hun ware aard verraden. Ze zijn betrokken bij een dringende zoektocht naar iets dat belangrijker is dan een schat, en ze zullen zich door niets laten afleiden.

De twee mannen lopen van de achterkant van de oplegger naar het westen – ongeveer in de richting van het autotransport.

De jongen en zijn metgezel kruipen naar voren, verder onder de oplegger door, naar de cabine, en kruipen daarna uit hun schuilplaats, naar de open ruimte tussen deze vrachtwagen en de volgende, waar ze de cowboylaarzen voor het eerst zagen.

De hond heeft kennelijk de tanden van de woestijnwind een kleine schat ontfutseld en houdt het biljet van vijf dollar in zijn bek.

‘Braaf hondje.’

De jongen strijkt het geld glad tussen zijn handen, vouwt het op en steekt het in de zak van zijn spijkerbroek.

Hun schrale financiële middelen zullen hen niet ver brengen, en ze kunnen niet verwachten steeds als ze het nodig hebben geld in de wind te vinden. Maar voorlopig blijft hun de vernedering bespaard weer iets te moeten stelen.

Misschien voelen honden geen vernedering. De jongen heeft nog nooit een hond gehad. Hij kent hun aard alleen maar uit films, boeken en een paar ontmoetingen.

Maar dit bastaardje, dat hijgt nu hijgen mag, koestert zich nog steeds in de twee lovende woorden. Hij is een rakker, een schooiend, pleziermakend beest dat leeft volgens de eenvoudige regels van wilde dieren.

Door broers te worden, zullen ze elkaar veranderen. De hond raakt dan misschien net zo gemakkelijk vernederd en zich angstig bewust van het immer opdoemende gevaar als zijn baasje, wat jammer zou zijn. En de jongen meent dat hij zich tijdens hun wanhopige, eenzame en waarschijnlijk lange vlucht naar vrijheid ervoor moet wapenen te veel hond te worden: wild en geneigd tot overhaaste acties.

Zonder schaamte hurkt de hond neer en piest op het asfalt.

De jongen belooft zichzelf dat urineren in het openbaar geen gedrag wordt dat hij over zal nemen, hoe wild de hond hem ook zal inspireren te worden.

We moeten verder.

De twee zwijgende mannen die op weg waren gegaan naar het autotransport zullen niet de enige zoekers zijn die door de nacht lopen te loeren.

Sluipend tussen de vrachtwagens, waarbij hij de open banen van de parkeerplaats zo veel mogelijk mijdt, de waakzame hond naast zich, kiest hij een indirecte route, als door een labyrint, naar de belofte van het rode neonlicht.

Beweging geeft hem vertrouwen, en vertrouwen is van wezenlijk belang om een succesvolle vermomming op te houden. Bovendien is beweging onrust, wat bij camouflage van waarde is. Ook een wijsheid van zijn moeder.

Het helpt ook onder de mensen te zijn. Een menigte leidt de vijand af – niet veel, maar soms genoeg om een verschil te maken – en zorgt voor een afschermend effect waarachter een vluchteling, met geluk, onopgemerkt voorbij kan lopen.

De parkeerplaats voor vrachtwagens grenst aan een aparte parkeerplaats voor personenauto’s. Hier is de jongen meer zichtbaar dan tussen de grote vrachtwagencombinaties.

Hij gaat sneller lopen en stoutmoediger ook, rechtstreeks in de richting van de ‘uitgebreide dienstverlening’ die wordt geleverd in een complex van gebouwtjes op grotere afstand van de snelweg dan de servicestations en benzinepompen.

Achter de vele, spiegelglazen ramen van het restaurant zitten klanten met duidelijk enthousiasme te bikken. Als hij hen ziet herinnert de jongen zich hoeveel tijd er is verstreken sinds hij een koude cheeseburger in de Explorer heeft gegeten.

De hond jammert van de honger.

Als hij uit de warme nacht het aangenaam koele restaurant ingaat, binnen de wervelende stromingen van eetlust opwekkende aroma’s die hem ogenblikkelijk uitgehongerd maken, beseft de jongen dat hij net zo breed grijnst als de hond.

De hond, niet de grijns, trekt de aandacht van een geüniformeerde vrouw die achter een lessenaar staat met het bordje GASTVROUW. Ze is tenger, knap, praat op een komische lijzige toon, maar is net zo indrukwekkend als een bewaarster van een interneringskamp als ze zich breeduit midden op zijn weg posteert. ‘Lieve schat, ik geef toe dat dit geen vijfsterrenrestaurant is, maar we zeggen toch nee tegen flapdrollen zonder schoenen en alles wat vier poten heeft, hoe lief ze ook zijn.’

De jongen heeft wel schoenen en is geen flapdrol, en hij beseft, na een korte verwarring, dat ze het over de hond heeft. Door een restaurant binnen te gaan met het beest naast zich heeft hij aandacht op zichzelf gericht op een moment dat hij het zich helemaal niet kan permitteren.

‘Sorry, mevrouw,’ zegt hij verontschuldigend.

Als hij terugloopt naar de voordeur, met de wanhopige hond naast zich, is hij zich ervan bewust dat mensen naar hem staren. Een glimlachende serveerster. De man achter de kassa die over een half leesbrilletje kijkt. Een klant die zijn rekening betaalt.

Geen van deze mensen schijnt hem te wantrouwen en het is heel onwaarschijnlijk dat ze een van zijn meedogenloze achtervolgers zijn. Gelukkig zal deze blunder niet zijn dood betekenen.

Weer buiten zegt hij de hond te gaan zitten. Gehoorzaam volgt de hond naast de deur van het wegrestaurant op het asfalt zijn bevel op. De jongen hurkt voor de hond neer, aait hem, krabt hem achter de oren en zegt: ‘Jij wacht hier. Ik kom terug. Met eten.’

Een man komt naast hem staan – lang, met een glanzende, zwarte baard, en op zijn hoofd een groene pet met het woord RIJMACHINE in gele letters boven de klep – niet de klant die bij de kassa had gestaan, maar iemand anders die het restaurant in wil gaan. ‘Dat is een mooie keffer die je daar hebt,’ zegt de rijmachine en de hond kwispelt braaf met zijn staart die over het wegdek zwiert waarop hij zit. ‘Hoe heet-ie?’

‘Curtis Hammond,’ antwoordt hij zonder aarzelen, terwijl hij de naam van de jongen gebruikt wiens kleding hij draagt, maar hij vraagt zich direct af of het wel een verstandige keuze is.

Curtis Hammond en zijn ouders zijn nog geen vierentwintig uur geleden vermoord. Als de autoriteiten van Colorado zich op dit moment hebben gerealiseerd dat de brand op de boerderij aangestoken is, en als een autopsie heeft uitgewezen dat de drie slachtoffers op wrede manier zijn aangevallen, misschien wel gemarteld, en allemaal al dood waren voordat de brand was aangestoken, dan zullen de namen van de slachtoffers overal op de nieuwsuitzendingen bekend zijn gemaakt.

De gebaarde trucker lijkt de naam niet te herkennen, en hij is misschien wel gewoon wat hij lijkt, maar hij kan ook de Dood met gezichtsbeharing zijn. Hij zegt: ‘Curtis Hammond. Dat is een machtig vreemde naam voor een hond.’

‘O. Ja. Mijn hond,’ zegt de jongen die zich stom en troosteloos incompetent voelt over deze absoluut onbelangrijke aangelegenheid. Hij heeft er niet aan gedacht zijn vierpotige metgezel een naam te geven, omdat hij heeft geweten dat hij uiteindelijk, als zijn relatie met het beest beter is, niet zomaar op een naam zal komen, maar op precies de juiste naam. Omdat hij geen tijd heeft om te wachten op een betere relatie, haalt hij, terwijl hij de hond onder de kin krabt, zijn inspiratie uit een film van Disney: ‘De naam is Old Yeller.’

Geamuseerd schudt de trucker zijn hoofd en zegt: ‘Neem je me in de maling, jongeman?’

‘Nee, meneer. Waarom zou ik?’

‘Waar zit ’m de logica in om dit mooie beestje Old Yeller te noemen, als hij van z’n neus tot het puntje van zijn staart niet één gele haar heeft?’

Verlegen door zijn nerveuze gestuntel tegenover de gemakkelijke en niet-bedreigende conversatie van deze man, probeert de jongen van zijn dwaze lariekoek te herstellen. ‘Nou, meneer, kleur heeft er niets mee te maken. We vinden de naam mooi, omdat dit de allerbeste hond van de hele wereld is, precies zoals Old Yeller in de film.’

‘Niet helemaal precies,’ weerlegt de rijmachine. ‘Old Yeller was een reu. Deze lieftallige zwart-witte dame zal zo af en toe een beetje in de war raken van een reuennaam en een kleur die ze niet heeft.’

De jongen had eerder niet echt nagedacht over de sekse van de hond. Stom, stom, stom.

Hij herinnert zich de raad van zijn moeder, dat je, om door te gaan voor iemand die je niet bent, zelfvertrouwen moet hebben, eerder zelfvertrouwen dan iets anders, omdat verlegenheid en onzekerheid de vermomming teniet doen. Hij kan zich niet permitteren zich van slag te laten brengen door de laatste opmerking van de trucker.

‘O, we zien het niet als zomaar een mannetjes- of vrouwtjesnaam,’ legt de jongen uit, nog steeds nerveus, maar aangenaam verrast door zijn groeiende woordvastheid, die beter wordt naarmate hij zijn aandacht op de hond richt in plaats van op de trucker. ‘Elke hond kan een Yeller zijn.’

‘Blijkbaar. Ik denk dat ik een meisjeskat ga kopen en die “Mr. Rover” ga noemen.’

Er zit geen gemeenheid in deze lange, ietwat gezette man, geen wantrouwen of berekening in zijn glinsterende blauwe ogen. Hij ziet eruit als de kerstman met geverfd haar.

Toch, terwijl hij rechtop gaat staan, wenst de jongen dat de vrachtwagenchauffeur weggaat, maar hij kan niets bedenken wat hij moet zeggen om dat te bewerkstelligen.

‘Waar zijn je ouders, jongen?’ vraagt de man.

‘Ik ben met mijn vader. Hij is binnen eten halen, zodat we onderweg kunnen eten. De hond mag niet naar binnen, weet u.’

Fronsend, terwijl hij de activiteit bij het pompstation bekijkt en de contrasterende rust van al die geparkeerde auto’s, zegt de trucker: ‘Je moet wel hier in de buurt blijven, jongen. Je hebt allerlei soorten mensen in de wereld, en sommigen daarvan wil je niet ’s nachts tegenkomen in een verlaten hoekje van een parkeerplaats.’

‘Natuurlijk, ik heb over ze gehoord.’

De hond gaat iets meer rechtop zitten en spitst haar oren, alsof ze wil zeggen dat zij ook goed geïnformeerd is over dat soort slechteriken.

Glimlachend, terwijl hij zijn hand uitsteekt om de kop van de lieftallige dame te aaien, zegt de chauffeur: ‘Ik denk dat je geen last zult hebben met Old Yeller hier, die iedereen die jou wat aan wil doen wel een hap uit de benen zal nemen.’

‘Ze beschermt me goed,’ verzekert de jongen hem.

‘Maar ga hier niet te ver vandaan,’ waarschuwt de rijmachine. Hij trekt aan de klep van zijn groene pet, zoals een beleefde cowboy in films soms aan de rand van zijn Stetson trekt, een afgekorte versie van het aantikken van de hoed, bedoeld als teken van respect tegenover dames en andere notabele burgers, en gaat ten slotte naar binnen.

De jongen kijkt door de glazen deur en de ramen als de gastvrouw de trucker begroet en naar een tafeltje brengt. Gelukkig gaat hij met zijn rug naar de ingang zitten. Met zijn pet nog op schijnt hij ineens volledig in beslag genomen door het lange, dubbelgevouwen menu.

Tegen de trouwe hond zegt de jongen: ‘Blijf hier, meisje. Ik ben zo terug.’

Ze puft zacht alsof ze het begrijpt.

Verderop op het uitgestrekte parkeerterrein waar kegels vuilgeel licht worden afgewisseld met trechters van schaduw, is niets meer te bekennen van de twee zwijgzame mannen die niet wilden bukken om vijf dollar op te rapen.

Vroeg of laat zullen ze terugkomen, het wegrestaurant doorzoeken, om het motel heen zoeken, of waar hun vermoeden hen ook brengt, zelfs al hebben ze die plaatsen al eerder bekeken. En zo niet dezelfde twee mannen, dan twee andere. Of vier. Of tien. Of legioenen.

We moeten verder.

11

Grote stukken eigengemaakte appeltaart. Eenvoudige witte borden, gekocht bij Sears. Gele, plastic placemats uit de Walmart. De gezellige gloed van drie niet geurende kaarsen die samen met eenentwintig andere in een voordeelverpakking bij een discountwinkel waren gekocht.

Deze nederige scène aan Geneva’s eettafel was een frisse bries werkelijkheid, waardoor de blijvende wolken van redeloosheid die het chaotische treffen met Sinsemilla in Micky’s hoofd had achtergelaten, wegtrokken. Beter nog, het contrast tussen Geneva die elk dessertvorkje dat al schoon was weer opwreef met een theedoek voor ze het op tafel neerlegde en Sinsemilla die walste met de maan was niet zozeer een verfrissende bries als wel een plotselinge onderdompeling in een poolzee.

Hoe vreemd was de wereld geworden als het leven met tante Gen de pure norm werd voor wat normaal heette.

‘Koffie?’ vroeg Geneva.

‘Eh, ja.’

‘Heet of met ijsklontjes?’

‘Heet. Maar doe er iets in,’ zei Micky.

‘Wat moet erin, schat?’

‘Cognac en melk,’ zei Micky, en meteen stelde Leilani die geen koffie dronk, voor: ‘Melk,’ sprekend in haar hoedanigheid van door zichzelf aangestelde matigheidsagent die was toegewezen aan Michelina Bellsong.

‘Cognac en melk en melk,’ herhaalde tante Gen, terwijl ze de bestelling voor Micky’s ingewikkelde lijst extra’s in zich opnam toen ze de koffie inschonk.

‘O, maak er maar een scheutje amaretto van,’ zei Micky terugkrabbelend, en tijdens het etto zei Leilani rustig: ‘Melk.’

Gewoonlijk deed niets Micky zo snel steigeren van woede of voedde haar koppigheid sneller dan wanneer iemand haar vertelde dat ze niet kreeg wat ze wilde, tenzij haar werd verteld dat haar keuzes in het leven niet zo best waren geweest, tenzij haar werd verteld dat ze de rest van haar leven zou verpesten als ze niet voorzichtig was, tenzij haar werd verteld dat ze een alcoholprobleem had of arrogant was, of een probleem had met motivatie of met mannen. Nog niet zo lang geleden zou Leilani’s goed bedoelde gemompelde nadruk op melk de ontsteking in werking hebben gesteld, niet bij al deze onderwerpen, maar bij genoeg ervan om een explosie van aanzienlijke omvang te veroorzaken.

Maar het afgelopen jaar had Micky ’s avonds laat veel uren besteed aan zelfanalyse, al was het maar omdat haar omstandigheden haar zó veel tijd hadden gegeven om na te denken dat ze er niet omheen kon licht te laten schijnen in een paar kamers van haar hart. Tot die tijd had ze lang geweigerd dergelijke verkenningen te doen, misschien uit angst dat ze in zichzelf een spookhuis zou vinden, bewoond door alles van pure spoken tot en met helse kwelduivels, door monsters van buitengewone aard die verscholen zaten achter deuren van de zolder tot in het souterrain. Ze had ook een paar monsters gevonden, maar ze was erger verontrust geweest te ontdekken dat er in het huis van haar ziel meer kamers wel dan niet ongemeubileerde, stoffige, onverwarmde ruimtes waren. Sinds haar kindertijd was haar verdediging tegen een wreed leven woede en koppigheid geweest. Ze had zichzelf gezien als de enige verdediger van het kasteel, voortdurend rondlopend op de verdedigingswallen, in oorlog met de wereld. Maar een constante staat van oorlog had zowel vriend als vijand buitengehouden, en had eigenlijk haar ervan weerhouden de volheid van het leven te ervaren die de lege kamers had kunnen vullen met goede herinneringen als tegenwicht voor de slechte waarmee de andere kamers volgestouwd waren.

Om het emotioneel te overleven probeerde ze sinds kort haar woede in het foedraal te houden en haar koppigheid in de schede. Nu zei ze: ‘Alleen melk, tante Gen.’

Vanavond ging het trouwens niet om Micky Bellsong, niet om wat ze wilde, of dat ze zelfdestructief was, en of het haar zou lukken haar leven uit het slop te halen waar ze het zelf in had gegooid. De rest van de avond draaide alles om Leilani Klonk, als dat al niet vanaf het begin het geval was geweest, en in haar herinnering was Micky nog nooit zo weinig op haar eigen belangen of behoeften – of wrok – gericht geweest.

De vraag naar cognac was een reflexmatige reactie geweest op de ontmoeting met Sinsemilla. Door de jaren heen was alcohol een betrouwbaar onderdeel geworden van haar arsenaal, even nuttig om het leven op afstand te houden als woede en koppigheid. Te nuttig.

Teruglopend naar haar stoel zei Geneva: ‘En, Micky, zullen we snel allemaal bij elkaar komen voor een barbecue met de buren?’

‘De vrouw is óf maf, óf nog erger stoned dan een sjamaan van de Navajo’s met een peyoteverslaving van een pond per dag.’

Terwijl ze met haar vork in haar taart prikte, zei Leilani: ‘Om eerlijk te zijn, allebei. Hoewel geen peyote. Zoals ik al heb gezegd: vanavond zijn het crack en hallucinogene paddenstoelen, versterkt door onze Sinsemilla’s eigen merk maanziekte.’

Micky had geen trek. Ze liet de taart onaangeroerd. ‘Ze heeft echt een keer in een inrichting gezeten, hè?’

‘Dat heb ik je gisteren verteld. Ze hebben zoiets als zeshonderdduizend volt aan elektriciteit door haar hoofd geschoten...’

‘Je zei vijftig- of honderdduizend.’

‘Jemig, ik heb er niet bij gezeten om de meters in de gaten te houden en met de wijzerplaten te spelen,’ zei Leilani. ‘Je moet me een béétje literaire vrijheid gunnen.’

‘Waar heeft ze gezeten?’

‘We woonden toen in San Francisco.’

‘Wanneer?’

‘Meer dan twee jaar geleden. Ik was zeven, bijna acht.’

‘Bij wie woonde je toen ze in de inrichting zat?’

‘Bij doctor Doom. Ze zijn nu vierenhalf jaar bij elkaar. Zie je, er is zelfs kismet voor junks. Hoe dan ook, de psych joeg ongeveer negenhonderdduizend volt door de hersenpan van onze Sinsemilla, tenzij je aanmerkingen hebt op mijn cijfers, en het hielp haar voor geen meter, hoewel de reactie van haar waanzinnige geest wellicht alle transformators van de energiebedrijven in het Bay-gebied heeft opgeblazen. Fantastische taart, Mrs. D!’

‘Dank je, schat. Het is een recept van Martha Stewart. Niet dat ik het persoonlijk van haar heb gekregen. Ik heb het overgenomen van haar tv-programma.’

Micky zei: ‘Leilani, in ’s hemelsnaam, is je moeder altijd zo... zoals ik haar net heb gezien?’

‘Nee, nee. Soms is ze gewoon onmogelijk.’

‘Dit is niet grappig, Leilani.’

‘Je hebt het mis. Het is om te gieren.’

‘De vrouw is een bedreiging.’

‘Om eerlijk te zijn,’ zei Leilani, terwijl ze onder het praten met de vork de taart naar haar mond bracht, ‘mijn lieve moedertje is niet altijd zo apenstoned als je haar net hebt gezien. Dat bewaart ze voor speciale gelegenheden: feestdagen, verjaardagen, als de maan in het zevende huis staat, als Mars conjunct met Jupiter komt, dat soort dingen. Meestal is ze al tevreden met een haal aan een joint, voor een lichte roes, misschien zweven op Quaalude. Sommige dagen is ze zelfs helemaal clean, hoewel de depressie dan toeslaat.’

Smekend zei Micky: ‘Wil je even ophouden met die taart in je mik te douwen, en met mij praten.’

‘Ik kan om de taart heen praten, ook al is het niet beleefd. Ik heb al de hele avond niet geboerd, dus je moet me wat punten geven voor mijn etiquette. Ik sla geen hap hiervan over. Onze Sinsemilla zou zoiets lekkers nog niet kunnen bakken als haar leven ervan afhing, niet dat ze ooit zo’n dreigement als “je taart of je leven” zal krijgen.’

‘Wat bakt je moeder onder andere?’ vroeg Geneva.

‘Ze heeft een keer een wormentaart gemaakt,’ zei Leilani. ‘Dat was toen ze hartstochtelijk met natuurvoeding bezig was en ze de definitie van natuur wel erg ver oprekte om tot dingen als mieren met een laagje chocola, slakken op zuur en gemalen insectenproteïnen te komen. De wormentaart maakte zo’n beetje een einde aan dat alles. Ik weet absoluut zeker dat dat geen recept van Martha Stewart was.’

Micky dronk haar koffie met langzame teugen, alsof ze was vergeten dat er geen alcohol in zat en alsof ze beslist geen cafeïnekick wilde krijgen. Haar handen trilden. Het kopje rinkelde op het schoteltje toen ze het neerzette.

‘Leilani, je kunt niet bij haar blijven wonen.’

‘Bij wie niet?’

‘Onze Sinsemilla. Bij wie anders? Ze is psychotisch. Zoals ze zeggen als ze mensen tegen hun wil in een psychiatrische kliniek laten opnemen: ze is een gevaar voor zichzelf en voor anderen.’

‘Voor zichzelf is waar,’ beaamde Leilani. ‘Niet echt voor anderen.’

‘In de tuin was ze een gevaar voor míj, al dat gegil over heksentrut, betoveren en niet de baas over haar zijn.’

Geneva was van haar stoel opgestaan om de pot van het Mr. Coffee-apparaat te pakken. Ze schonk Micky nog een keer in. ‘Misschien kalmeert dit je zenuwen, schat.’

Toen er geen taart meer op haar bordje lag, legde Leilani haar vork neer. ‘Onze Sinsemilla heeft je báng gemaakt, meer niet. Ze kan net zo angstaanjagend zijn als Bela Lugosi, Boris Karloff en Pino bij elkaar, maar ze is niet gevaarlijk. In ieder geval niet zolang mijn pseudovader haar van drugs blijft voorzien. Ze zou weleens een verschrikking kunnen worden als ze ontwenningsverschijnselen kreeg.’

Terwijl ze zichzelf ook een tweede kopje inschonk, zei Geneva: ‘Ik vind Pino niet zo angstaanjagend, kind, alleen maar verontrustend.’

‘O, Mrs. D, dat ben ik niet met u eens. Mensen die zich verkleden in een groot, vreemd dierenpak waarin je hun gezichten niet kunt zien – dat is angstaanjagender dan slapen met een atoombom onder je bed. Je moet weten dat dat soort mensen écht een probleem hebben.’

‘Hou op,’ zei Micky scherp, hoewel niet boos, haar stem schor door irritatie. ‘Hou er alsjeblieft gewoon mee op.’

Leilani deed alsof ze het niet begreep. ‘Waarmee?’

‘Je weet heel goed wat ik bedoel. Hou op met al die ontwijkingen. Praat tegen me, heb het over deze situatie.’

Met haar misvormde hand wees Leilani naar Micky’s onaangeraakte stuk taart. ‘Eet jij dat nog op?’

Micky trok het bord dichter naar zich toe. ‘Ik ruil mijn taart voor een serieus gesprek.’

‘We hébben een serieus gesprek.’

‘Er is nog een halve taart over,’ bood Geneva opgewekt aan.

‘Ik zou graag nog een stuk willen hebben,’ zei Leilani.

‘De helft die er nog is, doet niet meer mee,’ verklaarde Micky. ‘Het enige stuk dat nog wel meedoet, is mijn stuk.’

‘Onzin, Micky,’ zei Geneva. ‘Morgen bak ik voor jullie allemaal een nieuwe taart.’

Toen Geneva opstond van tafel, zei Micky: ‘Tante Gen, ga zitten. Dit gaat niet om taart.’

‘Vanuit mijn positie wél,’ zei Leilani.

‘Luister, kind, je kunt hier niet komen om je gevaarlijke jonge mutantenact op te voeren, en je binnen te wurmen in...’

Met een grimas zei Leilani: ‘Wurmen?’

‘Je naar binnen te wúrmen in...’ Micky viel stil, verrast door wat ze had willen zeggen.

‘In je milt?’ stelde Leilani voor.

Het was langer geleden dan ze zich kon herinneren, dat Micky zichzelf door iemand emotioneel op ernstige wijze had laten raken.

Terwijl ze zich over tafel boog, alsof ze serieus van plan was Micky te helpen het verlossende woord te vinden, zei Leilani: ‘In je galblaas?’

Om iemand geven, was gevaarlijk. Om iemand geven, maakte je kwetsbaar. Blijf op de hoge burchtmuren, veilig achter de kantelen.

Geneva zei: ‘Nieren?’

‘Je naar binnen te wurmen in onze harten,’ vervolgde Micky, omdat ze, door onze te zeggen in plaats van mijn, het risico leek te delen, wat haar minder kwetsbaar maakte, ‘en dan te verwachten dat het ons niets kan schelen in welk gevaar je verkeert.’

Nog steeds gewapend met een volle patroongordel aan opgewekt gebabbel, zei Leilani: ‘Ik heb mezelf nooit als hartwurm gezien, maar volgens mij is het een uiterst respectabele parasiet. Bovendien verzeker ik je in alle ernst – als ik op die manier het stuk taart krijg – dat mijn moeder geen gevaar is voor mij. Ik woon al bij haar sinds ze me uitgepoept heeft en ik heb nog steeds al mijn ledematen, zij het met een paar vreemde toevoegingen waarmee ik geboren ben. Ze is zielig, onze Sinsemilla, maar niet afschrikwekkend. Bovendien ís ze mijn moeder, en als negenjarig kind, ook al ben je ongewoon slim en heb je een gave voor het woord, kun je niet gewoon je koffers pakken, weg wandelen, een mooie flat zoeken, een goed betaalde baan vinden in computerprogramma’s en dan donderdag rondtoeren in je nieuwe Corvette. Ik zit min of meer aan haar vast, als je begrijpt wat ik bedoel, en ik weet hoe ik ermee om moet gaan.’

‘Raad voor de Kinderbescherming...’

‘Goed bedoelend, maar nutteloos,’ onderbrak Leilani. Ze leek uit ervaring te spreken. ‘Bovendien is het laatste wat ik wil, dat onze Sinsemilla weer in het gekkenhuis wordt geplaatst voor een opfriscursus in oor-tot-oor-elektrocutie, omdat ik dan alleen achterblijf bij mijn pseudovader.’

Micky schudde haar hoofd. ‘Ze laten je niet aan de zorg van het vriendje van je moeder over.’

‘Als ik hem mijn pseudovader noem, geef ik me aan wishful thinking over. Hij is mijn wettige stiefvader. Hij is vier jaar geleden met onze Sinsemilla getrouwd, toen ik vijf was, bijna zes. Toen zat ik met lezen bij lange na nog niet op universiteitsniveau, maar ik begreep de implicaties toch wel. Het was een verbazingwekkend huwelijk, laat me je dat vertellen, hoewel er geen uit ijs gesneden zwaan was. Houdt u van uitgesneden ijszwanen, Mrs. D?’

Geneva zei: ‘Ik heb er nog nooit een gezien, schat.’

‘Ik ook niet. Maar het idee spreekt me aan. En dus direct nadat hij met Sinsemilla was getrouwd, zei hij dat wij, ook al had hij Lukipela en mij niet echt geadopteerd, zijn achternaam moesten gaan dragen, maar ik gebruik nog steeds Klonk waarmee ik ben geboren. Je zou wel gek zijn om Maddoc te worden – dat zeiden Luki en ik altijd.’

Hier verscheen die verontrustende verandering in de ogen van het meisje, als een plotselinge modderige stroom in helder water, een onkarakteristieke wanhoop die zelfs in het kaarslicht helder genoeg was om zichtbaar te zijn.

Ondanks het nieuws over het huwelijk, bleef Micky zich vasthouden aan de hoop dat haar nieuw gevonden wens om op te treden – zogezegd – als haar zusters hoeder, minstens een heel klein beetje vervuld zou worden. ‘Of hij al dan niet je wettige stiefvader is, zullen de juiste autoriteiten...’

‘De juiste autoriteiten hebben de man die de echtgenoot van Mrs. D heeft vermoord, niet gegrepen,’ zei Leilani. ‘Ze had Alec Baldwin naar New Orleans moeten volgen en hem zelf overhoop moeten knallen.’

‘Met een enorme bevrediging,’ merkte Geneva op, terwijl ze haar kopje omhoogbracht als om te toasten op de bevrijdende macht van de wraak.

Voor het eerst was er geen glinstering van vrolijkheid in de blauwe ogen van Leilani, was er zelfs geen spatje van een droge grijns die de hoeken van haar mond deed opkrullen, en zat er geen speelse toon in haar stem toen ze Micky’s blik beantwoordde met een doordringende directheid en bijna fluisterend zei: ‘Toen jij zo’n mooi klein meisje was en slechte mensen dingen van je afpakten die je nooit ofte nimmer had willen geven, waren de juiste autoriteiten er voor jou toch ook niet, al was het maar één keer, hè, Michelina?’

Leilani’s intuïtieve begrip van de hel die Micky zo lang geleden had doorgemaakt, was mysterieus. De empathie in die blauwe ogen haalde haar onderuit en liet haar achter met het zekere gevoel dat de meeste, zwaarbewaakte waarheden over zichzelf waren blootgelegd, smerige geheimen waaromheen ze ondoordringbare muren van schaamte had gebouwd. En hoewel ze nooit had verwacht ooit met een ander mens over die jaren van beproeving en vernedering te praten, en hoewel ze tot op dit moment boos zou hebben ontkend het slachtoffer van wie ook te zijn geweest, voelde ze zich niet verwond, zoals ze zou hebben verwacht, voelde ze zich niet vernederd of ook maar in het minst aangetast, maar kreeg ze het gevoel alsof een pijnlijk strak aangehaalde knoop in haar binnenste ten slotte was ontward, en ze besefte dat sympathie, zoals het meisje haar had laten zien, geen enkel element van laatdunkendheid hoefde te bevatten.

‘Zijn ze er ooit geweest?’ vroeg Leilani weer.

Omdat ze haar eigen stem niet vertrouwde, schudde Micky haar hoofd, wat haar eerste erkenning ooit was van het pijnlijke verleden waaromheen haar leven was gebouwd. Ze schoof haar onaangeraakte toetje naar Leilani.

Geneva was de enige die tranen plengde aan tafel en ze snoot luidruchtig haar neus in een Kleenex. Natuurlijk kon ze ook zijn teruggeschoten naar een paar tedere momenten die ze geloofde te hebben beleefd met Clark Gable of Jimmy Stewart of William Holden, maar Micky had het gevoel dat haar tante helemaal werd beheerst door dit moment en een stevige greep op de werkelijkheid had.

Micky zei: ‘Zoiets mafs als dit zou ik niet eens kunnen verzinnen.’

‘Ja, dat heb ik ergens gehoord,’ antwoordde Leilani terwijl ze haar vork oppakte.

‘Hij is een moordenaar – toch? – net zoals je moeder zo bleek te zijn als je zei dat ze was.’

Terwijl ze haar stuk taart sneed met de zijkant van haar vork, zei Leilani: ‘Wat een stel, hè?’

‘Maar elf mensen? Hoe kon hij...’

‘Sorry, Micky, maar het verhaal van doctor Doom en zijn meervoudige moorden is treurig, eerder vervelend dan opwindend, en kan deze avond alleen maar naar een nieuw dieptepunt brengen. Het was al behoorlijk laag, dankzij de vertoning van onze Sinsemilla. Als je het verhaal van Preston Claudius Maddoc, oomzegger tegen de Grauwe Ruiter echt wilt weten, probeer dan de kranten te lezen. Hij heeft al een tijdje niet meer op de voorpagina’s gestaan, maar het hele vreemde verhaal bestaat, als je het op wilt zoeken. Wat mij betreft, eet ik liever taart, praat ik liever over taart, filosofeer ik liever over taart en ben ik, gewoon in het algemeen, de verdere avond liever in een soort taartstemming.’

‘Ja, ik begrijp waarom je dat wilt. Maar je moet weten welke ene vraag ik móét stellen.’

‘Natuurlijk weet ik dat,’ zei het meisje, terwijl ze haar blik naar haar bord liet zakken, maar aarzelend haar vork boven de taart liet hangen.

Met een ellendig stemmetje zei tante Gen: ‘In films is het nooit zó erg.’

En Micky zei tegen Leilani: ‘Heeft hij je broer, Lukipela, vermoord?’

‘Ja.’

12

In het restaurant, met een capaciteit van minstens driehonderd stoelen, glipt de jongen, zonder hond, langs de afgeleide gastvrouw.

Onder het lopen kijkt de jongen om zich heen en ziet hier en daar slechts een paar kinderen, allemaal met hun ouders. Hij had gehoopt op meer kinderen, veel meer kinderen, zodat hij niet zo makkelijk opgemerkt zal worden als de verkeerde mensen binnenkomen.

Hij blijft uit het restaurant zelf met al die tafels en rode kunststof stoelen. In plaats daarvan loopt hij recht op het lunchbuffet af waar de krukken voor minder dan de helft bezet zijn door klanten.

Hij klimt op een kruk en kijkt naar twee koks bij de twee grote bakplaten van het snelbuffet Ze bakken spek, vleeskoekjes, eieren en bergen knapperig gebakken aardappeltjes die glinsteren van de olie.

Alsof iets van het hart van de hond al met dat van hem vermengd is, merkt de jongen dat zijn mond volloopt met speeksel en hij moet hard slikken om niet te gaan kwijlen.

‘Wat kan ik voor je doen, grote jongen?’ vraagt een serveerster achter de toonbank.

Ze is een buitengewoon omvangrijke vrouw, bijna net zo rond als lang: een boezem als twee enorme met ganzendons gevulde kussens, mooie kolossale schouders, een hals om kragen te laten knappen en de trotse kinnen van een vetgemeste stier. Haar uniform heeft korte mouwen en haar blote armen zijn enorm, als die van een bodybuilder, hoewel zonder de duidelijk afgetekende spieren: reusachtig, glad, roze. Als om de illusie van lengte te geven en als tegenwicht voor haar kogelronde lichaam, is ze de trotse bezitster van een enorme hoeveelheid weelderig kastanjebruin haar, gedraaid en gevlochten, uitstaand en dubbelgeslagen in een verbazingwekkend architectonisch bouwsel, dat hoog opsteekt en waar bovenop een klein geel met wit uniformkapje gespeld zit dat gemakkelijk per abuis voor een rustende vlinder aangezien kan worden.

De jongen kijkt bewonderend en vraagt zich af hoe het zou zijn als je deze vrouw was, of ze zich altijd zo enorm en machtig voelt als ze eruitziet, machtig als een neushoorn, en of ze zich soms zwak en angstig voelt als ieder ander van kleinere afmetingen. Natuurlijk niet. Ze is majestueus. Ze is schitterend, beeldschoon. Ze kan volgens haar eigen regels leven, doen wat ze wil, en de wereld zal haar met ontzag behandelen, met het respect dat ze verdient.

Hij kan geen realistische hoop koesteren ooit zo’n groots iemand te worden als deze vrouw. Met zijn zwakke wil en onbetrouwbare intelligentie, lukt het hem amper de arme Curtis Hammond te zijn. En toch probeert hij het. Hij zegt: ‘Ik heet Curtis, en mijn pap heeft me gevraagd wat te bikken mee te nemen.’

Ze heeft een muzikale stem, een oogverblindende glimlach en ze lijkt hem wel aardig te vinden. ‘Nou, Curtis, ik heet Donella, want mijn vader heette Don en mijn moeder Ella – en ik vind dat wat we hier verkopen een paar tandjes hoger ligt dan het gewone bikwerk.’

‘Het ruikt echt fantastisch.’ Op de bakplaten sissen, knallen, borrelen en dampen de verrukkelijke geuren van de heerlijkste lekkernijen. ‘Jee, ik heb nog nooit zoiets als dit hier gezien.’

‘O nee? Je ziet er niet uit alsof je in een doos bent opgegroeid.’

Hij knippert met zijn ogen, denkt koortsachtig na, probeert te begrijpen wat ze ermee bedoelt, maar kan de vraag niet uit de weg. ‘U wel?’

‘Ik wat?’

‘Opgegroeid in een doos?’

Donella trekt haar neus op. Dit is werkelijke het enige deel van haar gezicht dat ze kán optrekken, omdat al het andere prachtig vol is, rond, glad en te stevig opgevuld om zelfs maar een kuiltje te hebben. ‘Curtis, je stelt me teleur. Ik dacht dat je een aardige jongen was, een lieve jongen, geen professor pi.’

O, god, hij heeft weer wat verkeerds gedaan, hij zit weer in de puree, bij wijze van spreken dan, maar hij begrijpt niet wat hij heeft gedaan om haar te beledigen, en hij kan zich niet voorstellen hoe hij weer bij haar in de gratie kan komen. Hij durft geen onnodige aandacht te trekken met zo veel moordlustige jagers die op zoek zijn naar iemand van zijn formaat, en hij moet absoluut te eten zien te krijgen voor zichzelf en voor Old Yeller, die afhankelijk van hem is, maar Donella bewaakt de toegang tot het bikken, of hoe je iets dat een paar tandjes hoger ligt dan het gewone bikwerk ook noemt.

‘Ik bén een aardige jongen,’ verzekert hij haar. ‘Mijn moeder was altijd trots op me.’

Donella’s strenge gezicht verzacht iets, maar ze schenkt hem nog niet die bekoorlijke lach waarmee ze hem in het begin begroette.

Te zeggen wat hem op het hart ligt, lijkt hem de beste manier om de boel recht te zetten. ‘U bent zo fantastisch, zo mooi, zo schitterend, miss Donella.’

Zelfs zijn compliment kan geen lucht in haar ingezakte glimlach pompen. Om eerlijk te zijn lijkt haar zachtroze gezicht plotseling keihard, en koud genoeg om een vroeg einde te maken aan de zomer op het hele Noord-Amerikaanse continent. ‘Drijf niet de spot met me, Curtis.’

Als Curtis beseft dat hij haar op de een of andere manier nog meer heeft beledigd, raakt zijn blik vertroebeld door hete tranen. ‘Ik wil alleen maar dat u me aardig vindt,’ zegt hij smekend.

De meelijwekkende trilling in zijn stem is een vernedering voor elke zichzelf respecterende jonge avonturier.

Natuurlijk is hij op het moment niet aan het avonturen. Hij is aan het socialiseren, wat onmetelijk veel moeilijker is dan bezig zijn met gevaarlijke ondernemingen en heroïsche daden.

Hij raakt snel zijn zelfvertrouwen kwijt. Zonder doeltreffende zelfverzekerdheid kan geen enkele vluchteling een geloofwaardige vermomming aanhouden. Absolute kalmte is de sleutel tot overleven. Mam heeft dat altijd gezegd en mam wist waarover ze het had.

Twee krukken van Curtis vandaan kijkt een grijsharige trucker op van een bord dat is volgestapeld met kip en wafels. ‘Donella, wees niet zo hard tegen de jongen. Hij bedoelde niets met wat hij zei. Niet wat je dacht. Zie je dan niet dat hij niet helemaal jofel is?’

Een uitgeworpen vislijn slaat een haak van paniek in het hart van de jongen en hij grijpt de rand van het buffet vast om niet vanaf zijn kruk binnengehaald te worden. Een ogenblik denkt hij dat ze hem doorzien, hem herkennen als de meest gezochte vis waarvoor zo veel netten zijn uitgegooid.

‘Hou je mond, Burt Hooper,’ zegt de majestueuze Donella. ‘Een man die een tuinbroek als overall draagt en een lange onderbroek in plaats van een gewone met een gewoon onderhemd, is geen geloofwaardige kenner van wie er niet helemaal jofel is.’

Burt Hooper accepteert de uitbrander zonder zich beledigd te voelen, kakelt van plezier en zegt: ‘Als ik moet kiezen tussen gemak en een seksuele uitstraling, kies ik altijd voor gemak.’

‘Gelukkig dat je het zo voelt,’ antwoordt Donella, ‘omdat je die keuze eigenlijk niet hebt.’

Door een nevel van tranen heen ziet de jongen de zegevierende lach weer, even stralend als die van een godin.

Donella zegt: ‘Curtis, het spijt me dat ik tegen je gesnauwd heb.’

Terwijl hij probeert zichzelf weer in bedwang te krijgen, maar nog altijd een beetje trillerig, zegt hij: ‘Ik weet niet waarom ik u beledigd heb, mevrouw. Mijn moeder zegt altijd dat je maar het beste zo eerlijk mogelijk kunt zijn, en meer heb ik niet gedaan.’

‘Dat besef ik nu ook, lieverd. Ik zag eerst niet dat jij... een van die zeldzame mensen bent met een pure ziel.’

‘Dus denkt u... dan dat ik niet helemaal jofel ben?’ vraagt hij, terwijl hij de rand van het buffet stevig vasthoudt, nog steeds halfbang dat ze hem zullen herkennen als de vluchteling die hij is.

‘Nee, Curtis. Ik denk alleen dat je te lief bent voor deze wereld.’

Haar verklaring geeft de jongen zowel troost als een vreemd gevoel van onrust, waardoor hij weer een poging doet een compliment te maken, en hij zegt, oprecht en met emotie, wat niet op een andere manier geïnterpreteerd kan worden: ‘U bent echt beeldschoon, miss Donella, zo prachtig en ontzagwekkend dat u volgens uw eigen regels kunt leven, net als een neushoorn.’

Twee krukken verderop verslikt Burt Hooper zich enorm in zijn wafels en kip. Zijn vork klettert op zijn bord als hij zijn glas cola pakt. Sputterend, terwijl de cola uit zijn neus schuimt en zijn gezicht rood en vlekkerig kleurt als een gekookte kreeft, schraapt hij ten slotte het eten uit zijn keel en vult die met lachen, en maakt zo’n vertoning van zichzelf dat het duidelijk is dat hij een heel slechte vluchteling zou zijn.

Misschien moet de trucker net denken aan een bijzonder leuke grap. Zijn ongeremde hilariteit is echter onbeleefd en haalt Curtis en Donella uit hun wederzijdse excuses.

De goddelijke Donella werpt Burt een woedende blik toe met de uitdrukking van een verstoorde neushoorn, echter zonder de dreiging van een lange gepunte hoorn om de vergelijking perfect te maken.

Op dezelfde manier dat een kletterende lach een einde maakte aan het verslikken van Burt, komen nu de ratelende woorden door het lachen heen. ‘O, verrek... ik zit ineens... midden in... Forrest Gump!’

De jongen is in de war. ‘Ik ken die film.’

‘Laat maar zitten, Curtis,’ zegt Donella. ‘We zitten net zomin in Forrest Gump als midden in Godzilla.’

‘Ik hoop het niet, mevrouw. Dat was een kwaadaardige hagedis.’

Burt proest weer, halfstikkend, ook al was zijn keel zojuist weer schoon, en zijn verslechterende toestand veroorzaakt bezorgdheid bij de jongen.

Donella verklaart: ‘Als iemand hier een doos chocola in plaats van hersens heeft, dan zit hij nu voor een bord kip en wafels.’

‘Dat bent u, Mr. Hooper,’ merkt Curtis op. Dan begrijpt hij het. ‘O.’ De lachtranen van de arme trucker zijn zijn manier om om te gaan met zijn eenzaamheid, zijn onvermogen en zijn pijn. ‘Het spijt me, meneer.’ De jongen voelt diep medelijden met deze vrachtwagenrijdende Forrest Gump, deze trucksukkel, en het spijt hem dat hij zo ongevoelig was te denken dat Burt Hooper gewoon onbeleefd was. ‘Als ik kon, zou ik u helpen.’

Hoewel de trucker er enorm geamuseerd uitziet, is dit natuurlijk gespeeld om zijn gêne over zijn tekortkomingen te verbergen. ‘Jij mij hélpen? Hoe?’

‘Als het kon zou ik u net zo normaal maken als miss Donella en mij.’

De intellectueel gemankeerde trucker is zo diep geroerd door dit blijk van bezorgdheid dat hij zich op zijn kruk omdraait en de jongen zijn rug toekeert terwijl hij vecht om zijn emoties in bedwang te krijgen. Hoewel alles erop wijst dat Burt Hooper moeite doet een aanval van duizeligheid te onderdrukken, weet de jongen nu dat dit lijkt op het lachen van een stiekem wanhopige clown: echt als je alleen met je oren luistert, maar treurig bedrieglijk als je met je hart luistert.

Met een vertoon van neushoornachtige minachting voor Mr. Hooper, wendt Donella zich van hem af. ‘Let maar niet op hem, Curtis. Hij heeft alle kans gehad in zijn leven normaal te worden, maar hij heeft er altijd voor gekozen alleen maar een zielig geval te zijn.’

Dit brengt de jongen van zijn stuk, omdat hij altijd de indruk heeft gehad dat een Forrest Gump geen andere keuze had dan een Forrest Gump te zijn, een sul zoals de natuur hem heeft gemaakt.

‘Goed,’ zegt Donella, ‘voor ik je bestelling opneem, liefje, weet je zeker dat je het geld hebt om ervoor te betalen?’

Uit een zak van zijn spijkerbroek haalt hij een gekreukt bundeltje bankbiljetten, waaronder het restant van zijn diefstal bij de Hammonds en de vijf dollar die de hond op de parkeerplaats uit de bries heeft geplukt.

‘Nou, jij bent echt een bemiddeld heer,’ zegt Donella. ‘Steek het voorlopig weg en betaal de man bij de kassa als je vertrekt.’

‘Ik weet niet of het wel genoeg is,’ zegt hij zorgelijk, terwijl hij zijn rol bankbiljetten weer in zijn zak propt. ‘Ik moet twee flessen water hebben, een cheeseburger voor mijn pap, een cheeseburger voor mij, chips, en waarschijnlijk twee cheeseburgers voor Old Yeller.’

‘En is Old Yeller je hond?’

Hij straalt, want hij en de serveerster hebben nu duidelijk een band. ‘Precies.’

‘Het heeft geen zin veel geld uit te geven aan cheeseburgers als je hond iets anders veel lekkerder vindt,’ adviseert Donella.

‘En wat is dat?’

‘Ik zal de kok een paar vleeskoekjes laten bakken, halfrauw, en die mengen met gewone gekookte rijst en wat jus. We doen dat in een meeneembak en geven dat gratis aan jou omdat we gewoon dol zijn op hondjes. Je hondje zal denken dat hij gestorven is en in de hemel zit.’

De jongen corrigeert haar bijna op twee dingen. Ten eerste: de Old Yeller in dit geval is een zij, geen hij. Ten tweede: de hond weet beslist hoe de hemel eruitziet en zal het paradijs niet verwarren met goed eten.

Hij brengt geen van beide ter sprake. Slechte mannen zijn naar hem op zoek. Hij is al te lang op deze ene plek. Beweging is onrust.

‘Dank u, miss Donella. U bent net zo fantastisch als ik wist dat u zou zijn toen ik u voor het eerst zag.’

Tot verrassing van de jongen geeft ze hem een kneepje in zijn rechterhand. ‘Steeds als mensen denken dat ze slimmer zijn dan jij, Curtis, denk dan aan wat ik je nu ga zeggen.’ Ze buigt zich zo ver over de toonbank als haar omvang haar toelaat, brengt haar gezicht dichter bij dat van hem en fluistert deze naar rode bes geurende woorden: ‘Jij bent een betere méns dan zij allemaal.’

Haar lieve woorden maken een diepe indruk op de jongen, en ze vervaagt een beetje als hij zegt: ‘Dank u, mevrouw.’

Ze geeft hem een kneepje in zijn wang en hij heeft het gevoel dat ze hem gekust zou hebben als ze haar hals ver genoeg had kunnen uitrekken.

Als wanhopige, maar relatief onervaren vluchteling, heeft hij hoofdzakelijk succes gehad in avonturen, en nu is hij vol hoop dat hij ook goed zal worden in zijn omgang met mensen, wat van vitaal belang is als hij wil doorgaan voor een gewone jongen onder de naam Curtis Hammond, of welke naam ook.

Zijn zelfvertrouwen is hersteld.

Het luide tromgeroffel van angst waarmee hij de afgelopen vierentwintig uur heeft geleefd, is afgenomen tot een zacht roffelen van een minder uitputtende ongerustheid.

Hij heeft hoop gevonden. Hoop dat hij zal overleven. Hoop dat hij een plaats zal vinden waar hij hoort en waar hij zich thuis voelt.

En nu, als hij een wc kan vinden, zal alles in orde komen met de wereld.

Hij vraagt Donella of er een wc in de buurt is en zij, terwijl ze zijn bestelling noteert, legt hem uit dat het netter is om toilet te zeggen.

Als Curtis duidelijk maakt dat hij geen toilet hoeft te maken, maar zich alleen maar nodig moet ontlasten, brengt deze verklaring weer een emotionele reactie teweeg bij Burt Hooper, die lijkt op lachen, maar die waarschijnlijk psychologisch weer net iets ingewikkelder ligt zoals daarnet.

In ieder geval, de wc – het toilet – is binnen het zicht van het buffet, aan het einde van een lange gang. Zelfs de arme Mr. Hooper of de echte Forrest Gump zou zonder begeleiding de weg erheen kunnen vinden.

Het toilet is groot en fascinerend, bevat zeven hokjes, een rij van vijf urinoirs vanwaaruit de cedergeur van een desinfecterend middel opstijgt, zes wasbakken met elk een ingebouwde automaat voor vloeibare zeep. Een stel aan de wand gemonteerde heteluchtdrogers beginnen te werken als je je handen eronder houdt, hoewel deze machines niet zo slim zijn op te houden als je handen eenmaal droog zijn.

De verkoopautomaat is slimmer dan de handdrogers. Die biedt zakkammetjes, nagelknippers, weggooiaanstekers en nog meer exotische attributen die de jongen niet kan thuisbrengen, en weet of je er al dan niet geld in hebt gedaan. Als hij een hendel overhaalt zonder te betalen, wil de machine hem geen pakje Durex geven, wat dat ook mag zijn.

Als hij beseft dat hij de enige op het toilet is, neemt hij de gelegenheid te baat om van het ene hokje naar het andere te rennen en alle wc’s snel achterelkaar door te spoelen. De elkaar overlappende geluiden van sissen en klokken van zeven wc’s komen als heel lachwekkend op hem over en het gecombineerde doorspoelen doet het sanitair in de muren rammelen. Fantastisch.

Nadat hij geplast heeft en terwijl hij zijn handen wast met voldoende vloeibare zeep om de wasbak te vullen met glinsterend schuimend zeepsop, kijkt hij in de spiegel vol strepen en ziet een jongen met wie het wel goed komt, als hij de tijd krijgt, een jongen die zijn weg wel zal vinden en zijn verlies zal aanvaarden, een jongen die niet alleen zal léven, maar ook succes zal hebben.

Hij besluit voortaan Curtis Hammond te blijven heten. Tot dusver heeft niemand de naam in verband gebracht met het vermoorde gezin in Colorado. En waarom zal hij die identiteit veranderen nu hij eraan gewend is geraakt?

Hij droogt zijn handen grondig af aan papieren handdoeken, maar houdt ze vervolgens onder een van de heteluchtdrogers, gewoon voor de kick het apparaat een loer te draaien.

Verfrist, zich haastend door de gang tussen de toiletten en het restaurant, blijft Curtis plotseling staan als hij twee mannen bij het snelbuffet ziet praten met Burt Hooper. Ze zijn lang, langer nog door hun stetsons. Allebei dragen ze hun blauwe spijkerbroek in hun cowboylaarzen.

Donella lijkt ruzie te maken met Mr. Hooper, waarschijnlijk omdat ze probeert hem zijn klep te laten houden, maar de arme Mr. Hooper heeft niet het verstand om te begrijpen wat ze van hem wil, dus hij babbelt gewoon door.

Als de trucker naar de toiletten wijst, kijken de cowboys op en zien Curtis net iets voorbij de helft van de gang. Ze staren naar hem en hij beantwoordt hun staren.

Misschien weten ze niet zeker of hij de zoon is van zijn moeder of het kind van een andere vrouw. Misschien zou hij hen kunnen bedotten en doorgaan voor een gewone jongen van tien jaar die van honkbal houdt, een hekel heeft aan school, en wiens belangstelling alleen maar uitgaat naar gewone aardse dingen zoals worstelen op tv, videospelletjes, dinosaurussen en het doorspoelen van openbare wc’s.

Die twee zijn de vijand, niet de keurige gewone burgers die ze lijken. Daar is geen twijfel over mogelijk. Ze stralen de voorspelbare intensiteit uit: in hun houding, in hun gedrag. In hun ogen.

Ze zullen hem doorzien, misschien niet direct, maar snel, en als ze hem te pakken hebben, is hij er beslist geweest.

Als één man komen de twee cowboys op Curtis af.

13

‘Intergalactisch ruimtevaartuigen, ontvoeringen door buitenaardse wezens, een ruimtebasis aan de achterkant van de maan, een supergeheim kruisprogramma tussen mensen en marsmannetjes, grijze ruimtewezens met ogen als schotels die door muren kunnen lopen, kunnen zweven en op concertniveau klarinet kunnen spelen met hun kont – Preston Maddoc gelooft hier allemaal in, en nog meer,’ meldde Leilani.

De stroom viel uit. Ze spraken bij kaarslicht, maar de klok op de oven viel knipperend uit en aan de andere kant van het aangrenzende woongedeelte floepte een bruingele lamp met een helderrode damasten kap uit met een roze knipoog. De bejaarde koelkast stikte als een terminale patiënt, die kunstmatig in leven werd gehouden aan een machine, maar een wanhopig benodigd mechanisch ademhalingsapparaat ontzegd werd; de motor van de compressor ratelde en gaf de geest.

De keuken had eerder stil geleken, maar de koelkast had meer geluid gemaakt dan Micky had beseft. Dit was nu de stilte met ingehouden adem tijdens een seance net voor de geest boe zegt.

Micky staarde verwachtingsvol omhoog naar het plafond en ze besefte dat de timing van de stroomstoring, net op het moment dat Leilani het over ufo’s had, haar het krankzinnige idee had gegeven dat ze geen stroomstoring hadden door de crisis in Californië, maar door een rondwentelende, lichtgevende vliegende schotel uit een verre galactische nevel die boven Geneva’s caravan hing en een stroomonderbreking veroorzaakte zoals buitenaardse ruimteschepen altijd in films doen. Toen ze haar blik liet zakken, zag ze tante Gen en Leilani ook naar het plafond kijken.

In deze intense stilte werd Micky zich geleidelijk aan bewust van het fluisterende, sputterende gesis van de brandende lonten van de kaarsen, een geluid zo zwak als de herinnering aan de sissende slang van lang geleden.

Gen zuchtte. ‘Doorlopend storing. Het ongemak van de derdewereld met de hartelijke groeten van de gouverneur. We horen ze niet ’s avonds te krijgen, alleen tijdens de spitsuren. Misschien is het een gewóne stroomuitval.’

‘Ik kan wel leven zonder stroom, zolang ik maar taart heb,’ zei Leilani, maar ze had nog steeds niets van haar tweede stuk gebak naar haar mond gebracht.

‘Dus doctor Doom is een ufogek,’ drong Micky aan.

‘Hij is in alle opzichten, driehonderdzestig graden in de rondte, door en door, volslagen, perfect, waarachtig en volledige gek. Ufo’s zijn slechts een van zijn interesses. Maar sinds hij met onze Sinsemilla is getrouwd, heeft hij zijn leven wel heel erg gericht op het vliegendeschotelcircuit. En in die lawaaierige grote kampeerauto van hem reizen we door het hele land langs beroemde plaatsen van “buitenaardse contacten”, van Roswell in New Mexico tot Phlegm Falls in Iowa, of waar de ruimtewezens ook allemaal in het verleden geweest mogen zijn; daar gaan we heen in de hoop dat ze zich weer zullen vertonen. En waar ook een nieuw verschijnsel wordt gesignaleerd of een nieuwe ontvoering wordt gemeld, we gaan er als een gek naartoe, zodat we misschien arriveren terwijl het allemaal nog vers is. De enige reden dat we de plek hiernaast voor een week hebben gehuurd, is dat de kampeerauto in de garage staat voor een grote beurt, en doctor Doom wil niet in een hotel of motel zitten, omdat hij denkt dat het allemaal broedplaatsen zijn van salmonella en die belachelijke vleesetende bacteriën, hoe die ook mogen heten.’

‘Je bedoelt dat jullie over een week weg zijn?’ vroeg tante Gen. Een zorgelijk web weefde spaken en spiralen in haar ooghoeken.

‘Eerder over een paar dagen,’ zei Leilani. ‘We hebben juli net in Roswell doorgebracht, omdat in juli 1947 een piloot van een buitenaards ruimteschip, duidelijk dronken of slapend achter zijn joystick, zijn schotel in de woestijn heeft laten neerstorten. Volgens doctor Doom is het waarschijnlijker dat buitenaardse wezens een plek op dezelfde tijd van het jaar bezoeken als zij hem eerder hebben bezocht, ik denk op een manier zoals studenten bij iedere voorjaarsvakantie naar Fort Lauderdale gaan. En is het niet echt verbazend hoe vaak die rare, grijze mannetjes gigamiljoenen kostende, melkweg doorkruisende SUV’s total loss vliegen? Als ze ooit besluiten de aarde te veroveren, denk ik niet dat we veel te vrezen hebben. We hebben hier te maken met een Darth Vader die een heleboel bloed van de drie Stooges, Larry, Curly en Moe, door zijn aderen heeft vloeien.’

Micky had gewild dat het meisje zich zou ontspannen, maar hoe langer Leilani om het onderwerp van het lot van haar broer heen draaide, hoe opgewondener ze leek te worden. ‘Goed, waar gaat het om? Wat heeft al dit ufogedoe te maken met Lukipela?’

Na een aarzeling zei Leilani: ‘Doctor Doom zegt dat hij een visioen heeft gehad dat we allebei genezen zullen worden door ruimtewezens.’

‘Genezen?’ Micky zag de misvormingen van het meisje niet als een aandoening of een ziekte. Het was moeilijk om Leilani met haar zelfverzekerdheid, haar intelligentie en haar ontembare geestkracht als invalide te zien, zelfs nu haar hand op tafel rustte en duidelijk misvormd was in het anders zo vergevingsgezinde licht van de drie kaarsen.

‘Luki werd geboren met een lelijk misvormd bekken, Tinkertoy-heupgewrichten, in elkaar gezet met apenlogica. Een rechterdijbeen korter dan het linker en wat botvergroeiingen in zijn rechtervoet. Sinsemilla heeft een theorie dat de baby tijdens de zwangerschap bovennatuurlijke krachten krijgt van hallucinogene middelen.’

De hitte van de nacht kon de verkilling in Micky’s botten niet verjagen. In haar geheugen zag ze nog steeds het van woede vertrokken gezicht van de vrouw in de onderjurk vol frutsels en de door maanlicht geschilderde punten op haar tanden tijdens haar grauw.

‘Wat vindt u van die theorie, Mrs. D?’ vroeg Leilani met iets van haar gewone humor, maar met een stille klank van lang ingehouden woede in haar stem.

‘Nogal lullig,’ zei tante Gen.

Leilani glimlachte zwak. ‘Nogal lullig. We wachten nog steeds op de dag dat ik de winnende lottonummers van de volgende week kan voorspellen, branden sticht met de kracht van mijn geest en voor de lunch mezelf naar Parijs teleporteer.’

Micky zei: ‘Een paar van je broers problemen... het klinkt alsof een operatie er in ieder geval iets aan had kunnen verhelpen.’

‘O, moeder is te ontzettend slim voor enig vertrouwen in de westerse medische wetenschap. Ze vertrouwde op kristalharmonieën, zang, helende kruiden en een heleboel compressen die een van urine doordrenkte onder de kots zittende alcoholist nog competitie zou geven op de ergste stank van die van de riolen van Calcutta na.’

Micky had haar tweede kopje koffie op. Ze kon zich niet herinneren het gedronken te hebben. Ze stond op om zich weer in te schenken. Ze voelde zich hulpeloos en moest haar handen bezighouden, omdat ze anders door woede overmand kon worden. Ze wilde naar iemand uithalen omwille van Leilani, een enorme bevredigende hengst uitdelen, maar hier was niemand die ze kon slaan. Maar als ze naar hiernaast ging om Sinsemilla enig verstand in haar donder te meppen en zelfs als de psychotische maandanseres haar niet vermoordde, zou ze daarmee de situatie van het meisje niet verbeteren, alleen maar slechter maken.

Staand bij de hoek van het aanrecht, in het bijna donker, terwijl ze koffie inschonk met de zorgvuldigheid van een blinde vrouw, zei ze: ‘Dus die maffe kloot rijdt jou en Luki rond op zoek naar ruimtewezens met helende handen.’

‘Helende technologie,’ corrigeerde Leilani. ‘Een buitenaards ras dat interstellair reizen en het probleem van een keurige stoelgang bij een snelheid groter dan die van het licht onder de knie heeft gekregen, is beslist in staat de rimpels uit dit lichaam te strijken of me in een gloednieuw lijf te stoppen dat op dit lijkt maar dan zonder de onvolkomenheden. In ieder geval is dat het plan waar we de afgelopen vier jaar mee bezig zijn geweest.’

‘Leilani, lieverd, je gaat daar niet naar terug,’ verklaarde Geneva. ‘We laten je niet naar hen teruggaan. Toch, Micky?’

Misschien was het enig goede aan de onblusbare woede die Micky’s leven had getekend wel, dat het ook alle illusies had verbrand. Ze koesterde geen fantasieën die afkomstig waren uit films of ergens anders vandaan. Tante Gen zag zichzelf misschien even als Ingrid Bergman of Doris Day, in staat om een aan gevaar blootgestelde verschoppeling met een stralende glimlach en de juiste woorden – bezielende muziek op de achtergrond – te redden, maar Micky zag duidelijk de hopeloosheid van deze situatie in. Aan de andere kant, als hopeloosheid het enige resultaat was, dan was misschien het verbranden van illusies uiteindelijk ook niet zo wenselijk.

Micky ging weer aan tafel zitten. ‘Waar is Lukipela verdwenen?’

Leilani keek naar het keukenraam, maar leek te staren naar iets, ver weg in de tijd en op een aanzienlijke afstand, achter de Californische duisternis. ‘Montana. Ergens in de bergen.’

‘Hoelang geleden?’

‘Negen maanden. Negentien november. Luki’s verjaardag was de twintigste. Hij zou tien zijn geworden. In het visioen dat onze doemdokter volgens zijn zeggen heeft gehad, zag hij dat we door ET’s werden genezen – en het zou gebeuren voordat we tien waren. Hij heeft Sinsemilla beloofd dat we allebei weer helemaal gaaf zouden worden gemaakt voordat we tien waren.’

‘Vreemde lichten aan de hemel,’ haalde Micky aan, ‘bleekgroene levitatiestralen die je uit je schoenen zuigen, omhoog het moederschip in.’

‘Ik heb er zelf niets van gezien. Het is me verteld dat dit met Luki is gebeurd.’

‘Verteld?’ vroeg tante Gen. ‘Wie heeft het je verteld, schat?’

‘Mijn pseudovader. Aan het einde van die middag parkeerde hij de kampeerwagen op een zijstrook langs de weg. Geen parkeerterrein. Zelfs geen echte pleisterplaats met wc’s of een picknicktafel of wat dan ook. Alleen maar dat grote stuk langs de berm van de weg. Overal om ons heen bos. Hij zei dat we later naar een kampeerterrein zouden gaan. Eerst wilde hij een bezoek brengen aan een bepaalde plek, een paar kilometer verderop, waar een man die Carver of Carter heette beweerde drie jaar ervoor te zijn ontvoerd door paarse inktvissen van Jupiter of zo. Ik dacht dat hij ons allemaal mee wilde nemen, zoals altijd, maar toen hij de SUV, die we achter de kampeerwagen hebben hangen, eenmaal had losgemaakt wilde hij alleen Luki meenemen.’

Het meisje werd stil.

Micky drong niet aan op verdere bijzonderheden. Ze moest weten wat er daarna was gebeurd, maar wilde het eigenlijk niet horen.

Na een tijdje haalde Leilani haar blik weg van die novemberdag in Montana en keek Micky in de ogen. ‘Ik wist toen wat er ging gebeuren. Ik probeerde met hen mee te gaan, maar hij... Preston wilde het niet. En Sinsemilla... hield me tegen.’ Een geest dreef door de gangen van de herinnering van het meisje, een kleine geest met Tinkertoy-heupen en één been korter dan het andere, en Micky kon bijna de vorm zien van deze verschijning die spookte in die blauwe ogen. ‘Ik herinner me Lukipela die naar de SUV loopt, voortklossend op die ene verhoogde schoen, zijn been stijf, draaiend met zijn heupen op die grappige manier van hem. En toen... toen ze wegreden... keek Luki naar me om. Zijn gezicht was een beetje wazig omdat het raam vuil was. Ik denk dat hij wuifde.’

14

Tevreden op zijn kruk aan het snelbuffet weet arme Burt Hooper dat hij vrachtwagenchauffeur is en dat hij kip met wafels eet, maar hij weet niet dat hij ook een volslagen Forrest Gump is, goedaardig maar toch een Sul. Welgemeend wijst Mr. Hooper naar de gang die naar de toiletten leidt.

Als één man gaan de twee cowboys op Curtis af.

Donella roept naar hen, maar zelfs zij, in haar majestueuze onmetelijkheid, kan hen niet tegenhouden met woorden alleen.

Rechts van Curtis is een op draaischarnieren opgehangen deur met een ovalen raam. Het gat zit te hoog om doorheen te kijken, dus hij loopt de deur in zonder te weten wat erachter ligt.

Hij komt in een grote bedrijfskeuken met witte keramische tegels op de vloer. Rijen grote ovens, kookplaten, koelkasten, wasbakken en werktafels, alles van roestvrij staal, glimmend en stralend, verschaffen hem een labyrint aan werkpaden waarlangs een laag bukkende, vluchtende jongen misschien kan ontsnappen.

Niet elke lekkernij wordt bereid door de twee koks van het snelbuffet voorin. Het keukenpersoneel is omvangrijk en druk bezig. Niemand schijnt geïnteresseerd in Curtis als die binnenkomt.

Curtis haast zich van oven naar oven, langs een kookplaat van drie meter, langs een batterij frituurpannen vol kolkende hete olie, om het einde van een lange werktafel heen, naar een smal werkpad met losliggende rubberen matten op de vloer. Hij houdt zich laag en hoopt uit het zicht te zijn voordat de twee cowboys arriveren. Hij vermijdt botsingen met het personeel, werkt zich langs hen heen, springt naar links en rechts, maar ze zijn niet langer ongeïnteresseerd in hem.

‘Hé, jongen.’

‘Wat doe je hier, jongen?’

‘Tener cuidado, muchacho!’

‘Kijk uit, kijk uit!’

‘Loco mocoso!’

Hij bereikt net het volgende pad, een niveau verder in de enorme keuken, als hij de twee cowboys hoort binnenkomen. De binnenkomst is duidelijk die van hen. Met de arrogantie en de bloeddorst van de Gestapo dreunen ze door de zwaaideur heen, de hakken van hun laarzen hard klossend op de tegelvloer.

In reactie zwijgt het keukenpersoneel een ogenblik en wordt net zo onbeweeglijk als etalagepoppen. Niemand wil weten wie die twee onbeschaamde indringers zijn, niemand maakt een rammelend geluid met pannen om aandacht te trekken, omdat iedereen bang is dat die twee federale immigratieagenten zijn die illegale buitenlanders – van wie er hier minstens één aanwezig is – komen halen, en die zelfs arbeiders met de juiste documenten zullen lastigvallen als ze in een strijdlustige bui zijn.

Maar door hun aanwezigheid alleen al, hebben de cowboys Curtis van bondgenoten voorzien. Terwijl de ineengedoken jongen strompelend en krampachtig verder rent door de keuken, gaan koks, bakkers, salademakers en bordenwassers uit de weg, waarmee ze zijn doorgang vergemakkelijken; ze gebruiken hun lichaam om het zicht van de cowboys op hem te blokkeren en wijzen hem met subtiele gebaren in de richting waarvan hij aanneemt dat het de achteruitgang moet zijn.

Hij is bang, zijn mond plotseling bitter door de smaak van wat weleens zijn sterfelijkheid zou kunnen zijn, zijn longen voldoende samengeknepen om elke ademhaling moeilijk te maken, zijn hart tikkend met de heftigheid van een specht – en toch blijft hij zich bewust van de verrukkelijke aroma’s van gegrilde kip, gebraden ham, gebakken aardappeltjes. Angst troeft de honger niet volledig af, en hoewel de speekselvloed bitter is, slaagt die er niet in zijn eetlust te verminderen.

Geluiden achter hem geven aan dat de moordenaars proberen hem op te sporen. Twistzieke stemmen stijgen snel op als het keukenpersoneel, dat beseft dat deze twee cowboys geen enkele politiebevoegdheid hebben, bezwaar maakt tegen hun binnenkomst.

Bij een tafel volgestapeld met schone borden blijft Curtis even staan en durft, hoewel nog steeds gebukt, zijn hoofd iets op te heffen. Hij tuurt tussen twee torens van borden door en ziet een van zijn achtervolgers op ongeveer vijf meter van hem vandaan.

De jager heeft een knap, bijna vriendelijk gezicht. Als hij zou lachen in plaats van kwaad kijken, een masker van vriendelijkheid opzette, zou het keukenpersoneel hem misschien direct aardig vinden en hem zijn prooi wijzen.

Maar hoewel Curtis zich soms laat bedotten door het uiterlijk, is zijn waarneming goed genoeg om te zien dat dit een man is die uit alle poriën het moordzuchtige gif straalt waarin zijn geest nu gemarineerd wordt. Het zou makkelijker zijn om heerlijk perziksap uit een handvol droge pitten te persen dan een druppel medelijden uit het hart van deze jager, en genade zou eerder uit willekeurig welke steen gewrongen kunnen worden.

Terwijl hij verder loopt door het pad waar de salades worden bereid, kijkt de wrede cowboy links en rechts, mannen en vrouwen op zijn weg opzijschuivend alsof ze slechts meubilair zijn. Zijn partner is niet direct achter hem en zou weleens via een andere route kunnen naderen.

Het restaurantpersoneel protesteert minder, misschien door de ijzige onverschilligheid van de jagers tegenover elk protest, en misschien is hun kille volharding te intimiderend om iets te ondernemen. Je ziet dit soort mannen op het tv-nieuws als ze een winkelcentrum of kantoor overhoop schieten omdat hun vrouw om een echtscheiding vraagt, omdat ze hun baan zijn kwijtgeraakt of gewoon zomaar ergens om. Toch, met stille hoofdknikken en gebaren, blijven de werkers Curtis naar zijn ontsnapping wijzen.

Half gebukt, heen en weer schuifelend, gebruik makend van zijn zwaaiende armen voor tegenwicht, net zoals een angstig aapje zou kunnen hollen, gaat de jongen een hoek om bij een lang slagersblok en komt een kok tegen die met grote ogen door de enorme keuken naar de jagers kijkt. De wit geüniformeerde kok is misschien wel een engel, gezien de in plastic gewikkelde hoeveelheid hotdogs die hij net uit de open koelkast achter hem gepakt heeft.

Een knal dreunt door de ruimte en doet kookgerei rammelen. Iemand komt dreunend door de zwaaideur vanuit de gang met de toiletten naar binnen. Achter de cowboys aan. Nog meer harde en gehaaste voetstappen op de tegelvloer. Stemmen. Dan geschreeuw, ‘FBI! FBI! Blijf staan, blijf staan, blijf staan!’

Curtis grijpt de hotdogs. Geschrokken laat de man het pak los. Na de vleesschat gegrepen te hebben haast Curtis zich langs de kok in de richting van vrijheid en geïmproviseerd avondeten, verrast door de komst van de FBI, maar helemaal niet opgebeurd door deze onverwachte ontwikkeling.

Als het regent, stort het, had zijn moeder gezegd. Ze had nooit beweerd dat de gedachte oorspronkelijk van haar was. Universele waarheden worden vaak in universele clichés uitgedrukt. Als het regent, stort het, en als het stort, zwelt de rivier en plotseling zitten we in een overstroming. Maar als we in een overstroming zitten, raken we niet in paniek, hè, schattebout? En hij had altijd het antwoord daarop geweten: Nee, we raken nooit in paniek. En zij zei dan: Waarom raken we niet in paniek tijdens de overstroming? En hij zei dan: Omdat we het te druk hebben met zwemmen!

Achter hem, op een andere plek in de keuken, vallen borden kletterend op de vloer, en een soepketel of zoiets stuitert bong-bong-bong over de tegels. Lepels en vorken, of botermesjes, vallen in groten getale rinkelend op roestvrijstalen en keramische oppervlakken met het geluid van klokken die misschien wel een demonische feestdag aankondigen.

Dan schoten.

15

De koffie had lang genoeg opgestaan om een beetje bitter te worden. Tegen de tijd dat ze haar derde kopje inschonk, kon de scherpte die het brouwsel had gekregen, Micky niet schelen. Om eerlijk te zijn had Leilani’s verhaal in Micky een lang sluimerende bitterheid gewekt, waarvoor de koffie een perfecte toevoeging was.

Tegen het meisje zei Geneva: ‘Dus je gelooft niet dat Lukipela met buitenaardse wezens is meegegaan?’

‘Ik doe alsof,’ zei Leilani rustig. ‘Bij doctor Doom speel ik zijn verhaal mee, vol verwachting over de dag dat Luki bij ons terugkomt – over een jaar, over twee jaar – in een nieuw lichaam. Het is op die manier veiliger.’

Bijna vroeg Micky of Sinsemilla geloofde dat ET’s Luki stilletjes ontvoerd hadden. Toen besefte ze dat de vrouw die ze zojuist had ontmoet, niet alleen het verhaal zou geloven, maar net zo makkelijk ervan overtuigd kon zijn dat Luki en de meevoelende ruimtewezens haar gesublimeerde boodschappen stuurden in herhalingen van Seinfeld, in de advertenties op dozen cornflakes, of in het patroon dat vluchten vogels in de lucht maakten.

Leilani nam de eerste hap van haar tweede stuk taart. Ze kauwde langer dan voor de gare appelen nodig was, en staarde naar haar bord alsof ze nadacht over een verandering in de substantie van het dessert.

‘Waarom zou hij een hulpeloos kind doden?’ vroeg Geneva.

‘Hij doet die dingen. Zoals een postbode post bezorgt. Zoals een bakker brood bakt.’ Leilani haalde haar schouders op. ‘Lees over hem, dan weet je het.’

‘Je bent niet naar de politie geweest,’ zei Micky.

‘Ik ben maar een kind.’

‘Ze luisteren naar kinderen,’ informeerde Geneva haar.

Micky wist uit ervaring dat dit niet zonder meer waar was. ‘Hoe dan ook,’ zei ze, ‘of ze je wel of niet geloven, ze zullen zeker niet het verhaal van je stiefvader slikken over buitenaardse genezers.’

‘Dat is niet het verhaal dat ze van hem zullen horen. Hij zegt dat de ET’s geen publiciteit willen. Dit is niet zomaar buitenaardse bescheidenheid. Ze zijn er doodernstig over. Volgens hem zullen ze, als we er iemand over vertellen, Luki nooit terugbrengen. Ze hebben grootse plannen om de menselijke beschaving naar een hoger niveau te tillen, waardoor de aarde in een Galactisch Congres zal worden opgenomen – iets dat hij soms het Parlement van Planeten noemt – en die plannen hebben tijd nodig om uitgevoerd te worden. Terwijl ze bezig zijn met een heleboel geheimzinnig goed werk achter de schermen, om ons te redden van een atoomoorlog en de gêne van chronische hoofdroos, willen ze niet dat een zootje onbenullige boerenkinkels wat rondsnuffelen en naar hen op zoek gaan in de bergen van Montana en op andere plaatsen waar ze graag komen. Dus we mogen alleen maar met elkaar over de ET’s praten. Sinsemilla gaat er helemaal in mee.’

‘Hoe legt hij het uit als ze hem vragen waar Luki is?’ vroeg Geneva.

‘Om te beginnen is er niemand die het opvalt of die eraan denkt ernaar te vragen. We zijn altijd onderweg, trekken door het land. Geen blijvende buren. Geen vrienden, alleen maar mensen die we onderweg tegenkomen, zoals voor een avond op een kampeerterrein, en we zien ze nooit meer terug. Sinsemilla heeft zich lang geleden losgemaakt van haar familie. Voor ik was geboren. Ik heb nooit iemand van hen ontmoet, weet niet waar ze zitten. Ze heeft het nooit over hen, behalve als ze soms zegt wat voor intolerant en kwaad zootje eikels het waren – hoewel ze, zoals je misschien wel zult geloven, een wat kleurrijker taal gebruikt. Een van mijn afspraken met God is dat ik niet zulk goor taalgebruik zal krijgen als mijn moeder en dat Hij in ruil voor mijn zelfdiscipline, haar net zo veel tijd zal geven als ze nodig heeft om haar morele keuzes uit te leggen als ze eenmaal doodgaat en verantwoording af zal moeten leggen. Ik weet niet of God, ook al is Hij God met al zijn mogelijkheden, beseft waar Hij in terecht is gekomen door in te stemmen met díé voorwaarden.’

Het meisje prikte weer een stukje taart op en weer kauwde ze met een stoïcijnse uitdrukking alsof ze broccoli at, niet echt met afschuw, maar met de onverschilligheid dat ze nu eenmaal voedingsstoffen binnen moest krijgen.

Geneva zei: ‘Nou, áls de politie naar Luki zou vragen...’

‘Ze zal zeggen dat hij nooit heeft bestaan, dat ik gewoon gestoord ben en hem heb bedacht, als een denkbeeldig speelmakkertje.’

‘Daar komt ze niet mee weg, schat.’

‘Natuurlijk wel. Zelfs vóór doctor Doom was Sinsemilla al aan het trekken. Volgens haar hebben we vóór doctor Doom in Santa Fe, San Francisco, Monterey, Telluride, Taos, Las Vegas, Lake Tahoe, Tucson en Coeur d’Alene gewoond. Ik herinner me sommige plaatsen, maar ik was te klein om van allemaal herinneringen te hebben. Een paar maanden hier, een paar daar. Ze was ook met verschillende mannen, sommigen waren aan de drugs, anderen verkochten het, allemaal op zoek naar de een of andere snelle klapper, allemaal van die trektypes, omdat ze, als ze niet verder trokken, van de plaatselijke politie wel een kamer en een vriendje zouden krijgen. Hoe dan ook, niemand weet waar al die mannen nu zitten en of ze zich al dan niet Luki herinneren – of toegeven dat ze zich hem herinneren.’

‘Geboorteaktes,’ stelde Micky voor. ‘Dat zou een bewijs zijn. Waar zijn jullie geboren? Waar is Luki geboren?’

Weer een hap appeltaart. Nog meer vreugdeloos kauwen. ‘Ik weet het niet.’

‘Je weet niet waar jullie zijn geboren?’

‘Volgens Sinsemilla kunnen de schikgodinnen je niet vinden om je draad door te knippen en je leven te beëindigen, als ze niet weten waar je geboren bent, en ze zullen het niet weten als jij nooit over de plaats kunt praten, dus dan heb je het eeuwige leven. En zij gelooft niet in artsen en ziekenhuizen. Volgens haar zijn we thuis geboren, waar thuis toen ook mocht zijn. Op z’n best... misschien een vroedvrouw. Ik zou meer dan verbaasd zijn als onze geboortes ook maar ergens ooit geregistreerd zijn.’

De bittere koffie was koud geworden, maar Micky dronk er toch van. Ze was bang dat zij, als ze het niet dronk, de cognac zou pakken en dat zou gaan drinken, ondanks Leilani’s bezwaren. Alcohol kalmeerde haar woede nooit. Ze was een drinker geworden omdat drank de woede verhevigde, en heel lang had ze haar woede gekoesterd. Alleen woede had haar in beweging gehouden en tot voor kort had ze die niet los willen laten.

‘Je hebt de naam van je vader,’ zei Geneva hoopvol. ‘Als die gevonden zou kunnen worden...’

‘Ik weet niet of de vader van Lukipela en die van mij dezelfde zijn. Sinsemilla heeft het nooit gezegd. Misschien weet ze het zelf niet. Luki en ik hebben dezelfde achternaam, maar dat betekent niets. Het is niet echt de naam van onze vader. Ze heeft ons nooit verteld hoe hij heette. Ze heeft iets met namen. Volgens haar zijn ze magisch. Als je iemands naam weet, krijg je macht over hem, en door je eigen naam geheim te houden, krijg je ook nog eens meer macht.’

Heks met een bezemsteel in je reet, heksentrut, satanskind, helleveeg, terwijl je aan komt vliegen van de maan met mijn naam op je tong, denk je dat je mij kunt betoveren...

Sinsemilla’s van woede opengesperde ogen, wit helemaal rondom, kwamen in Micky’s herinnering op als twee onwerkelijke manen. Ze huiverde.

Leilani zei: ‘Ze noemt hem gewoon Klonk, omdat ze beweert dat hij dat zei als je hem op zijn hoofd tikte. Ze haat hem heel erg, en dat is misschien de reden dat ze Luki en mij ook een beetje haat. En om de een of andere reden Luki meer dan mij.’

Ondanks alles wat ze wist over Sinsemilla, kromp Geneva in elkaar door deze aanklacht tegen de vrouw. ‘Leilani, liefje, ook al is ze een ernstig gestoorde vrouw, ze blijft je moeder, en op haar eigen manier houdt ze heel veel van jullie.’ Tante Gen had ongewild geen kinderen. De liefde die ze nooit had kunnen geven aan een dochter of zoon, was in de loop der tijd niet minder geworden, maar uitgegroeid tot een overdaad aan gevoel die ze nu aan iedereen gaf die ze kende. ‘Geen enkele moeder kan haar kind echt haten, schat. Geen enkele moeder, waar dan ook.’

Micky wenste, en niet voor het eerst, dat ze Geneva’s dochter was geweest. Wat zou haar leven dan anders zijn geworden: vrij van woede en zelfdestructieve neigingen.

Toen ze Micky’s ogen zag, las Geneva de liefde erin, en glimlachte, maar ze leek ook nog iets anders te lezen, iets dat haar hielp haar diepe naïviteit in deze zaak te begrijpen. Haar glimlach aarzelde, gleed weg en verdween. ‘Geen enkele moeder, waar dan ook,’ herhaalde ze zacht, maar nu tegen Micky. ‘Dat heb ik altijd geloofd. Als ik ooit anders had geweten, zou ik gewoon... geholpen hebben.’

Micky keek weg van Geneva, omdat ze niet over haar verleden wilde praten. Niet hier, niet nu. Dit ging om Leilani Klonk, niet om Michelina Bellsong. Leilani was pas negen en was, ondanks alles wat ze had doorgemaakt, nog niet verknipt; ze was taai, slim; ze had een káns, een toekomst, ook al leek die nu aan een ragdun draadje te hangen; ze hoefde niet te leven met duizend stompzinnige keuzes. In dit meisje zag Micky de hoop op een goed, mooi leven met een doel – wat ze nog niet helemaal duidelijk in zichzelf zag.

Leilani zei: ‘Eén reden waarom ik weet dat ze Luki meer haat dan mij, is de naam die ze hem heeft gegeven. Ze zegt dat ze mij Leilani heeft genoemd, wat “hemelse bloem” betekent, omdat... mensen dan misschien meer in me zien dan de zielige invalide. Dat is onze Sinsemilla op z’n best, wat haar moederlijke bezorgdheid betreft. Maar ze zegt dat ze wist wat Luki eigenlijk was, al voordat hij uit haar gefloept kwam. Lukipela is Hawaïaans voor Lucifer.’

Geneva, ontsteld, keek alsof ze van plan was de cognac op tafel te zetten die Micky tot dusver had afgeslagen, hoewel dan strikt voor eigen versterking.

‘Foto’s,’ zei Micky. ‘Foto’s van jou met Luki. Dat zou het bewijs zijn dat hij niet alleen maar een denkbeeldige broer van jou was.’

‘Ze hebben alle foto’s van hem vernietigd. Omdat hij, als hij terugkeert met de ruimtewezens, helemaal in orde zal zijn. Als mensen ooit foto’s van hem zagen met zijn misvormingen, zouden ze weten dat hij door buitenaardse wezens is opgeknapt. Dan zou het spel uit zijn voor onze vrienden, de ET’s. Ze zouden het dan zo druk krijgen met het ontwijken van jagers op ET’s, dat ze de menselijke beschaving niet meer zouden kunnen verheffen en ons in het Parlement van Planeten krijgen, met alle mooie cadeautjes en waardevolle kortingsbonnen die je bij het lidmaatschap ontvangt. Sinsemilla gelooft dat ook. Waarschijnlijk omdat ze het wil geloven. Hoe dan ook, ik had twee kiekjes van Luki bewaard, maar die hebben ze gevonden. Nu is mijn geheugen de enige plek waar ik zijn gezicht kan zien. Maar ik neem elke dag de tijd om me op zijn gezicht te concentreren, om me het te blijven herinneren, om de details scherp te houden, vooral zijn lach. Ik zal zijn gezicht nooit laten vervagen. Ik zal nooit vergeten hoe hij eruitzag.’ De stem van het meisje werd zachter, maar ook doordringender, als lucht die zijn weg vindt op plaatsen waar water niet kan komen. ‘Hij kan niet hier tien jaar zijn geweest en zo hebben geleden, en dan gewoon weg zijn alsof hij nooit heeft bestaan. Dat is niet goed. Verdomd als het wel zo is. Verdómd als het wel zo is. Iemand moet hem zich blijven herinneren, weet je. Iemand.’

Toen ze de volledige verschrikking van de situatie van het meisje besefte, verviel tante Gen in een geschokt stilzwijgen en in een minstens tijdelijke emotionele verlamming. Haar hele leven had Geneva Davis altijd voor elke situatie precies de juiste troostende woorden gevonden, had ze geweten wanneer ze je gepijnigde hart kon kalmeren door je liefdevol over je haar te strijken, je angst kon laten verdwijnen met een knuffel en een kus op het voorhoofd.

Micky was zo bang als ze de afgelopen vijftien jaar of langer niet meer was geweest. Ze voelde zich weer onderworpen aan noodlot, aan willekeur, aan gevaarlijke mensen, even hulpeloos als ze haar hele kindertijd had geleefd onder de dreiging van diezelfde krachten. Ze kon geen enkele manier bedenken om Leilani te redden, net zomin als ze ooit in staat was geweest zichzelf te redden, en dit onvermogen suggereerde dat ze misschien wel nooit het vernuft, de moed en de vastbeslotenheid zou vinden om de veel moeilijker taak te volbrengen, haar eigen verziekte leven te verlossen.

Ernstig at Leilani haar tweede stuk taart op, ernstig alsof ze het niet at om haar behoefte of begeerte te bevredigen, maar alsof ze het at voor iemand anders die deze tafel niet met hen kon delen, uit naam van een jongen met een vreselijk misvormd bekken en Tinkertoy-heupen. Een jongen die dapper voortkloste op een verhoogde schoen, een broer die waarschijnlijk ook van appeltaart had gehouden en wiens herinnering gevoed moest worden tijdens zijn blijvende afwezigheid.

Een vlinderzachte beweging van licht, een sissend geknetter, een kronkelend rooksliertje dat traag omhoogkringelde van de zwarte punt van een gedoofde lont: een van de drie kaarsen brandde uit en duisternis trok gretig zijn stoel een beetje dichter naar de tafel toe.

16

Schoten, maar ook hotdogs. Jagers vlakbij, maar de chaos geeft dekking. Vijandschap overal, maar de hoop op ontsnapping ligt verderop.

Zelfs in het donkerste moment bestaat licht, als je het geloof hebt dat te zien. Angst is een gif dat wordt voortgebracht door de geest, en moed is het tegengif dat klaar ligt in de ziel. In tegenspoed ligt het zaad van een toekomstige triomf. Zij die geen geloof hebben in het intelligente ontwerp van alle dingen, hebben geen hoop, maar zij die betekenis zien in elke dag, zullen leven in vreugde. In de strijd geconfronteerd met een superieure vijand, zul je zien dat een schop tegen de edele delen over het algemeen effect heeft.

Deze spitsvondigheden, en ontelbare andere, komen uit Moeders handboek vol doortrapte adviezen voor opgejaagd wild en aanstaande kameleons. Dit boek is natuurlijk niet uitgegeven, hoewel de jongen in zijn geest de bladzijden net zo duidelijk kan zien als de bladzijden van elk echt boek dat hij ooit heeft gelezen, hoofdstukken vol moeizaam verworven wijsheden. Zijn mam was natuurlijk allereerst zijn mam, maar ze was ook een universeel bewonderd symbool van verzet tegen verdrukking, een advocaat voor vrijheid, wier leringen – zowel haar filosofie als haar praktische overlevingsadviezen – van gelovige op gelovige zijn overgegaan, zo ongeveer als de volksverhalen door de eeuwen heen bewaard zijn gebleven door mondelinge doorgave in het schijnsel van het kampvuur en van de open haard.

Curtis hoopt dat hij niemand tegen de edele delen hoeft te schoppen, maar hij is bereid alles te doen wat nodig is om te overleven. Van nature is hij eerder een dromer dan een plannenmaker, eerder dichter dan krijger, maar het is werkelijk heel moeilijk om iets dichterlijks of krijgshaftigs te zien in een pak hotdogs die hij tegen zijn borst drukt, terwijl hij zich rennend als een aap wanordelijk terugtrekt uit de strijd die achter hem is uitgebroken.

Om en onder nog meer werktafels, langs hoge open stellingen vol opgestapelde borden, dekking zoekend achter kolossale keukenuitrustingen met onbekende functie, beweegt Curtis zich indirect maar gestaag naar het einde van de keuken waar de werkers hem aanvankelijk heen leken te hebben gestuurd.

Geen van de werknemers wijst hem nog de weg. Ze hebben het te druk met dekking zoeken, en kruipen rond op hun buik naar veiligheid als soldaten in een onverwacht vuurgevecht, gebeden prevelend, terwijl elk van hen bescherming zoekt voor zijn kostbare achterste dat zijn mama ooit zo vol liefde met talkpoeder heeft bepoederd.

Tegelijk met de scherpe knallen van schieten hoort Curtis loden kogels fluitend ricocheren of met het ping van een cimbaal van afzuigkappen en andere metalen oppervlakten ketsen, met swak! in hout of pleisterwerk ploffen, volle soepketels met een vlak bonk doorboren en lege pannen van gaten voorzien met een hol, weergalmend pong. Kapotgeschoten hotelporselein explodeert in luidruchtige onharmonische akkoorden, door kogels geraakte metalen stellingen veroorzaken krassende arpeggio’s; van een doorboorde rij vrieskasten sist een giftige mist van ontsnappende koelvloeistof als een ontevreden publiek bij een symfonie van talentloze musici, en misschien lukt het hem dan toch zijn dichterlijke kant midden in een oorlog op te roepen.

Als regel opent de FBI onderhandelingen niet schietend, wat betekent dat de cowboys de vijandelijkheden begonnen moeten zijn. En de twee mannen zouden niet meteen naar geweld hebben gegrepen, als ze niet zeker wisten dat die FBI-agenten wisten wie zij werkelijk waren.

Dit is een verbazingwekkende ontwikkeling, waarvan de volledige betekenis in het huidige tumult niet direct tot Curtis doordringt. Als federale autoriteiten op de hoogte zijn van de duistere krachten die achter deze moederloze jongen aan zitten, dan zijn ze ook op de hoogte van de jongen zelf, en als ze de jagers kunnen herkennen, moeten ze in staat zijn de jongen ook te herkennen.

Curtis had gedacht dat hij door een peloton werd nagezeten. Misschien is het wel een leger. En de vijanden van zijn vijanden zijn niet altijd zijn vrienden, zeker niet in dit geval.

Hij gaat de hoek om aan het einde van weer een rij werktafels en ziet een werknemer op de vloer zitten, in een hoek gedrukt die wordt gevormd door rijen hoge kasten. De keukenhulp is duidelijk verlamd van paniek.

Met zijn knieën tegen zijn borst opgetrokken, probeert de man zich zo klein mogelijk te maken, om afketsende en verdwaalde kogels te ontwijken. Hij draagt een groot roestvrijstalen vergiet op zijn hoofd als helm, houdt het daar met beide handen vast, zijn gezicht volkomen schuilgaand, duidelijk omdat hij denkt dat dit hem enige bescherming zal bieden tegen een schot in het hoofd.

Ergens anders in de keuken gilt een man. Misschien is hij geraakt. Curtis heeft nog nooit de kreet gehoord van iemand die is neergeschoten. Dit is een afschuwelijke schreeuw van pijn. Hij heeft dit soort kreten eerder gehoord, te vaak. Het valt moeilijk te geloven dat een kogelwond alleen de oorzaak zou kunnen zijn van zulke afgrijselijke, gefolterde kreten.

De van angst glimmende ogen van de man onder het vergiet zijn te zien door het patroon van kleine gaten heen, en als hij in vloeiend Vietnamees praat, kan ondanks zijn metalen helm gehoord worden wat hij zegt: ‘We gaan allemaal dood.’

Curtis geeft in het Vietnamees iets van de wijsheid van zijn moeder door, en hij hoopt dat het troost zal bieden: ‘In ongeluk ligt het zaad van een toekomstige triomf.’

Dit is niet de gladste sociale babbel die de jongen tot nu toe heeft geprobeerd, maar de doodsbange werknemer reageert overdreven op dit goed bedoelde, hoewel minder ter zake doende advies: ‘Maniak! Krankzinnige jongen!’

Geschrokken, maar te beleefd om een belediging met een belediging te beantwoorden, rept Curtis zich verder.

Het angstige gegil heeft het effect op het bloed van de jongen als azijn op melk, en hoewel een donderend salvo het gegil doet ophouden, gebeurt dat met het schiften minder snel. Hij verliest zijn trek in de hotdogs, maar blijft ze stevig vasthouden, omdat hij uit lange ervaring weet dat honger snel kan terugkeren in de naweeën van een misselijkmakende angst. Het hart kan dan langzaam helen, de geest is veerkrachtig en het lichaam altijd behoeftig.

Bovendien moet hij aan Old Yeller denken. Braaf hondje. Ik kom eraan, hondje.

Het gebulder van de lange schotenwisseling galmt na in zijn oren. Toch, direct erna, hoort Curtis mensen schreeuwen, een paar mannen vloeken, een vrouw trillerig steeds weer een weesgegroetje opzeggen. De aard van al die stemmen suggereert dat de strijd nog niet gestreden is en misschien niet kort zal zijn; er klinkt geen opluchting in een van die stemmen – alleen maar grimmige angst, dringende noodzaak, omzichtigheid.

Dichter naar het einde van de keuken toe ziet hij een aantal werknemers door een open deur dringen.

Hij overweegt hen te volgen voor hij beseft dat ze een grote koelruimte binnengaan, kennelijk met de bedoeling de geïsoleerde stalen deur dicht te trekken. Dit zou weleens een kogelvrije schuilplaats kunnen zijn, of er heel dicht in de buurt komen.

Curtis wil geen schuilplaats. Hij wil een ontsnappingsluik vinden. En snel.

Weer een deur. Erachter bevindt zich een kleine opslagruimte, ongeveer tweeënhalve meter breed en drie meter lang, met een deur aan de andere kant. Deze ruimte is ook een koelruimte, met aan weerskanten geperforeerde metalen schappen. Op de schappen staan plastic flessen van twee liter met sinaasappelsap, grapefruitsap, appelsap, melk, ook kartons met eieren, blokken kaas...

Hij grijpt het oor van een container sinaasappelsap en maakt in gedachten een aantekening op een dag naar Utah terug te komen – aangenomen dat hij ooit levend uit de staat wegkomt – om dit en de hotdogs te vergoeden. Zijn voornemen om iets te betalen voor wat hij pakt is oprecht, maar toch voelt hij zich een dief.

Terwijl hij al zijn hoop op de deur aan de andere kant vestigt, merkt Curtis dat die uitkomt op een groter en warmer magazijn vol artikelen die niet gekoeld hoeven worden. Dozen servetten, toiletpapier, schoonmaakspullen, vloerwas.

Volgens de logica heeft een magazijn een deur die naar buiten leidt, naar een laadplatform of naar een parkeerplaats, en achter de volgende deur vindt hij de beloning van de logica. Een warme bries, vrij van keukengeuren en kruitdampen springt hem als een speelse hond tegemoet en wriemelt door zijn haar.

Hij gaat rechtsaf het vaag verlichte platform op. Vier betonnen treden brengen hem naar weer een parkeerplaats van asfalt, maar half zo goed verlicht als degene die hij eerder heeft gezien.

De meeste auto’s hier zijn waarschijnlijk van de werknemers van het restaurant, het pompstation, het motel en aanverwante bedrijven. Er staan meer pick-ups dan personenauto’s, en de paar SUV’s die er staan zijn door de woestijn geteisterd, door zand geschuurd en door struiken bekrast, hun uiterlijk is verkregen door een zwaarder gebruik dan alleen een ritje naar de supermarkt.

Met de fles Florida Super in de ene hand, het pak worstjes stevig in de andere, schiet Curtis tussen twee SUV’s door om zo snel mogelijk uit de buurt te zijn, voordat de agenten van de FBI, de jagers in cowboyvermomming, mogelijk de sappolitie en misschien de hotdoginspectie zich ineens allemaal schietend op hem storten.

Net als hij de schaduwen tussen de auto’s in duikt, hoort hij geschreeuw, rennende mensen – plotseling zo dichtbij.

Hij wervelt om zijn as en kijkt naar waar hij vandaan is gekomen, klaar om de eerste met de fles sap op zijn hoofd te slaan. De worstjes zijn als wapen niet bruikbaar. De aanwijzingen van zijn moeder over zelfverdediging betroffen nooit het gebruik van wat voor worstjes ook. Na het sap kan hij alleen nog maar rekenen op een trap tegen hun edele delen.

Twee, drie, vijf mannen schieten voor langs de naast elkaar geparkeerde SUV’s, een indrukwekkend stel mannetjesputters, allemaal gekleed in een zwart vest of in zwarte windjacks met de letters FBI schel op hun borst en rug. Twee hebben een geweer; de andere dragen handwapens. Ze zijn voorbereid, opgefokt en nijdig – en zo gespannen gericht op de achteringang van het restaurant dat niemand van hen onder het voorbijrennen Curtis ziet. Ze laten hem ongemoeid en nog steeds in bezit van zijn gevaarlijke kruik sinaasappelsap en zijn zielige hotdogs.

Terwijl hij diepe teugen van de scherpe woestijnwind naar binnen zuigt, die hij nog warmer uitblaast dan inademt, zigzagt de jongen naar het westen, terwijl hij de auto’s van de werknemers als dekking gebruikt. Hij weet niet waar hij naartoe moet, maar hij wil zo snel mogelijk enige afstand tussen zichzelf en het gebouwencomplex brengen.

Hij komt om de achterkant van een Dodge pick-up heen, snelt een nieuwe doorgang in en daar staat zijn trouwe hond te wachten, een zwarte vorm bespat met een paar witte krullen, als neergeworpen linten maanlicht drijvend op het nachtzwarte oppervlak van een meer. Ze is waakzaam, de oren gespitst, niet veroorzaakt door de hotdogs, maar door een bewustzijn van de hachelijke situatie van haar baasje.

Braaf hondje. Laten we gaan.

Ze wervelt om – eerder uit jeugdigheid dan uit lafheid – en draaft weg, niet rennend, maar op een snelheid die de jongen kan bijhouden. Vertrouwend op haar scherpere zintuigen, erop rekenend dat ze hem niet direct in de armen van compagnons van de cowboys zal leiden die misschien – zeker – in de buurt zijn, of in die van een andere ploeg FBI-agenten met getrokken wapens, volgt Curtis haar.

17

Voor iedereen behalve voor Noah Farrel stond het Tehuis voor de Eenzamen en Verstotenen bekend onder de naam Verzorgingstehuis Cielo Vista. De echte naam van de instelling beloofde een blik op de hemel, maar gaf eerder een glimp van het vagevuur.

Hij wist niet meer zeker waarom hij de plek die andere – en zo overdreven sentimentele – naam had gegeven, zoals hij er gewoonlijk aan dacht. Het leven had hem volledig ontdaan van alle sentimentaliteit, hoewel hij zou toegeven een steeds minder wordend, maar nog niet volledig uitgeroeid gevoel voor romantiek te bezitten.

Niet dat er ook maar iets romantisch aan het verzorgingstehuis was, behalve de Spaanse architectuur en de met rasterwerk beschutte trottoirs, versierd met gele en paarse bougainville. Ondanks deze uitnodigende priëlen kwam hier niemand op zoek naar liefde of een ridderlijk avontuur.

In het hele instituut waren de vloeren – grijs vinyl bespikkeld met roze en groenblauw – vlekkeloos. Perzikkleurige muren met witte profielen droegen bij aan een luchtige, uitnodigende atmosfeer. Maar properheid en opwekkende kleuren waren onvoldoende om Noah in een opgewekte stemming te brengen.

Dit was een privé-instelling met toegewijd, vriendelijk personeel. Noah had waardering voor hun professionele opstelling, maar hun glimlach en begroeting leken vals, niet omdat hij twijfelde aan hun oprechtheid, maar omdat hij het zelf moeilijk vond een echte lach op te brengen in dit tehuis, en omdat hij aankwam met zo’n zwaar schuldgevoel dat zijn hart te bedrukt was om grotere emoties te kunnen bevatten.

In de hoofdgang op de benedenverdieping, voorbij de verpleegsterskamer, kwam Noah Richard Velnod tegen. Richard gaf er de voorkeur aan Rickster genoemd te worden, de bijnaam die zijn vader hem liefdevol had gegeven.

Rickster schuifelde voort met een dromerige glimlach, alsof Klaas Vaak hem een handvol zand in de ogen had gestrooid. Met zijn dikke hals, zware, afhangende schouders en korte armen en benen deed hij denken aan iemand uit een fantasieverhaal of een sprookje, hoewel altijd met een goed karakter: een vriendelijke trol of goedaardige kobold onderweg om te waken – niet om ze te kwellen – over mijnwerkers in diepe, gevaarlijke gangen.

Voor veel mensen wekt het gezicht van iemand met een ernstig downsyndroom medelijden, gêne en onrust op. Maar Noah werd zich, elke keer dat hij deze jongen – zesentwintig, maar in zekere mate voor altijd een jongen – zag, scherp bewust van de band van onvolmaaktheid die alle zonen en dochters van deze wereld zonder uitzondering met elkaar delen, en hij voelde zich dankbaar dat hij zelf zijn ergste onvolkomenheden kon herstellen, als hij maar de wilskracht had ze aan te pakken.

‘Houdt het oranje vliegertje van het donker buiten?’ vroeg Rickster.

‘Welk oranje vliegertje mag dat zijn?’ vroeg Noah.

Rickster had zijn handen gevouwen alsof ze een schat verborgen die hij als gift naar een troon of altaar bracht.

Toen Noah zich vooroverboog om te kunnen kijken, gingen Ricksters handen aarzelend open; een voorzichtige oester, zich bewust van zijn kostbare parel, zou zijn schelp misschien net zo voorzichtig hebben geopend. In de palm van de onderste hand kroop een lieveheersbeestje, het oranje rugschild als een glanzende kraal.

‘Ze vliegt een beetje.’ Rickster sloot snel zijn handen. ‘Ik laat haar vrij.’ Hij keek even naar de pas ingevallen nacht achter een raam naast hen. ‘Misschien is ze bang. Buiten in het donker, bedoel ik.’

‘Ik ken lieveheersbeestjes,’ zei Noah. ‘Ze houden allemaal van de nacht.’

‘Weet je het zeker? De hemel verdwijnt in het duister en alles wordt zo groot. Ik wil niet dat ze bang wordt.’

In Ricksters zachte gelaatstrekken, en ook in zijn ernstige ogen, lag een intense, natuurlijke vriendelijkheid die hij niet door een voorbeeld had hoeven leren en een onschuld die niet bezoedeld kon raken, waardoor zijn bezorgdheid voor het insect ernstig genomen moest worden.

‘Vogels zijn iets waar lieveheersbeestjes zich zorgen om maken, weet je.’

‘Omdat vogels insecten eten.’

‘Helemaal juist. Maar veel vogels gaan ’s nachts op stok en blijven daar tot de volgende ochtend. Jouw oranje vliegertje is veiliger in het donker.’

Ricksters aflopende voorhoofd, zijn platte neus en de zware lijnen in zijn gezicht leken het best geschikt voor een sombere uitdrukking, maar zijn glimlach was breed en innemend. ‘Ik heb een heleboel dieren vrijgelaten, weet je?’

‘Ik weet het.’

Vliegen, mieren. Motten vermoeid door het vliegen tegen ramen of dik door het schransen op wol. Wriemelende spinnen. Kleine pissebedden even strak opgerold als geschrokken gordeldieren. Die allemaal en nog meer waren door deze kindman in Cielo Vista gepakt en vrijgelaten.

Een keer, toen een vogelvrije muis van kamer naar kamer en over de gang rende, op de vlucht voor een komische groep huisbewaarders en verpleegkundigen, knielde Rickster op de grond en stak zijn hand ernaar uit. Alsof hij de herboren geest van St. Franciscus voelde, rende de doodsbange vluchteling direct op hem af, zijn hand op, tegen zijn arm omhoog om uiteindelijk op zijn afhangende schouders tot stilstand te komen. Tot blijdschap en onder applaus van het personeel en de bewoners liep hij naar buiten en liet het trillende beestje vrij in de achtertuin waar het uit het zicht schoot in een bed rode en koraalroze balsemien.

Omdat het ongetwijfeld een huismuis was met een voorkeur voor haard boven veld, had het beestje zich waarschijnlijk tussen de bloemen verborgen gehouden tot zijn schrik voorbij was. Tegen het vallen van de nacht zou hij zijn weg terug het huis in hebben gevonden naar het verwarmde en katvrije toevluchtsoord van het verzorgingstehuis.

Uit deze reddingsacties concludeerde Noah dat Rickster het wonen in Cielo Vista, ondanks het zorgzame personeel en het gemak, zag als een onnatuurlijke conditie voor elke vorm van leven.

Zijn eerste zestien jaar had de jongen samen met zijn vader en moeder in de grote wereld geleefd. Zij waren doodgereden door een dronken automobilist op de Pacific Coast Highway: op slechts tien minuten van thuis kwamen ze ineens op minder dan tien minuten van het paradijs.

Ricksters oom, executeur van de nalatenschap, was ook voogd over de jongen. Rickster, een last voor zijn familie, werd naar Cielo Vista afgevoerd. Hij arriveerde verlegen, bang en zonder protest. Een week later werd hij de weldoener voor insecten en bevrijder van muizen.

‘Ik heb al een keer eerder zo’n vliegertje als dit vrijgelaten, misschien wel twee keer, maar dat was overdag.’

Noah vermoedde dat Rickster misschien een beetje bang was voor het donker en zei: ‘Wil je dat ik haar naar buiten breng en vrijlaat?’

‘Nee, dank je. Ik wil haar zien gaan. Ik zet haar op de rozen. Die zal ze wel leuk vinden.’

Met zijn handen ter bescherming samengevouwen en dicht bij zijn borst gehouden, schuifelde hij naar de hal en de vooringang.

Noahs voeten voelden net zo loodzwaar als die van Rickster schenen te zijn, maar hij probeerde de verdere weg naar Laura’s kamer niet te schuifelen.

Als toevoeging riep de bevrijder van lieveheersbeestjes hem na: ‘Laura is er tegenwoordig niet meer zo vaak. Ze is vertrokken naar een van die plaatsen waar ze heen gaat.’

Noah bleef vervuld van wanhoop staan. ‘Welke?’

Zonder achterom te kijken zei de jongen: ‘Die erg treurig is.’

Haar kamer aan het einde van de gang was klein maar niet benauwd, en niets eraan riep ziekenhuis of fluisterde sanatorium. Het valse Perzische tapijt, zij het goedkoop, verleende elegantie en warmte aan de ruimte: juweelscherpe, juweeldonkere kleuren, als een piratenschat vol saffieren tussen smaragden en verspreid onder robijnen. De meubels waren niet van die typische formica-met-staalgevallen zoals een inrichting heeft, maar esdoornkleurig en afgewerkt met de kleur en glans van Cabernet.

Het enige licht was afkomstig van een van de lampen op de nachtkastjes die naast het enige bed stonden. Laura deelde haar kamer niet, omdat ze niet in staat was zo met mensen om te gaan als het tehuis van een kamergenoot verlangde.

Blootsvoets, gekleed in een witte katoenen broek en een roze blouse, lag ze op bed, boven op een verkreukte chenille sprei, haar hoofd op een kussen, met haar rug naar de deur en naar de lamp, haar gezicht in de schaduw. Ze verroerde zich niet toen hij binnenkwam, noch gaf ze blijk dat ze zijn aanwezigheid voelde toen hij om het bed heen liep en naar haar bleef staan staren.

Zijn enige zuster, negenentwintig nu, en ze zou in zijn hart eeuwig een kind blijven. Toen ze twaalf was, raakte hij haar kwijt. Tot die tijd was ze een stralend licht geweest, het enige licht in een familie die verder in de schaduwen leefde en zich voedde met duisternis.

Prachtig toen ze twaalf was, nog steeds half prachtig, lag ze op haar zij zodat alleen haar rechterprofiel te zien was, ongetekend door het geweld dat haar leven had veranderd. De onzichtbare helft van haar gezicht, gedrukt in het kussen, was het halfrond van het Spook van de opera, het verbrijzelde bot bijeengehouden door strengen littekenweefsel.

Hoewel de allerbeste plastisch chirurgen haar schoonheid niet hersteld zouden kunnen hebben, zouden ze haar ingeslagen gezicht misschien hebben kunnen gladstrijken en een duidelijk profiel maken van de puinresten. Maar verzekeringsmaatschappijen weigeren te betalen voor dure plastische chirurgie als de patiënt ook lijdt aan een ernstige hersenbeschadiging, waardoor er weinig zelfbewustzijn meer is en er geen hoop bestaat op een normaal leven.

Zoals Rickster al had gewaarschuwd, bevond Laura zich op een van haar eigen plaatsen. Onbewust van alles om zich heen, staarde ze verdiept in een wereld van haar herinnering of fantasie, alsof ze naar een drama lag te kijken dat werd opgevoerd voor slechts één toeschouwer.

Op andere dagen kon ze hier glimlachend en met glanzende ogen van plezier liggen en zo nu en dan een murmelend geluid van verrukking laten horen. Maar nu was ze naar de trieste wereld gegaan, de op een na ergste van de onbekende landen waar haar dolende geest heen scheen te reizen. Vochtigheid verdonkerde het kussen onder haar hoofd, haar wang was nat, zoutige juwelen hingen trillend aan haar wimpers, en nieuwe tranen blonken in haar bruine ogen.

Noah zei haar naam, maar zoals hij al verwachtte, gaf Laura geen antwoord.

Hij raakte haar voorhoofd aan. Ze vertrok geen spier of knipperde ook maar met haar ogen als antwoord.

In haar droefgeestigheid was ze, net als wanneer ze in een trance van genotvol plezier was, onbereikbaar. Ze kon vijf of zes uur in deze staat blijven, in zeldzame gevallen zelfs wel acht of tien uur.

Als ze niet cataleptisch was, kon ze zichzelf aankleden en zelf eten, hoewel ze dan verward was en niet helemaal wist wat ze deed of waarom ze het deed. In die wat gewonere omstandigheid reageerde Laura zo nu en op haar naam, maar gewoonlijk leek ze niet te weten wie ze was – en leek het haar niets te schelen.

Ze sprak zelden, en herkende Noah nooit. Als ze nog enige herinnering van welke soort ook had aan de dagen dat ze nog ongeschonden was, waren haar verbrijzelde herinneringen over het duistere landschap van haar geest verspreid in zulke minuscule deeltjes dat ze die net zomin in elkaar kon zetten als ze op het strand alle kleine deeltjes van gebroken schelpen, gepolijst tot gladde splinters door jaren van meedogenloze getijden, weer samen kon brengen tot in de oorspronkelijke staat.

Noah installeerde zich in de leunstoel, vanwaaruit hij haar droomachtige blik kon zien, het af en toe knipperen van haar oogleden, en de langzame gestage vloed van tranen.

Hoe moeilijk het ook was om naar haar te kijken als ze in deze wanhopige trance lag, was Noah dankbaar dat ze niet was afgedaald in de nog storender gebieden waarin ze soms verdwaald raakte. In die nog ongastvrijere wereld vulden haar traanloze ogen zich met verschrikking en sneden scherpe lijnen van angst door de mooie helft van haar gezicht.

‘De winst van deze zaak is voldoende voor weer een halfjaar hier,’ zei Noah tegen haar. ‘Dus nu is de eerste helft van het volgende jaar gedekt.’

Zorgen voor Laura was de reden dat hij werkte, de reden dat hij in een flat met een lage huur woonde, in een roestbak rondreed, nooit op reis ging en zijn kleren kocht bij een postorderbedrijf. Voor Laura zorgen was eigenlijk de reden dat hij überhaupt leefde.

Als hij al die jaren geleden verantwoordelijk gereageerd zou hebben, toen ze twaalf was en hij zestien, als hij de moed had gehad op te staan tegen zijn verachtelijke familie en het goede zou hebben gedaan, zou zijn zuster niet in elkaar zijn geslagen en voor dood zijn achtergelaten. Haar leven zou dan nu niet een lange reeks van wakende dromen en nachtmerries zijn geweest, met af en toe momenten van verdwaalde rust.

‘Je zou Constance Tavenall aardig vinden,’ zei hij. ‘Als je de kans had gehad om op te groeien, denk ik dat je heel erg op haar geleken zou hebben.’

Als hij Laura bezocht, praatte hij langdurig met haar. Of ze nu in trance was zoals nu, of alerter, ze reageerde nooit, leek nooit ook maar een zin te begrijpen van zijn monoloog. En toch hield hij vol tot hij geen woorden meer had, vaak tot zijn keel droog en warm was.

Hij bleef ervan overtuigd dat hij op een diep, geheimzinnig niveau, tegen alle bewijzen van het tegendeel in, contact met haar maakte. Zijn koppige doorzettingsvermogen door de jaren heen was door iets wanhopigers dan hoop gemotiveerd geweest, door een geloof dat soms dwaas op hem overkwam maar dat hij nooit had losgelaten. Hij moest geloven dat God bestond, dat Hij Laura koesterde, dat Hij niet zou toestaan dat ze de ellende van een absolute afzondering moest ondergaan, en dat Hij toestond dat Noahs stem en de betekenis van zijn woorden Laura’s gekluisterde hart bereikten, waardoor zij troost zou krijgen.

Om de last van elke dag te dragen en om te blijven ademen onder de last van elke nacht, hield Noah Farrel zich vast aan het idee dat wat hij deed voor Laura hem uiteindelijk misschien zou verlossen. De hoop op verlossing was de enige voeding die zijn ziel kreeg, en de mogelijkheid op verlossing schonk water aan de woestijn van zijn hart.

Richard Velnod kon zichzelf niet bevrijden, maar in ieder geval kon hij motten en muizen loslaten. Noah kon noch zichzelf noch zijn zuster bevrijden, en kon alleen maar bevrediging halen uit de mogelijkheid dat zijn stem, als een doek dat roet van een raam veegde, misschien de doorgang kon vrijmaken voor een dun maar kostbaar licht in de duisternis waarin zij rondwaarde.

18

De jongen haast zich van de parkeerplaats van het personeel af, komt gevaarlijk onbeschut op een open stuk asfalt, loopt om het restaurantgedeelte heen naar de parkeerplaats voor bezoekers waar geen vrachtwagens mogen komen, en meent zo af en toe schoten te horen. Hij weet het niet zeker. Zijn explosieve ademhaling en het kletsen van zijn sneakers op het wegdek, maskeren alle andere geluiden: de woestijnbries krijgt hem te pakken en in zijn oorschelpen brengt déze bries het droge geluid van een al lang dode zee.

In de ramen van het motel van twee verdiepingen zijn de meeste gordijnen opengetrokken. Nieuwsgierige, bezorgde gasten turen naar buiten, zoekend naar de oorzaak van het tumult.

Hoewel de oorzaak vanuit dit standpunt onduidelijk is, kan aan het tumult niet voorbijgegaan worden. Vluchtende klanten zitten vast in de flessenhals van de voordeur van het restaurant, niet met het gevaar elkaar te vertrappen zoals opgewonden fans bij een voetbalwedstrijd of muziekgekke, sterren nalopende bezoekers van een rockconcert, maar wel met kans op blauwe tenen, en gekneusde ribben door ellebogen. De in elkaar verstrengelde vluchtelingen komen uit de knoop van het restaurant zoals een nepslang met een veer uit een blik schiet waarop PINDA’s staat. Eenmaal vrij rennen ze alleen of in paren, of als heel gezin, naar hun auto’s, waarbij sommigen angstig omkijken als ze, gedempt maar onmiskenbaar, nog meer geweervuur horen opklinken – Curtis hoort het nu ook – vanuit het binnenste van het gebouw.

Plotseling zijn ratelende geweren en paniekerige gasten de minst storende elementen van het tumult. Een geluid, hard als van een dinosaurus, schril als van een dinosaurus en angstaanjagend als van een dinosaurus, scheurt scherp als klauwen en hoektanden de nachtelijke lucht aan flarden.

Met herhaalde stoten van zijn claxon om de weg vrij te maken, komt een oplegger brullend van de afrit van de autosnelweg recht op het pompstation af. De chauffeur knippert ook met zijn lichten om aan te geven dat hij een op hol geslagen achttienwieler onder zijn kont heeft.

Sommige van de enorme opslagtanks van het benzinestation bevatten dieselolie, wel brandbaar maar niet uiterst explosief; andere tanks bevatten benzine, en dat is zonder meer een geldig kaartje naar een apocalyps. Als de voortdenderende truck de pompen raakt en die wegvaagt alsof het houten paaltjes zijn, zouden de explosies de bewoners binnen een straal van vijftien kilometer ervan overtuigen dat de Almachtige God, in Zijn rol van verzaakte God in het Oude Testament, ten slotte genoeg heeft gekregen van de menselijke zondigheid en met reusachtige woeste laarzen Zijn creatie kapot stampt.

Curtis ziet niet waar hij zich kan verschuilen voor deze verpletterende kolos en hij heeft geen tijd om weg te rennen. Hij loopt geen direct gevaar geplet te worden door de voortrazende truck, omdat die door te veel pompen van het benzinestation en barricades van geparkeerde auto’s heen moet komen om hem te bereiken. Omhooggolvende vuurballen, uitschietende vuurstralen van brandende benzine, weggeschoten brandende wrakstukken en kogelsnelle salvo’s van scherven zijn eerder de doodsoorzaak die de lijkschouwer zal noteren.

De mensen die uit het restaurant gevlucht zijn, schijnen Curtis’ akelige inschatting van de situatie te delen. Nagenoeg allemaal verstarren ze in het zicht van de op hol geslagen oplegger, vastgenageld door de aankomende ramp.

Met gierende motor, krijsende claxons en lichten knipperend als woedende drakenogen, buldert de Peterbilt over een lege baan van het servicestation door de pompeilanden heen. Pompbediendes, truckers en automobilisten te voet schieten alle kanten op. Voor hen is een gewisse dood veranderd in een verschrikkelijk verhaal om ooit aan de kleinkinderen te vertellen, omdat de grote vrachtwagen zelfs niet één pomp schampt, zich niet in een van de auto’s boort die vastzitten aan de slangen en zich laten bijvullen, maar onder de lange overkapping van het station vandaan schiet en in de richting draait van de gebouwen, terugschakelend met een gekraak en geknars van tandwielen.

Het explosieve gegil van de luchtremmen, veel te laat in werking gebracht, geeft aan dat de chauffeur niet is overgeleverd aan de genade van een wagen die hij niet meer in zijn macht heeft, maar dat hij óf dronken óf krankzinnig is. De banden werpen plotseling wolken bleekblauwe rook op en lijken te stuiteren op het wegdek. De Peterbilt slingert, lijkt zeker dubbel te klappen en om te slaan. Stootsgewijs klinkt gekrijs van remmen en het gegil van mishandelde banden, als de chauffeur zo verstandig is om de rempedaal pompend te bedienen, in plaats van er ineens op te gaan staan.

Van een van de wielen schiet een stuk loopvlak los en vliegt ratelend over het wegdek, knallend als zweepslagen.

De hond jammert.

Curtis ook.

Van een andere band vliegt een volgend stuk loopvlak los en tuimelt tollend achter het eerste aan.

Een band klapt, de oplegger schokt, de uitlaten knallen net zo hard als een mortier dat projectielen van honderd millimeter afvuurt op vijandelijke stellingen, weer knalt een band. Een luchtleiding breekt, de drukt valt weg en de remmen blokkeren automatisch, waardoor de vrachtwagen begint te schuiven als een varken over ijs, met veel meer gegil dan gratie, hoewel het grootste prijsvarken dat ooit werd gewogen, geen fractie kan hebben gehad van het tonnage waarmee dit monster op de schaal zal drukken. In een stank van verbrand rubber, met een laatste, zwakkere grom van protesterende tandwielen, komt hij huiverend voor het motel, naast het restaurant, nog steeds rechtop, sissend en rommelend, rokend en stomend, tot stilstand.

Jammerend hurkt de hond neer en piest.

Curtis weet met succes de aandrang te onderdrukken om ook op de weg te piesen, maar hij is blij nog maar kortgeleden het toilet van het restaurant bezocht te hebben.

De oplegger is vreemd geconstrueerd, met een stel grote deuren opzij, in plaats van aan de achterkant. Even nadat de oplegger volledig tot stilstand is gekomen, schuiven die deuren open en mannen in oproeruitrusting springen uit de vrachtwagen, niet wankel en geschrokken, zoals eigenlijk zou moeten, maar volledig in evenwicht en georiënteerd, alsof ze zijn afgeleverd met alle voorzichtigheid die betracht zou kunnen zijn bij een vracht eieren.

Minstens dertig man, gekleed in het zwart, komen uit de oplegger: niet zomaar een SWAT-team, zelfs geen SWAT-sectie, maar eerder een SWAT-peloton. Glanzende zwarte oproerhelmen. Splintervrije kunststoffen gezichtsbeschermers, voorzien van ingebouwde microfoons om elke man van de eenheid voortdurend de strategische coördinaties door te geven. Kogelvrije vesten. Riemen vol reservemagazijnen, bussen traangas, stunguns, verdovingsgranaten, handboeien. In holsters op de heup zitten automatische pistolen, maar ze arriveren met veel krachtiger wapens in de hand.

Ze zijn hier om de boel mores te leren.

Misschien onder anderen ook Curtis.

Aangezien dit een betrekkelijk landelijk district in Utah is, is het verbazend hoe snel deze enorme politiemacht arriveert. Zelfs geen grote stad met een groot budget en een burgemeester die de misdaad wil uitroeien, zou een troepenmacht van deze omvang en met deze uitrusting binnen vijf minuten ter plaatse hebben, en Curtis betwijfelt of er zelfs wel vijf minuten voorbij zijn gegaan.

Op het moment dat de mannen uit de oplegger stromen, gooit een man zonder helm het portier aan de rechterkant van de vrachtwagencabine open en springt op het wegdek. Hoewel hij als bijrijder naast de chauffeur is meegereden, is hij het enige lid van dit contingent dat geen kaliber twaalf met pistoolgreep of een uzi bij zich heeft. Hij heeft een headset op met een verlenging waardoor hij een microfoon ter grootte van een cent op vijf centimeter van zijn lippen kan brengen, en hoewel de andere leden van het peloton geen herkenbare opschriften of ordetekens dragen, heeft deze man een donkerblauw of zwart windjack aan met witte letters die níét staan voor Free Beer on Ice.

Van films weet Curtis dat de FBI de macht heeft om een operatie als deze net zo makkelijk in het achterland van Utah op te zetten als in Manhattan – hoewel niet binnen een schamele vijf minuten. Ze zaten duidelijk op het spoor van de jagers die op het spoor zaten van Curtis en zijn familie. Daarom moeten ze het hele verhaal kennen, en hoewel het onmogelijk lijkt, moeten ze duidelijk voldoende bewijs hebben verzameld om een einde te maken aan al hun twijfels.

Als de FBI weet wat die twee cowboys van plan zijn, en als ze begrijpen hoeveel anderen dit deel van het Westen uitkammen in nauwe samenwerking met de cowboys, moeten de agenten van de FBI ook de identiteit weten van hun prooi: en dat is één kleine jongen. Curtis. Hier in het volle zicht. Misschien tien meter van hen vandaan. Onder een booglamp op de parkeerplaats.

Kun je zeggen weerloos doelwit?

Geworteld in het asfalt door angst, tijdelijk net zo onbeweeglijk als een eik die in de aarde staat, verwacht Curtis meteen doorzeefd te worden door kogels, of anders bewerkt met traangas en stroomstoten, te worden neergeknuppeld en in de handboeien geslagen om ondervraagd te worden, en om op een later tijdstip door zijn overweldigers langzaam uit elkaar te worden geplozen.

Maar hoewel de meeste leden van het SWAT-peloton Curtis zien staan, kijkt niemand een tweede keer naar hem. Slechts een paar seconden nadat ze uit de oplegger zijn gestormd, formeren ze zich en rennen naar het restaurant en de voorkant van het motel.

Dus ze weten toch niet alles. Zelfs het Bureau kan fouten maken. De geest van J. Edgar Hoover moet zich ergens in de nacht vlakbij staan op te vreten en alle moeite doen voldoende ectoplasma op te brengen om een geloofwaardige verschijning voort te brengen en een paar van de SWAT-agenten op Curtis te wijzen.

Als één man waren de klanten die uit het gebouw stroomden als verlamd blijven staan door de aankomst van deze norse aanvalsmacht. Nu, ook als één man, komen ze weer in beweging en verspreiden zich naar hun auto’s om zo snel mogelijk van het slagveld weg te komen.

Aan alle kanten van Curtis schieten de elektronisch bediende sloten met een scherpe dubbele piep open, als een roedel miniatuur dashonden die snel achtereen op hun staart getrapt worden.

Old Yeller reageert op deze serenade aan geblèr of op een instinctief besef dat de tijd om te ontsnappen wegtikt. De pleisterplaats is een gevaarlijke plaats; ze moeten een lift hiervandaan naar een gerieflijker plek hebben waar de hitte niet zo blarentrekkend is. Ze draait zich in een vierpotige pirouette om, met voldoende gratie om in aanmerking te komen voor het New York City Ballet, en overweegt tijdens haar draai haar mogelijkheden. Dan rent ze om de voorkant van een Honda in de buurt heen en verdwijnt uit het zicht.

Het volgen van de hond heeft Curtis nog geen rampen gebracht, dus hij schiet weer achter haar aan. Terwijl hij door een gangpad tussen geparkeerde auto’s en andere voertuigen van klanten rent, haalt hij Old Yeller in en bereikt een Windchaser-kampeerwagen op hetzelfde moment dat die twee scherpe piepen laat horen. De koplampen flitsen, flitsen weer, alsof een auto die zo groot is als deze ’s avonds niet zonder identificerend vuurwerk gevonden zou kunnen worden.

Meteen komt de hond glijdend tot stilstand, en Curtis doet hetzelfde. Ze kijken naar elkaar, naar de deur, weer naar elkaar, met dezelfde reactie als de hond Asta en zijn baas, de detective Nick Charles, in die oude Thin Man-films.

De eigenaars van de Windchaser zijn niet te zien, maar ze moeten in de buurt zijn om het slot met de afstandsbediening te kunnen openen. Ze komen er hoogstwaarschijnlijk snel aan van de andere kant van de wagen.

Dit is geen ideale lift, maar het is net zo onwaarschijnlijk dat Curtis het geluk heeft zo’n gerieflijke plek in een andere auto te vinden als dat hij kan ontsnappen op een vliegend tapijt met behulp van een magische lamp en een geest.

Bovendien is er geen tijd om op zijn gemak iets uit te kiezen. Als die SWAT-agenten hun meer conventionele broeders helpen af te rekenen met de cowboys en het restaurant veilig kunnen stellen, zullen ze over de jongen horen die het doelwit van de jacht was, en ze zullen zich de jongen op het parkeerterrein herinneren, met een tweeliterfles sinaasappelsap, een pak hotdogs in zijn handen en een hond naast zich.

Dan: enorme narigheid.

Als Curtis de deur van de kampeerwagen opent, springt de hond langs hem heen, beklimt de paar treden en gaat naar binnen. Hij volgt, trekt de deur achter hen dicht en houdt zich laag om niet door de voorruit gezien te worden.

De cabine, met twee grote stoelen, is rechts van hem, een zitgedeelte links. Alles ligt in de schaduwen, maar door de raampjes opzij van de auto en door een reeks kleine daklichten valt voldoende geel licht van de parkeerplaats naar binnen zodat Curtis snel naar de achterkant van de kampeerwagen kan komen, hoewel hij zijn handen tastend voor zich uit houdt om geen verrassingen tegen te komen.

Langs het keukentje en de eethoek is een douche met wasgedeelte. Het hijgen van de hond geeft een holle klank in deze omsloten ruimte.

Van verstoppen in het kleine wc-hokje is geen sprake. De eigenaars komen net uit het restaurant, en misschien hebben ze net gegeten voordat de herrie begon. Een van hen zal waarschijnlijk naar de plee moeten als ze eenmaal onderweg zijn.

Curtis vindt snel tastend zijn weg langs de gootsteen, de op elkaar gestapelde droger en wasmachine, naar een hoge smalle deur. Een ondiepe kast. Hij is waarschijnlijk net zo chaotisch volgepakt als de geest van een waanzinnige, en als hij voelt en vervolgens merkt, dat een ongeziene massa aan kampeerbenodigdheden langzaam naar hem toe aan het glijden is, duwt hij de deur weer dicht om de lawine te stoppen voordat die niet meer tegen te houden is.

Voor in het voertuig gaat de deur open en het eerste wat naar binnen komt zijn de opgewonden stemmen van een man en een vrouw. Voeten stampen op de treden van de ingang en de vloerplanken kraken onder het nieuwe gewicht. Lampen gaan aan in het zitgedeelte voorin en een grijze vloed indirect licht komt op Curtis af gestroomd. De badkamerdeur is achter hem half dichtgevallen, dus hij kan de eigenaars niet zien. Zij kunnen hem ook niet zien. Nog niet.

Voordat iemand hier achterin komt om te piesen, opent Curtis de laatste deur en stapt een diepere duisternis binnen, onberoerd door het zwakke licht in de badkamer. Links van hem glinsteren vaag twee rechthoekige raampjes, als uitgezette tv-schermen die nog even nagloeien, hoewel de tint vaag geel is.

Voorin klinken de stemmen luider, opgewondener. De motor wordt gestart. Voordat een van de eigenaars naar de wc moet, willen ze weg van de rondvliegende kogels.

De hond hijgt niet meer en glipt langs Curtis heen waarbij ze zijn been beroert. Duidelijk bevat de donkere kamer niets bedreigends dat haar scherpere zintuigen niet kunnen opvangen.

Hij stapt over de drempel en trekt de deur voorzichtig achter zich dicht.

Terwijl hij het sinaasappelsap en de hotdogs op de grond zet, fluistert hij: ‘Braaf hondje.’ Hij hoopte dat Old Yeller zal begrijpen dat dit een waarschuwing is niet van de worstjes te gaan eten.

Hij tast naar de lichtschakelaar en knipt die aan, en onmiddellijk weer uit, alleen maar om even iets van zijn omgeving te zien.

Het vertrek is klein. Een tweepersoonsbed met een minimum aan loopruimte. Ingebouwde nachtkastjes, een tv-kast in de hoek. Een paar schuifdeuren met spiegels, waarschijnlijk om een klerenkast te verbergen die volgestouwd is met te veel kleren om tussen de hemden en schoenen een schuilplaats te bieden voor een jongen met een hond.

Natuurlijk, dit is maar een huisje op wielen, geen kasteel. Het biedt niet zo veel schuilplaatsen als het domein van een edele: geen ontvangstruimtes en werkkamers, geen geheime doorgangen, geen kerkers beneden of torens boven.

Toen hij instapte, kende hij de risico’s. Wat hij niet had beseft, tot nu, was dat de kampeerwagen geen achterdeur had. Hij moet op dezelfde manier naar buiten als hij is binnengekomen – of via een raam. Het zal niet makkelijk zijn om de hond door het raam te krijgen, als het erop aankomt, dus het kan er maar beter niet op aankomen. Ontsnapping-met-hond is geen kunststukje dat je zomaar uit je mouw schudt, als de geschrokken eigenaars met open mond in de slaapkamerdeur staan. Old Yeller is, godzijdank, geen Deense dog, maar ook niet bepaald een Chihuahua, en Curtis kan haar niet in zijn hemd stoppen en door een van deze minder dan ruime ramen klauteren met de lenigheid van een superheld in een cape.

In het duister, terwijl de grote Windchaser begint te rijden, gaat Curtis op het bed zitten en tast langs de onderkant. In plaats van een standaard frame, ontdekt hij een solide houten bak die aan de vloer verankerd zit; de spiraal en het matras liggen op de verhoging, en zelfs de allerkleinste boeman kan zich niet onder dit bed verbergen.

De claxon van de kampeerwagen loeit. Om eerlijk te zijn klinkt de hele lawaaierige nacht al als een toeter-als-je-van-Jezus-houdt-moment tijdens een bijeenkomst van rondtrekkende christelijke voorvechters.

Curtis loopt naar het raam waar de gordijnen al opzij getrokken zijn en tuurt naar buiten naar de parkeerplaats van de stopplaats. Auto’s, pick-ups, SUV’s en een paar kampeerwagens, bijna net zo groot als deze, denderen over het asfalt voort, roekeloos en snel, de gemarkeerde banen compleet negerend, alsof de chauffeurs nooit van verkeersetiquette hebben gehoord. Iedereen is vastbesloten de autosnelweg te bereiken en racet om en door de pompstations heen, waarbij ze dezelfde ongelukkige mensen terroriseren die een paar momenten eerder aan de dood onder de wielen van het op hol geslagen SWAT-transport zijn ontsnapt.

Boven de loeiende claxons, piepende banden en gierende remmen uit bereikt een ander geluid het oor van de jongen: ritmisch en in golfjes, eerst zwak, dan plotseling ritmisch en stabiel, als het zoeven van een zwaard door de lucht; en daarna nog duidelijker, een zwiepen en bonken samen, zoals een mes zou klinken als het stukken van de nacht kon afsnijden en die stukken zwaar op het asfalt zouden neerkomen. Bladen inderdaad, maar niet van messen. Helikopterrotors.

Curtis vind de vergrendeling van het raampje en schuift een deel opzij. Hij steekt zijn hoofd naar buiten, rekt zijn nek uit en kijkt of hij de oorsprong van het geluid kan zien, als een schroefwind warme woestijnbries zijn gezicht beroert en zijn haar door de war haalt.

De wijde lucht, donker en uitgestrekt. Het koperachtige schijnsel van natriumlampen onder omgekeerde wokpannen. Eeuwig brandende sterren. De beweging van de Windchaser geeft de indruk dat de maan als een wiel voortrolt.

Curtis kan geen enkel licht in de lucht ontdekken dat er niet door de natuur is opgehangen, maar de helikopter is met de seconde duidelijker te horen, niet langer door de lucht snijdend, maar hakkend met harde slagen die klinken als een bijl die hout klieft. Hij kan de ritmisch samentrekkende golven vóélen die tegen zijn trommelvliezen beuken, daarna tegen de gevoelige vliezen van zijn omhooggerichte ogen.

En – tsjuddaboem! – daar is de heli, die boven de Windchaser passeert, zo láág, misschien vijf meter boven Curtis, misschien minder. Dit is geen vliegtuig dat het verkeer controleert zoals de snelwegpolitie gebruikt, geen nieuwshelikopter, of zelfs maar een bedrijfsheli met een comfortabele zitruimte voor acht mensen, maar een enorm en zwart en volledig bewapend gevaarte. Indrukwekkend, kwaadaardig in alle opzichten en met gillende turbines, lijkt dit een militaire gevechtsheli te zijn, beslist bewapend met mitrailleurs, mogelijk ook met raketten. Het gegier van de motoren vibreert door het hoofd van de jongen en doet zijn tanden klapperen als een serie stemvorken. De naar beneden gerichte wind dreunt tegen hem aan, vol stank van heet metaal en motorolie.

De heli vliegt bulderend van hen vandaan naar het gebouwencomplex, en in de tumultueuze nawee ervan accelereert de Windchaser. De chauffeur is plotseling net zo roekeloos als alle anderen die naar de autosnelweg proberen te ontsnappen.

‘Snel, snel, snél!’ dringt Curtis aan, omdat de nacht onbekend is geworden en nu een enorm zwart beest is met miljoenen zoekende ogen. Beweging is onrust, en de afleiding laat hem tijd winnen, en tijd – niet alleen maar afstand – is de sleutel tot ontsnapping, naar vrijheid, en naar waar hij Curtis Hammond kan zijn. ‘Snel, snel, snél!’

19

Tegen de tijd dat Leilani van de keukentafel opstond om de caravan van Geneva te verlaten, schaamde ze zich, en ze was eerlijk genoeg om die schaamte toe te geven, maar oneerlijk genoeg om te proberen de werkelijke aard ervan niet onder ogen te zien.

Ze had gepraat met haar mond vol taart. Ze had een tweede stuk naar binnen geschrokt. Oké, goed, slechte tafelmanieren en gulzigheid waren reden genoeg voor gêne, maar geen van beide was voldoende reden voor schaamte, tenzij je hopeloos theatraal was en geloofde dat elke hoofdverkoudheid het gevolg was van builenpest en je rottige smartelijke epische gedichten schreef over dagen vol nijnagels en slecht haar.

Leilani had zelf rottige smartelijke verzen geschreven over verdwaalde hondjes en katjes die niemand wilde hebben, maar ze was toen zes, hooguit zeven, en nog hopeloos in wording. In wording was een term die haar beviel omdat het ‘onafgemaakt, onvolgroeid’ betekende – maar toch ook nog een belofte inhield van potentie, van alle mogelijkheden en alles openliet. Ze hield van dingen die niet waren wat ze leken, omdat al zo veel in het leven precies was wat het leek: saai, geesteloos, kinderlijk en onvolwassen. Net als haar moeder bijvoorbeeld, zoals de meeste tv-shows en films en de helft van de acteurs erin – hoewel natuurlijk niet Haley Joel Osment, die lief, gevoelig, intelligent, charmant, stralend en goddelijk was.

Micky en Mrs. D probeerden Leilani’s vertrek te rekken. Ze waren bang om haar. Ze maakten zich zorgen dat haar moeder haar midden in de nacht in stukken zou hakken, of kruidnagels in haar kont zou steken en een appel in haar mond, om haar te braden voor het avondeten van morgen – hoewel ze hun bezorgdheid niet uitdrukten in dergelijk expliciete termen.

Ze verzekerde hen, zoals ze eerder had gedaan, dat haar moeder voor niemand behalve zichzelf een gevaar vormde. Natuurlijk, als ze eenmaal weer op de weg zaten zou onze Sinsemilla de kampeerwagen in de fik kunnen steken terwijl ze ruwe cocaïne aan het koken was voor een avondje lekker roken. Maar ze bezat niet het vermogen tot geweld. Geweld vereiste niet alleen een voorbijgaande gekte of een voortdurende krankzinnigheid, maar ook passie. Als geschiftheid omgezet kon worden in gouden bakstenen, zou onze Sinsemilla er voldoende hebben voor een zesbaansweg van hier tot Oz, maar ze had geen enkele echte passie meer over; drugs in een oneindige variëteit hadden al haar passies weggebrand en haar achtergelaten met alleen nog maar een treurige behoefte.

Mrs. D en Micky maakten zich ook zorgen om doctor Doom. Natuurlijk was hij een ernstiger geval dan onze Sinsemilla, omdat hij een heel reservoir aan passies had en elke druppel ervan werd gebruikt om zijn fascinatie voor de dood water te geven. Hij leefde in een bloeiende tuin van de dood, en was verliefd op de schoonheid van zijn zwarte rozen met de geur van verval.

Hij leefde ook volgens regels, normen waar hij niet van afweek, en procedures die strikt opgevolgd moesten worden in alle zaken van leven en dood. Omdat hij zichzelf verplicht had gesteld Leilani op de een of andere manier genezen te laten zijn op haar tiende verjaardag, zou ze geen gevaar lopen tot de avond voor die verjaardag; maar dan, als ze niet was opgestegen in de sprankelende extase van een levitatiestraal van een ruimteschip, zou Preston haar sneller ‘helen’ en met een heleboel minder oogverblindende special effects dan buitenaardse wezens – een theatraal zootje – gewoonlijk toepasten. Haar smoren met een kussen of haar een dodelijke injectie toedienen vóór de avond voor haar verjaardag ging tegen Prestons ethische codes in, en hij was net zo serieus over zijn ethiek als een vroom priester over zijn geloof.

Toen ze de treden achter Geneva’s keuken afliep, betreurde Leilani het dat ze wegging van Micky en Mrs. D die zich zo veel zorgen om haar welzijn maakten. Ze vond het heerlijk mensen aan het lachen te brengen. Ze hoopte altijd hen achter te laten met de gedachte: wat een kei is dat meisje toch, wat een bijdehante meid. Met bijdehand bedoelden ze natuurlijk ‘slim en vlot’, niet ‘onbeschaamd, brutaal en schaamteloos’. De grens verkennen tussen de juiste kant van bijdehand en de verkeerde kant was link, maar als het je was gelukt, liet je hen nooit achter met de gedachte: wat een treurig invalide meisje is dat, met haar verdraaide been en misvormde handje. Deze avond vermoedde ze dat ze de lijn tussen de verkeerde en de goede kant van bijdehand was overgestoken, en bijdehand eigenlijk helemaal had verlaten, waardoor ze hun meer een gevoel van medelijden dan blijdschap had gegeven.

Het falen in het bereiken van de bijdehante status was ook niet de reden dat ze zich schaamde, maar ze kwam dichter bij de waarheid, dus toen ze de donkere achtertuin overstak, leidde ze zichzelf af met een stomme grap. Terwijl ze deed alsof de doornige uitsteeksels van de bloesemloze rozenstruik haar hadden bedreigd, draaide ze zich ernaar om, vormde een kruis met haar armen – ‘Af, af!’ – en weerde hem af alsof het een vampier was.

Leilani wierp een blik op Geneva’s caravan om te zien of de voorstelling goed ontvangen was, maar naar het publiek kijken was een vergissing. Micky stond onder aan de trap en Mrs. D stond boven haar, in de open deur, en zelfs in dit magere licht kon Leilani zien dat ze allebei nog heel bezorgd keken. Erger dan bezorgd. Beroerd. Misschien wel somber.

Weer een spectaculaire, memorabele triomf voor miss Hemelse Bloem Klonk! Nodig dit charmante meisje uit voor het eten en ze betaalt je terug met een emotionele verplettering! Geef haar broodjes kip en zij vertelt je een verhaal vol rampspoed dat misschien zelfs medelijden bij de kip zou kunnen opwekken als die arme vogel nog zou leven! Stuur uw uitnodigingen nu op! Haar sociale agenda is bijna vol! Denk eraan: slechts een statistisch onbelangrijk aantal tafelgenoten van haar pleegt zelfmoord!

Leilani keek niet meer achterom. Ze maakte er een punt van de rest van de tuin en de omgevallen omheining met zo min mogelijk hinken te overbruggen. Als ze zich concentreerde op haar fysieke voorstelling, kon ze met een zekere gratie lopen en op korte afstanden zelfs met een verrassende snelheid.

Ze bleef zich beschaamd voelen over zichzelf, niet door de domme grap met de rozenstruik, maar omdat ze heel grof de vrijheid had genomen Micky’s alcoholgebruik te controleren en te beperken. Bij een dergelijke bemoeizucht hoorde wroeging, ook al was ze gemotiveerd geweest door oprechte bezorgdheid. Micky was hoe dan ook Sinsemilla niet. Micky zou wel een paar cognacjes kunnen hebben zonder een jaar later te eindigen met haar gezicht in een poel kots, haar neusgangen weggerot door de cocaïne, terwijl hallucinogene paddenstoelen weelderig op haar hersenen groeiden. Micky was er niet zo erg aan toe. Ja, natuurlijk, zeker, Micky had wel de néíging tot zelfdestructie via een verslaving. Leilani kon een dergelijk gevaarlijke neiging beter detecteren dan het meest getalenteerde paddenstoelenzoekende varken truffels onder de grond kon opsporen, wat geen vleiende vergelijking was, maar wel waar. Maar Micky’s neiging zou er niet voor zorgen dat ze voor eeuwig verdwaald raakte in de spookachtige bossen waar Sinsemilla woonde, omdat Micky ook over een moreel kompas beschikte, dat Sinsemilla óf nooit had gehad óf al lang geleden was kwijtgeraakt. Dus elke slimmerik van negen die oordeelkundig genoeg was om Michelina Bellsong te vertellen dat ze genoeg te drinken had gehad, hóórde zich te schamen.

Toen ze door de aangrenzende tuin liep, waar eerder haar moeder met de maan had gedanst, gaf Leilani toe dat haar schaamte net zomin was voortgekomen uit haar grofheid jegens Micky’s drinken als het was veroorzaakt door het eten van twee stukken taart. De waarheid – die ze God beloofd had altijd te zullen eerbiedigen, maar waar ze soms van wegliep omdat ze niet de moed had die direct te benaderen – de waarheid was dat haar schaamte voortkwam uit het feit dat ze deze avond alles had verteld wat in haar leefde. Verteld, over hen uitgestort, uitgespuugd. Ze had hun alles verteld over Sinsemilla, over Preston en de buitenaardse wezens, over Lukipela die was vermoord en waarschijnlijk begraven lag in de bossen van Montana.

Micky en Mrs. D waren aardige mensen, zorgzame mensen, en toen Leilani hun de details van haar situatie vertelde, had ze hun geen slechtere dienst kunnen bewijzen dan als ze een kiepwagen door de voorkant van hun huis heen had gereden en een paar ton verse mest in hun woonkamer had gedumpt. Niet alleen was het een afschuwelijk en treurig verhaal, maar ze konden niets doen om haar te helpen. Leilani wist beter dan wie ook dat zij vastzat in een val die niemand voor haar open kon wringen, dat ze, om enige hoop op ontsnapping te hebben, voor haar verjaardag haar voet eraf moest bijten en de val achter zich moest laten – figuurlijk gesproken natuurlijk. Ze had er niets mee gewonnen door deze avond alles te vertellen, maar ze had Micky en lieve Mrs. D onder een grote, stinkende hoop slecht nieuws achtergelaten die hun bespaard had moeten blijven.

Toen ze de trap bereikte waar Sinsemilla na haar middagdans was gaan zitten, kreeg Leilani de aanvechting even naar de caravan van Geneva te kijken. Ze weerstond de aandrang. Ze wist dat ze haar nog steeds nakeken, maar een opgewekte zwaai zou hun stemming niet verbeteren en hen met een glimlach naar bed doen gaan.

Sinsemilla had de keukendeur opengelaten. Leilani ging naar binnen.

Tijdens haar korte wandeling, was de elektriciteit weer in werking getreden. De wandklok gloeide, maar hij gaf de verkeerde tijd aan.

Ondanks de slanke, rode wijzer die zestig tellen per minuut van de wijzerplaat veegde, scheen de stroom van de tijd afgedamd tot een stille poel. Verzadigd van stilte, liep het huis ook over van een verontrustende verwachting, alsof een golfbreker elk moment kon barsten waarna een gewelddadige overstroming alles zou wegspoelen.

Doctor Doom was naar een film of ergens gaan eten. Of iemand aan het vermoorden.

Op een dag zou een aanstaand slachtoffer, ongevoelig voor de droge charme en het gladde medeleven van Preston, een verrassing voor de doctor klaar hebben. Er was niet zo veel lichamelijke kracht voor nodig om een trekker over te halen.

Maar Leilani had nooit geluk gehad, dus ze ging er niet van uit dat hij die avond een hartstoppende dosis van zijn eigen gif zou krijgen. Hij zou vroeg of laat naar huis terugkeren, ruikend naar de een of andere dood.

Vanuit de keuken kon ze door het eetgedeelte in de woonhoek kijken waar een lamp brandde. Haar moeder was niet te zien, maar dat betekende niet dat ze er niet was. Op dit tijdstip zou onze Sinsemilla er zo slecht aan toe zijn door haar demonen en drugs, dat ze minder waarschijnlijk in een leunstoel gevonden zou worden, dan schuilend achter een bank of opgerold in foetale houding op de vloer van een kast.

Zoals te verwachten was in een oude en volledig gemeubileerde caravan die per week werd verhuurd, kwam het interieur niet overeen met dat van Windsor Castle. De geluiddempende plafondplaten zaten onder de watervlekken door een lekkage van lang geleden, die allemaal vaag op grote insecten leken. Zonlicht had de gordijnen verbleekt tot doorzichtige voiles die chronisch depressieven ongetwijfeld herkenden uit hun dromen; het rottende materiaal hing in vettige plooien en rook naar jaren van sigarettenrook. Gekrast, gegroefd, gevlekt en opgelapt meubilair stond op een oranje hoogpolig tapijt dat niet meer de kracht had hoogpolig te zijn: de geknoopte vleug was plat, alle veerkracht eruit geplet, als door het gewicht van alle hoop en dromen die mensen hier door de jaren heen hadden laten sterven.

Sinsemilla was niet in het woongedeelte.

De kast, net achter de voordeur, verschafte een perfecte schuilplaats tegen de kobolden die soms werden losgelaten bij een dubbele dosis slechte LSD, peyoteknoppen of angel dust. Als Sinsemilla zich hier had verborgen, hadden de kobolden haar net zo keurig opgegeten als een hertogin haar toetje met een lepeltje zou kunnen eten. Op dit moment bevatte de kast alleen maar een verzameling lege metalen kleerhangers die kletterden door de binnenkomende lucht toen Leilani de deur opentrok.

Ze had er een hekel aan op deze manier naar haar moeder te zoeken. Ze wist nooit in welke conditie Sinsemilla gevonden zou worden.

Soms vond ze lief moedertje compleet met een troep om op te ruimen. Leilani kon troep wel hebben. Ze wilde er geen levenstaak van maken kots en urine op te dweilen, maar ze kon doen wat er gedaan moest worden zonder twee halfverteerde stukken appeltaart aan het mengsel toe te voegen.

Het bloed was erger. Het waren nooit hele zeeën; maar een beetje bloed kan een heleboel lijken voordat je de zaak hebt beoordeeld.

Onze Sinsemilla zou nooit met opzet zichzelf doden. Ze at geen rood vlees, beperkte haar roken alleen tot dope, dronk tien glazen flessenwater per dag om zichzelf te reinigen van alle gifstoffen, at zevenentwintig pillen en capsules vitaminesupplementen en maakte zich een groot deel van de tijd bezorgd om de verwarming van de aarde. Ze leefde al zesendertig jaar, zei ze, en was van plan om dat óf nog zo’n vijftig of meer jaren te blíjven doen, óf totdat de menselijke vervuiling en het pure gewicht van de bevolking de aardas gewelddadig deed kantelen en negenennegentig procent van al het leven op de planeet wegvaagde, wat er ook maar als eerste kwam.

Zelfmoord mijdend, hield onze Sinsemilla zich desondanks bezig met zelfverminking, zij het in beperkte mate. Ze bewerkte zichzelf nooit vaker dan een keer per maand. Ze steriliseerde de scalpel altijd eerst in een kaarsvlam en haar huid met alcohol, en ze maakte elke snee pas na een oordeelkundige overweging.

Terwijl ze bad dat het allemaal niet erger dan kots zou zijn, waagde Leilani zich in de badkamer. Deze benauwde, naar meeldauw stinkende ruimte was leeg en het was er geen grotere troep dan toen ze hierin trokken.

Een korte gang, afgetimmerd met imitatiehout, bevatte drie deuren. Twee slaapkamers en een kast.

In de kast: geen mam, geen kots, geen bloed, geen verborgen doorgang die naar een magisch koninkrijk leidde waar iedereen mooi, rijk en gelukkig was. Leilani zocht niet echt naar de doorgang, maar uitgaande van vroegere ervaringen, maakte ze de logische veronderstelling dat die er niet was; als veel jonger meisje had ze vaak verwacht een geheime deur te vinden naar fantastische andere landen, maar ze was stelselmatig teleurgesteld, zodat ze had besloten dat áls er zo’n deur bestond, díé háár moest vinden. Bovendien, als deze kast het equivalent was van een busstation tussen Californië en een prachtig gebied van zonnebadende tovenaars, dan zouden er zeker verkreukte wikkels van vreemde en onbekende merken snoepgoed liggen, weggegooid door reizende trollen, of minstens een hoopje elfenkeutels, maar het enige exotische in de kast was een dode kakkerlak.

Twee deuren bleven over, allebei dicht. Rechts was de kleine slaapkamer die aan Leilani was toegewezen. Direct voor haar was de kamer die haar moeder deelde met Preston.

Sinsemilla kon net zo makkelijk in de kamer van haar dochter zijn als ergens anders. Ze had geen respect voor de persoonlijke ruimte van iemand anders en eiste nooit respect voor die van zichzelf, misschien omdat ze door de drugs in haar geest een uitgestrekte woestenij creëerde waar ze, wanneer ze maar wilde, in gezegende eenzaamheid kon vertoeven.

Een streep vaag licht berijpte het kleed onder de deur die vóór haar was. Maar geen licht was te zien onder de deur rechts.

Dit betekende ook niets. Sinsemilla hield ervan alleen in het donker te zitten, soms om te proberen in contact te komen met de geestenwereld, soms alleen maar om in zichzelf te praten.

Leilani luisterde gespannen. De perfecte tikloze stilte van een door de klok gestopt universum vulde het huis. Bloeden is een stil gebeuren natuurlijk.

Ondanks de neiging van de vrije geest om in alle dingen grenzeloos te zijn, had Sinsemilla tot dusver haar artistieke scalpelwerk beperkt tot haar linkerarm. Een vijftien centimeter lang, vijf centimeter breed sneeuwvlokkenpatroon van nauwgezet met elkaar verbonden littekens, even ingewikkeld als kant, versierde of ontsierde haar onderarm, afhankelijk van je smaak in deze zaken. Het gladde, bijna glanzende littekenweefsel gloeide witter dan de huid eromheen, een indrukwekkend ontwerp in tinten, hoewel het contrast groter werd als ze in de zon had gelegen.

Ga het huis uit. Slaap in de tuin. Laat doctor Doom de rotzooi opruimen als die er is.

Maar als ze naar de tuin ging, zou ze zich aan haar verantwoordelijkheden onttrekken. Precies wat Sinsemilla zou doen in een soortgelijke situatie. Maar in elke hachelijke situatie, als Leilani zich afvroeg welke handelwijze uit de vele mogelijkheden de juiste en verstandigste was, nam ze haar uiteindelijke beslissing gebaseerd op hetzelfde leidende principe: doe het tegengestelde van wat Sinsemilla zou doen, en je hebt een betere kans dat je er goed uit tevoorschijn komt, en ook is de waarschijnlijkheid onmetelijk veel groter dat je weer in de spiegel kunt kijken zonder ineen te krimpen.

Leilani maakte de deur naar haar kamer open en knipte het licht aan. Haar bed was netjes opgemaakt, voor zover de haveloze sprei het toeliet, precies zoals ze het had achtergelaten. Haar weinige persoonlijke spullen waren niet aangeroerd. Circus Sinsemilla had hier geen voorstelling gegeven.

Eén deur bleef over.

Haar handpalmen waren vochtig. Ze veegde ze af aan haar T-shirt.

Ze dacht aan een oud kort verhaal dat ze had gelezen, ‘The Lady or the Tiger’, waarin een man gedwongen werd tussen twee deuren te kiezen, met dodelijke consequenties als hij de verkeerde deur opende. Achter deze wachtte noch een dame noch een tijger, maar een volslagen uniek exemplaar. Leilani zou de voorkeur hebben gegeven aan de tijger.

Niet uit morbide interesse, maar met enige mate van bezorgdheid had ze onderzoek gedaan naar zelfverminking vlak nadat haar moeder erin geïnteresseerd raakte. Volgens psychologen waren de meeste mensen die aan zelfverminking deden, tienermeisjes en jonge vrouwen van in de twintig. Sinsemilla was te oud voor dit spelletje. En mensen die aan zelfverminking deden, hadden vaak een lage eigendunk, en zelfs een hekel aan zichzelf. Sinsemilla leek daarentegen enorm veel van zichzelf te houden, meestal, of ten minste als ze middelen ingenomen had, wat eigenlijk weer meestal was. Natuurlijk moest je ervan uitgaan dat ze oorspronkelijk niet aan de zware dope was gegaan omdat het ‘zo lekker’ was, zoals ze stelde, maar omdat ze een neiging tot zelfvernietiging had.

Leilani’s handen waren nog steeds vochtig. Ze veegde ze weer af.

Ondanks de augustushitte waren haar handen koud. Een bittere smaak kwam in haar mond op, misschien een gevolg van de uien in Geneva’s aardappelsalade, en haar tong plakte tegen het verhemelte van haar mond.

Op dit soort momenten probeerde ze zichzelf te zien als Sigourney Weaver die Ripley in Aliens speelde. Je handen waren vochtig, natuurlijk, en je handen waren koud, oké, en je mond was droog, maar toch moest je je ruggengraat rechten, wat speeksel verzamelen, de verrekte deur openen, en naar binnen gaan waar het monster was, en je moest doen wat je te doen stond.

Ze veegde haar handen droog aan haar korte broek.

De meeste mensen die aan zelfverminking deden waren heel erg met zichzelf bezig. Een klein aantal kon zonder problemen als narcistisch gediagnosticeerd worden, en dat was waar onze Sinsemilla en de psychologen elkaar ondubbelzinnig de hand konden schudden. Moeder in een vrolijke bui zong vaak een uitbundige mantra die ze zelf had gecomponeerd: ‘Ik ben een sluwe kat, ik ben een zomerwind, ik ben vogels in de vlucht, ik ben de zon, ik ben de zee, ik ben ík!’ Afhankelijk van de combinatie illegale middelen die ze tot zich had genomen, terwijl ze hachelijk balanceerde op het evenwichtskoord tussen hyperactiviteit en kwijlende bewusteloosheid, herhaalde ze deze mantra met een eentonige stem soms wel honderd, tweehonderd keer tot ze óf in slaap viel, óf snikkend instortte en daarná in slaap viel.

In drie geluidloze, door metaal gesteunde stappen bereikte Leilani de deur.

Haar oor tegen de deurstijl. Geen geluid van de andere kant.

Ripley had gewoonlijk een groot geweer en een vlammenwerper.

Hier zou de verwisseling van realiteit en film zoals Mrs. D die zo af en toe had, handig van pas kunnen komen. Als ze haar eerdere overwinning op de buitenaardse eierenleggende koningin weer in haar herinnering opriep, zou Geneva zonder aarzelen door de deur heen breken en de boel grondig aanpakken.

Weer afvegen. Je kon een glibberige situatie niet met glibberige handen tegemoet treden.

Sinsemilla zei dat ze huilde omdat ze een bloem was in een wereld vol doornen, en omdat niemand hier het hele prachtige spectrum van haar uitstraling kon zien. Soms dacht Leilani dat dit misschien echt de reden was dat haar moeder zo vaak in tranen eindigde, wat beangstigend was omdat het een mate van waan aangaf waardoor de vrouw nog buitenaardser werd dan de wezens die Preston zo verbeten najoeg. Narcistisch leek onvoldoende om iemand te beschrijven die, zelfs in haar eigen kots, stinkend naar urine en onsamenhangend brabbelend, geloofde dat ze zelf een delicatere en uitzonderlijker bloem was dan welke orchidee uit een kas ook.

Leilani klopte op de deur van de slaapkamer. In tegenstelling tot haar moeder had zij respect voor de persoonlijke ruimte van iemand anders.

Sinsemilla reageerde niet op het kloppen.

Misschien was er niets aan de hand met lief moedertje, ondanks haar voorstelling in de achtertuin. Misschien lag ze lekker te slapen en moest ze met rust worden gelaten om te genieten van haar dromen van een betere wereld.

Ja, maar misschien zat ze in de problemen. Misschien was dit een van die keren dat je iets had aan je kennis van reanimatie of er een ambulance bij wilde hebben. Als je op de weg zat in een onbekende omgeving, kon je via een satelliet de route krijgen naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis; deze tijd van hightech was de veiligste tijd in de geschiedenis voor freaks die een verlangen naar reizen hadden en die eeuwig stoned waren.

Ze klopte weer aan.

Ze wist niet of ze nu opgelucht of bang moest zijn toen haar moeder naar haar riep met een idiote theatrale stem: ‘Welaan, zeg me wie er nu op mijn kamerdeur klopt.’

Een paar keer had Leilani, toen Sinsemilla in zo’n stemming was dat ze een rol wilde spelen, meegespeeld en gesproken in een nep oud-Engels dialect, gebruik makend van toneelgebaartjes en overdreven gezichtsuitdrukkingen in de hoop dat er iets van een moeder-dochterrelatie ontstond. Dit was steeds weer een slecht idee geweest. Onze Sinsemilla wilde niet dat je deel uitmaakte van de rolbezetting; van jou werd alleen maar verwacht dat je haar voorstelling bewonderde en mooi vond, want dit was een onewomanshow. Als je aan je rol bleef vasthouden, kreeg de gespeelde dialoog een onprettige wending, waarna je merkte dat je het doelwit werd van gemene kritiek en smerige obsceniteiten die werden uitgesproken met een stompzinnig neptaaltje van welk personage van Shakespeare of uit de Arthur-legende ook, die Sinsemilla zich inbeeldde te zijn.

Dus in plaats van te zeggen: ‘Ik ben het, prinses Leilani, ik kom informeren hoe het met mijn vrouwe staat,’ zei ze: ‘Ik ben het. Gaat het met je?’

‘Kom binnen, kom binnen, vrouwe Leilani, en kom gezwind aan de zijde van uwe koningin.’

Jasses. Dit werd erger dan bloed en zelfverminking.

In de grote slaapkamer was het net zo’n troep als in de andere vertrekken van het huis.

Sinsemilla zat op bed, boven op de padgroene polyester sprei, koninklijk achterovergeleund tegen een stapel kussens. Ze droeg de lange, geborduurde onderjurk met gerimpelde zomen die ze de afgelopen maand op een vlooienmarkt bij Albuquerque in New Mexico had gekocht, terwijl ze onderweg waren om de buitenaardse mysteriën van Roswell te verkennen.

Als ze zeggen dat een hoerenkast vooral is aangekleed met rood licht, dan was de sfeer hier gepaster voor een prostituee dan voor een koningin. Hoewel beide beddenlampjes brandden, lag er een helderrode zijden blouse over de ene lampenkap en werd de andere kap bedekt door een helderrode katoenen blouse.

Dit licht flatteerde Sinsemilla. Grammen, kilo’s, balen, onzen, glazen en flessen illegale substanties hadden minder van haar schoonheid afgenomen dan mogelijk of eerlijk leek, en hoe goed ze er overdag al uitzag, nu was ze zelfs nog knapper. Hoewel haar voeten onder de grasvlekken zaten en vuil waren, haar mooie onderjurk verkreukt was en smerige vlekken had, haar haar in de war zat en klitten had door de maandans, zou ze misschien wel voor een koningin door kunnen gaan.

‘Wat zegt ge, jonge maagd, in de aanwezigheid van Cleopatra?’

Leilani bleef na twee passen in de kamer staan en zei niet dat een Egyptische koningin die meer dan tweeduizend jaar geleden had geregeerd, waarschijnlijk niet met een nepaccent uit een slechte opvoering van Camelot zou hebben gesproken. ‘Ik ga naar bed, en wilde alleen maar even kijken of het goed met je ging.’

Terwijl ze Leilani naar zich toe gebaarde, zei Sinsemilla: ‘Kom herwaarts, obstinaat boerenkind, en laat uw koningin u een kunstwerk tonen dat geschikt is voor de galerieën van Eden.’

Leilani had geen enkel idee over de betekenis van de woorden van haar moeder. Uit ervaring wist ze dat opzettelijk niets weten misschien wel de beste strategie was.

Ze deed nog een stap naar voren, niet uit een gevoel van verplichting of nieuwsgierigheid, maar omdat ze, door zich al te snel af te wenden, weer een reeks grove verwijten over zich heen zou kunnen krijgen. Haar moeder legde haar kinderen geen regels of normen op, gaf hun de vrijheid van haar onverschilligheid; toch was ze gevoelig voor elke aanwijzing dat haar onverschilligheid weleens met gelijke munt terugbetaald kon worden, en ze tolereerde geen ondankbaar kind.

Ongeacht de inconsequente aard of de twijfelachtige geldigheid van de overtreding die de aanleiding vormde, kon een verwijt van onze Sinsemilla escaleren tot een lange aanval van kwaadaardige intimidatie. Hoewel moeder misschien niet tot fysiek geweld in staat was, kon ze ernstige schade aanrichten met woorden. Omdat ze je overal zou volgen, elke deur binnenging en je aandacht eiste, was je nergens veilig en moest je haar verbale pak slaag ondergaan – soms urenlang – tot ze kalmeerde of wegging om stoned te worden. Tijdens de ergste van die preken wenste Leilani vaak dat haar moeder al die hatelijke woorden inslikte en daarvoor in de plaats een paar klappen uitdeelde.

Terwijl ze zich naar voren boog van de kussens, sprak moeder Sinsemilla met een glimlachende nadruk, waarvan Leilani wist dat het een koud bevel was: ‘Kom, nors kind, kom, kom hier! Kijk naar deze kleine schoonheid en wens dat u net zo goedgebouwd was als zij.’

Een ronde doos, zoiets als een hoedendoos, stond op bed; het rode deksel lag ernaast.

Sinsemilla was eerder, ’s middags, gaan winkelen. Met haar was Preston genereus, en hij gaf geld voor drugs en speeltjes. Misschien had ze inderdaad een hoed gekocht, want in haar verleidelijker stemmingen hield ze van de bekoring van baretten en garibaldihoeden, panama’s en tulbanden, klokhoeden en kappen.

‘Talm niet, kind,’ commandeerde de koningin. ‘Kom onmiddellijk herwaarts en richt uw blik op deze schat uit Eden.’

Deze audiëntie van hare hoogheid zou duidelijk pas eindigen als de nieuwe hoed – of wat het ook was – op gepaste wijze bewonderd was.

Met een mentale zucht die ze niet onder woorden durfde te brengen, stapte Leilani op het bed af.

Terwijl ze dichterbij kwam, zag ze dat de hoedendoos was geperforeerd met twee evenwijdige banen kleine gaatjes rondom. Een ogenblik leek dit pure decoratie, en Leilani ontdekte de functie van die gaatjes pas toen ze zag wat er in de doos had gezeten.

Op de beddensprei, tussen de doos en Sinsemilla, lag opgerold het kunstwerk uit Eden. Smaragdgroen, gebrand omber, met een filigrein van chroomgeel. Een buigzaam lichaam, platte kop, glinsterend zwarte ogen, en een tong ontworpen voor misleiding.

De slang draaide zijn kop om om zijn nieuwe bewonderaar te zien, en zonder waarschuwing schoot hij op Leilani af, met de snelheid die een elektrische vonk nodig heeft om de boog tussen twee geladen polen te overbruggen.

20

Op de snelweg, in zuidwestelijke richting, naar Nevada, zitten Curtis en Old Yeller in het donker op het bed samen de hotdogs te eten. Hun band is al zo gegroeid, dat de hond zelfs in het duister niet één keer de fout maakt de vingers van de jongen per abuis als geoorloofd onderdeel van het avondeten te zien.

Deze hond is niet, zoals Curtis eerst dacht, zijn broer in wording. Ze is zijn zus in wording, en dat is ook goed.

Hij doseert de worstjes voor haar, omdat hij weet dat ze misselijk wordt als ze er te veel krijgt.

Omdat hij nagenoeg onmogelijk te veel kan eten, werkt hij de resterende hotdogs weg als hij eenmaal het gevoel heeft dat Old Yeller er nog maar één nodig heeft om een vervelende oprisping te krijgen. De worstjes zijn koud, maar heerlijk. Hij zou er meer hebben gegeten, als hij er meer had gehad. Om Curtis Hammond te zijn, heb je een opmerkelijke hoeveelheid energie nodig.

Hij kan zich slechts een voorstelling maken van welke ontmoedigende hoeveelheid energie ervoor nodig is om Donella te zijn, de serveerster wier schitterende dimensies overeenkomen met het formaat van haar goede hart.

Nu hij aan Donella denkt, maakt hij zich zorgen om haar welzijn. Wat kan er met haar zijn gebeurd met al die rondvliegende kogels? Aan de andere kant zal haar magnifieke omvang, ook al vormt ze een gemakkelijk doelwit, het ongetwijfeld veel moeilijker maken om haar te doden dan gewone stervelingen.

Hij wenst dat hij voor haar was teruggegaan en haar dapper in veiligheid had gebracht. Dit is een belachelijk romantische, en misschien wel irrationele gedachte. Hij is maar een jongetje met een betrekkelijk geringe ervaring, en zij is een groots mens van een fantastische leeftijd en met een onmetelijke wijsheid. Toch wenst hij dat hij voor haar dapper was geweest.

Weer wordt de nacht verstoord door helikopterrotors. Curtis verstrakt, verwacht half dat de kampeerwagen doorzeefd zal worden met kogels, dat hij op het dak de gelaarsde voeten zal horen dreunen van aan een lier neergelaten SWAT-agenten die door een luidspreker zijn overgave eisen. Het tsjoeda-tjoeda-tsjoeda van metaal dat de lucht klieft, wordt oorverdovend... maar klinkt dan zachter en verdwijnt helemaal.

Aan het geluid te horen, vliegt de heli naar het zuidwesten, de autosnelweg volgend. Dat is niet goed.

Als hij klaar is met de hotdogs, drinkt Curtis sinaasappelsap uit de fles – en beseft dat Old Yeller ook dorst heeft.

Met de morsige ervaring van hoe hij in de Explorer de hond had laten drinken uit een fles, besluit hij op zoek te gaan naar een kom, of naar iets dat daarvoor kan doorgaan.

De kampeerwagen rijdt op maximumsnelheid of sneller, en hij neemt aan dat de eigenaars – de man en de vrouw wier stemmen hij eerder had gehoord – nog steeds in de cabine zitten, en praten over de opwinding bij het truckerrestaurant. Als ze aan het andere einde van de auto zitten en niet in de richting van de slaapkamer kijken, zijn ze niet in de positie enig licht om of onder de deur door te zien lekken.

Curtis werkt zich van het bed. Hij tast langs de muur opzij van de deurstijl, en vind de schakelaar.

Zijn aan het donker aangepaste ogen prikken kort door het schijnsel.

Weinig gevoelig voor de plotselinge verandering in licht, past het zicht van de hond zich direct aan. Terwijl ze eerder op het bed lag, gaat ze nu staan en volgt Curtis’ bewegingen nieuwsgierig, haar staart verwachtingsvol kwispelend voor óf een avontuur óf een deel van het sap.

De slaapkamer is te klein en te functioneel voor sierschalen of snuisterijen die hij zou kunnen gebruiken.

Terwijl hij de inhoud van de paar laden van de compacte ladekast doorzoekt, voelt hij zich pervers. Hij weet niet wat pervers precies betekent, of wat je er eigenlijk mee aan moet, maar hij weet wel dat heimelijk door het ondergoed van andere mensen snuffelen, beslist iets pervers is, en er lijkt net zo veel ondergoed in deze ladekast te zitten als iets anders.

Blozend van onbehagen, niet in staat Old Yeller aan te kijken, draait de jongen zich van de kast af en probeert het bovenste laatje van het dichtstbijzijnde nachtkastje. Daarin liggen, naast spullen waar hij niets aan heeft, een paar plastic potjes, tien centimeter in diameter en zeven centimeter hoog. Hoewel klein, kunnen ze dienst doen als bordje voor de hond; hij zal het gewoon net zolang weer vullen met sap als de hond wil.

Op het deksel van één potje heeft iemand een stukje plakband geplakt en daarop geschreven RESERVE. Curtis concludeert dat dit betekent dat deze, omdat het twee potten zijn, de minst belangrijke is voor de eigenaars van de kampeerwagen, en besluit daarom de reservepot te gebruiken om hun zo weinig mogelijk ongemak te bezorgen.

De pot heeft een schroefdop. Als hij het deksel eraf draait, merkt hij tot zijn verschrikking dat er een volledig kunstgebit in zit. De tanden grijnzen hem toe, met roze tandvlees en al, maar zonder bloed.

Snakkend naar adem laat hij het potje terugvallen waar hij het heeft gevonden, schuift de la dicht en stapt van het nachtkastje vandaan. Hij verwacht half de tanden te horen klapperen in de la, vastbesloten zich een weg naar buiten te kauwen.

Hij heeft films gezien over seriemoordenaars. Deze menselijke monsters verzamelen souvenirs van hun moorden. Sommigen bewaren afgehakte hoofden in de koelkast, of conserveren de ogen van hun slachtoffers in potten met formaldehyde. Anderen maken kledingstukken van de huid van mensen die ze hebben vermoord, of ze maken mobiles met een vreemde schikking van hangende botjes.

Geen van die films of boeken heeft hem een moordzuchtige psychopaat getoond die tanden verzamelt die nog steeds stevig vastzitten in stukken kaak met het tandvlees er nog aan. Toch is hij, ook al is hij maar een jongen, goed geïnformeerd over de duistere kant van de menselijke aard om te begrijpen wat hij in die pot heeft gezien.

‘Seriemoordenaars,’ fluistert hij tegen Old Yeller. Seriemoordenaars. Dit begrip is te moeilijk voor de hond om te bevatten. Het ontbreekt haar aan de culturele referentie om er iets zinnigs in te zien. Ze houdt op met kwispelstaarten, maar alleen omdat ze de angst van haar broer in wording voelt.

Curtis moet nog steeds een schaal zien te vinden voor het sinaasappelsap, maar hij gaat niet in nog meer laatjes van nachtkastjes kijken. Zeker weten van niet.

Verder is alleen de kast nog niet doorzocht.

Films en boeken waarschuwen dat kasten problemen veroorzaken. Het ergste wat je maar kunt bedenken in een nachtmerrie, hoe afschuwelijk en fantastisch en onwaarschijnlijk ook, kan in een kast op je liggen wachten.

Dit is een prachtige wereld, een meesterwerk van creativiteit, maar het is ook een gevaarlijke wereld. Boeven, menselijk, niet-menselijk en bovennatuurlijk, wachten in kelders en op zolders vol spinnenwebben. ’s Nachts op kerkhoven. In verlaten huizen, of kastelen bewoond door mensen met een achternaam van Germaanse of Slavische oorsprong, in lijkenhuizen, in oude piramides, in verlaten bossen, onder het oppervlak van werkelijk elke grote watervlakte, zelfs ook zo nu en dan onder de zeepbubbels van een volle badkuip, en natuurlijk in ruimteschepen, of ze nu hier op aarde zijn of over de verre routes van het universum toeren.

Op dit moment zou hij liever een kerkhof of een piramide vergeven van de scarabeeën met rondwarende mummies of de vertrekken van welk ruimteschip ook hebben doorzocht, dan de kast in de kampeerwagen van deze seriemoordenaars. Maar hij bevindt zich niet in een Egyptische woestijn, en hij is niet aan boord van een ruimteschip dat sneller dan het licht achter de Paardenkopnevel in het sterrenbeeld Orion rondreist. Hier is hier, leuk of niet, en als hij ooit moest putten uit het moedige voorbeeld van zijn moeder, dan is het nu.

Hij staart naar zijn spiegelbeeld in een van de deuren met spiegels en hij is niet trots op wat hij ziet. Bleek gezicht. Ogen groot en glanzend van angst. De houding van een door schrik bevangen kind: gespannen lichaam, opgetrokken schouders, hoofd ingetrokken alsof hij verwacht dat iemand hem zal slaan.

Old Yeller brengt haar aandacht van Curtis naar de kast. Ze laat een zacht gegrom horen.

Misschien houdt zich daar echt iets afschuwelijks schuil. Misschien wacht Curtis wel een ontdekking die veel walgelijker en angstaanjagender is dan de tanden.

Of misschien heeft de plotselinge angst van de hond niets te maken met wat er in de spiegelkast zit. Misschien heeft ze alleen maar Curtis’ stemming overgenomen.

De deur van de kast rammelt. Waarschijnlijk alleen trilling van de weg.

Vastberaden aan de verwachtingen van zijn moeder te voldoen, zichzelf herinnerend aan zijn wroeging dat hij Donella niet heeft gered, vastbesloten een geschikte schaal voor zijn dorstige hond te vinden, pakt hij de knop van een van de schuifdeuren. Hij haalt diep adem, bijt zijn tanden op elkaar en maakt de kast open.

Als zijn spiegelbeeld wegschuift en het inwendige van de kast zichtbaar wordt, zucht Curtis van opluchting; hij ziet geen potten vol ingelegde ogen op de lange plank staan. Geen van de kledingstukken die aan de stang hangen blijken van menselijke huid te zijn gemaakt.

Nog steeds op zijn hoede, maar met een groeiend zelfvertrouwen, laat hij zich op zijn knieën vallen om op de vloer van de kast te zoeken naar iets dat als kom dienst kan doen. Hij vindt alleen maar een collectie mannen- en vrouwenschoenen en hij is blij dat ze geen collectie afgehakte voeten bevatten.

Een paar mannenwandelschoenen schijnen nieuw. Hij haalt er een van uit de kast, zet die op de vloer naast het bed en vult hem met sinaasappelsap uit de plastic fles.

Gewoonlijk zou hij aarzelen voor hij de eigendommen van iemand anders op zo’n manier beschadigde. Maar seriemoordenaars verdienen niet hetzelfde respect als eerzame burgers.

Old Yeller springt van het bed en likt enthousiast en luidruchtig de heerlijkheid op. Ze aarzelt niet of pauzeert om over de smaak na te denken – alsof ze al eerder sinaasappelsap heeft gedronken.

Curtis Hammond, de oorspronkelijke, heeft haar misschien in het verleden sinaasappelsap te drinken gegeven. Maar de huidige Curtis Hammond vermoedt dat de band tussen hem en de hond groeiende is en dat zij de smaak herkent van wat hij net gedronken heeft. Een jongen en een hond kunnen een verbazingwekkende, diepe relatie opbouwen. Hij weet dat dit waar is, niet alleen uit films en boeken, maar vanuit ervaring met dieren in het verleden.

Curtis is ‘niet helemaal jofel’, zoals Burt Hooper het stelde, en Old Yeller is noch geel noch reu, en niet bijzonder oud, maar ze worden een fantastisch team samen.

Na de schoen weer gevuld te hebben, zet hij de fles met sap neer en gaat op de rand van het bed zitten kijken naar de drinkende hond. Ik zal goed voor je zorgen, belooft hij.

Hij is blij dat hij nog kan functioneren ondanks zijn angst. Hij is ook blij met zijn vindingrijkheid.

Hoewel ze in de bus van de Hannibal Lecter-band meerijden en op de vlucht zijn voor een stel terminators die meer arrogantie hebben dan Schwarzenegger met een bij in zijn reet, hoewel ze gezocht worden door de FBI en zeker door andere overheidsdiensten die veel dreigender initialen hebben en veel minder eerbare bedoelingen, blijft Curtis optimistisch over zijn kansen op ontvluchten. Het zien van zijn hondse metgezellin die blij aan het drinken is, ontfutselt hem een glimlach. Hij neemt een moment om God te danken dat Hij hem in leven heeft gehouden, en hij bedankt zijn moeder voor de overlevingstraining die tot dusver van een onschatbare extra hulp voor God is geweest.

In de verte klinkt een sirene. Dat zou een brandweerwagen kunnen zijn, een ambulance, een politiewagen, of een clown in een auto. Nou, goed, de clown in de auto is wishful thinking, want die heb je alleen in circussen. Eigenlijk is het wel zeker de politie.

Old Yeller kijkt op van de schoen, sap druipt van haar onderkaak.

De sirene wordt snel luider, tot hij dicht achter de kampeerwagen klinkt.

21

Met de kaken wijd opengesperd alsof ze uit de scharnieren waren losgekomen, de naar achteren gebogen giftanden kwaadaardig ontbloot, de gespleten tong flitsend, schoot de slang door de lucht met de beweging van een aal door water, maar sneller dan welke aal ook; snel als een vuurpijl uit een fles lanceerde de slang zich recht op Leilani’s gezicht af.

Hoewel ze wegdook, moest de adder ook verkeerd hebben gericht, omdat haar reactie alleen niet snel genoeg zou zijn geweest om een beet te ontlopen. Misschien had ze zich het ijle sissen verbeeld toen de gedwarsboomde slang langs haar rechteroor schoot, maar de gesel van gladde, droge schubben langs haar wang was echt. De liefkozende aanraking, al of niet koud, deed de ene rilling na de andere langs haar ruggengraat schieten, met zulke tastbare huiveringen dat ze bijna geloofde dat de weerzinwekkende slang in de hals van haar T-shirt naar haar rug was geglipt.

Ze had een truc waarbij ze haar beugel vastzette en rondwervelde op haar door metaal gesteunde been. Net toen ze het sissen hoorde of meende te horen, draaide ze op tijd rond om de ‘schat uit Eden’ in een lange boog op de grond neer te zien komen, terwijl de lichtere delen van de schubben als lovertjes glinsterden in het rode licht.

De slang was niet enorm, misschien zo’n zestig, tachtig centimeter lang, ongeveer zo dik als de wijsvinger van een man, maar toen hij de grond raakte en omsloeg, en kwaad uithaalde, alsof hij zijn eigen uitschietende wikkelingen abusievelijk aanzag voor die van een vijand, had hij niet angstaanjagender kunnen zijn dan wanneer hij een enorme python was geweest of een volwassen ratelslang. Na dat korte moment van razernij, glibberde de adder uit zijn eigen verwikkelingen los en gleed snel weg over het geplette hoogpolige tapijt, als een stroomversnelling die zijn koers door een geul volgt. Toen hij de plint onder het raam bereikte, rolde hij zich weer op tot een hoop en bracht zijn kop omhoog om de situatie in ogenschouw te nemen, klaar om weer toe te slaan.

Steunend op haar goede been, terwijl ze haar linker meesleepte en haar lang geoefende gratie vergat, de hard bevochten waardigheid verdwenen, stommelde Leilani in een paniekerige, wankelende loop naar de gang. Hoewel ze met elke stap uit haar evenwicht was, lukte het haar rechtop te blijven terwijl ze strompelend de deur bereikte waar ze zich voor steun aan de knop vastgreep.

Ze moest ontsnappen aan de slang. Haar slaapkamer bereiken. Proberen die deur tegen binnenkomst van haar moeder te barricaderen.

Sinsemilla amuseerde zich kostelijk. Woorden ontsnapten haar tussen lachsalvo’s door. ‘Hij is niet giftig, tutje! Hij komt uit de dierenwinkel. Je had die uitdrukking op je gezicht moeten zíén!’

Leilani’s hart pompte, pompte de blaasbalgen van haar longen, en adem ontsnapte haar in snelle, harde stoten.

Op de drempel, zich vasthoudend aan de deurknop, wierp ze een blik achterom om te kijken of de slang haar volgde. Hij bleef opgerold onder het raam liggen.

Geknield op het matras wipte haar moeder als een schoolmeisje op en neer, waardoor de spiralen zongen en het ledikant kraakte; ze lachte met glanzende ogen vol blijdschap over de streek die zo goed was gelukt. ‘Doe niet zo idioot! Het is gewoon een glibberig dingesje, geen monster!’

De situatie was als volgt: als ze naar haar kamer vluchtte en de deur barricadeerde, zou ze toch niet veilig zijn, omdat ze er vroeg of laat uit zou moeten. Om eten te pakken. Om naar de wc te gaan. Ze zouden hier nog een paar dagen blijven en als het beest los in huis was, kon het overal zitten, en als ze haar kamer uit ging om naar de wc te gaan of om iets te eten te pakken, zou hij ook haar kamer in kunnen glippen, door de kier van ruim twee centimeter onder de slecht ingehangen deur, of omdat Sinsemilla het de kamer in líét, en dan zou het onder Leilani’s bed kunnen liggen wachten, of ín haar bed. Ze zou nergens meer veilig zijn, geen rust meer krijgen. Elke plek zal van de slang zijn; geen enkele plek zal van Leilani zijn, zelfs niet het kleinste plekje. Gewoonlijk had ze alleen maar een stoel, een plek, een kostbaar hoekje; hoewel Sinsemilla zonder enige waarschuwing elke ruimte kon binnenvallen, kon Leilani in ieder geval dóén alsof het hoekje van haar was. Maar de slang zou zelfs die vorm van privacy niet toestaan. Ze zou geen onderbreking van haar kwelling kennen, geen opluchting van de verwachting aangevallen te worden, zelfs niet als Sinsemilla sliep, omdat de slang in wezen geen slaap kent. Op deze manier kon Leilani niet leven, dit was een situatie die ze niet kon verduren, dit was te veel, te veel, en onverdrááglijk.

Wippend op bed en giechelend als een meisje, herleefde Sinsemilla het komische moment: ‘Slang gaat boing! recht de lucht in, en Leilani gaat jak! zelf bijna net zo recht de lucht in, en dan vlucht ze naar de deur als twee dronken kangoeroes in een wedstrijd zaklopen!’

In plaats van door te lopen, de gang in, liet Leilani de deur los en stommelde weer de slaapkamer in. Door de angst kon ze haar gewone gemakkelijke manier van lopen niet herwinnen, maar evenzeer door kwaadheid; ze bleef uit haar evenwicht door een gevoel van onrechtvaardigheid dat door haar heen schokte als de grote aardbeving van 1906 in San Francisco, het deed haar heen en weer schommelen van het goede been op het slechte, en spoelde door haar heen in misselijkmakende golven.

‘Het lieve, glibberige dingesje zal je niet doden, Leilani. Het dingesje wil gewoon wat we allemaal willen, schat. Dingesje wil alleen maar liefde,’ zei Sinsemilla, liefde uitrekkend tot het woord meer dan twaalf lettergrepen had, en ze lachte met een vreemde vrolijkheid.

Giftig of niet, het beest had een uitval gedaan naar Leilani’s gezicht, haar gezicht, wat het beste was dat in haar voordeel werkte, het beste dat ze misschien wel ooit in haar voordeel zou hebben, omdat ze in het echt waarschijnlijk nooit grote, deinende borsten zou krijgen, wat ze ook tegen Micky gezegd mocht hebben. Als ze ergens in een restaurant zat of zo, met haar rammelende been onder tafel en haar posterkindhandje uit het zicht op haar schoot, keken mensen naar haar gezicht en glimlachten vaak, behandelden haar als elk ander kind, zonder treurnis in hun ogen, zonder medelijden, omdat niets in haar gezicht invalide zei. De slang had een uitval naar haar gezicht gedaan, en het kon haar geen ene mallemoer schelen of hij giftig was of niet, omdat hij haar leven had kunnen veranderen als hij die tanden in haar wang of neus had gezet. Dan zouden mensen haar nooit beschouwen als bijdehand, maar ze zouden altijd denken: wat een treurig invalide meisje is dat, met haar verwrongen beentje en haar kleine misvormde hand, haar door een slang aangevreten gezicht en haar door een slang afgebeten neus.

Zo veel te verliezen.

Ze moest hier iets aan doen, en snel; maar niets op het bed zou haar helpen in de jacht op de slang, in het gevecht met de slang. In de ladekast zaten alleen maar een paar kledingstukken, niets anders, omdat ze uit koffers leefden voor de korte tijd dat ze hier waren. De koffers stonden dan ook open op een bank aan het voeteneinde van het bed en op een rechte stoel; noch de bagage noch het meubilair gaf enige strategie voor deze strijd.

De slang lag nog steeds opgerold tegen de plint onder het raam. Lichtgevende ogen. De kop heen en weer bewegend als op de fluitmuziek van een slangenbezweerder.

‘Boing! Jak!’ Sinsemilla had de anekdote ingedikt tot twee woorden. Ze bleef uitgelaten, zelfs op deze verkorte versie, en mishandelde het bed erger dan een snaterend gezelschap doldwaze meisjes op een slaappartijtje misschien zou doen.

Terwijl ze vergat gebruik te maken van het mechanische kniegewricht van de beugel en haar gevangen been vanaf de heup naar voren zwaaide, stampte Leilani schokkend naar de kast, die helaas het bed tussen haar en de slang plaatste. Ze was ervan overtuigd dat het glibberige reptiel, op het moment dat het uit haar zicht was, onder het bed op haar af kwam kruipen.

‘Schatje, schatje,’ zei Sinsemilla, ‘moet je dit zien, kijk, kijk, schatje, kijk, moet je zien, kijk.’ Ze stak haar hand uit en bood iets aan. ‘Schatje, het is niets, moet je zien, schatje, kijk.’

Leilani durfde zich niet af te laten leiden door haar moeder, niet met de slang mogelijk in aantocht. Maar Sinsemilla kon net zomin genegeerd worden als een asteroïde zo groot als Texas die op weg was naar de aarde en waarvan de inslag op vrijdagmiddag twaalf uur was vastgesteld.

Sinsemilla’s hand was tot een vuist gebald. Ze opende hem en toonde een prop bloederige Kleenex die Leilani niet eerder had kunnen zien. De rode tissue viel uit haar hand; in het vlezige gedeelte van haar handpalm zaten twee kleine wondjes.

‘Het arme bange dingesje heeft me gebeten toen het licht uitviel.’

Donker van het gestolde bloed, waren de gaatjes nu dicht.

‘Hield hem heel stevig, heel stevig vast,’ vervolgde Sinsemilla, ‘ook al wriemelde hij nogal erg. Het duurde een tijdje om zijn tanden uit me te krijgen. Ik wilde mijn hand niet kapotmaken, maar wilde dingesje ook niets doen.’

Het tweetal gaatjes, als de beet van een vampier, was in dit geval het teken van een gebeten vampier.

‘Toen heb ik het bange dingesje heel lang in het donker vastgehouden, wij tweeën op bed, en na een tijd hield dingesje op met wriemelen. We communiceerden, schatje, ik en dingesje. O, schatje, we raakten zo volledig met elkaar verbonden terwijl we wachtten tot het licht weer aanging. Het was het mooiste dat ik ooit heb meegemaakt.’

Leilani’s hevig bonkende hart leek net zo aritmisch en onhandig te bonzen als een paniekerig meisje met een geketend been zou rennen.

Kromgetrokken metselwerk, gebroken plastic wieltjes en een verroeste rail werkten samen om haar ervan te weerhouden de kastdeur gemakkelijk open te schuiven. Grommend schoof ze hem heen en weer wrikkend verder open.

‘Geen gif, schatje. Dingesje heeft giftanden maar geen gif. Doe het niet in je broek, meisje, we wassen minder vaak om elektriciteit uit te sparen.’

Net als in Leilani’s eigen kast overspande een ronde stalen stang de breedte van twee meter. Er hingen maar een paar mannen- en vrouwenhemden aan.

Ze keek even naar beneden. Geen slang.

De verwoesting van je gezicht door een slangenbeet zou weleens meer kunnen opleveren dan littekenweefsel. Misschien zenuwbeschadiging. Sommige gezichtszenuwen zouden voor altijd verlamd kunnen raken, waardoor je een scheve lach kreeg en elke gezichtsuitdrukking vreemd verwrongen werd.

De stang rustte op U-vormige steunen. Ze tilde hem eruit. De hangers gleden van de stang en deden de kleren op de bodem van de kast neerkomen.

Het zien van deze glanzende staaf veroorzaakte een nieuwe lachbui bij Sinsemilla. Ze klapte in haar handen, onbewust van de beet, opgewonden door de voorstelling die ze te zien zou krijgen.

Leilani zou de voorkeur hebben gegeven aan een schep. Een tuinschoffel. Maar dit ronde stuk metaal was beter dan blote handen, iets waarmee ze de slang van haar gezicht vandaan kon houden.

Terwijl ze de stang met haar rechterhand vastpakte als een herdersstok, gebruikte ze hem om haar evenwicht te bewaren toen ze naar het voeteneinde van het bed stampte.

Wuivend met haar handen naar de lucht als een gospelzangeres die lofprijzingen naar de hemel stuurt onder het schreeuwen van halleluja, zei Sinsemilla: ‘O, Lani, schatje, je zou jezelf eens moeten zíén! Je lijkt helemaal op de heilige Patricius, zo klaar voor de slangenjacht.’

Onhandig, maar behoedzaam langs het bed lopend, zei ze tegen zichzelf: Rustig. Zei ze tegen zichzelf: Verman jezelf.

Het lukte Leilani niet haar eigen goede raad op te volgen. Angst en woede weerhielden haar geest en lichaam goed samen te werken.

Als de slang haar gezicht had geraakt, zou hij in haar oog gebeten kunnen hebben. Hij zou haar halfblind gemaakt kunnen hebben.

Ze stootte met haar heup tegen de oneffen poot op de hoek van het voeteneinde, viel tegen het bed aan, maar duwde zichzelf meteen weer overeind, voelde zich stom, voelde zich onhandig, voelde zich alsof ze het Meisje uit Kasteel Frankenstein was, zonder de bouten in haar nek, als een eerder experiment dat niet half zo goed was gelukt als het wezen dat Karloff had gespeeld.

Ze wilde niets liever dan behouden wat ze nog had en wat er bij haar normaal uitzag en nog goed werkte. Dit was niet zo veel om te wensen. Het verwrongen been, de misvormde hand, de hersenen die te slim waren voor haar eigen bestwil: ze kon die niet inruilen tegen de gewone uitvoeringen ervan. Ze hoopte alleen het sterke rechterbeen, de goede rechterhand en het prettige gezicht te behouden. Trots had er niets mee te maken. Gezien al haar andere problemen was een prettig gezicht niet alleen maar iets om er goed uit te zien; het had te maken met overleven.

Toen ze om het einde van het bed heen kwam, zag ze de verschrikking uit de dierenwinkel waar ze hem had achtergelaten, opgestapeld in geschubde ringen onder het raam. De duivelse kop opgericht. Alert.

‘O, schatje, Lani, ik zou dit met de camcorder op moeten nemen,’ kreunde Sinsemilla. ‘We zouden er goed geld mee hebben kunnen winnen op tv – die show, America’s Funniest Home Videos.’

Gezicht. Ogen. Zo veel te verliezen. Ga naar buiten, vertrek. Maar ze zouden haar terugbrengen. En waar zou de slang dan zijn? Ergens, waar dan ook, overal, wachtend. En als haar moeder hem nou eens meenam als ze weer gingen rijden met de kampeerwagen? In die blikken trommel op wielen, waarin ze al gevangenzat met Preston en Sinsemilla, zou ze die derde slang erbij krijgen om zich zorgen om te maken. Je kon op geen enkele manier naar buiten vluchten als je met een snelheid van honderd kilometer per uur reed.

Terwijl ze de stang met beide handen voor zich uit hield, vroeg Leilani zich af welke afstand een slang maximaal door de lucht kon afleggen als hij zichzelf lanceerde vanuit een opgerolde positie. Ze dacht dat ze misschien ergens had gelezen dat hij twee keer zijn lengte kon overbruggen, in dit geval betekende dat zo’n anderhalve tot twee meter waarin ze niet gebeten zou worden, maar als juist deze slang heel erg ambitieus was en die extra tien procent gaf, zoals de hoofdfiguur in zo’n achterlijk kinderboek – The Little Snake that Could – dan kon ze het schudden.

Leilani had niet die afschrikwekkende potentie voor geweld, misschien wel helemaal niets. Ze fantaseerde nooit dat ze een wonderkind was, gezond van lijf en leden, en gehard in de oosterse vechtsporten. De manier van Klonk was niet de manier van de Ninja. De manier van Klonk was om geliefd te zijn, te charmeren, maar terwijl je daarmee behoorlijk kon scoren zolang je te maken had met schoolmeesters, dominees en lieve buren die halfgare taarten bakten, zou het enige resultaat bij een poging een slang voor je in te nemen, een oog op de punt van een giftand zijn.

‘Ga gauw weg, dingesje, kronkel dat je wegkomt,’ adviseerde Sinsemilla vrolijk. ‘Hier komt boze Lani, en dit meisje speelt geen spelletje!’

Omdat elke aarzeling de volledige ineenstorting van Leilani’s wil tot gevolg zou hebben, moest ze handelen terwijl ze nog wanhopig van angst en fel van kwaadheid was. Ze verraste zichzelf toen ze een verstikte kreet uitbracht, deels uit ellende en deels uit woede, toen ze hard met de lans tegen het opgerold doelwit stootte.

Ze pinde de kronkelende slang tegen de plint, maar slechts voor twee, misschien drie tellen, en toen schoot haar kronkelend zwiepende tegenstander uit zijn wikkelingen.

‘Ga, dingesje, ga, gá!’

Stotend en porrend stak Leilani weer naar de boosdoener, plette hem tegen de plint, drukte er uit alle macht tegen, probeerde hem pijn te doen, in tweeën te drukken, maar weer kwam hij kronkelend vrij, niet makkelijker te doden dan een slang van rook, even moeilijk vast te pinnen als de identiteit van je vader, als wat er is gebeurd met je broer, als zo’n beetje alles in haar mislukte leven, maar het enige wat je kon doen was blijven porren, blijven proberen.

Terwijl de slang langs de wand onder de hoge ladekast kroop, sprong Sinsemilla op het bed op en neer. ‘O, narigheid nu, narigheid met een hoofdletter S-l-a-n-g. Dingesje is nijdig, verborgen onder de hoge kast, hij is gekwetst en bitter, hij is sissend van kwaadheid, hij broeit op kwade slangenwraak.’

Leilani hoopte bloedvlekken op de plint te zien – of als slangen niet precies bloed hadden, dan een veeg van iets anders dat net zo duidelijk dodelijke wond betekende als een vette smeer rode smurrie.

Het afgezaagde ronde uiteinde van de holle, ronde pijp zou niet zo effectief zijn als een scherp mes, maar het zou zelfs door taaie schubben en gespierde wikkelingen heen gaan als er maar hard genoeg mee gestoten werd. Haar bezwete handen waren langs het gladde metaal gegleden, maar ze had zeker de slang enige schade toegebracht.

De ladekast stond tegen de wand, op vier korte poten. Meer dan anderhalve meter hoog. Ruim een meter breed. Misschien vijftig centimeter diep. De onderste rail was ongeveer iets minder dan tien centimeter van de grond verwijderd.

De slang ergens daaronder. Toen Leilani haar adem inhield, hoorde ze het kwade sissen. De weergalmende bodem van de onderste la versterkte het geluid in die beperkte ruimte.

Ze kon beter eerst kijken waar het beest precies zat, terwijl het nog verdoofd was. Ze stapte achteruit en liet zich onhandig op haar knieën zakken. Op haar buik, haar hoofd naar een kant gedraaid, drukte ze haar rechterwang tegen de vettige, geplette hoge pool.

Als de Dood zakken in zijn mantel had, zouden die ruiken zoals dit smerige vloerkleed. Misselijkmakende golven van oprechte woede kolkten nog steeds in Leilani, en de geur van zure verrotting die opsteeg van de vaste vloerbedekking gaf haar een volgende reden om bang te zijn dat ze haar appeltaart op zou moeten geven.

‘O, hoor slangenkoppie zoemen, luister naar dingesje die plannen plant, zoals wanneer hij een smakelijke muis wil doden.’

De zijdeachtige structuur van het licht, even rood als Sinsemilla’s favoriete feestblouse, verlichtte nauwelijks de verzameling schaduwen onder de ladekast.

Leilani hijgde, niet van uitputting – ze had zichzelf niet uitgeput – maar omdat ze zich zorgen maakte, bang was, in alle staten was. Terwijl ze lag te turen om een glimp op te vangen van het monster, haar gezicht nog geen twee meter van de kruipruimte van het reptiel vandaan, ademde ze snel, luidruchtig door haar mond, en haar tong vertaalde de stank van het tapijt in een smaak waardoor ze moest kokhalzen.

Onder de ladekast leken de schaduwen te kloppen en te draaien, zoals schaduwen altijd doen als je er maar lang genoeg naar kijkt, maar het lippenstiftkleurige licht raakte slechts één vorm tussen alle bewegende spookvormen. Ronde schubben weerkaatsten vaag het rode schijnsel en glinsterden zwak als bewolkte bergkristallen.

‘Dingesje plant plan om zijn muis Leilani te pakken, likt zijn slangenlippen af. Dingesje droomt over hoe meisje Lani zal smaken.’

De slang was helemaal achter tegen de wand gekropen en ongeveer net zo ver van de ene kant van de ladekast als van de andere vandaan.

Leilani kwam weer op haar knieën. Ze greep de stang met beide handen en ramde die hard onder het meubelstuk door, recht op de slang af. Ze stootte weer, en weer, en weer, woest, terwijl ze haar knokkels brandde door de wrijving over het kleed, en ze hoorde het beest woedend zwiepen, het lijf luid klappend tegen de onderkant van de onderste la.

Op bed dartelde Sinsemilla, terwijl ze de ene strijder toejuichte en de ander vervloekte, en hoewel Leilani niet langer uit de woorden van haar moeder wijs kon worden, vermoedde ze dat de sympathieën van de vrouw bij dingesje lagen.

Ze kon het gedaas van Sinsemilla niet goed verstaan, omdat de slang een krankzinnige roffel tegen de onderkant van de kast sloeg, omdat de stang in de geknoopte wikkelingen stootte, tegen de plint knalde en tegen de poten van het meubelstuk ratelde – maar ook omdat ze zelf gromde als een wild beest. Haar keel voelde verschroeid. Haar rauwe stem klonk niet als die van zichzelf: woordeloos, dik, afschuwelijk, met een primitieve behoefte waarover ze niet durfde na te denken.

Ten slotte maakte de kwaliteit van haar beestachtige stem haar zo bang dat ze haar aanval op de slang staakte. Hij was trouwens toch al dood. Ze had hem al een tijdje geleden doodgemaakt. Onder de hoge kast bewoog zich niets, siste niets.

Ook al had ze geweten dat het beest dood was, ze was toch niet in staat geweest op te houden ernaar te porren. Buiten zinnen. En wat brachten die twee woorden in haar gedachten? Buiten zinnen. Zo moeder, zo dochter. Leilani’s gaspedaal was tot op de grond toe ingetrapt geweest, meer door angst dan door drugs, en ook door woede, maar dit onderscheid betekende niet zo veel voor haar als wel de ontdekking dat zij, net als Sinsemilla, onder de juiste omstandigheden buiten zinnen kon raken.

Haar voorhoofd was drijfnat, haar gezicht glad, haar lichaam klam: Leilani rook naar zuur zweet, geen hemelse bloem nu. Op haar knieën, de schouders opgetrokken, hoofd schuin, het haar woest en in slierten voor haar gezicht hangend, de handen nog steeds gebald door zo’n woede dat ze de stang niet los kon laten, deed ze een gooi naar de titel van ‘Quasimodo herboren’, terwijl ze pas negen was en een terugkeer naar de Notre Dame nog jaren ver weg was.

Ze voelde zich verzwakt, vernederd, door elkaar geschud – niet minder bang dan ze daarnet nog was geweest, maar nu om andere redenen. Sommige slangen waren angstaanjagender dan andere: de soorten die niet uit dierenwinkeldozen met gaten kwamen, die nooit door veld en bos kropen, onzichtbare slangen die de diepere uithoeken van je geest bewoonden. Tot nu toe had ze niet geweten dat ze in staat was een nest met zulke krachtige slangen van angst en woede te huisvesten, of dat haar hart zo in vuur en vlam kon raken en op hol kon slaan door hun plotselinge beet, dat er van haar weinig anders meer restte dan deze stuiptrekkingen, deze halfkrankzinnige woedeaanvallen, dit buiten zinnen zijn.

Als een gargouille boog Sinsemilla zich over het voeteneinde van het bed heen, haar gezicht in de schaduw, maar haar hoofd in een halo gehuld door het rode lamplicht, haar ogen glinsterend van opwinding. ‘Dingesje, hij is een fel, koppig, klein kruipend jochie.’

Leilani kon werkelijk niets van die woorden maken en ze werd alleen maar gered omdat ze in de ogen van haar moeder keek en zag waarop die gericht waren. Niet op haar dochter. Op het dichtstbijzijnde uiteinde van de geïmproviseerde speer, net achter Leilani’s tweehandige greep.

De ronde metalen buis had een doorsnede van vijf centimeter. De slang, toch nog niet dood, was op weg naar een schuilplaats toen het porren ophield, de buis in gegleden. Door deze verbinding was hij ongezien van onder de ladekast naar Leilani’s onbedekte rug gereisd, waar hij nu langzaam over de vloer achter haar kroop als het eindproduct van een machine die slangen fabriceerde.

Of de slang nu langzaam bewoog omdat hij gewond was of omdat hij heel voorzichtig probeerde de zaak te bedotten, wist Leilani niet, en het kon haar niet schelen. Net toen hij in volle lengte uit de holle buis kwam, greep ze hem bij de staart. Ze wist dat slangenafrichters altijd onmiddellijk achter de kop grepen om de kaken uit te schakelen, maar bezorgdheid om haar ene goede hand deed haar kiezen voor het andere uiteinde.

Hij was glad, vochtig glad en daardoor gewond, maar leefde nog voldoende om heftig kronkelend te proberen zich te bevrijden.

Voor de slang zichzelf weer kon oprollen en haar in haar hand kon bijten, schoot Leilani overeind, sneller dan haar been in de beugel haar ooit eerder had toegestaan, en speelde cowgirl met lasso toen ze eenmaal stond. Hem als een touw rondzwaaiend, in volle lengte uitgestrekt door de centrifugale kracht die zijn pogingen om zich op te rollen dwarsboomde, sneed het reptiel door de lucht met een swoesj die luider klonk dan zijn gesis. Ze draaide hem twee keer rond, terwijl ze wankelend twee stappen naar de ladekast deed en de ontblote tanden haar moeder op een paar centimeter na misten tijdens de eerste ronde, en toen, bij de derde zwaai, raakte het reptiel de kast met een gekraak van de schedel dat al het gekronkel er voor eeuwig uithaalde.

De dode slang gleed uit Leilani’s hand en viel in gedraaide lussen tot een slordige, niet-bedreigende hoop op de vloer.

Sinsemilla was met stomheid geslagen, óf door het onverwachte einde, óf door het hele gebeuren.

Hoewel ze nu de levenloze slang kon laten rusten en de draaitruc met haar ondersteunde been kon maken om de schubbige resten haar rug toe te keren, kon Leilani zich niet zo makkelijk afwenden van het mentale beeld van zichzelf in een aanval van grommende, hijgende, slangendodende woede en verschrikking. Als de pluim van een vossenstaart zou dit hatelijke beeld zich een weg banen tot diep in de substantie van haar herinnering, voorbij de hoop dat het uitgesneden zou kunnen worden, en het zou zolang ze leefde blijven prikken.

Haar hart stuurde nog steeds donderslagen door haar lichaam en het onweer van de vernedering was nog niet weggetrokken.

Ze weigerde te huilen. Niet hier. Niet nu. Noch angst noch woede noch zelfs deze nieuwe kennis over zichzelf zou tranen uit haar halen, hier voor haar moeder. De wereld bezat niet voldoende ellende om haar te dwingen haar kwetsbaarheid aan Sinsemilla te tonen.

Het gewone gemakkelijke lopen ging Leilani nog steeds niet goed af; maar toen ze de beweging van elke stap voor ze hem nam eerst overdacht, zoals een patiënt die na een ruggengraatbeschadiging opnieuw leert lopen, lukte het haar de slaapkamerdeur met een zekere waardigheid te bereiken.

In de gang werd ze overvallen door een gewelddadige aanval van rillingen, tanden die op tanden klapperden, armen die tegen de ribbenkast sloegen, maar ze dwong staal in haar goede knie en ze bleef lopen.

Tegen de tijd dat ze de wc bereikte, hoorde ze haar moeder bezig in de grote slaapkamer. Ze keek achterom, net toen een flits koud licht de open deur vulde. De flits van een camera. De slang was geen doodgereden dier, maar blijkbaar was de kunstenares in Sinsemilla geïnspireerd geraakt door de weerzinwekkende gratie van het slangenkarkas op een doodslaken van oranje noppen.

Weer een flits.

Leilani liep de wc in, knipte het licht en de ventilator aan. Ze deed de deur dicht en sloot haar moeder buiten.

Ze zette ook de douche aan, maar kleedde zich niet uit. In plaats daarvan deed ze de bril van het toilet naar beneden en ging erop zitten.

Met het gezoem van de ventilator en het geluid van stromend water als dekking, deed ze wat ze nog nooit had gedaan in aanwezigheid van haar moeder of van Preston Maddoc. Hier. Nu. Ze huilde.

22

Hoe heerlijk vers sinaasappelsap ook is als je uit een schoen likt, Old Yeller verliest toch haar belangstelling voor het drinken als de sirene direct achter de kampeerwagen luid klinkt als een luchtalarm. Curtis’ bezorgdheid wordt ook haar bezorgdheid, en ze kijkt naar hem op met gespitste oren, het lichaam gespannen, klaar om zijn voorbeeld te volgen.

De Windchaser begint langzamer te rijden als de chauffeur in zijn zijspiegels kijkt. Zelfs seriemoordenaars die verzamelingen tanden van hun slachtoffers naast hun bed bewaren om nostalgisch naar te kijken, zullen duidelijk zonder aarzelen naar de kant gaan voor de verkeerspolitie.

Als de politieauto langs scheurt en in de nacht verdwijnt, begint de kampeerwagen weer harder te rijden, maar Old Yeller keert niet terug naar haar sap. Zolang Curtis niet op zijn gemak is, blijft de hond ook waakzaam.

Eerst de helikopter die de snelweg naar Nevada volgt en nu deze patrouilleauto die erachteraan gaat: dit zijn tekenen en een voorbode van moeilijkheden verderop. Ook al is hij dood, J. Edgar Hoover is geen idioot, en als zijn rusteloze geest de organisatie leidt waarvan hij zo moeilijk afscheid heeft genomen, dan zijn twee eenheden FBI-agenten en waarschijnlijk een aantal andere autoriteiten nu bezig wegversperringen aan te brengen op de autosnelweg, zowel noordoostelijk als zuidwestelijk van de vrachtwagenstopplaats.

Curtis gaat weer op de rand van het bed zitten en haalt het stapeltje verkreukte bankbiljetten uit de zakken van zijn spijkerbroek. Hij strijkt de biljetten glad en sorteert ze. Weinig te sorteren. Hij telt zijn schat. Niet veel te tellen.

Hij heeft zeker niet voldoende geld om een FBI-agent om te kopen, en bovendien zijn de meesten niet te koop. Het zijn immers geen politici. Als de NSA, de Nationale Veiligheidsdienst, hier ook agenten aan het werk heeft, wat nu waarschijnlijk lijkt, en mogelijk ook de CIA, zullen die mannen hun land en hun eer niet te grabbel gooien voor een paar verkreukte biljetten van vijf dollar. Niet als je films, thrillers en geschiedenisboeken mag geloven. Misschien dat geschiedenisboeken met politieke vooringenomenheid zijn geschreven, en misschien gebruikten sommige auteurs een literaire vrijheid, maar je kon zeker vertrouwen op het meeste van wat je in films zag.

Met zijn magere hulpmiddelen heeft Curtis maar weinig hoop zich ook een weg langs de autoriteiten van de staat en de gemeente te kopen. Hij steekt zijn geld weer terug in zijn zakken.

De chauffeur remt niet, maar hij laat de Windchaser uitlopen. Niet goed, niet goed. Na weggevlucht te zijn van het truckerrestaurant mogen deze twee mensen niet alweer naar de kant gaan. Het verkeer voor hen moet vastgelopen zijn.

‘Braaf hondje,’ zegt hij tegen Old Yeller, met de bedoeling haar aan te moedigen en voor te bereiden op wat er misschien gaat gebeuren.

Braaf hondje. Braaf hondje.

Als hun snelheid snel blijft terugzakken, naar tachtig, dan onder de zeventig, ónder de vijftig, als de rempedaal een paar keer wordt ingetrapt, loopt Curtis naar het raampje van de slaapkamer.

De hond volgt hem op de hielen.

Curtis schuift een raam open. De wind raast als rusteloze beren aan de spijlen van een kooi, maar dit is een tamelijke warme en tandeloze westenwind.

Hij drukt zich omhoog op de vensterbank. Naar buiten leunend, knijpt hij zijn ogen iets samen tegen de wind, en kijkt naar de voorkant van de kampeerwagen.

In de nacht flitsen remlichten op van tientallen auto’s op alle drie de banen die naar het westen leiden. Bijna een kilometer verderop, aan het einde van een klim, is het verkeer volledig tot stilstand gekomen.

Terwijl de Windchaser geleidelijk langzamer gaat rijden, schuift Curtis het raampje dicht en gaat bij de slaapkamerdeur staan. De trouwe hond blijft aan zijn zij.

Braaf hondje.

Als de kampeerwagen volledig tot stilstand komt, knipt Curtis het slaapkamerlicht uit. Hij wacht in de duisternis.

Het is heel waarschijnlijk dat beide psychopathische eigenaars van de Windchaser op hun cabinestoelen blijven zitten. Ze zullen de wegversperring met directe belangstelling bekijken en een strategie uitdenken voor het geval de auto’s worden gecontroleerd.

Maar elk moment kan een van hen hier naar de slaapkamer komen. Als een zoektocht door de autoriteiten ophanden is, zullen deze tandfetisjisten proberen hun beschuldigende collectie gruwelijke souvenirs te verzamelen en weg te gooien.

Het voordeel van de verrassing blijft bij Curtis, maar hij vertrouwt er niet zo op dat verrassing alleen voldoende zal zijn. Beiden van het moordzuchtige stel hebben het voordeel van lengte, kracht en een psychotisch gebrek aan achting voor zijn of haar persoonlijke veiligheid.

Maar naast de verrassing heeft de jongen Old Yeller. En de hond heeft tanden. Curtis heeft ook tanden, hoewel die van hem niet zo groot en scherp zijn als die van de hond, en anders dan de hond heeft hij niet de moed ze te gebruiken.

Hij is er niet van overtuigd dat zijn moeder trots op hem zou zijn als hij zich bijtend een weg naar de vrijheid zou banen. Vechtende mannen en vrouwen zijn zelden, of nooit, naar zijn weten, gedecoreerd wegens moed omdat ze zich knauwend door hun tegenstanders heen hebben gewerkt. Dus godzijdank voor zijn zuster in wording.

Braaf hondje.

Nadat de Windchaser een paar minuten stil heeft gestaan, rijdt hij een paar auto’s verder en komt weer tot stilstand, en Curtis maakt gebruik van deze afleiding door de slaapkamerdeur op een kier te openen. De klink knarst zacht, evenals de scharnieren, en de deur gaat naar buiten toe open.

Hij brengt één oog bij de opening van een paar centimeter en kijkt naar de badkamer erachter, die de slaapkamer van de keuken, zithoek en cabine scheidt. De deur aan de andere kant van het bad staat iets minder dan half open, waardoor licht naar binnen valt vanuit het voorste deel van de auto, maar hij kan niet zo veel zien van wat erachter ligt.

Dichterbij dan Curtis wil hebben, duwt de hond tegen zijn benen en drukt haar neus tegen het gat tussen stijl en deur. Hij hoort haar snuffelen. Haar buitengewone reukzin brengt haar meer informatie dan alle vijf menselijke zintuigen bij elkaar, dus hij duwt haar niet weg.

Hij moet er altijd aan denken dat elk verhaal over een jongen met zijn hond ook een verhaal is over een hond met zijn jongen. Zo’n relatie kan alleen maar succes hebben door respect.

De staart van de hond kwispelt en veegt langs Curtis’ benen, óf omdat ze een lekkere geur opvangt, óf omdat ze het eens is met zijn bepaling van de fundamentele benodigdheden voor een vriendschap tussen jongen en hond.

Plotseling stapt een man vanuit de voorkant van de kampeerwagen de badkamer in.

In de donkere slaapkamer doet Curtis bijna geschrokken de deur dicht. Hij beseft net op tijd dat de kier van een paar centimeter niet de aandacht van de man zal trekken, maar wel de beweging van een sluitende deur.

Hij verwacht dat de man direct naar de slaapkamer komt, en hij is klaar om de deur als stormram te gebruiken om de moordenaar omver te kegelen. Daarna zullen hij en zijn hond op de vrijheid af rennen.

Maar de man loopt naar de wasbak in de badkamer en knipt een klein lichtje erboven aan. Voor Curtis in profiel, bestudeert hij zijn gezicht in de spiegel.

Old Yeller blijft bij de deur, met de neus tegen de kier, maar ze snuffelt niet meer hoorbaar. Ze is in ‘stealth’-modus, hoewel haar staart zacht blijft kwispelen.

Ofschoon Curtis bang is, is hij ook geïntrigeerd. Er zit iets fascinerends in om vreemden in hun eigen huis heimelijk te bespieden, ook al is het een huis op wielen.

De man knijpt zijn ogen iets samen naar de spiegel. Hij wrijft met een vinger over zijn rechtermondhoek, knijpt zijn ogen weer iets samen, en lijkt tevreden. Met twee vingers trekt hij beide onderste oogleden naar beneden en bestudeert zijn ogen – god mag weten waarom. Dan gebruikt hij zijn handpalmen om het haar opzij van zijn hoofd naar achteren te wrijven.

Glimlachend tegen zijn spiegelbeeld, zegt de vreemdeling: ‘Tom Cruise, treur maar lekker. Vern Tuttle is hier de baas.’

Curtis weet niet wie Vern Tuttle is, maar Tom Cruise is natuurlijk een acteur, een filmster, een wereldwijde icoon. Hij is verrast en onder de indruk dat deze man een kennis is van Tom Cruise.

Hij heeft mensen horen zeggen dat het een kleine wereld is, en deze relatie met Tom Cruise ondersteunt die stelling.

Vervolgens grijnst de man tegen zijn spiegelbeeld. Dit is geen amusante grijns. Zelfs gezien in profiel is het een overdreven barbaarse grijns. Hij buigt zich over de wasbak, dichter naar de spiegel toe en bestudeert zijn ontblote tanden met afschrikwekkende belangstelling.

Curtis is verontrust, maar niet verrast door deze ontwikkeling. Hij weet inmiddels dat minstens een van deze mensen een moordzuchtige tandfetisjist is.

Nog verontrustender dan de obsessie van de grijnzende man voor zijn tanden, is het feit dat hij verder volledig normaal schijnt. Kort en dik, ongeveer zestig, met een hoofd vol dik wit haar, zou hij in een film een grootvader kunnen spelen; maar hij zou nooit gecast worden als een maniakale kettingzaaggebruiker.

Dezelfde mensen die zeggen dat het een kleine wereld is, zeggen ook dat je een boek niet op de omslag mag beoordelen, waarmee ze net zozeer mensen als boeken bedoelen, en nu blijken ze weer gelijk te hebben.

Terwijl hij geluidloos naar de spiegel blijft grijnzen, gebruikt de vreemdeling een nagel van een vinger om tussen twee tanden te pulken. Hij bestudeert wat hij nu op zijn vinger heeft, fronst zijn voorhoofd, kijkt nauwkeuriger en schiet het flintertje ten slotte in de wasbak.

Curtis huivert. Zijn overspannen verbeeldingskracht verschaft talrijke schrikaanjagende mogelijkheden voor wat er tussen zijn tanden vandaan was gekomen, allemaal betrekking hebbend op het alom bekende feit dat de meeste seriemoordenaars tevens kannibalen zijn.

Nieuwsgierig, hier in het duister met haar neus tegen de kier in de deur, is Old Yeller nog steeds aan het kwispelstaarten. Ze heeft Curtis’ vrees voor dit menselijke monster niet overgenomen. Ze lijkt een eigen mening te hebben, waaraan ze zich koppig vasthoudt. De jongen maakt zich zorgen over haar dierlijke instincten.

De waarschijnlijke kannibaal knipt het licht boven de wasbak uit, draait zich om en loopt door de badkamer naar het kleine hokje waarin de wc is. Hij gaat naar binnen, doet het licht daar aan en trekt de deur achter zich dicht.

De moeder van de jongen zei altijd dat een misgelopen gelegenheid niet zomaar een misgelopen kans was, maar ook een wond in je toekomst. Als je te veel gelegenheden miste, waardoor je te veel wonden kreeg, dan had je helemaal geen toekomst meer.

Met een moordenaar die zich bezighoudt met zijn lichaamsfuncties en de andere achter het stuur van de Windchaser, is dit een gunstige kans die alleen een ongehoorzame, moeder negerende jongen niet zou aangrijpen.

Curtis duwt de slaapkamerdeur open. Jij eerst, meisje.

Kwispelstaartend draaft de hond de badkamer in – recht op het wc-hokje af.

Nee, hondje, nee, nee! Naar buiten, hondje, naar buiten!

Misschien wordt de hevigheid van Curtis’ paniek overgebracht op Old Yeller via de psychische band die elke jongen met zijn hond heeft, maar dat is onwaarschijnlijk, omdat zij elkaar pas kortgeleden hebben ontmoet en daardoor nog steeds bezig zijn met het proces om een volledige sympathische jongen-hondeenheid te worden. Waarschijnlijker heeft ze een betere reuk voor die bedrieglijke, zogenaamd grootvaderlijke vreemdeling in het toilethokje en herkent ze hem nu als het monster dat hij is. Of het nu door de psychische band of een goede neus komt, ze verandert van richting en loopt de badkamer uit, het keukentje in.

Terwijl hij volgt, gluurt Curtis door de keuken en de zithoek naar de cabine. De vrouw zit achter het stuur, haar aandacht gericht op het vastgelopen verkeer dat de snelweg blokkeert.

Curtis is opgelucht als hij ziet dat deze medemoordenaar vastzit in een veiligheidsgordel die haar aan de chauffeursstoel gebonden houdt. Ze zal zich niet op tijd van die boeien kunnen bevrijden en uit de stoel kunnen komen om de uitgang te blokkeren.

Ze zit met haar rug naar hem toe, maar als hij dichterbij komt, ziet hij dat ze ongeveer net zo oud is als de man. Haar kortgeknipte haar glanst onnatuurlijk wit.

Gelouterd door haar bijna catastrofale verkeerde inschatting van het grootvaderlijke uiterlijk van de man, loopt Old Yeller zonder met haar staart te kwispelen en voorzichtig door de eethoek, poot voor poot heel stilletjes, net zo geluidloos als een naderbij sluipende kat.

Als de hond de deur bereikt en als Curtis zijn hand over de hond heen naar de deurkruk uitsteekt, voelt de vrouw hun aanwezigheid. Ze zit iets te eten, en ze kijkt kauwend op, in de verwachting de man te zien, en ze schrikt als ze de jongen en zijn hond ziet. De verrassing doet haar kauwen verstarren, met haar hand halverwege naar haar mond, en in die hand zit een menselijk oor.

Curtis gilt en zelfs als hij beseft dat het eten in haar hand toch geen menselijk oor is, maar een grote chip, kan hij zijn gillen niet bedwingen. Wat hem betreft eet ze chips mét menselijke oren, zoals andere mensen die samen eten met pretzels, of met pinda’s, of met een dipsaus.

De deur gaat niet open. De kruk geeft niet mee. Hij drukt, drukt harder. Helpt niet. Op slot, hij moet op slot zitten. Hij beweegt hem op en neer, op en neer, onafgebroken, maar er gebeurt niets.

In de chauffeursstoel bekomt de vrouw voldoende van haar schrik om te praten, maar de jongen hoort niet wat ze zegt, omdat het luide gehamer van zijn hart de paar woorden die door zijn gegil heen komen betekenisloos maken.

Curtis en de deur, wil tegen materie, op mininiveau waar de wil hoort te winnen: toch geeft het slot niet mee en gaat de deur nog steeds niet open. Een magisch slot, verankerd aan de slagplaat door de formule van een tovenaar, en het weerstaat zijn spierkracht en geest.

De medemoordenaar opent de sluiting van haar veiligheidsgordel en werkt zich uit de riemen.

O, heer, er is maar één deur, en het kreng is magisch op slot gedaan, en al zijn trucs worden gedwarsboomd en hij zit in de val in dit claustrofobische rijdende slachthuis met psychotische gepensioneerden die hem met chips zullen verorberen en zijn tanden in de la van hun nachtkastje zullen bewaren.

Dapper, zoals ze nog niet eerder was geweest, schiet Old Yeller op de vrouw af. Grauwend, grommend, schuimbekkend en kwijlend lijkt de hond te zeggen: Tanden? Je wilt tanden? Kijk maar eens goed naar DEZE tanden, van hoektand naar hoektand, psychotische teef, en moet je eens zien hoeveel je nog van tanden houdt als ik eenmaal klaar met je ben!

De hond waagt zich niet dichtbij genoeg om te bijten, maar de bedreiging schrikt al af. Meteen laat de vrouw het idee vallen uit de chauffeursstoel te komen. Ze deinst achteruit en angst verdraait haar gezicht tot een lelijke grimas, die ongetwijfeld dezelfde uitdrukking is die ze heeft gezien op de gezichten van al die slachtoffers voor wie zij zelf geen medelijden heeft gehad.

Omhoog, omlaag, het haalt de hendel niet van het slot, maar naar binnen getrokken, werkt hij wel en laat zien dat hij niet op slot zat. Het mechanisme was dus toch niet met een toverformule vastgezet. Curtis’ onvermogen het sneller van het slot te krijgen, had niets met geest of spierkracht te maken, maar met een verlies van rede, het resultaat van de angst van een vluchteling.

Hoewel de jongen zich vernederd voelt door deze ontdekking, lukt het hem nog steeds niet zich los te maken van de teugels van paniek die hem in hun greep hebben. Hij werpt de deur open, duikt de treden af en komt roekeloos met zo’n smak op het asfalt neer dat hij tegen de zijkant van een Lexus aan dreunt die op de baan naast de kampeerwagen tot stilstand is gekomen.

Met zijn gezicht tegen het glas, zijn neus bijna totaal verpletterd, tuurt hij in de auto alsof het een aquarium is vol vreemde vissen. De vissen – in werkelijkheid een man met stekeltjeshaar achter het stuur en een brunette met opgestoken haar in de stoel ernaast – staren naar hem terug met de starre ogen en getuite monden die hij gezien zou hebben bij de van vinnen voorziene bewoners van een echt aquarium.

Curtis drukt zich van de auto af en draait zich om, net op het moment dat Old Yeller, niet langer woest blaffend, uit de kampeerwagen springt. Grijnzend en kwispelstaartend, wetend dat ze de heldin van het moment is, gaat ze linksaf en draaft weg met licht verende trotse tred.

De hond volgt de onderbroken witte streep die deze baan vol stilstaand autoverkeer scheidt van de baan ernaast, en de jongen haast zich achter de hond aan. Hij gilt niet meer, maar is nog steeds voldoende in de war om zijn leiderschap tijdelijk aan zijn dappere metgezel over te dragen.

Hij kijkt even achterom in een gloed van koplampen en ziet de witharige vrouw vanachter de vooruit van de Windchaser naar hem kijken. Ze is half uit haar stoel, trekt zich omhoog aan het stuur om hem beter te kunnen zien. Hiervandaan zou ze voor een onschuldige en vriendelijke vrouw gehouden kunnen worden – misschien wel een bibliothecaresse, omdat een bibliothecaresse wel zou weten hoe je een boek over monsters makkelijk kunt laten lijken op een boek vol liefde en romantiek door er gewoon een andere omslag omheen te doen.

Iets van de geur van de stad is naar deze woestijn gekomen. De warme lucht is bitter door de stank van uitlaatgassen van de stationair draaiende auto’s die een file vormen voor de wegversperring.

Een paar automobilisten die beseffen hoelang het oponthoud verderop zal duren, hebben hun motors uitgezet en zijn uit hun auto’s gestapt om hun benen te strekken. Niet allemaal zijn ze afkomstig van het spektakel bij het truckerrestaurant; en terwijl ze zich in de hals wrijven, hun schouders bewegen, hun ruggengraat draaien en hun knokkels kraken, vragen ze anderen wat-is-er-aan-de-hand-wat-gebeurt-er-wat-is-dit.

Deze mensen vormen een soort spitsroeden waar Curtis en Old Yeller doorheen moeten lopen. Draaiend, opzij duikend, gedraagt Curtis zich tegenover iedereen even beleefd, hoewel hij weet dat het net zo goed dominees als moordenaars kunnen zijn, of moordende dominees, heiligen of zondaren, bankbedienden of bankrovers, nederig of arrogant, weldadig of naijverig, geestelijk gezond of volledig krankzinnig. ‘Neem me niet kwalijk, meneer. Dank u, mevrouw. Sorry, meneer. Neem me niet kwalijk, mevrouw. Sorry, meneer.’

Uiteindelijk wordt Curtis tegengehouden door een lange man met een grijs, samengeknepen gezicht vol diepe lijnen als van iemand die sinds lange tijd aan constipatie lijdt. Tussen een Ford-bestelbusje en een rode Cadillac stapt hij in de baan van de jongen en zet een hand op zijn borst. ‘Hé daar, jongen, wat is er aan de hand, waar ga je naartoe?’

‘Seriemoordenaars,’ zegt Curtis hijgend, wijzend naar de kampeerwagen die meer dan twintig auto’s achter hem staat. ‘In die Windchaser hebben ze menselijke lichaamsdelen in de slaapkamer.’

Van zijn stuk gebracht haalt de vreemdeling zijn belemmerende hand weg, en de pijnlijnen in zijn smalle gezicht worden dieper als hij in de richting van het zestien ton zware gemotoriseerde huis der gruwelen tuurt.

Curtis wurmt zich langs hem heen en sprint verder, hoewel hij nu pas beseft dat de hond hem naar het westen leidt. De wegversperring is nog steeds een behoorlijk eind verderop, achter de top van de heuvel, en nog steeds niet te zien, maar dit is niet de richting die ze zouden moeten nemen.

Tussen een Chevy-busje en een Volkswagen grijpt een vrolijk uitziende man met een gezicht vol sproeten en een pluk felrood haar als van een clown Curtis’ hemd waardoor hij bijna onderuitgaat. ‘Hé, hé, hé! Voor wie ben je op de vlucht, jongen?’

Omdat hij voelt dat deze kerel zich niet zal laten bedotten door het verhaal van de seriemoordenaars – of door wat dan ook wat dat betreft – neemt Curtis zijn toevlucht tot het excuus dat Burt Hooper, de wafeletende vrachtwagenchauffeur in het restaurant van Donella, eerder voor hem gebruikte. Hij weet niet wat het betekent, maar het heeft hem eerder uit de moeilijkheden gehaald, dus hij zegt: ‘Meneer, ik ben niet helemaal jofel.’

‘Verrek, dat verbaast me niks,’ zegt de roodharige man, maar de achterkant van Curtis’ hemd blijft stevig in zijn hand geklemd. ‘Heb je iets gepikt, jongen?’

Geen redelijk mens zou ervan uitgaan dan een jongetje van tien langs de snelweg zou staan wachten op een wegversperring van de politie om de gelegenheid te krijgen van de automobilisten in het stilstaande verkeer te stelen. Daardoor neemt Curtis aan dat deze sproetige ondervrager intuïtief zijn diefstal bedoelt die helemaal teruggaat naar het huis van de Hammonds in Colorado. Misschien is deze man helderziend en krijgt hij op het moment beelden door van biljetten van vijf dollar en van de gejatte hotdogs tijdens Curtis’ lange vlucht naar de vrijheid.

Of, wat Curtis betreft, is deze vreemdeling die zijn hemd stevig vasthoudt, misschien wel eerder psychotisch dan helderziend. Geschift, gek, krankzinnig. Er lopen er heel wat rond. Deze man met zijn vrolijke, sproetige gezicht, gekleed in sandalen, een ruime geruite korte broek en een T-shirt met LOVE IS THE ANSWER erop, ziet er niet uit als een krankzinnige, maar zo veel dingen in deze wereld zijn niet wat ze lijken, net zomin als Curtis.

De hond gaat recht op de korte broek af. Geen geblaf, geen gegrom, geen waarschuwing, eigenlijk geen duidelijke kwaadaardigheid: bijna speels springt ze naar voren, grijpt een bek vol ruitjes en rukt de vreemdeling onderuit. De man geeft een gil en laat Curtis los, maar Old Yeller blijft de korte broek vasthouden. Ze trekt hem langs zijn benen naar beneden, waardoor zijn onderbroek zichtbaar wordt. Hij schopt naar haar, maar hij wordt gehinderd door de broek; het lukt hem niet een voet tegen de vacht te krijgen, hoewel hij onbedoeld een van zijn sandalen uittrapt.

Direct laat de hond de broek van de man los en grijpt de uitgeschopte sandaal. Grijnzend rond een bek vol sandaal rent ze naar het westen over de onderbroken witte lijn, geflankeerd door gefrustreerde automobilisten in hun oververhitte voertuigen.

Ze gaat nog steeds helemaal de foute richting op, maar Curtis rent achter Old Yeller aan, omdat ze niet terug kunnen in de richting van de Windchaser door al het gekrakeel waar ze waarschijnlijk mee te maken zullen krijgen. Ze kunnen de middenlijn ook niet oversteken en proberen naar het oosten te liften, omdat het verkeer dat in die richting voorbij zoeft tegengehouden zal worden door een andere wegversperring ergens voorbij de vrachtwagenstopplaats.

Hun enige hoop ligt in de uitgestrektheid van de woestijn noordelijk van de autosnelweg, verderop waar de zwarte lucht en het zwarte land elkaar ontmoeten, waar de scherpere vlakken van kwartsrijke rotsen het geflonker van de sterren weerkaatsen. Ratelslangen, schorpioenen en tarantula’s zullen gastvrijer zijn dat het genadeloze pak jagers waar de twee cowboys deel van uitmaakten – of waar ze nog deel van uitmaken als ze het vuurgevecht in de keuken van het restaurant hebben overleefd.

De FBI, de nationale veiligheidsdienst en andere wettelijke gezagsdragers zullen Curtis niet direct doodschieten als ze hem hebben geïdentificeerd, zoals de cowboys en soortgenoten. Maar als hij eenmaal zit, zullen ze hem niet meer vrijlaten. Nooit meer.

Erger nog: als hij eenmaal vastzit zullen die genadeloze moordenaars die zijn familie – en ook de familie Hammond – hebben vermoord vroeg of laat weten waar hij is. Uiteindelijk zullen ze voor hem komen, of hij nu in een diepe ondergrondse bunker zit of in een hoge toren, hoeveel zwaargewapende lijfwachten er ook zijn aangesteld om hem te beschermen.

Verderop laat Old Yeller de sandaal vallen en slaat rechtsaf, tussen twee stilstaande auto’s door. Curtis volgt. De hond blijft staan in de berm van de snelweg tot de jongen bij haar is. Dan, onaangedaan door de mogelijkheid gegrepen te worden of gebeten door een slang, dartel met het vooruitzicht op nieuw terrein en nog meer opwinding, de staart overeind als een vlag, rent ze voorop de licht glooiende helling af van de hoger liggende autosnelweg.

Als Curtis dit bijzonder mooie avontuur kon ruilen tegen een vlot en een rivier, zou hij zonder aarzeling de ruil maken. In plaats daarvan gaat hij ervandoor richting Pioniersland, hij rent achter de schrandere hond aan, weg van de kermis aan lichten van het vastgelopen verkeer, over een licht oplopend terrein van zand, lage groeisels, en kleischalie. Verweerde stenen wachtposten steken omhoog als indianen die hier waarschijnlijk hebben staan kijken naar karavanen vol nerveuze pioniers die naar het westen gingen toen de autosnelweg nog niet bepaald werd door asfalt en borden, maar alleen door oriëntatiepunten: gebroken karrenwielen van eerdere mislukte expedities en verspreid liggende botten van mensen en paarden, ontdaan van het vlees door gieren en ongedierte. Curtis en Old Yeller gaan nu waar zowel de dapperen als de dwazen eeuwen eerder zijn gegaan: jongen en hond, hond en jongen, terwijl de maan zich terugtrekt achter wolkendekens in het westen en de zon snel wegzakt in het oosten; zuster in wording en haar toegewijde broer rennen naar het noorden door de duisternis van de woestijn, naar een duisternis die nog dieper is.

23

In de leunstoel praatte Noah Farrel net zolang door tot hij zijn eigen woorden niet meer hoorde, en hij bleef praten tot alle woorden uit hem gewrongen waren.

Op het bed, zo stil dat de chenille sprei onberoerd was gebleven, lag Laura verstard, opgerold in een foetushouding. Tijdens de monoloog van haar broer had ze geen woord gezegd en ook nu zweeg ze.

Deze totale stilte was zo ongeveer het vredigste moment dat Noah kende. Een paar keer in het verleden was hij werkelijk in slaap gevallen op deze stoel. De enige droomloze slaap die hij ooit had gekend was de zijdezachte rust die hem was overvallen nadat woorden niet hadden geholpen en hij alleen nog maar de stilte van zijn zuster kon delen.

Misschien kwam vrede slechts met acceptatie.

Maar acceptatie leek te veel op overgave. Zelfs op die avonden dat hij in de leunstoel had geslapen, was hij wakker geworden met een hernieuwd schuldgevoel en was zijn gevoel van onrechtvaardigheid niet minder geworden door de droomloze rust, maar scherper op de wetsteen van de slaap.

Hij had nog wat uit te vechten met het noodlot en het hield hem bezig, ook al wist hij dat het noodlot sterker was en sneller uit de voeten kon dan hij.

Vanavond sliep hij niet, en na een tijdje begon zijn hoofd weer over te lopen van ongewenste gedachten. Woorden dreigden hem weer te ontsnappen, maar deze keer zouden ze waarschijnlijk komen in een tirade vol woede, zelfbeklag, zelfmedelijden. Als déze woorden doorkwamen in de cel van de beschadigde hersenen waarin Laura haar levenslang uitdiende, zou die innerlijke duisternis er niet door verlicht worden.

Hij liep naar het bed, boog zich over zijn zuster heen en kuste haar vochtige wang. Als hij water gevraagd zou hebben en azijn zou hebben gekregen, zou het niet zuurder gesmaakt kunnen hebben dan haar langzaam vloeiende tranen.

In de gang kwam hij een verpleegster tegen die een roestvrijstalen etenswagen duwde: een slanke donkerharige brunette, met de roze gelaatskleur en schitterende blauwe ogen van een Scandinavische blondine. In haar helderwitte en perzikkleurige uniform zag ze er net zo levendig uit als een parkiet op speed. Haar aanstekelijke glimlach zou er bij Noah ook een teweeggebracht hebben als het ontmoedigende bezoek aan Laura hem niet voor een tijdje immuun had gemaakt voor een lach.

Ze heette Wendy Quail. Ze was nieuw. Hij had haar maar één keer eerder gezien, maar hij had het geheugen van een smeris voor namen.

‘Erg?’ vroeg ze terwijl ze een blik op Laura’s kamer wierp.

‘Erg genoeg,’ bekende hij.

‘Ze is de hele dag al in zichzelf,’ zei Wendy Quail.

De term in zichzelf was zo absurd fout om de diepte van Laura’s ellende te beschrijven, dat Noah bijna een lach wist op te brengen, ook al was een glimlach hem niet gelukt. O, maar het zou een humorloze, blaffende lach zijn geweest, waardoor dit oprechte verpleegstertje alleen nog maar van een brug had willen springen, dus hij hield hem binnen en knikte slechts.

Wendy zuchtte. ‘We moeten allemaal kauwen en slikken.’

‘Wat moeten we?’

‘Kauwen en slikken. Onze ellende. Sommigen van ons krijgen het beetje voor beetje op een klein bordje, anderen meer op een groter bord. Maar je arme lieve zuster heeft meteen een enorme berg op een schaal te slikken gekregen.’

Terwijl hij nadacht over kauwen en slikken, bordjes en schalen vol ellende, liep Noah het risico een zelfs nog ongepastere lachbui te krijgen dan die hij had weten te onderdrukken.

‘Maar op alle ellende in de wereld,’ zei Wendy, ‘is maar één antwoord.’

Hoewel hij nooit meer een penning zou kunnen dragen, droeg Noah in zijn hoofd een politietouw van wantrouwen met zich mee dat hij nu tot een beulsstrop knoopte. ‘Welk antwoord?’ vroeg hij, terwijl hij dacht aan het geteisem van de Kring der Vrienden met de getatoeëerde slang op zijn arm en de banaliteit op zijn T-shirt.

‘IJs natuurlijk!’ Met een zwierig gebaar tilde ze het deksel van de geïsoleerde rechthoekige bak die op het karretje stond.

In de bak zaten vanille sundaes met chocoladesaus, geroosterde kokos met bovenop een gekonfijte kers. Wendy bracht net voor het slapengaan een traktatie rond aan haar geplaagde patiënten.

Omdat ze de plotselinge scherpte in Noahs gedrag opmerkte, zei ze: ‘Wat dacht je dan dat ik zou zeggen?’

‘Liefde. Ik dacht dat je zou zeggen dat liefde het antwoord was.’

Haar lieftallige, jongensachtige gezicht was niet ontworpen voor een ironisch lachje, maar op de een of andere manier lukte het haar toch. ‘Gezien de mannen die ik heb gekend, gaat ijs nog altijd voor liefde.’

Ten slotte glimlachte hij.

‘Zal Laura een sundae lusten?’ vroeg ze.

‘Op het moment is ze niet in de conditie om uit zichzelf te eten. Misschien als ik haar in een stoel zette en haar voerde...’

‘Nee, nee, Mr. Farrel. Ik breng de rest hiervan rond en dan kijk ik wel of ze de laatste nog wil. Als het lukt, help ik haar. Ik vind het heerlijk om haar te verzorgen. Om al deze bijzondere mensen te verzorgen... dat is míjn ijsje.’

Verderop in de gang, dichter bij de ingang van het verzorgingstehuis, stond de deur van Richard Velnod open.

Rickster, bevrijder van lieveheersbeestjes en muizen, stond midden in zijn kamer in een heldergele pyjama van zijn ijsje te genieten terwijl hij uit het raam keek.

‘Als je dit spul eet net voordat je gaat slapen,’ zei Noah tegen hem, ‘weet je zeker dat je heerlijke dromen krijgt.’

De iets onduidelijke stem van Rickster was nog onduidelijker door de koude traktatie. ‘Weet je wat echt goed is? Sundae op woensdag.’

Eerst snapte Noah het niet.

‘Het is woensdag, volgens mij,’ zei Rickster en knikte naar de sundae in zijn hand.

‘O. Ja. Leuk als je ze niet verwacht. Daardoor zijn ze nog lekkerder. Je hebt gelijk. Op de sundaes op woensdag.’

‘Laat je jezelf vrij?’ vroeg Rickster.

‘Ja. Ja, ik ga weg.’

Met alleen een verlangende uitdrukking op zijn gezicht zei Rickster dat het ook een echt goed ding was als je jezelf vrij kon laten wanneer je maar wilde, zelfs nog beter dan een sundae op woensdag.

Buiten het Tehuis voor de Eenzamen en Verstotenen, onder een raamwerk vol bougainville, nam Noah diepe teugen van de warme nachtlucht. Onderweg naar zijn auto – weer zo’n Chevy-roestbak – probeerde hij zijn zenuwen in bedwang te krijgen.

Het wantrouwen dat hij op Wendy Quail had gericht, was misplaatst geweest.

Laura was veilig.

Als leden van Congresman Sharmers Kring der Vrienden zich niet konden inhouden en toch wraak wilden nemen, zouden ze in de komende dagen voor hém komen, niet voor zijn zuster. Jonathan Sharmer was tuig in de kleren van medeleven en eerlijkheid, bij voorkeur de kleding van politici, maar hij bleef nog altijd tuig. En een van de weinige regels volgens welke de criminele klasse leefde – het psychotische zootje van de straatbendes niet meegerekend – was het verbod een rekening te vereffenen met geweld tegen familieleden die er niets mee te maken hadden. Vrouwen en kinderen werden niet aangeraakt. Zusters ook niet.

De gammele motor startte bij de eerste poging. De andere auto had altijd wat aanmoediging nodig gehad. De handrem kwam gemakkelijk los, de versnellingsbak werkte min of meer moeiteloos en het gerammel van het oude chassis en koetswerk was niet hard genoeg om een gesprek te verhinderen, gesteld dat hij iemand anders dan alleen zichzelf zou hebben gehad om tegen te praten. Verrek, het leek wel alsof hij in een Mercedes-Benz reed.

24

Je tanden poetsen zonder tandpasta is slechte tandverzorging, maar de smaak van een slaapmutsje werd niet beter met een vleugje Prodent.

Na het mintloos poetsen van haar tanden, liep Micky naar haar kleine slaapkamer waar ze al een plastic beker en een ijsemmer had neergezet. In de onderste la van haar kleine ladekast bewaarde ze een voorraadje goedkope citroenwodka.

Een onaangebroken fles en nog een halflege lagen verborgen onder een gele trui. Micky verborg de drank niet voor tante Geneva; haar tante wist dat ze graag iets dronk voor het slapengaan – en dat ze er gewoonlijk ook een nam, of ze het lekker vond of niet.

Micky bewaarde de wodka onder de trui, omdat ze er niet elke keer dat ze de la opentrok als ze iets anders zocht, mee geconfronteerd wilde worden. Het zien van dit voorraadje, als ze het niet direct wilde hebben, had de neiging haar te ontmoedigen en zelfs om een donkere wolk over haar hart te trekken vanuit een restant aan schaamte.

Op dit moment echter was ze zo overweldigd door een gevoel van ontoereikendheid dat ze geen schaamte meer kon opbrengen. In deze verkilling van hulpeloosheid, haar al bekend sinds haar kindertijd, vormde zich soms een ijzige verontwaardiging, waaruit ze vaak een verblindende sneeuwstorm van woede genereerde die haar afzonderde van andere mensen, van het leven, van alle hoop.

Om ervoor te zorgen dat ze niet te lang zou broeden over haar onvermogen in de kwestie Leilani Klonk, schonk Micky een dubbele dosis verdoving op het ijs in de beker. Ze beloofde zichzelf minstens een tweede ronde van hetzelfde formaat, in de hoop dat deze dubbelloops ontploffing haar in slaap zou jagen voordat uit haar hulpeloosheid woede zou ontstaan, omdat woede onvermijdelijk leidde tot een slapeloos lakengewoel.

Ze was maar één keer dronken geweest sinds ze een week eerder bij tante Geneva was ingetrokken. Twee van die zeven dagen was ze helemaal zonder alcohol doorgekomen. Vannacht zou ze niet bezopen raken, alleen net voldoende verdoofd om zich niet langer zorgen te maken om hulpeloze meisjes – dat van de buren en het meisje dat ze zelf ooit was geweest, nog niet zo veel jaren geleden.

Nadat ze zich tot op haar slipje en topje had uitgekleed, ging ze op bed zitten, boven op de lakens, en nipte in de warme duisternis van de koude citroenwodka.

Achter het open raam lag de ademloze nacht.

Van de snelweg klonk het monotone gedreun van het verkeer, onophoudelijk, alle uren lang. Dit geluid was minder romantisch dan het voortjagende geratel van de treinen waar ze zo veel andere nachten naar had geluisterd.

Toch kon ze zich voorstellen dat de mensen die op de snelweg voorbijreden in sommige gevallen van het ene punt van voldoening naar het andere reisden, zelfs van geluk naar geluk, in een leven vol betekenis, doel en bevrediging. Natuurlijk niet allemaal. Misschien zelfs de meesten niet. Maar sommigen.

In heel sombere periodes van haar leven was het haar niet gelukt voldoende optimisme op te brengen om te denken dat iemand, ergens, misschien wel echt gelukkig was. Volgens Geneva betekende deze nieuw gevonden kwetsbare hoop vooruitgang, en Micky wenste dat dit waar zou zijn; maar misschien bereidde ze zichzelf wel voor op teleurstelling. Geloof in de wezenlijke rechtvaardigheid van de wereld, in het bestaan van een betekenis, vereiste moed, omdat daarmee de noodzaak ontstond verantwoordelijkheid te nemen voor je daden – en omdat je, elke keer dat je om iemand gaf, je hart openstelde voor een mogelijke verwonding.

Het klopje was niet van zich aandienend geluk, maar Micky zei: ‘Kom binnen.’

Geneva liet de deur achter zich half openstaan. Ze ging naast haar nichtje op de rand van het bed zitten.

Het vage schijnsel van het plafondlicht in de gang kwam nauwelijks de kamer binnen. De schaduwen gingen een confrontatie aan met het licht in plaats van zich ervoor terug te trekken.

Hoewel de gezegende duisternis emotionele dekking verschafte, keek Geneva Micky niet aan. Ze staarde naar de fles op de ladekast.

Dat meubelstuk en alles erop bleven onduidelijke vormen, maar de fles oefende een vreemde aantrekkingskracht op het licht uit, en de wodka glinsterde als kwikzilver.

Uiteindelijk vroeg Geneva: ‘Wat gaan we doen?’

‘Ik weet het niet.’

‘Ik ook niet. Maar we kunnen niet gewoon niets doen.’

‘Nee, dat kan niet. Ik moet nadenken.’

‘Ik probeer het,’ zei Geneva, ‘maar mijn gedachten blijven er maar omheen tollen, tot ik het gevoel krijg dat er iets in mijn hoofd los zal vliegen. Ze is zo lief.’

‘Ze is ook taai. Ze weet wat ze aankan.’

‘O, muisje, wat is er met mij aan de hand dat ik het kind terug heb laten gaan?’

Geneva had ‘muisje’ al in geen vijftien jaar of langer meer gezegd.

Toen Micky haar koosnaampje hoorde, verstrakte haar keel zo hevig dat de slok citroenwodka die ze net nam leek te verdikken. Van fris in haar mond werd het tot een samentrekkende siroop toen ze het wegslikte.

Ze wist niet of ze wel kon praten, maar na een aarzeling vond ze haar stem: ‘Ze zouden haar zijn komen halen, tante Gen. Vanavond kunnen we niets doen.’

‘Het is waar, hè, al die krankzinnige dingen die ze ons heeft verteld? Het is anders dan Alec Baldwin en ik in New Orleans.’

‘Het is zeker waar.’

De avond schonk het distillaat van de augustusdag, een lange, overvloedige stroom warmte zonder licht.

Na een tijdje zei Geneva: ‘Leilani was niet het enige kind over wie ik het daarnet had.’

‘Ik weet het.’

‘Sommige dingen werden vanavond uitgesproken, andere aangetipt.’

‘Ik wou dat je ze nooit had gehoord.’

‘Ik wou dat ik ze destijds had gehoord toen ik je had kunnen helpen.’

‘Dat was allemaal heel lang geleden, tante Gen.’

Het gedreun van het verkeer leek nu op het onderdrukte gezoem van insecten, alsof het inwendige van de aarde een enorme korf was, propvol drukke beestjes die elk moment door het oppervlak heen konden breken om de lucht te vullen met kwaadaardige vleugels.

‘Ik heb je moeder door de jaren heen met een heleboel mannen samen gezien. Ze was altijd zo... rusteloos. Ik wist dat het geen goede atmosfeer was.’

‘Laat het los, tante Gen. Dat heb ik ook gedaan.’

‘Maar dat is niet zo. Je hebt het helemaal nog niet losgelaten.’

‘Goed, misschien niet.’ Een droge, wrange lach ontsnapte aan haar toen ze zei: ‘Maar ik heb zeker mijn best gedaan het weg te spóélen,’ en ze probeerde met wodka de smaak van die bekentenis uit haar mond te wassen, maar slaagde er niet in.

‘Sommige vriendjes van je moeder...’

Alleen tante Gen, de laatste der onschuldigen, zou hen vriendjes noemen – die uitvreters, de paria’s, trots op hun afwijzing van alle waarden en verplichtingen, gemotiveerd door het pure eigenbelang van parasieten voor wie het bloed van anderen het dagelijks brood is.

‘Ik wist dat ze trouweloos en lui waren,’ vervolgde Geneva.

‘Mama houdt van slechte jongens.’

‘Maar ik heb nooit kunnen dromen dat een van hen... jou...’

Alsof ze naar de stem van iemand anders luisterde, zo verbaasd was Micky zichzelf over die dingen te horen praten. In aanwezigheid van Leilani was een onthulling onmogelijk geweest. Nu was het voornamelijk een kwelling. ‘Het was niet maar één schoft. Mam trok het type aan... niet allemaal, maar meer dan een... en ze roken altijd hun kans.’

Geneva boog zich op de rand van het bed naar voren, schouders opgetrokken, alsof ze op een kerkbank zat en zocht naar het bankje om haar knieën op te zetten.

‘Ze keken naar me,’ zei Micky, ‘en roken hun kans. Als ik die bepaalde lach zag, dan wist ik dat zíj wisten hoe de situatie lag. Ik bang en mama bereid een andere kant op te kijken. De lach... geen gemene lach, zoals je misschien zou verwachten, maar een half trieste lach, alsof het te gemakkelijk zou worden en zij er de voorkeur aan gaven als het minder gemakkelijk was.’

‘Misschien wist ze het niet,’ zei Geneva, maar die vijf woorden waren eerder een vraag dan een overtuigde vaststelling.

‘Ik heb het haar meer dan eens gezegd. Dan kreeg ik straf omdat ik loog. Maar ze wist dat het allemaal waar was.’

Met de vingertoppen tegen elkaar bij de brug van haar neus, verborg Geneva haar gezicht half in een gebedshouding, alsof de schaduwen niet voldoende dekking gaven, alsof ze fluisterend biechtte in de privékerk van haar gevouwen handen.

Micky zette de beslagen beker met wodka op een kurken viltje dat ter bescherming op het nachtkastje lag. ‘Haar mannen waren haar meer waard dan ik. Vroeg of laat kreeg ze altijd genoeg van hen, en ze wist ook altijd dat het vroeg of laat zou gebeuren. Toch, tot op het moment dat ze besloot dat ze aan een verandering toe was, tot ze elke schoft eruit gooide, gaf ze minder om mij dan om hem, en minder om mij dan om de nieuwe schoft die binnenkwam.’

‘Wanneer hield het op – of is dat nooit gebeurd?’ vroeg Geneva. Haar zacht uitgesproken vraag weerklonk hol door de aaneengesloten bogen van haar samengevouwen vingers.

‘Toen ik niet meer bang was. Toen ik groot genoeg en boos genoeg was om het te láten ophouden.’ Micky’s handen waren koud en vochtig door het condens op de beker. Ze veegde haar handpalmen af aan de lakens. ‘Ik was bijna twaalf toen er een einde aan kwam.’

‘Ik heb het nooit beseft,’ zei Geneva ellendig. ‘Nooit. Ik heb het nooit vermoed.’

‘Dat weet ik, tante Gen. Dat weet ik.’

Geneva’s stem trilde op god en brak op idioot: ‘O, god, wat was ik een blinde, stompzinnige, waardeloze idioot.’

Micky zwaaide haar benen over de rand van het bed, schoof naast haar tante en sloeg een arm om haar schouders. ‘Nee, lieve schat. Jij nooit, helemaal niet. Jij was gewoon een goede vrouw, te goed en veel te aardig om je dergelijke dingen voor te stellen.’

‘Naïviteit is verdomme geen excuus.’ Geneva trilde. Ze liet haar handen van haar gezicht zakken en wrong die zo stevig in elkaar dat ze in een moment van berouw de pijn in haar reumatische vingers wilde doen oplaaien. ‘Misschien was ik stom omdat ik stom wílde zijn.’

‘Luister, tante Gen, een van de dingen die me al die jaren hielpen om niet volledig krankjorum te worden, was jij, gewoon de manier waarop je was.’

‘Ik niet, niet Geneva de blinde mol.’

‘Door jou wist ik dat er goede mensen op aarde bestonden, niet alleen maar het vullis waar mijn moeder mee optrok.’ Micky probeerde haar nattere emoties gebotteld in de kelder van haar hart te bewaren, de veilige opslag die ze tot voor kort met succes had gebruikt, maar nu was de kurk uit de fles en blijkbaar zoek. Haar gezicht werd troebel en ze hoorde oude gevoelens door haar woorden heen vloeien. ‘Ik kon hopen... dat ik op een dag misschien ook goed zou zijn. Zo goed als jij.’

Terwijl ze naar haar gekwelde handen keek, zei Geneva: ‘Waarom ben je toen niet naar me toe gekomen, Micky?’

‘Angst. Schaamte. Ik voelde me vies.’

‘En al die jaren van zwijgen daarna?’

‘Niet meer door angst. Maar... de meeste dagen voel ik me nog steeds niet schoon.’

‘Liefje, je bent een slachtoffer, je hoeft je nergens om te schamen.’

‘Toch is het er. En ik denk dat ik misschien... bang was dat ik, als ik erover sprak, de woede weleens kwijt zou raken. Woede heeft me mijn hele leven aan de gang gehouden, tante Gen. Als ik die loslaat, wat heb ik dan nog over?’

‘Vrede,’ zei Geneva. Ze hief haar hoofd op en maakte ten slotte oogcontact. ‘Vrede, en God weet dat je het verdient.’

Micky sloot haar ogen om het beeld van de perfecte, onvoorwaardelijke liefde van haar tante niet te zien, die haar naar een hoog klif van emoties voerde dat zo steil was dat het haar bang maakte, en naar een zee van lang verboden gevoelens die beneden tegen de kust sloeg.

Geneva ging verzitten op de rand van het bed en nam Micky in haar armen. De enorme warmte van haar stem was nog troostrijker dan haar omhelzing. ‘Muisje, je was zo gevoelig, zo vrolijk, zo lief, zo vol léven. En je bent nog steeds alles wat je toen was. Niets ervan is voor altijd verloren. Al die belofte, al die hoop, die liefde en goedheid – dat zit allemaal nog in je. Niemand kan je de door God gegeven gaven afnemen. Alleen jij kunt ze weggooien, muisje. Alleen jij.’

Later, nadat tante Gen naar haar kamer was gegaan, toen Micky weer tegen de kussens aan haar hoofdeinde zat, was alles anders geworden en was niets anders geworden.

De augustushitte. De ademloze duisternis. Het verkeer ver weg op de snelweg. Leilani onder het dak van haar moeder, en haar broer in een eenzaam graf in een bos ergens in Montana.

Wat wel was veranderd, was de hoop: de hoop op verandering, die gisteren nog onmogelijk had geleken, maar die nu alleen nog maar onmogelijk moeilijk leek.

Ze had met Geneva over dingen gesproken waarvan ze nooit had gedacht er met iemand over te praten, en ze had opluchting gevoeld door het wel te doen. Een tijdje sloeg haar hart, zo lang in de greep van het doornige braambos dat eromheen had gezeten, minder pijnlijk dan gewoonlijk, maar de doornen doorboorden haar nog steeds, en elke stekel was een vreselijke herinnering die ze nooit helemaal los kon trekken.

Terwijl ze het gesmolten ijs uit de plastic beker dronk, zwoer ze het tweede rondje dubbele wodka af, dat ze zichzelf eerder had beloofd. De zelfdestructieve woede en de schaamte kon ze niet zo makkelijk afzweren, maar het leek een bereikbaar doel de drank op te geven zonder een Twaalf Stappen-programma.

Ze was per slot van rekening geen alcoholiste. Ze dronk niet elke dag en had evenmin elke dag zin om te drinken. Druk en zelfhaat waren de twee barkeepers die haar inschonken, en op dit moment voelde ze zich meer bevrijd van allebei dan ze in jaren had gedaan.

Maar hoop is niet het enige dat je nodig hebt om een verandering te bewerkstelligen. Hoop is een uitgestoken hand, en er zijn twee handen voor nodig om uit een diep gat getrokken te worden. De tweede hand was geloof – het geloof waar haar hoop uit geboren zou worden; en hoewel haar hoop sterker was geworden, was haar geloof dat misschien niet.

Geen werk. Geen vooruitzichten. Geen geld op de bank. Een Camaro uit ’81 die er nog steeds een beetje als een volbloed uitzag, maar presteerde als een levensmoe ploegpaard.

Leilani in het huis van Sinsemilla. Leilani die hinkend steeds dichter in de buurt kwam van een verjaardag met een tijdbom waarvan de wijzers naar tien tikten. Eén jongen met Tinkertoy-heupen die in elkaar waren gezet met apenlogica, in een eenzaam graf gegooid, met scheppen aarde op zijn met eeuwige verrassing gevulde ogen, in zijn kleine mond, geopend voor een laatste kreet om genade, en zijn lichaam nu teruggebracht tot misvormde botten...

Micky besefte pas dat ze uit bed was gestapt om zich weer een dubbele wodka in te schenken toen ze bij de kast stond en ijsklontjes in haar beker liet vallen. Nadat ze de fles had opengemaakt, aarzelde ze voor ze inschonk. Maar toen schonk ze in.

Moed zou nodig zijn om op te komen voor Leilani, maar Micky hield zichzelf niet voor de gek door te denken dat ze moed zou vinden in een fles. Om een strategie op te stellen en die succesvol na te volgen, zou ze sluw moeten zijn, maar ze was niet zo zelfmisleidend om te denken dat wodka haar sluwer zou maken.

In plaats daarvan vertelde ze zichzelf dat ze nu meer dan ooit haar woede nodig had, omdat haar woedende toorn haar temperde en ze er hard door werd, omdat die ervoor zorgde dat ze overleefde en gemotiveerd was. Drank voedde vaak haar woede en dus dronk ze nu ten dienste van Leilani.

Later, toen ze voor de derde keer wodka inschonk, meer dan de twee rondjes ervoor, schraagde ze zichzelf weer met dezelfde leugen. Dit was niet echt wodka voor Micky. Dit was woede voor Leilani, een noodzakelijke stap om vrijheid voor het kind te winnen.

In ieder geval wist ze dat het excuus een leugen was. Ze nam aan dat haar onvermogen zichzelf volledig voor te liegen uiteindelijk misschien wel haar redding was. Of haar verdoemenis.

De hitte. De duisternis. Van tijd tot tijd het vochtige geratel van smeltend ijs dat inzakte in de emmer. En onophoudelijk het gezoem van het verkeer op de snelweg, voorbijtrekkende motoren en draaiende banden: een gezoem dat voortdurend aanzwol en misschien het geluid van de hoop was, maar dat ook voortdurend weer afnam.

25

Soms stonk Sinsemilla als gestoofde kool. Op andere dagen dreef ze rond in wolken rozenparfum. Maandag kon ze naar sinaasappels ruiken, dinsdag naar sint-janskruid en selderieknol; woensdag vaag naar zink en koperpoeder; donderdag naar ouwe taart, wat voor Leilani wel de meest toepasselijke was van al haar moeders geurtjes.

Onze Sinsemilla was een toegewijd volgelinge van de aromatherapie en geloofde in het zich reinigen van gifstoffen via omgekeerde osmose met zorgvuldig samengestelde hete baden. Ze reisde met zo’n spectaculair allegaartje aan badmiddelen dat elke burger uit de Middeleeuwen haar direct als alchemist of tovenaar zou hebben aangewezen. Extracten, elixers, drankjes, oliën, essences, ethers, fluorescenties, zouten, concentraten en distillaten vulden een glinsterende collectie flesjes en charmant gedecoreerde potten die pasten in twee speciaal gemaakte draagtassen, allebei even groot als Samsonite-koffers, en beide barstensvol mogelijkheden; ze stonden nu in deze stinkende, door meeldauw overwoekerde badkamer.

Leilani wist dat veel intelligente, uitgebalanceerde, verantwoordelijke en vooral goed ruikende mensen aan aromatherapie en aan ontgiften deden. Toch vermeed ze het gebruik van badmiddelen om dezelfde reden dat ze niet meedeed aan álle vreemde interesses en activiteiten van haar moeder, zelfs als sommige wel leuk leken. Ze was bang dat een enkele capitulatie aan de genietingen van Sinsemilla – bijvoorbeeld een weelderig bad vol kokosolie en een distillaat van cacaoboter – de eerste stap zou zijn op een glibberige helling naar verslaving en krankzinnigheid. Wie haar vader ook mocht zijn geweest, Klonk of niet Klonk, ze bleef ontegenzeggelijk een dochter van haar moeder; daardoor zouden, als ze niet oppaste, haar genen weleens haar lotsbestemming kunnen zijn.

Bovendien wílde Leilani zichzelf niet reinigen van al haar toxines. Ze voelde zich lekker met haar toxines. Haar toxines, verzameld in meer dan negen levensjaren, maakten een integraal onderdeel van haar uit, misschien wel belangrijker voor de definitie van wie ze was dan de medische wetenschap tot nu besefte. Als ze zichzelf nu eens reinigde van elk deeltje giftige substantie en dan op een ochtend wakker werd en merkte dat ze Leilani niet meer was, dat ze de paus was of misschien een puur en heilig meisje dat Hortense heette? Ze had niets tegen de paus of tegen heilige meisjes die Hortense heetten, maar ze hield meer dan van iets anders van zichzélf, met alle gebreken, inclusief belachelijke aanhangsels en vreemde knobbeltjes op haar hersenen – dus ze moest simpelweg verzadigd blijven van gifstoffen.

In plaats van een bad nam ze een douche. Haar lievelingszeep – een stuk Ivory – was goed genoeg om het vocht van de slang van haar handen te wassen, om het zweet van de dag weg te spoelen en elk spoor van de zoutige tranen uit te wissen, waar ze meer hinder van had dan van de druipende slangeningewanden.

Mutanten huilen niet. Vooral gevaarlijke mutanten niet. Ze had een imago op te houden.

Gewoonlijk meed ze de douche en ging ze in bad liggen – hoewel met niets geurigers dan Ivory-zeep en soms ook met een bedachte sumoworstelaar en beroepsmoordenaar die Kato heette, en met wie ze ingewikkelde plannen uitdacht om wraak te nemen op haar moeder en op doctor Doom. Vanavond, ondanks wat Sinsemilla had gedaan, was Leilani niet in de stemming om Kato op te roepen.

De douche was minder veilig dan het bad. Steeds als ze haar beenbeugel afdeed, aarzelde ze om te gaan staan op de glibberige ondergrond.

Maar soms douchte ze zonder de beugel af te doen, zoals nu. Daarna zou ze hem goed moeten afdrogen en een föhn moeten gebruiken voor de gewrichten, maar zo nu en dan een beetje water kon geen kwaad.

Het naargeestige tuig was geen standaard orthopedische kniesteun; die werden voornamelijk gemaakt van voorgevormd plastic, met leren banden en elastieken riemen. Leilani wilde graag geloven dat dit geval het mooie dreigende uiterlijk van een moordcyborg bezat. Gemaakt van staal, stug, zwart rubber en een piepschuimen bekleding, gaf het haar iets van de stijl en de sexy uitstraling van een robotjager die in de toekomst in een laboratorium was geconstrueerd en door een kwaadaardige kunstmatige intelligentie terug in de tijd was gestuurd om de moeder van zijn meest effectieve menselijke vijand op te sporen en te doden.

Nadat ze haar haar en haar beenbeugel droog had geföhnd, veegde de jonge moordcyborg de stoom van de spiegel en bestudeerde haar bovenlijf. Nog geen tieten. Ze had geen dramatische verandering verwacht, maar misschien lichte zwellingen, zoals een aantrekkelijk stel evenwijdige muggenbultjes.

Een maand eerder had ze een artikel in een tijdschrift gelezen over het vergroten van je borsten door positief denken. Sinds die tijd was ze de meeste avonden in slaap gevallen met een beeld van zichzelf met enorme prammen in haar hoofd. De auteur van het artikel schreef waarschijnlijk flauwekul, maar Leilani meende dat ze beter zou slapen als ze wegdommelde terwijl ze positief over zichzelf dacht in een maatje C-cup, dan als ze broedde over de vele problemen in haar leven, waar ze heel makkelijk in bleef hangen als ze ooit de macht van negatief denken wilde verkennen.

Gehuld in een handdoek bracht ze haar vuile kleren over de gang naar haar kamer.

Alles was rustig in het koninkrijk van Cleopatra. Geen geklik van een cameraflits. Geen declamatie in een nep oud-Engels accent.

Leilani trok een katoenen zomerpyjama aan. Een nachtblauwe broek en een gelijkgekleurd hemd met korte mouwen. Op de rug van het hemd zat een mooi geel met rood logo waarop stond ROSWELL, NEW MEXICO. De voorkant was versierd met het woord STARCHILD in letters van vijf centimeter.

Ze had de pyjama gezien tijdens een reis kortgeleden door de schotelgebieden van New Mexico en het leek haar dat ze, als ze zich gedroeg als een opgewonden dom kind, doctor Doom kon overtuigen dat ze bleef geloven in zijn onwaarschijnlijke verhaal dat Luki naar het moederschip gestraald was. Ruimtewezens ontvoeren mensen soms gewoon uit hun bed, Preston. Jij hebt ons die verhalen verteld. Nou, jemig, dan zullen ze zeker weten dat ik klaar ben om te gaan als ik deze pyjama aan heb, dat ik sta te popelen, dat ik opgewonden ben. Misschien stralen ze me nog voor mijn verjaardag op en brengen mij en Luki samen terug voor het feest, met een nieuw been en een nieuwe hand!

Voor zichzelf had ze net zo vals geklonken als de houten tand van George Washington, maar doctor Doom had alleen maar oprechtheid gehoord. Hij wist geen bal van kinderen, wilde het ook niet weten en hij verwachtte dat ze over het algemeen gauw opgewonden en oppervlakkig waren, en in het uiterste geval stompzinnig.

Hij kocht altijd waar ze om vroeg – de pyjama was geen uitzondering – misschien omdat hij zich door die cadeautjes beter voelde over zijn bedoeling haar te doden. Leilani vroeg zelden om meer dan een paperback. Om de grenzen van de vrijgevigheid van de doctor af te tasten, zou ze hem om diamanten en een Tiffany-lamp moeten vragen. Maar hoe ingenieus ze het verzoek ook zou inkleden, een hagelgeweer zou hem waarschijnlijk iets te denken geven.

Nu, schaamteloos voorgesteld als een sterrenkind, terwijl ze feitelijk de ET’s uitdaagde haar te komen halen, pakte ze de verbanddoos uit haar kast en keerde terug naar de kamer van haar moeder.

De doos was een luxe model, en leek op de plastic visdoos van een hengelaar, met een dichtklappend deksel. Doctor Doom was geen arts, maar als doorgewinterde camperfreak begreep hij de noodzaak voorbereid te zijn op kleine verwondingen terwijl ze onderweg waren. En omdat Leilani haar moeders neiging tot ongelukken en rampen begreep, had ze dingen aan de basisdoos toegevoegd. Ze hield hem altijd bij de hand.

De rode blouses hingen nog steeds over de lampen. Het scharlaken licht gaf niet langer de illusie van een bordeel; gezien de laatste ontwikkelingen in deze kamer was het gevoel nu dat van het paleis van de koning van Mars, griezelig en onwerkelijk.

De slang lag in lussen als een weggegooid touw op de vloer, nog net zo dood als Leilani hem had achtergelaten.

Opgepropt tegen de opgestapelde kussens lag onze Sinsemilla met haar gezicht naar boven, de ogen gesloten, even onbeweeglijk als de slang.

Leilani had de douche, het omkleden en de tijd nodig gehad om de gerafelde eindjes van zichzelf bij elkaar te halen voordat ze in staat zou zijn hiernaar terug te keren. Ze was niet Leilani Klonk geweest toen ze uit deze kamer wegrende. Ze was een bang, boos en vernederd meisje geweest, dat paniekerig op de vlucht was geslagen. Ze zou die persoon nooit meer zijn. Nooit meer. De echte Leilani was terug – uitgerust, verfrist, klaar om de zaken ter hand te nemen.

Ze zette de verbanddoos op het bed naast de digitale camera van haar moeder.

Sinsemilla snurkte zacht. Neergestort vanuit haar chemische hoogtepunt was ze dieper dan de slaap neergekomen, hoewel niet zo diep als een coma. Ze zou waarschijnlijk tot ver in de ochtend slap en niet-reagerend blijven liggen.

Leilani nam de pols van haar moeder. Regelmatig, maar snel. Het metabolisme was op topsnelheid bezig om de drugs uit het lichaam te werken.

Hoewel de slang niet giftig was geweest, zag de wond er gemeen uit. De beten waren klein. Er vloeide geen bloed meer, maar veel van het zachte weefsel eromheen was blauwzwart. Waarschijnlijk alleen maar een bloeduitstorting.

Leilani zou veel liever een ambulance erbij hebben gehaald en haar moeder naar een ziekenhuis hebben laten vervoeren. Sinsemilla zou natuurlijk hondsdol zijn geworden dat ze onderworpen was geweest aan universitair opgeleide artsen en de westerse medische wetenschap, die ze verfoeide. Als ze dan naar huis terugkeerde, zou ze een campagne van donderende beschuldigingen starten die uren, dagen zou duren tot je bad dat je doof werd en overwoog je oren af te snijden met een elektrisch mes, gewoon om van onderwerp te veranderen.

Bovendien, wanneer Sinsemilla flipte als ze wakker werd en merkte dat ze in een ziekenhuis lag, zou haar vertoning haar weleens een enkele reis richting psychiatrische inrichting kunnen opleveren.

Dan zou Leilani alleen zijn met doctor Doom.

Hij was geen veugelaar. Wat dat betreft had ze Micky de waarheid verteld.

Maar hij vermoordde wel mensen, en hoewel hij geen heetgebakerde moordzuchtige maniak was, hoewel hij een betrekkelijk elegante moordenaar was, wilde je toch net zomin met hem alleen zijn als met Charles Manson en een kettingzaag.

Bovendien, als de artsen erachter kwamen dat Sinsemilla de vrouw was van díé Preston Claudius Maddoc, zouden de kansen dat ze werd overgebracht naar een psychiatrische afdeling tot nul dalen. Ze zouden haar dan misschien naar huis sturen in een verlengde limousine met als extra bonus een heroïnelolly.

In de meeste gevallen zouden deze omstandigheden – de in drugs gemarineerde psychotische moeder, de dode slang, het getraumatiseerde jonge mutantenmeisje – maatschappelijk werkers in stelling brengen om te overwegen Leilani tijdelijk bij pleegouders onder te brengen. Omdat ze al voor altijd van Luki was gescheiden, zou ze bereid zijn een pleeggezin te proberen, maar dit zou niet als een gewone zaak afgehandeld worden en ze zou de gelegenheid niet krijgen.

Preston Claudius Maddoc was geen gewone sterveling. Als iemand probeerde hem zijn stiefdochter af te pakken, zouden enorme krachten hem te hulp schieten. Net als de meeste aanklagers en politiedistricten door het hele land, zouden de plaatselijke autoriteiten waarschijnlijk weigeren met hem de strijd aan te gaan. Behalve misschien als hij op video zou staan terwijl hij iemand daadwerkelijk voor zijn kop schoot, was Preston Maddoc onaantastbaar.

Leilani wilde hem niet kwaad maken door de ambulancebroeders erbij te halen om de slangenbeet schoon te maken en te verbinden.

Als hij begon te denken dat zij een lastpost was, zou hij weleens kunnen besluiten een mooi bedje voor haar in de grond in gereedheid te brengen, zoals hij had gedaan voor Lukipela, en haar ogenblikkelijk laten inslapen in plaats van nog langer te wachten tot de ruimtewezens verschenen. Dan zou de doemdokter, tot verrukking van Sinsemilla, een hartverwarmend verhaal verzinnen over een schattig lichtgevend ruimteschip, over keurig geklede buitenaardse diplomaten van het Parlement van Planeten, en over Leilani die vaarwel wuivend met een Amerikaanse vlag in de ene hand en een sterretje van de 4th of July in de andere, opsteeg in een bleekgroene levitatiestraal.

Dus met alcohol uit de verbanddoos loste ze het bloed in de gaatjes op en veegde die weg. Ze bracht ook wat waterstofperoxide aan waardoor een bloederig schuim ontstond. Daarna werkte ze wat bismutpoeder in de wondjes met een soort spuitje.

Een paar keer jammerde en kreunde Sinsemilla, hoewel ze niet wakker werd en niet probeerde zich los te trekken van Leilani.

Als de tanden het bot hadden bereikt, zou er zeker infectie optreden ondanks deze eenvoudige inspanningen om de wonden te desinfecteren. Dan zou Sinsemilla zich misschien wel anders voelen als ze een universitair opgeleide arts zag.

Ondertussen deed Leilani haar uiterste best met haar vaardigheden en de middelen die ze tot haar beschikking had. Ze deed gaasjes met Neosporine op de bismutpoeder in de wondjes, en verbond het geheel om het schoon te houden.

Ze werkte langzaam en methodisch, en haalde voldoening uit de verzorging die ze gaf. Ondanks het Martiaanse licht en de dode slang, zat er iets vredigs in het moment, en ze genoot van de zeldzaamheid ervan.

Zelfs slordig in de vuil geworden, verkreukte lange onderjurk met de geplette en smerige ruches, was Sinsemilla prachtig. Ze zou inderdaad weleens een prinses hebben kunnen zijn in een eerdere incarnatie, in een ander leven toen ze nog niet zo verward en treurig was.

Dit was prima. Rustig. Een niet plakkend wattenschijfje op de wondjes leggen. Een rol verband van vijf centimeter breed openmaken. De schijfjes vastzetten met het verband en dat almaar om de gekwetste hand heen wikkelen. Het afmaken met twee strookjes waterbestendig leukoplast. Mooi, dit tedere, rustige verzorgen was bijna een gewoon moment tussen moeder en dochter. Het maakte niets uit dat hun rollen omgekeerd waren, en dat de dochter bemoederde. Alleen het gewone eraan telde. De rust. Hier, nu, raakte Leilani overweldigd door een aangenaam, hoewel melancholisch gevoel over wat had kunnen zijn – maar nooit zou komen.

26

Boven aan de helling blijven hond en jongen – de een snakkend naar adem, de ander hijgend – staan en draaien zich om naar de snelweg die op zo’n halve kilometer naar het zuiden ligt.

Als Curtis net een bord aarde als avondeten naar binnen had gewerkt, zou zijn tong niet zanderiger geweest kunnen zijn dan hij nu aanvoelde, en zou de aanslag van het stof dat tussen zijn tanden knarst niet smeriger zijn geweest. Het lukt hem niet voldoende speeksel op te brengen om de vieze alkalische smaak uit te spugen. Omdat hij een tijdje aan de rand van een woestijn heeft geleefd die nog onheilspellender was dan deze, weet hij dat hard rennen over dat soort terrein met een vochtigheidspercentage van twintig procent, zelfs lang na zonsondergang, uiterst uitputtend is. Ze zijn nauwelijks met rennen begonnen en hij voelt zich al uitgedroogd.

Op de donkere vlakte beneden fonkelt een ketting van bijna een kilometer stilstaand verkeer, die voortdurend aangroeit, diamanthelder en robijnrood. Van deze hoogte kan hij de wegversperring in het zuidwesten zien. De banen die naar het westen leiden zijn geblokkeerd door politievoertuigen die een trechter vormen en het verkeer van drie banen terugbrengt naar één baan.

Ten noorden van de snelweg, bij de blokkade, staat de grote, gepantserde en misschien gewapende helikopter op een open plek. De rotors draaien niet, maar de motoren duidelijk wel, aangezien het inwendige zacht verlicht is. Van de openstaande dubbele deuren in de romp van de helikopter valt zo veel licht naar buiten dat mannen die zich om het toestel heen hebben verzameld zichtbaar zijn. Vanaf deze afstand is moeilijk te zien of het extra SWAT-eenheden zijn of geüniformeerde soldaten.

Met een grrrrrrrrr, gedacht en geuit, trekt Old Yeller de aandacht van Curtis weg van de helikopter in het westen naar actie in het oosten.

Twee grote SUV’s, aangepast voor politiedoeleinden en met rekken vol draaiende rode en blauwe zwaailichten op het dak, en zonder sirene, verlaten de autosnelweg. Ze dalen de zacht glooiende bermhelling af en rijden verder naar het westen over open terrein, evenwijdig aan het verkeer op de snelweg, maar sneller.

Curtis neemt aan dat ze hem voorbij zullen rijden, helemaal tot aan de wegversperring. In plaats daarvan komen ze tot stilstand op een punt waar een groepje mensen duidelijk op hen staat te wachten, op de bermhelling bijna recht zuidelijk van hem.

Hij had deze verzameling kleine gedaantes nog niet gezien: acht of tien automobilisten zijn een stukje langs de helling van de snelweg naar beneden gelopen. Drie hebben een zaklantaarn, die ze hebben gebruikt om de SUV’s tot stilstand te gebaren.

Boven deze groep, op de snelweg, heeft zich een grotere menigte gevormd in de wegberm – misschien veertig of vijftig man – om te kijken naar wat er beneden gaande is. Ze hebben zich iets ten westen van de Windchaser van de psychotische tandenverzamelaar verzameld.

Gealarmeerd door Curtis’ waarschuwing toen hij van de kampeerwagen wegvluchtte, hebben andere automobilisten de Windchaser misschien doorzocht. Nadat ze de weerzinwekkende souvenirs hebben gevonden, hebben ze de oude seriemoordenaars gearresteerd en houden die nu vast om aan justitie over te dragen.

Of misschien niet.

Het kan ook zijn dat vanaf de wegversperring een bericht van auto naar auto gaat dat de autoriteiten op zoek zijn naar een jongen met een gevlekte hond. Een automobilist – de vrolijke, sproetige man met de pluk rood haar en één sandaal, of misschien de moordzuchtige gepensioneerden in de Windchaser – zou dan een mobiel of een autotelefoon gebruikt kunnen hebben om te melden dat het voortvluchtige koppel nog maar een paar momenten eerder een scène op de autosnelweg heeft getrapt waarna ze naar het noorden de woestenij in gevlucht zijn.

Beneden zwenken de drie lantaarns eensgezind om en wijzen pal naar het noorden. Naar Curtis.

Hij is op een te grote afstand om in de lichtstralen gezien te worden. En door de afwezigheid van de maan is de lucht te donker om hem, hoewel hij op een heuvelrug staat, in silhouet te zien.

Toch duikt hij instinctief in elkaar als de lichten in zijn richting wijzen, waardoor hij zichzelf niet groter maakt dan een van de verspreid staande alsemplanten die het landschap bespikkelen. Hij legt een hand op de hals van de hond. Samen wachten ze, op hun hoede.

Het gewicht van deze gebeurtenissen en de snelheid waarmee die zich ontvouwen, zullen amper door enige wilskracht beïnvloed worden. Toch wenst Curtis met al zijn macht dat wat er schijnt te gebeuren tussen de automobilisten en de wetshandhavers in die SUV’s niet gebeurt. Hij wenst dat ze gewoon verder naar het westen rijden, langs de onderkant van de bermhelling van de snelweg tot ze de helikopter bereiken. Hij plant dit in zijn geest, stelt het zich levendig voor en wenst, wenst, wenst.

Als wensen vissen waren, zouden er geen haken nodig zijn, geen lijn en geen hengel, geen molen en geen geduld. Maar wensen zijn voornamelijk wensen die alleen maar in het water van de geest zwemmen, en nu start een van de SUV’s zijn motor, draait naar het noorden, rijdt misschien zes meter verder de woestijn in, en komt remmend tot stilstand met zijn neus richting Curtis.

De koplampen reiken aanzienlijk verder langs de helling dan de zaklantaarns. Maar nog steeds komen ze niet verder dan halverwege naar Curtis en Old Yeller.

Plotseling schiet op een van de SUV’s een zoeklicht aan dat zo krachtig is en zo gebundeld dat het de substantie van een zwaard schijnt te hebben. De lamp wordt door een motor heen en weer bewogen, en elke keer dat de priemende straal een alsemstruik vindt of een hoopje verdord gras, snijdt die verwrongen schaduwen los die in de nacht verdwijnen. Vonken lijken van rotsformaties af te springen als het staalkleurige licht weerkaatst wordt door micadeeltjes in het steen.

De tweede SUV rijdt een honderd meter verder naar het westen en draait vervolgens naar het noorden. Op het dak schiet een zoeklicht aan, naar voren gericht vanaf het rek met de kleurige rode en blauwe zwaailichten.

Parallel aan elkaar rijden de twee auto’s naar het noorden, in de richting van Curtis. Ze vorderen langzaam en tasten het landschap voor hen met de lichten af in de hoop een platgetrapt polletje gras te treffen of diepe voetafdrukken waar tafelsteen plaatsmaakt voor een stuk zacht zand.

Eerder vroeg dan laat zullen ze waarschijnlijk het spoor vinden dat ze zoeken. Dan zullen ze sneller gaan rijden.

De agenten in de SUV’s opereren onder het schild van de een of andere legitieme politiedienst, en zijn hoogstwaarschijnlijk ook wat ze schijnen te zijn. Maar altijd bestaat de kans dat er nog meer van die meedogenloze moordenaars zijn die in Colorado hebben toegeslagen en Curtis sindsdien hebben achtervolgd.

Voordat deze slechte situatie plotseling nog slechter kan worden, rennen jongen en hond over de rand van de heuvel. Verderop glooit het land naar beneden, naar donkere en dorre gebieden.

Omdat hij het leiderschap heeft overgedragen aan Old Yeller volgt hij haar, hoewel niet zo snel als zij wel zou willen. Hij glijdt uit en valt bijna op een waterval van losse schalie, vecht zich door een onzichtbare verzameling kniehoge salie heen, blijft hangen aan een lage cactus en gilt het onwillekeurig uit als de scherpe naalden door de sok van zijn rechtervoet heen prikken en een tatoeage van pijn op zijn enkel aanbrengen – dit alleen maar omdat hij de hond niet precies op de voet volgt, en van tijd tot tijd links en rechts van haar dwaalt.

Vertrouwen. Ze vormen een band: hij twijfelt er niet aan dat hun relatie met de dag dieper wordt, met het uur beter. Hoewel ze nog steeds bezig zijn te worden wat ze uiteindelijk voor elkaar zullen betekenen, en nog niet helemaal van geest op geest gesynchroniseerd zijn. Curtis is niet zomaar bereid zich blindelings en roekeloos over te geven aan de leiding van zijn metgezel voordat ze een totale synergie hebben bereikt.

Toch beseft hij dat hun band, voordat hij zijn hond onvoorwaardelijk vertrouwt, niet volledig kan zijn. Tot dan zullen zij een jongen en zijn hond zijn, een hond en haar jongen, wat iets grandioos is, mooi en waarachtig, maar niet zo’n mooie relatie als die van de gekruiste diersoort die ze kunnen worden, broer en zuster vanuit het hart.

Ze rennen over hard samengepakte aarde en velden zandsteen, naar een droog stuk zacht zand. De stevig op zijn poten staande hond past zich direct aan de plotselinge verandering van het terrein aan, maar omdat Curtis nog niet volledig afgestemd is op zijn zuster in wording, struikelt hij achter haar aan een waterloos moeras in zonder pas of stap te veranderen. Hij zinkt er tot aan zijn enkels in, raakt zijn evenwicht kwijt en valt voorover, stempelt het zand met zijn gezicht, maar is gelukkig snel genoeg van geest om zijn ogen en mond te sluiten voordat hij een ferme maar onelegante smak maakt.

Terwijl hij zijn gezicht uit zijn holle afdruk tilt, zand uit zijn neusgaten snuit, een glaceersel van silicaat van zijn lippen blaast, zand van zijn wimpers knippert, duwt Curtis zich op zijn knieën op. Als de geest van zijn moeder nu bij hem is, lacht ze en is ze tegelijkertijd bezorgd en teleurgesteld.

Old Yeller komt naar hem terug. Hij denkt dat ze gewoon haar hondse medeleven toont, misschien ook een beetje om hem lacht, maar dan beseft hij dat haar aandacht ergens anders is.

De maanloze duisternis werkt verwarrend, maar de hond is zo dicht bij Curtis dat hij ziet dat ze geïnteresseerd is in de top van de heuvel waar ze net overheen zijn gekomen. Ze steekt haar neus omhoog om geuren op te snuiven die hij niet kan ruiken. Ze knijpt haar bek dicht om het hijgen te stoppen, draait haar oren naar het geluid toe dat haar bezighoudt.

Een stroom licht danst door de lucht achter de heuvelrug: de bewegende zoeklichten die weerkaatst worden door het bleke steen en de grond terwijl de SUV’s tegen de helling op rijden.

Hoewel Curtis zijn oren niet kan draaien – een van de nadelen als je Curtis Hammond bent in plaats van Old Yeller – volgt hij het voorbeeld van de hond en houdt zijn adem in, om beter het geluid te kunnen opvangen dat haar aandacht getrokken heeft. Eerst hoort hij alleen het gegrom van de SUV’s... Dan steekt in de verte een klapwiekend geluid op, zwak maar onmiskenbaar: helikopterrotors die door de dunne woestijnlucht malen.

De heli is misschien nog niet in de lucht, voert alleen zijn vermogen op, terwijl de manschappen weer aan boord gaan.

Hij is dan misschien nog niet in de lucht, maar hij komt eraan. En gauw. En als het toestel zelf niet de nieuwste elektronische opsporingsapparatuur heeft, dan hebben de soldaten die wel. Ze zullen niet gehinderd worden door de duisternis. Ze hebben speciale manieren van kijken, waardoor de nacht net zo doorzichtig wordt als de dag.

Vertrouwen. Curtis heeft geen andere keuze dan zijn volledige vertrouwen bij de hond te leggen. Als ze vrij zullen zijn, dan zullen ze alleen maar samen vrij zijn. Of ze nu leven of sterven, ze zullen leven en sterven als één. Zijn lotsbestemming is haar lotsbestemming, en haar lot is onafscheidelijk met dat van hem verbonden. Als ze hem uit dit gevaar loodst, of ze loodst hem van de rand van een hoge rotswand, laat het dan zo zijn; zelfs in zijn val naar de dood zal hij van haar houden, zijn zuster in wording.

Maar een beetje maanlicht zou welkom zijn. Opstijgend uit de verre bergen in het westen overspannen grote vleugels van donkere wolken de hemel, en blijven zich in zijn richting ontvouwen, alsof een opslagplaats, diep in de aarde, opengebarsten is om een vreselijke entiteit los te laten die zijn heerschappij over de hele wereld uitbreidt. Een overdadig strooisel aan sterren kruidt het heldere deel van de lucht, maar nog steeds wordt de woestijn met de minuut gestaag donkerder, donkerder dan de nacht alleen.

In zijn hoofd hoort hij de stem van zijn moeder: Als het snel moet, als het erop aankomt, moet je geen twijfel hebben. Spuug al je twijfel uit, blaas het uit, pluk het uit je hart, ruk het los van je geest, gooi het weg, werp het af. We zijn niet in dit universum geboren om te twijfelen. We zijn geboren om te hopen, om lief te hebben, om te leven, te leren, vreugde te kennen, om vertrouwen te hebben in het feit dat ons leven betekenis heeft... en om de Weg te vinden.

Terwijl hij twijfel uitbant en zich wanhopig aan de hoop vastgrijpt, slikt Curtis zwaar en bereidt zich voor op een opwindende reis.

Ga, hondje, zegt hij, of denkt het alleen maar.

Ze gaat.

Zonder te aarzelen, vastbesloten om zijn moeder trots te laten zijn, om ondernemend en moedig te handelen, sprint de jongen achter de hond aan. Als Curtis Hammond is hij niet zo goed uitgerust voor snelheid als Old Yeller, maar zij past haar loop aan zijn hoogste snelheid aan en leidt hem naar het noorden, het dorre land in.

Door duisternis vlucht hij, nagenoeg blind, niet zonder angst maar ontdaan van twijfel, over zandsteen, maar ook over zand, over losse kleischalie, tussen bossen salie en verweerde rotsuitsteeksels, ziggend en zaggend, benen op weg naar het land verderop, voeten in sneakers die zelfverzekerd neerkomen op terrein dat even eerder nog verraderlijk was, armen pomp-pomp-pompend, als de verbindingsstangen op de aandrijfwielen van een locomotief, de hond vaak zichtbaar voor hem, maar soms meer gevoeld dan gezien, soms helemaal niet gezien, maar altijd weer opduikend, en hoe verder ze komen, hoe intiemer de band tussen hen wordt, geest met geest verenigd door de sterke draad van Curtis’ vermetele vertrouwen.

Door met deze vreemde, blinde uitbundigheid te rennen, verliest hij alle gevoel van afstand en tijd, dus hij weet niet hoe ver ze al hebben gelopen als de kwaliteit van de nacht ineens verandert, het ene moment getekend door een zorgwekkende atmosfeer van onraad en het volgende moment dik van een angstaanjagend gevoel van levensgevaar. Curtis’ hart, snel kloppend door de fysieke inspanning van het rennen, dreunt nu ook van angst. Er is een dreiging in de nacht gekomen die nog onheilspellender is dan die van de agenten in de SUV’s en de soldaten in de helikopter. Hond en daardoor ook jongen herkennen dat zij niet langer alleen maar het doel van een koortsachtige zoektocht zijn, maar weer het wild in een jacht, de prooi van jagers, want in de augustusduisternis steken nieuwe geuren-geluiden-spanningen-energieën de kop op waardoor Old Yellers nekharen overeind gaan staan en Curtis’ kippenvel in zijn nek krijgt.

De Dood is in de woestijn, stapt door zand en salie, sluipt onder de sterren.

Gebruik makend van reserves waarvan hij niet wist dat hij ze had, begint de jongen nog sneller te rennen. En de hond ook. In harmonie.

27

Slang dood, moeder opgelapt, gebeden gezegd, en Leilani ging naar bed in de gezegende duisternis.

Sinds ze drie of vier was had ze al geen nachtlichtje meer gewild. Als héél klein meisje had ze gedacht dat een lichtgevende Donald Duck of stralende Tweetie Bird de hongerige demonen op afstand zou houden en haar zou beschermen tegen allerlei bovennatuurlijke narigheid, maar ze was er al snel achter gekomen dat een nachtlampje de demon eerder aantrok dan afschrok.

Onze Sinsemilla kwam soms in de allerkleinste uurtjes binnengedwaald, rusteloos omdat ze dope nodig had of zich met te veel drugs had volgestopt, of misschien alleen maar omdat ze een gekwelde vrouw was. Hoewel ze geen respect toonde voor de behoefte van haar kinderen om te slapen, was ze op onverklaarbare wijze minder geneigd hen wakker te maken als de kamer donker was, dan wanneer een cartoonfiguurtje in het stopcontact over hen waakte.

Scooby Doo, Buzz Lightyear, de Lion King, Mickey Mouse – allemaal trokken ze Sinsemilla met hun licht aan. Ze had Luki en Leilani vaak uit een diepe slaap wakker gemaakt om hun verhaaltjes voor het slapengaan te vertellen, en ze leek die verhaaltjes net zozeer aan Scooby en Buzz te vertellen als aan haar kinderen, alsof het geen gegoten plastic lampjes, made in Taiwan, waren, maar welwillende goden die luisterden en ontroerd raakten door haar tranen.

Altijd eindigden haar verhaaltjes voor het slapengaan in tranen. Als ze sprookjes vertelde, kon je de klassieke thema’s waarop die gebaseerd waren, herkennen, hoewel ze de verhalen zo ernstig door elkaar husselde dat ze nergens op sloegen. Sneeuwwitje kon heel goed zonder dwergen in een koets eindigen die in een pompoen veranderde en getrokken werd door draken; en de arme Assepoester kon zich heel goed dood dansen op een paar rode schoentjes, terwijl ze merels in een taart bakte voor Repelsteeltje. Verlies en calamiteit waren de lessen van haar verhalen. Sinsemilla’s versies van Moeder de Gans en de gebroeders Grimm waren zeer verontrustend, maar soms vertelde ze in plaats daarvan haar eigen werkelijke avonturen van voordat Lukipela en Leilani waren geboren, en die hadden een huiveringwekkender effect dan welk verhaal ook dat ooit was geschreven over reuzen, trollen en kobolden.

Dus, vaarwel Scooby, vaarwel Buzz, dag Donald in zijn matrozenpakje – en hallo duisternis. Duisternis, mijn oude vriend. Het enige licht dat te zien was, was het schijnsel in de lucht boven de buitenwijk in het open raam, maar het kwam niet de slaapkamer binnen. Ook kwam er geen zuchtje wind door de hor en de warme nacht was bijna net zo stil als windloos. Een tijdlang werd het caravanterrein door geen geluid verstoord, buiten het gestage gezoem van het snelwegverkeer, maar dit achtergrondgeluid was zo constant en zo vertrouwd dat je het alleen maar hoorde als je ernaar luisterde.

Zelfs toen het al middernacht was geweest, had de dreun van de auto’s en vrachtwagens in de verte Leilani niet in slaap kunnen wiegen. Met haar ogen open en starend naar het plafond hoorde ze de Dodge Durango voor het huis tot stilstand komen.

De motor had een eigen timbre dat overal te herkennen was. In deze Durango was Luki meegenomen naar de bergen van Montana op die leigrijze novembernamiddag toen ze hem voor het laatst had gezien.

Doctor Doom sloeg het portier niet achter zich dicht, maar sloot het zo zorgvuldig dat Leilani het discrete geluid nauwelijks kon horen, hoewel haar slaapkamerraam op de straat uitkwam. Waarheen hun reizen hen ook leidden, hij behandelde hun buren met de grootste voorkomendheid.

Dieren haalden ook het beste in hem naar boven. Telkens als hij een loslopende hond zag, lokte Preston hem naar zich toe, keek of hij een penning had en zocht vervolgens het baasje op als het adres op de halsband stond, ongeacht de tijd of de moeite die ervoor nodig was. Twee weken eerder, op een snelweg in New Mexico, had hij een door een vrachtwagen aangereden kat in de berm van de weg zien liggen, beide achterpoten gebroken, maar nog steeds levend. Hij had voor dat soort noodgevallen een eerstehulpdoos voor dieren bij zich, en teder diende hij het lijdende dier een overdosis tranquillizers toe. Geknield op het grind van de berm, terwijl hij de kat in slaap zag wegzakken en daarna sterven, weende hij stilletjes.

Ook gaf hij genereuze fooien in restaurants en ging altijd naar de kant om een gestrande automobilist te helpen, verhief nooit zijn stem tegen wie ook. Zonder mankeren zou hij een reumatische oude dame een drukke straat over helpen – tenzij hij besloot haar te vermoorden.

Leilani rolde zich op haar rechterzij waardoor ze met haar rug naar de deur kwam te liggen. Ze lag onder een enkel laken, en ze trok het op tot onder haar kin.

Ze had voor het gemak haar beenbeugel afgedaan, maar zoals gewoonlijk had ze het apparaat bij zich in bed genomen. Ze stak haar hand onder het laken om het aan te raken. Het metaal voelde koel aan onder haar tastende vingers.

Een paar keer door de jaren heen, toen ze de beugel nog op de vloer naast haar bed liet liggen, was ze wakker geworden en had gemerkt dat hij die nacht was verplaatst. Juister nog: verstopt.

Geen spelletje was zo vervelend als zoek-de-beugel, hoewel Sinsemilla het leuk vond en de mening was toegedaan dat het Leilani onafhankelijkheid leerde, haar geest scherpte en haar eraan herinnerde dat het leven ‘je meer stenen toewerpt dan maïsbrood met boter’, wat dat ook mocht betekenen.

Leilani berispte haar moeder nooit om deze wreedheid, of om een andere, omdat Sinsemilla een ondankbaar kind niet tolereerde. Als ze werd gedwongen dit hatelijke spelletje mee te spelen, deed ze het met een onwrikbare vastberadenheid en zonder commentaar, omdat ze zich ervan bewust was dat ze met een afkeurend woord of een weigering de scherpste, meest beschuldigende en meedogenloze verwijten van haar moeder over zich heen zou krijgen. Uiteindelijk zou ze dan toch haar beugel moeten zoeken.

Nu hoorde ze door het open raam Preston bij de voordeur. Het gerinkel van sleutels. De klak toen het nachtslot opensprong. Het lichte schrapen van een metalen tochtstrip op de drempel toen hij de deur zacht achter zich dichtdeed.

Misschien ging hij naar de keuken voor een glas water of een nachtelijke snack.

Als hij werd aangetrokken door het rode licht dat de gang in viel, zou hij misschien direct naar de grote slaapkamer gaan.

Wat zou hij vinden van de dode slang, de achtergelaten stang uit de kast en Sinsemilla’s verbonden hand?

Hoogstwaarschijnlijk zou hij niet naar Leilani’s kamer komen. Hij zou haar privacy en haar behoefte aan rust respecteren.

Gewoonlijk behandelde Preston haar met dezelfde vriendelijkheid die hij altijd opbracht voor buren, serveersters en dieren. Op de avond van haar tiende verjaardag, volgend jaar februari, als ze nog niet aan hem was ontsnapt of een effectieve verdediging had uitgedacht, zou hij haar met precies dezelfde spijt en triestheid doden als hij had betoond toen hij de aangereden kat een spuitje gaf. Misschien dat hij zelfs om haar zou huilen.

Hij liep stil over de oranje vloerbedekking en ze hoorde hem pas komen toen hij haar deur opende. Niet eerst water of een snack. Geen nieuwsgierigheid naar de rode gloed in de grote slaapkamer. Direct naar Leilani.

Omdat ze met haar rug naar hem toe lag, had ze haar ogen niet gesloten. Een bleke rechthoek ganglicht viel op de muur tegenover de deur, en in dat beeld van de deur stond de afbeelding van Preston Maddoc.

‘Leilani?’ fluisterde hij. ‘Ben je wakker?’

Ze bleef stil als een dode kat en gaf geen antwoord.

Net zo voorkomend als altijd, uit vrees dat het ganglicht haar wakker zou maken, stapte Preston naar binnen. Zonder geluid te maken deed hij de deur achter zich dicht.

Naast het bed bevatte de kamer weinig meubilair. Een nachtkastje. Een ladekast. Een rieten stoel.

Leilani wist dat Preston de stoel dicht bij het bed had gezet toen ze hem erop hoorde gaan zitten. De rotanbindingen protesteerden toen hij zijn gewicht erop neer liet.

Een tijdje zei hij niets. Het riet dat bij de geringste beweging van hem zou kraken en schrapen, gaf geen enkel geluid te horen. Hij bleef doodstil, voor een minuut, twee minuten, drie.

Hij moest aan het mediteren zijn, want het was te veel om te hopen dat hij in steen was veranderd door een van de goden in wie hij niet geloofde.

Hoewel Leilani niets kon zien in de duisternis en hoewel Preston achter haar zat, bleef ze haar ogen openhouden.

Ze hoopte dat hij haar bonzende hart niet zou horen, dat stommelend langs de trap van haar ribben op en neer liep.

‘We hebben vanavond iets moois gedaan,’ zei hij ten slotte.

De stem van Preston Maddoc, een instrument van rook en staal, kon zelfs mompelend heel overtuigend klinken of een rotsvast geloof overdragen. Als de allerbeste acteur kon hij een gefluisterde tekst tot achter in de zaal verstaanbaar laten zijn. Zijn stem klonk vloeiend, even vol als gesmolten karamel maar niet zo zoet, en Leilani moest denken aan een van die in karamel gedoopte zure groene appels die je soms kon kopen op de kermis. Bij zijn colleges op de universiteit hadden studenten beslist een lyrische aandacht gehad; en mocht hij ooit de neiging hebben gehad op naïeve meisjesstudenten te azen, dan zou zijn zachte, maar toch weergalmende stem een van zijn voornaamste verleidingsmiddelen zijn geweest.

Hij sprak nu op gedempte toon, hoewel niet bepaald fluisterend: ‘Ze heette Tetsy, een ongelukkige variant op Elisabeth. Haar ouders bedoelden het goed. Maar ik kan me niet voorstellen wat ze dachten. Niet dat ze zo veel gedacht zullen hebben. Ze zijn allebei een beetje stompzinnig. Tetsy was geen verkleinwoord, maar haar echte naam. Tetsy – het klinkt meer als een schoothondje of als een kat. Ze zal genadeloos gepest zijn. O, misschien dat haar naam wel gewerkt zou hebben als ze vrolijk, knap en elfachtig was geweest. Maar natuurlijk was ze dat allemaal niet, het arme meisje.’

In Leilani’s darmen stak een kilte op. Ze bad dat ze niet zou huiveren en Preston zo op de hoogte zou brengen dat ze wakker was.

‘Tetsy was vierentwintig, en ze heeft een goed leven gehad. De wereld zit vol mensen die nog nooit een goed jaar hebben gekend.’

Honger, ziekte, dacht Leilani macaber.

‘Honger, ziekte,’ zei Preston. ‘Wanhopige armoede...’

Oorlog en onderdrukking, dacht Leilani.

‘... oorlog en onderdrukking,’ vervolgde Preston. ‘Deze wereld is de enige hel die we nodig hebben, de enige hel die er bestaat.’

Leilani gaf veel meer de voorkeur aan Sinsemilla’s doorgedraaide sprookjes dan aan Prestons bekende, zacht uitgesproken hoogdravende teksten, zelfs als Beauty, wanneer de Beauty en de Beast Goudhaartje kwamen redden, door de beren werd verscheurd en de donkere kant van Beast opgewonden raakte door de woestheid van de beren, en hij daardoor aangezet werd tot het slachten van Goudhaartje en haar nieren at, en zelfs als de beren en de krankzinnig geworden Beast daarna gingen samenwerken met de Grote Boze Wolf en een wrede aanval pleegden op het huis van de heel ongelukkige drie biggetjes.

De zijdezachte stem van Preston Maddoc glipte even soepel door de duisternis als de sjaal van een wurger: ‘Leilani? Ben je wakker?’

De kilte diep binnenin werd nog heviger en verspreidde zich langs de kronkelingen van haar ingewanden.

Ze sloot haar ogen en concentreerde zich op stil blijven. Ze dacht dat ze hem hoorde bewegen op de rieten zitting van de stoel. Haar ogen schoten open.

Het riet was stil.

‘Leilani?’

Onder het laken rustte haar goede hand nog steeds op de losgemaakte beenbeugel. Daarnet had het staal koel aangevoeld onder de aanraking. Nu was het ijskoud.

‘Ben je wakker?’

Ze greep de beugel stevig beet.

Nog steeds zacht pratend, zei hij: ‘Tetsy had meer dan haar deel aan goede jaren gehad, dus het zou hebberig zijn geweest als het arme meisje er nog meer wilde.’

Toen Preston opstond van de stoel, trok het uitgerekte riet samen met een aanzienlijk hoeveelheid geluid, alsof het moeilijker was geweest hem te dragen dan elke andere man ook die net zo groot was.

‘Tetsy spaarde miniatuurtjes. Alleen maar pinguïns. Keramische pinguïns, glazen pinguïns, uit hout gesneden, van gegoten metaal, allerlei soorten.’

Hij kwam dichter naar het bed toe. Leilani voelde hem omvangrijk naast haar staan.

‘Ik heb een van haar pinguïns voor je meegenomen.’

Als ze het laken afwierp, van haar zij rolde en overeind kwam, allemaal in één beweging, kon ze met de beugel als met een knots uithalen naar die donkere plek in de duisternis waar ze zijn gezicht vermoedde.

Ze zou hem pas slaan als hij haar aanraakte.

Naast haar staand zei Preston niets. Hij moest nu naar haar kijken, hoewel hij onmogelijk meer dan alleen maar een vage vorm in de duisternis kon zien.

Hij meed het altijd om Leilani aan te raken, alsof haar misvormingen misschien wel besmettelijk waren. Alleen al haar aanraken stoorde hem en ze geloofde dat het hem vervulde van een walging die hij slechts met de grootste moeite onderdrukte. Als de ruimtewezens niet kwamen, als de tijd eindelijk aanbrak om een verjaardagstaart te bakken en feesthoedjes te kopen, als hij haar móést aanraken om haar te doden, zou hij zeker handschoenen dragen.

‘Ik heb juist één bepaalde kleine pinguïn meegenomen, omdat die me aan Luki doet denken. Hij is heel mooi. Ik zal hem op je nachtkastje zetten.’

Een zachte klik. Het neerzetten van een pinguïn.

Ze wilde zijn souvenir niet, gestolen van een dood meisje.

Alsof dit huis was gebouwd om de wetten van de zwaartekracht te tarten, leek Preston niet naast het bed te staan, maar van de vloer te hángen als een vleermuis die onderhevig was aan vreemde wetten, vleugels opgevouwen, stil aandachtig, een spannende hangende aanwezigheid.

Misschien droeg hij al handschoenen.

Ze verstevigde haar greep op de stalen beugel.

Na wat een onmetelijke tijd leek, verbrak hij deze laatste stilte met een stem die werd gedempt door het belang van het nieuws dat hij bracht: ‘We hebben haar hart opgeblazen.’

Leilani wist dat hij de vreemdelinge bedoelde die Tetsy heette, die had bemind en was bemind, die had gehuild en gelachen, die miniatuurbeestjes verzamelde om haar leven op te vrolijken en die nooit had verwacht op haar vierentwintigste te sterven.

‘We deden het zonder drukte, alleen maar familie. Niemand zal het weten. We hebben haar hart opgeblazen, maar ik vertrouw erop dat ze geen pijn heeft gevoeld.’

Het moest heel bevredigend zijn om te leven met een onwankelbaar vertrouwen, om zonder twijfel te weten dat je bedoelingen eerbaar zijn, dat je redenering altijd klopt, dat daardoor de consequenties van je daden, hoe extreem ook, niet te veroordelen zijn.

God, breng haar naar huis, dacht Leilani, doelend op de dode vrouw die een paar ogenblikken geleden een vreemde was, maar met wie ze nu voor altijd verbonden was door de harteloze genade van Preston Maddoc. Breng haar naar huis, waar ze hoort.

Met een superieur zelfvertrouwen, zelfs in de duisternis, zette hij de rieten stoel terug op de plek waar hij hem had gepakt. Met vaste tred liep hij naar de deur.

Als de slang van daarnet, toen die opgerold op het bed van haar moeder lag of vanuit zijn schuilplaats onder de ladekast, tegen Leilani zou hebben gesproken, zou dit zijn stem zijn geweest, niet gemeen sissend, maar met een honingzoete muzikaliteit: ‘Ik zou haar nooit pijn hebben gedaan, Leilani. Ik ben de vijand van pijn. Ik wijd mijn leven eraan die te verlichten.’

Toen Preston de slaapkamerdeur opendeed, viel er een geestachtige poort van licht op de muur ertegenover, zoals eerder, en zijn schaduwvorm aarzelde op de drempel toen hij achteromkeek. Daarna leek zijn schaduw een andere werkelijkheid binnen te stappen en te vervormen, en een blok zwartheid sloeg dicht over de uitgang die hij had genomen.

Leilani wenste dat de schaduwvoorstelling echt was geweest en dat Preston werkelijk uit deze wereld was gestapt en voor eeuwig op een andere plaats terecht was gekomen die beter bij hem paste, misschien een wereld waarin iedereen dood werd geboren en daardoor nooit pijn zou voelen. Maar hij was slechts twee muren van haar vandaan en deelde nog steeds dezelfde levenslucht met haar, was nog steeds onder hetzelfde gewelf van sterren die voor haar vervuld waren van wonderen en mysterie, maar die voor hem alleen maar verre ballen van vuur en onheil waren.

28

Curtis hoort, ruikt of voelt tarantula’s uit zandtunnels springen en bij zijn voeten vandaan zwermen, en hij hoort, ruikt of voelt ratelslangen uit de weg kronkelen of zich oprollen en een waarschuwing naar hem uitsturen in maraca-code, bange knaagdieren die voor hem en de jagende slangen wegschieten, prairiehonden die in hun holen springen, opgeschrikte vogels die opvliegen uit nesten in de holle uitstulpingen van halfdode cactussen, hagedissen die watervlug wegrennen door het zand en over steen dat nog steeds de opgeslagen hitte van de lange, felle zonsondergang uitstraalt, haviken die hoog in de lucht rondcirkelen en coyotes die alleen of in meute ver naar links en naar rechts van hem rondzwerven. Deze dieren kunnen eerder hersenspinsels zijn dan werkelijke waarnemingen, die hij binnenkrijgt via een mystieke verbintenis met de scherpe zintuigen van de hond, maar de nacht lijkt te gonzen van het leven.

Old Yeller leidt hem, nog beter dan Lassie Timmy voorging, tegen hellingen op en naar beneden, ravijnen in en uit, snel en sneller. Cactusvelden zijn ’s nachts labyrinten van naalden. Lagen kleine, ronde stenen en grind, uit de oorspronkelijke rotslagen gehouwen en tot richels opgehoopt door de massieve voortkruipende gletsjers uit de oude ijstijd, verschaffen verraderlijke doorgangen naar aangenamer terrein.

Ze hebben extra afstand gebracht tussen hen en het stel SUV’s, dat achter hen blijft speuren, nu meer dan een heuvel verderop. Een keer ging er een lichtkogel de lucht in die een onaards blauwachtig licht over een heel stuk land wierp, maar het was veilig ver achter Curtis en de hond geweest.

Eerst achter de SUV’s, maar al snel evenwijdig ermee is de helikopter van het westen naar het oosten gevlogen, van het oosten naar het westen, heen en weer over het zoekgebied, waarbij hij onbedoeld gestaag verder naar het noorden afdreef. De heli is hoogstwaarschijnlijk uitgerust met een krachtig zoeklicht waardoor de apparatuur op de twee SUV’s verhoudingsgewijs meer op votiefkaarsen lijkt. Toch manoeuvreert het toestel zonder er gebruik van te maken, waaruit Curtis de conclusie trekt dat ze moderne elektronische opsporingsapparatuur aan boord hebben.

Niet goed.

Aan infrarood zouden ze op het moment waarschijnlijk niets hebben, omdat het land zelf zo veel opgeslagen hitte van de dag loost dat de lichaamswarmte van levende wezens in beweging niet gemakkelijk afleesbaar zal zijn tegen het schijnsel van de achtergrond. Maar als hun computertechnologie voldoende vooruitstrevend is, zou goede analytische software de warmtebronnen op de achtergrond uit kunnen filteren – waardoor coyotes, honden en rennende jongens zichtbaar zijn.

Zorgwekkender nog: als ze een uitrusting hebben voor bewegingsdetectie op open land, dan zijn de voorwaarden voor het gebruik ervan ideaal, omdat de nacht niet alleen windvrij is, maar ook nog eens doodkalm. Daarbij trekken herten in kleine kuddes, jagen coyotes in meutes of zo nu en dan alleen, terwijl een jongen en zijn hond bij definitie een tweetal vormen, waardoor zij een unieke en direct herkenbare signatuur op het opsporingsbeeld geven.

Ongeacht de hulpbronnen die de FBI en de mensen van het leger bij zich hebben, zwerven andere vijanden door de woestijn, die gevaarlijker zijn dan die wettelijk bevoegde agenten. De moordenaars uit Colorado houden voortdurend andere zoekapparaten in de gaten voor het unieke energiesignaal van de jongen die Curtis Hammond wil zijn. Hun terugkeer in het spel, korte tijd geleden, ging vergezeld van de dreigende druk die de lucht verdikt zoals net voor een donderbui, en door de subtiele verstoring van de ether, die lijkt op de stroom in een elektromagnetisch veld, waardoor veel dieren nerveus en alert raken in de ogenblikken voor een grote aardbeving.

Aangespoord door de analyse van de jongen of door haar eigen instincten, verhoogt Old Yeller de snelheid waardoor meer van hem geëist wordt. Rennend heeft hij al voldoende verschroeide lucht in- en uitgeademd om een van die reusachtige heteluchtballonnen op te blazen. Zijn lippen zijn gebarsten, zijn mond is net zo droog als de dorre grond onder zijn voortijlende voeten, en zijn keel voelt verkoold aan. Een afgrijselijke pijn brandt door zijn kuiten, in zijn dijen, maar nu, met enige inspanning, weet hij het meeste ongemak te maskeren. Curtis Hammond is niet de meest efficiënte machine van botten en spieren ter wereld, maar hij is ook niet geheel en al overgeleverd aan de genade van zijn fysiologie. Pijn is niets anders dan een elektrische impuls die wordt overgebracht langs een netwerk van zenuwen, en voor een tijdje kan zijn wilskracht die onderdrukken.

De hond jaagt vrijheid na en Curtis jaagt de hond na, en na verloop van tijd, als ze over een volgende heuvel komen, ontdekken ze beneden iets dat op een zoutvlakte lijkt. Het land glooit zacht af naar een brede vallei waarvan de lengte en breedte niet zo gemakkelijk vast te stellen zijn in de maanloze duisternis; maar de vloer van de vallei, spookachtig fosforescerend, biedt enige verlichting van de bedrukkende duisternis ervoor.

Honderdduizenden jaren geleden was dit een uitloper van een binnenzee. Terwijl het water door de eeuwen heen verdampte, liet de dode oceaan van kust tot kust dit zwak lichtgevende spookland achter.

Het door zichzelf verlichte land is glad en kaal, want de zoutrijke grond is voor zelfs het taaiste woestijngroeisel ongastvrij. Als ze het oversteken, zijn ze gemakkelijk te zien, of al hun achtervolgers opsporingsapparatuur gebruiken of niet.

Deze vallei strekt zich langs een as van het zuidwesten naar het noordoosten uit; en alleen vanwege één detail zullen jongen en hond de heuvelrug naar het noordoosten volgen, om niet het risico van ontdekking op de open vlakte te lopen. Het detail is een stadje. Een stadje of een verzameling huizen.

Ongeveer veertig bouwsels van verschillende afmetingen, de meeste een of twee verdiepingen hoog, staan in ruwweg gelijke groepjes langs een enkele straat op een lichte glooiing aan de voet van de valleiwand. Ze staan aan deze kant van de zoutafzetting waar betere grond en een ondergrondse watervoorraad zorgen voor de groei van een paar grote schaduwbomen.

Op een verzengende zomerdag, als trillende hitteslangen door de lucht zwermen als cobra’s op het commando van een fluit, moet deze nederzetting, wat het ook is, van een afstand een illusie lijken. Zelfs nu, scherp afgetekend tegen de fluorescerende vlakte erachter, steken deze gebouwen op als de niet overtuigende architectuur van een luchtspiegeling.

Duisternis plaveit de verlaten straat en achter geen enkel raam brandt een licht.

Op de rand van de vallei staan hond en jongen uiterst waakzaam naar beneden te kijken. Ze houden hun adem in. Haar neus trilt. Die van hem niet. Zij steekt haar oren in de lucht. Hij kan het niet. Tegelijk houden ze hun hoofden scheef, allebei naar rechts. Ze luisteren.

Geen knars, knap, plof, klonk, krak, beng of fluistering klinkt naar hen op. De scène is aanvankelijk net zo stil als de oppervlakte van een maan die geen dampkring heeft.

Dan klinkt er geluid, niet van beneden, maar uit het zuiden, dat aanvankelijk misschien abusievelijk voor de donderende met ijzer beslagen hoeven van een grote groep ruiters te paard, misplaatst in de tijd, gehouden zou kunnen worden.

Hond en jongen kijken naar de zwarte, zakkende wolken. Hond onzeker. Jongen speurend naar spookruiters in de lucht.

Natuurlijk, als het geluid snel aanzwelt, lost het op in het geratel van de gevreesde helikopter. De heli is nog steeds het zoekgebied van oost naar west aan het uitkammen, niet direct in hun richting, maar hij zal er sneller zijn dan Curtis lief is.

Naast elkaar, geen van beide meer aan de leiding, dalen jongen en hond snel af van de bovenkant van de valleiwand naar de donkere nederzetting. Steelsheid telt nu net zozeer als snelheid, en ze duiken niet meer de nacht in met een woeste nonchalance.

Er zou een uitstekend argument opgebracht kunnen worden om deze plek te mijden en verder naar het noordoosten te gaan langs de wand van de vallei. Zowel bij de federale agenten als bij de militairen, zal de standaardprocedure waarschijnlijk vereisen deze gebouwen na de ontdekking ervan te verkennen, te doorzoeken en vervolgens vrij te geven. Ze bieden slechts een tijdelijke schuilplaats.

Maar als hier mensen wonen, zullen ze de zoekers afleiden en dekking geven, en de elektronische opsporing van Curtis een beetje moeilijker maken. Zoals altijd heeft een vluchteling voordeel bij drukte. Belangrijker is dat hij water moet vinden. Met wilskracht kan hij zijn dorst ontkennen en zijn wens om te drinken elimineren, maar hij zal uitdroging niet kunnen voorkomen uitsluitend door een daad van de wil. Bovendien loopt Old Yeller, met een vacht die te dicht is om in dit klimaat lange afstanden te rennen, het gevaar van een hartaanval.

Bij nadere inspectie blijken deze huizen – of wat het ook zijn – ruw geconstrueerd. Onbewerkte planken vormen de muren, en hoewel ze een kwak verf hebben gekregen, splinteren ze onder Curtis’ handen. Geen versieringen. Zelfs in beter licht zullen ze niet de uitgewerkte details laten zien van eersteklas timmermanschap.

Buiten de zes of acht immense oude bomen die hoog boven de bouwsels uittorenen, groeit er verder niets, geen zacht gras of bloemen of struiken. Deze treurige behuizingen zijn zonder gratie bij elkaar gezet op een harde, kale ondergrond.

Curtis en Old Yeller, nu vertraagd tot een voorzichtige tred, volgen een smalle doorgang tussen twee gebouwen. Een vage geur van houtrot. De muskusachtige stank van muizennesten in de spleten van de grove funderingen.

De muur links van hen is leeg. Rechts bieden twee ramen Curtis een kijkje op een duisternis die diep genoeg is om eeuwig te zijn.

Elke keer dat hij blijft staan om zijn neus tegen het glas te drukken, verwacht hij aan de andere kant tegen de ruit plotseling een bleek en verschrompelend gezicht, de ogen bloeddoorlopen, tanden als gepunte gele staven. Zijn geest is nog een jonge spons, toch heeft die bibliotheken vol boeken en films opgezogen, waarvan er veel met de een of andere soort van verschrikking te maken hadden. Hij heeft zich uitstekend vermaakt, maar misschien is hij ook te gevoelig geworden voor de mogelijkheid van een gewelddadige dood door de hand van zombies, klopgeesten, vampiers, seriemoordenaars, beulen van de maffia, moordzuchtige travestieten met een moederfixatie, moordlustige kidnappers met houtversnipperaars in hun achtertuin, wurgers, bijlmaniakken en kannibalen.

Als hij en de hond het einde van de doorgang bereiken, fladderen boven hen nachtvogels of vleermuizen op, en schieten van het ene dak naar het andere. Ja, natuurlijk. Vleermuizen of vogels. Of nog eens duizend veel angstaanjagender mogelijkheden dan hondsdolle vleermuizen of Hitchcockiaanse vogels, allemaal net zo koortsachtig bezig om een stuk van de smakelijke ingewanden van een jongen te grijpen of om te dineren met hondenhersenen.

Old Yeller jammert nerveus, mogelijk om iets dat ze in de nacht ruikt, maar waarschijnlijk omdat Curtis zijn angst op haar overdraagt via psychische osmose. Er kleeft een nadeel voor de hond aan de relatie tussen jongen en hond, als de jongen een hystericus is wiens moeder zich zou schamen als ze zag hoe snel hij opgeschrikt raakt.

‘Sorry, hondje.’

Als ze tussen de gebouwen door stappen en de straat bereiken, ontdekt Curtis dat ze in een cowboyfilm zitten. Hij draait zich stomverbaasd langzaam in een volledig cirkel rond.

Aan beide kanten hebben de gebouwen aan de voorkant houten stoepen (met palen om paarden aan vast te maken), verhoogd om boven de modder te blijven op die weinig voorkomende momenten dat de straat overstroomt raakt tijdens een zondvloed. Veel bouwsels richting het centrum van het stadje hebben op de eerste verdieping een balkon dat over het plankier hangt en schaduw levert op dagen dat zelfs het gilamonster zich óf schuilhoudt óf laat bakken.

Een bazaar die gedroogde goederen, kruidenierswaren en ijzerwaren adverteert. Een combinatie van gevangenis en bureau van de sheriff. Een kleine witte kerk met een bescheiden torenspits. Hier is een gecombineerd dokter-keurmeesterkantoor, en er is een pension, en verderop staat een saloon annex gokhuis waar een heleboel pistolen getrokken moeten zijn als te veel slechte pokerhanden achterelkaar werden gedeeld.

Spookstad.

Curtis’ eerste gedachte is dat hij in een echt, zeker weten, bonafide, helemaal precies, jawel hoor, en zo is het, amen, spookstadje staat waar niemand sinds twee eeuwen een voet heeft gezet, waar alle burgers lang geleden op het plaatselijke kerkhof zijn begraven en waar de chagrijnige geesten van revolvertrekkers ’s nachts op stap zijn voor een snel vuurgevecht.

Maar de gebouwen, hoe grof ze er ook uitzien, zijn in een aanzienlijk betere conditie dan ze zouden zijn na een eeuw zonder bewoners. Zelfs in deze duisternis ziet de verf er nieuw uit. De borden boven de winkels zijn niet tot onleesbaarheid verbleekt na tientallen jaren van woestijnzon.

Dan ziet hij iets dat op informatieborden lijkt die op regelmatige afstand van elkaar langs de straat, voor de palen voor paarden, zijn geplaatst. Het dichtstbijzijnde staat voor de saloon. Twee ruwe palen van ruim een meter hoog ondersteunen een schuin bord waarop een zwarte plastic plaat is bevestigd met een tekst in witte blokletters.

In deze sterrenloze en maanloze ellende kan hij niet veel van de geschiedenis van het gebouw lezen, hoewel de tekst vrij fors is geschreven, maar hij kan er voldoende uit opmaken om zijn nieuwe vermoeden te bevestigen. Ooit was dit een oorspronkelijke spookstad geweest, verlaten en in verval. Nu is die gerestaureerd: een historische plek waar bezoekers hun eigen rondleiding kunnen verzorgen.

’s Nachts blijft het een spookstad, als toeristen niet over de straat kuieren en in de gerestaureerde gebouwen turen. Zonder verbinding met de elektriciteitspalen langs de snelweg, zijn de gemakken hier die van de achttiende eeuw, en niemand woont hier.

Vol nostalgie naar het oude Wilde Westen zou Curtis het heerlijk vinden om deze gebouwen te verkennen met alleen maar een olielamp om de stemming van de pioniers te proeven. Het ontbreekt hem aan een lamp en ’s nachts zullen de gebouwen wel op slot zitten.

Een grommende opmerking van Old Yeller en een poot tegen het been van de jongen, herinneren hem eraan dat ze niet op vakantie zijn. Het ratelende ploffen van de helikopter is verdwenen; maar de zoektocht zal weer deze kant op komen.

Water. Ze hebben meer vocht uitgezweet dan er in het sinaasappelsap heeft gezeten. Door hier te sterven aan uitdroging en begraven te worden op Boot Hill met bandieten, neergeschoten sheriffs en meisjes uit de dansgelegenheid, drijf je de nostalgie iets te ver door.

In films worden de openbare stallen en de werkplaats van de smid in elk stadje in het oude Westen meestal geplaatst aan het einde van de hoofdstraat. Curtis zoekt naar het zuiden en vind SMITHY’S STALHOUDERIJ. Weer eens bewijzen films een bron van betrouwbare, goede informatie te zijn.

Stallen betekenen paarden. Paarden hebben hoefijzers nodig. Smeden maken hoefijzers. Paarden moeten water drinken en smeden hebben het zowel nodig om te drinken als voor hun werk. Curtis herinnert zich een scène waarin een smid, terwijl hij in gesprek is met de sheriff van het stadje, steeds weer roodgloeiende hoefijzers in een ton water steekt; een stoomwolk kringelt naar boven als het ijzer geblust wordt.

Soms is de pomp van de smidse tevens de waterbron voor de burgers die geen eigen bron hebben, maar als de gemeenschappelijk bron elders is, zal de smid zijn eigen voorraad hebben. En hier is dat ook zo. Precies aan de voorkant. God zegene Warner Brothers, Paramount, Universal Pictures, RKO, Republic Studios, Metro Goldwyn Mayer, en 20th Century Fox.

Als het stadje met een historische juistheid is nagebouwd, zal de pomp werken. Curtis klimt op het houten platform van dertig centimeter hoogte rond de pomp, grijpt de zwengel met beide handen en begint hem op en neer te bewegen. Het mechanisme kraakt en piept. In het begin beweegt de zuiger gemakkelijk, en zit zo los dat Curtis zich afvraagt of hij gebroken is of dat de pomp niet werkt, maar dan grijpt hij aan als de vloeistof opstijgt in de pijp, komend uit dezelfde waterhoudende grondlaag die ook de bomen van water voorziet, die hier ongetwijfeld al stonden voordat het stadje er was.

Een woeste straal spuit ineens uit de tuit van de pomp, klettert op de houten vlonder en stroomt weg door de afwateringsgaten.

Uitgelaten spring de hond op het platform. Ze likt in de straal water, iets opzij staand, en vangt de vloeibare verfrissing uit de lucht op met haar lange, roze tong.

Nu de pomp eenmaal werkt, hoeft Curtis niet meer zo onafgebroken te blijven zwengelen. Hij stapt om de pomp heen om zijn tot een kom gevormde handen te vullen, waaruit de hond dankbaar likt. Hij pompt weer, biedt weer de kom van zijn handen aan haar aan, drinkt vervolgens zijn deel.

Terwijl de stroom uit de pomp minder wordt, jaagt Old Yeller in het water haar eigen staart na, dus Curtis zwengelt nog meer water uit de grond en de hond danst van plezier.

Koel. Koel, nat, goed. Goedgoedgoed. Lekkere geur, koele geur, watergeur, zwakke stenen geur, lichte smaak van kalk, smaak van een diepe plaats. Vacht doorweekt, poten koel, tenen koel. Poten zo warm, nu zo koel. Schudt het water af. Schudschudschud. Als de zwemkuil bij de boerderij, de hele middag spattend met Curtis, duiken en spatten, achter de bal aan zwemmen, Curtis en de bal en de hele dag alleen maar pret. Dat was zoals dit, maar toen zelfs nog meer pret. Vacht weer nat. O, moet je Curtis nu zien. Kijk, kijk. Curtis droog. Ken je dit spel nog? Pak Curtis. Maak hem nat. Pak hem, pak hem! Schudschudschud. Pak Curtis, pakpakpak! Curtis lacht. Pret. Hé, pak zijn schoen! Schoen, pret, schoen, schoen! Curtis lacht. Wat kan er beter zijn dan dit, behalve het najagen van een kat, behalve lekkere dingen eten? Schoen, schoen, schoen!

Plotseling schiet een licht over jongen en hond, hond en jongen.

Geschrokken kijkt Curtis op. De straal is fel.

O, heer, hij zit nu in de problemen.

29

Zeventien jaar nadat ze waren genezen, begonnen de kogelwond in Noahs linkerschouder en de wond in zijn rechterdij pijn te doen, alsof hij geplaagd werd door psychosomatische reumatiek.

Nadat hij uit bed was gebeld, gewekt uit een slechte droom naar een wakende nachtmerrie, reed hij, eerst over snelwegen en daarna over het wegdek van straten, naar het zuiden waarbij hij de Chevy-roestbak tot het uiterste opdreef. Er was op dit tijdstip weinig verkeer, sommige straten waren verlaten. Voor het grootste deel negeerde hij stoplichten en snelheidsbeperkingen, alsof hij weer in uniform achter het stuur van een politieauto zat.

De pijn schoot door de oude kogelwonden alsof alle hechtingen net waren geknapt, hoewel ze in werkelijkheid al een half mensenleven eerder door een arts waren verwijderd. Noah wierp een blik op zijn schouder, op zijn dij, ervan overtuigd dat hij bloed door zijn kleren heen zou zien sijpelen, dat zijn littekens vreemde stigmata waren geworden, herinneringen niet aan de liefde van God, maar aan zijn eigen schuldgevoel.

Tante Lilly, de zuster van zijn ouweheer, had zijn vader als eerste neergeschoten omdat hij het gevaar vormde, ze pompte een patroon van korte afstand in zijn gezicht en had daarna Noah met twee kogels geraakt, alleen maar omdat hij daar was, een getuige. Ze had gezegd: ‘Dit spijt me, Nono,’ omdat Nono een koosnaampje was dat iemand in de familie ooit voor hem had gebruikt toen hij nog een kind was, en daarna had Lilly het vuur geopend.

Als je hele familie betrokken is bij een hoogst winstgevende criminele onderneming, kan onenigheid tussen familieleden zo nu en dan betrekking hebben op iets dat veel ernstiger is dan hoe je de porseleinverzameling van je oma het beste kunt verdelen als ze is overleden zonder testament na te laten. Het produceren van amfetamine in tabletvorm, capsule, als vloeistof en als poeder voor distributie was toentertijd net zo illegaal als het nu zeventien jaar later nog is. Als het je lukt geïnteresseerde klanten te vinden, een distributie op te zetten en je territorium te beschermen tegen concurrentie, kan amfetamine net zo winstgevend zijn als cocaïne, en omdat er geen importrisico’s aan verbonden zijn, omdat je het zelf kunt bereiden met gemakkelijk te verkrijgen ingrediënten, is de handel betrekkelijk probleemvrij. Maar de familie die het gezamenlijk bereidt, hoeft in dit geval niet noodzakelijkerwijs bij elkaar te blijven, omdat pep hele stromen vuil geld losmaakt die zelfs een familie kan corrumperen.

Tot zijn zestiende had Noah niet ín de handel gezeten, maar zolang hij zich kon herinneren had hij in de buurt ervan rondgehangen. Nooit heeft hij de troep daadwerkelijk verkocht, noch gedistribueerd of het geld opgehaald, en hij heeft nooit op straat gewerkt. Maar hij kende alle kneepjes van het koken; hij werd een eersteklas pepchemicus. En hij heeft door de jaren heen hele bergen van het flitsende poeder in capsules gedaan, talloze plastic zakjes gevuld met capsules in eenheden voor op straat en een heleboel flesjes gevuld met injectievloeistof, en hij verdiende er zakgeld mee zoals andere kinderen dat misschien verdienden met grasmaaien en het aanharken van bladeren.

Zijn vader had grootse plannen voor hem, wilde hem erop voorbereiden dat hij ooit de onderneming zou leiden, maar pas nadat hij klaar was met school, omdat de ouweheer geloofde in de waarde van een goede opleiding. Noah had altijd geweten dat zijn vader een goorlap was, en hoe je de aard van hun relatie ook zou beschrijven, je zou nooit het woord liefde met een uitgestreken gezicht in de mond nemen. Verplichting, gedeelde geschiedenis, familiezin – en in het geval van Noah: angst – bond hen samen. Toch was zijn vader oprecht trots op Noahs vaardigheid als chemicus, als kok, en zijn bereidheid stinkklussen aan te pakken zoals inpakken en bottelen. Grappig, maar zelfs al wist je dat je ouweheer lopende ellende was, een kankergezwel op de mensheid, toch haalde je er een vreemde bevrediging uit als hij zei dat hij trots op je was. Hij bleef immers, buiten wat hij verder nog was, je vader; de president van de Verenigde Staten zou nooit zeggen dat hij trots op je was, en het was niet zo waarschijnlijk dat je ooit onder de vleugels zou worden genomen van een coach op de middelbare school, of een leraar zoals Denzel Washington in een film zou kunnen spelen, dus je nam waar je maar kon alle loftuitingen in ontvangst.

Op het moment dat de ouweheer, in zijn gezicht geschoten, de vloer raakte in een volledige doodsklap, en toen tante Lilly zei: ‘Dit spijt me, Nono,’ rende Noah voor zijn leven. Haar eerste kogel miste hem, de tweede ging door zijn schouder en de derde ploegde door zijn dijbeen.

Maar toen had hij de voordeur al bereikt en geopend, en het schot in het dijbeen knalde hem naar buiten de veranda op, waar hij viel en langs de trap naar beneden rolde alsof hij een opgerold tapijt was tijdens een verhuizing. Lilly wilde niet bepaald de voortuin in lopen om hem in het hoofd te schieten, niet in deze rustige middenstandswijk, waar tieners op skateboards en moeders uit de buurt achter buggy’s wellicht voldoende gemeenschapszin hadden om voor het gerecht te getuigen. Daarom gokte ze erop dat Noah dood zou bloeden voordat hij haar kon aanwijzen aan de smerissen, en ze ging achterlangs naar buiten zoals ze ook binnen was gekomen.

Noah stelde haar teleur, en na ongeveer tien maanden van haar veroordeling van dertig jaar, raakte Lilly in de Heer, misschien echt of misschien alleen om indruk te maken op de commissie voor vervroegde vrijlating. Hoewel ze er nu al meer dan de helft van haar tijd op had zitten, bleef de commissie haar toewijding aan haar verlosser afwegen tegen de beroepsmatige mening van de psychologen dat ze nog steeds een kwaadaardig, berekenend, moordzuchtig kreng was.

Elk jaar stuurde ze Noah een kerstkaart, soms van een kerststal, soms met de kerstman erop. Altijd voegde ze er een keurig handgeschreven briefje bij, vol wroeging – behalve in het negende jaar van haar detentie, toen ze in een taal die fronsend werd bezien door elke bekende christelijke gezindte, de wens uitdrukte dat ze hem in zijn kruis had geschoten. Hoewel Noah ervan overtuigd was dat al die Freud-jongens, die erop stonden wetenschapper genoemd te worden, priesters waren van een religie die onmetelijk veel minder rationeel was dan elk gevestigd geloof in de geschiedenis van de mensheid, gaf hij de kaart ter evaluatie door aan de commissie.

Tante Lilly was een slecht, broerdodend, neefverwondend stuk vreten, maar ze was over het algemeen rationeel, wat niet altijd van haar man Kelvin gezegd kon worden. Iedereen noemde hem Crank, mafketel, om een verscheidenheid aan redenen. Net twee maanden voordat Lilly zijn ouweheer doodschoot om een geschil van meer dan zevenhonderdduizend dollar, had Kelvin Noahs zuster, Laura, bijna doodgeslagen. Lilly had gehandeld vanuit kil financieel eigenbelang, maar Crank had Laura gepakt om redenen die zelfs Crank niet begreep.

Lange tijd was oom Crank het familieproduct al aan het uitproberen. Zelfs als het familieproduct appelsap was geweest, zou het een slecht idee zijn geweest het in die hoeveelheden te consumeren als oom Crank deed als hij in de stemming was om wat pep te slikken of te spuiten. Als je maar genoeg amfetamine consumeert, beginnen bijproducten van fenyl-2-propanone, een middel dat wordt gebruikt bij het fabriceren van de drug, zich te verzamelen in je hersenweefsel, en als je net zo toegewijd bent aan versterkende middelen als Crank was geweest, krijg je uiteindelijk te maken met vergiftigingspsychose, wat misschien minder leuk is dan levend opgegeten worden door vuurmieren, maar niet zo heel veel minder.

Toen de stoppen in oom Cranks hersendoos begonnen door te slaan, probeerde hij zijn plotseling angstige ziel te kalmeren en zijn verwarring te reguleren door iemand volkomen in elkaar te stampen. Dat gebeurde toen de twaalfjarige Laura aanbelde. Of misschien had ze al vijf minuten voordat de stoppen doorsloegen aangebeld en had oom Crank zijn nichtje uitgenodigd voor een van zijn terecht beroemde citroensorbets, maar was hij toen bezweken aan een van die superslechte aanvallen van mattaklap. Eerder was Lilly met de hond gaan wandelen en ze was pas thuisgekomen toen oom Crank al een tijdje op Laura in had staan beuken, eerst met zijn vuisten en daarna met een uitgesneden houten beeldje van Lady Luck dat hij in een cadeauwinkel in Las Vegas had gekocht.

Lilly trok Crank weg van het meisje en zette hem in een leunstoel. Misschien was zij wel de enige die hem zo makkelijk kon bedwingen, omdat oom Crank, zelfs tijdens een aanval van volledige vergiftigingspsychose, bang was voor zijn vrouw.

De broer van tante Lilly – Noahs vader – woonde slechts een straat verder, en drie minuten nadat hij het telefoontje van Lilly had gekregen, stond hij bij haar op de stoep. Zijn dochter was vreselijk geslagen, bewusteloos en mogelijk stervende, en hij wilde een ambulance bellen, maar hij begreep, net als Lilly, dat ze eerst Crank onderhanden moesten nemen. Oom Crank was niet zozeer een familielid, als wel dat hij door het huwelijk een risico vormde; zelfs clean en nuchter en volledig in het bezit van zijn verstandelijke vermogens zou hij, als hij zelf in de knoei kwam te zitten, hen weleens kunnen verraden om de aanklachten tegen hem af te zwakken. Nu, door pep gesloopt, mompelend, paranoïde, vol waanvoorstellingen, afwisselend kwaad om de vermeende ‘verwaandheid’ van zijn nichtje en huilend van wroeging om wat hij haar had aangedaan, zou hij het voor hen waarschijnlijk in de eerste vijf minuten bij de politie al verpesten – zonder zelfs te beseffen wat hij deed.

Gelukkig voor de familie pleegde oom Crank zeven minuten later zelfmoord.

Onder de ferme leiding van zijn vrouw, schreef hij een oprechte bekentenis. Lieve Laura, ik zit onder de pep en ander spul. Ik wist niet wat ik deed. Ik ben geen slecht mens. Ik ben gewoon een vreselijke puinhoop. Verwijt het je lieve tante niet wat ik heb gedaan. Ze is een goede, oprechte vrouw. Ik wil dat zij voor jou de grootste teddybeer koopt die ze kan vinden en dat ze die namens mij geeft. Liefs voor jou. Oom Crank. In zijn gestoordheid dacht hij dat het briefje aan Laura gegeven zou worden in een beterschapskaart.

De inspanning deze gevoelens in woorden om te zetten, hadden hem uitgeput, en tegen de tijd dat hij zijn naam eronder zette, ging hij over van de opwinding van de vergiftigingspsychose naar een staat van postspeedvermoeidheid die door amfetaminefreaks vaak met ‘terugkomen’ wordt beschreven. Hij was eigenlijk zo grondig ‘teruggekomen’ dat hij de trap niet in zijn eentje haalde en hij door Lilly en zijn zwager ondersteund moest worden naar de badkamer op de eerste verdieping.

Hij geloofde dat ze hem, als hij eenmaal geschoren en opgeknapt was, naar een kuuroord annex kliniek in Palm Springs zouden brengen, waar hij een Twaalf Stappen-programma zou ondergaan om van zijn verslaving af te komen, een goede dagelijkse massage zou krijgen, zijn buik wat weg zou werken met een gezonder dieet en misschien wel golf zou leren spelen. Terwijl zijn zwager hem met één hand in evenwicht hield zodat hij niet op de vloer zou vallen, ging Crank op het gesloten deksel van het toilet zitten en dommelde weg – tot Lilly hem stoorde toen ze de loop van het pistool in zijn mond stak. Ze had een handschoen aangetrokken en een zijden kussensloop om haar arm gewikkeld om ervoor te zorgen dat er geen belastende kruitsporen zouden achterblijven. Verrast, bijtend op de loop, deed Crank zijn ogen open, leek te beseffen dat een reservering op het laatste moment bij het kuuroord in Palm Springs moeilijker zou zijn dan hij had gedacht, en toen haalde Lilly de trekker over.

Van de beschikbare wapens in het huis, had ze het kleinste kaliber gekozen dat nodig was om de klus te klaren. Een te groot wapen zou onnodig veel rotzooi geven en het risico van een belastende verontreiniging door al die spatten. Lilly had een goed hoofd voor criminele daden. Bovendien hield ze van een schoon huis.

In die meer dan twintig minuten dat Crank werd klaargemaakt voor de hel en daar ten slotte heen werd gestuurd, lag Laura nog steeds op de vloer van de woonkamer, met de helft van haar eens zo mooie gezicht in puin en met een steeds ernstiger wordende hersenbeschadiging, voordat Lilly de ambulance belde.

Noah was bij dit alles niet aanwezig geweest. Hij had erover gehoord vanuit de tweede hand, van zijn vader.

De ouweheer vertelde de gebeurtenissen zoals hij een oorlogsverhaal uit zijn jeugd naverteld zou kunnen hebben, alsof het een avontuur was geweest, allejezus, met griezelig weinig verwijzingen naar de verschrikking waar zijn dochter mee te maken had gehad of naar haar tragische conditie, maar met een broederlijke bewondering voor het snelle denken van Lilly onder druk. ‘Ze is een hard wijf, als het moet, die tante Lil van jou. Ik heb mannen gekend die in geval van nood nog eerder bezwijken dan Lil.’ Zijn houding leek te zijn: Hé, sommige dingen kunnen gebeuren, het is vreselijk, het is triest, maar zo gaat het nu eenmaal, de wereld is niet rechtvaardiger dan wat we met Crank hebben gedaan, uiteindelijk zijn we alleen maar voer voor de maden, dus vergeet het en ga door. ‘Leef in het nu,’ zei de ouweheer graag, een psychobabbel die hij had horen spuien door de een of andere psychopathische zelfhulpgoeroe op televisie.

Nog meer gebeurde twee maanden later toen tante Lilly verscheen met een veel zwaarder wapen dan ze had gebruikt op oom Crank en zonder bezorgdheid over een schoon huis, aangezien het haar huis niet was. Haar broer had zevenhonderdduizend dollar aan pepverdiensten achterovergedrukt. Ze wilde niet alleen maar een eerlijke afrekening; ze wilde hem uit de handel weg hebben. Zelfs een beroep van zijn vader op zusterlijke genade, haalde Lilly niet over om te ‘bezwijken’ wat hem betrof: alleen Noah verdiende een dit spijt me voor ze de trekker overhaalde.

Twee keer geraakt, eerst zeker dat hij zou sterven in de voortuin, later in het ziekenhuis toen hij wist dat hij het zou halen, had Noah besloten dat hij zijn wonden verdiende, als straf omdat het hem niet was gelukt zijn zusje te beschermen. Hij was niet echt een slechte jongen. Hij was ook geen slecht zaad, niet geboren naar het evenbeeld van zijn vader. Zijn onverschilligheid tegenover het criminele gedrag van zijn familie was geen fout van de natuur; zoals voogdijexperts het zouden stellen, was zijn morele aard het gevolg van een onjuiste opvoeding. Maar in bed, met tijd om na te denken, was Noah gaan begrijpen dat het er niet toe deed om de natuur of de opvoeding de schuld te geven. Alleen hijzelf bezat de naald en het draad om zijn eigen armzalige leventje weer in elkaar te zetten en te veranderen in een pak dat toonbaar was in de aanwezigheid van nette mensen. Alleen het schuldgevoel over het lijden van zijn zuster bracht hem tot de conclusie dat dit moeilijke kleermakerswerk nodig was als hij ooit een toekomst wilde die de moeite van het leven waard was.

Schuldgevoel gaf hem in wezen de kracht om zijn eigen Pygmalion te worden, waardoor hij een nieuwe Noah Farrel kon houwen uit het steen van de oude. Schuldgevoel was zijn hamer, schuldgevoel was zijn beitel. Schuldgevoel was zijn brood en zijn inspiratie.

Steeds als hij iemand hoorde verklaren dat schuldgevoel een destructieve emotie was, dat een volledig ontplooid iemand verder dan zijn schuldgevoel moest komen, wist hij dat hij een dwaas hoorde praten. Schuldgevoel was de redding van zijn ziel geweest.

Maar de afgelopen zeventien jaar was hij ook tot het besef gekomen dat het accepteren van schuldgevoel geen einde in zichzelf was. Het nemen van de volledige verantwoordelijkheid voor de consequenties van je daden – of in zijn geval, de consequenties van zijn niet-daden – leidde niet tot verlossing. En tot hij die deur naar de verlossing vond, tot hij die had geopend en over de drempel was gestapt, zou de oude Noah Farrel nooit helemaal het gevoel hebben dat hij in de nieuwe man die hij had gecreëerd thuishoorde; altijd zou hij het gevoel hebben dat hij een bedrieger was, de zaak onwaardig, en dat hij zat te wachten op het moment dat hij te kijk zou worden gezet als de gedachteloze jongen die hij ooit was geweest.

De enige weg tot verlossing die er voor hem open leek, was zijn zuster. Na voldoende jaren voor haar verzorging betaald te hebben, na duizenden uren tegen haar te praten terwijl zij zonder enige reactie daar achter haar ogen lag die elders waren, zou er dan ten slotte misschien een moment komen dat de deur voor hem verscheen? Als ze ooit oogcontact met hem zou maken, van ziel tot ziel, hoe kort ook, en als op dat moment haar uitdrukking hem aangaf dat ze zijn monologen had gehoord en zich erdoor getroost had gevoeld, dan zou de drempel voor hem liggen en de kamer achter de deur zou hoop genoemd kunnen worden.

Nu, in de meest onverzoenlijke uren van de nacht, scheurend door de straten van zuidelijk Orange County, was Noah bang zoals hij nog nooit was geweest, nog banger dan toen hij de twee kogels van Lilly had opgevangen en van de trap van de veranda was gerold in de verwachting een derde in zijn achterhoofd te krijgen. Hoe sneller hij reed, hoe verder het vooruitzicht op verlossing zich van hem terugtrok, en daarmee ook alle hoop.

Toen hij op de rem trapte en de Chevy zijdelings de oprit van Verzorgingstehuis Cielo Vista op liet glijden, raakte hij overmand door wanhoop bij het zien van alle politieauto’s die bij de ingang stonden geparkeerd. Het telefoontje dat hem uit bed had gehaald, het telefoontje dat een grap of een vergissing had kunnen zijn, bleek echt en juist te zijn bij elke flits rood licht en bij elke vliedende schaduw die over de voorkant van het gebouw en door de bougainville in het lattenwerk joeg.

Laura.

30

Hond druipend, jongen druipend, hond grijnzend, jongen níét grijnzend, en daardoor hond niet langer grijnzend, maar allebei nog wel druipend, staan ze in het plotselinge licht. Old Yeller probeert haar hondse uitbundigheid in bedwang te krijgen, Curtis probeert zichzelf eraan te herinneren nu te reageren zoals een jongen zou reageren, niet zoals een hond zou doen, en tracht zijn voet weer volledig in de schoen te krijgen die Old Yeller half van hem af getrokken heeft.

De pomp kraakt en kreunt als de zwengel door de wegvloeiende druk weer volledig terugzakt naar ruststand. Het water uit de ijzeren tuit wordt snel minder, van een uitbarsting naar een stroom, naar een straal, naar een straaltje, naar een drup.

‘Wat voor de potvernondeju doe jij hier, jongen?’ vraagt de man die de lantaarn vasthoudt.

Van deze persoon valt weinig te zien. Hij gaat voornamelijk schuil achter het schijnsel, en hij schijnt het licht in Curtis’ gezicht.

‘Heb je je oren in je andere broek zitten, jongen?’

Curtis is er net achter gekomen dat hij ‘potvernondeju’ maar beter kan weglaten om de betekenis van de eerste vraag te doorgronden, en nu brengt deze tweede vraag hem volledig van zijn stuk.

‘Zitten ze vol stront, jongen?’

‘Wie zijn “ze”, meneer?’ vraagt Curtis.

‘Je oren,’ zegt de vreemdeling ongeduldig.

‘Hemeltje, nee, meneer.’

‘Is dat daar je hond?’

‘Ja, meneer.’

‘Is hij vals?’

‘Dat is ze niet, meneer.’

‘Wat zeg je?’

‘Zeg ze, meneer.’

‘Ben je stom of zoiets?’

‘Zoiets, denk ik.’

‘Ik ben niet bang voor honden.’

‘Ze is ook niet bang voor u, meneer.’

‘Probeer me niet in de zeikmaling te nemen, jongen.’

‘Dat doe ik niet, meneer, ook al wist ik hoe.’

‘Ben jij zo’n bijdehand, achterbaks stuk vreten?’

‘Voor zover ik begrijp wat u misschien bedoelt, meneer, denk ik van niet.’

Curtis is thuis in een heleboel talen, en hij gelooft dat hij gemakkelijk een gesprek zou kunnen voeren in de meeste plaatselijke dialecten, maar dit taaltje is zo problematisch dat het zijn zelfvertrouwen doet wankelen.

De vreemdeling laat de lantaarn zakken en richt die op Old Yeller. ‘Ik heb dat soort lieve hondjes gezien, en dan draai je ze je rug toe en bijten ze je co-jones af.’

‘Jones?’ antwoordt Curtis, denkende dat ze het misschien hebben over een persoon die Ko Jones heet.

Nu de felle straal uit zijn ogen weg is, ziet Curtis dat deze man niemand anders is dan Gabby Hayes, de grootste bijgoochem in de geschiedenis van de cowboyfilm, en een ogenblik is hij zo opgetogen als hij nooit eerder is geweest. Dan beseft hij dat dit Gabby niet kan zijn, omdat Gabby tientallen jaren geleden moet zijn overleden.

Wit krulhaar, een baard als de kerstman met schurft, een gezicht vol naden en zadelsteken door een leven van woestijnzon en prairiewind, een lichaam dat meer lijkt samengesteld uit leren pezen en knokige botten dan uit iets anders: de typische verweerde, havikachtige goudzoeker, de verweerde en norse maar sympathieke paardenknecht, de verweerde en komische maar betrouwbare hulpsheriff, de prikkelbare maar goedbedoelende en verweerde barkeeper, de grillige, maar teerhartige, banjospelende en verweerde karavaankok. Met uitzondering van een paar oranje met witte Nikes die net zo groot lijken als clownschoenen, is zijn aankleding helemaal à la Gabby: verkreukte ruime kakibroek, rode bretels, een gestreept, katoenen hemd als van matrasstof; zijn gedeukte, stoffige cowboyhoed vol zweetplekken is een beetje te klein voor zijn hoofd en staat op zijn grijze schedel met zo’n woestijnratachtige achteloosheid, dat hij lijkt op een gezwel dat hij al sinds zijn geboorte heeft.

‘Als ze achter mijn co-jones aan gaat, knal ik haar af, God zal me bijstaan.’

Precies zoals je zou verwachten van elke maffe burger uit het oude Wilde Westen, ongeacht zijn beroep, heeft deze man een wapen. Het is geen revolver uit de juiste tijd, maar een 9mm pistool.

‘Ik mag er dan misschien een beetje stoffig uitzien, maar ik ben geen nutteloze ouwe lul, zoals je misschien zult denken. Ik ben nachtopzichter van dit afgrijselijke gerenoveerde gat en ik kan meer dan alleen dat.’

Hoewel hij oud is, is deze man niet oud genoeg om Gabby Hayes te zijn, ook al zou Gabby op de een of andere manier nog in leven zijn, en de man is ook niet dood, dus hij kan helemaal niet Gabby Hayes zijn die weer tot leven is gewekt als een vleesetende zombie in een ander soort film. Toch is de gelijkenis zo sterk dat hij een afstammeling van Gabby moet zijn, misschien zijn kleinzoon, Gabby Hayes III. Blozend van opwinding en ontzag voelt Curtis zich even nederig als hij zich misschien zou voelen in de aanwezigheid van een lid van een koninklijk huis.

‘Ik kan, als het moet, een man om een hoek neerschieten door het ricochet te berekenen, dus hou die vlooienbak bij je en probeer niet weg te rennen.’

‘Nee, meneer.’

‘Waar zijn je ouders, jongen?’

‘Ze zijn dood, meneer.’

Borstelige witte wenkbrauwen schieten omhoog naar de rand van zijn hoed. ‘Dóód? Zeg je dood, jongen?’

‘Ik zeg dood, meneer.’

‘Hier?’ De opzichter overziet bezorgd de straat, alsof ingehuurde revolverschutters het stadje zijn binnen komen rijden om alle schaaphouders of graanboeren neer te schieten, of wie de slechte landbaronnen of hebzuchtige treineigenaars op dit moment ook neergeschoten willen hebben. Het pistool wiebelt in zijn hand, alsof het plotseling te zwaar is om vast te houden. ‘Dood, hier tijdens mijn dienst? Nou, is me dit een goddeloze narigheid. Waar zijn die ouders van je?’

‘Colorado, meneer.’

‘Colorado? Ik dacht dat je zei dat ze híér dood waren.’

‘Ik bedoelde dat ze dood waren in Colorado.’

De opzichter lijkt opgelucht en het pistool trilt niet meer zo erg als het ervoor deed. ‘Hoe komt het dan dat jij en die koekjesbedelaar hier na sluitingstijd zijn?’

‘We vluchten voor ons leven, meneer,’ legt Curtis uit, omdat hij het gevoel heeft dat hij ten minste een deel van de waarheid kan vertellen aan een afstammeling van Mr. Hayes.

De rimpeltuin van het gezicht van de opzichter doet een nieuw gewas ontspruiten waar je niet gedacht zou hebben dat er nog ruimte was om zaadjes te planten. ‘Je vertelt me toch niet dat je het hele eind van Colorado naar hier bent komen rennen?’

‘In het begin rennend, meneer, daarna voornamelijk liftend, en dit laatste stuk weer rennend.’

Old Yeller hijgt als ter bevestiging.

‘Waar zijn die verrekte schooiers voor wie je op de vlucht bent?’

‘Een heleboel schooiers, meneer. Sommigen aardiger dan anderen. Ik denk dat de aardigsten wel van de regering zijn.’

‘Regering!’ roept de opzichter, en zijn rimpels zetten uit als nekharen, waardoor zijn gezicht in een verrassend strak masker van pure weerzin verandert. ‘Belastinginners, landrovers, nieuwsgierige weldoeners met meer eigendunk dan welke bijbelvaste dominee ook!’

Curtis zegt: ‘Ik heb de FBI gezien, hele SWAT-teams, en ik vermoed dat de Nationale Veiligheidsdienst ook meedoet, plus een speciale eenheid van de militairen of iets anders, en waarschijnlijk nog meer.’

‘Regering!’ De opzichter is zo buiten zichzelf van woede dat als buiten zichzelf letterlijk genomen zou kunnen worden, er nu twee van hem voor Curtis zouden staan. ‘Regeltjes makend, machtshongerig, onbenullig zootje lafhartige stinkdieren met hun kale, witte boorden! Een man en zijn vrouw betalen hun hele leven sociale premies en zij sterft twee uitkeringen na haar pensioentje, en de regering houdt alles wat ze heeft betaald, vuile hebberige schoften, ze heeft daar helemaal geen rekening opgebouwd, zoals ze je vertellen. Dus ik krijg hier één maandelijkse cheque die niet groter is dan een konijnenkeutel, nauwelijks genoeg voor een paar biertjes om eens lekker lang te kunnen pissen, terwijl dat waardeloze, luie ezelsveulen van een zoon van Barney Colter, die nog geen dag in zijn nutteloze leventje heeft gewerkt, twee keer zo veel beurt als wat ik krijg, omdat de regering zegt dat hij door zijn drugsverslaving emotioneel arbeidsongeschikt is. Dus die doorgesnoven kleine zakkenwasser zit op zijn doorgezakte reet Cheez Doodles weg te klokken, terwijl ik, om de eindjes aan mekaar te knopen, me vijf nachten per week naar dit historische strontgat sleep om naar het blazen van de pofadder te luisteren en te wachten tot ik verander in een brunch voor de gieren als mijn tikker ermee ophoudt, en nu naar wilde honden sta te loeren die mijn co-jones eraf willen bijten. Begrijp je wat ik ermee wil zeggen, jongen?’

‘Niet helemaal, meneer,’ antwoordt Curtis.

Door alle opwinding toen ze probeerde Curtis’ schoen te pakken te krijgen en de pret van het spelen in het stromende bronwater, en ook omdat Gabby’s kwade woordenvloed haar bang heeft gemaakt, jammert Old Yeller, hurkt neer en piest op het pompplatform.

Curtis begrijpt haar gevoelens voor de opzichter precies. Ze hebben een heleboel flauwekul gehoord, maar niet veel liefs, hebben emmers vol chagrijn over zich heen gekregen, zonder ook maar een theelepeltje teerhartig medeleven erin, plus dat er geen enkel teken van een banjo is.

‘Wat is er met je hond aan de hand, jongen?’

‘Niets, meneer. Ze heeft alleen een boel meegemaakt de laatste tijd.’

En hier komt nog meer narigheid voor hond en jongen: het enorme gezoem van de reuzenlibel van de enorme helikopter die over de woestijn aan komt dreunen.

De opzichter houdt zijn hoofd schuin en Curtis verwacht half dat de ongewoon grote oren van de man zich naar het geluid toe draaien zoals de informatieverzamelende schotels van radiotelescopen dat doen. ‘Alle huilende heiligen op een stokje, dat ding klinkt als de dag des oordeels. Je bedoelt dat die eierklutsende schoften je in dat ding nazitten?’

‘Dat en nog meer,’ bevestigt Curtis.

‘De regering moet je dan wel net zo graag te pakken willen krijgen als een ringslang zijn neus in een ringstaart wil stoppen.’

‘Ik vind die woorden niet zo gelukkig gekozen, meneer.’

Terwijl hij de lantaarn op de grond tussen hen in richt, vraagt Gabby: ‘Waarvoor willen ze je hebben, jongen?’

‘De ergste schooiers wilden voornamelijk mijn moeder, en ze kregen haar te pakken, en nu ben ik een soort los eindje dat ze vast moeten knopen.’

‘Waarvoor wilden ze je moeder hebben? Was het... een landzaak?’

Curtis heeft geen idee wat de opzichter bedoelt met landzaak, maar de gelegenheid is er om van deze man een bondgenoot te maken. Dus hij grijpt de kans aan en antwoordt: ‘Ja, meneer, het was een landzaak.’

Sputterend van woede zegt Gabby: ‘Noem me een varken en slacht me om mijn spek, maar vertel me nóóit dat de regering geen landwaanzinnige, grondgraaiende tiran is!’

De gedachte alleen al iemand te slachten doet Curtis walgen; eigenlijk verbijstert de suggestie hem volledig. En hij is te beleefd om de opzichter een varken te noemen, ook al was het vreemde verzoek even oprecht als het klonk.

Gelukkig wordt van Curtis niet verwacht een onschuldig antwoord te formuleren, omdat de stomende opzichter ineens een enorme, borstverwijdende hap lucht neemt en een storm van woorden uitblaast: ‘Ik en mijn vrouw, we kochten dit mooie stukje land, een mooier stuk vind je zelfs in het paradijs niet, met een eigen bron, een mooi bos grote populieren die daar zo lang hebben gestaan dat ze waarschijnlijk dinosaurusbotten in de wortels hebben zitten, met een mooi stukje weiland erbij, heeft ons bijna vijftien jaar gekost om die bloedzuiger van de bank te betalen, dan nog jaren van sparen om een klein huis te timmeren, en als we eindelijk zover zijn om de fundamenten te graven, zegt de regering dat het niet kan. De regering zegt dat die smerige, gestreepte stinktor die daar op het land leeft er misschien last van heeft als we daar gaan wonen, wat volgens de regering een ecologische tragedie zou inhouden, omdat die stinkende, slijmerige strontvretende rottor misschien alleen maar voorkomt op honderdtweeëntwintig stukjes land in vijf westelijke staten. Dus ik en mijn vrouw hebben dat mooie stukje land waar we niet op kunnen bouwen, en geen ezel is ooit zo stom geboren dat die krankzinnig genoeg is om het van ons te kopen als ze er ook nooit op kunnen bouwen. Maar, o, het geeft me beslist een bijzonder mooi poezelig gevoel in mijn hart dat ik weet dat de strontvretende, vuurschijtende stinktor daar heel lekker en knus zit en nooit gestoord zal worden!’

Nu verschuilt Old Yeller zich achter Curtis.

In het oosten klinkt het tsjop-tsjop-tsjop van de helikopter luider en het niet-aflatende, snijdende geluid weerkaatst van het harde land terug naar de gewonde lucht. Gestaag, snel dichterbij.

‘Als ze je te pakken krijgen, wat willen ze dan met je, jongen?’

‘De ergere,’ zegt Curtis, ‘zullen me vermoorden. Maar de regering... hoogstwaarschijnlijk zullen die eerst proberen me ergens te verbergen op een plaats die ze veilig wanen, waar ze me kunnen ondervragen. En als de ergere schooiers me niet vinden waar de FBI me heeft verborgen... nou, dan, vroeg of laat zal de regering waarschijnlijk experimenten met me doen.’

Hoewel zijn bewering buitensporig klinkt, beschrijft Curtis wat hij oprecht gelooft.

Óf de opzichter hoort waarheid weerklinken in de stem van de jongen, óf hij is bereid alle horrorverhalen te geloven over een regering die hem minder acht dan een stinktor. ‘Experiment! Op een kind!’

‘Ja, meneer.’

Gabby hoeft niet te weten aan wat voor soort experimenten Curtis blootgesteld zou worden of welk doel ze zouden dienen. Hij is duidelijk in staat eindeloze hoeveelheden afschuwelijke mogelijkheden op te koken in de pot paranoia die eeuwig pruttelt op zijn mentale fornuis. ‘Natuurlijk, waarom potver ook niet, wat zouden die smerige schoften beter kunnen doen met mijn belastingcenten dan een kind martelen? Eeuwige sodeju, zij zijn van het soort dat je in stukken zou hakken, koken in wat rijst en opdienen met salsa aan die verrekte smerige stinktorren als ze dachten dat het die stinktorren gelukkig zou maken.’

Aan de oostelijke heuveltop van de vallei bloeit een bleke straling op in de nacht: de weerkaatste stralen van koplampen of zoeklichten van de SUV’s en de helikopter. Ze worden met het moment feller.

‘We kunnen beter gaan,’ zegt Curtis, meer tegen zichzelf en de hond dan tegen de opzichter.

Gabby kijkt kwaad naar het opkomende licht in het oosten en de krullen van zijn baard lijken uit te staan alsof er een elektrische stroom doorheen gaat. Dan kijkt hij met iets samengeknepen ogen zo gespannen naar Curtis dat zijn in de zon geharde gezicht in plooien en rimpels, in groeven en vouwen, valt, als het uiterlijk van een Egyptische mummie die is verwikkeld in een lange, maar verloren strijd met de eeuwigheid. ‘Je voert me toch geen zootje stront, hè, jongen?’

‘Nee, meneer, en mijn oren zitten er ook niet vol mee.’

‘Dan, bij alles wat heilig is en het beetje dat het niet is, zullen we die stinkdieren eens laten zien hoe snel we zijn. Blijf bij me als vet bij ham, begrijp je?’

‘Nee, meneer,’ geeft Curtis toe.

‘Als groen bij gras, jongen, als vocht bij water,’ legt de opzichter ongeduldig uit. ‘Kom mee!’ In die snelle, maar hortende pas uit de vele films van zijn grootvader, rent Gabby langs de voorkant van Smithy’s stalhouderij naar het hotel ernaast.

Curtis aarzelt en denkt na over vet, groen en vocht. Hij is nog steeds een beetje vochtig van het spelen bij de pomp, hoewel de woestijnlucht hem al voor meer dan de helft opgedroogd heeft.

Ondanks haar eerdere twijfels over de opzichter, draaft Old Yeller achter hem aan. Blijkbaar vertelt haar instinct haar dat het met haar vertrouwen wel goed zit.

Vertrouwend op zijn zuster in wording en daardoor op Gabby, gaat Curtis achter hen aan, langs de stallen naar de houten stoep voor Bettleby’s Grand Hotel. Bettleby is een haveloos gebouw van overnaadse planken, twaalf meter breed en drie verdiepingen hoog, dat enig gevoel van grootsheid net zomin kon bevredigen als een koeienvla dat kan als je een schaaltje van oma’s eigengemaakte toetje wilt.

Plotseling explodeert het tsjop van de helikopterrotors in een boem-boem-boem, niet langer gedempt door de wanden van de vallei.

Curtis heeft het gevoel dat hij, als hij rechts naar de overkant van de straat kijkt, boven de daken van de gebouwen aan de andere kant van de stad, het toestel aan de bovenkant van de vallei zal zien hangen, een dreigende zwarte massa, slechts gemarkeerd door de kleine rode en witte vlieglichten. In plaats daarvan houdt hij zijn gedachten bij Old Yeller, houdt hij zijn ogen gericht op Gabby en op de dansende straal van de lantaarn.

Voorbij het hotel, er dicht tegenaan, staat Jensen’s Readymade, KANT-EN-KLARE KLEDING VOOR DAMES EN HEREN. Een met de hand geschreven bord in de etalage meldt dat de mode die ‘op dit moment overal in San Francisco te zien’ is, hier nu in de uitverkoop ligt, waardoor San Francisco net zo ver weg lijkt als Parijs.

Voorbij Jensen’s Readymade, en voordat ze het postkantoor bereiken, slaat Gabby linksaf en gaat van de stoep af een smalle doorgang tussen de gebouwen in. Deze doorgang lijkt op die waardoorheen Curtis en Old Yeller eerder de stad zijn binnengekomen aan de overkant.

De heli komt dichterbij: een lawine van hard ritmisch geluid glijdt langs de valleiwand naar beneden.

Er komt nog iets anders aan. Iets dat wordt aangegeven door een zoemend geluid dat Curtis in zijn tanden voelt, dat in zijn voorhoofdsholten resoneert, en dat door snel aan te zwellen maar ook snel weer af te nemen door de bloedkanalen in zijn botten tintelt.

Om een opkomend tij van angst tegen te houden, herinnert hij zichzelf eraan dat de manier om paniek tijdens een overstroming te voorkomen, is je op het zwemmen te concentreren.

De houten constructies dringen aan beide kanten naar hen op, gloeien goudkleurig op als de lantaarn passeert. Voor Gabby uit nemen schaduwen af tegen de planken muren, en vloeien weer naar beneden in zijn kielzog en verdwijnen achter Curtis terwijl hij achter de opzichter en de hond aan loopt.

Overal de zwakke geur van pas aangebrachte verf, met een zweem van terpentijn. Een vleugje van droge konijnenkeutels. Heel vreemd dat een konijn zich hier waagt, waar hij gemakkelijk door jagers gegrepen kan worden. Scherpe geur van een weggegooid appelklokhuis, nog van deze dag, met een beetje geur van een mens eraan. Coyote-urine, agressief bitter.

Aan het einde van de doorgang knipt de opzichter de lantaarn uit en de maanloze nacht sluit zich om hen heen alsof ze afgedaald zijn in een stormkelder en de deur achter hun rug hebben dichtgetrokken. Gabby blijft na slechts een paar stappen te hebben gedaan op het open aarden veld aan de westkant van het stadje staan.

Als de hond hem niet geleid zou hebben, zou Curtis tegen de oude man aan gebotst zijn. Nu stapt hij om hem heen.

Gabby grijpt Curtis beet, trekt hem tegen zich aan en verheft zijn stem boven het gedonder van de aanvliegende heli uit. ‘We gaan krek naar het noorden, naar de schuur die geen schuur is.’

Curtis neemt aan dat de schuur-die-geen-schuur-is, wat het ook mag zijn, niet voldoende ver naar het noorden is om veilig te zijn. De Canadese grens is wat dat betreft niet ver genoeg naar het noorden, de poolcirkel evenmin.

Te horen aan het geluid is de helikopter aan het dalen aan de zuidkant van het stadje, in de buurt van Smithy’s stalhouderij. Bij het bewijs van het natte platform en de natte voetafdrukken in de aarde om de waterpomp heen.

De FBI – en de soldaten, als die er zijn – zullen van zuid naar noord het stadje uitkammen, de richting waarin Gabby en Curtis en Old Yeller nu vluchten. Ze zullen de hele zoekprocedure grondig kennen en de meesten, zo niet allen, zullen uitgerust zijn met nachtkijkers.

In zijn ooghoeken links wordt Curtis zich bewust van een zwak paarlemoeren schijnsel dicht bij de grond. Geschrokken werpt hij een blik naar het westen en ziet wat lijkt op een dunne mistlaag die net boven de grond hangt, maar dan beseft hij dat hij over de zoutvlakte uitkijkt, niet vanaf een hoger standpunt zoals eerder, maar op gelijke hoogte met de valleibodem. De denkbeeldige mist is niets anders dan de natuurlijke fosforescentie van de dorre vlakte, de geest van de lang geleden verdwenen zee.

Het harde zwiepen van de helirotors klinkt ineens zachter, en gaat vergezeld van een piepend gefluit door het langzamer ronddraaien. Het toestel staat aan de grond.

Ze komen eraan. Ze zullen efficiënt en snél zijn.

Terwijl ze zich naar het noorden haasten, maakt Curtis zich zorgen, maar niet in de eerste plaats om de mannen in de helikopter of die in de twee SUV’s, die waarschijnlijk nu ook langs de valleiwanden naar beneden komen. Ergere vijanden zijn gearriveerd.

De tussenliggende gebouwen verijdelen thermale afleesapparatuur en bewegingsdetectors. Ook schermen ze een beetje, hoewel niet helemaal, het herkenbare energiesignatuur af dat Curtis uitstraalt.

Door de natuurlijke fluorescentie van de nabijgelegen zoutvelden, is de nacht niet meer zo zwart als een paar ogenblikken eerder. Voor zich uit ziet Curtis Gabby en de witte haren aan de staart van de hond.

De opzichter rent niet in de gewone betekenis van het woord, maar vordert in een harkerige, rukkende beweging die zijn vermoedelijke grootvader liet zien toen hij, in die filmmomenten van groot gevaar, zei: Godver, we kunnen ’m beter peren. Deze Gabby peert ’m snel, maar hij blijft steeds stilstaan om achterom te kijken, zwaaiend met zijn wapen, alsof hij verwacht de een of andere boef te zien die elke keer dat hij zich omdraait vlak achter hem staat.

Curtis wil gillen Ren-ren-ren, maar Gabby is waarschijnlijk een chagrijnige snuiter die alles op zijn eigen manier doet en niet al te goed reageert op opdrachten.

Hoewel de zoekeenheden nu uit de helikopter moeten stromen, zijn er geen lichten in het zuiden, waar ze zijn geland. Ze doen een verkenning onder natuurlijke omstandigheden, omdat ze geloven dat hun hightechapparatuur van de duisternis hun vriend maakt.

Buiten de gebouwen wordt Curtis ook door drukte afgeschermd, waardoor het voor de jagers moeilijker wordt om zijn speciale energiesignatuur te lezen, en er zal een heleboel drukte komen over slechts een paar tellen.

Eigenlijk begint het met gillen. De kreten van een volwassen man die door angst zijn teruggebracht naar die van een klein kind.

Gabby komt schokkend weer tot stilstand en kijkt loensend achterom langs de route die zij hebben gevolgd, zijn pistool alle kanten op richtend waar hij een bedreiging vermoedt.

Terwijl hij de opzichter bij de arm grijpt, dwingt Curtis hem verder.

Aan de zuidkant van het stadje zijn twee mannen aan het gillen. Nu drie of zelfs vier. Snel slaat de verschrikking toe en snel escaleert die.

‘Criminagel! Wat is dat?’ vraagt Gabby, zijn stem trillend.

Curtis trekt aan hem en de opzichter begint weer te lopen, maar dan worden de kreten onderstreept door het geratel en de knallen van automatische wapens.

‘Schieten die gekken op elkáár?’

‘Snel, snel, snel,’ zegt Curtis dringend, nu geleid door paniek die alle gevoel voor diplomatie overstemt, terwijl hij probeert de oude man weer in beweging te duwen.

Mannen die uit elkaar gescheurd worden, mannen die opengereten worden, mannen die levend opgegeten worden, zouden niet zo huiveringwekkend schreeuwen als dit.

Schuivend en slingerend loopt de opzichter verder naar het noorden, met Curtis naast zich in plaats van achter hem, de hond voor hen uit, alsof ze, door de een of andere helderziende waarneming weet waar ze de schuur-die-geen-schuur-is moet vinden.

Met slechts de helft van de stad achter zich, schiet, als ze weer een doorgang tussen twee gebouwen bereiken, rechts van hen in de straat een vreemd licht op, voor hun gezicht omlijst door een tunnel van planken muren. Hemelsblauw en flonkerend, even kort als vuurwerk, knippert het twee keer, zoals een lichtgevende kwal zichzelf in zee voortbeweegt. Uit de daaropvolgende duisternis, terwijl een negatief beeld van het uitbrekende vuurwerk nog steeds als een zwarte bloem op Curtis’ netvlies bloeit, schiet een smeulende donkere massa van de straat de doorgang in, en komt tollend op hen af.

Kwiek maar onelegant zoals een marionet die achteruit wordt gerukt aan touwtjes, een en al knokige schouders, scherpe ellebogen en knobbelige knieën, schiet Gabby met een verrassende kwiekheid uit de weg. Curtis stapt opzij en de hond duikt naar dekking.

Met de snelheid van een kanonskogel caramboleert een morsdode man tegen de aangrenzende gebouwen, terwijl handen en benen met veel geluid tegen de begrenzingen van de smalle doorgang slaan, alsof het een verschijning is in een seance op hoge snelheid, die een afgrijselijke boodschap van gene zijde roffelt. Langs Curtis schiet hij naar buiten en explodeert. Een door de bliksem getroffen vogelverschrikker, uitgespuugd door een woedende tornado, zou met geen grotere kracht weggegooid kunnen worden, en het karkas komt ten slotte tot stilstand in de haveloze, rechtopstaande, toch botloze houding van een afgedankte maïsveldpop. Maar zijn hete stank is onbeschrijflijk veel erger dan het natte stro, de verrotte kleren en het door motten aangevreten jute gezicht van een vogelverschrikker.

Op de opengebarsten borst van het slachtoffer, verschroeid maar nog steeds leesbaar, overbruggen een grote witte F en een grote witte I de ontbrekende, weggeschoten B.

Chagrijnige snuiter of niet, reumatisch of niet, de grijze opzichter herkent enorme moeilijkheden als hij die ziet, en hij vindt in zichzelf de betrekkelijk veel jongere energie en wendbaarheid dan zijn beroemde voorouder had laten zien in vroegere films, zoals Bells of Rosarita en The Arizona Kid. Hij gaat recht op de schuur af, alsof hij de hond tot een race uitdaagt, en Curtis rent achter hen aan en speelt de bijgoochem van de bijgoochem.

Gegil, angstige kreten en schoten weerklinken tussen de gebouwen, en dan volgt een spookachtig geluid – priong, priong, priong, priong – zoals de stijve stalen pennen van een tuinhark zouden klinken als er net zo makkelijk op getokkeld kon worden als op de snaren van een viool.

Eén Curtis Hammond ligt dood in Colorado, en een andere rent nu halsoverkop op een eigen graf af.

31

Knopen glommen, penningen schitterden, en gespen glansden op de kaki-uniformen van de politiemensen die samendromden voor de ingang van het Verzorgingstehuis Cielo Vista.

Martin Vasquez, algemeen directeur van de instelling, stond een eindje van de politie vandaan, naast een van de pilaren die het latwerk van de loggia ondersteunden. Hij was op een onaangenaam uur uit zijn bed gebeld, maar hij had toch, als blijk van respect, de tijd genomen zich in een donker pak te kleden.

Vasquez was in de veertig, en had een glad gezicht en de argeloze ogen van een vrome jonge novice. Toen hij Noah Farrel naderbij zag komen, zag hij eruit alsof hij heel graag zijn nachtelijke plicht had ingeruild voor geloftes van armoede en celibaat. ‘Het spijt me, ik ben er zo ziek van. Als u mee wilt gaan naar mijn kantoor, zal ik proberen het zo zinnig mogelijk aan u uit te leggen.’

Noah had slechts drie jaar als smeris gediend, maar in die tijd was hij op de plaats delict van vier moorden geweest. De uitdrukkingen op de gezichten en in de ogen van de aanwezige agenten kwamen overeen met de blik die hij in die gevallen op de rouwende nabestaanden had geworpen. Sympathie maakte er deel van uit, maar ook een ingehouden argwaan die zelfs nadat een dader was geïdentificeerd bleef bestaan. In bepaalde moordgevallen is het waarschijnlijker dat er een familielid bij betrokken is dan een vreemdeling, en ongeacht wat de feiten van de zaak ook mogen zijn, is het verstandig om in overweging te nemen wie er financieel baat bij heeft, of bevrijd wordt van een drukkende verantwoordelijkheid door de dood in kwestie.

Het betalen voor Laura’s onderhoud was geen last geweest, maar het doel van zijn bestaan. Maar zelfs als deze mannen hem geloofden, zou hij de scherpe rand van wantrouwen, verhuld door hun medeleven, blijven zien.

Een van de smerissen stapte naar voren toen Noah Vasquez naar de voordeur volgde. ‘Mr. Farrel, ik moet u vragen of u een pistool bij u hebt.’

Hij had een katoenen broek en een Hawaïaans hemd aangetrokken. De holster bevond zich achter in zijn broeksband. ‘Ja, maar ik heb er een vergunning voor.’

‘Ja, meneer, dat weet ik. Als u het me toevertrouwt, geef ik het u terug als u vertrekt.’

Noah aarzelde.

‘U hebt ooit in mijn schoenen gestaan, Mr. Farrel. Als u erover nadenkt, zult u beseffen dat u hetzelfde zou doen.’

Noah wist niet waarom hij het pistool mee had genomen. Hij droeg het niet altijd. Hij droeg het gewoonlijk niet. Toen hij het huis verliet, na het telefoontje van Martin Vasquez, had hij niet helder gedacht.

Hij overhandigde het handwapen aan de jonge agent.

Hoewel de hal verlaten was, zei Vasquez: ‘We hebben in mijn kantoor wat privacy,’ en wees naar een korte gang naar rechts.

Noah volgde hem niet.

Direct voor hem stond de deur tussen de hal en de lange hoofdgang van de benedenverdieping van de bewonersvleugel open. Helemaal aan het einde stonden mannen bij elkaar buiten Laura’s kamer. Geen van hen droeg een uniform. Rechercheurs. Specialisten van de afdeling technische recherche.

Zich weer tot Noah wendend, zei Vasquez: ‘Ze laten ons weten wanneer u uw zuster kunt zien.’

Bij haar kamer stond een brancard van het lijkenhuis.

‘Wendy Quail,’ gokte Noah, doelend op de levendige verpleegster met het ravenzwarte haar die een paar uur geleden sundaes ronddeelde.

Over de telefoon had hij alleen de essentie van de tragedie te horen gekregen. Laura dood. Snel gegaan. Geen lijden.

Nu drukte Martin Vasquez verrassing uit. ‘Wie heeft u dat verteld?’

Dus zijn intuïtie was goed geweest. En hij had die niet vertrouwd. IJs was dus toch niet het antwoord. Liefde was het antwoord. Gewelddadige liefde in dit geval. Een van de leden van de Kring der Vrienden had zich overgegeven aan een beetje gewelddadige liefde om Noah te leren wat er gebeurt met de zusters van mannen die denken dat ze te goed zijn om een kotszakje vol geld te accepteren.

In zijn geestesoog zag Noah zichzelf de trekker overhalen en het Congreslid verrekken van de pijn door een schot in zijn buik.

Hij zou het kunnen. Hij had nu geen doel meer. Een mens had waardevol werk nodig om zijn tijd te vullen. Door de afwezigheid van iets dat nog waarde had, zou wraak misschien volstaan.

Omdat hij geen antwoord op zijn vraag kreeg, zei Vasquez: ‘Haar cv was indrukwekkend. En haar toewijding aan de verpleging. Een paar prachtige aanbevelingsbrieven. Ze zei dat ze in een minder gespannen atmosfeer dan van een ziekenhuis wilde werken.’

Zeventien jaar lang, sinds Laura deze wereld uit was geslagen, maar niet helemaal, slechts naar de volgende, had Noah gedaan alsof hij geen Farrel was, alsof hij een buitenstaander was in zijn criminele familie, net zoals Laura een buitenstaander was geweest, alsof hij reiner van hart was dan degenen die hem verwekt hadden, en mogelijk verlost kon worden. Maar nu hij zijn zuster twee keer was kwijtgeraakt en niet meer terug zou krijgen, kon hij geen enkele reden meer bedenken waarom hij zich zou verzetten tegen zijn eigen werkelijke, donkere aard.

‘Maar gepakt,’ zei Vasquez. ‘Ze heeft alles bekend. Ze is verpleegster geweest op de neonatale afdelingen van drie ziekenhuizen. Elke keer, net als iemand zich zou kunnen gaan afvragen of de dood van al die pasgeboren kinderen misschien duidde op iets ernstiger dan een natuurlijke oorzaak, veranderde ze van werk.’

Het vermoorden van het Congreslid zou Noah geen nieuwe beker geven om uit te drinken, maar het genot van die moord was misschien zoet genoeg om voor een tijdje de bitterheid te maskeren die hij hier op de bodem van zijn bestaan voelde.

‘Ze heeft zestien baby’s bekend. Ze vindt niet dat wat ze heeft gedaan verkeerd is. Ze noemt die moorden haar “kleine genades”.’

Hij had naar Vasquez geluisterd, maar nauwelijks gehoord wat hij zei. Ten slotte drong iets van de bedoeling van de man tot hem door. ‘Genades?’

‘Ze koos pasgeborenen met gezondheidsproblemen. Of soms alleen maar baby’s die er zwak uitzagen. Of van wie de ouders straatarm en ongeïnteresseerd leken. Ze zegt dat ze hun een leven van lijden heeft bespaard.’

Noahs intuïtie was maar voor de helft juist geweest. De verpleegster was niet in orde, maar zat niet bij de Kring der Vrienden. Toch groeiden hun wortels in hetzelfde moeras van gewichtigdoenerij en overdreven eigendunk. Hij kende dat soort maar al te goed.

‘Tussen de derde babyafdeling en hier,’ zei Vasquez, ‘heeft ze in een verpleegtehuis gewerkt. Heeft euthanasie gepleegd op vijf bejaarde patiënten, zonder argwaan te wekken. Daar is ze... ook trots op. Niet alleen geen wroeging, maar ook helemaal geen schaamte. Ze lijkt te verwachten dat we haar bewonderen... om haar mededogen, zou ze het willen noemen.’

De slechtheid van het Congreslid kwam voort uit hebzucht, naijver en een lust naar macht, wat een verdorvenheid was die Noah wel kon begrijpen. Dat was de slechtheid van zijn vader, van oom Crank. Het irrationele idealisme van de verpleegster aan de andere kant, wekte alleen maar koude minachting en walging op, geen woedende wens tot wraak. Zonder de traktatie van wraak om op te teren, voelde Noah zich weer geheel zonder doel.

‘Een andere medewerker van de staf kwam net bij zuster Quail binnenlopen toen ze... klaar was met uw zuster. Anders zouden we het niet hebben geweten.’

Aan het einde van de lange gang reed een man de brancard Laura’s kamer binnen.

Door Noahs hoofd kwam een geluid aangerold als een donderbui ver weg of het verre gebulder van een enorme waterval, zacht maar geladen met kracht.

Hij liep de deur door tussen de hal en de bewonersgang. Martin Vasquez riep hem en herinnerde hem eraan dat de politie de toegang tot dat gedeelte had verboden.

Toen hij de verpleegsterskamer bereikte, werd Noah opgewacht door een geüniformeerde agent die probeerde hem terug te laten keren.

‘Ik ben familie.’

‘Ik weet het, meneer. Het duurt niet zo lang meer.’

‘Ja. Nu dus.’

Toen Noah probeerde langs hem heen te komen, legde de smeris een hand op zijn schouder. Noah rukte zich los, haalde niet uit, maar liep verder.

De jonge agent volgde, greep hem weer en ze gingen bijna op de vuist, de smeris omdat hij geen keuze had, Noah voornamelijk omdat hij iemand wílde slaan. Of misschien wilde hij geslagen wórden, hard en herhaaldelijk, omdat fysieke pijn hem misschien af zou leiden van een pijn waarvoor geen verdovingsmiddel bestond of enig vooruitzicht op genezing.

Voor het daadwerkelijk tot vechten kwam, zei een van de rechercheurs verderop in de gang: ‘Laat hem door.’

Het gebulder van vijf Niagara’s echode nog van verre in Noahs hoofd, en hoewel dit inwendige geluid niet luider was dan net, werden de stemmen van de mannen om hem heen erdoor gedempt.

‘Ik kan je niet alleen met haar laten,’ zei de rechercheur. ‘Er moet autopsie gedaan worden, en je weet dat ik moet aantonen dat we het bewijs voortdurend in ons bezit hebben gehad.’

Het lijk was bewijs. Zoals een afgeschoten kogel of een bebloede hamer. Laura was niet langer een persoon. Ze was nu een object, een ding.

De rechercheur zei: ‘Ik wil de advocaat van dat krankzinnige wijf geen enkele kans geven, door te zeggen dat iemand met de stoffelijke resten heeft geknoeid voor we het toxisch rapport terughebben.’

Krankzinnig wijf in plaats van verdachte, in plaats van de beschuldigde. Hier hoefde je niet politiek correct te zijn, zoals later voor de rechtbank.

Maar als de advocaat het krankzinnig kon verkopen zonder het wijf, dan hoefde de verpleegster misschien maar korte tijd op te knappen in een vooruitstrevende psychiatrische afdeling met een zwembad, tv’s in alle kamers, cursussen in kunst en handvaardigheid, en sessies met een therapeut, niet om haar moordzuchtige neigingen te analyseren, maar om ervoor te zorgen dat ze haar gevoel voor eigenwaarde niet kwijtraakte.

Jury’s waren stompzinnig. Misschien was dat niet altijd zo geweest, maar tegenwoordig waren ze stompzinnig. Kinderen vermoordden hun ouders, namen hun toevlucht tot een verdediging dat ze wees waren, en een betrouwbaar percentage juryleden kreeg tranen in de ogen.

Noah kon zijn woede ook niet opnieuw doen opvlammen door het vooruitzicht dat de verpleegster werd opgesloten in een vakantieoord annex sanatorium of door de mogelijkheid dat ze zou worden vrijgesproken.

Het verre gebulder in zijn hoofd was niet het geluid van een opbouwende woede. Hij wist niet wat het wel was, maar hij kon het niet uitzetten en het maakte hem bang.

Laura op bed. In een gele pyjama. Of ze was net voldoende uit haar cataleptische trance gekomen om zich voor de slaap te kleden, of misschien had de verpleegster haar omgekleed, haar haar geborsteld en haar fraai gedrapeerd als een hoffelijk gebaar voordat ze haar vermoordde.

De rechercheur zei: ‘Quail nam aan dat, gezien de hersenbeschadiging van de patiënt, dood door natuurlijke oorzaken vastgesteld zou worden zonder volledige autopsie. Ze nam niet de moeite spul te gebruiken dat moeilijk op te sporen is. Het was een enorme injectie Haldol, een tranquillizer.’

Tegen de tijd dat Laura acht was, begreep ze dat haar familie anders was dan andere. Een geweten had ze via haar opvoeding nooit gekregen, niet in huize Farrel, maar het leven had haar een sterk moreel begrip gegeven. Ze schaamde zich snel en door de jaren heen begon alles aan haar familie haar meer te kwetsen. Ze bleef in zichzelf gekeerd, zocht haar toevlucht in boeken en dagdromen. Ze wilde alleen maar volwassen worden, weggaan en een leven leiden dat ‘schoon, rustig, zonder schade voor wie ook’ was.

De rechercheur probeerde Noah te troosten met een laatste onthulling: ‘De overdosis was zo groot dat de dood onmiddellijk is ingetreden. Die troep zette het hele zenuwstelsel uit alsof het een schakelaar was.’

Tegen de tijd dat ze elf was, wilde Laura dokter worden, alsof ze niet langer het gevoel had zich los te kunnen maken van haar wortels alleen maar door de wereld geen schade te berokkenen. Ze moest geven aan andere mensen, misschien via de artsenij, om haar ziel vrij te kopen van haar familie.

Toen ze twaalf was, veranderde ze in haar dagdromen van arts naar dierenarts. Dieren waren betere patiënten. De meeste mensen, zei ze, konden nooit genezen worden van hun ergste ziektes, alleen van hun lichamelijke kwalen. Niemand hoort zo veel te weten over de menselijke conditie op de kwetsbare leeftijd van twaalf.

Twaalf jaar van vechten om de toekomst te vormen met dromen en nog eens zeventien jaar van dromen zonder doel, eindigden hier, in dit bed, waar geen dromen meer lagen te wachten onder de kussens.

De rechercheurs en de mensen van de lijkschouwer hadden een paar stappen terug gedaan en lieten Noah alleen naast het bed achter, hoewel ze bleven toekijken in hun functie van bewakers van het dode bewijs.

Laura lag op haar rug, de armen langs haar lichaam. De palm van haar linkerhand lag plat op de lakens, maar haar rechterhand was omgedraaid en voor driekwart tot een vuist gebald, alsof ze op het laatste moment had geprobeerd zich aan het leven vast te houden.

Zowel de porseleinen gave kant als de verruïneerde kant van haar gezicht was te zien. Het werk van God en dat van Crank.

Voor Noah waren, nu hij haar nooit meer zou zien, beide kanten van haar gezicht prachtig. Ze beroerden zijn hart op verschillende manieren.

Met ons brengen we schoonheid in de wereld, zoals we onschuld brengen, en de lelijkheid die we meenemen als we vertrekken, is wat we van onszelf hebben gemaakt in plaats van wat we hadden moeten maken. Laura was helemaal zonder lelijkheid uit dit leven vertrokken. Alleen de ziel vertrekt hier; en die van haar was zonder smet of litteken, even onschuldig bij vertrek als die was geweest bij aankomst.

Noah had langer en vollediger geleefd dan zijn zuster, maar niet zo goed. Hij wist dat hij, als zijn tijd kwam om te gaan, in tegenstelling tot zijn zuster niet in staat zou zijn al zijn lelijkheid bij zijn bloed en botten achter te laten.

Bijna begon hij tegen haar te praten, zoals hij zo vaak door de jaren heen had gepraat, uur na uur, met de hoop dat ze hem hoorde en getroost werd. Maar nu zijn zuster daarheen was gegaan waar ze hem niet meer kon horen, ontdekte Noah dat hij niets meer te zeggen had – niet tegen haar, niet tegen wie ook.

Hij had gehoopt dat de verre donder in zijn hoofd zou ophouden met voortrollen als hij Laura zag en zonder meer bevestigd kreeg dat ze er niet meer was. Maar het gebulder werd langzaam luider.

Hij wendde zich van het bed af en liep weg. De lucht werd dikker en hield hem op de drempel tegen, maar slechts een ogenblik.

Aan de overkant van de gang was de deur tegenover die van Laura gesloten. Tijdens zijn laatste paar bezoeken had die kamer – ook een eenpersoons – opengestaan om te luchten omdat er geen patiënt woonde.

Hoewel er de afgelopen paar uur een nieuwe bewoner kon zijn gekomen, stak Noah instinctief pardoes de gang over. Hij gooide de deur open en deed een stap over de drempel voordat mannen hem van achteren grepen en hem tegenhielden.

Zuster Quail zat in een leunstoel, zo klein dat haar voeten nauwelijks de vloer raakten. Sprankelende blauwe ogen, roze gelaatskleur, levendig en knap: zoals Noah zich haar herinnerde.

Twee mannen en één vrouw waren bij de moordenares. Minstens een van hen moest rechercheur zijn en minstens een van hen moest van het kantoor van de openbare aanklager zijn. De drie waren geharde beroeps, ervaren in psychologische manipulatie en zouden geen enkel verhoor door een verdachte laten overnemen.

Toch controleerde Wendy Quail duidelijk de situatie, hoogstwaarschijnlijk omdat ze te ver heen was om de ware aard van haar situatie te begrijpen. Haar houding en haar uitdrukking waren niet die van een verdachte tegenover een harde ondervraging. Ze leek net zo evenwichtig als iemand van koninklijken bloede, als een koningin die bewonderaars audiëntie verleent.

Ze kromp niet ineen voor Noah, maar glimlachte in herkenning. Ze stak een hand naar hem uit zoals een koningin zou kunnen doen die vóór haar een dankbare onderdaan zag die was gekomen om nederig te knielen en om overdadig te bedanken voor de een of andere genade die ze hem eerder had verleend.

Nu wist hij waarom hem was gevraagd zijn pistool af te geven bij de voordeur; gewoon voor het geval er een onverwachte ontmoeting zoals deze plaatsvond.

Misschien had hij haar neergeschoten als hij het wapen bij zich had gehad; maar hij dacht het niet. Hij had de potentie om haar te doden, het lef en de meedogenloosheid, maar hij had niet de vereiste woede.

Vreemd genoeg lukte het Wendy Quail niet zijn woede op te wekken. Ondanks de zelfvoldaanheid die werkelijk uit haar stroomde, en ondanks haar perziken-met-roomkleurige wangetjes, roze door de warmte die werd opgewekt door een goed verankerde en goed onderhouden morele superioriteit, ontbeerde ze de substantie om iemands haat op te wekken. Ze was een leeg wezen met een hoofd waarin kwaadaardige filosofieën waren gestort die ze niet in de kookpot van haar eigen intellect kon hebben klaargemaakt; en als ze in haar vormingsjaren blootgesteld was geweest aan een vriendelijker en nederiger gedachteschool, was ze misschien de betrokken genezer geworden die ze nu alleen maar pretendeerde te zijn. Ze was borden en schalen van kauwen en slikken; ze was ijstherapie; maar hoewel ze het verdiende geminacht en zelfs verafschuwd te worden, was ze te zielig om haat te verdienen.

Noah liet zich achteruit uit de kamer wegtrekken voordat de verpleegster de een of andere stompzinnige gemeenplaats kon uiten. Iemand deed de deur tussen hen in dicht.

Verstandig genoeg om geen deelneming of raad te bieden, brachten twee rechercheurs hem naar de hal. Noah had nooit bij hun bureau gediend; zijn drie jaren dienst waren in een van de andere vele steden van het district geweest, die allemaal op elkaar aansloten als puzzelstukjes in een enorme legpuzzel van rechtsgebieden. Toch waren ze van zijn leeftijd of ouder, en ze wisten waarom hij geen uniform meer droeg. Ze begrepen beslist waarom hij had gedaan wat hij had gedaan, tien jaar geleden, en ze zouden zelfs sympathie voor hem kunnen hebben. Maar zij hadden nooit een voet over de lijn gezet die hij met beide voeten was overgestoken, en voor hen moest hij net zo beleefd behandeld worden als elke burger, maar behoedzamer, ongeacht het feit dat hij eens het schildje had gedragen en hetzelfde werk had gedaan als zij. Ze spraken alleen maar tegen hem om hem te vertellen hoelang het lichaam bij de lijkschouwer zou blijven en om het proces te beschrijven waarlangs het opgeëist kon worden en kon worden overgebracht naar een rouwcentrum.

De bewoners van het verzorgingstehuis was gevraagd op hun kamers te blijven met de deur dicht en er waren slaapmiddelen uitgedeeld aan hen die erom vroegen. Maar Richard Velnod stond in zijn open deur alsof hij op Noah wachtte.

Ricksters ongewoon aflopende voorhoofd leek nu in een scherpere hoek van zijn ogen weg te vallen en de zwaartekracht oefende een grotere kracht dan gewoonlijk op zijn zware gelaatstrekken uit. Zijn mond bewoog, maar zijn dikke tong, altijd al een hindernis voor een heldere spraak, liet hem deze keer helemaal in de steek; hij liet geen enkel geluid horen. Hoewel zijn ogen gewoonlijk de ramen naar zijn gedachten waren, waren ze nu verbleekt door tranen en hij leek een vraag achter te houden die hij niet durfde te stellen.

De rechercheurs zouden liever hebben gehad dat Noah direct was vertrokken, maar hij bleef staan en zei: ‘Het is in orde, joh. Ze had helemaal geen pijn.’

Ricksters handen bewogen rusteloos, plukten aan elkaar, aan de knopen van zijn pyjamajasje, aan zijn laag geplaatste oren, aan zijn vlassige bruine haar, en aan de lucht alsof hij er begrip uit kon plukken. ‘Mr. Noah, wa... wa...?’ Zijn mond werd zacht en vertrok van pijn.

Ervan uitgaande dat de vraag Waarom? was geweest, kon Noah hem alleen maar een gemeenplaats geven die bij zuster Quail thuishoorde: ‘Het was gewoon Laura’s tijd om te gaan.’

Rickster schudde zijn hoofd. Hij veegde in zijn overstroomde ogen, haalde natte handen over vochtige wangen, en bracht zijn gezicht in zo’n uitdrukking van ontroerende ernst, zo ellendig, zo wanhopig, dat Noah er nauwelijks naar kon kijken. Ricksters mond verstrakte en zijn misvormde tong vond de vorm van de woorden die hem een paar ogenblikken eerder waren ontgaan en hij vroeg niet Waarom?, maar stelde een vraag die meer ter zake was en zelfs nog moeilijker te beantwoorden: ‘Wat is er met mensen aan de hand?’

Noah schudde zijn hoofd.

‘Wat is er met mensen aan de hánd?’ vroeg hij dringend.

Zijn ogen richtten zich zo smekend op Noah dat het onmogelijk werd zich zonder antwoord van hem af te wenden en toch ook onmogelijk om te liegen, al waren op deze moeilijke vraag leugens de enige antwoorden die konden troosten.

Noah wist dat hij een arm om de jongen heen had moeten slaan en hem terug naar zijn bed had moeten brengen, waar de ingelijste foto van zijn dode ouders op het nachtkastje stond. Hij had hem in moeten stoppen en tegen hem moeten praten over alles wat hem maar te binnen schoot, of over helemaal niets, zoals hij zo veel jaren tegen zijn zuster had gesproken. Meer dan een behoefte om te weten wat er met mensen aan de hand was, werd deze jongen geplaagd door eenzaamheid, en hoewel Noah geen inzicht had in de bron van menselijke wreedheid, kon hij eenzaamheid behandelen met een gift van zijn tijd en gezelschap.

Maar hij voelde zich opgebrand en betwijfelde het of hij nog maar iets in zich had dat de moeite van het geven waard was. Niet meer. Niet na Laura.

Hij had geen idee wat er met mensen aan de hand was, maar hij wist wel alles wat er gebroken kon worden in de ziel van het mensdom, en zeer zeker in hem gebroken was.

‘Ik weet het niet,’ zei hij tegen deze afgedankte jongen met het afgedankte gezicht. ‘Ik weet het niet.’

Tegen de tijd dat hij zijn pistool terug had en zijn auto op de parkeerplaats bereikte, werd het voorheen verre gebulder in zijn hoofd luider en kreeg een duidelijker karakter. Anders dan donder, was het misschien het woedende gescandeer van de hele krankzinnige meute van de mensheid – of nog steeds het gerommel van water dat van een hoge steile rotswand in een diep ravijn kletterde.

Op de heenweg naar Cielo Vista had hij elke verkeerswet overtreden; maar terug naar huis overtrad hij geen snelheidsbeperkingen en reed hij niet door rood licht. Hij reed met de overdreven zorgvuldigheid van een voorzichtige dronkaard, omdat kilometer na kilometer het aanzwellende geluid in hem vergezeld ging van een steeds dieper wordende stroom duisternis, en die zwarte stromen leken uit hem de Californische nacht in te lopen. Straat na straat schenen de lantaarns zwakker te branden en leken de eerder goed verlichte avenues te verdrinken in duisternis. Tegen de tijd dat hij bij zijn flat parkeerde, liep de rivier die misschien hoop was, weg in de afgrond en werd Noah op de stromen van een deprimerender emotie naar een fles cognac en naar zijn bed gedragen.

32

Jongen, hond en grijze chagrijn bereiken de schuur-die-geen-schuur-is, maar voor Curtis lijkt het op een schuur en niets anders. Eigenlijk lijkt het meer op de ruïnes van een schuur.

Het bouwsel staat apart, tweehonderd meter ten noordwesten van het stadje, achter gedrongen saliestruiken, stoppels wilde zuring en kruipende zandklis waar je met je voeten in blijft hangen. Op een verrassend scherpe grenslijn geven allerlei soorten woestijngewassen, onkruid en cactussen zich over aan de zoute grond, en de ongastvrije woestijn maakt plaats voor de totaal onvruchtbare zoutvlakte – wat een vreemde plaats lijkt om een schuur te hebben gebouwd.

Zelfs in de van duisternis vergeven nacht, waarin de schaduwen van schaduwen druipen, is de vervallen staat van het gebouw overduidelijk. In plaats van een rechte lijn beschrijft het steil overhellende dak een schuine lijn van punt tot dakrand. De muren staan een beetje wankel op de fundering en zijn door de tijd kromgetrokken en door het weer verzakt in de hoeken.

Tenzij de gammele schuur in werkelijkheid een geheime opslag is vol futuristische wapens – plasmazwaarden, lasergeweren, neutronengranaten – kan Curtis zich niet voorstellen wat voor hoop die hem biedt. Geen schuilplaats zal veilig zijn in dit noodweer.

In het door strijd verscheurde stadje achter hen woedt de storm al. Veel van het geschreeuw en gegil draagt niet over de tussenliggende woestijn, maar een paar flauwe kreten zijn al verkillend genoeg om zijn ruggengraat met ijs te bekleden. Geweervuur, vertrouwd voor dit gebied sinds anderhalve eeuw, wordt beantwoord door oorlogsgeluiden die nooit eerder in het oude of nieuwe Westen zijn gehoord: een onheilspellend gedreun dat de lucht doet huiveren en de aarde doet trillen, een hoog op en neer gaand gefluit, een pulserend jammeren, een gekweld metalen gekreun.

Terwijl Gabby een mansgrote deur naast de grotere deuren van de schuur openwrikt, wordt Curtis’ aandacht door een harde effen explosie naar het stadje getrokken, net op tijd om te zien dat een van de grotere gebouwen – misschien de saloon annex speelhal – implodeert, alsof hij instort in een zwart gat. De omgekeerde drukgolf trekt wervelingen van zout uit de droge bedding van de oude oceaan en zuigt die naar het stadje toe, en Curtis wankelt op de ballen van zijn voeten.

Een tweede explosie, direct volgend op de eerste, gaat vergezeld van een werveling van feloranje licht op de plek waar de saloon heeft gestaan. In die kolkende vlammenzee lijkt het ineengeklapte gebouw zichzelf uit te braken: planken en dakplaten, deurlijsten en balustrades, deuren, geknakte kozijnen – plus twee hele trappen als delen van de ruggengraat van een brontosaurus – worden door de duisternis die ze had verzwolgen, uitgebraakt, en draaien tollend in de lucht rond, als in een tornado, afstekend tegen de vlammen. Als een drukgolf de wervelingen van zout terugstuurt en die opjaagt met een hagelbui van zand waardoor Curtis bijna weer omver wordt geblazen, is het mogelijk te geloven dat de rondtollende puinresten van de saloon zich op magische wijze weer herstellen tot de historische constructie.

Gabby heeft geen tijd voor het schouwspel, en Curtis behoort het ook niet te hebben. Hij volgt de opzichter en de hond de schuur in. De deur is niet zo gammel als hij verwacht. Met ruw hout aan de buitenkant, maar staal aan de binnenkant, is hij zwaar en solide, en zwaait moeiteloos achter hen dicht op de goed geoliede scharnieren. Binnen bevindt zich een korte, in schaduwen gehulde gang met aan het einde licht achter een open deur. Niet het licht van een olielamp, maar een voortdurend tl-schijnsel.

De lucht bevat noch de flauwe, sintelachtige geur van de woestijn noch de zoutige adem van de zoutvlakte. En hij is koel.

Dennenbomen, dennenbomen, dicht bij de vloer, dennen op de vloer. Naar dennen geurende was op de vinyl tegels. Kaneel en suiker, koekkruimels, boter, suiker, kaneel en bloem. Goed, goed.

Het fluorescerende licht komt uit een raamloos kantoor met twee bureaus en archiefkasten. En een koelkast. Gekoelde lucht komt uit een ventilatiekanaal bij het plafond.

Nauwelijks merkbare trillingen in de vloer suggereren een ondergrondse ruimte met een door diesel aangedreven generator. Deze schuur is Disneyland waardig: helemaal nieuw, maar zo in elkaar gezet dat hij lijkt op de ingevallen resten van een oude boerderij. Het gebouw verschaft kantoor en werkruimte aan het personeel dat zorgt voor het onderhoud van de spookstad, maar zonder zowel moderne structuren als zichtbare voorzieningen te tonen die zouden afleiden van de verder nauwgezet vastgehouden ambiance van de periode.

Op het dichtstbijzijnde bureau staan een bekertje koffie en een grote thermoskan. Naast het bekertje ligt een paperbackroman van Nora Roberts. Tenzij de officiële nachtploeg nog twee spoken telt, zijn de koffie en het boek van Gabby.

Hoewel ze op de vlucht zijn, met het vooruitzicht dat zwaarbewapende onderzoekers elk moment achter hen dit gebouw binnen kunnen vallen, blijft de opzichter even staan om de paperback van het bureau te grijpen. Hij schuift hem onder een stapel papier in een van de laden.

Even kijkt hij schaapachtig naar Curtis. Zijn diep gebruinde gezicht krijgt een lichtrode bronzen tint.

De vervallen schuur is helemaal niet wat hij vanbuiten lijkt, en Gabby is ook niet helemaal wat hij schijnt. De club van alles wat niet helemaal is wat het schijnt heeft een enorm ledenbestand.

‘Judas in het hellevuur, jongen, we zitten hier in gevaarlijk gebied! Blijf daar niet gewoon zo staan tot je overwoekerd bent door wijzerplaat en koeientong! Laten we gaan, laten we gaan!’

Curtis was alleen maar bij het bureau blijven staan omdat Gabby als eerste was blijven staan, en hij beseft dat de opzichter voornamelijk tegen hem schreeuwt om zijn aandacht van het incident met het boek af te leiden.

Maar terwijl hij Gabby door het vertrek naar een volgende deur volgt, vraagt Curtis zich af wat voor soort planten wijzerplaat en koeientong kunnen zijn en of ze op dit terrein echt zo snel groeien dat je er volkomen door overwoekerd kunt raken als je zelfs voor een paar momenten stil blijft staan. Hij vraagt zich ook af of dit vleesetende planten zijn die je niet alleen inspinnen maar je ook levend opeten.

Hoe sneller hij uit Utah weg is, hoe beter.

Achter het eerste kantoor is een volgend en groter kantoor. De vier deuren in deze ruimte suggereren eendere vertrekken erachter.

Hinkend als een hond met twee korte poten aan een kant, leidt Gabby Old Yeller en Curtis naar de deur helemaal aan de overkant, grist een set sleutels van een pennenbord en loopt verder naar een garage voor vier auto’s. Drie parkeervakken zijn leeg en in de vierde staat een SUV, met de neus naar een roldeur: een witte Mercury Mountaineer.

Terwijl Curtis zich naar de passagierskant haast, trekt Gabby het chauffeursportier open en zegt: ‘Die hond, is ze afgericht?’

‘Ze is goed gericht, meneer.’

‘Zeg dat nog eens?’

‘Ze is goed gericht, meneer,’ zegt Curtis als hij met een ruk het rechtervoorportier opent.

Terwijl hij zich achter het stuur hijst, schreeuwt Gabby tegen hem: ‘Vervloekt, ik wil geen pissende koekjesvreter in mijn nieuwe Mercury!’

‘We hebben alleen maar hotdogs op, meneer, en wat sinaasappelsap,’ antwoordt Curtis geruststellend terwijl hij, niet zonder moeite, op zijn stoel klimt met de hond in zijn armen.

‘Alle syfilitische schapen nog aan toe! Waarom neem je haar op de voorbank, jongen?’

‘Waarom niet, meneer?’

Terwijl hij op een knop van de afstandsbediening drukt om het rolluik omhoog te laten gaan en de motor start, zegt de opzichter: ‘Zolang God de dieren achter de mens heeft geplaatst, horen dieren achter in een auto geladen te worden!’

Curtis trekt zijn portier dicht en zegt: ‘God heeft inderdaad de dieren achter de mens geplaatst, maar ik begrijp niet wat het een met het ander te maken heeft.’

‘Je hebt net zo veel verstand als een poepemmer. Hou je bastaard goed vast, als je niet wil dat ze vol hagel aan de verkeerde kant van de voorruit uitgesmeerd wordt.’

Old Yeller installeert zich op Curtis’ schoot en kijkt naar voren, en hij slaat zijn armen om haar heen om haar op haar plek te houden.

‘We gaan d’r als de vliegende ruftwind vandoor!’ verklaart Gabby luid terwijl hij de Mountaineer uit zijn vrij zet.

Curtis ziet dit als een waarschuwing tegen de mogelijkheid dat ze last zullen krijgen van winderigheid, maar hij kan zich niet voorstellen waarom dat zal gebeuren.

Gabby trapt op het gaspedaal en de Mountaineer schiet de garage uit onder de nog steeds omhoogrollende deur.

Curtis wordt eerst achteruit tegen zijn stoel gedrukt, en dan opzij tegen het portier geduwd, als de opzichter een bocht naar westzuidwest maakt die zo scherp is dat de SUV bijna omslaat. Hij herinnert zich een verkeersvoorschrift en verheft zijn stem boven de racende motor uit: ‘Volgens de wet moeten we veiligheidsgordels om hebben, meneer!’

Zelfs in het zwakke licht van het instrumentenpaneel kan de jongen Gabby’s gezicht zien verduisteren alsof iemand van de regering hem op dit moment de keel dichtknijpt, en de oude man bewijst dat je tegelijkertijd kunt schelden en rijden. ‘Dat hele zootje politici heeft met z’n allen het verstand van miereneieren! Geen schurftige, wrattige, vliegenetende politicus met kikkererwten als hersenen en geen twaalftenige, punthoofdige bureaucraat gaat mij vertellen of ik wel een gordel moet dragen of dat ik géén gordel moet dragen, wat dat betreft! Als ik op deze rem wil gaan staan en met mijn kanis door de voorruit knal, dan doe ik dat, en niemand gaat mij vertellen of ik er wel of niet het recht toe heb! Straks zeggen die machtswellustige schoften ons nog dat we een toque moeten dragen onder het rijden!’

Terwijl de opzichter in deze geest door blijft gaan, draait Curtis zich zo goed mogelijk om op zijn stoel, waarbij hij Old Yeller blijft vasthouden, en kijkt achterom naar het oosten en het noorden, naar de in oorlog verkerende spookstad. Het is een lichtshow daar, gewelddadig genoeg om zelfs Wyatt Earp in de kerk te laten schuilen. Als het schieten voorbij is, zal het historische genootschap dat deze plek onder haar hoede heeft, het heel moeilijk krijgen het stadje te restaureren uit de splinters, gebogen spijkers en asresten die er achtergebleven zullen zijn.

Hij blijft zich verbazen dat de FBI van hem en van de machten die achter hem aan zitten weet, dat ze in deze zaak tussenbeide zijn gekomen en echt denken dat ze kans maken hem te lokaliseren en in voorlopige hechtenis te nemen, voordat zijn vijanden hem vinden en vernietigen. Ze moeten weten hoezeer ze met wapens in de minderheid zijn, maar toch hebben ze zich erin gemengd. Onwillekeurig heeft hij bewondering voor hun agressieve aanpak en hun moed, ook al zouden ze hem uiteindelijk aan experimenten blootstellen als ze hem lang genoeg in handen hadden.

Gabby kan nog sneller rijden dan hij kan praten. Ze schíéten over de zoutvlakte.

Om ongewenste aandacht te vermijden, rijden ze met gedoofde koplampen.

Het rijden zonder licht tussen schemering en zonsopkomst is natuurlijk tegen de wet, maar hij besluit dat het aansnijden van dit onderwerp bij Gabby een slechte vorm van sociaal verkeer is. Bovendien heeft Curtis hoe dan ook zelf de wet meer dan eens overtreden tijdens zijn vlucht naar vrijheid, hoewel hij niet trots is op zijn criminaliteit.

De bewolkte lucht laat geen enkel licht toe, maar de natuurlijke fluorescentie van het land zorgt ervoor dat ze niet blindelings rijden, en gelukkig is Gabby bekend met dit terrein. Hij mijdt elke weg die de verlate vlakte zou kunnen kruisen en blijft op open land zodat er geen risico is na een bocht frontaal op een onschuldige automobilist te knallen met alle ongelukkige fysieke en morele consequenties van dien.

De zoutvlakte gloeit wit en de Mercury Mountaineer is wit, dus de auto is van een afstand niet zo gemakkelijk te zien. De banden werpen witte pluimen achter hen op, maar dit is een dun spoor, geen enorme wolk en het valt snel weer terug.

Als FBI-agenten of de ergere schooiers bewegingsdetectors gebruiken om de vlakte af te zoeken vanaf een punt boven de valleiwanden of vanuit de lucht, dan kan Gabby net zo goed niet alleen de koplampen ontsteken, maar ook fakkels afschieten, omdat deze wit-op-witstrategie niet slim genoeg is om ervoor te zorgen dat ze geen maal voor de gieren worden, zoals de man die tussen de gebouwen in als een brandende massa op hen af getuimeld kwam.

‘... bindt handen en voeten vast met die ergerlijke gordels, smeer ze in met reuzel, gooi ze in een wortelkelder met misschien tienduizend halfverhongerde STINKTORREN, en laten we dan eens kijken hoe brandvrij die goddeloze schoften zich voelen!’ concludeert Gabby.

Terwijl hij de gelegenheid aangrijpt om van onderwerp te veranderen, zegt Curtis: ‘Over stinken gesproken, meneer, ik heb geen wind gelaten en ik denk ook niet dat ik het zal doen.’

Hoewel hij geen snelheid mindert en zelfs nog meer gas geeft, verplaatst de oude opzichter zijn aandacht van de zoutvlakte met een ruk naar hem. Hij fixeert Curtis met zo’n compleet verbijsterde blik dat het hem een ogenblik de woorden beneemt.

Maar slechts een ogenblik, want daarna smakt hij met zijn lippen en krijgt hij zijn tong weer in beweging: ‘Judas, ijzige ijzerzagen in de hel! Jongen, wat zei je potver daarnet en waarom zei je het?’

Verontrust dat zijn goed bedoelde poging om wat te babbelen zoiets als een woedeaanval bij de opzichter teweeg heeft gebracht, zegt Curtis: ‘Meneer, ik wilde u niet beledigen, maar u was degene die het als eerste had over iets als de vliegende ruftwind.’

‘Dus dit is die achterbakse kant van je, die niet zo leuk is om te zien.’

‘Ik wilde u niet beledigen, meneer, maar u hebt het gezegd, en ik merkte alleen maar op dat ik geen wind heb gelaten, zoals u had verwacht, en u ook niet en ook mijn hond niet.’

‘Je blijft zeggen ik wilde u niet beledigen, maar ik vertel je nu meteen dat ik me wel beledigd voel als jouw hond begint te ruften in mijn nieuwe Mercury.’

Dit gesprek gaat zo slecht en ze scheuren met zo’n angstaanjagende snelheid over de zoutvlakte, dat veranderen van onderwerp een zaak van leven of dood lijkt, dus Curtis meent dat het tijd wordt Gabby te complimenteren over zijn bloedlijn met een beroemdheid. ‘Meneer, ik heb ontzettend genoten van Helldorado, Heart of the Golden West, en Roll on Texas Moon.’

‘Wat is er verdikkeme met jou aan de hand, jongen?’

De hond jammert en huivert op Curtis’ schoot.

‘Kijk voor u, meneer!’ roept de jongen uit.

Gabby werpt een blik op de aanstormende zoutvlakte. ‘Alleen maar tuimelgras,’ zegt hij achteloos als een enorme stekelige bal van de voorbumper stuitert, over de motorkap rolt, langs de voorruit en van voor naar achteren over het dak tolt met een klitter-klit als de vingers van een skelet die aan de onderkant van het deksel van een doodskist krabben.

Nerveus, maar moedig een volgende poging wagend om tot een betere verstandhouding met de opzichter te komen, zegt Curtis: ‘Along the Navajo Trail was echt een mooie film en The Lights of Old Santa Fe. Maar misschien was Sons of the Pioneers wel de beste.’

‘Zeg je films?’

‘Ik zeg films, meneer.’

Op het moment dat Gabby de Mountaineer meer gas geeft, en nog meer, haalt hij zijn aandacht van het land voor zich weg, alsof hij erop vertrouwt dat hij een naderende catastrofe via een zesde zintuig zal zien aankomen, en fixeert Curtis met een verontrustende intensiteit. ‘Hoe kun je, met die regeringsidioten die achter ons de wereld opblazen, in naam van de onthoofde baptist, praten over films?’

‘Omdat het de films van uw grootvader zijn, meneer.’

‘De films van mijn grootvader? Criminagel, spuug en noem het wijn en geef me er twee flessen van! Waar snater je over? Mijn grootvader verkocht huis-aan-huis bijbels en waardeloze encyclopedieën als je gek genoeg was om de deur voor hem open te doen.’

‘Maar als uw grootvader een huis-aan-huisverkoper was, hoe staat het dan met Roy Rogers?’ zegt Curtis smekend.

De haren uit Gabby’s draderige baard, wenkbrauwen en oren staan recht overeind door irritatie of door statische elektriciteit die wordt voortgebracht door een combinatie van hoge snelheid en droge woestijnlucht. ‘Roy Rogers?’ Hij schreeuwt weer. Hij houdt het stuur met één hand vast en slaat erop met de andere. ‘Wat godvernondeju heeft een zingende dode cowboy met zijn mooie laarzen en zijn films te maken met jou of mij, of met de prijs van bonen?’

Curtis kent de prijs van bonen niet of weet niet waarom de prijs juist op dit moment zo plotseling van belang is voor de opzichter, maar hij weet wel dat ze veel te hard rijden – en nog steeds harder gaan rijden. Hoe verstoorder Gabby wordt, hoe zwaarder zijn voet op het gaspedaal drukt, en alles wat Curtis zegt, verstoort hem nog meer. De bodem van de vallei is opmerkelijk vlak, maar met deze roekeloze snelheid doet zelfs de geringste oneffenheid en kuil de Mountaineer rammelen. Als ze een diepe groef of een rots raken, of een van die door de zon gebleekte koeienschedels die zo vaak te zien zijn in cowboyfilms, zal het beste staaltje vernuft uit Detroit hen niet helpen, en zal de SUV omslaan als, nou, als Judas aan een boomstam gebonden door de stortkoker naar de hel.

Curtis is bang om nog iets te zeggen, maar Gabby schijnt op het punt te staan weer op het stuur te bonken als hij helemaal níéts zegt. Dus zonder de wens om te argumenteren, alleen maar met de bedoeling om een alternatieve mening uit te drukken en met een aangenaam gesprek de opwinding van de opzichter en ook de snelheid van de Mountaineer te verminderen, zegt hij: ‘Ik wil u niet beledigen, meneer, maar ik vond de laarzen van Roy Rogers helemaal niet zo mooi.’

Gabby kijkt even naar het land voor zich, zeer tot opluchting van Curtis, maar kijkt ogenblikkelijk weer naar Curtis, en weer versnelt de SUV. ‘Jongen, weet je dat duvelse moment daar bij de pomp nog, toen ik je vroeg of je stom was of zoiets?’

‘Ja, meneer, ik weet het nog.’

‘En weet je nog wat je zei?’

‘Ja, meneer, ik zei dat ik dacht dat ik zoiets was.’

‘Als er ooit nog een gek is die je die vraag stelt, jongen, kan ik je de raad geven dat je hem beter kunt zeggen dat je stompzinnig bent!’ Terwijl hij weer op het stuur slaat, begint hij aan een volgende schreeuwpartij. ‘Schuif een fles in mijn reet en noem me Yankee Doodle! Hier breng ik mezelf in oorlog met de hele eierklutsende regering, met hun bommen en tanks en belastinginners, allemaal omdat jij beweert dat ze je ouders hebben vermoord, en nu merk ik dat jij wel van alles kunt zeggen, wat net zo veel nergens op slaat als kippengeleuter, en misschien heeft de regering wel helemaal nooit je ouders vermoord.’

Ontzet als hij dit misverstand hoort en vechtend tegen zijn tranen, haast Curtis zich om de opzichter te corrigeren. ‘Meneer, ik heb nooit gezegd dat de regering mijn ouders heeft vermoord.’

Overdonderd en uitzinnig buldert Gabby: ‘Snij mijn co-jones af en noem me prinses, maar zeg me nóóit dat je me dat niet hebt verteld!’

‘Meneer, ik beweerde dat het de ergere schooiers waren die mijn ouders hebben vermoord, niet de regering.’

‘Er bestaan geen ergere schooiers dan de regering!’

‘O, heel veel erger, meneer.’

Old Yeller beweegt op Curtis’ schoot. Ze jammert nerveus en ijskoude zweetdruppels druppelen snel van haar zwarte neus op zijn handen, en hij voelt dat ze moet plassen. Via hun speciale jongen-hondband moedigt hij haar aan haar blaas in bedwang te houden, maar nu wordt hij eraan herinnerd dat hun relatie zowel die van hond-jongen als van jongen-hond is, en dat die naar beide kanten kan werken en dat, als hij niet voorzichtig is, haar behoefte om te plassen zijn behoefte om te plassen wordt. Hij kan zich gemakkelijk de catastrofe voorstellen die erop volgt als hij en de hond allebei in Gabby’s nieuwe Mercury plassen; de opzichter zou een beroerte krijgen en op hoge snelheid de macht over het stuur verliezen.

Voor het eerst sinds het wegrestaurant verliest de jongen het vertrouwen in zijn vermogen om Curtis Hammond te zijn. Zonder een toepasselijke zelfverzekerdheid kan geen vluchteling een geloofwaardige vermomming vasthouden. Een perfect evenwicht is de sleutel tot overleven. Dat is de wijsheid van moeder in de meest pure vorm.

Gabby is weer aan het foeteren en de Mercury Mountaineer huivert en kreunt als een spaceshuttle die in zijn baan komt, en ondanks alle tumult maakt iets wat de opzichter daarnet heeft gezegd in Curtis’ geest verbinding met een ánder misverstand eerder die avond. Er gaat een klein lampje branden en Curtis grijpt wanhopig zijn plotselinge inzicht aan om te proberen de richting van het gesprek te veranderen en de veel vriendelijker toon die een tijdje geleden tussen hen bestond te herstellen.

Volgens films streven de meeste Amerikanen er altijd naar hun leven te verbeteren en zichzelf te verbeteren, en omdat films betrouwbare informatie verschaffen, onderbreekt Curtis Gabby’s geloei met de bedoeling hem een les in het woordenboek te geven waarvoor de opzichter hem ongetwijfeld dankbaar zal zijn. ‘Meneer, de reden dat ik in de war was, was dat u het niet juist uitsprak. U bedoelde testikels.’

Elke blik van verrassing die tot nu zo dramatisch gebruik maakte van het hoogst expressieve gezicht van de opzichter, is niets vergeleken bij de voorhoofdfronsende, wenkbrauwoptrekkende, ogenuitpuilende, rimpelstrekkende, baardkrullende verbazing die nu bezit neemt van zijn gezicht.

Gabby’s uitdrukking is zo’n duidelijke voorbode voor een volgende scheldpartij dat Curtis snel verder gaat en als een gek probeert zich te verduidelijken: ‘Meneer, u zei “co-jónes” terwijl u bedoelde te zeggen “ko-go-nès”. Cojones. Dat is de Spaanse uitspraak die iets verschilt van de wijze waarop u het zegt. Als u...’

‘Moge alle duivels uit de hel naar Abilene geschoten worden!’ loeit Gabby en hij kijkt met duidelijke walging weg van Curtis, wat aan de ene kant goed is en aan de andere kant slecht. Goed omdat hij nu tenminste naar de zoutvlakte voor zich kijkt. Slecht omdat hij vroeg of laat, trillend van de belediging die hij heeft gevoeld, weer naar Curtis zal kijken en díé blik zal het vocht van het water pellen.

Als vocht bij water.

Weer bloeit er een klein inzicht op in Curtis, maar hij weerstaat de aandrang het met de opzichter te delen. Hij is alle vertrouwen kwijtgeraakt in zijn vermogen met andere mensen om te gaan. Hij is geschokt en ervan overtuigd dat alles wat hij zegt, zelfs een woordloos ahum op de meest vriendelijke manier gebracht, verkeerd geïnterpreteerd zal worden en weer een woedende godslastering bij Gabby los zal maken die hard genoeg zal zijn om alle ramen in de Mountaineer aan scherven te doen gaan.

Het onvermogen van de jongen om zelfs maar te proberen zijn kant van het gesprek gaande te houden, resulteert slechts in een korte stilte. De opzichter sputtert geïrriteerd nadat hij ‘Abilene’ heeft gezegd, hapt lucht met een reutelend gesnuif een paard waardig en blaast een volgende stroom woorden uit: ‘Jij, bijdehand, achterbaks, ondankbaar snotneuzerig stuk vreten! Ik ben dan misschien niet naar Harvard geweest, en misschien heb ik niet de voordelen van iemand die met een zilveren lepel in zijn mond is geboren, maar vanaf het moment dat ik in de luiers lag, weet ik dat het puur van slechte manieren getuigt als je kritiek hebt op ouderen. Je hebt niet het recht me te vertellen hoe je co-jones moet zeggen als dat zielige stel cojones dat jij hebt niet groter is dan twee kikkererwten.’

Terwijl Gabby blijft voortrazen, haalt hij de druk van het gaspedaal af en laat de snelheid van de Mountaineer terugzakken. Misschien overweegt hij te stoppen en Curtis te bevelen uit te stappen en zichzelf verder maar te redden.

Op dit moment zou de jongen, als ze in een boot hadden gezeten midden op een stormachtige zee, zonder protest overboord zijn gesprongen; daarom zal hij niet twisten als hij alleen wordt achtergelaten op deze zoutvlakte. Hij zal het verwelkomen. De spanning van het zijn van een wanhopige vluchteling, het ophouden van een geloofwaardige valse identiteit, zich moeten verzetten tegen de aandrang een beetje als een wilde hond te doen, én een gesprek te voeren in een heel moeilijk dialect, is meer dan hij aankan. Hij heeft het gevoel alsof zijn hoofd zal exploderen, of dat iets zal gebeuren dat nog erger en beschamender is.

Omdat hij blijkbaar voldoende woede heeft geventileerd om naar zijn snotneuzerige passagier te kijken zonder kans op een hartinfarct, haalt Gabby ten slotte zijn aandacht weg van de vlakte. Misschien is de oude man verrast dat Curtis zichzelf nog niet uit de Mountaineer heeft geworpen of misschien is hij verrast door de tranen van de jongen, of misschien is hij gewoon verrast dat dit bijdehante stuk vreten hem in de ogen durft te kijken. Wat de reden ook is, in plaats van het vernietigende vertoon van minachting en geringschatting dat Curtis verwacht, blaast de opzichter zijn gezicht op tot een uitdrukking van verbazing die zo veel verder gaat dan zijn éérdere blik van verbazing, dat die beter lijkt te passen bij een tekenfilmfiguur dan bij een mens.

En hij trapt op de rem.

Gelukkig was hun snelheid teruggebracht van meer dan honderdzestig kilometer per uur tot onder de zeventig. Gierende remmen en piepende banden klinken bijna hetzelfde op hard samengepakt zout als op asfalt, hoewel de gecombineerde stank van warm rubber en omgewoeld zout een geur veroorzaakt die uniek is voor deze omstandigheden en op een vreemde manier lijkt op sissende ham in een koekenpan.

Als Curtis niet stevig genoeg in zijn stoel gedrukt had gezeten, waarbij zijn staartbeentje in de bekleding prikte, en hij zijn voeten niet zo stevig tegen de vloer had gezet dat hij er een deuk in had kunnen trappen, zouden hij en Old Yeller misschien wel als insecten aan de verkeerde kant van de voorruit uiteengespat zijn. In plaats daarvan schiet het leven van de arme hond door haar kop, van jonge pup via jonge hond naar de hotdogs in de kampeerwagen, en ook bij Curtis schiet zijn leven door zijn hoofd, waardoor hij en de hond een beetje beduusd raken. Maar als de Mountaineer schuddend op zijn veringen glijdend volledig tot stilstand komt, zijn jongen en hond ongedeerd.

Doordat hij het plotselinge stilstaan ook ongedeerd heeft overleefd, bewijst Gabby dat de ellendige, schurftige, wrattentelende, vliegenetende politici met kikkerhersens niet alles weten. Je zou kunnen denken dat deze kleine triomf van ongepolijst individualisme op de regering en de natuurkundige wetten een stemmingsverandering ten goede met zich mee zou brengen. Integendeel, met een verbazingwekkende stortvloed aan woorden, die verwijzen naar biologische ontlasting en seksuele relaties, ramt de opzichter de versnellingspook in zijn vrij, gooit zijn portier open en stapt uit de SUV in zo’n hogelijk opgewonden staat dat hij over zijn eigen benen struikelt en uit het zicht verdwijnt.

‘Criminagel!’ roept Curtis uit.

Hij glijdt onder Old Yeller vandaan over het middenvak, laat de hond op de stoel achter en schuift achter het stuur.

Buiten het open portier, in het bleke licht van het plafondlampje van de SUV ligt Gabby op zijn rug op de grond. Zijn verkreukte cowboyhoed vol zweetplekken ligt omgekeerd naast hem, alsof hij ten slotte die banjo tevoorschijn zal halen en voor een kwartje zal gaan spelen. Zijn witte haar staat uit alsof het de bliksem heeft geleid, en zoutkorrels glinsteren in het geëlektrocuteerde kapsel. Hij ziet er verdwaasd uit, misschien omdat hij de stevigheid van het zoutbed met twee tikken van zijn hoofd heeft getest.

‘Alle huilende heiligen op een stokje!’ verklaart Curtis. ‘Meneer, gaat het wel een beetje met u?’

De vraagt doet de opzichter dermate hevig schrikken, dat je zou denken dat hij zojuist met onthoofding is bedreigd. Hij schuifelt naar achteren, weg van de Mountaineer, waarmee hij grondig het zitvlak van zijn broek zout, en hij neemt pas de tijd om weer overeind te krabbelen als hij enige afstand tussen zichzelf en de auto heeft gebracht.

Tot dit moment had Curtis aangenomen dat veel van wat vreemd lijkt aan het gedrag van de man, eigenlijk niet vreemd is, maar gewoon een zaak van slechte communicatie, die resulteert in een reeks ongelukkige misverstanden. Nu is hij er niet meer zo zeker van. Misschien is Gabby niet vreemd-maar-sympathiek, niet vreemd-maar-teerhartig, niet vreemd-maar-goed-bedoelend, maar gewoon alleen maar vreemd. Misschien is hij ook een beetje onevenwichtig. Misschien heeft hij op dolkruid zitten kauwen. Hij is waarschijnlijk geen seriemoordenaar, zoals de tandenfetisjisten in de kampeerwagen, tenzij seriemoordenaars een nog groter percentage van de bevolking uitmaken dan films aangeven, wat een beangstigende gedachte is.

Op de grond tussen Gabby en de Mountaineer liggen twee objecten: de hoed en het 9mm pistool. Terwijl hij nog maar een ogenblik geleden als een dolle achteruit schuifelde, verandert hij nu van koers en komt aarzelend dichterbij. Hoewel Curtis zou willen geloven dat Gabby een oprechte amigo is, ruzieachtig maar begaan, is de aandacht van de opzichter níét gericht op de hoed.

Het handwapen is dicht bij Curtis. Hij springt uit de SUV om het te pakken.

De onvoorspelbare opzichter probeert hem niet voor te zijn. Hij blijft niet gewoon staan of loopt terug, maar hij draait zich om en rent zo snel hij kan weg over de zoutvlakte met die bijzondere, schokkende gang van hem.

Verbijsterd kijkt Curtis de verdwijnende figuur na tot duidelijk wordt dat de man niet zal proberen stiekem terug te keren. Gabby kijkt niet één keer over zijn schouder, maar gaat ervandoor naar de oostelijke kant van de vallei alsof hij gelooft dat alle duivels tussen hel en Abilene, die hij daarnet nog vervloekt had, nu wraakvol achter hem aan komen. Hij lost op in de duisternis en de spookachtige fluorescentie tot hij niets meer is dan de luchtspiegeling van een mens.

Vreemd. De hele ontmoeting met Gabby zal later nog een heel grondige analyse moeten krijgen, wanneer Curtis zijn vijanden heeft overleefd en zich wat vrije tijd kan veroorloven om erover na te denken. Áls hij hen heeft overleefd, niet wanneer. Nu hij voor een tijdje bevrijd is van de verplichting om zich sociaal te gedragen, voelt Curtis zijn zelfvertrouwen terugkeren.

Een paar kilometer naar het noorden, waar verbeten revolvervechters ooit confrontaties aangingen in de zanderige hoofdstraat, is nog steeds een woester en luidruchtiger confrontatie gaande, en hoewel het niet op armageddon of de War of the Worlds lijkt, blijft het niveau van de strijd indrukwekkend. Curtis verwachtte dat de strijd al lang voorbij zou zijn, en hij denkt niet dat deze ongelijke strijdkrachten nog veel langer zullen duelleren.

Bovendien zullen ze, eerder vroeg dan laat, misschien vermoeden dat de jongen om wie ze aan het vechten zijn, tijdens het tumult het stadje is uitgeglipt en er weer vandoor is. Dan zullen de twee legers eerder uit elkaar gaan dan tot het bittere einde doorvechten, en zowel de schooiers als de ergere schooiers zullen terugkeren naar de urgente jongen-hondzoektocht die hen om te beginnen op hetzelfde moment in hetzelfde stadje heeft gebracht.

We moeten verder.

Terwijl hij het pistool op de grond laat liggen nu hij zich geen zorgen meer hoeft te maken dat Gabby het in bezit krijgt, klimt Curtis weer in de Mountaineer. Hij heeft nog nooit in zo’n auto gereden. Maar het principe van de bediening is voor de hand liggend, en hij weet zeker dat hij er redelijk mee om zal kunnen gaan, hoewel hoogstwaarschijnlijk niet met de vaardigheid van Steve McQueen in Bullit of met het aplomb van Burt Reynolds in Smokey and the Bandit.

Hij staat op het punt over te stappen van kleine vergrijpen naar het begaan van een misdrijf. Autodiefstal. Zo zullen de autoriteiten het zien.

Maar vanuit zijn gezichtspunt is het eigenlijk een ongevraagd lénen van een voertuig, omdat hij niet van plan is de Mountaineer te houden. Als hij er ten slotte afstand van doet in net zo’n goede staat als hij hem heeft aangetroffen, bestaat zijn morele verplichting uitsluitend uit een excuus aan Gabby en compensatie voor benzine, tijd en ongemak. Omdat hij zich er niet op verheugt de opzichter weer onder ogen te komen, hoopt hij dat zijn ziel niet al te veel schade oploopt als hij zowel het excuus als de betaling per brief regelt.

Lengte blijkt een probleem te zijn. Curtis Hammond, een beetje aan de kleine kant voor een jongen van tien, heeft een goed overzicht van het terrein voor zich én kan volledig en gemakkelijk de rem en het gaspedaal bedienen, maar niet alle twee tegelijk. Door een beetje in te zakken en zijn rechtervoet uit te steken zoals een springende balletdanser zou doen die op de punten van zijn tenen neer wil komen, lukt het hem verder te rijden met een half geblokkeerd uitzicht en met een halfgare pedaalvoering.

Maar dit vertraagt hem en hij rijdt met een snelheid die meer past bij een begrafenisstoet dan bij een vlucht naar vrijheid.

Terwijl hij zo veel mogelijk afstand wil brengen tussen zichzelf en zijn achtervolgers, moet hij eraan blijven denken dat tijd en niet afstand zijn voornaamste bondgenoot is. Alleen door heel trouw Curtis Hammond te blijven, uur na uur, dag na dag, is het mogelijk dat hij voor eeuwig aan ontdekking ontsnapt. Door bepaalde aanpassingen zou hij de Mountaineer makkelijker kunnen bedienen, maar als hij daaraan toegeeft, zal hij de volgende keer als ze in zijn buurt komen peilen, beter zichtbaar zijn. En dat zal gauw gebeuren.

Mams wijsheid. Hoe langer je een vermomming draagt, hoe vollediger je die vermomming wórdt. Om een geloofwaardige vermomming vol te houden, mag een vluchteling nooit uit zijn karakter stappen, zelfs niet voor even. Het aannemen van een nieuwe identiteit is niet alleen maar een kwestie van het verwerven van een overtuigend setje identiteitspapieren; je bent niet veilig voor ontdekking alleen als je lijkt op de persoon, zo praat, loopt en handelt. Het aannemen van een nieuwe identiteit eist van je dat je deze nieuwe persoon wórdt met elke vezel en elke cel – en voor elke minuut van de dag, als je gezien en als je niet gezien wordt. Zelfs na haar dood blijft mam de uiteindelijke autoriteit op dit gebied, evenals een universeel symbool van moed en vrijheid. Ze zal lang na haar overlijden nog geëerd worden. Zelfs als ze zijn moeder niet was geweest, dan nog zou hij zich gedragen naar haar advies; maar als haar zoon heeft hij een speciale verplichting, niet alleen om te overleven, maar ook om te leven naar haar lessen en die uiteindelijk door te geven aan anderen.

Weer wordt hij overvallen door verdriet en een tijdje reist hij in haar gezelschap.

Hij durft niet verder naar het zuidwesten te gaan, want uiteindelijk moet de vallei hem naar de autosnelweg brengen waar gepatrouilleerd zal worden. Hij kwam uit het oosten. Het spookstadje ligt in het noorden. Daardoor heeft hij geen andere keuze dan de vallei pal naar het westen in de breedte over te steken.

Hoewel hij niet het risico loopt een snelheidsrecord op land te vestigen en hoewel hij soms schoksgewijs opschiet als hij zijn nek uitrekt om over het stuur heen te kijken of zijn hoofd intrekt om tussen het stuur en de bovenkant van het dashboard te loeren, ontdekt hij dat de zoutvlakte berijdbaar terrein is. Maar op het moment dat hij de helling van de westelijke vallei bereikt, beseft hij dat hij op deze manier niet verder kan.

Hier heeft het zoutloze land geen gerieflijke natuurlijke gloed. Het zicht dat al beperkt is door de lengte van de jongen, zakt ogenblikkelijk terug naar een conditie die niet veel beter is dan blindheid. Het aanzetten van de koplampen zal geen oplossing zijn – tenzij hij aandacht op zichzelf wil vestigen en zo zelfmoord wil plegen.

Daarbij zal het stijgende land rotsachtig en ongelijk zijn. Curtis zal veel sneller op de omstandigheden moeten reageren met zowel de rem als het gaspedaal dan hij tot dusver heeft kunnen doen.

Hij schakelt naar zijn vrij, gaat rechtop zitten, en staart naar de weg voor hem, gehinderd door de uitdaging.

Zijn zuster in wording komt met de oplossing. Tijdens de langzame rit over het laatste stuk van de zoutvlakte, had Old Yeller op de passagiersstoel gezeten terwijl ze het zijraampje versierde met een patroon van neusafdrukken. Nu staat ze op haar stoel en schenkt Curtis een betekenisvolle blik.

Misschien omdat verdriet op zijn geest drukt, misschien omdat hij nog steeds aangedaan is door zijn vreemde ontmoeting met de opzichter, maar het duurt verrassend lang voordat Curtis het begrijpt.

Eerst denkt hij dat ze alleen maar zachtjes achter haar oren gekriebeld wil worden.

Omdat ze nooit bezwaar zal hebben tegen kriebelen achter oren of waar dan ook, geniet Old Yeller een minuut van die aangename gedachte voor ze zich van Curtis afwendt en, nog steeds met haar achterpoten op de stoel, haar voorpoten op het dashboard zet. Dit plaatst haar in een perfecte positie om de weg naar voren te zien.

De jongen-hondrelatie zou waardeloos zijn als Curtis haar bedoeling nog steeds niet vatte, maar hij begrijpt haar. Hij zal de pedalen van de SUV bedienen, en zij zal zijn ogen zijn.

Braaf hondje!

Hij glijdt ver genoeg van zijn stoel om zijn rechtervoet stevig op het gaspedaal te zetten en ook om die snel genoeg en gemakkelijk te verplaatsen naar de rempedaal. Hij zit ook in een bevredigende positie om te sturen. Hij kan alleen niet door de voorruit kijken.

Hun band is niet volledig. Ze is nog steeds eerder zijn zuster in wording dan zijn geworden zuster; maar hun speciale relatie is aanzienlijk gegroeid in dat beangstigende moment toen ze allebei hun leven voor hun ogen voorbij zagen flitsen.

Curtis schakelt de SUV uit zijn vrij, drukt op het gaspedaal en stuurt tegen de relatief gemakkelijke helling van de valleiwand op met de ogen van zijn hond om hem te leiden. Samen krijgen ze tijdens de klim meer zelfvertrouwen en ze functioneren heel harmonisch tegen de tijd dat ze de top bereiken.

Hij komt op de heuvelrug tot stilstand, gaat rechtop zitten en kijkt met zijn eigen ogen naar het noordoosten. Het gevecht in het spookstadje lijkt voorbij. De schooiers en de ergere schooiers hebben beseft dat ze geen van allen hun prooi te pakken hebben. Nu ze elkaar niet meer bevechten, richten ze hun aandacht weer op de speurtocht naar jongen en hond.

De vlieglichten van twee helikopters drijven in de lucht. Een derde nadert van ver uit het oosten. Versterkingen.

Weer inzakkend op zijn stoel rijdt Curtis de heuvelrug af, verder naar het westen, onbekend terrein binnen dat Old Yeller voor hem verkent met een onwankelbare toewijding.

Hij rijdt zo snel als hem verantwoord lijkt en houdt in gedachten dat zijn zuster in wording gewond kan raken als hij de rem tijdens een te hoge snelheid intrapt.

Maar ze moeten goed opschieten, omdat hij niet kan verwachten dat de hond nu zolang hij het prettig vindt zijn ogen zal blijven. Curtis heeft geen rust nodig. Old Yeller zal uiteindelijk moeten slapen, maar Curtis heeft nog nooit van zijn leven geslapen.

Hij moet, hoe dan ook, in gedachten blijven houden dat hij en zijn zuster in wording niet alleen maar leden van verschillende soorten zijn met heel verschillende fysieke mogelijkheden en beperkingen. Van groter belang is dat ze allebei op verschillende werelden zijn geboren.

33

Meisje Donderdag heeft nog ver te gaan, volgens het oude kinderliedje, en Micky Bellsong was op een donderdag in mei geboren, meer dan achtentwintig jaar geleden. Maar op deze donderdag in augustus had ze een te grote kater om zo ver te komen als ze van plan was.

Citroenwodka vermindert de rekenkundige vaardigheid. Ergens die nacht moest ze de vierde borrel als de tweede gerekend hebben en de vijfde als de derde.

Starend in de badkamerspiegel zei ze: ‘Die verrekte citroentroep verknalt je geheugen.’ Ze kon aan zichzelf geen glimlach ontlokken.

Ze had zich verslapen voor de eerste sollicitatie en was te laat wakker geworden om naar de tweede te gaan. Allebei waren voor een baantje als serveerster.

Hoewel ze ervaring had in serveerwerk en ze van dat werk hield, hoopte ze dat ze een baan kreeg die met computers te maken had, het aanpassen van softwaretoepassingen. Ze had drie jaar onderricht samengeperst in de afgelopen zestien maanden en ze had ontdekt dat ze de vaardigheid en de belangstelling had in dit werk goed te presteren.

Eigenlijk was het beeld van zichzelf als werkend met softwareapplicaties zo radicaal tegenovergesteld aan hoe ze haar leven tot dusver had geleid, dat het voor haar het centrum van haar beeld van een betere toekomst vormde. Dat beeld had haar door het ergste jaar van haar bestaan heen gesleept.

Tot dusver was ze in haar zoektocht om van haar droom werkelijkheid te maken, gedwarsboomd door het besef onder werkgevers dat de economie aan het afglijden was, in een dip zat, vastzat, in een schaduw verkeerde, afkoelde, even pauzeerde voor de volgende opleving. Ze hadden een onbegrensd aantal woorden en zinnen om dezelfde afwijzing over te brengen.

Ze was nog niet gaan wanhopen. Lang geleden had het leven haar geleerd dat de wereld niet bestond om de dromen van Michelina Bellsong uit te laten komen of zelfs maar aan te moedigen. Ze verwachtte dat ze zou moeten vechten.

Maar als de baantjesjacht weken ging duren, zou haar besluit een nieuw leven op te bouwen weleens geen partij blijken te zijn voor haar zwakheid. Ze had geen illusies over zichzelf. Ze kón veranderen. Maar wat een excuus betrof, zou zij zelf het grootste obstakel voor die verandering zijn.

Het gezicht in de spiegel beviel haar niet, voor en nadat ze het beetje make-up dat ze gebruikte had opgebracht. Ze zag er goed uit, maar ze haalde geen plezier uit haar uiterlijk. Identiteit lag in prestaties, niet in spiegels. En ze was bang dat ze voor ze ook maar iets gepresteerd had, weer troost zou putten uit de aandacht die haar uiterlijk haar zou geven.

Wat weer mannen zou betekenen.

Ze had niets tegen mannen. Die haar kindertijd hadden vernietigd, waren niet typerend. Ze hield niet het hele mannelijke geslacht verantwoordelijk voor de perversie van een paar, net zomin als ze alle vrouwen zou beoordelen op het voorbeeld van Sinsemilla... of op het voorbeeld dat ze zelf had gesteld.

Eigenlijk hield ze meer van mannen dan ze hoorde te doen, gezien de lessen die ze had geleerd uit haar ervaringen met hen. Ze hoopte dat ze op een dag een lonende relatie zou hebben met een goede man – misschien zelfs een huwelijk.

De truc lag bij het woord goed. Haar smaak in mannen was niet zo veel beter dan die van haar moeder. Door zichzelf meer dan eens te verbinden met het puur foute type, was ze in haar huidige omstandigheden terechtgekomen, die voor haar leken op de uitgebrande bodem van een geruïneerd bestaan.

Nadat ze zich had aangekleed voor een sollicitatie om drie uur – de enige die dag die ze zou kunnen halen en de enige die te maken had met haar computeropleiding – at Micky om elf uur, staand bij de gootsteen in de keuken, een katerontbijt. Ze spoelde vitamine B-complex en aspirines weg met cola en eindigde de cola met twee chocoladedonuts. Haar katers gaven haar nooit een slechte maag en een stoot suiker klaarde haar door drank vervaagde gedachten op.

Leilani had gelijk gehad toen ze meende dat Micky een metabolisme had dat was afgesteld als de gyroscoop van een spaceshuttle. Ze woog slechts een halve kilo meer dan ze op haar zestiende had gedaan.

Terwijl ze aan de gootsteen stond te eten, keek ze door het open raam naar Geneva. Met een tuinslang gaf tante Gen het grasveld water tegen de verwoestingen van de augustushitte. Ze droeg een strooien hoed met een brede rand om haar gezicht tegen de zon te beschermen. Soms zwaaide haar hele lichaam als ze de slang heen en weer bewoog, alsof ze zich misschien een dans herinnerde waaraan ze in haar jeugd had meegedaan, en toen Micky de tweede donut at, begon Geneva zacht het liefdesliedjes uit Love in the Afternoon te zingen, een van haar lievelingsfilms.

Misschien dacht ze aan Vernon, de man die ze te vroeg was kwijtgeraakt. Of misschien herinnerde ze zich haar relatie met Gary Cooper, toen ze jong was en Frans en aanbeden – en Audrey Hepburn.

Wat een heerlijk onvoorspelbare wereld is het, als een kogel in je hoofd een voordeel kan hebben.

Dat was een zin van Geneva, niet van Micky, een reden tot optimisme als Micky pessimistisch werd. Wat een heerlijk onvoorspelbare wereld is het, Micky, als een kogel in je hoofd een voordeel kan hebben. Ondanks een gênant moment van verwarring zo nu en dan is het heerlijk om op mijn leeftijd zo veel bekoorlijke en romantische herinneringen te hebben om uit te putten! Ik beveel hersenbeschadiging niet aan, pas op, maar zonder mijn grillige kleine kortsluitingen, zou ik nooit Cary Grant en Jimmy Stewart bemind hebben en door hen bemind zijn, en ik zou zeker nooit die heerlijke ervaring met John Wayne in Ierland hebben gehad!

Tante Gen achterlatend met haar lieve herinneringen aan John Wayne of Humphrey Bogart, of mogelijk aan oom Vernon, vertrok Micky via de voordeur. Ze riep niet ‘goedemorgen’ door het open raam, omdat ze zich geneerde haar tante onder ogen te komen. Hoewel Geneva wist dat haar nichtje twee sollicitaties had gemist, zou ze deze nieuwe mislukking nooit noemen. Gens bodemloze tolerantie verscherpte alleen maar Micky’s schuldgevoel.

De avond ervoor had ze de ramen van de Camaro vijf centimeter opengelaten; toch was het snikheet in de auto. De airconditioning was stuk, dus ze reed de hele rit met de ramen helemaal open.

Ze zette de radio aan, hoorde alleen maar een nieuwslezer die het, op opgewonden toon, had over een overheidsblokkade die een derde van Utah besloeg en die te maken had met een enorme zoektocht naar een paar drugsbazen en hun ploegen zwaarbewapende lijfwachten. Dertig machtige figuren in de illegale drugshandel waren in het geheim in Utah bij elkaar gekomen om territoriumgrenzen te bespreken, zoals maffiafamilies dat tientallen jaren geleden hadden gedaan, en om een oorlog op te zetten tegen kleinere handelaars, en om strategieën te bedenken om importproblemen te omzeilen die recentelijk waren ontstaan door de verscherpte controle aan de grenzen van het land. Toen ze hoorde van deze criminele bijeenkomst, was de FBI erop afgegaan om massaal arrestaties te verrichten. Ze kregen te maken met een ongewone hoeveelheid geweld in plaats van de gewone stortvloed aan advocaten; de strijd was net zo beangstigend geweest als een treffen tussen militaire eenheden. Er waren nu misschien een stuk of tien van die leidende figuren van de drugshandel op de vlucht met hoogst modern wapentuig en met niets te verliezen, en ze vormden een serieuze bedreiging voor de burgerij. De meeste bijzonderheden waren niet vrijgegeven door de FBI, maar waren afkomstig van onbekende bronnen. Crisis, zei de omroeper, en zei het woord herhaaldelijk, terwijl hij de twee lettergrepen net zo verlekkerd gebruikte als de borst van een minnares.

Als het niet om natuurrampen ging en gekken die postkantoren overhoopschoten, was het nieuws een eindeloze serie crisissen, waarvan de meeste wild overdreven waren of volledig verzonnen. Als tien procent van de crisissen die de media noemden echt was, zou de beschaving al lang geleden in elkaar gestort zijn, de planeet niets anders zijn dan een luchtloze sintel en zou Micky niet naar een baan hoeven zoeken of zich zorgen hoeven maken om Leilani Klonk.

Ze drukte een PRESET-knop in, veranderde van station, vond nog meer van hetzelfde nieuwsverhaal, drukte op een volgende knop en kreeg de Backstreet Boys. Dit was niet bepaald haar soort muziek, maar de Boys waren leuk en zouden haar waarschijnlijk helpen van haar kater af te komen.

Geen nieuws is goed nieuws – wat waar is, welke van de twee interpretaties je van die vijf woorden ook koos.

Terwijl ze de oprit naar de snelweg opreed, terugdenkend aan Leilani’s term tijdens hun gesprek de avond ervoor, zei Micky: ‘Trots om een van de twaalf procent te zijn,’ en ze vond haar eerste glimlach van die dag.

Ze had drieënhalf uur vóór haar sollicitatiegesprek en ze was van plan deze tijd te gebruiken om de Kinderbescherming te betrekken bij de zaak van het meisje. De avond ervoor, toen zij en Geneva over Leilani hadden gesproken, leek de hachelijke situatie van het meisje onoplosbaar. Maar vanochtend, misschien omdat de tijd een beter gezichtspunt gaf of omdat te veel citroenwodka gevolgd door chocoladedonuts een zekere mate van optimisme veroorzaakte, leek de situatie moeilijk, maar niet zonder hoop.

34

Leilani Klonk, gevaarlijke jonge mutant, besloot dat er maar weinige dingen inspirerender waren dan de verbondenheid van een Amerikaans gezin aan de ontbijttafel. De avond ervoor konden mam, pap en dochter ruzie hebben gemaakt over wie het deksel van de pot pindakaas eraf had gelaten, misschien onenigheid hebben gehad over gewichtiger onderwerpen zoals of er nu naar Touched by an Angel of naar Miracle Pets gekeken moest worden, ze hadden misschien zelfs slangen op elkaar losgelaten en jonge vrouwen vermoord; maar hier, bij het begin van een nieuwe dag – nou, om elf uur – konden de meningsverschillen opzij gezet worden, en kon er nieuwe harmonie worden opgebouwd op de oude wanklank. Hier konden ze plannen maken voor de toekomst, nieuwe dromen delen en hun verknochtheid aan elkaar opnieuw bevestigen.

Onze Sinsemilla maakte haar ontbijt klaar: 27 pillen en capsules met vitaminesupplementen, een fles bronwater, een potje tahoe besprenkeld met geroosterde kokos en een banaan. Na de ongepelde banaan in plakjes van twee centimeter te hebben gesneden, at ze hem met schil en al op, want ze geloofde dat een goede gezondheid alleen maar verkregen kon worden door het eten zo natuurlijk mogelijk te consumeren. Gezien haar begrip van de term natuurlijke voeding, was lief moedertje de raad gegeven nimmer rood vlees aan te raken; als zij een hamburger klaarmaakte, zou ze ook een bijgerecht van hoef, hoorn en huid in elkaar moeten draaien.

Doctor Doom ontbeet met kamillethee, twee zachtgekookte eieren en Engelse muffins met sinaasappelmarmelade. Omdat hij de voorkeur van zijn vrouw voor natuurlijke voeding niet deelde, at hij niet het theezakje, de eierschalen en het kartonnen doosje waarin de muffins verpakt hadden gezeten. Hij was zo’n bovennatuurlijk keurige eter dat in zijn handen de geroosterde muffins geen kruimel op bord of tafel achterlieten. Hij nam kleine hapjes en kauwde zijn eten grondig, zich verzekerend tegen de mogelijkheid dat hij zou stikken in een misselijkmakend groot stuk van iets. Het beste waarop zijn optimistische dochter kon hopen, leek een salmonellavergiftiging door de zachtgekookte eidooiers.

Leilani genoot van een bord Shredded Wheat, versierd met een gesneden banaan (zonder schil) en overgoten met chocolademelk. De doemdoctor had deze verboden drank gekocht zonder dat de tahoe-eetster het wist. Hoewel Leilani liever gewone melk had gehad, gebruikte ze de chocolademelk op de cornflakes om te kijken of haar moeder een hersenbloeding zou krijgen als ze zag dat haar kind dit afschuwelijk vergif tot zich nam.

Het getreiter ging aan Sinsemilla voorbij. Met vuurrode ogen en een grijs gezicht zat ze kwijnend in het morning-aftermoeras van wanhoop. Welke drug ze ook genomen mocht hebben als openbaring, hij had haar nog niet in de Mary Poppins-stemming gebracht zoals ze zich had gewenst. Ze zou waarschijnlijk niet voor het einde van de middag vliegend onder de paraplu ‘Supercalifragilisticexpialidocious’ zingen.

Ondertussen, terwijl ze at, las ze een beduimeld exemplaar van Richard Brautigans In Watermelon Sugar. Sinds haar vijftiende las ze dit dunne boekje twee keer per maand. Elke keer had het boek een andere betekenis voor haar, hoewel tot op heden geen enkele betekenis helemaal duidelijk was geworden. Maar Sinsemilla geloofde dat de schrijver een nieuwe stap in de menselijke evolutie vertegenwoordigde, en dat hij een profeet was met een dringende boodschap aan hen die verder geëvalueerd waren dan de menselijke samenleving waaruit ze voortkwamen. Onze Sinsemilla had het gevoel dat zijzelf een verder geëvolueerd mens was, maar in alle bescheidenheid wilde ze dat niet zo stellen voordat ze Brautigans boodschap volledig begreep en, door het begrijpen ervan, haar bovenmenselijke potentieel verkreeg.

Terwijl ze verdiept in haar boek zat, was Sinsemilla net zo aanspreekbaar als de tahoe die op haar lepel trilde, hoewel doctor Doom veelvuldig iets tegen haar zei. Hij verwachtte geen antwoord, maar leek er zeker van dat zijn opmerkingen zijn vrouw op een onbewust niveau bereikten.

Soms praatte hij over Tetsy, de jonge vrouw wier hart hij nog geen twaalf uur geleden met een enorme injectie digitoxine ‘opgeblazen’ had en wier noodlot hij had gedeeld met Leilani nadat hij thuis was gekomen in de stille uurtjes van de nacht. Op andere momenten gaf hij Sinsemilla en Leilani de laatste roddel en het laatste nieuws dat de ronde deed op de verschillende internetsites die werden onderhouden door een enorme internationale gemeenschap van ufogelovigen, en die hij bekeek op de laptop die op tafel naast zijn ontbijtbordje stond.

Details van de moord op Tetsy waren gelukkig minder levendig dan het geval was geweest met andere moorden in het verleden, en de laatste schotelverhalen waren niet gekker dan gewoonlijk. En dus werd de griezelige kwaliteit van het gesprek – en er zat altijd een griezelig aspect aan de meest achteloze gesprekken in deze familie – geleverd door de kokette verwijzingen van doctor Doom naar de hartstocht waarmee hij de afgelopen nacht Sinsemilla had bezocht.

Tijdens het eten met Micky en Mrs. D de avond ervoor had Leilani gezegd dat de doemdoctor aseksueel was. Dit was niet helemaal waar. Hij zat niet achter vrouwen aan, lonkte niet naar hen, of leek belangstelling te hebben voor de karakteristieken van de andere sekse waar de meeste mannen mee bezig waren, wat hen daardoor tot zulke innemende te manipuleren wezens maakte. Als een volslagen stuk in een stringbikini Preston zou passeren, dan zou hij het niet merken, tenzij ze toevallig door een ufo ontvoerd was geweest en ook een buitenaards-menselijke hybridebaby droeg die was verwekt tijdens een heet weekend vol buitenaardse lust op het moederschip.

Maar onder bepaalde omstandigheden voelde de doemdoctor wel hartstocht voor Sinsemilla waarmee hij – en dit waren de perfecte woorden voor de daad – haar bezocht. In een kampeerwagen, zelfs in een grote, ontstaat, als een familie het hele jaar op de weg zit, er onvermijdelijk een intimiteit die stress oplevert, zelfs als elk familielid een heilige is; en de familie Maddoc kwam momenteel drie heiligen tekort voor die ideale samenstelling. Zelfs als je het kon vermijden dingen te zien die je niet wilde zien, kon je niet altijd vermijden dat je ze hoorde, en zelfs als je ’s nachts kussens over je oren trok en een aanvaardbare doofheid creëerde, kon je er niet aan ontsnappen dat je allerlei dingen wist die je niet wilde weten, inclusief het feit dat Preston Maddoc alleen maar romantisch geïnspireerd kon raken als Sinsemilla zo diep bewusteloos was dat ze net zo goed dood had kunnen zijn.

Leilani had honderden nachtmerries vol enge dingen met Micky en Mrs. D gedeeld, maar het was haar niet gelukt déze horror te noemen. Natuurlijk, Preston was het toppunt van een mafketel. Maar hij was lang, knap, goed verzorgd en financieel onafhankelijk, wat precies drie kwaliteiten meer waren dan hij nodig had om aantrekkelijk te zijn voor een jongere en zelfs knappere vrouw dan Sinsemilla; financiële onafhankelijkheid alleen al zou ervoor gezorgd hebben dat hij nooit voor een drugsslikkende, geëlektroshockte, maandansende gek met een obsessie voor doodgereden dieren en met twee invalide kinderen had hoeven kiezen. Blijkbaar was Prestons hart gewonnen door Sinsemilla’s veelvuldige door drugs veroorzaakte bijna-coma’s en haar bereidheid zich door hem te laten gebruiken als ze inert, gevoelloos en zo onbewust als een hoop modder in bed lag – wat een regeling was waar je niet al te veel over na wilde denken, gezien zijn fascinatie voor de dood.

Nog iets anders in Sinsemilla trok Preston aan, een kwaliteit die geen andere vrouw kon – of misschien wel wilde – bieden, maar het lukte Leilani nog niet helemaal er een naam op te plakken. Om eerlijk te zijn, hoewel ze het bestaan van dit mysterie voelde in de kern van hun vreemde relatie, stelde ze zichzelf er niet al te vaak vragen over, omdat ze al te veel wist van wat hen bond en bang was meer te weten.

Dus terwijl Sinsemilla in In Watermelon Sugar las, terwijl doctor Doom het net af surfte voor het laatste schotelnieuws, terwijl ze alle drie ontbeten en niemand de slang noemde, maakte Leilani aantekeningen in haar dagboek, waarbij ze een aangepaste vorm van steno gebruikte die ze zelf had uitgevonden en die alleen zij kon lezen. Ze wilde haar verslag van het gebeuren met de slang afmaken terwijl de details nog fris in haar geheugen zaten, maar tegelijkertijd legde ze waarnemingen vast over hun familieontbijt, inclusief het meeste wat Preston zei.

De laatste tijd had ze eraan gedacht om later, als ze groot was, schrijfster te worden, aangenomen dat het haar op de avond voor haar aanstaande tiende verjaardag lukte het eeuwige leven als negenjarige te ontlopen. Ze had haar plan niet opgegeven een paar fantastische prammen te laten groeien of te kopen, om een aardige man mee te verblinden, maar een meisje kon niet helemaal afhankelijk zijn van haar borsten, haar gezicht en één mooi been. Het schrijven van fictie bleef werk van aanzien, ondanks die paar vreemde vogels die de kunst ook beoefenden. Ze had gelezen dat een van de moeilijkheden voor een schrijver het vinden van nieuw materiaal was, en ze had beseft dat haar moeder en haar stiefvader een goudmijn voor een schrijver waren, als je het geluk had hen te overleven.

‘Die situatie in Utah,’ zei Preston terwijl hij fronsend naar het scherm van zijn laptop keek, ‘is uiterst verdacht.’

Zo af en toe had hij het gehad over de blokkades op alle snelwegen die naar Zuid-Utah leidden en over de jacht die werd gemaakt op de bende drugsbaronnen van wie men zei dat ze bewapend waren als soevereine staten.

‘Laten we nooit vergeten hoe de regering in Close Encounters of the Third Kind mensen weghield van de plaats van het contact met ruimtewezens met een vals verhaal over een zenuwgaslek.’

Voor Preston was Close Encounters of the Third Kind geen sciencefictionfilm, maar een mager verhulde documentaire. Hij geloofde dat Steven Spielberg als kind door ET’s was ontvoerd en werd gebruikt als instrument om de menselijke samenleving voor te bereiden op de aanstaande komst van afgezanten van het Galactische Congres.

Terwijl de doemdokter bleef mopperen over de geschiedenis van het uitwissen van ufosporen door de regering, waarvan hij geloofde dat het de werkelijke reden was voor de oorlog in Vietnam, vermoedde Leilani dat ze op weg naar Utah zouden gaan, zodra hun kampeerwagen was gerepareerd. Nu al waren ufo-onderzoekers en fulltime close-encounterpelgrims zoals Preston zich aan het verzamelen op een plek in Nevada bij de grens van Utah in afwachting van de komst van ruimtewezens die zo spectaculair zou worden dat de overheid, zelfs met al haar hulpbronnen, niet in staat zou zijn het gebeuren af te doen met moerasgas of weerballonnen, of als een rotstreek van de tabaksindustrie.

Daarom was ze verrast dat Preston een paar minuten later blozend van opwinding van zijn laptop opkeek en zei: ‘Idaho. Daar gebeurt het, Lani. Er is een genézing geweest in Idaho. Sinsemilla, heb je het gehoord? Er is een genézing geweest in Idaho.’

Of onze Sinsemilla het nu wel of niet hoorde, ze was niet geboeid. In Watermelon Sugar nam haar volledig in beslag. Haar lippen bewogen niet terwijl ze las, maar haar fijne neusvleugels stonden uit als ze de geur van verlichting bemerkte, en haar kaakspieren spanden en ontspanden als ze haar tanden knarste over een wijsheid die gekauwd moest worden.

Leilani vond het vooruitzicht Idaho maar niks. Het lag naast Montana, waar Lukipela ‘naar de sterren’ was gegaan.

Ze had verwacht dat Preston hen naar Montana zou meeslepen als haar verjaardag naderde, aanstaande februari. Hoe dan ook, als ruimtewezens Luki in Montana naar iets prachtigs hadden opgestraald, zou het logisch zijn om een bezoek te brengen aan zijn plaats van opstijging op de avond voor Leilani’s tiende verjaardag, als ze niet op wonderbaarlijke wijze voor die tijd volledig was gerepareerd. Bovendien zou de symmetrie ervan doctor Doom aanspreken: Leilani en Luki samen in de dood zoals ze samen in het leven waren geweest, Lucifer en Hemelse Bloem die dezelfde wormen te eten gaven, een graf voor broer en zuster, eeuwig met elkaar verbonden in een vervlechting van botten. Preston bleef, hoe dan ook, een sentimentele kant houden.

Als Montana zes maanden voor haar lag, zou ze misschien tijd hebben om een ontsnapping of een verdediging voor te bereiden. Maar als ze volgende week al in Idaho zaten, en als onze Sinsemilla naar Montana wilde oversteken waar Luki zogenaamd de ruimtewezens had ontmoet, zou Preston misschien in de verleiding kunnen komen broer en zuster vervroegd bij elkaar te brengen. Ze had nog geen ontsnappingsplan. Of een strategie om zichzelf te verdedigen. En ze was nog niet klaar om te sterven.

35

De receptie deed geen concessies ten aanzien van gemak, en in vergelijking zou de somberheid van het kentekenregistratiekantoor opgewekt hebben geleken. Slechts vijf mensen zaten op een maatschappelijk werker te wachten, maar de hal had maar vier stoelen. Omdat de andere aanwezige vrouwen óf ouder waren dan Micky óf in verwachting, bleef ze staan. Dankzij de energiecrisis was de lucht gekoeld tot slechts vijfentwintig graden. Buiten de geur, waarin geen kots te herkennen was, had ze het gevoel alsof ze in een tijdelijke gevangeniscel zat.

Met een vage toon van afkeuring legde de receptioniste aan Micky uit dat klachten gewoonlijk eerst via de telefoon werden ingediend en dat het bijzonder onverstandig was zonder afspraak te komen, omdat het lang wachten betekende. Micky verzekerde de vrouw dat ze bereid was te wachten – en verzekerde het haar nog eens twee keer toen, tijdens de daaropvolgende veertig minuten, de receptioniste op het onderwerp terugkwam.

Anders dan wachtkamers van artsen had deze geen millenniumtijdschriften. Het leesmateriaal bestond voornamelijk uit overheidspamfletten die net zo aantrekkelijk geschreven waren als computerhandboeken in het Latijn.

Toen ze naar buiten kwam om Micky te begroeten, stelde de eerst beschikbare maatschappelijk werkster zich voor als F. Bronson. Het gebruik van een initiaal leek vreemd, en in het kantoor van F onthulde het bordje slechts weinig meer: F.W. BRONSON.

F was achter in de dertig, aantrekkelijk en droeg een zwarte broek en een zwarte blouse, alsof ze het seizoen en de hitte ontkende. Ze had haastig haar lange, bruine haar opgestoken om het uit haar nek te halen en van dit geïmproviseerde kapsel hingen een paar losse slierten slap en vochtig naar beneden.

De posters in haar ovenwarme kantoor deden het kleine vertrek nog warmer lijken: foto’s van katten en poesjes, zwart en schildpad, Siamees en Angora, en lieve snorders zonder duidelijk ras, rennend en loom liggend. Deze beelden vol bont gaven de ruimte een claustrofobisch gevoel en leek katachtige warmte in de lucht uit te gieten.

Toen ze de belangstelling van haar bezoekster voor de katten zag, zei F: ‘In dit werk heb ik te maken met zo veel achterlijke, wrede, stompzinnige mensen... dat ik er soms aan herinnerd moet worden dat de wereld vol wezens is die beter zijn dan wij.’

‘Dat begrijp ik zeker,’ zei Micky hoewel ze het nog niet voor de helft begreep. ‘Ik denk dat het voor mij hondenposters zouden worden.’

‘Mijn vader hield van honden,’ zei F, terwijl ze gebaarde dat Micky in een van de twee cliëntenstoelen voor het bureau moest gaan zitten. ‘Hij was een luidruchtige, egocentrische rokkenjager. Ik hou het dus bij katten.’

Als honden als soort F’s onsterfelijke wantrouwen verdienden omdat haar ouweheer van ze hield, hoe makkelijk kwam je dan niet verkeerd bij haar over met een onschuldige opmerking? Micky gaf zichzelf de raad de eerbiedige houding aan te nemen die ze had geleerd – niet zo makkelijk – te gebruiken tegenover autoriteiten.

Terwijl ze in de stoel achter haar bureau ging zitten, zei F: ‘Als u een afspraak had gemaakt, had u niet zo lang hoeven wachten.’

Micky deed alsof ze een hoffelijke bezorgdheid in de opmerking van de vrouw had gehoord en zei: ‘Geen probleem. Ik heb een sollicitatiegesprek om drie uur en tot die tijd niets, dus ik heb tijd zat.’

‘Wat voor werk doet u?’

‘Het aanpassen van softwareapplicaties.’

‘De wereld gaat ten onder aan de computer,’ zei F, niet strijdlustig, maar met een toon van berusting. ‘Mensen besteden steeds meer tijd aan machines, en steeds minder aan andere mensen, en met het jaar verliezen we dat beetje menselijkheid dat we nog hebben.’

Omdat Micky voelde dat het maar het beste was om het met F eens te zijn, wat zou inhouden dat ze haar werk met demonische machines moest uitleggen, zuchtte ze, wendde spijt voor en knikte. ‘Maar daar zijn de banen.’

F’s gezicht kneep afkeurend samen, maar verhelderde ogenblikkelijk.

Hoewel de uitdrukking subtiel en kort was geweest, las Micky erin dat F vond dat de gedaagden van het proces van Neurenberg eendere excuses hadden gebruikt voor het inzetten van gaskamers in Dachau en Auschwitz.

‘U maakt zich zorgen om een kind?’ vroeg F.

‘Ja. Ja. Het meisje dat naast mijn tante woont. Ze zit in een vreselijke situatie. Ze...’

‘Waarom dient uw tante dan geen aanklacht in?’

‘Nou, ik ben hier voor ons allebei. Tante Gen is niet...’

‘Ik kan geen goedkeuring geven aan een onderzoek naar iets van horen zeggen,’ zei F, niet scherp, maar bijna spijtig. ‘Als uw tante dingen heeft gezien waardoor ze zich zorgen maakt om dit meisje, zal ze persoonlijk naar me toe moeten komen.’

‘Zeker, natuurlijk, ik begrijp het. Maar, weet u, ik woon bij mijn tante. Ik ken het meisje ook.’

‘Hebt u gezien dat ze misbruikt werd... geslagen, door elkaar gerammeld?’

‘Nee. Ik heb geen enkele fysieke mishandeling zien gebeuren. Ik heb...’

‘Maar hebt u bewijs gezien? Blauwe plekken, dat soort dingen?’

‘Nee, nee. Het is anders. Niemand slaat haar. Het is...’

‘Seksueel misbruik?’

‘Nee, godzijdank, volgens Leilani is dat niet het geval.’

‘Leilani?’

‘Zo heet ze. Het meisje.’

‘Ze zeggen meestal dat het niet zo is. Ze schamen zich. De waarheid komt pas tijdens een therapie naar buiten.’

‘Ik weet dat het vaak zo gaat. Maar ze is anders, dit kind. Ze is taai, heel slim. Ze zegt wat ze op haar hart heeft. Ze zou het me vertellen als ze seksueel misbruikt werd. Ze zegt dat het niet zo is... en ik geloof haar.’

‘Ziet u haar regelmatig? Praat u met haar?’

‘Ze is gisteravond bij ons komen eten. Ze was...’

‘Dus ze zit niet opgesloten? We hebben het niet over mishandeling door opsluiting?’

‘Opsluiting? Nou, misschien is dat wel in zekere zin het geval.’

‘In welke zin?’

De kamer was ondraaglijk warm. Zoals in veel moderne hoogbouw, om redenen van efficiënte ventilatie en energiebehoud, gingen ramen niet open. De fan van het ventilatiesysteem draaide, maar hij bracht meer geluid dan luchtcirculatie voort. ‘Ze wil niet in die familie blijven. Dat zou niemand willen.’

‘Niemand van ons kan zijn familie uitkiezen, miss Bellsong. Als dat alleen al kindermishandeling inhoudt, zou ik vier keer zo veel zaken hebben. Met wrede opsluiting bedoel ik: is ze geketend geweest, opgesloten in een kamer, opgesloten in een kast, vastgebonden aan een bed?’

‘Nee, dat allemaal niet. Maar...’

‘Criminele verwaarlozing? Bijvoorbeeld: lijdt het meisje aan een onbehandelde ziekte? Is ze te licht, uitgehongerd?’

‘Ze is niet uitgehongerd, nee, maar ik betwijfel het of haar voeding wel zo goed is. Haar moeder is blijkbaar niet zo’n goede kokkin.’

Achteroverleunend, haar wenkbrauwen opgetrokken, zei F: ‘Niet zo’n goede kokkin? Wat ontgaat me hier, miss Bellsong?’

Omdat ze naar voren gegleden was op haar stoel, was Micky in een smekende houding gedwongen die verkeerd aanvoelde, die deed lijken alsof ze probeerde haar verhaal aan de maatschappelijk werkster te verkopen. Ze ging rechtop zitten en schoof naar achteren. ‘Luister, miss Bronson, het spijt me, ik breng dit allemaal helemaal niet goed, maar ik verspil uw tijd echt niet. Dit is een uniek geval, en de standaardvragen komen niet tot de kern.’

Terwijl Micky bleef praten, wendde F zich verontrust naar de computer op haar bureau, alsof ze ongeduldig was, en begon te typen. Gezien de snelheid waarmee haar vingers over de toetsen vlogen, was ze vertrouwd met deze satanische technologie. ‘Oké, laten we een dossier openen en de feiten noteren. Daarna kunt u me het verhaal in uw eigen woorden vertellen, als dat makkelijker is, en ik vat het samen voor het dossier. U heet Bellsong, Micky?’

‘Bellsong, Michelina Teresa.’ Micky spelde de drie namen.

F vroeg naar een adres en telefoonnummer. ‘We geven geen informatie over degene die een aanklacht indient – dat bent u – aan de familie waar we een onderzoek naar doen, maar we hebben die nodig voor het dossier.’

Toen de sociaal werkster ernaar vroeg, gaf Micky haar ook haar kaart van de sociale dienst.

Na het nummer van de kaart te hebben ingevoerd, werkte F een paar minuten aan de computer, waarbij ze herhaaldelijk even pauzeerde om het scherm te bekijken, volledig in beslag genomen door de feiten die ze wilde hebben, alsof ze vergeten was dat ze gezelschap had. Hier had je de ontmenselijkende invloed van technologie waarop ze daarnet nog had afgegeven.

Micky kon het scherm niet zien. Daardoor was ze verbaasd toen F, nog steeds geconcentreerd op de computer, zei: ‘Dus u bent veroordeeld geweest wegens het in bezit hebben van gestolen goederen, het helpen en het bijstaan in het vervalsen van documenten, en het in bezit hebben van vervalste documenten met de bedoeling die te verkopen... waaronder valse rijbewijzen, kaarten van de sociale dienst...’

F’s woorden deden wat te veel citroenwodka en chocoladedonuts niet hadden gedaan: een aanval van misselijkmakende rillingen die door Micky’s maag gingen. ‘Ik ben... ik bedoel... het spijt me, maar ik denk niet dat u het recht hebt mij hierover vragen te stellen.’

Terwijl ze naar het scherm bleef staren, zei F: ‘Ik heb het niet gevraagd. Ik heb alleen de gegevens nagetrokken. Hier staat dat u was veroordeeld tot achttien maanden.’

‘Dat heeft allemaal niets te maken met Leilani.’

F gaf geen antwoord. Haar slanke vingers beroerden de toetsen, niet langer hamerend, alsof ze de informatie van het systeem verfijnde.

‘Ik heb niets gedaan,’ zei Micky, vol walging over de verdediging en de tamheid in haar stem. ‘De man met wie ik toen was, zat in dingen waar ik niets van afwist.’

F bleef geïnteresseerder in wat de computer haar vertelde over Micky dan wat Micky over zichzelf te zeggen had.

Hoe minder F vroeg, hoe meer Micky zich verplicht voelde het uit te leggen. ‘Ik zat toevallig in de auto toen de politie hem aanhield. Ik wist niet wat er in de kofferbak zat – de valse papieren, de gestolen muntencollectie, ik wist er niets van.’

Alsof ze geen woord van Micky’s antwoord had gehoord, zei F: ‘U bent naar de NCWF, de vrouwengevangenis van Noord-Californië, gestuurd. Dat is zuidelijk van Stockton, hè? Ik ben een keer naar een aspergefeest in Stockton geweest. Bij een van de stallen verkochten ze maaltijden die waren bereid door bewoners van de vrouwengevangenis. Voor zover ik me herinner, was er niet een bijzonder smakelijk. Hier staat dat u daar nog zit.’

‘Ja, nou, dat is fout. Ik ben nooit naar het aspergefeest geweest.’

Toen Micky F’s gezicht zag verstrakken, beet ze de scherpte uit haar stem en probeerde ootmoedig te klinken: ‘Ik ben vorige week vrijgelaten. Ik ben bij mijn tante gaan wonen tot ik weer op eigen benen kan staan.’

‘Hier staat dat u nog steeds in de NCWF zit. Nog twee maanden.’

‘Ik ben eerder vrijgelaten.’

‘Hier staat niets over voorwaardelijk.’

‘Ik ben niet voorwaardelijk. Ik heb mijn tijd uitgediend, minus goed gedrag.’

‘Ik ben zo terug.’ F stond op van haar bureau en liep zonder oogcontact te maken naar de deur.

36

Terwijl de wolken naar het oosten drijven en de hemel helder wordt, rijdt de jongen op aanwijzingen van de hond door de kale woestenij naar het westen.

Langzaam verdwijnt de woestijn. Onder de voortrollende banden groeit een grasachtige prairie.

De dageraad komt roze en turkoois, en schildert een hemel die nu zo helder is als gedestilleerd water. Een havik, zwevend op hoge luchtstromen, lijkt te drijven als de reflectie van een vogel op stilstaand water.

De motor houdt ermee op door gebrek aan benzine, waardoor ze te voet verder moeten door vruchtbaarder land dan ze hebben gezien sinds Colorado. Tegen de tijd dat de Mountaineer de laatste rook uit zijn droge tank hoest, zijn ze de prairie ook al voorbij. Ze bevinden zich nu in een ondiepe vallei waar populieren en andere bomen een snelstromende rivier overschaduwen en waar van de oevers groene grasvelden glooiend weglopen.

Tijdens de lange rit heeft niemand op hen geschoten en kwamen er geen verkoolde kadavers meer door de nacht getuimeld. Kilometer na kilometer waren de sterren de enige lichten in de lucht, en met zonsopkomst verlieten de grote constellaties het schouwtoneel voor de enige en meest nabije ster die deze wereld verwarmt.

Als Curtis uit de SUV stapt, zijn de enige geluiden in de ochtend het gedempte getingel en getik van de afkoelende motor.

Old Yeller is uitgeput, zoals te verwachten was, de goede verkenner en trouwe navigator. Ze wankelt naar de oever van het riviertje en drinkt luidruchtig uit de koele, heldere stroom.

Curtis gaat stroomopwaarts van de hond op zijn knieën zitten en lest zijn dorst ook.

Hij ziet geen vissen, maar weet zeker dat ze in de stroom moeten zitten.

Als hij Huckleberry Finn was geweest, zou hij geweten hebben hoe hij een ontbijt moest vangen. Natuurlijk, als hij een beer was geweest, zou hij zelfs nog meer vis hebben gevangen dan Huck.

Hij kan Huck niet zijn omdat Huck een romanfiguur is, en hij kan geen beer zijn omdat hij Curtis Hammond is. Zelfs als er hier ergens in de buurt een beer zat om hem te voorzien van een gedetailleerd voorbeeld van beerbouw en beergedrag, zou hij het nog niet durven zich naakt uit te kleden en te proberen een beer te zijn en door de stroom achter vissen aan te waden, omdat hij daarna, als hij weer Curtis werd en zijn kleren aantrok, weer helemaal opnieuw moet beginnen in deze nieuwe identiteit die zijn beste hoop blijft om te overleven, en daardoor zou hij gemakkelijker op te sporen zijn als de ergere schooiers weer verschenen en naar hem zochten met hun opsporingsapparatuur.

‘Misschien bén ik stom,’ zegt hij tegen de hond. ‘Misschien had Gabby gelijk. Hij zag er beslist slim uit. Hij wist álles over de regering, en hij heeft ons uit die moeilijkheden gehaald. Misschien had hij ook gelijk over mij.’

De hond meent anders. Met typisch hondse toewijding grijnst ze en kwispelt ze met haar staart.

‘Braaf hondje. Maar ik heb beloofd voor je te zorgen en nu zitten we hier zonder eten.’

Vertrouwend op zijn overlevingstraining zou de jongen wilde knollen, groenten en paddenstoelen kunnen vinden om zich te voeden. Maar de hond zal die dingen niet eten en zal er niet de juiste voeding uit krijgen.

Old Yeller richt de aandacht van de jongen op de Mountaineer door erheen te draven en bij het gesloten rechterportier te gaan staan.

Als Curtis de SUV voor de hond openmaakt, springt ze op de bank en klauwt aan het gesloten handschoenenvakje.

Curtis opent het vak en ontdekt dat Gabby voorbereid op de trek reist. Drie pakken crackers, een pakje gedroogd rundvlees, gedroogd kalkoenvlees, twee zakken pinda’s en een reep.

Het vak bevat ook het kentekenbewijs van de SUV, waarop staat dat de eigenaar Cliff Mooney heet. Hij moet, als hij familie is van de onsterfelijke Gabby Hayes, dat dan duidelijk via de familie van zijn moeder zijn. Curtis slaat het adres van Cliff in zijn geheugen op, dat hij op een dag nodig zal hebben om de man op gepaste wijze te compenseren.

Met de mondvoorraad uit het handschoenenvakje gaan jongen en hond bij de zilverkleurige stroom zitten onder de wijd uitstaande takken van een twintig meter hoge Populus Candican, ook mekkabalsem genoemd of Ontario-populier.

Curtis weet meer dan alleen maar dingen uit films: hij kent de plaatselijke flora net zo goed als de plaatselijke fauna. Hij kent de natuurkunde van de streek en de algemene natuurkunde, scheikunde, hogere wiskunde, vijfentwintig lokale dialecten, en hoe je een verrukkelijke appeltaart moet maken, naast nog een heleboel andere dingen.

Maar hoeveel je ook weet, je kunt nooit alles weten. Curtis is zich bewust van de grenzen van zijn kennis en de enorme afgrond aan onwetendheid die er bestaat onder wat hij wel weet.

Zittend met zijn rug tegen de stam van de boom scheurt hij het gedroogde vlees met zijn tanden stuk en voert de hond stukje voor stukje.

Maar kennis is geen wijsheid en we zijn hier niet alleen maar om ons met feiten en getallen vol te stoppen. We hebben dit leven gekregen opdat we het volgende kunnen verdienen; de gift is een kans om te groeien in de geest, en kennis is een van de vele voedingsstoffen die onze groei vergemakkelijken. Wijsheid van mam.

Terwijl de zon hoger klimt, verdampt hij de nachtelijke dauw en net boven het gras trilt een lage mist, alsof de aarde de dromen uitademt van de verdwenen generaties die ze in haar borst begraven heeft.

De hond bestudeert de mist met zo veel belangstelling dat ze geen ongeduld toont als het Curtis enige tijd kost de lastige verpakking van het tweede pakje gedroogd vlees te openen. Met gespitste oren en de kop scheefgehouden concentreert ze zich niet op de lekkernij, maar op het geheim van het grasland.

Haar soort heeft een beperkt, maar duidelijk intellect gekregen, en ook emoties en hoop. Wat haar nog het meest van de mens en van andere hogere levensvormen onderscheidt, is niet haar geestelijke kracht, maar haar onschuld. Het eigenbelang van de hond drukt zich alleen maar uit in zaken van overleven, het vervalt nooit tot de zelfzuchtigheid die in een oneindige variëteit aan manieren wordt uitgedrukt door hen die zich als haar meerdere zien. Deze onschuld draagt de helderheid van waarneming mee waardoor ze in staat is zich te verwonderen over de schepping op zelfs de nederigste plaatsen en rustigste momenten, en zich bewust te zijn van elke minuut van elk uur, terwijl de meeste mensen dagen of zelfs weken voorbij laten gaan – en te vaak een heel leven – waarin hun gevoel van verwondering verdrinkt in hun gevoel over zichzelf.

Natuurlijk krijgt uitgepakt vlees de voorkeur boven weiland en mist. Ook eet ze met een gevoel van verwondering, met puur genot.

Curtis maakt een van de pakjes crackers open. Hij geeft de hond twee van de zes kleine koekjes met een vulling van pindakaas. Ze heeft nu genoeg binnen en hij wil niet dat ze misselijk wordt.

Uiteindelijk zal hij haar een meer uitgebalanceerde voeding geven – maar een beter dieet zal moeten wachten tot ze geen direct gevaar meer lopen om opengesneden, onthoofd, aan flarden gereten, gebroken, opgeblazen, verbrand en erger te worden. Als je wanhopig van angst vlucht voor je leven is dat een behoorlijk goede rechtvaardiging voor het eten van junkfood.

Old Yeller drinkt nog eens uit het riviertje, komt dan terug naar Curtis en gaat liggen, met haar rug tegen zijn linkerbeen gedrukt. Terwijl hij de gevulde crackers eet, aait hij haar zij met zijn linkerhand – langzaam, vertroostend. Snel slaapt ze.

Drukte draagt bij aan beschutting, en beweging is onrust. Hij zou veiliger zijn als hij in beweging bleef, en nog veiliger als hij in een bevolkte buurt kwam en zich mengde onder een heleboel andere mensen.

Maar de hond mist zijn uithoudingsvermogen. Hij kan haar niet vragen zich uit te putten door gebrek aan slaap met het risico zichzelf dood te lopen.

Hij heeft de vier gevulde crackers uit het eerste pak op, eet alle zes uit het tweede pak, laat de crackers volgen door de reep, en besluit zijn ontbijt met een zakje pinda’s. Het leven is goed.

Terwijl hij eet, richten zijn gedachten zich op Gabby’s vertrek uit de Mercury Mountaineer midden op de zoutvlakte. Het gedrag van de opzichter was minstens excentriek en op z’n ergst psychotisch.

De persoonlijkheid en het gedrag van Gabby zijn wel het vreemdste geweest dat Curtis op dit avontuur is tegengekomen. Hoewel veel dingen van de ruzieachtige woestijnrat de jongen verbazen, zijn het explosieve vertrek uit de SUV, vergezeld door een storm aan vuile taal en de vlucht te voet over de lichtgevende vlakte wel het meest verbijsterend. Hij kan niet echt geloven dan zijn goed bedoelde kritiek op Gabby’s uitspraak van Cojones er de oorzaak van kan zijn dat de oude man er in een onbeheerste aanval van woede en/of vernedering zo over de kale vlakte vandoor is gegaan.

Een andere mogelijkheid zeurt in het achterhoofd van Curtis, maar hij kan het niet helemaal naar voren halen om het beter te bekijken. Terwijl hij over de zaak nadenkt, wordt hij afgeleid als de hond begint te dromen.

Ze geeft haar dromen aan met een gejammer: geen kef van angst, maar een weemoedig geluid. Haar voorpoten trekken en aan de beweging van haar achterpoten maakt Curtis op dat ze in haar droom rent.

Hij legt zijn hand op haar flank, die snel op en neer gaat met haar ademhaling. Hij voelt haar hartslag: sterk en snel.

Anders dan de jongen naar wie hij zich vernoemd heeft, slaapt deze Curtis nooit. Daardoor droomt hij nooit. Nieuwsgierigheid dwingt hem gebruik te maken van de speciale jongen-hondrelatie die zijn geest afstemt op die van zijn zuster in wording. En zo gaat hij de geheime wereld van haar dromen binnen.

Een jong met andere jongen, ze zuigt aan een tepel, in vervoering door het kloppen van het hart van haar moeder en de hartslag die door de tepel in haar gulzige lippen binnendringt, en geeft zich dan over aan het likken van haar moeder, de enorme, warme tong, de zwarte, woelende neus, ijskoud van genegenheid... klautert onhandig over de harige flank van moeder, klautert gretig alsof er een geheim achter de ronding van de ribbenkast van haar moeder ligt, een wonder dat ze moet zien, moet zien... en dan verandert pels in grasland, zingende krekels, de muziek ervan huivert door haar bloed... en nu is ze een oudere hond die door weelderig gras achter een oranje vlinder aanrent, die helder als een fladderende vlam geheimzinnig in de lucht brandt... van gras naar bos, schaduwen en de geur van dollekervel, de geur van rottende bladeren en naalden, hier de vlinder helder als de zon in een lichtstraal, maar nu verduisterd en verloren... om haar heen het gekwaak van padden, terwijl ze de geur van herten volgt langs sporen met eroverheen hangende varens, niet bang in de dieper wordende schaduwen omdat de speelse Verschijning met haar meerent, zoals altijd overal...

De ene droom glijdt soepel in een volgende over zonder verbindend verhaal. Vreugde is de enige draad waarmee die beelden aaneengeregen worden: vreugde de draad, en herinneringen als heldere kralen.

Leunend tegen de balsempopulier huivert Curtis, eerst van vreugde en verrukking.

Dit grasland wordt voor hem minder reëel dan de velden in de kop van de hond, het kabbelen van deze rivier minder overtuigend dan het gekwaak van de padden in haar heldere en levendige dromen.

Stromen huiveringen veranderen in een voortdurend trillen naarmate Curtis de intense vreugde van de hond voelt. Dit is niet alleen maar de vreugde van het rennen, van het lenig springen van een boomstam op een bemoste rots; dit is niet alleen maar de vreugde van vrijheid of van puur léven, maar de intense vreugde die samengaat met het bewustzijn van die heilige, speelse Verschijning.

Terwijl hij samen met haar in de dromen rent, zoekt Curtis naar een glimp van hun voortdurende metgezel en verwacht plotseling een ontzagwekkend gelaat te zien dat uitkijkt uit de lagen varens of neerziet vanuit de kathedraalhoge bomen. Dan deelt Curtis de ultieme wijsheid van de hond, die voortkomt uit haar pure onschuld, en hij ontvangt de waarheid die tegelijk zowel een onthulling als een geheim is, zowel een euforische vervoering als een enorm ontzag. De jongen herkent de Verschijning overal om zich heen, niet beperkt tot een bosje varens of een plas schaduwen, maar weerklinkend in alle dingen. Hij voelt wat hij anders alleen kent door geloof en gezond verstand, vóélt een heerlijk verpletterend moment zoals alleen de onschuldige kan voelen: de verrukkelijke juistheid van de schepping, van kust tot kust over de zee van sterren, een helder klinken in het hart dat alle angsten en elke woede verdrijft, een gevoel van ergens bij te horen, van doel, hoop, een besef geliefd te zijn.

Pure vreugde maakt plaats voor vervoering en het ontzag van de jongen wordt dieper, een ontzag zonder ook maar enige vrees, maar zo vervult van verwondering en met een vrijmakende nederigheid dat zijn trillen verhevigt tot schudden waardoor zijn hart tegen de bel van zijn ribben lijkt te slaan. Op het moment dat vervoering plaatsmaakt voor het gelui van gelukzaligheid, wekt zijn hevige trillen de hond.

De droom eindigt en daarmee de verbinding met de eeuwigheid, de vreugdewekkende nabijheid van de speelse Verschijning. Een gevoel van een plotseling verlies huivert door Curtis heen.

In haar onschuld, wakend of slapend, leeft de hond altijd met het besef van de aanwezigheid van haar Schepper. Maar als ze wakker is, is Curtis’ psychische band met haar niet zo intens als wanneer ze slaapt, en nu kan hij haar speciale bewustzijn niet delen zoals hij in haar dromen deed.

Het iriserende blauw van de zomerse lucht valt glinsterend naar beneden en verandert onder het neerkomen in gouden stromen, wordt groen in het gras van het land, glinstert zilverkleurig in de murmelende rivier – alsof de dag inspiratie haalt uit een van die jukeboxen uit de jaren veertig die voortdurend alle kleuren van de regenboog aanneemt en stil wacht tot de volgende stuiver wordt ingeworpen.

De natuur heeft nooit zo levendig geleken; waar hij ook kijkt is de dag vol elektriciteit, stralend, schokkend door haar schoonheid en complexiteit.

Hij veegt herhaaldelijk over zijn gezicht, en elke keer dat hij zijn hand laat zakken, likt de hond zijn vingers af, deels uit troost, deels uit genegenheid, maar ook omdat ze van de smaak van zijn zoute tranen houdt.

De jongen heeft nu alleen nog een herinnering aan transcendentie, maar niet meer het gevoel ervan, dat de kern van de ervaring uitmaakt – toch rouwt hij niet om het verlies. Het leven zou inderdaad onleefbaar worden als hij op elk moment de volledige intimiteit van zijn spirituele band met zijn Schepper zou voelen.

De hond is geboren in een staat van genade. Ze is eraan gewend, en ze voelt zich goed met haar bewustzijn, omdat haar onschuld haar vrijmaakt van een bewustzijn van zichzelf.

Voor Curtis, zoals voor alle mensen, moet een dergelijke spirituele intensiteit bewaard blijven voor een leven na dit leven, of voor vele levens daarna, als een diepe vrede is verdiend, als de onschuld weer teruggewonnen is.

Als hij kan staan, gaat hij staan. Als hij kan lopen, laat hij de schaduw van de bomen achter.

Zijn wangen zijn strak van de tranen. Hij veegt zijn gezicht af met de mouwen van zijn hemd en haalt diep adem door het katoenen weefsel heen, genietend van de zwakke citroengeur van de wasverzachter die in de wasmachine van Mrs. Hammond is gebruikt, en al die geurlaagjes die zijn achtergebleven door de honderden kilometers aan ervaring sinds Colorado.

Het hoogtepunt van de hemel ligt oostelijk van de zon, omdat het twaalf uur is geworden en nu alweer later is sinds zij onder de boom hebben gerust.

Verfrist loopt Old Yeller langs de rivieroever, snuffelend aan gele en roze wilde bloemen, die met hun helder gekleurde zware kelken knikken alsof ze in conferentie zijn over zaken die overal van belang zijn voor bloemen.

Een geurige bries die eerst van de ene kant van het kompas lijkt te komen, dan van de andere kant, beweegt zich traag over het grasland.

Plotseling vindt Curtis de omgeving gevaarlijk slaapverwekkend. Dit is immers geen gewone dag, maar dag drie van de jacht. En dit is geen gewoon grasland. Zoals alle velden tussen geboorte en dood is dit in essentie een slagveld.

Net als eerder zal de dreiging uit het oosten komen, achter de zon aan. Als ooit een wijkplaats gevonden kan worden, ligt die in het westen en ze moeten ogenblikkelijk de rivier over en verder trekken.

Hij fluit de hond naar zich toe. Ze is niet langer zijn zuster in wording. Noem haar geworden zuster.

37

F. Bronson vertrok zonder uitleg en trok de deur van het kantoor achter zich dicht.

Van alle kanten werd Micky aangestaard door kattenogen met de intensiteit van beveiligingscamera’s. Ze had het gevoel alsof de afwezige F haar nog steeds op magische wijze in de gaten hield via de starre ogen van deze fotovriendjes.

Het onderwerp was niet meer het gevaar voor Leilani, maar de betrouwbaarheid van Micky, haar integriteit of ontbreken ervan.

Nu was de warmte niet alleen maar een omstandigheid, maar een aanwezigheid, als een onhandige man die te hartstochtelijk, een en al vochtige handen en hete adem, dringend en aanhoudend, smoort in zijn behoefte.

Ze zou gezworen hebben dat de zwoele lucht bezwangerd was met de geur van bont, van een muskusachtige kwaliteit. Misschien had F katten thuis, echte katten, niet alleen maar posters. Misschien droeg ze schilfers van hen mee op haar kleren en in haar haar.

Micky zat met haar handen stevig om haar tas op haar schoot, en toen er een minuut voorbij was gegaan, sloot ze haar ogen tegen het staren van de katten. Ze sloot ze ook tegen de valse, maar toch overtuigende waarneming dat het kantoor snel kleiner werd, dat het in ontwerp een cel was geworden, met de steriliteit en de beperkte proporties die zoals bekend tot óf rehabilitatie óf zelfmoord leiden.

Claustrofobie, misselijkheid en vernedering dompelden Micky onder met een heviger ondermijnend effect dan de warmte, de vochtigheid en de geur van katten. Maar wat haar meer dan al die dingen verontrustte, was een woede die in haar hart kookte, even bitter als welk brouwsel ook dat werd bereid in een kookpot vol geitenbloed, salamanderoog en vleermuizentong.

Woede was een betrouwbare verdediging, maar niet een die kans gaf op een uiteindelijke overwinning. Woede was een medicijn, maar nooit een geneesmiddel, die kort de pijn verdoofde zonder de doorn uit te trekken die die pijn veroorzaakte.

Nu kon ze zich woede minder dan ooit permitteren. Als ze F’s bureaucratische arrogantie en beledigingen beantwoordde met de dubbelloops knallen van sarcasme en ridiculisering die ze in het verleden had gebruikt om formidabele doelwitten onderuit te halen, zou haar kleine bevrediging ten koste van Leilani gaan.

F was waarschijnlijk uit het vertrek weggegaan om de receptioniste opdracht te geven de politie te bellen en Micky’s verhaal van een vervroegde vrijlating te controleren. Ze kon hoe dan ook een gevaarlijke vluchtelinge zijn die hier was gekomen, in een koraalroze pakje, een geplooid wit hemd en op witte schoenen met hoge hakken, om het koffiegeld van het kantoor te stelen of om ervandoor te gaan met een hele doos choquerend goed geschreven pamfletten over de relatie tussen meeroken en de alarmerende stijging van het aantal kindweerwolven.

In een poging haar woede te dempen, herinnerde Micky zichzelf eraan dat haar keuzes – en alleen die van haar – haar in de gevangenis hadden doen belanden en hadden geleid tot de vernedering die haar nu zowel kleineerde als razend maakte. F. Bronson had haar niet gekoppeld aan die lapzwans van een documentenvervalser die haar met hem mee naar beneden had getrokken. Evenmin was F verantwoordelijk voor Micky’s koppige weigering het bewijs van de staat op die nutteloze man af te wentelen in ruil voor voorwaardelijk in plaats van gevangenisstraf. Zij zelf had de beslissing genomen de schoft niet te verraden en erop te vertrouwen dat de jury in haar de misleide maar onschuldige vrouw zou zien die ze in werkelijkheid was.

De deur ging open en F kwam het kantoor binnen.

Meteen hief Micky haar hoofd op en opende haar ogen, omdat ze het haatte in een deemoedige houding gezien te worden.

Terwijl ze geen uitleg gaf over haar verdwijnen, keerde F terug naar haar bureau en ging zonder oogcontact te maken op haar stoel zitten. Ze wierp wél een blik op Micky’s kleine handtas, alsof ze zich zenuwachtig afvroeg of er een halfautomatisch pistool in zat, reservekogels en verdere benodigdheden om een lang beleg van de politie te doorstaan.

‘Hoe heet het meisje?’ vroeg F.

‘Leilani Klonk.’ Micky spelde beide namen – en besloot niet uit te leggen dat de achternaam duidelijk verzonnen was door de gestoorde moeder van het meisje. Leilani’s verhaal was al ingewikkeld genoeg zonder al die extra details.

‘Weet u hoe oud ze is?’

‘Ze is negen.’

‘De naam van de ouders?’

‘Ze woont bij haar moeder en stiefvader. De moeder noemt zichzelf Sinsemilla.’ Micky spelde het.

‘Wat bedoelt u met “noemt zichzelf”?’

‘Nou, het kan haar echte naam niet zijn.’

‘Waarom niet?’ vroeg F, terwijl ze naar het toetsenbord staarde waarboven haar hangende vingers wachtten om te gaan dansen.

‘Het is de naam van een sterk soort wiet.’

F leek in de war. ‘Wiet?’

‘U weet wel: pot, stuff, marihuana.’

‘Nee.’ F trok een Kleenex uit een doos en depte haar bezwete nek. ‘Nee, ik weet het niet. Ik zou ook niet kunnen. Mijn ergste verslaving is koffie.’

Met het gevoel alsof ze net weer had terechtgestaan en was veroordeeld, deed Micky moeite haar stem kalm en haar antwoord beheerst te houden. ‘Ik zit niet in de drugs. Dat heb ik nooit gedaan.’ Wat waar was.

‘Ik ben geen politieagent, miss Bellsong. U hoeft zich over mij geen zorgen te maken. Ik ben alleen maar geïnteresseerd in het welzijn van het kind.’

Om F voor deze zaak zo vastberaden als een kruisvader te maken, moest ze Micky geloven, en om Micky te geloven moest ze een relatie tussen hen voelen. Op het moment leken ze niets gemeenschappelijks te hebben, behalve dat ze allebei vrouw waren, maar hetzelfde geslacht alleen bracht zelfs niet het geringste spoortje zusterschap voort.

In de gevangenis had ze geleerd dat het onderwerp waarin verschillende vrouwen het gemakkelijkst een gemeenschappelijke grond vonden, mánnen was. En bij sommige vrouwen kreeg je de sympathie het snelst als je mannen en hun pretenties belachelijk maakte. Dus Micky zei: ‘Een heleboel kerels hebben me verteld dat dope je bewustzijn verruimt, maar als je naar hen kijkt, word je er alleen maar stommer van.’

Ten slotte keek F van haar computer op. ‘Leilani moet de echte naam van haar moeder weten.’

Het gezicht en de ogen van F waren net zo onleesbaar als die van een etalagepop. Deze aangeleerde leegte en weigering zich te laten innemen, toonden meer geringschatting dan misschien gezien zou worden in het meest open vertoon van laatdunkendheid.

‘Nee,’ zei Micky. ‘Leilani heeft haar alleen maar zichzelf Sinsemilla horen noemen. De vrouw is bijgelovig wat betreft namen. Ze denkt dat je, als je de werkelijke naam van iemand kent, macht over die iemand krijgt.’

‘Heeft ze u dat zelf verteld?’

‘Leilani heeft het me verteld, ja.’

‘Ik bedoel de moeder.’

‘Ik heb nooit echt met de moeder gesproken.’

‘Aangezien u hier bent om haar aan te geven omdat ze haar kind op de een of andere manier in gevaar brengt, mag ik aannemen dat u haar ten minste ontmoet hebt?’

Terwijl ze snel de dam van woede dichtte, waarin een gat was ontstaan door de vermaning van F, zei Micky: ‘Ik heb haar een keer ontmoet, ja. Ze was echt vreemd, stoned tot aan haar wenkbrauwen. Maar ik denk dat er ook...’

‘Hebt u ten minste een achternaam van de moeder,’ vroeg F terwijl ze haar aandacht terugbracht bij de computer, ‘of is het alleen maar Sinsemilla?’

‘De naam van haar echtgenoot is Maddoc. M-a-d-d-o-c.’

Vlak, zonder ook maar het geringste spoor van beschuldiging, vroeg F: ‘Heb u een gemeenschappelijke geschiedenis?’

‘Pardon? Geschiedenis?’

‘Bent u familie van haar, misschien via een huwelijk?’

Een zweetdruppel gleed langs Micky’s linkerslaap. Ze depte hem met haar hand. ‘Zoals ik al zei, heb ik haar maar één keer ontmoet.’

‘Ooit iets met een vriendje van haar gehad, ruzie gehad over een vriend, iets te maken gehad met een ex-man van haar – iets van vroeger dat ze zeker ter sprake zal brengen als ik met haar praat? Omdat alles vroeg of laat toch wel bekend zal worden, dat verzeker ik u, miss Bellsong.’

De katten hielden Micky in de gaten en Micky staarde naar F en F leek bereid voor de rest van haar leven op haar computer te kijken. De domme, wrede en stompzinnige mensen naar wie F eerder had verwezen, het plebs dat haar had gemotiveerd haar muren met kattenposters vol te hangen, betrof nu ook Micky. Misschien plaatste het gevangenisdossier Micky in deze categorie. Misschien kwam het door een belediging die ze onbewust had gemaakt. Misschien was het gewoon een kwestie van ‘niet klikken’. Maar om welke reden dan ook, ze stond nu op F’s lijst, en ze kende de vrouw nu goed genoeg om te vermoeden dat F haar lijst maakte met een potlood waar geen gum op zat.

Ten slotte zei Micky: ‘Nee. Niets persoonlijks tussen Leilani’s moeder en mij. Ik maak me alleen maar zorgen om het meisje, meer niet.’

‘De naam van de vader?’

‘Preston.’

F’s gezicht werd ten slotte iets expressiever dan het scherm vóór haar en ze keek Micky weer aan. ‘U bedoelt toch niet dé Preston Maddoc?’

‘Ik denk het wel. Ik hoorde gisteravond voor het eerst van hem.’

Met gekromde wenkbrauwen zei F: ‘U hebt nog nooit van Preston Maddoc gehoord?’

‘Ik ben nog niet in de gelegenheid geweest me over hem bij te lezen. Volgens Leilani... nou, ik weet het niet, maar ik denk dat hij beschuldigd moet zijn voor moord op een paar mensen, en dat hij er op de een of andere manier onderuit is gekomen.’

De lichte toets van verrassing op F’s gezicht werd snel weer glad onder het pleisterwerk van bureaucratische neutraliteit, maar het lukte de sociaal werkster niet helemaal om haar stem zachter te laten klinken, die een gewette rand van afkeuring droeg: ‘Hij was vrijgesproken, miss Bellsong. Onschuldig bij twee afzonderlijke rechtszittingen. Dat is niet hetzelfde als “eronderuit gekomen”.’

Micky zat weer op de rand van haar stoel, weer ineengedoken in die smekende houding, maar deze keer rechtte ze haar schouders niet en schoof ze niet naar achteren. Ze likte haar lippen en ontdekte dat die zout van het zweet waren. Ze had het gevoel alsof ze met een rijgdraad in elkaar was gezet. ‘Miss Bronson, ik weet niets van dat hij is vrijgesproken, maar ik weet wel dat een klein meisje veel heeft meegemaakt in haar leventje en nu vastzit in deze godsgruwelijke situatie en dat iemand móét helpen. Wat Maddoc ook gedaan mag hebben, heeft hij misschien niet gedaan, goed, maar Leilani had een ouder broertje en die wordt vermist. En als ze gelijk heeft, áls Preston Maddoc haar broertje heeft vermoord, dan loopt haar leven ook gevaar. En ik geloof haar, miss Bronson. Ik denk dat u haar ook zou geloven.’

‘Haar broertje vermoord?’

‘Jawel. Dat zegt ze.’

‘Dus ze is getuige van een moord?’

‘Nee, ze heeft die niet daadwerkelijk gezien. Ze...’

‘Als ze er niet daadwerkelijk bij is geweest, hoe kan ze dan daadwerkelijk weten dat die heeft plaatsgevonden?’

Erop rekenend dat haar geduld zou voortduren, zei Micky: ‘Maddoc heeft de jongen meegenomen en kwam daarna zonder hem terug. Hij...’

‘Heeft hem waarnaartoe meegenomen?’

‘Het bos in. Ze waren...’

‘Bos? Hier in de buurt hebben we niet bepaald bossen.’

‘Volgens Leilani was dit in Montana. Een contactplaats voor ufo’s...’

‘Ufo?’ F leek vastbesloten, als een vogel die voor het bouwen van een nest draden uit een stuk weefsel aan het peuteren was, meedogenloos aan Micky’s verhaal te blijven peuteren, hoewel niet met de bedoeling om iets te bereiken, maar ogenschijnlijk vanuit het pure plezier het terug te brengen tot een verspreide hoeveelheid losse draden. Met het oog op dat doel greep ze het noemen van ufo’s aan. Haar ogen werden scherp als de dreigende blik van een havik die een muis van driehonderd meter hoogte lokaliseert, en als ze ook iets minder zelfbeheersing had gehad, zouden haar volgende twee woorden naar buiten zijn gekomen als een vogelachtig krassen van puur plezier. ‘Vliegende schotels?’

‘Mr. Maddoc is een ufofanaat. Buitenaards contact, dat soort vreemde dingen...’

‘Sinds wanneer? Het lijkt me dat de media, als dit waar was, er een heleboel heisa over gemaakt zouden hebben. Denkt u niet? Ze zijn nogal meedogenloos, de pers.’

‘Volgens Leilani was hij minstens al voordat hij met haar moeder trouwde met dit ufogedoe bezig. Leilani zegt...’

‘Hebt u Mr. Maddoc rechtstreeks naar de jongen gevraagd?’

‘Nee. Wat voor zin zou het hebben?’

‘Dus u opereert volledig op het woord van een kind, hè?’

‘Doet u dat in uw soort werk ook niet vaak zo? Ik heb hem in ieder geval nooit ontmoet.’

‘U hebt Mr. Maddoc nooit ontmoet? U hebt hem of de moeder nooit ontmoet...’

‘Zoals ik u al heb verteld, heb ik de moeder een keer ontmoet. Ze was zo high dat ze met haar hoofd tegen de maan stootte. Ze zal zich waarschijnlijk niet eens meer herinneren dat ze me heeft gezien.’

‘Zag u haar daadwerkelijk drugs nemen?’

‘Ik hoefde haar ze niet te zien innemen. Ze zat er barstensvol mee. Het spoot werkelijk uit haar poriën. U hoort Leilani uit dat huis weg te halen, al is het alleen maar omdat haar moeder de helft van de tijd volledig doorgetript is.’

De intercom op F’s telefoon piepte, maar de receptioniste zei niets. Weer een piep. Als van een oven: de gans is klaar.

‘Ik ben zo terug,’ beloofde F en ze verliet weer het vertrek.

Micky wilde de kattenposters van de muren scheuren.

In plaats daarvan haakte ze een vinger in de lage hals van haar geplooide lijfje, trok het van haar lichaam en blies in de voorkant van haar blouse op haar borsten. Ze wilde haar jasje uittrekken, maar om de een of andere reden leek dat haar in een nog onvoordeliger positie tegenover F. Bronson te brengen. De zwarte kleding van de sociaal werkster leek in deze hitte een wedstrijd in uithoudingsvermogen met haar bezoekers.

Deze keer bleef F slechts kort uit het kantoor weg. Terwijl ze terugliep naar haar bureau zei ze: ‘Vertel me eens over de vermiste broer.’

Terwijl ze zichzelf waarschuwde haar woede in bedwang te houden, maar het niet helemaal lukte haar eigen raad op te volgen, zei Micky: ‘Dus u hebt het arrestatieteam afgeblazen?’

‘Pardon?’

‘U hebt gecontroleerd of ik ontsnapt was.’

Onverstoorbaar, niet in het minst in verlegenheid gebracht, keek F haar in de ogen: ‘U zou in mijn geval hetzelfde hebben gedaan. Ik bedoelde er niets mee.’

‘Zo ziet het er vanuit mijn positie niet uit,’ antwoordde Micky, ontzet zichzelf te horen aansturen op een onnodige confrontatie.

‘Met alle respect, miss Bellsong, ik leef niet vanuit uw positie.’

Een klap in het gezicht zou niet accurater zijn geweest. Micky brandde van de vernedering.

Als F naar de computer had gestaard, zou Micky tegen haar terug hebben gesnauwd. Maar in de ogen van de vrouw zag ze een kille minachting die even groot was als haar verhitte woede, een halsstarrigheid die even onverzettelijk was als koude steen.

Van alle sociale werksters die ze had kunnen treffen, was ze tegenover deze geplaatst, alsof de schikgodinnen geamuseerd waren door het vooruitzicht twee vrouwen tegen elkaar aan te zien stoten als een stel rammen.

Leilani. Ze had een verplichting aan Leilani.

Terwijl ze voldoende woede en trots wegslikte om zeker te weten dat ze met het avondeten nog geen trek zou hebben, zei Micky smekend: ‘Laat me u vertellen over de situatie van het meisje. En de broer. Helemaal, van het begin tot het einde, in plaats van vragen en antwoorden.’

‘Probeer het eens,’ zei F kort.

Micky gaf een samenvatting van Leilani’s verhaal, maar liet er tevens de meest buitenissige details uit weg waardoor F misschien een excuus zou krijgen het hele verhaal als een verzinsel af te doen.

Zelfs terwijl ze luisterde naar deze Reader’s Digest-versie, raakte F ongedurig. Ze gaf uitdrukking aan haar ongeduld door voortdurend op haar stoel heen en weer te schuiven, door herhaaldelijk haar blocnote op te pakken alsof ze van plan was aantekeningen te maken en die weer op haar bureau terug te leggen zonder een woord op te schrijven.

Elke keer dat Preston Maddoc werd genoemd plooide het voorhoofd van F. Fijne lijnen trokken strak alsof het draden waren die werden aangehaald door een naald, en vormden geplooide huidwaaiers in haar ooghoeken en naaiden haar lippen met kleine steken vast. Blijkbaar keurde ze de suggestie af dat Maddoc misschien een moordenaar was, en haar afkeuring was een subtiele naaister die in haar gezicht aan het werk was.

Haar afkeer van Micky kon geen volledige verklaring zijn voor haar houding. Ze leek een voorstander van Maddoc, en hoewel ze niet voor hem pleitte, scheen er aan haar mening over hem niet te tornen te zijn.

Toen Micky klaar was, zei F: ‘Als u gelooft dat er een moord is gepleegd, waarom komt u dan hier in plaats van naar de politie te gaan?’

De waarheid was ingewikkeld. Om te beginnen hadden twee smerissen de feiten bij haar arrestatie wat verdraaid en gesuggereerd dat ze meer was geweest dan alleen maar een metgezel van de documentenvervalser, dat ze een medeplichtige was geweest, en de haar door de rechtbank toegewezen advocaat was óf te overwerkt óf te incompetent geweest om deze verkeerde voorstelling van zaken voor de jury te corrigeren. Ze had voor een tijdje genoeg van de politie. En ze vertrouwde het systeem niet helemaal. Daarbij wist ze dat de lokale autoriteiten weinig zin zouden hebben om de melding van een moord te onderzoeken in een afgelegen rechtsgebied, als ze al voldoende hadden aan hun eigen misdaad. Ze kon niet beweren dat ze Lukipela kende. Haar beschuldiging was gebaseerd op haar vertrouwen in Leilani en hoewel ze ervan overtuigd was dat de smerissen het meisje ook geloofwaardig zouden vinden, was haar eigen getuigenis er een uit de tweede hand.

Ze hield haar antwoord beknopt: ‘Natuurlijk zal de verdwijning van Luki uiteindelijk onderzocht moeten worden, maar op het moment gaat het om Leilani, om haar veiligheid. U hoeft niet te wachten tot de politie heeft bewezen dat Luki vermoord is, voordat u Leilani kunt beschermen. Ze leeft nu, en zit in de problemen, dus het lijkt me dat haar situatie als eerste aangepakt moet worden.’

F onthield zich van commentaar, wendde zich weer tot haar computer en typte twee, of drie minuten lang. Misschien noteerde ze een versie van Micky’s verklaring of misschien stelde ze een officieel verslag samen en sloot ze het dossier zonder verder actie te ondernemen.

Achter het raam zag de dag er brandend uit. Een palmboom vlakbij droeg een gerimpelde kraag van dode, bruine varens. Californië in brand.

Toen ze ophield met typen en zich weer tot Micky wendde, zei F: ‘Nog één vraag, als u het niet erg vindt. U kunt hem te persoonlijk vinden en u bent natuurlijk niet verplicht er antwoord op te geven.’

Behoedzaam, terwijl ze een glimlach opdeed die net zo echt was als lippenstift, hoopte Micky dat de machinerie van de kinderbescherming de zaak zou aanpakken, hoe slecht dit onderhoud ook geweest mocht zijn. ‘En die is?’

‘Hebt u Jezus gevonden in de gevangenis?’

‘Jezus?’

‘Jezus, Allah, Boeddha, Visjnoe, L. Ron Hubbard. Een heleboel mensen vinden de religie als ze eenmaal zitten.’

‘Wat ik daar hoopte te vinden, miss Bronson, was richting. En een beetje meer verstand dan toen ik erin ging.’

‘Mensen nemen in de gevangenis een heleboel dingen op die bijna religies zijn, ook al worden ze niet als zodanig herkend,’ zei de maatschappelijk werkster. ‘Extreme politieke bewegingen, links en rechts, sommige gebaseerd op ras, de meeste op een wrok tegen de wereld.’

‘Ik koester tegen niemand enige wrok.’

‘Ik ben ervan overtuigd dat u beseft waarom ik nieuwsgierig ben.’

‘Om eerlijk te zijn, nee.’

F betwijfelde duidelijk Micky’s ontkenning. ‘We weten allebei dat Preston Maddoc haat opwekt bij diverse partijen, zowel religieus als politiek.’

‘Om eerlijk te zijn wéét ik dat niet. Ik weet echt niet wie hij is.’

F negeerde haar protest. ‘Een heleboel mensen die het gewoonlijk met elkaar oneens zijn, zijn als één man tegen Maddoc. Ze willen hem alleen maar vernietigen, omdat ze het filosofisch met hem oneens zijn.’

Zelfs met haar bodemloze reservoir aan woede om uit te tappen, lukte het Micky niet om enige kwaadheid op te wekken op de beschuldiging dat filosofische motieven haar tot karaktermoord dreven. Ze lachte bijna. ‘Hé, mijn filosofie is om zo weinig mogelijk golfjes te maken, de dag door te komen en misschien een beetje geluk te vinden in iets waardoor je niet in een heleboel ellende terechtkomt. Dieper ga ik niet.’

‘Oké dan,’ zei F. ‘Bedankt dat u gekomen bent.’

De maatschappelijk werkster richtte zich op de computer.

Er ging een lang moment voorbij voordat Micky besefte dat ze was weggestuurd. Ze stond niet op. ‘Stuurt u er iemand heen?’

‘Het is nu een zaak met een nummer. Het moet in behandeling genomen worden.’

‘Vandaag?’

F keek op van de computer, niet naar Micky, maar naar een van de posters: een pluizige, witte kat met een rode kerstmanmuts die in de sneeuw zat. ‘Vandaag niet, nee. Het gaat niet om fysieke mishandeling of seksueel misbruik. Het kind loopt geen direct gevaar.’

Met het gevoel alsof het haar volledig was mislukt te worden begrepen, zei Micky: ‘Maar hij gaat haar vermoorden.’

Weemoedig starend naar de kat, alsof ze wenste dat ze bij hem in de poster kon kruipen om de Californische oven te ruilen voor een witte kerst, zei F: ‘Als we aannemen dat het verhaal van het meisje geen fantasie is, zei u dat hij haar op haar verjaardag zou doden en die is pas in februari.’

‘Vóór haar verjaardag,’ corrigeerde Micky. ‘Misschien komende februari... misschien de volgende week. Morgen is vrijdag. Ik bedoel, u werkt niet in het weekend, en als u daar niet vandaag of morgen heen gaat, zijn ze misschien al weg.’

F’s blik was zo gericht, en haar ogen stonden zo glazig, dat ze scheen te mediteren op de afbeelding van de kat.

De sociaal werkster was een psychisch zwart gat. In haar nabijheid voelde je je emotionele energie weggezogen worden.

‘Hun kampeerwagen wordt gerepareerd,’ zei Micky dringend, hoewel ze zich leeg en krachteloos voelde. ‘De garage kan er elk moment mee klaar zijn.’

Met een zucht griste F twee Kleenex’en uit de doos en depte nauwgezet haar voorhoofd, waarbij ze probeerde haar make-up te sparen. Toen ze de tissues in de papierbak gooide, leek ze verrast te zien dat Micky nog niet was vertrokken. ‘Hoe laat zei u ook alweer dat uw sollicitatiegesprek was?’

Behalve hier te blijven zitten tot de beveiliging werd gebeld om haar te verwijderen, waarmee ze niets zou bereiken, had Micky geen andere keuze dan op te staan en naar de deur te lopen. ‘Drie uur. Dat haal ik makkelijk.’

‘Hebt u in de gevangenis alles over softwareapplicaties geleerd?’

Hoewel de maatschappelijk werkster er ongevaarlijk uitzag achter de tot dusver niet geziene glimlach, verwachtte Micky dat de vraag een inleiding was tot een volgende belediging. ‘Ja. Ze hebben daar een goed programma.’

‘Wat vindt u van de arbeidsmarkt, momenteel?’

Dit leek het eerste oprechte contact van vrouw tot vrouw sinds Micky het kantoor was binnengekomen. ‘Ze zeggen allemaal dat de economie aan het afzakken is.’

‘Mensen verpesten het nog in de gunstigste omstandigheden,’ zei F.

Micky had geen idee hoe ze daarop moest reageren.

‘In deze markt,’ zei F, met iets dat vaag op zusterlijke bezorgdheid leek, ‘moet je perfect naar een sollicitatie – alleen maar plussen en geen minnen. Als ik jou was, zou ik eens goed naar mezelf kijken hoe je je ervoor kleedt. De kleren doen niet wat je wilt.’

Dit koraalroze pak met het geplooide witte front was het mooiste dat Micky in haar kast had hangen.

Alsof ze die gedachte gelezen had, zei F: ‘Het is niet omdat het pak van Kmart komt of waar ook vandaan. Dat maakt niets uit. Maar de rok is te kort, te strak, en met die borsten van je moet je geen laag uitgesneden hals dragen. Schat, dit land zit vol gretige advocaten voor wie je eruitziet alsof je probeert de een of andere manager avances naar je te laten maken, zodat je zijn bedrijf met een aanklacht wegens seksuele intimidatie om de oren kunt slaan. Als mensen van personeelszaken jou zien, het maakt niet uit of het een man of een vrouw is, dan zien ze moeilijkheden, en ze zitten tegenwoordig al barstensvol moeilijkheden. Als je tijd hebt om je nog om te kleden voor dat gesprek, zou ik het je aanbevelen. Kleed je iets minder... nadrukkelijk.’

De zwaartekracht van F’s zwarte gat trok Micky naar vergetelheid. Misschien was het advies over haar kleding goed bedoeld. Misschien niet. Misschien bedankte ze F voor haar raad. Misschien niet. Het ene moment was ze nog in het kantoor en een ogenblik later stond ze buiten; de deur was dicht en toch had ze er geen enkele herinnering aan dat ze de drempel over was gestapt.

Wat ze wel of niet gezegd mocht hebben toen ze uit het kantoor vertrok, ze wist zeker dat ze niets had gedaan om F verder van zich te vervreemden of Leilani’s kansen op hulp te beschadigen. Niets anders deed ertoe. Haar eigen dromen niet, haar trots niet, in ieder geval niet hier en niet nu.

Net als daarnet: slechts vier stoelen bij de receptie in de hal. Zeven mensen die wachtten in plaats van de eerdere vijf.

De gang leek warmer dan het kantoor.

De lift, warmer dan warm, kookte. De druk liep op tijdens de afdaling, alsof Micky aan boord was van een bathysfeer die in een trog in de zeebodem viel. Ze zette een hand tegen de wand, half verwachtend dat het metaal onder haar handpalm zou buigen.

Ze wenste bijna dat haar gedoofde woede weer op zou laaien, rauw en heet, de zomerhitte in evenwicht met dat innerlijke vuur, omdat wat ervoor in de plaats kwam een stille vertwijfeling was die veel op wanhoop leek.

Op de begane grond vond ze de openbare toiletten. Een warme, olieachtige misselijkheid kroop tegen haar maagwand omhoog en ze vreesde over te moeten geven.

De deuren van de hokjes stonden open. Het vertrek was verlaten. Privacy.

Schel tl-licht kaatste van witte oppervlakten, ricocheerde tegen de spiegels. De ijzige indruk kon de hete werkelijkheid niet verkoelen.

Ze draaide het koude water van een van de wasbakken open en hield haar naar boven gekeerde polsen onder de straal. Ze sloot haar ogen. Ze haalde langzaam en diep adem. Het water was niet koud genoeg, maar het hielp.

Toen ze ten slotte haar handen had afgedroogd, draaide ze zich om naar een levensgrote spiegel aan de wand naast de automaat voor papieren handdoekjes. Toen ze van huis wegging, had ze gedacht dat ze was gekleed om de juiste indruk te maken, dat ze er zakelijk en efficiënt uitzag. Ze had gedacht dat ze er móói uitzag.

Nu bespotte haar spiegelbeeld haar. De rok was te kort. En te strak. Hoewel niet schokkend te laag uitgesneden zag de blouse er toch ongeschikt uit voor een sollicitatiegesprek. Misschien waren de hakken van haar witte schoenen ook te hoog.

Ze zág er te nadrukkelijk uit. Goedkoop. Ze zag eruit als de vrouw die ze was geweest, niet als de vrouw die ze wilde zijn. Ze kleedde zich niet voor zichzelf of voor werk, maar voor mannen, en voor het type man dat haar nooit met respect behandelde, voor het type man dat haar leven naar de verdommenis hielp. Op de een of andere manier had de spiegel thuis haar niet laten zien wat ze had moeten zien. Dit was een bittere pil, maar bitterder was de manier waarop ze die te slikken had gekregen. Van F. Bronson.

Hoewel moeilijk, zou het accepteren van een dergelijk advies van iemand die jou respecteerde en om je gaf, zijn als het slikken van een medicijn met honing. Deze dosis kwam met azijn. En als F. Bronson het als medicijn had gezien, en niet als vergif, had ze het misschien niet gegeven.

Jarenlang had Micky in spiegels het knappe uiterlijk en de seksuele aantrekkingskracht gezien waarmee ze alles kon krijgen wat ze begeerde, maar nu ze die dingen niet meer wilde, nu die feesten en kicks en de aandacht van foute mannen haar niet meer aantrokken, nu ze hogere aspiraties had, toonde de spiegel goedkope aandachttrekkerij, onhandigheid, naïviteit – en een wanhopig smachten, een beeld waardoor ze ineenkromp.

Ze had gedacht dat de behoefte om haar schoonheid als werktuig of als wapen te gebruiken, was verdwenen, maar er was iets gebeurd dat veel verder ging. Haar idee van schoonheid was volledig veranderd; en toen ze in de spiegel keek, zag ze beangstigend weinig van wat paste bij haar nieuwe definitie. Misschien was dit volwassenheid, maar het maakte haar bang; vroeger was haar vertrouwen in haar fysieke schoonheid altijd iets om op terug te vallen, een ultieme troost in slechte tijden. Nu was dat vertrouwen weg.

Ze werd overweldigd door een aandrang de spiegel stuk te slaan. Maar het verleden kon niet zo makkelijk gebroken worden als glas. Het verleden stond daar voor haar, het koppige, meedogenloze verleden.

38

Jongen en hond – de eerste beter in staat de augustushitte te verdragen dan de laatste, de laatste iets beter van reuk dan de eerste, de eerste denkt weer aan Gabby’s vreemd hysterische vertrek uit de Mountaineer, de laatste denkt aan hotdogs, de eerste bewondert de schoonheid van een azuurblauwe vogel op een ernstig verweerde en half gebroken houten hek, de laatste ruikt de vogelpoep en herkent daarin de recente geschiedenis tot in de kleinste bijzonderheid – zijn dankbaar voor elkaars gezelschap in hun zoektocht naar hun toekomst, eerst over open land en daarna over een verlaten landweg die, om een bocht, plotseling niet meer verlaten is.

Dertig of veertig kampeerwagens, waarvan ongeveer de helft uit pick-ups bestaat die tot kampeerwagen zijn omgebouwd, en een heleboel SUV’s, staan bij elkaar in het weiland langs de geasfalteerde tweebaansweg. Aan sommige kampeerwagens zijn canvas huiven bevestigd om beschaduwde plekken voor gezellige samenkomsten te creëren. Ook zijn er minstens tien kleurrijke tenten opgezet.

De enige permanente bouwsels in de buurt zijn een boerderij, een schuur en stallen in de verte.

Een groene John Deer-tractor voor een hooiwagen doet dienst als verhuurkantoor, bemand door een boer in spijkerbroek, T-shirt en strooien sombrero. Een met de hand geschreven bord meldt dat een plaats op het weiland twintig dollar per dag kost. Het is tevens versierd met een ontkenning van aansprakelijkheid en een voorwaarde: GEEN SERVICES, AANSPRAKELIJKHEIDSVERZEKERING VERPLICHT.

Als hij dit drukke kampeerterrein nadert, is Curtis geneigd snel en behoedzaam verder te lopen. Zo veel kampeerwagens bij elkaar baren hem zorgen. Wat hem betreft is dit een conventie van seriemoordenaars.

De tandenfetisjisten waren misschien op weg hierheen. Dat witharige stel zou weleens in de buurt kunnen zijn, pronkend met hun tandtrofeeën terwijl ze de nog afschuwelijker verzamelingen van andere moordzuchtige psychopaten bewonderen op dit zomerfestival der verdoemden.

Maar Old Yeller ruikt geen moeilijkheden. Haar van nature sociale aard is uitgedaagd en ze wil het terrein verkennen.

Curtis vertrouwt haar instincten. Bovendien biedt een menigte hem enige camouflage als de foute schooiers komen rondsnuffelen met elektronica, op zoek naar de unieke energiesignatuur dat die jongen voortbrengt.

Het weiland is omsloten door een omheining van witgekalkte planken die nodig hersteld moet worden en wel een lik verf kan gebruiken. De tractor bewaakt het open hek.

Een teerdoek op vier hoge staken schermt de hooiwagen af van het directe zonlicht en eronder worden artikelen te koop aangeboden. Uit een serie koelboxen vol vergruisd ijs leveren de boer en een tienerjongen blikjes bier en frisdranken. Ze bieden verpakte snacks aan zoals chips, naast eigengebakken koekjes, brownies en potten met ‘oma’s plaatselijk beroemde’ salsa van zwarte bonen en maïs, die, zoals een bord belooft, ‘heet genoeg is om je hoofd spontaan op te blazen’.

Curtis kan geen enkele manier bedenken waarop iemands hoofd spontaan opgeblazen kan worden. Spontaan heeft een vrolijke klank, en een opgeblazen hoofd is een naargeestige zaak.

Het kost hem geen moeite te begrijpen waarom oma’s dodelijke salsa beroemd is in de buurt, maar hij kan niet bevatten waarom iemand het zou kopen. Toch ontbreken er een paar potten in de geometrische uitstalling en worden er, terwijl hij kijkt, nog twee verkocht.

Dit lijkt aan te geven dat een deel van de mensen die in de wei zijn samengekomen, zelfmoordneigingen heeft. De hond heeft de theorie van een seriemoordenaarsconventie van zich afgezet, aangezien ze geen feromonen ontdekt die wijzen op een volledige psychose, maar Curtis is al evenmin enthousiast over een bijeenkomst van mensen met zelfmoordneigingen, ongeacht hun redenen om zelfdestructie in overweging te nemen.

Naast dranken, snacks en de beruchte salsa, biedt de hooiwagen ook T-shirts met vreemde teksten, NEARY RANCH staat er op een, STERRENHAVEN USA. Een ander hemd draagt de afbeelding van een koe met de woorden CLARA, DE EERSTE KOE IN DE RUIMTE. Weer een ander beweert WE ZIJN NIET ALLEEN – NEARY RANCH. En een vierde meldt nadrukkelijk DE DAG NAAKT en draagt ook de naam van de ranch.

Curtis is geïnteresseerd in Clara. Hoewel hij bekend is met de hele geschiedenis van de NASA en met het ruimteprogramma van de voormalige Sovjet-Unie, is hij zich niet bewust van een poging een koe in een baan om de aarde te brengen of om er een naar de maan te sturen. Geen ander land heeft de middelen om een koe in een baan te brengen en weer levend terug te halen. Daarbij ontgaat het de jongen volledig wat de bedoeling ervan is om een koe als astronaut de ruimte in te sturen.

Naast de T-shirts ligt een boek te koop aangeboden: Night on the Neary Ranch: Close Encounters of the Fourth Kind. Uit de titel en de illustratie op de omslag – een vliegende schotel boven een boerderij – begint Curtis te begrijpen dat de Neary Ranch de oorsprong is van een modern volksverhaal, zoals die worden verteld over Roswell in New Mexico.

Geïntrigeerd, maar nog steeds bezorgd over de zelfmoordtypes die minstens een deel van deze samenkomst uitmaken, vertrouwt hij weer op het oordeel van Old Yeller. Ze ruikt geen hoofden die spontaan opgeblazen kunnen worden en is geïnteresseerd aan het rondsnuffelen in de geurige menigte.

Jongen en hond bereiken het weiland zonder aangesproken te worden bij het open hek. Duidelijk denken ze dat ze bij de gasten horen die een plek hebben gehuurd en legitiem hun kamp hebben opgeslagen.

In vakantiestemming wandelen mensen, met drankjes in hun hand en eigengemaakte koekjes etend, over het dichte gras in de gangen tussen de standplaatsen, nieuwe vrienden makend, oude kennissen begroetend. Anderen verzamelen zich onder de luifels en zijn aan het kaarten of spelen bordspellen, luisteren naar radio’s – en praten, praten.

Overal zijn mensen met elkaar in gesprek, sommigen zacht en ernstig, anderen luidruchtig en enthousiast. Uit de flarden die Curtis opvangt, terwijl hij en Old Yeller over het veld kuieren, kan hij opmaken dat al deze mensen ufogekken zijn. Ze komen hier twee keer per jaar bij elkaar, zo rond de datums van twee beroemde vliegendeschotelbezoeken, maar deze bijeenkomst heeft te maken met een nieuwe en recente gebeurtenis die bij hen veel opwinding heeft gewekt.

De kampeerplaatsen zijn opgezet als de spaken van een wiel en de naaf is een perfect rond stuk kale grond van ongeveer vier meter doorsnee. Om deze cirkel heen groeit overal gras, maar de grond erbinnen is krijtachtig en hard samengepakt, zonder ook maar een enkele grasspriet of onkruid.

Een lange, gezette man van ongeveer zestig staat in het midden van deze kale plek. Gekleed in hoge wandelschoenen, met omgeslagen witte sokken, een korte kakibroek die knieën vrijlaten die even grof en behaard zijn als kokosnoten, en een kaki hemd met korte mouwen en epauletten, ziet hij eruit alsof hij elk moment op expeditie naar Afrika kan gaan om het legendarische olifantenkerkhof te zoeken.

Achttien of twintig mensen staan om deze man heen. Geen van allen lijkt bereid de dode zone waar hij staat te betreden.

Als Curtis zich bij de groep voegt, legt een van de mensen die net zijn aangekomen aan een ander uit: ‘Dat is Neary zelf. Hij is boven geweest.’

Mr. Neary heeft het over Clara, de eerste koe in de ruimte. ‘Ze was een goeie koe, onze Clara. Ze leverde een tankwagen melk met een laag vetgehalte en gaf ons nooit enige problemen.’

Het concept van koeien die problemen veroorzaken, is nieuw voor Curtis, maar hij weerstaat de aandrang om te vragen welke problemen koeien wellicht kunnen veroorzaken als ze niet zo beminnelijk zijn als Clara. Zijn moeder zei altijd dat je nooit iets leerde als je niet kon luisteren; en Curtis is altijd in de stemming om te leren.

‘Als ras is een Holsteiner stom,’ zegt Mr. Neary. ‘Dat vind ik. Sommigen zullen zeggen dat de Holsteiner net zo slim is als de Jersey of de Hereford. Om eerlijk te zijn: iedereen die dat denkt, weet gewoon niets van koeien.’

‘De Alderney en de Galloway zijn de slimste rassen,’ zegt een van de aanwezigen om de dode zone heen.

‘We zouden hier de hele dag over de slimheid van koeien kunnen twisten,’ zegt Mr. Neary, ‘en nog geen meter verder komen. In ieder geval was mijn Clara geen typische Holsteiner, want ze was slim. Niet zo slim als jullie of ik, zelfs niet zo slim als die hond daar’ – hij wijst op Old Yeller – ‘maar zij was degene die ’s ochtends de andere altijd van de schuur naar de wei bracht en aan het einde van de dag weer terug.’

‘De rode Lincolnshire is een slimme koe,’ zegt een gedrongen pijprokende vrouw wier haar is gesplitst in twee paardenstaarten met gele linten.

Mr. Neary schenkt deze tamelijk omvangrijke dame een ongeduldige blik. ‘Nou, die ruimtewezens zijn niet op zoek geweest naar een rode Lincolnshire, of wel? Ze zijn hier gekomen en hebben Clara gepakt – en mijn theorie is dat ze wisten dat ze de slimste koe op het veld was. In ieder geval, zoals ik al zei, deze schotel, ronddraaiend vloeibaar metaal, hing boven mijn Clara toen ze precies daar stond waar ik nu sta.’

De meesten om de cirkel heen kijken omhoog naar de namiddaglucht, sommigen behoedzaam, anderen met een gevoel van verwondering.

Een jonge vrouw, net zo bleek als de melk met het lage vetgehalte van Clara, zegt: ‘Klonk er geluid? Patronen van harmonische klanken?’

‘Als je bedoelt dat zij en ik pijporgel voor elkaar speelden zoals in films, nee, mevrouw. De ontvoering vond plaats in doodse stilte. Er komt die rode lichtstraal uit de schotel, als een zoeklicht, maar het was een soort levitatiestraal. Clara werd van de grond getild in een zuil van rood licht, drieënhalve meter in doorsnede.’

‘Dat is een enórme levitatiestraal!’ roept een langharige jongen in spijkerbroek en T-shirt met het opschrift FRODO LEEFT.

‘M’n meissie geeft een geschrokken piep,’ zegt Mr. Neary, ‘en toen ging ze zonder protest omhoog, langzaam ronddraaiend, alle kanten op, over de kop, alsof ze zo licht als een veertje was.’ Hij kijkt gericht naar de pijprokende vrouw met paardenstaarten. ‘Als ze een rode Lincolnshire was geweest, zou ze waarschijnlijk een enorme heibel hebben getrapt en al herkauwend gestikt zijn.’

Na een kring rook te hebben uitgeblazen, zegt de vrouw: ‘Het is nagenoeg onmogelijk dat een herkauwer op die manier stikt.’

‘Gewoonlijk zou ik dat beamen,’ geeft Mr. Neary toe, ‘maar als je het over een zogenaamd slim ras als de rode Lincolnshire hebt, zou geen énkele stommiteit me verbazen.’

Al luisterend leert Curtis een heleboel over koeien, hoewel hij niet kan vertellen met welk doel.

‘Waarom zouden ze eigenlijk een koe willen hebben?’ vraagt de Frodo-aanhanger.

‘Melk,’ oppert de bleke jonge vrouw. ‘Misschien heeft hun planeet te maken gehad met een gedeeltelijke ecologische ineenstorting door natuurlijke oorzaken, een gebroken schakel op sommige plekken van de voedselketen.’

‘Nee, nee, ze zouden technologisch voldoende ontwikkeld zijn om hun eigen soorten te klonen,’ zegt een professorale man met een grotere pijp dan die de vrouw rookt, ‘wat ze aan equivalent voor een koe op hun planeet ook hebben. Ze zouden hun kuddes op die manier aanvullen. Ze zouden nooit een ras van een andere planeet binnenhalen.’

‘Misschien hadden ze gewoon trek in een goede cheeseburger,’ zegt een man met een blozend gezicht, een blik bier in de ene en een half opgegeten hotdog in de andere hand.

Een paar mensen lachen; maar de bleke jonge vrouw, knap op de manier van de tragische, stervende heldin, trekt het zich enorm aan en kijkt met woeste ogen de grijns van het gezicht van de blozende man. ‘Als ze door de melkweg kunnen reizen, zijn ze in het bezit van een vergevorderde intelligentie, wat inhoudt dat ze vegetarisch zijn.’

Terwijl hij alle sociale vaardigheden die hij bezit oproept, zegt Curtis: ‘Of misschien gebruiken ze de koe als gastheer voor biologisch ontwikkelde wapens. Ze zouden acht of tien embryo’s in de lichaamsholten van de koe kunnen implanteren, haar terugzetten op de wei, en terwijl de embryo’s groeien tot levensvatbare soorten, zou niemand beseffen wat er in Clara zat. Dan, op een dag, zou de koe bezwijken aan iets dat leek op ebolavirus en uit het ontbindende karkas zouden acht of tien insectachtige soldaten verschijnen, allemaal zo groot als een Duitse herder, waarmee je een krijgsmacht hebt die groot genoeg is om binnen twaalf uur een stad van honderdduizend inwoners weg te vagen.’

Iedereen staart Curtis aan.

Hij beseft onmiddellijk dat hij is afgeweken van de essentie van het gesprek, of dat hij de gedragscode van ufoaanhangers heeft overtreden, maar hij vat de aard van zijn overtreding niet. Terwijl hij met moeite zijn blunder probeert te herstellen, zegt hij: ‘Nou, goed, misschien zijn het reptielachtige vormen in plaats van insectachtige, in welk geval ze zestien uur nodig hebben om een stad van honderdduizend weg te vagen, omdat de reptielenvorm een minder efficiënte moordmachine is dan de insectachtige vorm.’

Deze verfijning van zijn uitleg wint geen vrienden onder de aanwezigen rond de cirkel. De uitdrukkingen op de gezichten blijven wisselen tussen verwarring en irritatie. Erger nog, de bleke jonge vrouw wendt zich tot hem met een woeste blik die net zo vernietigend is als die waarmee ze de man met de hotdog in zijn hand tot zwijgen heeft gebracht. ‘Gevórderde intelligenties maken onze fouten niet. Zij vernietigen hun ecologie niet. Ze voeren geen oorlog en eten geen vlees.’ Ze richt haar blik van vloeibare stikstof op de pijprokers. ‘Ze gebruiken geen tabaksproducten.’ Ze richt zich weer tot Curtis, haar ogen zo koud dat hij het gevoel krijgt misschien wel ingevroren te worden als ze hem te lang in het vizier houdt. ‘Ze kennen geen vooroordelen gebaseerd op ras of sekse, of iets anders. Ze vernietigen hun lichamen niet met te vet eten, geraffineerde suikers en cafeïne. Ze liegen en bedriegen niet, ze voeren geen oorlog, zoals ik al heb gezegd, en zeker kweken ze geen reusachtige moordinsecten in koeien.’

‘Nou, het is een groot universum,’ zegt Curtis op een, wat hij denkt, verzoenende toon, ‘en gelukkig zijn de meeste erge soorten waar ik het over heb, nog niet deze kant op gekomen.’

Het gezicht van de jonge vrouw verbleekt verder en haar ogen worden nog ijziger, alsof er extra koelelementen in haar hoofd worden geactiveerd.

‘Natuurlijk is dit slechts speculatie,’ voegt Curtis er snel aan toe. ‘Ik weet feitelijk niet meer dan jullie allemaal.’

Voor Curtis in een ijspegel kan veranderen door de Medusa zonder slangen, komt Mr. Neary tussenbeide. ‘Jongen, je zou heel wat minder tijd met die gewelddadige videospelletjes bezig moeten zijn. Die hebben je hoofd volgepropt met ziekelijke onzin. We hebben het hier over de werkelijkheid, niet over die met bloed doorweekte fantasieën die Hollywood uitkotst om jonge geesten als die van jou te vergiftigen.’

De aanwezigen om de dode zone heen geven uitdrukking aan hun instemming, en een van hen vraagt: ‘Mr. Neary, was u bang toen de ET’s voor u terugkwamen?’

‘Meneer, natuurlijk was ik bezorgd, maar ik was niet echt bang. Dat was een halfjaar nadat Clara wegdreef, reden waarom we hier elk jaar twee contactbijeenkomsten houden, op de genoemde dagen. Tussen haakjes, sommige mensen zeggen dat ze hier alleen maar komen voor de eigengemaakte koekjes van mijn vrouw, dus probeer die zeker uit. Natuurlijk zijn er dit jaar drie samenkomsten: deze onvoorbereide bijeenkomst vanwege wat er op dit moment verderop gaande is.’ Zich uitrekkend, waardoor zijn Afrika-kleding hem een nog indrukwekkender autoriteit verleent, wijst hij naar het oosten, voorbij het einde van het grasveld naar het land dat opsteekt achter een verzameling bomen. ‘De opschudding aan de andere kant van de grens met Utah, waarvan jullie en ik weten dat het op geen enkele manier te maken heeft met drugsbaronnen, wat de regering er ook over zegt.’

Neary’s verklaring doet een gemeenschappelijk wantrouwen jegens de regering opklinken bij velen in de groeiende menigte rond de dode zone.

Curtis grijpt dit gedeelde gevoel aan als een manier om zichzelf weer te herstellen bij deze mensen en om zijn povere sociale vaardigheden wat op te poetsen. Hij stapt van het gras op de kale, krijtachtige grond en verheft zijn stem om te verklaren: ‘Regering! Regeltjesmakend, machtshongerig, onbenullig zootje lafhartige stinkdieren met hun kale, witte boorden!’

Hij voelt dat zijn verklaring er niet in slaagt de juichende instemming van alle aanwezigen te verkrijgen.

Zijn woorden hebben ervoor gezorgd dat iedereen weer in stilzwijgen vervalt.

Omdat hij aanneemt dat hun zwijgen voortkomt uit hun behoefte zijn woorden te verteren en niet vanuit enige onenigheid met wat hij heeft gezegd, geeft hij hun des te meer reden hem in hun gemeenschap te verwelkomen. ‘Noem me een varken en slacht me om mijn spek, maar vertel me nóóit dat de regering geen landwaanzinnige, grondgraaiende tiran is!’

Old Yeller laat zich op de grond vallen, rolt zich op haar rug en toont haar buik aan de menigte, omdat ze meent dat er met Curtis’ sociale vaardigheden een uitdrukking van overgave nodig is om geweld te voorkomen.

Hij is er behoorlijk zeker van dat Old Yeller de stemming van deze mensen verkeerd begrijpt. De zintuigen en bovennatuurlijke waarnemingen van de hond zijn in veel zaken betrouwbaar, maar het sociale verkeer van mensen is veel te complex voor een juiste analyse alleen maar op basis van geur en instinct. Toegegeven, het bleke gezicht van de jonge vrouw verhardt in dat van een ijssculptuur bij het noemen van spek, maar de anderen schijnen de open mond te tonen van mensen die een welgezegde waarheid absorberen.

Daarom, zelfs terwijl Old Yeller onderdanig haar buik toont, spuit Curtis nog meer van wat deze mensen willen horen, terwijl hij door de cirkel loopt en de manke gang imiteert die Gabby zo vertederend had gemaakt. ‘Regering! Belastinginners, landrovers, nieuwsgierige weldoeners met meer eigendunk dan welke bijbelvaste dominee ook! Stinktorren beschermende regeringsschoften!’

De hond jammert nu.

Terwijl hij de hem omringende ufologen bekijkt, ziet Curtis niemand lachen, maar wel een aantal verbaasde blikken en veel gefronste voorhoofden, en zelfs iets wat lijkt op een uitdrukking van medelijden.

‘Jongen,’ zegt Mr. Neary, ‘ik neem aan dat jouw ouders niet bij deze mensen staan, omdat ze je anders een pak op je kont zouden geven voor dit optreden. Ga ze zoeken en blijf de rest van de tijd dat je hier bent bij hen, omdat ik er anders op zal moeten staan dat jij en je ouders een terugstorting accepteren en van het terrein verdwijnen.’

O, hemel, misschien lukt het hem nooit Curtis Hammond te zijn. Hij knippert tranen weg, net zozeer omdat hij zijn geworden zuster in verlegenheid heeft gebracht als omdat hij zichzelf op de een of andere manier voor gek heeft gezet.

‘Mr. Neary,’ pleit hij zo oprecht mogelijk. ‘Ik ben niet zo’n bijdehand, achterbaks stuk vreten.’

Deze geruststelling, hoewel die niet oprechter of met een betere bedoeling gebracht kon zijn, zorgt er op onverklaarbare wijze voor dat het gezicht van Mr. Neary rood wordt tot een donker en dreigend masker. ‘Dat is genoeg, jongeman.’

In een laatste poging om de zaak recht te zetten, zegt Curtis: ‘Mr. Neary, ik ben niet helemaal jofel. Een prachtige reuzin van een dame heeft me verteld dat ik te lief ben voor deze wereld. Als u me vroeg of ik stom was of zoiets, zou ik moeten zeggen dat ik stompzinnig was. Ik ben een niet helemaal jofele, te lieve stomme sul, dat ben ik.’

Old Yeller tólt werkelijk van haar rug op haar vier poten, omdat ze de situatie te gevaarlijk acht om nog langer haar buik te tonen en ze sprint weg van de dode zone op het moment dat Mr. Neary zijn eerste stap richting Curtis doet.

Ten slotte vertrouwend op de instincten van de hond, schiet Curtis achter haar aan. Weer vluchteling.

39

Als bibliotheken in Zuid-Californië er ooit zo hebben uitgezien als ze werden voorgesteld in boeken en films – mahoniehouten aankleding, planken die tot aan het plafond reiken, knusse kleine leeshoeken weggemoffeld op onregelmatige plaatsen in een labyrintische structuur – dan waren ze tegenwoordig anders. Alle oppervlakten waren hier van gemakkelijk te reinigen lak of formica. Planken reikten niet tot aan het plafond omdat het plafond een opgehangen rasterwerk was van akoestische platen versierd met tl-balken die te veel licht afgaven om nog enig gevoel van romantiek voor boeken te koesteren. De planken stonden in voorspelbare rijen, metaal in plaats van hout, met bouten aan de vloer vastgezet voor veiligheid tijdens een aardbeving.

Voor Micky leek de atmosfeer die van een medische faculteit: somber ondanks de helderheid, antiseptisch, niet benadrukt door de rust van ijverig studeren, maar door de stilte van stoïcijns lijden.

Een aanzienlijk deel werd in beslag genomen door computers. Allemaal met toegang tot internet.

De stoelen waren ongemakkelijk. Schel licht weerkaatste van het bureau. Ze voelde zich thuis: het herinnerde haar niet aan de caravan die ze deelde met Geneva, maar aan het thuis dat haar was gegeven door de gevangenis van Californië.

Andere bibliotheekbezoekers waren bezig aan de helft van de terminals, maar Micky negeerde hen. Ze voelde zich niet op haar gemak in haar koraalroze outfit waarin ze zich nog niet zo lang geleden bekwaam, fris en vol zelfvertrouwen had gevoeld. Bovendien had ze na F. Bronson voor de rest van de dag genoeg van mensen; apparaten zouden haar meer tot steun en beter gezelschap zijn.

Terwijl ze zich een detective voelde, zocht ze online naar Preston Maddoc, maar er was maar weinig zoekwerk nodig. De booswicht kwam op zo veel gelinkte sites voor dat ze overstelpt werd met informatie.

Vanuit een openbare telefoon had ze het sollicitatiegesprek van drie uur afgezegd. Dus de middag gebruikte ze om meer over doctor Doom aan de weet te komen, en wat ze aan de weet kwam, suggereerde dat Leilani in een zelfs nog duisterder en moeilijker te openen dodencel zat dan het meisje had beschreven.

De essentie van Maddocs verhaal was net zo eenvoudig als de details afschuwelijk waren. En de implicaties waren beangstigend, niet alleen voor Leilani, maar voor iedereen die momenteel leefde en ademhaalde.

Preston Maddoc was doctor in de filosofie. Tien jaar geleden had hij zich uitgeroepen tot ‘bio-ethicus’ en een functie aanvaard aan een universiteit in het noordoosten waar hij ethica doceerde aan filosofiestudenten.

Dat slag bio-ethici, dat zichzelf ‘utilitaristen’ noemt, zoekt naar de ethische – volgens hen dan – verdeling van zogenaamd beperkte medische hulpmiddelen, door normen te stellen waarmee bepaald wordt wie een behandeling moet krijgen en wie niet. Door het afwijzen van het geloof in de heiligheid van al het menselijke leven, waardoor de medische wetenschap al sinds Hippocrates werd geleid, argumenteren zij dat het ene mensenleven een grotere morele en sociale waarde heeft dan het andere, en dat het bepalen van die vergelijkbare waarden met recht aan hun elitaire groep toebehoort.

Eens had een kleine, maar beduidende minderheid aan bio-ethici de kille benadering van de utilitaristen verworpen, maar de militaristen hadden de strijd gewonnen en heersten nu over hun discipline binnen de academische wereld.

Preston Maddoc, zoals de meeste bio-ethici, geloofde in het onthouden van medische zorg aan bejaarden – bepaald als boven de zestig – als hun ziekte van invloed was op de kwaliteit van hun leven, zelfs als de patiënt geloofde dat zijn leven nog steeds de moeite van het leven waard was of zelfs genietbaar. Als ze volledig genezen kónden worden, maar als de káns op genezing, stel, onder de dertig procent lag, dan waren de bio-ethici het erover eens dat de bejaarden gewoon zonder behandeling dood mochten gaan, omdat, in utilitaristische termen, hun leeftijd aangaf dat ze minder aan de maatschappij zouden bijdragen dan ze ervan zouden ontvangen.

Vol ongeloof las Micky dat bijna alle bio-ethici geloofden dat invalide kinderen, zelfs zij met een lichte handicap, genegeerd moesten worden tot ze stierven. Als de baby’s een infectie kregen, moesten ze niet behandeld worden. Als ze ademhalingsproblemen kregen, moesten ze niet kunstmatig beademd worden; ze moesten stikken. Als gehandicapte baby’s moeite met eten hadden: laat ze verhongeren. Invalide mensen, zeiden ze, waren een last voor de samenleving, ook al konden ze voor zichzelf zorgen.

Micky voelde een woede opkomen die verschilde van haar gewone, destructieve woede. Dit had niets te maken met de mishandeling en minachting die ze te verduren had gehad. Het had niets met haar ego te maken; deze woede had een reinigende puurheid.

Ze las een uittreksel uit het boek Practical Ethics, waarin Peter Singer van de Princeton University het doden van pasgeboren kinderen met een handicap die niet erger was dan hemofilie, rechtvaardigde. ‘Als de dood van een kind met een handicap leidt tot de geboorte van een ander kind met betere vooruitzichten op een gelukkig leven, zal de totale som aan geluk groter zijn als het gehandicapte kind wordt gedood. Het verlies van een gelukkig leven voor het eerste kind weegt niet op tegen de winst op een gelukkig leven voor het tweede. Daarom zal, als het doden van een kind met hemofilie geen averechts effect heeft op anderen, het juist zijn... hem te doden.’

Micky moest weg, dit achterlaten. De woede had haar energie gegeven. Ze kon niet stil blijven zitten. Ze liep heen en weer, herhaaldelijk haar handen samenknijpend, en werkte de energie van zich af, probeerde zichzelf kalm te krijgen.

Als een kind dat doodsbang is voor verhalen over zombies en monsters maar er toch op morbide wijze door wordt aangetrokken, keerde ze niet veel later terug naar de computer.

Singer had ooit gesteld dat, als kindermoord op verzoek van de ouders de belangen van de familie en de samenleving diende, het doden van het kind ethisch verantwoord was. Verder had hij beweerd dat een kind pas ergens tijdens het eerste levensjaar mens wordt, waarmee hij een deur opende naar het idee dat, elk geval afzonderlijk beoordeeld, kindermoord lang na de geboorte nog ethisch verantwoord was.

Preston Maddoc geloofde dat het doden van kinderen ethisch bleef tot ze de eerste aanwijzing vertoonden van een taalvaardigheid. Zeg dada of sterf.

De meeste bio-ethici steunden medische experimenten ‘onder toezicht’ op mentaal gehandicapten, op mensen in coma, en zelfs op ongewenste kinderen in plaats van op dieren, met het argument dat zelfbewuste dieren angst kenden, terwijl de mentaal gehandicapte, de comateuze mens en pasgeboren kinderen die niet kenden.

Om de mentaal gehandicapten te vragen wat ze denken, is natuurlijk niet nodig, volgens deze filosofie, omdat zij, net als baby’s en bepaalde andere ‘minimaal bewuste mensen’ ‘onpersonen’ zijn die geen morele eis op een plaats in de wereld hebben.

Micky wilde een kruistocht beginnen om bio-ethici tot ‘minimaal bewust’ te laten verklaren, omdat het duidelijk was dat ze geen menselijke trekken vertoonden en veel duidelijker onpersonen waren dan de kleinen, de zwakken en de bejaarden die ze wilden doden.

Maddoc was een leider – maar slechts een van de velen – in de beweging die een ‘messcherp bio-ethisch debat en wetenschappelijk onderzoek’ wilde gebruiken om een minimaal IQ vast te stellen dat nodig was om een leven van kwaliteit te leiden en om van nut te zijn voor de samenleving. Hij meende dat deze drempel ‘ver boven het IQ van het downsyndroom’ moest liggen, maar hij verzekerde de teerhartigen wel snel dat het vaststellen van een minimaal IQ niet was bedoeld om de langzamen van geest die nog leefden uit de maatschappij te schiften. Eerder was het een ‘oefening in het verhelderen van ons begrip van wat een kwalitatief leven bepaalt’ tot het moment aanbrak dat wetenschappelijke ontwikkelingen het IQ accuraat wisten vast te stellen in de vroegste kindertijd.

Ja. Natuurlijk. En de vernietigingskampen van Dachau en Auschwitz waren nooit gebouwd met de bedoeling ze te gebrúíken, alleen maar om te zien of ze gebouwd konden worden, of ze architecturaal wel uitvoerbaar waren.

In het begin, terwijl ze door de bio-ethische websites bladerde, dacht Micky nog dat deze cultuur des doods niet serieus was. Het moest een spel zijn, waarin de spelers met elkaar wedijverden om te zien wie het gewelddadigst was, wie totaal onmenselijk praktisch kon zijn, en wie het koudst van geest en hart. Natuurlijk was dit niets anders dan een speelse oefening in schijnkwaad.

Toen ze uiteindelijk merkte dat deze mensen leefden en werkten naar hun filosofie, had ze het besliste gevoel dat ze niet serieus werden genomen buiten hun krankzinnige toren ergens in een verre uithoek van de academische wereld. Maar al snel besefte ze dat zij zich in het hart van de academische samenleving bevonden. De meeste medische faculteiten gaven bio-ethisch onderricht. Op meer dan dertig grote universiteiten kon je afstuderen in bio-ethiek. Talrijke staatswetten en federale wetten, vervaardigd door bio-ethici, waren opgesteld met de bedoeling om de huidige bio-ethiek tot de morele en wettige scheidsrechter te maken over welk leven van waarde is.

Invaliden zijn duur, vind je niet? En de bejaarden. En de zwakkeren. En de dommen. Duur, maar ook storend voor gevoelige mensen, vaak niet om aan te zien, vies om mee om te gaan, anders dan wij. Die arme lieve wezentjes zouden zo veel gelukkiger zijn als ze de pijp uitgingen; natuurlijk, als ze de vermetelheid hadden gehad geboren te worden of zo slecht hadden uitgekeken dat ze een mismakend ongeluk kregen, dan is sterven wel het minste dat ze kunnen doen als ze een juist sociaal geweten hebben.

Wanneer was de wereld een gekkenhuis geworden?

Micky begon haar vijand te begrijpen.

Preston had voor de helft een bedreiging geleken en voor de helft een grap.

Nu niet meer. Hij vormde nu puur een bedreiging. Enorm, beangstigend. Niet van deze wereld.

Nazi-Duitsland (naast de poging het joodse volk uit te roeien), de Sovjet-Unie en het China van Mao hadden eerder het ‘sociale probleem’ opgelost dat werd veroorzaakt door de zwakken en de onvolmaakten, maar toen utilitaristische bio-ethici werd gevraagd of zij trek hadden in dergelijke uiteindelijke oplossingen, ontweken ze de vraag door de verbazende bewering dat de nazi’s en hun soortgenoten de zwakken van lichaam en geest, zoals Preston in een interview had gezegd, hadden gedood ‘om alle verkeerde redenen’.

Niet dat het doden zelf verkeerd was, begrijp je, maar de gedachte achter de daden van de nazi’s en de sovjets was wat ongelukkig. We willen ze nu niet uit haat of vooroordeel doden, maar omdat het doden van een invalide kind plaatsmaakt voor één dat gezond is, waar zijn familie meer plezier aan beleeft, dat gelukkiger zal zijn, dat van nut voor de samenleving is en zal toevoegen aan ‘de totale hoeveelheid geluk’. Dit is niet hetzelfde, zeggen ze, als het doden van een kind om ruimte vrij te maken voor een ander kind dat representatiever is voor zijn volk, dat blonder is, op wie zijn land waarschijnlijker trots zal zijn en die zijn Führer behaagt.

‘Geef me een microscoop,’ mompelde Micky, ‘en misschien lukt het me over een paar eeuwen het verschil te weten.’

Deze mensen werden serieus genomen, omdat ze opereerden in naam van medeleven, van ecologische verantwoordelijkheid en zelfs van de rechten van het dier. Wie zou met compassie op kunnen komen voor gehandicapten, met een beroepsmatige bedoeling de natuurlijke hulpbronnen verstandig te gebruiken, met de wens alle dieren met waardigheid te behandelen? Als de wereld ons vaderland is, en als het de enige wereld is die we hebben, en als we geloven dat de wereld kwetsbaar is, dan moet de waarde van elk zwak kind of oude grootmoeder afgewogen worden tegen het verlies van de hele wereld. En durf je op te komen voor één invalide meisje?

Maddoc en andere beroemde Amerikaanse en Britse bio-ethici – de twee landen waar deze krankzinnigheid het diepste geworteld leek – werden als experts binnengehaald in televisieprogramma’s, ontvingen een lovende pers, en adviseerden politici over een progressieve wetgeving die te maken had met medische zorgverlening. Maar niemand van hen kon veilig spreken in Duitsland, waar ze door hele menigten werden uitgejouwd en bedreigd met geweld. Er was een holocaust voor nodig geweest om een samenleving tegen een dergelijke wreedheid in te enten.

Micky vroeg zich naargeestig af of er hier een holocaust nodig was voordat de geestelijke gezondheid hersteld kon worden. Terwijl ze de wereld van de bio-ethiek in het algemeen en Preston Maddoc in het bijzonder verkende, werd ze met de minuut banger voor haar land en voor de toekomst.

Haar ontdekking stond nog ergere dingen te wachten.

Terwijl ze haar naspeuringen deed, bleef de bibliotheek in helder tl-licht gebaad, maar ze voelde de duisternis gestaag onder het licht omhoogkomen.

40

De hond, die de lange gangen met open gras mijdt, waar de rijen auto’s met de neuzen naar elkaar toe staan, leidt de jongen tussen een kampeerwagen en een pick-up met opbouw door, steekt rennend een gangpad over naar twee andere kampeerwagens, terwijl ze wolken stof en stukjes dood droog gras opwerpt, en gaat dwars door en om het wiel van het kampeerterrein naar het gedeelte met helder gekleurde tenten, en keert uiteindelijk weer terug naar de gemotoriseerde kampeerders, volwassenen en kinderen, een barbecue, een zonnebadende vrouw op een stretcher en een doodsbange Lhasa apso ontwijkend die piepend wegrent. Als Curtis ten slotte omkijkt, ziet hij dat hun achtervolgers, als die er ooit geweest waren, het hebben opgegeven, wat weer eens bewijst dat hij beter in avonturieren is dan in sociaal contact.

Hij blijft gekrenkt en ontdaan.

In ieder geval wil hij een tijdje niet uit de drukte en de dekking van de mensen op deze bijeenkomst weg. Vanavond of morgen kan hij misschien een rit versieren met iemand die naar een dichter bevolkt gebied rijdt dat hem meer dekking geeft, maar op het moment is dit zo’n beetje het beste dat er is, beter dan een verlaten landweg. Zolang hij een verdere confrontatie met Mr. Neary uit de weg gaat, moet het hem lukken redelijk veilig op het weiland te verblijven – aangenomen dat Clara, de slimme koe, niet plotseling uit de lucht komt vallen en hem verplettert.

Old Yeller jammert, gaat naast een enorme Fleetwood-kampeerwagen zitten, en houdt haar kop schuin in de houding van een hond die tegen de maan huilt, hoewel er die middag geen maan langs de hemel schuift. Ze huilt ook niet, maar speurt de lucht af naar een vallende koe.

Curtis hurkt naast haar neer, krabt haar achter de oren en legt haar zo goed hij kan uit dat er geen gevaar dreigt verpletterd te worden door een Holsteiner, waarop ze grijnst en haar kop tegen zijn strelende handen drukt.

‘Curtis?’

De jongen kijkt op en ontdekt dat er een adembenemend mooie vrouw naast hem staat.

Haar teennagels zijn azuurblauw gelakt, waardoor het lijkt alsof die de lucht weerspiegelen. Ze is werkelijk zo’n betoverend uitziende persoon en de kleur van haar teennagels heeft zo’n luisterrijke diepte, dat Curtis zich heel gemakkelijk kan voorstellen dat hij kijkt naar tien mystieke ingangen naar de hemel van een andere wereld. Hij is er half van overtuigd dat een steentje, als hij dat op een van haar teennagels laat vallen, niet zal terugstuiteren, maar zal verdwijnen in het blauw van die andere hemel.

Hij ziet haar perfect gevormde tenen, want ze draagt slechts heel kleine, witte sandalen. Ze hebben hoge hakken van doorzichtig kunststof, waardoor het lijkt alsof ze moeiteloos op haar punten staat, haar voeten even weinig gesteund als die van een ballerina.

Haar benen, in een strakke, witte toreadorbroek, lijken onmogelijk lang. Curtis weet zeker dat dit een illusie moet zijn, die wordt gevoed door het indrukwekkende uiterlijk van de vrouw en door de scherpe hoek waarmee hij naar haar opkijkt. Maar als hij naast de hond omhoogkomt, bemerkt hij dat dit geen perspectivische truc is. Als dr. Moreau van H.G. Wells, op zijn geheimzinnige eiland, succes zou hebben gehad met zijn genetische experimenten, zou hij geen hybride van een menselijke gazelle hebben kunnen voortbrengen met sierlijker benen dan deze.

De lage broek toont haar gebruinde buik, die dienst doet als de strakke plaatsing van een ovalen gefacetteerde opaal in exact dezelfde kleur als het blauw van haar teennagels. Deze edelsteen zit stevig vast in haar navel, óf door lijm, óf door een handig verborgen klem van onvoorstelbaar ontwerp, óf door toverkracht.

Haar borsten zijn van afmetingen waar een filmcamera op blijft hangen en vullen de cups van een wit topje volledig. Dit topje is gemaakt van zo’n dun en soepel materiaal, en wordt gesteund door zulke dunne spaghettibandjes – capellinibandjes eigenlijk – dat het als een wonder in de door de mens gemaakte wereld kan wedijveren met de Golden Gate Bridge. Tientallen ingenieurs en architecten zouden misschien weken nodig hebben om dit verbazingwekkende steunende kledingstuk te bestuderen en op juiste wijze te analyseren.

Honingkleurig haar omlijst een pin-upgezicht met ogen die passen bij de kleur van het opaal. Haar mond, het rijpe centrum van aandacht in een lippenstiftadvertentie, is berijpt rood als de blaadjes van de laatste roos op een struik in november.

Als de jongen langer dan twee dagen Curtis Hammond was geweest, zeg twee weken of twee maanden, was hij misschien al zo volledig aangepast aan de menselijke biologische conditie dat hij de beroering van mannelijke belangstelling zou hebben gevoeld die duidelijk de oorspronkelijke Curtis was gaan hinderen door Britney Spears bij de grote posters van monsters te hangen die zijn slaapkamer versierden. Toch, hoewel hij nog steeds een werk in uitvoering is, voelt hij ontegenzeggelijk íéts: een droge mond die niets met dorst te maken heeft, een vreemde tinteling langs de zenuwen van zijn ledematen en een soort van trillende zwakte in zijn knieën.

‘Curtis?’ vraagt ze weer.

‘Ja, mevrouw,’ zegt hij, en hij beseft, terwijl hij het zegt, dat hij niemand zijn naam heeft verteld sinds hij de avond ervoor had gebabbeld met Donella in het restaurant bij de vrachtwagenstopplaats.

Behoedzaam kijkt ze om zich heen, als om er zeker van te zijn dat ze niet in de gaten worden gehouden of worden afgeluisterd. Een paar mannen in de buurt die naar haar staarden terwijl zij zich op Curtis concentreerde, kijken een andere kant op als ze zich naar hen omdraait. Misschien ziet ze dit als verdacht gedrag, want ze buigt zich dichter naar de jongen toe en fluistert: ‘Curtis Hammond?’

Buiten Donella en de arme domme Burt Hooper, de wafeletende trucker, en de man met RIJMACHINE op zijn pet, zouden alleen Curtis’ vijanden zijn naam kennen.

Even weerloos als elke gewone sterveling die tegenover een glanzende engels des doods staat, is Curtis verlamd door de verwachting opengesneden, onthoofd, aan rafels gescheurd, gebroken, opgeblazen, verbrand en erger te worden, hoewel hij zich nooit had voorgesteld dat de Dood zou arriveren met schommelende zilveren oorringen, twéé zilveren met turkooizen halskettingen, drie diamanten ringen, een zilveren armband met turkoois om elke pols en een navelversiering.

Hij zou kunnen ontkennen dat hij noch de originele, noch de huidige Curtis Hammond is, maar als dit een van de jagers is die zijn familie heeft uitgeroeid en twee nachten geleden de familie van Curtis in Colorado, is hij al geïdentificeerd door zijn persoonlijke energiesignatuur. In dat geval zal elke poging tot misleiding waardeloos blijken.

‘Ja, dat ben ik,’ zegt hij, beleefd tot het einde, terwijl hij zich staalt in het aangezicht met zijn naderende dood, misschien tot heugenis van Mr. Neary en anderen die hij heeft beledigd zonder de bedoeling dat te doen.

Haar fluisteren wordt nog zachter. ‘Je hoort dood te zijn.’

Verzet is net zo zinloos als misleiding, want als zij een van de ergere schooiers is, heeft ze de kracht van tien mannen en de snelheid van een Ferrari Testarossa, dus Curtis is het dier op de weg dat wacht om doodgereden te worden.

Trillend zegt hij: ‘Dood. Jawel. Ik denk dat het zo is.’

‘Arm kind,’ zegt ze, met niets van het sarcasme dat je zou verwachten van een moordenaar die van plan is je te onthoofden, maar oprecht bezorgd.

Verrast door haar medeleven, grijpt hij deze onkarakteristieke mogelijkheid voor genade aan, wat haar soort naar verluidt niet bezit: ‘Mevrouw, ik geef vrijelijk toe dat mijn hond hier te veel weet, gezien het feit dat we een band met elkaar hebben. Ik zal niet anders beweren. Maar ze kan niet praten, dus ze kan niemand vertellen wat ze weet. Of mijn botten uit dit lijf gesneden moeten worden en versplinterd als glas is iets waar we het zeker oneens over zullen zijn, maar ik geloof oprecht dat er geen goede reden bestaat om haar ook te doden.’

De uitdrukking die de vrouw krijgt, is er een die Curtis op allerlei verschillende gezichten is gaan herkennen, net als de ronde fysionomie van de glimlachende Donella en het grijze gezicht van de knorrige Gabby. Hij veronderstelt dat het verwarring, zelfs verbijstering aangeeft, hoewel geen volledige mystificatie.

‘Liefje,’ fluistert ze, ‘waarom krijg ik het gevoel dat er een paar afschuwelijk nare mensen naar jou op zoek zijn?’

Old Yeller heeft geen onderdanige houding aangenomen, maar is gaan staan. Ze grijnst naar de vrouw in het wit, met haar staart kwispelend van verwachting, blij om deze nieuwe vrouw te leren kennen.

‘We kunnen je beter uit het zicht brengen,’ fluistert de engel, die nu niet echt lid van het doodseskader lijkt te zijn. ‘Het is veiliger om dit in privacy uit te zoeken. Kom mee, goed?’

‘Goed,’ stemt Curtis toe, omdat de vrouw de zegel van goedkeuring van Old Yeller heeft gekregen.

Ze brengt hem naar de deur van de Fleetwood American Heritage naast hen. De kampeerwagen, dertien meter lang, drieënhalve meter hoog, ruim tweeënhalve meter breed, is zo immens en zo omvangrijk dat – behalve zijn opgewekte witte, zilveren en rode kleuren – het een gepantserd militair commandovoertuig zou kunnen zijn.

Op haar kunststof naaldhakken en met haar gouden haar, doet de vrouw Curtis denken aan Assepoester, hoewel dit sandalen zijn en geen muiltjes. Assepoester zou hoogstwaarschijnlijk ook geen toreadorbroek hebben gedragen, in ieder geval niet een die zo duidelijk haar billen toonde. Op dezelfde manier zou Assepoester, als haar borsten zo groot waren geweest als deze, ze niet zo overduidelijk hebben getoond, omdat ze in een preutsere tijd leefde dan het nu is. Maar als de petemoei uit je sprookje een pompoen in een stijlvol rijtuig zal veranderen om je naar het koninklijke bal te vervoeren, wil je dat ze haar gedoe van muis naar paard laat varen en haar toverstokje gebruikt om de pompoen in een nieuwe Fleetwood American Heritage te veranderen, wat veel lekkerder is dan welk rijtuig ook dat wordt getrokken door betoverd ongedierte.

Op het moment dat de deur opengaat, springt de hond de trap op, de kampeerwagen in, alsof ze er altijd heeft gewoond. Op voorstel van zijn gastvrouw volgt Curtis Old Yeller.

De ingang komt direct uit op de cabine. Als hij tussen de ruim gescheiden stoelen de salon in stapt, met aan beide kanten banken, hoort hij de deur achter zich dichtgaan.

Plotseling wordt dit sprookje een griezelverhaal. Als hij door de zitruimte naar de open keuken kijkt, ziet Curtis aan de gootsteen de laatste persoon die hij hier had kunnen verwachten. Assepoester.

Hij draait zich geschrokken om, kijkt achter zich, en daar staat Assepoester ook, tussen de beide stoelen voorin, glimlachend en in deze beperkte ruimte zelfs nog indrukwekkender ogend dan ze buiten in de zon al deed.

De Assepoester aan de gootsteen is identiek aan de eerste Assepoester, vanaf het zijdeachtige honingkleurige gouden haar tot aan de opaalblauwe ogen, vanaf de opaal in de navel, de lange benen in de lage witte toreadorbroek, de sandalen met de kunststof naaldhakken en de azuurblauwe teennagels.

Klonen.

O, heer, klonen.

Klonen betekenen gewoonlijk moeilijkheden, en er zit geen vooroordeel in deze mening, omdat de meeste klonen geboren worden om slecht te zijn.

‘Klonen,’ mompelt Curtis.

De eerste Assepoester glimlacht. ‘Wat zei je, liefje?’

De tweede Assepoester draait zich van de gootsteen om en doet een stap naar Curtis toe. Zij glimlacht ook. En ze heeft een lang mes in haar hand.

41

Zittend in de door tl-licht overstroomde bibliotheek van gemetseld steen, maar ook erbuiten via cyberspace met zijn oneindige snelwegen van stralingsschakelingen en lichtleidingen, terwijl ze de wereld af reisde op de snelle wielen van elektrische stromen en microgolven, virtuele bibliotheken verkende die altijd open zijn, altijd verlicht, tuurde in papierloze boeken van opgloeiende data, vond Micky overal in deze paleizen van technologisch genie het primitieve eigenbelang en het meest duistere materialisme van de mensheid.

Bio-ethici verwerpen objectieve waarheden. Preston Maddoc had geschreven: ‘Er bestaat geen goed of fout, geen moreel of immoreel gedrag. Bio-ethiek gaat over efficiëntie, over het vaststellen van een stel regels die voor de meeste mensen het beste werken.’

Om te beginnen betekende deze efficiëntie hulp bij elk geval van zelfdoding als een lijdend mens het in overweging neemt, niet alleen maar hulp bij zelfmoord van de terminale patiënt, of van de chronisch zieke, maar zelfs van hen die genezen zouden kunnen worden, maar zo nu en dan depressief zijn.

Eigenlijk beschouwden Preston en veel anderen depressieve mensen als kandidaten, niet alleen voor hulp bij zelfdoding, maar ook voor een ‘positief advies in zelfmoord’, om ervoor te zorgen dat ze zichzelf vernietigden. Een depressief mens heeft hoe dan ook een onvoldoende levenskwaliteit, en zelfs als zijn depressie verlicht kan worden door medicijnen, is hij niet ‘normaal’ als hij op stemmingsveranderende middelen leeft en daardoor niet in staat is een kwalitatief goed leven te leiden.

Een toename in het aantal zelfmoorden is, zo geloven zij, een weldaad voor de samenleving, omdat in een goed georganiseerd medisch systeem de organen van bijgestane zelfmoorden geoogst zouden moeten worden voor transplantatie. Micky las dat veel bio-ethici blij waren met het vooruitzicht het tekort aan organen te verlichten via met zorg uitgewerkte zelfmoordprogramma’s; in hun enthousiasme was het duidelijk dat ze agressief zouden werken aan een toename van het aantal zelfmoorden als alle wetten, waar ze zo meedogenloos voor ijverden, er zouden komen.

Als we allemaal alleen maar vlees waren, zonder ziel, waarom zouden dan sommigen onder ons niet samenwerken om anderen af te slachten in ons voordeel? Er bestaan dan directe winst en geen consequenties op lange termijn.

Micky rukte haar rechterhand weg van de muis, haar linker van het toetsenbord. Om elektriciteit te sparen was het in de bibliotheek bijna net zo warm als buiten, maar een verkilling gleed van het internet bij haar naar binnen, alsof iemand aan een computer in het kasteel van dr. Frankenstein haar pad in cyberspace had gekruist en nu uit de ether naar haar reikte om met een vinger, kouder dan ijs, langs haar ruggengraat te gaan.

Ze keek om zich heen naar de andere bibliotheekbezoekers en vroeg zich af hoeveel van hen net zo geschokt zouden zijn als zij over wat ze had gelezen, en hoeveel er onverschillig onder zouden blijven – en hoeveel het eens zouden zijn met Preston Maddoc en zijn collega’s. Ze had vaak nagedacht over de kwetsbaarheid van het leven, maar voor het eerst besefte ze met een ontnuchterende scherpte dat de beschaving zelf net zo kwetsbaar was als elk mens. Elk van de vele hellen die de mensheid door de geschiedenis heen had gecreëerd in alle uithoeken van de wereld, zou hier opnieuw gecreëerd kunnen worden – of er zou een nieuwe hel gebouwd kunnen worden, efficiënter en grondiger beredeneerd.

Terug naar de muis, de toetsen, het Wereld Wijde Web, en terug naar Preston Maddoc, de spin die daar zijn web aan het weven was...

De organen van de zelfmoorden en de invaliden werden begeerd, maar Maddoc en anderen binnen de bio-ethische gemeenschap drukten ook een enorme sympathie uit voor het oogsten van organen van de gezonde en gelukkige mensen.

In The Elimination of Morality, door Anne Maclean, las Micky over een programma dat was voorgesteld door John Harris, een Britse bio-ethicus, waarin iedereen een loterijnummer zou krijgen. Dan, ‘als artsen twee of meer stervende patiënten hebben die door transplantatie gered kunnen worden en er geen geschikte organen beschikbaar zijn via “natuurlijke doodsoorzaken”, kunnen ze een computer vragen voor een geschikte donor te zorgen. De computer zal dan willekeurig het nummer van een geschikte donor uitkiezen en die zal gedood worden zodat het leven van twee of meer anderen gered zal kunnen worden.’

Dood er duizend om er drieduizend te redden. Dood er een miljoen om er drie miljoen te redden. Dood de zwakkere om de sterkere te redden. Dood de invalide om een hogere kwaliteit van leven te geven aan de gezonde. Dood hen met een lager IQ om hen die intelligenter geacht worden meer hulpbronnen te bieden.

Grote universiteiten, zoals Harvard, Yale en Princeton, ooit bolwerken van kennis waar de waarheid nagestreefd kon worden, waren goed geoliede doodsmachines geworden, waar ze medische studenten leerden dat doden gezien moest worden als een vorm van genezing, dat slechts geselecteerde mensen die beantwoorden aan een reeks criteria het recht hebben te bestaan, dat er geen goed of fout is, dat dood leven is. We zijn nu immers allemaal darwinisten, toch? De sterke overleeft langer, de zwakke sterft eerder, en aangezien dit het plan van de natuur is, waarom zouden we dan die oude groene dame niet een handje helpen bij haar werk? Neem je dure diploma aan, gooi je universiteitsbaret de lucht in om het te vieren en ga er dan op uit om voor Moeder Natuur een zwakkeling te doden.

Ergens lacht Hitler. Ze zeggen dat hij de invaliden en de zieken heeft gedood (om maar te zwijgen over de joden) om alle verkeerde redenen, maar als er feitelijk geen goed of fout bestaat, geen objectieve waarheid, dat gaat het er eigenlijk alleen maar om dat hij ze wél gedood heeft, wat hem volgens de maatstaven van de huidige ethiek tot een visionair maakt.

Foto’s van Preston Maddoc die op het scherm verschenen toonden een aantrekkelijke, zo niet knappe man met tamelijk lang bruin haar, een snor en een innemende glimlach. In tegenstelling tot Micky’s verwachting droeg hij geen Universele Productcode op zijn voorhoofd met de cijfers 666 in streepjescode.

Zijn korte biografie toonde een man die werd toegelachen door Vrouwe Fortuna. Hij was de enige erfgenaam van een aanzienlijk fortuin. Hij hoefde niet te werken om in stijl van de ene kant van het land naar de andere te reizen op zoek naar ruimtewezens met genezende gaven.

Micky kon geen verhaal in de media vinden dat zich richtte op Maddocs geloof dat ufo’s echt waren en dat ET’s zich onder ons bevonden. Als hij het al lang oprecht geloofde, dan had hij er nooit in het openbaar over gesproken.

Vierenhalf jaar geleden had hij zijn leerstoel bij de universiteit verlaten om ‘in plaats van les te geven meer tijd te wijden aan de bio-ethische filosofie’, en om niet nader omschreven persoonlijke motieven.

Het was bekend dat hij bij acht zelfmoorden geassisteerd had.

Leilani beweerde dat hij elf mensen had vermoord. Duidelijk wist ze van drie mensen, die geen deel uitmaakten van het openbare dossier. Een paar bejaarde vrouwen, een moeder van dertig met kanker, een zeventienjarige footballster van de middelbare school met een ruggengraatbeschadiging... In Micky’s gedachten, terwijl ze over Maddocs doden las, hoorde ze Leilani’s stem dezelfde lijst opnoemen.

Twee keer was Maddoc vervolgd voor moord, in twee afzonderlijke zaken en rechtsgebieden. Beide keren had de jury hem vrijgesproken omdat ze het gevoel had dat zijn bedoelingen nobel waren en zijn medeleven bewonderenswaardig en onberispelijk was.

De man van het kankerslachtoffer van dertig, hoewel aanwezig tijdens de geassisteerde zelfmoord, begon later een civiele procedure om een schadevergoeding van Maddoc te eisen, toen bij een autopsie bleek dat zijn vrouw een verkeerde diagnose had gekregen, geen kanker had en haar toestand te genezen was geweest. De jury koos desondanks de kant van Maddoc, door zijn goede bedoelingen, en omdat ze het gevoel hadden dat de werkelijke fout bij de arts lag die de verkeerde diagnose had gesteld.

Een jaar na de dood van haar zoon diende de moeder van het zesjarige aan een rolstoel gekluisterde kind ook een aanklacht in en beweerde dat Maddoc, in samenwerking met haar man, haar aan een ‘onophoudelijke geestelijke en emotionele intimidatie had onderworpen, gebruik makend van technieken van psychologische oorlogvoering en hersenspoeling’ tot zij in een staat van fysieke en mentale uitputting verkeerde en erin toestemde een einde te maken aan het leven van haar zoon, waarover ze nu wroeging voelde. Net voor het proces liet ze alle aanklachten vallen, misschien omdat ze de moed niet meer had voor het mediacircus dat de tenten begon op te slaan, of omdat Maddoc een onbekende regeling met haar had getroffen.

Het geluk was ontegenzeggelijk met Preston Maddoc, maar je kon het belang van de enorme macht aan advocaten die zijn fortuin hem verschafte niet over het hoofd zien, of het effect van de twintigduizend dollar per maand kostende publicrelationsfirma die jaren bezig was met het oppoetsen van zijn imago.

Tegenwoordig hield hij zich op de achtergrond. Inderdaad had hij zich, sinds hij Sinsemilla’s toegewijde echtgenoot en onuitputtelijke apotheek was geworden, steeds verder van het publieke toneel teruggetrokken, om anderen de barricaden te laten bemannen ten bate van hun visie op een ‘heerlijke nieuwe wereld’ van groter geluk via zinvol doden.

Vreemd genoeg kon Micky geen verwijzing vinden naar Maddocs huwelijk. Volgens elke beknopte biografie op het internet was hij vrijgezel.

Als een controversieel mens zoals Preston Maddoc een vrouw zou nemen, zou het huwelijk nieuws zijn. Of hij nu een huwelijksakte tekende in het drukke Manhattan of in een slaperig achterafstadje in Kansas, de media zouden van de gebeurtenis horen en die breeduit verslaan, zelfs als de ceremonie al was voltrokken en de bruid al was gekust voordat de journalisten met camera’s ter plaatse hadden kunnen zijn. Toch... geen woord.

Leilani had het een verbazingwekkende trouwerij gevonden, hoewel er geen uitgesneden ijszwaan bij aanwezig was. Inmiddels geloofde Micky dat Leilani, hoe uitzinnig de verhalen van het meisje ook waren, niet loog. Ergens was een trouwerij geweest, zonder zowel de uitgesneden ijszwaan als de aandacht van de media.

Het was begrijpelijk dat je publiciteitsagent, als je bruid een vrouw was zoals Sinsemilla, misschien geen verslag van drie pagina’s in People wilde hebben of jullie tweeën een tv-interview wilde laten doen met Larry King ter ere van je huwelijk.

Maar hoogstwaarschijnlijk was de reden van de bruidegom voor deze bijzondere mate van discretie het vermoorden van zijn stiefzoon en stiefdochter, als zijn verwachting van buitenaardse genezers niet in vervulling ging. Er zouden minder vragen worden gesteld over je vermiste kinderen als om te beginnen niemand wist dat ze bestonden.

Micky herinnerde zich dat Leilani zei dat Maddoc tijdens het reizen in hun kampeerwagen op campings niet zijn eigen naam gebruikte en dat hij zich tegenwoordig een ander uiterlijk had aangemeten. Te zien aan de copyrightdata waren de meest recente foto’s van hem minstens vier jaar oud.

Terwijl ze naar het zorgeloze gezicht van doctor Doom op de computer staarde, vermoedde ze dat zijn moordzuchtige bedoeling met Lukipela en Leilani niet de enige reden was om zijn huwelijk geheim te houden. Een geheim wachtte op onthulling.

Ze logde uit. De bronnen van internet waren onuitputtelijk, maar Micky kon er verder niets zinnigs meer uit halen. De echte wereld troefde de virtuele af, en zou dat altijd doen. De volgende stap was Preston in persoon te ontmoeten en te kijken wie hij was.

Toen ze de bibliotheek verliet, voelde ze zich niet meer onbehaaglijk met haar te korte, te strakke rok. Als ze niet had afgezegd, zou ze vol vertrouwen naar het sollicitatiegesprek zijn gegaan.

In de afgelopen paar uur was ze op een fundamentele manier veranderd. Ze voelde die verandering heel diep, maar ze kon hem nog niet definiëren.

Terwijl ze broedde over bio-ethiek, bereikte Micky haar Camaro zonder helemaal te beseffen dat ze de parkeerplaats was overgestoken, alsof ze in één moment van de bibliotheek naar de auto was geteleporteerd.

Achter het stuur zette ze de radio niet aan. Ze reed altíjd met radio. Stilte maakte haar gespannen en muziek gaf haar een gerieflijk geluidsdecor. Maar niet vandaag.

De echte wereld troefde de virtuele af...

Bio-ethici waren gevaarlijk omdat zij hun regels en plannen niet voor de echte wereld bedachten, maar voor een virtuele werkelijkheid, waarin mensen geen hart en geen vermogen tot liefde hebben, en waar iedereen net zo overtuigd is van de zinloosheid van het leven als de ethici zelf, waar iedereen geloofde dat mensheid alleen maar uit vlees bestaat.

Onderweg naar huis waren de snelwegen net zo verstopt als de aderen van een sumoworstelaar op leeftijd. Gewoonlijk schold ze op het stilstaande, weer rijdende en weer stilstaande verkeer. Maar vandaag niet.

Maddoc en zijn medebio-ethici waren niet langer alleen maar gevaarlijk, ze werden bloederige tirannen als ze de macht kregen de wereld te veranderen conform hun abstracte model, een model dat in tegenspraak was met de menselijke aard en net zomin model van de werkelijkheid was als de wiskundige trucs van een idiot savant het ware genie vertegenwoordigden.

Stilstaan, rijden. Stilstaan, rijden.

Ze herinnerde zich dat ze had gelezen dat Californië in de jaren zeventig en tachtig de aanleg van snelwegen acht jaar lang had stilgelegd. De gouverneur geloofde destijds dat tegen 1995 de auto niet meer zo algemeen zou worden gebruikt. Het openbaar vervoer zou het overnemen. Alternatieve technologie. Wonderen.

In alle jaren dat ze in het verkeer bumper aan bumper had gestaan, tijdens zo veel frustrerende ritten van twee uur die dertig minuten hoorden te duren, had ze nooit eerder dat idiote openbare beleid verbonden met de huidige rotzooi. Plotseling voelde ze dat ze uit eigen keuze volledig in het moment zelf had geleefd, in een zeepbel die haar scheidde van het verleden en de toekomst, van oorzaak en gevolg.

Stilstaan, rijden. Stilstaan, rijden.

Hoeveel miljoenen vaten benzine waren verloren gegaan in dit soort verkeer, hoeveel onnodige vervuiling was voortgebracht door de onbedoelde consequenties van dat verbod op de aanleg van snelwegen? En toch had de huidige gouverneur zijn eigen ban op de aanleg van snelwegen uitgesproken.

Als ze Leilani liet sterven, hoe kon ze dan nog met zichzelf leven zonder de we-zijn-alleen-maar-vleesfilosofie van de club van Maddoc te omarmen? Op haar eigen manier had ze jarenlang met dat lege geloof geleefd – en kijk waar het haar had gebracht.

De ene nieuwe gedachte leidde naar een volgende. Stilstaan, rijden. Stilstaan, rijden.

Micky had het gevoel alsof ze wakker aan het worden was uit een droom van achtentwintig jaar.

42

Met de snelheid van een geest die uit de gevangenis van zijn lamp opstijgt, verspreidde de zoete, olieachtige geur van vanille zich op magische wijze door de vochtige lucht naar alle uithoeken van de keuken van Mrs. D op het moment dat ze de fles openmaakte.

‘Mmmmm. Dat is de beste geur in de hele wereld, vind je niet?’

Terwijl ze ijsklontjes in twee hoge glazen deed, haalde Leilani diep adem. ‘Heerlijk. Jammer genoeg doet het me denken aan het badwater van Sinsemilla.’

‘Hemeltje. Neemt je moeder een bad in vanille?’

Terwijl ze toekeek hoe Geneva vanille-extract op het ijs in de glazen druppelde, terwijl ze de glazen naar de tafel bracht en Geneva volgde met blikjes cola, legde Leilani Sinsemilla’s passie uit zich te reinigen van gifstoffen door omgekeerde osmose in hete baden.

‘Dan is net zoiets als de kat de bel aanbinden,’ zei Mrs. D, terwijl ze Leilani een van de cola’s gaf.

‘Mrs. D, ik kan u weer niet volgen. Ik ben bang dat ik tijdens een conversatie gehinderd word door een noodzaak te begrijpen hoe elk commentaar op logische wijze voortkomt uit wat eraan voorafgaand wordt gezegd.’

‘Wat jammer voor je, schat. Ik bedoelde dat je altijd weet wanneer je moeder eraan komt, omdat ze vooraf wordt gegaan door wolken heerlijke geuren.’

‘Niet zo heerlijk als ze een bad neemt dat gekruid is met knoflook, geconcentreerde spruitjes en een extract van doornappel.’

Ze gingen aan tafel zitten en proefden van hun vanillecola.

‘Dit is verrukkelijk,’ zei Leilani enthousiast.

‘Ik kan niet geloven dat jij er nog nooit een gemaakt hebt.’

‘Nou, er staat zelden cola in de koelkast. Volgens Sinsemilla verhindert cafeïne de ontwikkeling van je natuurlijke telepathische vermogens.’

‘Dat moet je een verschrikkelijk goede gedachtelezer zijn.’

‘Schrikbarend goed. Op dit moment probeert u zich de namen te herinneren van alle zangeressen die ooit in Destiny’s Child hebben gezeten, en u weet er nog maar vier.’

‘Abnormaal, schat. Maar eigenlijk denk ik hoe heerlijk deze vanillecola zal zijn met een grote, dikke suikerkoek erbij.’

‘Uw manier van denken bevalt me, Mrs. D, ook al zijn uw gedachten te ingewikkeld om juist te lezen.’

‘Leilani, zou jij een grote, dikke suikerkoek willen?’

‘Ja, graag.’

‘Ik ook. Heel graag. Jammer genoeg hebben we die niet. Maar een paar lekkere knapperige kaneelkoekjes zullen ons ook goed smaken. Wat dacht je van kaneelkoekjes bij je vanillecola?’

‘U hebt me overgehaald.’

‘Ik ben bang dat we die ook niet hebben.’ Geneva nipte van haar drankje, dacht een ogenblik na. ‘Denk je dat chocolade-amandelkoekjes lekker zijn met vanillecola?’

‘Ik durf het bijna niet te zeggen, Mrs. D.’

‘O ja? Hoe komt dat, schat?’

‘Op de een of andere manier lijkt het geen zin te hebben.’

‘Heel jammer. Niet om op te scheppen, maar mijn chocolade-amandelkoekjes zijn heel erg lekker.’

‘Hebt u die?’

‘Wel zestig.’

‘Meer dan genoeg, dank u.’

Geneva bracht een schaal met de lekkernij naar de tafel.

Leilani probeerde een koekje. ‘Fenomenaal. En ze zijn juist heel erg lekker met vanillecola. Maar dit zijn geen amandelen. Dit zijn pecannoten.’

‘Ja, dat weet ik. Maar ik geef niet zo om amandelen, dus als ik chocolade-amandelkoekjes maak, gebruik ik in plaats daarvan pecannoten.’

‘Ik wil dolgraag iets vragen, Mrs. D, maar ik wil niet dat u denkt dat ik onbeleefd ben.’

Geneva’s ogen werden groot. ‘Dat zou je nog niet kunnen als je het probeerde. Jij bent een absolute, onmiskenbare...’ Geneva fronste haar voorhoofd. ‘Hoe zeg je dat?’

‘Absolute, onmiskenbare, lieve jonge mutant.’

‘Als jij het zegt, schat.’

‘Ik vraag dit met enorme genegenheid, Mrs. D, maar doet u móéite om een charmante mafkees te zijn, of zit het in uw natuur?’

Opgetogen zei Geneva: ‘Ben ik een charmante mafkees?’

‘Naar mijn idee wel, ja.’

‘Nou, lief heerlijk kind, ik zou niets liever willen zijn! Wat je vraagt betreft... laat me nadenken. Nou, als ik een charmante mafkees ben, weet ik niet of ik dat altijd ben geweest, of misschien pas ben geworden nadat ik in mijn hoofd ben geschoten. Hoe dan ook, ik doe er geen moeite voor. Ik zou niet weten hoe.’

Kauwend zei Leilani: ‘Doctor Doom sleept ons mee naar Idaho.’

Een huivering van verontrusting veegde de glimlach van Geneva’s gezicht. ‘Idaho? Wanneer?’

‘Ik weet het niet. Als de garage klaar is met de kampeerwagen. Ergens volgende week, denk ik.’

‘Waarom Idaho? Ik bedoel, ik ben ervan overtuigd dat er aardige mensen in Idaho wonen, met al hun aardappels, maar dat is een vreselijk eind hiervandaan.’

‘Een man die bij Nun’s Lake in Idaho woont, beweert dat hij aan boord van een ruimteschip is gehaald en daar is genezen.’

‘Genezen waarvan?’

‘Van de wens om in Nun’s Lake te wonen. Denk ik. De kerel gelooft waarschijnlijk dat een echt buitensporig verhaal hem een boekcontract zal opleveren, een tv-film, en voldoende geld om naar Malibu te verhuizen.’

‘We kunnen je niet naar Idaho laten gaan.’

‘Verroest, Mrs. D, ik ben naar North Dakota geweest.’

‘We houden je hier, verbergen je op de kamer van Micky.’

‘Dat is ontvoering.’

‘Niet als jij het ermee eens bent.’

‘Ja, zelfs als ik het ermee eens ben. Dat is de wet.’

‘Dan is de wet stom.’

‘De verdediging van stomme wet werkt niet voor de rechtbank, Mrs. D. Uiteindelijk zuigt u al het gratis dodelijke gas op dat u maar wilt, welgezind ter beschikking gesteld door de staat Californië. Mag ik nog een koekje?’

‘Natuurlijk, schat. Maar dit Idaho-gedoe is zo beangstigend.’

‘Eet, eet,’ adviseerde Leilani. ‘Uw koekjes zijn zo lekker dat ze de gevangenen in de martelkamer van Torquemada nog zouden doen dansen.’

‘Dan zal ik nog een partij moeten bakken en hun er een paar toesturen.’

‘Torquemada leefde tijdens de Spaanse Inquisitie, Mrs. D, ergens in de vijftiende eeuw.’

‘Toen bakte ik nog geen koekjes. Maar ik geniet er altijd zo van als mensen van mijn baksels houden. En zelfs toen ik het restaurant had, kregen mijn baksels de meeste complimenten.’

‘U hebt een restaurant gehad?’

‘Ik was serveerster, daarna had ik mijn eigen restaurant, en eigenlijk ontwikkelde dat zich tot een welvarende kleine keten. O, en ik kwam die heerlijke man tegen, Zachary Scott. Succes, passie... Alles zou heerlijk zijn geweest, ware het niet dat mijn eigen dochter met hem begon te flirten.’

‘Ik wist niet dat u een dochter had, Mrs. D.’

Geneva knabbelde peinzend op haar koekje. ‘Eigenlijk was ze de dochter van Joan Crawford.’

‘De dochter van Joan Crawford flirtte met uw vriendje?’

‘Eigenlijk was het restaurant ook van Joan Crawford. Volgens mij gebeurde dit allemaal in Mildred Pierce, helemaal niet in mijn leven – maar dat verandert niets aan het feit dat Zachary Scott een heerlijke man was.’

‘Misschien kom ik morgen en kunnen we een hele stapel koekjes bakken voor de gevangenen van Torquemada.’

Geneva lachte. ‘En ik wed dat George Washington en de jongens in Valley Forge ook wel een stapel willen hebben. Je bent een snoes, een juweel en een prachtmeid, Leilani. Ik kan niet wachten om te zien hoe je eruitziet als je helemaal volwassen bent.’

‘Om te beginnen zal ik hoe dan ook tieten hebben. Niet dat het bezit ervan voor mij de essentie en het wezen van mijn bestaan is.’

‘Ik hield heel veel van mijn borsten toen ik Sophia Loren was.’

‘U bent zelf heel grappig, Mrs. D, en u bent al helemaal volwassen. In mijn ervaring zijn niet al te veel volwassenen grappig.’

‘Waarom noem je me geen tante Gen, zoals Micky?’

Deze bijzondere uitdrukking van genegenheid haalde Leilani bijna onderuit. Ze probeerde haar onvermogen iets te zeggen te verbergen door snel een teug van haar vanillecola te nemen.

Geneva zag door de slimme vanillecolalist heen en haar ogen werden troebel. Ze pakte een koekje als instrument van afleiding, maar dat werkte niet omdat er geen enkele logische reden bestond om een koekje zodanig vast te houden dat Leilani haar betraande ogen niet kon zien.

Vanuit Leilani’s gezichtspunt zou het ergste dat er kon gebeuren, zijn dat ze allebei tegen elkaar gingen snikken als in een aflevering van Oprah met de titel: ‘Kleine invalide meisjes op de dodenlijst, en de charmante, in het hoofd geschoten, maffe surrogaattante die van hen houdt.’ Net zoals de manier van de ninja niet de manier van de Klonk was, was gesnotter ook niet de manier van de Klonk, in ieder geval niet van deze Klonk.

Tijd voor de pinguïn.

Ze viste hem uit een van de zakken van haar korte broek en zette hem op tafel, tussen de kaarsenstandaards die nog net zo stonden als tijdens het eten de vorige avond. ‘Ik vroeg me af of u iets voor me wilde doen en me wilde helpen dit terug te geven aan de persoon die dit hoort te hebben.’

‘Wat leuk.’ Geneva legde het koekje weg dat ze niet wilde eten en al evenmin op haar ogen wilde plakken. Ze pakte het figuurtje van tafel. ‘Zeg, hij is prachtig, hè?’

De vijf centimeter grote pinguïn – gemaakt van klei, gebakken en met de hand geschilderd – was werkelijk zo prachtig dat Leilani hem gehouden zou hebben als de afkomst niet zo huiveringwekkend was geweest.

‘Hij was van een meisje dat gisternacht is gestorven.’

Geneva’s glimlach verstarde eerst en smolt toen weg.

Leilani zei: ‘Ze heette Tetsy. Ik weet haar achternaam niet. Maar ik denk dat ze van hier is, hier uit het district.’

‘Waar gaat dit allemaal om, liefje?’

‘Als u morgen en zaterdag een krant koopt, zal er een van die dagen wel een overlijdensbericht in staan. Met de achternaam.’

‘Je maakt me bang, schat.’

‘Sorry, dat is mijn bedoeling niet. Tetsy verzamelde pinguïns, en deze was er een van. Misschien heeft Preston hem gevraagd, maar misschien heeft hij hem zonder vragen gepakt. In ieder geval wil ik hem niet hebben.’

Ze staarden over de tafel naar elkaar omdat Geneva’s ogen niet meer wazig waren en omdat Leilani onwankelbaar functioneerde als een Klonk en geen gevaar meer liep het meubilair in de keuken door de achterdeur naar buiten te spoelen op een stroom van tranen.

Geneva zei: ‘Leilani, moet ik de politie bellen?’

‘Dat zou geen enkele zin hebben. Ze hebben haar een hoge dosis digitoxine ingespoten, waardoor ze een enorme hartaanval heeft gekregen. Preston heeft deze truc eerder toegepast. Digitoxine is terug te vinden tijdens een autopsie, dus ze moeten er zeker van zijn geweest dat die niet zou plaatsvinden. Hoogstwaarschijnlijk is ze al gecremeerd.’

Geneva keek naar de pinguïn. Ze keek naar Leilani. Ze keek naar haar vanillecola. Ze zei: ‘Dit is allemaal wel heel erg bizar.’

‘O ja? Hoe dan ook, Preston gaf me deze pinguïn omdat hij zei dat hij hem aan Lukipela deed denken.’

Geneva’s stem werd scherp met een venijn dat Leilani niet voor mogelijk had gehouden. ‘De vuile schoft.’

‘Hij is schattig, Luki was schattig. Hij leunt iets opzij, net zoals Luki deed. Maar hij lijkt niet op Luki, natuurlijk, omdat het een pinguïn is.’

‘Een schoonzuster van me woont in Hemet.’

Hoewel dit niets te maken leek te hebben met dode meisjes en pinguïns, boog Leilani zich belangstellend naar voren. ‘Is dit een echte schoonzuster of misschien Gwyneth Paltrow?’

‘Echt. Ze heet Clarissa en ze is een goed mens – zolang je een beetje tegen papegaaien kunt.’

‘Ik hou van papegaaien. Praten die van haar?’

‘O, voortdurend. Ze heeft er meer dan zestig.’

‘Ik ben meer iemand voor één papegaai tegelijk.’

‘Ik bedenk net dat de politie, als je verdwijnt, hier komt zoeken, maar ze zouden van Clarissa in Hemet niets weten.’

Leilani deed alsof ze erover nadacht. Toen: ‘Van zestig papegaaien zal er minstens één een verklikker zijn en ons aangeven.’

‘Ze zou je gezelschap heerlijk vinden, schat. En er valt altijd wel iets te doen: het vullen van de zaadbakjes en waterbakjes.’

‘Waarom doet me dit denken aan een film van Hitchcock? En ik bedoel niet alleen maar The Birds. Ik vermoed dat er ergens tijdens het geheel een kerel opstaat die zich verkleedt als zijn moeder en een obsessie heeft voor grote messen. Hoe dan ook, als Clarissa naar de gevangenis moet wegens ontvoering, wat gebeurt er dan met de papegaaien?’

Geneva keek om zich heen alsof ze de ruimte in zich opnam. ‘Ik zou ze hier kunnen nemen, denk ik.’

‘Hemeltje kriebels, willen we een dag en nacht doorlopende video daarvan?’

‘Maar ze zullen Clarissa nooit naar de gevangenis sturen. Ze is zevenenzestig, weegt honderdvijftien kilo en is maar een meter zestig groot – en natuurlijk heeft ze die krop.’

Leilani stelde niet de voor de hand liggende vraag.

Toch beantwoordde Geneva hem. ‘Strikt gesproken is het geen echte krop. Het is een tumor, en aangezien die goedaardig is, hoeft hij niet verwijderd te worden. Clarissa vertrouwt artsen niet en wie kan het haar kwalijk nemen gezien haar geschiedenis met hen? Maar ze laat hem er gewoon hangen, en groeien. Zelfs als haar leeftijd en gewicht geen problemen geven, zullen de gevangenisautoriteiten vrezen dat het de andere gevangenen afschrikt.’

Leilani dronk de laatste vanillecola uit haar glas. ‘Goed, dus als het overlijdensbericht verschijnt en als u een adres weet te traceren van Tetsy’s ouders en de pinguïn naar hen terugstuurt, zou dat heerlijk zijn. Ik zou het zelf doen, maar ik krijg geen geld van Preston, zelfs niet voldoende voor een paar postzegels. Hij koopt alles wat ik wil voor me, maar ik denk dat hij denkt dat ik, als ik zakgeld kreeg, het heel sluw zou investeren tot ik voldoende had om een huurmoordenaar te betalen.’

‘Je blikje cola is nog halfvol, schat. Zal ik weer wat ijs en vanille in je glas doen?’

‘Ja, graag.’

Nadat Geneva voor allebei een tweede drankje had klaargemaakt, ging ze weer tegenover Leilani zitten. Zorg trok verbindingslijnen tussen haar verzameling koperkleurige sproeten, en haar groene ogen bewolkten. ‘Micky zal wel iets bedenken dat we kunnen doen.’

‘Het komt wel goed met me, tante Gen.’

‘Lieverd, jij gaat níét naar Idaho.’

‘Hoe groot is de krop eigenlijk?’

‘Kun je vanavond komen eten?’

‘Fantastisch! Doctor Doom gaat weer weg, dus hij zal het niet weten. Hij zou me tegenhouden, maar Sinsemilla is te zeer met zichzelf bezig om het te merken.’

‘Ik weet zeker dat Micky dan wel een strategie zal hebben.’

‘Is hij, zeg, groter dan een pruim?’

‘Ik zal vanavond de airconditioning aanzetten, zodat we helder kunnen denken. Je kunt erom wedden dat de gouverneur ’m altijd aan heeft staan.’

‘Groter dan een sinaasappel?’

43

Deze twee Assepoesters, luisterrijk op sandalen met hoge hakken en opalen in hun navel, hebben geen sprookjesstiefmoeder nodig, omdat ze vanuit zichzelf al betoverend zijn. Hun lach is muzikaal, aanstekelijk, en Curtis moet onwillekeurig glimlachen, ook al lachen ze om zijn belachelijke en beverig uitgedrukte angst dat ze klonen kunnen zijn.

Het is natuurlijk een eeneiige tweeling. Die hij buiten ontmoette heet Castoria. Die hij als tweede ontmoette is Polluxia.

‘Noem me Cass.’

‘En noem me Polly.’

Polly legt het grote mes neer waarmee ze groenten aan het snijden was. Terwijl ze zich op haar knieën op de grond van de keuken laat zakken brengt ze Old Yeller, met piepende babypraat en heftig krabben achter de oren, direct terug tot een en al likkende, kwispelstaartende bewondering.

Cass legt een hand op Curtis’ schouder en brengt hem uit het zitgedeelte naar de keuken.

‘In de Griekse mythologie,’ zegt Curtis, ‘waren Castor en Pollux de zonen van Leda, en van Jupiter die zich had veranderd in een zwaan. Het zijn de patroonheiligen van zeelieden en reizigers. Het zijn ook beroemde strijders.’

Deze opgezegde kennis verrast de vrouwen. Ze nemen hem met duidelijke nieuwsgierigheid op.

Old Yeller kijkt ook naar hem, hoewel beschuldigend, omdat Polly is opgehouden met de babypraat en het krabben achter de oren.

‘Ze hebben ons verteld dat de helft van de kinderen die van de middelbare school af komen niet kan lezen,’ zegt Cass, ‘maar jij bent al een mythologische kei op de lagere school?’

‘Mijn moeder was heel goed in de organische breinversterking en het direct downloaden van megadata naar de hersenen,’ legt hij uit.

De uitdrukking op hun gezichten doet Curtis heroverwegen wat hij net heeft gezegd en hij is boos als hij beseft dat hij meer over zijn werkelijke aard en zijn afkomst heeft onthuld dan hij ooit van plan was met iemand te delen. Deze twee verbijsteren hem en net als bij Donella en Gabby lijkt verbijstering bij hem óf een losse tong te veroorzaken, óf een knoop te leggen in hetzelfde verraderlijke orgaan.

In een lamlendige poging hen af te leiden van wat hij net heeft onthuld, vervolgt Curtis met een onschuldige leugen: ‘Daarbij hadden we een bijbel en een nutteloze encyclopedie die ons door een huis-aan-huisverkoper was aangesmeerd.’

Cass pakt een krant van de tafel in de eethoek en geeft die aan Polly.

Polly’s sprankelende ogen worden groter en er lijken blauwe stralen op Curtis te worden gericht als ze zegt: ‘Ik heb je niet herkend, liefje.’

Ze draait de krant om zodat Curtis drie foto’s kan zien onder de kop GRUWELIJKE MOORDEN IN COLORADO IN VERBAND GEBRACHT MET VOORTVLUCHTIGE DRUGSBARONNEN IN UTAH.

De foto’s zijn van de leden van de familie Hammond. De Mr. en Mrs. Hammond die hier worden getoond, zijn beslist de mensen die in hun bed in de stille boerderij lagen te slapen, toen de voortvluchtige jongen beschaamd vierentwintig dollar uit de portefeuille op de ladekast pakte.

De derde foto is van Curtis Hammond.

‘Je bent niet dood,’ zegt Cass.

‘Nee,’ antwoordt Curtis, wat waar is wat dat betreft.

‘Ben je ontsnapt?’

‘Nog niet helemaal.’

‘Met wie ben je hier?’

‘Alleen maar met mijn hond. We zijn zo’n beetje door Utah gelift.’

Polly vraagt: ‘Wat er is gebeurd op de boerderij van je familie in Colorado – heeft dat allemaal te maken met dat gedoe in Utah?’

Hij knikte. ‘Ja.’

Castoria en Polluxia maken oogcontact, en de verbinding is net zo precies als tussen een chirurgische laser en het berekende doel van de straal, zodat Curtis bijna het fonkelende gedachtespoor kan zien dat tussen hen in loopt. Ze delen hun volgende vraag in een samenspraak waardoor zijn verbijstering niet minder wordt.

‘Het is niet gewoon...’

‘... een zootje...’

‘... krankzinnige drugsbaronnen...’

‘... achter dit alles...’

‘... zoals de regering zegt...’

‘... hè, Curtis?’

Zijn aandacht stuitert van de een naar de ander als hij de vraag tweemaal beantwoordt: ‘Nee. Nee.’

Als deze tweeling een betekenisvolle blik uitwisselt, wat ze nu weer doen, lijken ze niet alleen maar een snelle, enkele gedachte over te dragen, maar een hele alinea aan ingewikkelde gegevens en meningen. In de baarmoeder, gevoed door dezelfde murmelende rivier van bloed, getroost door het tweetonige slaapliedje van het hart van dezelfde moeder, oog in oog in dromerige verwachting van de wereld die komt, hadden ze de telemetrische blik geperfectioneerd.

‘Is daar in Utah...’

‘... de regering bezig...’

‘... te proberen...’

‘... contact met ruimtewezens...’

‘... te verdoezelen?’

‘Ja,’ zegt Curtis, omdat dit het antwoord is dat ze verwachten en het enige antwoord dat ze zullen geloven. Als hij liegt en zegt dat er geen ruimtewezens bij betrokken zijn, zullen ze óf weten dat hij huichelt óf denken dat hij alleen maar stom is en net zo bedrogen is door de verzinselen van de regering als iedereen. Hij voelt zich tot Cass en Polly aangetrokken; hij vindt hen aardig, voor een deel omdat Old Yeller hen aardig vindt, voor een deel omdat de genen van Curtis Hammond ervoor zorgen dat hij hen aardig vindt, maar ook omdat er, buiten hun schoonheid om, een gevoeligheid om hen heen hangt die hij aantrekkelijk vindt. Hij wil niet dat ze denken dat hij stom is of geneigd tot liegen. ‘Ja, ruimtewezens.’

Cass naar Polly, Polly naar Cass, blauwe lasers die onuitgesproken hele boekdelen uitwisselen. Dan zegt Polly: ‘Waar zijn je ouders echt?’

‘Ze zijn echt dood.’ Zijn gezicht vertroebelt door tranen van schuldgevoel en wroeging. Vroeg of laat zou hij gedwongen zijn geweest ergens te stoppen, zo niet op de hoeve van de Hammonds, dan wel ergens anders, om kleren en geld te vinden en een passende identiteit. Maar als hij had beseft hoe dicht de jagers achter hem hadden gezeten, zou hij niet het huis van de Hammonds hebben gekozen.

‘Dood. De krant heeft daarin gelijk.’

De zusters vliegen op zijn tranen af als vogels op een nest tijdens een stortbui. Ogenblikkelijk wordt hij omhelsd, gekust en getroost door Polly, daarna door Cass, door Polly, door Cass, gevangen in een ronddraaiende cyclus van medeleven en moederlijke genegenheid.

In een verdoving die veel weg heeft van pure flauwte, is Curtis als door geestenbezweerders overgebracht naar de eethoek, waar, met wat voor hem lijkt op een mirakel zoals de zon die lovertjes uitstrooit in de lucht boven Fatima, een goddelijke verfrissing voor hem verschijnt: een hoog glas koude limonade waarin een bolletje vanille-ijs drijft.

Old Yeller, die niet wordt vergeten, krijgt een bord voor zich met blokjes wit kippenvlees en ijswater in een kom. Na de kip bijna net zo snel weggewerkt te hebben als een industriële stofzuiger zou hebben gedaan, kauwt de hond verrukt, grijnzend het ijs stuk.

Hoewel beeld en spiegelbeeld magisch naast elkaar bestaan, zitten Cass en Polly aan tafel tegenover Curtis in de hoek. Vier zilveren oorringen wiebelen, vier zilveren halskettingen met turkooizen glanzen, vier zilveren armbanden glinsteren – en vier overvloedige borsten, glad als room, zwellen op van medeleven en bezorgdheid.

Speelkaarten liggen uitgespreid op tafel, en Polly pakt ze samen en zegt: ‘Ik wil geen zout in je wond strooien, liefje, maar als we willen helpen, zullen we de situatie moeten kennen. Zijn je ouders vermoord als alibi omdat ze te veel hebben gezien, zoiets?’

‘Ja, mevrouw. Zoiets.’

Terwijl ze de kaarten in het pak doet en dat opzij legt, zegt Polly: ‘En blijkbaar heb jij ook te veel gezien.’

‘Ja, mevrouw. Zoiets, mevrouw.’

‘Noem me alsjeblieft Polly, maar vraag me nóóit of ik een cracker wil.’

‘Goed me... Goed, Polly. Maar ik hou van crackers, dus ik eet ze allemaal op die jij niet wilt.’

Terwijl Curtis met veel geluid zijn limonade en smeltende ijs via een rietje opzuigt, leunt Cass samenzweerderig naar voren en fluistert veelbetekenend: ‘Heb jij een buitenaards ruimtevaartuig gezien, Curtis?’

Hij likt zijn lippen af en fluistert: ‘Meer dan één, mevrouw.’

‘Noem me Cass,’ fluistert ze, en nu wordt hun conversatie ferm voortgezet op deze sotto voce toon: ‘Castoria klinkt te veel als een medicijn voor je darmen.’

‘Ik vind hem mooi, Cass.’

‘Moet ik je Curtis noemen?’

‘Natuurlijk. Die ben ik... zo heet ik.’

‘Dus je hebt meer dan één ruimteschip gezien. En heb je... godseerlijkwaar, ruimtewezens gezien?’

‘Een heleboel. En sommige niet zo eerlijk.’

Opgewonden door deze onthulling leunt ze nog verder over tafel en haar fluistering wordt nog dringender. ‘Jij hebt dus buitenaardse wezens gezien, waardoor de regering je wil doden zodat je niets kunt zeggen.’

Curtis is volslagen in de ban van haar ogen die schitteren van kinderlijke opwinding en hij wil haar niet teleurstellen. Zich vooroverbuigend langs zijn limonade, niet helemaal neus aan neus met Cass, maar dichtbij genoeg om haar blijdschap te voelen, fluistert hij: ‘De overheid zal me waarschijnlijk opsluiten om me te bestuderen, wat misschien wel erger is dan doden.’

‘Omdat je contact hebt gehad met ruimtewezens?’

‘Zoiets.’

Polly, die zich niet over de tafel heen had gebogen en die niet fluisterend praat, kijkt bezorgd naar het raam naast haar. Ze steekt haar hand uit over het hoofd van haar zuster, grijpt het trekkoord en sluit het korte gordijntje terwijl ze zegt: ‘Curtis, hebben je ouders ook een buitenaardse ontmoeting gehad?’

Hoewel Curtis naar Cass toe gebogen blijft, terwijl hij zijn blik op Polly richt, antwoordt hij haar op gewone spreektoon, zoals ze tegen hem heeft gesproken: ‘Ja, zij ook.’

‘Van de derde soort?’ fluistert Cass.

‘Van de ergste soort,’ fluistert hij.

Polly zegt: ‘Waarom wilde de regering hen niet bestuderen, zoals ze jou willen bestuderen. Waarom zijn ze vermoord?’

‘De regering heeft hen niet vermoord,’ legt Curtis uit.

‘Wie dan wel?’ fluistert Cass.

‘Buitenaardse huurmoordenaars,’ sist Curtis. ‘Ruimtewezens hebben iedereen in het huis vermoord.’

Cass’ ogen zijn blauwer dan de eieren van een roodborstje en ogenschijnlijk net zo groot als die in het nest van een hen. Ze is heel even ademloos. Dan: ‘Dus... ze komen niet in vrede om de mensheid te dienen.’

‘Sommigen wel. Maar niet deze schooiers.’

‘En ze zitten nog steeds achter jou aan, hè?’ vraagt Polly.

‘Vanaf Colorado en helemaal door Utah,’ geeft Curtis toe. ‘Zowel zij als de FBI. Maar ik word steeds moeilijker op te sporen.’

‘Arm kind,’ fluistert Cass. ‘Helemaal alleen op de vlucht.’

‘Ik heb mijn hond.’

Terwijl ze opstaat van tafel, zegt Polly: ‘Nu heb je ons ook. Kom mee, Cass, laten we de trossen losgooien en gaan rijden.’

‘We hebben het hele verhaal nog niet gehoord,’ protesteert Cass. ‘Er zijn ruimtewezens en allerlei griezelige dingen.’ Nog steeds naar Curtis toe gebogen, laat ze haar stem tot een fluistering zakken. ‘Allerlei griezelige dingen, hè?’

‘Griezelige dingen,’ beaamt hij, enthousiast door de opwinding die hij haar met die bevestiging heeft bezorgd.

Polly is onvermurwbaar. ‘Ze zitten hem van de ene staat naar de andere na. Ze zullen hier zeker snel rond komen neuzen. We moeten gaan rijden.’

‘Zij is de alfahelft,’ fluistert Cass ernstig. ‘We moeten naar haar luisteren, anders breekt de pleuris uit.’

‘Ik ben niet de alfahelft,’ protesteert Polly. ‘Ik ben gewoon praktisch. Curtis, terwijl wij de wagen klaarmaken voor vertrek, neem jij een douche. Je stinkt net iets te veel. We gooien je kleren in de wasmachine.’

Hij wil deze zusters niet in gevaar brengen, maar hij accepteert hun gastvrijheid om drie redenen. Ten eerste: beweging is onrust, wat het voor zijn vijanden moeilijker maakt hem te traceren. Ten tweede: de kampeerwagen is, afgezien van de grote voorruit, meer omsloten dan de meeste auto’s, de andere ramen zijn klein en het metalen omhulsel schermt voor een groot deel zijn speciale biologische energiesignatuur af voor de elektronische apparaten die die kunnen opsporen. Ten derde: hij is nu ongeveer twee dagen Curtis Hammond, en hoe langer hij zich aan dit nieuwe leven aanpast, hoe moeilijker hij te vinden wordt, dus hij vormt waarschijnlijk maar weinig gevaar voor hen.

‘Mijn hond kan ook wel een bad gebruiken.’

‘We zullen haar later goed afboenen,’ belooft Polly.

Achter de keuken staat rechts een deur open van een wc, die gescheiden is van de rest van de badkamer. Links een op elkaar gestapelde wasdroogcombinatie.

Direct naar voren is de badkamerdeur, en erachter liggen de laatste, ongeveer vijfenhalve meter van de kampeerwagen. De enige slaapkamer is toegankelijk via de badkamer.

Old Yeller blijft achter bij Polly, en Cass toont Curtis hoe de douche werkt. Ze pakt een nieuw stuk zeep uit en legt reservehanddoeken neer. ‘Als je je hebt uitgekleed, gooi je je kleren door de badkamerdeur naar buiten, dan zal ik ze wassen.’

‘Dat is heel aardig van je, mevrouw. Ik bedoel Cass.’

‘Liefje, doe niet zo dwaas. Je hebt ons precies dat gebracht wat we zochten. Wij zijn meiden die van avontuur houden en jij hebt ruimtewezens gezien.’

Haar ogen schitteren bij het woord ‘avontuur’ en schitteren nog bekoorlijker bij het woord ‘ruimtewezens’. Haar gezicht gloeit van opwinding. Ze huivert bijna van verwachting, en haar lichaam spant net zo tegen haar kleren als het machtige lichaam van Wonder Woman altijd spant tegen elke naad van haar superheldenkostuum.

Als Curtis alleen is, haalt hij zijn kleine schat uit zijn zakken en legt het geld onder de spiegel. Hij schuift de badkamerdeur net voldoende open om zijn kleren voor de wasmachine buiten neer te gooien en schuift hem daarna weer goed dicht.

Hij is voldoende Curtis Hammond om te blozen vanwege zijn naaktheid hier in de badkamer van de zusters. Eerst lijkt dit aan te geven dat hij heel goed in zijn nieuwe identiteit zit, al meer Curtis dan hij zelf is, en hij wordt geleidelijk aan steeds meer Curtis.

Maar als hij in de spiegel tuurt, ziet hij zijn gezicht verdonkeren tot een tint donkerrood die hij nooit heeft opgemerkt bij andere mensen, waardoor hij zich plotseling afvraagt of hij zichzelf wel volledig in de hand heeft. Zo’n heftige blos gaat zeker die van de menselijke fysiologie te boven. Hij lijkt zo rood als een kreeft die in een pan wordt gekookt en hij is ervan overtuigd dat iedereen die hem zo ziet, zal vermoeden dat hij niet degene is die hij voorgeeft te zijn. Daarbij ziet hij er zo schaapachtig uit dat zijn uitdrukking alleen al elke politieagent wantrouwig zou maken en een jury reden zou geven hem te veroordelen.

Terwijl zijn hart snel en hard slaat, en hij zichzelf de raad geeft kalm te blijven, stapt hij in de douche voor hij het water opendraait, wat Cass hem had aangeraden juist niet te doen. Het is onmiddellijk zo heet dat hij het uitroept van de pijn; hij onderdrukt de gil, draait het hete water per ongeluk nog verder open, maar compenseert het vervolgens te veel en komt in een vrieskoude straal te staan. Hij is van top tot teen kreeftrood en zijn tanden klapperen zo hard dat hij walnoten zou kunnen kraken, als hij walnoten had gehad, en dat is maar goed dat hij geen walnoten heeft omdat de doppen een troep zouden maken en dan zou hij daarna dát weer moeten opruimen. Terwijl hij zichzelf tegen zichzelf hoort babbelen over walnoten, is hij verbaasd dat hij het zo lang heeft overleefd. Weer zegt hij tegen zichzelf kalm te blijven – niet dat het de vorige keer veel heeft geholpen.

Hij herinnert zich dat Cass hem een korte douche heeft aangeraden, omdat de kampeerwagen niet is aangesloten op een waterleiding; het systeem werkt vanuit de opslagtanks van de auto en de op benzine werkende generator. Omdat het hem niet lukte een juiste definitie van ‘snel’ te krijgen, weet hij zeker dat hij al meer water heeft verbruikt dan verstandig is, en hij zeept zichzelf zo snel mogelijk in, spoelt zich af, denkt aan zijn haar, spuit shampoo direct uit de fles op zijn hoofd, beseft ineens dat hij veel te veel heeft genomen en staat in een groeiende massa schuim die dreigt de douchecabine te vullen.

Om het schuim zo snel mogelijk te laten verdwijnen, zet hij het water weer op koud, en tegen de tijd dat hij ten slotte de waterkraan dichtdraait, ratelen zijn tanden weer als een elektrische notenkraker. Hij is ervan overtuigd dat hij het watersysteem van de kampeerwagen helemaal heeft leeggehaald en dat de auto, uit zijn evenwicht gebracht, op zijn zij zal kantelen, of dat er een rampzalige storing zal optreden die zal resulteren in een enorm financieel verlies en mogelijk zelfs de vernietiging van mensenlevens.

Weer uit de douche, op de badmat, terwijl hij zichzelf stevig afdroogt, beseft hij dat persoonlijke verzorging te maken heeft met sociaal gedrag en dat hij telkens weer heeft bewezen dat hij sociaal een minkukel is. Toch kan hij niet door het leven zonder bad, omdat smerig en stinkend rondlopen ook niet van goed sociaal gedrag getuigt.

Naast die zorgen en rampspoeden, voelt hij zich nog steeds ongemakkelijk, zo naakt in de badkamer van de zusters, en nu beseft hij dat hij alleen maar een grote handdoek kan dragen tot zijn kleren gewassen zijn. Hij draait zich om naar de spiegel, angstig om te zien of zijn gezicht de onnatuurlijke kleur van een kreeft heeft en hij ontdekt iets in zijn spiegelbeeld dat veel erger is dan hij verwachtte.

Hij is Curtis Hammond niet meer.

‘Alle huilende heiligen op een stokje.’

Geschokt laat hij de handdoek vallen.

Nog juister: hij is Curtis Hammond wel, maar niet helemaal, niet goed, zeker niet overtuigend genoeg om voor een mens door te gaan.

O, heer.

Het gezicht in de spiegel is niet afschuwelijk, maar het is vreemder dan welk gezicht ook dat in de freakshow op de kermis apengapende boerenkinkels in de met zaagsel bestrooide ruimtes binnen lokt.

In Colorado, in de boerderij, achter de deur met het bord COMMANDOCENTRUM RUIMTESCHIP, had dit moederloze jong de gebruikte pleister op het nachtkastje gevonden, en het gedroogde bloed op het gaasje had hem de perfecte gelegenheid geboden een vermomming te creëren. Door het bloed aan te raken, het te absorberen, had hij het DNA van Curtis Hammond aan zijn repertoire toegevoegd. Terwijl de oorspronkelijke Curtis Hammond bleef slapen, was zijn naamgenoot het slaapkamerraam uit gevlucht naar het dak van de veranda en vandaar naar de badkamer van Castoria en Polluxia, hoewel niet rechtstreeks.

Curtis Hammond te zijn – eigenlijk door alles of iedereen te zijn behalve zichzelf – vereist een voortdurende biologische spanning, die een unieke energiesignatuur oplevert, die hem identificeert aan hen die zijn uitgerust met de juiste opsporingstechnologie. Maar met de dag, terwijl hij zich aanpast aan een nieuwe identiteit, wordt het onderhouden van de fysieke vorm gemakkelijker, tot na een paar weken of maanden, en is zijn energiesignatuur praktisch niet te onderscheiden van die van andere leden van de bevolking waar hij zich net bij heeft gevoegd. In dit geval is die bevolking de mensheid.

Terwijl hij een stap naar de spiegel toe doet, dwingt hij zichzelf Curtis Hammond te zijn, niet op de halfbakken manier zoals de spiegel aangeeft, maar met overtuiging en aandacht voor detail.

In de weerspiegeling van zijn gezicht ziet hij een aantal vreemde veranderingen optreden, maar het vlees weerstaat zijn opdracht.

Eén zo’n fout kan rampzalig zijn. Als Cass en Polly hem in deze conditie zouden zien, zouden ze weten dat hij Curtis Hammond niet is, en dat hij niet van deze aarde is. Dan zou hij waarschijnlijk hun genereuze hulp en hun limonade met ijsbolletjes vaarwel kunnen kussen.

Hoe goed zijn motieven ook zijn, hij kan desondanks eindigen als de aan elkaar genaaide bruut die uit het laboratorium van dr. Frankenstein ontsnapte en werd achtervolgd door burgers met toortsen die geen enkele consideratie hebben voor lijken die in een nieuwe uitmonstering weer tot leven zijn gebracht. Hij zou zich niet voor kunnen stellen dat Cass en Polly hem met toortsen nazaten, schreeuwend om zijn bloed, maar er zou geen tekort zijn aan anderen die maar wat graag aan de jacht op hem zouden meedoen.

Erger nog: zelfs een korte onderbreking in het vasthouden van zijn nieuwe identiteit, herstelt de oorspronkelijke biologische spanning en maakt zijn unieke energiesignatuur net zo duidelijk voor zijn vijanden als die was direct na zijn oorspronkelijke transformatie in Curtis Hammond, daar in Colorado. In wezen heeft hij met deze terugval de klok teruggezet; daardoor blijft hij uiterst kwetsbaar voor ontdekking als zijn woeste achtervolgers zijn pad weer kruisen in de komende paar dagen.

Bezorgd bestudeert hij de spiegel terwijl de aangename gezichtskenmerken van Curtis Hammond weer bezit nemen van zijn gezicht, maar ze keren langzaam terug en met koppige fouten in de verhoudingen.

Zoals zijn moeder hem altijd heeft verteld, is vertrouwen de sleutel tot het succesvol vasthouden van een nieuwe identiteit. Ongemak en onzekerheid doen de vermomming vervagen.

Het geheim van Gabby’s paniekerige vertrek uit de Mercury Mountaineer is opgelost. Racend over de zoutvlakte, van streek door zijn onvermogen de steeds erger beledigde en luidkeels tierende opzichter te kalmeren, was het zelfvertrouwen van de jongen in een crisis beland en was hij een ogenblik minder Curtis Hammond geweest dan hij had moeten zijn.

Fysiek gevaar tast zijn gemoedsrust niet aan. In gevaar voelt hij zich gemakkelijk in zijn nieuwe huid. Zelfs in de grootste spanning kan hij vol zelfvertrouwen Curtis Hammond zijn.

Hoewel hij evenwichtig blijft in gevaar, raakt hij ernstig van zijn stuk in sociaal verkeer. De eenvoudige handeling van douchen, met alle complicaties die eruit voortkwamen, bracht hem terug tot deze onvolkomen Curtis.

Met een enorme teleurstelling besluit hij dat hij de Lucille Ball van de vormveranderaars is: fysiek lenig, bewonderenswaardig vastbesloten, en roekeloos moedig in het najagen van zijn doelen – maar sociaal zo onhandig dat een veeleisend publiek ermee onderhouden wordt en een Cubaans-Amerikaanse bandleider zo gek wordt gemaakt dat die met hem wil trouwen.

Goed. Juist. Hij is weer Curtis Hammond.

Hij is klaar met zich afdrogen en inspecteert zijn lichaam op onvolkomenheden, maar vindt er geen.

Een badlaken is hem gegeven als sarong. Hij wikkelt zich erin, maar voelt zich desondanks onfatsoenlijk.

Tot zijn kleren gewassen en gedroogd zijn, moet hij bij Cass en Polly blijven; maar zodra hij weer volledig gekleed is, zal hij er met Old Yeller vandoor gaan. Nu hij gemakkelijk opgespoord kan worden door de moordenaars van zijn familie – en misschien ook door de FBI, als ze de juiste opsporingstechnologie hebben ontwikkeld – kan hij het niet langer rechtvaardigen de zusters in gevaar te brengen.

Er mogen geen mensen meer sterven, alleen maar omdat het lot hen op het verkeerde moment in zijn leven heeft gebracht.

De jagers zullen zeker komen. Zwaarbewapend. Grimmig vastbesloten. Heel erg kwaad.

44

De zon werkte nog tot na sluitingstijd en de lange, zomerse namiddag bleef gloeien tot ver voorbij het uur dat in een koeler seizoen de vleermuizen zouden zijn uitgevlogen. Om zes uur brandde de hemel nog blauw als een gasvlam, helder als een gasvlam, en Zuid-Californië kookte.

Ondanks het risico van economische ineenstorting had tante Gen de thermostaat op vierentwintig graden gezet, wat alleen in de hel als kil gekwalificeerd zou kunnen worden. Maar vergeleken met de oven buiten de gesloten ramen en deuren was de keuken uiterst aangenaam.

Terwijl Micky een grote kan ijsthee met perziksmaak klaarmaakte en de tafel dekte voor het avondeten, vertelde ze Geneva over Preston Maddoc, over bio-ethiek, over doden als genezen, doden als medeleven, doden om ‘de totale som aan geluk’ te verhogen, doden uit naam van een weldoordacht milieubeheer.

‘Het is goed dat ik achttien jaar geleden in mijn hoofd ben geschoten. Tegenwoordig zou ik uit milieuoverwegingen in een gat in de grond zijn gestopt.’

‘Of ze hadden je organen geoogst, lampenkappen van je huid gemaakt en je stoffelijke resten aan wilde dieren gevoerd, om de aarde niet met weer een graf te verontreinigen. IJsthee?’

Toen Leilani om kwart over zes nog niet was gekomen, wist Micky zeker dat er iets aan de hand was, maar Geneva raadde geduld aan.

Om halfzeven was Geneva ook bezorgd en Micky stapelde chocolade-amandelkoekjes – zonder amandelen, met pecannoten – op een presenteerschaal als excuus om de Maddocs te bezoeken.

De blauwe keramische kromming van de hemel, gebakken in een hoog opgestookte oven, bood een schaal om de aarde op te vangen, mocht die, zoals waarschijnlijk leek, binnenkort smelten. De lange dag vol hitte die ter aarde was besteld, kwam flauw glinsterend terug uit de grond alsof geesten omhoog vluchtten door de openstaande poorten van de hel, en in de lucht hing een geur van verschroeiing.

Op de schutting achter aan Geneva’s erf, bij de rozenstruik zonder bloemen, krasten kraaien naar Micky. Misschien waren het vrienden van Sinsemilla, de zwarte heks, daar neergezet om haar te waarschuwen voor de komst van iedereen die gewapend kon zijn met de kennis van haar naam.

Bij de omgevallen schutting tussen beide percelen liep het groene grasveld van Geneva over in de verdorde bruine mat die dienst had gedaan als Sinsemilla’s dansvloer. Micky’s zenuwen verstrakten bij het vooruitzicht om oog in oog te komen met óf de maandanseres óf de filosofische moordenaar.

Eigenlijk verwachtte ze niet Preston Maddoc te treffen. Leilani had tante Gen verteld dat doctor Doom de hele avond weg zou zijn.

De gordijnen waren dicht, de ramen helder door de drakengloed van de zon die naar het westen zakte.

Boven aan de betonnen treden klopte ze aan, wachtte en hief haar hand om weer aan te kloppen, maar pakte de schaal koekjes met beide handen vast toen plotseling de deurkruk rammelde en de deur openging.

Preston Maddoc stond voor haar, glimlachend, nauwelijks herkenbaar. Zijn tamelijk lange haar was afgeschoren; hij droeg het nu in een kort stekelig punkkapsel, dat hem in tegenstelling tot de meeste mannen geen geïrriteerd uiterlijk gaf, maar hem eruit deed zien als een verfomfaaide jongen. Hij had zijn snor ook afgeschoren.

‘Kan ik je helpen?’ vroeg hij vriendelijk.

‘Eh, hoi, we zijn jullie buren. Tante Gen en ik. Geneva. Geneva Davis. En ik ben Micky Bellsong. Ik wilde alleen maar hallo zeggen, jullie wat eigengemaakte koekjes brengen, jullie welkom heten in de buurt.’

‘Dat is heel aardig van je.’ Hij nam de schaal aan. ‘Ze zien er heerlijk uit. Mijn moeder, God hebbe haar ziel, maakte ontelbaar veel verschillende pecankoekjes. Haar meisjesnaam was Hickory, dus ze had veel belangstelling voor de boom die de naam van haar familie droeg. De pecannoot, weet je, is familie van de hickory.’

Micky was niet voorbereid geweest op zijn buitengewone stem, die gewapend was met al het rustige zelfvertrouwen dat er maar bestond, maar die ook een aantrekkelijk mannelijk timbre bevatte en een uitnodigende warmte, als esdoornsiroop op goudkleurige wafels. De stem, plus zijn aangename uiterlijk, maakte van hem een ontwapenende advocaat van de dood. Ze begreep hoe hij in staat kon zijn een glans van idealisme over de grootste gruweldaad te leggen, de goedgelovige kon betoveren, en goed bedoelende mensen kon veranderen in apologeten die applaudisseerden voor de beul en glimlachten bij de muzikale toon van het blad dat het hakblok trof van een onafgebroken werkende guillotine.

‘Ik ben Jordan Bank,’ loog hij, zoals Leilani had gezegd dat hij zou doen. ‘Iedereen noemt me Jorry.’

Maddoc stak zijn hand uit. Micky kromp bijna ineen toen ze hem schudde.

Toen ze hierheen kwam, had ze geweten dat ze niets kon zeggen over Leilani’s gemiste eetafspraak. De belangen van het meisje zouden er niet bij gebaat zijn als ze onthulde dat ze met de buren bevriend was geraakt.

Micky had gehoopt Leilani te zien, om haar op bedekte manier te laten weten dat ze vanavond niet eerder naar bed zou gaan voordat het meisje weg had kunnen glippen om hen te treffen, nadat Maddoc en Sinsemilla waren gaan slapen.

‘Het spijt me, het is niet erg attent van me je hier op de drempel te laten staan,’ zei Maddoc verontschuldigend. ‘Ik zou je binnen hebben gevraagd, maar mijn vrouw heeft migraine en het geringste geluid in het huis dringt als een spijker door haar schedel. Tijdens haar migraine moeten we fluisteren en op kousenvoeten door de caravan sluipen, alsof de vloer een trommelvel is.’

‘O, maak je geen zorgen. Dat is prima. Ik wilde alleen maar hallo zeggen en jullie welkom heten. Ik hoop dat ze zich snel beter voelt.’

‘Tijdens een migraine kan ze niet eten – maar ze is uitgehongerd als die voorbij is. Ze zal deze koekjes heerlijk vinden. Heel aardig. Tot gauw.’

Micky liep achteruit de treden af toen de deur dichtging, aarzelde op het dode grasveld en probeerde een andere list te bedenken om Leilani te laten weten dat ze hier was geweest. Toen maakte ze zich zorgen dat Maddoc haar misschien in de gaten hield.

Teruglopend naar huis, wat een nieuw rondje gekras van de kraaien opleverde die de wacht hielden op de schutting achteraan, hoorde Micky zijn honingzoete stem in haar geest: mijn moeder, God hebbe haar ziel, maakte ontelbaar veel verschillende pecankoekjes.

Wat waren de woorden ‘God hebbe haar ziel’ glad uit zijn mond gekomen, en hoe natuurlijk en overtuigend hadden ze geklonken – terwijl hij in wezen noch in God, noch in het bestaan van de ziel geloofde.

Met haar handen om een glas ijsthee gevouwen zat Geneva aan de keukentafel te wachten.

Micky ging zitten, schonk thee in en vertelde haar over Maddoc. ‘Leilani komt hier niet eten. Maar ik weet dat ze me komt opzoeken als ze zijn gaan slapen. Ik blijf wachten, hoe laat het ook wordt.’

‘Ik vroeg me af... zou ze bij Clarissa kunnen gaan wonen?’ stelde tante Gen voor.

‘En de papegaaien?’

‘Het zijn in ieder geval geen krokodillen.’

‘Als ik de papieren van Maddocs huwelijk te pakken kan krijgen, kan ik een verslaggever geïnteresseerd maken. Hij houdt zich al vier jaar gedeisd, maar de pers zal nog steeds nieuwsgierig zijn. Het mysterie moet hun interesseren. Waarom het huwelijk geheimhouden? Is hij daardoor van het openbare toneel verdwenen?’

‘Sinsemilla... zij is in haar eentje al een mediacircus,’ zei Geneva.

‘Als de pers ermee aan de gang gaat, zal iemand zich melden die weet dat Lukipela heeft bestaan. De jongen is niet zijn hele leven verborgen gehouden. Zelfs als die mafketel van een moeder zich nergens lang heeft gevestigd, zal iemand het toch weten. Mensen die haar kort hebben gekend, zullen zich haar waarschijnlijk wel herinneren. Sommigen zullen zich Luki ook herinneren. Dan zal Maddoc moeten uitleggen waar de jongen is.’

‘Hoe vind je papieren van het huwelijk?’

‘Ik denk erover na.’

‘En als een heleboel verslaggevers nou eens respect hebben voor Maddoc en denken dat je alleen maar wrok tegen hem koestert? Zoals die vrouw Bronson?’

‘Dat zullen ze waarschijnlijk ook doen. Hij krijgt voornamelijk goede pers. Maar verslaggevers moeten toch een beetje nieuwsgierig zijn, niet? Is dat niet hun wérk?’

‘Je klinkt vastbesloten het hun werk te máken.’

Micky pakte het pinguïnfiguurtje op dat tante Gen haar eerder had laten zien. ‘Ik zal ervoor zorgen dat hij Leilani niets aandoet. Niets.’

‘Ik heb je nog nooit zo gehoord, muisje.’

Micky keek Geneva in de ogen. ‘Hoe bedoel je?’

‘Zo vastbesloten.’

‘Niet alleen Leilani’s leven hangt aan een zijden draadje, tante Gen. Dat van mij ook.’

‘Dat weet ik.’

45

Polly rijdt zonder crackers maar met een open zak kaaspopcorn op haar schoot en een koud blikje bier in een ingebouwde bekerhouder op haar speciaal geconstrueerde bestuurdersstoel.

Een open fles of blik van elke alcoholische drank in een rijdende auto is tegen de wet, maar Curtis weerhoudt zich ervan Polly op de hoogte te brengen van deze overtreding. Hij wil niet de fouten herhalen die hij met Gabby heeft gemaakt; hij beschouwde het als een enorme belediging toen hij eraan herinnerd werd dat de wet voorschreef altijd veiligheidsgordels te dragen.

Een verlaten geasfalteerde tweebaansweg doorsnijdt de woestijn vanaf de Neary Ranch naar het noordnoordwesten. Volgens de tweeling leidt de weg die naar het zuiden gaat, en die ze niet nemen, ten slotte naar een gruwelijke woestijn en uiteindelijk naar de nog gruwelijker gokhallen van Las Vegas.

Ze hebben nog geen bestemming in hun hoofd, geen plan om de familie Hammond recht te doen, geen idee welke toekomst Curtis zou kunnen verwachten of bij wie hij misschien gaat wonen. Tot de situatie duidelijk wordt en ze tijd hebben om na te denken, is de enige zorg van de tweeling hem vrij en in leven te houden.

Curtis gaat akkoord met dit schema. Beweeglijkheid is de grootste kracht van elke vluchteling, en een vluchteling die zich belast met een vast plan, maakt een gemakkelijke prooi van zichzelf. Wijsheid van mam. In ieder geval zal hij de zusters snel verlaten, waardoor het zinloos wordt plannen te maken voor na de volgende paar uren.

Polly rijdt hard. De Fleetwood raast over de prairie als een nucleair aangedreven politieauto op een maan met halve zwaartekracht.

In het zitgedeelte zit Cass ontspannen op de bank met de rug naar de bakboordzijde van de kampeerwagen, direct achter de bestuurdersstoel. De hond ligt naast haar, met haar kop op haar dijbeen, heeft zich het recht toegeëigend voortdurend aangehaald te worden, en ziet tot haar verrukking dat recht beloond.

Onder vriendelijke aandrang van de zusters zit Curtis op de stoel van de bijrijder, die is voorzien van een aantal indrukwekkende snufjes, zoals een waardoor hij zich naar de chauffeur kan draaien. Als hij de stoel helemaal naar bakboordzijde heeft gedraaid, kan hij beide vrouwen zien.

Hoewel hij alleen het badlaken als sarong om heeft, voelt hij zich niet langer verlegen. Hij voelt zich nogal Polynesisch, zoals Bing Crosby in The Road to Bali.

In plaats van stukken kokosnoot of een kom poi, in plaats van de repen vlees van een wild varken versierd met palingtong, heeft hij zijn eigen zak kaaspopcorn en een blikje Orange Crush, hoewel hij om bier had gevraagd.

Maar nog beter is de zegening van het gezelschap van de zusters Spelkenfelter, Castoria en Polluxia. Hij vindt de details van hun leven geheel anders dan alles wat hij weet uit films en boeken.

Ze zijn geboren en getogen in een plattelandsdorp in Indiana, dat Polly ‘een langgerekte geeuw van bakstenen en planken’ noemt. Volgens Cass was de opwindendste vrijetijdsbesteding in de streek het kijken naar grazende koeien, pikkende kippen en slapende varkens, hoewel Curtis in twee van de drie activiteiten geen amusementswaarde ziet.

Hun vader, Sidney Spelkenfelter, is professor in de Griekse en Romeinse geschiedenis op een privéschool, en zijn vrouw, Imogene, geeft kunstgeschiedenis. Sidney en Imogene zijn aardige en liefhebbende ouders, maar ze zijn ook, zegt Cass, ‘net zo naïef als een goudvis die denkt dat de wereld na de kom ophoudt’. Omdat hún ouders ook hoogleraar waren, hebben Sidney en Imogene altijd in de veiligheid van een vaste aanstelling geleefd, waarin ze het leven aan anderen uitlegden terwijl ze zelf een bleke versie ervan leidden.

Cass en Polly hielden samen de afscheidsrede van hun eindexamenklas op de middelbare school, sloegen de universiteit over, en gingen naar Las Vegas. Binnen een maand dansten ze in de theaterzaal van een groot hotel als middelpunt van met veren en lovertjes versierde naaktdanseressen in een spectaculaire show met een bezetting van vierenzeventig dansers, twaalf showmeiden, negen speciale acts, twee olifanten, vier chimpansees, zes honden en een python.

Door hun gemeenschappelijke levenslange belangstelling voor jongleren waren ze in Las Vegas binnen een jaar opgeklommen tot sterren in een tien miljoen dollar kostende musical met als spectaculair thema ‘buitenaards contact’. Ze speelden acrobatische buitenaardse koninginnen die het plan hadden opgevat van alle mannen van de mensheid liefdesslaven te maken.

‘Toen raakten we voor het eerst geïnteresseerd in ufo’s,’ onthult Cass.

‘In het openingsnummer,’ haalt Polly de herinnering op, ‘kwamen we uit een reusachtige vliegende schotel en daalden een neontrap af. Het was fantastisch.’

‘En deze keer hoefden we niet de hele voorstelling naakt te zijn,’ zegt Cass. ‘We kwamen natuurlijk wel naakt uit de schotel...’

‘Zoals alle buitenaardse liefdeskoninginnen zouden doen,’ voegt Polly eraan toe, en ze laten verrukkelijk giecheltjes horen die Curtis herinneren aan de onsterfelijke Goldie Hawn.

Curtis lacht ook, geamuseerd door hun ironie en zelfspot.

‘Na de eerste negen minuten,’ zegt Cass, ‘droegen we een heleboel schitterende kostuums die geschikter waren voor jongleren en acrobatisch trapezewerk.’

‘Als je probeert naakt met suikermeloenen te jongleren,’ legt Polly uit, ‘loop je het risico de verkeerde meloenen te pakken en zo je act te verpesten.’

Ze giechelen weer allebei, maar deze keer ontgaat de grap Curtis.

‘Dan waren we in het laatste nummer naakt,’ zegt Polly, ‘op een hoofdtooi met veren, een string met lovertjes en enkellaarsjes met stilettohakken na. De producent hield vol dat dit de “authentieke” uitmonstering van een liefdeskoningin was.’

Cass zegt: ‘Zeg eens, Curtis, hoeveel buitenaardse liefdeskoninginnen heb jij gezien in enkellaarsjes van goudlamé met stilettohakken?’

‘Geen,’ antwoordt hij naar waarheid.

‘Dat was precies ons argument. Ze zien er stom uit. In geen énkele uithoek van het universum is dat koninklijk. De hoofdtooi met veren vonden we niet erg, maar hoeveel liefdeskoninginnen heb je gezien die dat ook droegen?’

‘Geen.’

‘Om eerlijk te zijn kun je het niet oneens zijn met de opvatting van onze producent,’ zegt Polly. ‘Hoeveel buitenaardse liefdeskoninginnen heb je bovendien in het echt gezien?’

‘Maar twee,’ geeft Curtis toe, ‘maar geen van beiden kon jongleren.’

Om de een of andere reden vindt de tweeling dat hoogst amusant.

‘Maar ik denk dat je wel kunt zeggen dat een van hen zoiets als een acrobaat was,’ weidt Curtis verder uit, ‘omdat zij zich achterover kon buigen tot ze de hielen van haar eigen voeten kon likken.’

Deze bewering veroorzaakt slechts nieuwe lachbuien en nog meer zilverachtig gegiechel bij de meisjes Spelkenfelter.

‘Het is niet iets erotisch,’ haast hij zich te verduidelijken. ‘Ze buigt zich achterover om dezelfde reden dat een ratelslang zich oprolt. Vanuit die positie kan ze zes meter wegschieten en je hoofd afknippen met haar mandibels.’

‘Probeer dát om te zetten in een musicalnummer voor Vegas,’ stelt Cass voor, terwijl ze haar zuster bijvalt in nog meer gelach.

‘Nou, ik weet niet alles van shows in Las Vegas,’ zegt Curtis, ‘maar je zou waarschijnlijk het deel moeten weglaten waar ze haar eieren in het afgesneden hoofd legt.’

Door een echt explosieve lachbui heen, zegt Polly: ‘Niet als je het met genoeg glamour doet, liefje.’

‘Je bent een knaller, Curtis Hammond,’ zegt Cass.

‘Je bent een giller,’ beaamt Polly.

Terwijl hij luistert naar het gegiechel van de tweeling en Polly met één hand ziet sturen en de tranen van het lachen met de andere van haar gezicht ziet vegen, besluit Curtis dat hij geestiger moet zijn dan hij tot dusver heeft beseft.

Misschien gaan zijn sociale vaardigheden erop vooruit.

Voortspoedend naar het noordwesten over een ogenschijnlijk oneindige lengte aan tweebaansweg die even prachtig en geheimzinnig is als elk uitzicht op een klassieke Amerikaanse snelweg in elke film, voortijlend naar een ondergaande zon die de prairie verhit tot gesmolten rood met goudkleurig glas, terwijl de motor van de Fleetwood geruststellend dreunt, in het gezelschap van de fantastische Castoria en de fantastische Polluxia en de met God verbonden Old Yeller, met kaaspopcorn en Orange Crush, gedoucht en volledig in beheersing van zijn biologische identiteit, met meer zelfvertrouwen dan ooit in zijn recente herinnering, gelooft Curtis dat hij de gelukkigste jongen moet zijn die er leeft.

Als Cass zich verontschuldigd om Curtis’ kleren uit de droger te halen, volgt de hond haar, en de jongen draait zijn stoel terug om weer naar de weg voor hem te kijken. Hij is niet echt bijrijder, maar toch voelt hij zich zo door Polly’s snelle en ervaren rijstijl.

Een tijdje praten ze over de Fleetwood. Polly kent elk detail van de constructie en werking van de grote auto. Dit is een monster van twintig ton met een lengte van veertien meter, een Cummings dieselmotor, een Allison automatische 4000 MH-versnellingsbak, een benzinetank van 570 liter, een watertank van 600 liter en een gps-navigatiesysteem. Ze praat er net zo liefdevol over als jongens in films over hun motors praten.

Hij is verrast te horen dat deze aangepaste versie 700.000 dollar kost, en als hij de veronderstelling uit dat de rijkdom van de tweeling afkomstig is van hun succes in Las Vegas, corrigeert Polly zijn verkeerde interpretatie. Ze zijn financieel onafhankelijk geraakt – maar niet echt vermogend – door hun huwelijk met de broeders Flackberg. ‘Maar dat is een tragisch verhaal, liefje, en mijn humeur is te goed om er nu over te praten.’

Door hun gemeenschappelijke levenslange interesse in het mechanische ontwerp en de reparatie van motorvoertuigen, zijn Polly en Cass goed toegerust voor het voortdurende reizen dat deze fase van hun leven kenmerkt. Wat er ook kapotgaat of verslijt, ze kunnen het repareren als ze de benodigde reserveonderdelen hebben, waarvan ze een basisvoorraadje met zich mee voeren.

‘Er is niets leukers in deze wereld,’ verklaarde Polly, ‘dan smerig te worden, onder de olie te zitten, vettig en bezweet te raken terwijl je aan je auto bezig bent – en uiteindelijk met je eigen handen alles wat stuk is herstelt.’

Deze vrouwen zijn de mooiste, best verzorgde, sprankelendste, lekkerst ruikende mensen die Curtis ooit is tegengekomen, en hoewel hij enorm gecharmeerd is van hun huidige staat, is hij geïntrigeerd door het vooruitzicht ze smerig, onder de olie, vettig en bezweet bezig te zien met moersleutels en ander gereedschap, tegenover een weerbarstig mechanisch beest van twintig ton en het, met hun vaardigheid en vastbeslotenheid, weer volledig functionerend te krijgen.

Inderdaad pulseert een mentaal beeld van Castoria en Polluxia, opgetogen worstelend met de reparatie van de motor, zo nadrukkelijk door zijn gedachten dat hij zich afvraagt waarom het zo’n grote aantrekkingskracht heeft. Vreemd.

Gevolgd door Old Yeller komt Cass terug om te melden dat ze klaar is met het strijken van Curtis’ kleren.

Terwijl hij terugkeert naar de badkamer om zijn sarong om te ruilen voor de juiste kleding, voelt hij zich triest dat zijn tijd met de tweeling Spelkenfelter bijna voorbij is. Voor hun veiligheid moet hij hen bij de eerste gelegenheid verlaten.

Tegen de tijd dat hij volledig aangekleed terugkeert naar de stoel van de bijrijder, trekt het laatste gemelijke rode licht van de zonsondergang zich terug in een lage boog langs een deel van de westelijke horizon, als de bovenste helft van een bloeddoorlopen oog van een moordzuchtige reus die hen over de rand van de aarde heen in de gaten houdt. Curtis installeert zich op zijn stoel, terwijl de boog langzaam dooft van een snijdend rood naar een broeierig purper; en al snel verdwijnt het paars alsof het oog in slaap is gevallen, maar nog steeds lijkt de nacht toe te kijken.

Als er boerderijen of veehouderijen in deze eenzame uitgestrektheid bestaan, dan liggen die zo ver van de snelweg vandaan, dat zelfs vanuit deze verhoogde cabine van de Fleetwood hun lichten worden afgeschermd door het wilde gras, door wijd verspreide boomgroepen, en vooral door de enorme afstand tot de weg.

Af en toe komen ze tegenliggers tegen die op weg zijn naar het zuiden en voorbijrazen met snelheden die suggereren dat ze ergens van weg vluchten. Nog minder verkeer naar het noorden passeert hen, niet omdat de baan naar het noorden minder druk is, maar omdat Polly veel eist van de kampeerwagen; alleen maar de meest fervente snelheidsmaniakken halen haar in, inclusief iemand in een zilverkleurige Corvette 1970, die bewonderende fluitjes ontlokt aan de autogekke zusters.

Door hun gemeenschappelijke interesse in vrij skiën, vrije val parachutespringen, hardboiled detectives, rodeowedstrijden, geesten en Poltergeisten, bigbandmuziek, survivaltechnieken in het oerwoud en ivoorsnijkunst (onder andere), is de tweeling een fascinerende gesprekspartner, even leuk om naar te luisteren als om naar te kijken. Maar Curtis is het meest geïnteresseerd in hun schat aan ufokennis, hun overdadige speculaties over het leven op andere werelden en hun donkere vermoedens wat betreft de motieven van ruimtewezens op aarde. In zijn ervaring is de mens de enige soort die ooit visies heeft ontwikkeld over wat er in het onbekende universum allemaal mogelijk is, die nog vreemder zijn dan wat daar werkelijk gaande is.

In de verte verschijnt een gloed, niet de koplampen van naderend verkeer, maar een vaster licht naast de snelweg.

Ze bereiken een landelijk kruispunt waar een benzinestation met winkel in de noordwestelijke hoek staat. Dit is geen glanzende, geplastificeerde standaarduitvoering van een nationale keten, maar een door pap en mam geleide familieonderneming in een iets verzakt gebouw van planken met verweerde witte verf en door stof beslagen ruiten.

In films worden dit soort plekken vaak bewoond door een of andere gek. In zo’n eenzame omgeving worden monsterlijke misdaden gemakkelijk ongezien gepleegd.

Aangezien beweging onrust is, wil Curtis blijven rijden tot ze een dichtbevolkte stad bereiken. Maar de tweeling geeft er de voorkeur aan hun benzinevoorraad niet onder de tweehonderd liter te laten komen en ze rijden momenteel met minder dan tweehonderddertig.

Polly rijdt van het asfalt het ongeplaveide terrein voor het gebouw op. Grind spat op tegen het chassis van de Fleetwood.

De drie pompen – twee voor benzine, een voor diesel – staan onbeschermd tegen zon en regen, zonder overkapping zoals bij moderne benzinestations, en zijn overgeleverd aan de elementen. Tussen twee palen is boven het pompeiland, niet seizoengebonden, een draad met rode en gele kerstlampen gespannen. De pompen zijn groter dan die van de huidige benzinestations, misschien meer dan twee meter hoog, en elke pomp is bovenop versierd met iets dat lijkt op een grote kristallen bol.

‘Fantastisch. Die zijn waarschijnlijk nog uit de jaren dertig,’ zegt Polly. ‘Je ziet ze tegenwoordig zelden. Als je benzine pompt kun je het door de bollen zien draaien.’

‘Waarom?’ vraagt Curtis.

Ze haalt haar schouders op. ‘Zo werken ze.’

Een lichte bries brengt de streng kerstlichtjes loom in beroering en weerspiegelingen van de rode en gele lampjes glinsteren, draaien en fonkelen in het glas van de benzinepompen, alsof in elke bol sprookjesgeesten dansen.

In vervoering gebracht door deze magische machinerie vraagt Curtis: ‘Voorspelt het ook de toekomst of zoiets?’

‘Nee. Het is gewoon te gek om naar te kijken.’

‘Ze hebben zo veel moeite genomen om die grote glazen bollen in het ontwerp te verwerken, alleen omdat het te gek is om naar te kijken?’ Hij schudt vol bewondering zijn hoofd voor het soort dat zelfs van alledaagsheden kunst maakt. Vol genegenheid zegt hij: ‘Dit is een wonderbaarlijke planeet.’

De tweeling stapt als eerste uit – Cass met een grote tas aan een schouder – om de auto na te kijken met een grondigheid en precisie die militair aan doet: alle tien banden moeten gecontroleerd worden met een lantaarn, de olie en de transmissievloeistof gecheckt, de ruitenwisservloeistof moet worden bijgevuld...

Old Yellers opdracht is prozaïscher: ze moet haar behoefte doen. En Curtis gaat mee om haar gezelschap te houden.

Hij en de hond staan onder aan de trap en luisteren naar het gefluister van een bries die naar hen toe komt vanaf de maanovergoten vlakten in het noordwesten, van de andere kant van het benzinestation dat nu aan het oog is onttrokken door de Fleetwood. Kennelijk draagt de bries een geur mee die Old Yeller haar gevoelige neus doet opsteken, haar neusvleugels doet sperren en haar naar de oorsprong van de geur doet raden.

De antieke pompen staan aan de andere kant van de kampeerwagen. Als de tweeling om de bocht verdwijnt, op zoek naar personeel, draaft de snuffelende hond naar de achterkant, niet met de typische grillige nieuwsgierigheid van een hond, maar met een gerichte bedoeling. Curtis volgt zijn geworden zuster.

Als ze om de achterkant van de Fleetwood de linkerkant bereiken, komen ze in het zicht van de verweerde winkel, die ongeveer twaalf meter verderop is, achter de pompen. De deur staat halfopen op scharnieren die stroef genoeg zijn om de bries te weerstaan.

De hond blijft staan. Doet een stap achteruit. Misschien omdat de fantastische pompen haar verontrusten.

Bij nader inzien vindt Curtis ze niet minder magisch, maar minder feeëriek dan ze vanuit de auto leken. Terwijl hij omhoogkijkt naar de bollen die nu met duisternis zijn gevuld in plaats van met ronddraaiende benzine, lijken de reflecties van de rode en gele kerstlampjes op de buitenkant van het glas erin rond te wervelen; en plotseling heeft dit beeld iets kwaadaardigs. Iets noodzakelijks en slechts lijkt opgesloten in de bollen.

Bij de voorkant van de kampeerwagen staat een grote kale man met de tweeling te praten. Hij staat twaalf meter verderop met zijn rug naar Curtis toe, maar er is iets met hem.

De nekharen van de hond komen overeind en de jongen vermoedt dat het ongemak dat hij voelt in wezen haar wantrouwen is dat via hun speciale band op hem overgedragen wordt.

Hoewel Old Yeller diep in haar keel gromt en duidelijk niets moet hebben van de pompbeheerder, ligt haar voornaamste interesse elders. Ze schiet weg van de kampeerwagen, rent bijna, naar de rechterkant van het gebouw en Curtis haast zich achter haar aan.

Hij is er behoorlijk zeker van dat dit niets meer met haar behoefte te maken heeft.

De winkel staat diagonaal op het erf, met de voorkant naar het hele kruispunt en niet naar één snelweg in het bijzonder, en alle lichten branden. De nacht vindt een betere plek aan de zijkant van het gebouw. En achter de winkel waar de planken muur slechts één deur heeft en geen ramen, is de duisternis nog dieper, slechts geholpen door een spaarzame maan die voorzichtig haar zilveren munten rondstrooit.

In deze duisternis staat een Ford Explorer, de contouren nauwelijks zichtbaar in het maanlicht. Curtis veronderstelt dat de SUV van de man is die aan de voorkant met de tweeling praat.

De zilverkleurige Corvette die hen eerder die avond op de snelweg is gepasseerd, staat er ook. Old Yeller, die deze auto gespannen bekijkt, jammert.

De maan heeft een voorkeur voor de sportwagen boven de SUV en overgiet het chroom en de verf met puur zilver.

Maar net op het moment dat Curtis een stap naar de Corvette doet, schiet de hond naar de achterkant van de Explorer. Ze gaat op haar achterpoten staan, de voorpoten op de bumper en kijkt op naar het raam van de achterklep dat voor haar te hoog is om naar binnen te kijken.

Ze kijkt naar Curtis, haar donkere ogen door de maan verlicht.

Als de jongen niet onmiddellijk naar haar toe komt, klauwt ze dringend tegen de achterklep.

In deze duisternis ziet hij de hond niet huiveren, maar door de psychische navelstreng die hen verbindt, voelt hij de diepte van haar angst.

Angst heeft als een sluipende kat een weg naar Curtis’ hart gevonden, en vanuit zijn hart naar zijn hele wezen, en nu wet die zijn nagels aan zijn botten.

Als hij naast Old Yeller achter de Explorer staat, loert hij door de achterruit naar binnen. Het lukt hem niet om te zien of de SUV een lading heeft of alleen maar met schaduwen geladen is.

De hond blijft aan de auto klauwen.

Curtis probeert de klink, tilt de achterklep op.

Het openmaken van de klep doet een zacht licht branden in de SUV en toont twee lijken in de laadruimte. Ze liggen zo over elkaar heen dat het lijkt alsof ze er als twee zakken bagage in gegooid zijn.

Zijn hart, plotseling stotterend, trekt samen op de eerste en de tweede harttoon.

Hij zou weggerend zijn als hij niet de zoon van zijn moeder was; hij zou nog liever sterven dan door zijn daden haar nagedachtenis te besmeuren.

Medelijden en afkeer zouden hem omgedraaid doen hebben als hem niet was geleerd op elke verschrikking als deze te reageren alsof het een overlevingstekst was, om snel maar aandachtig de aanwijzingen te lezen waarmee hij misschien zijn leven en het leven van anderen kan redden.

Anderen zijn in dit geval Cass en Polly.

Groot, kaal en man, blijkt het eerste lijk een fysieke gelijkenis te hebben met de pompbeheerder die een ogenblik geleden met de tweeling stond te praten. Curtis had het gezicht van de man niet gezien; toch is hij ervan overtuigd dat het identiek zal blijken te zijn aan dit gezicht, hoewel niet vertrokken van angst.

Golvend, glanzend, kastanjebruin haar omgeeft en verzacht het gezicht van de dode vrouw. Haar wijd open lichtbruine ogen staren verrast naar de eerste glimp van eeuwigheid die ze kreeg op het moment dat haar ziel aan deze wereld ontsnapte.

Geen van beide slachtoffers heeft een zichtbare wond, maar ze blijken allebei een gebroken nek te hebben. De hoofden liggen in zulke onnatuurlijke hoeken dat de nekwervels verpletterd moeten zijn. Voor deze jagers, die opgewonden raken door het aanjagen van angst en die genieten van doden, zijn zulke moorden ongewoon netjes en genadig.

Noodzaak en niet genade verklaart de simpele verwondingen. Elk lijk is ontdaan van schoenen en bovenkleding. Om zich voor te doen als hun slachtoffers, hadden de moordenaars kleren zonder scheuren of bloedvlekken nodig.

Als het benzinestation een familiezaak is, dan ligt hier de leiding van de familie. Hun zaak en hun identiteit hebben te maken gehad met een vijandige overname.

De aandacht van de hond wordt weer gericht op de Corvette. Haar belangstelling, hoe intens ook, is niet sterk genoeg om haar naar de sportwagen te laten lopen, die ze met duidelijke vrees bekijkt. Ze blijkt net zozeer verwonderd als bang, houdt haar kop schuin naar links en dan naar rechts, knippert met haar ogen, draait zich half van de auto weg, maar laat haar kop dan weer terugschieten alsof ze hem in beweging heeft zien komen.

Misschien wacht in de Corvette nog iets ergers dan hij in de Explorer heeft gevonden, in welk geval hij ook afstand zal houden. In plaats van uit te zoeken wat hij nog meer aan de weet kan komen via de waarnemingen van de hond, opent Curtis zich nog vollediger voor hun band en kijkt door haar ogen naar de Corvette.

Aanvankelijk lijkt zijn geworden zuster niets meer dan Curtis te zien – maar dan, heel even en niet langer, trilt de maanverlichte auto als een luchtspiegeling. Droomauto in meer dan een opzicht, de illusie van een verbrandingsmotor; het is voornamelijk de suggestie van een Corvette 1970 en maskeert een geduchte werkelijkheid. De hond knippert met haar ogen, knippert met haar ogen, maar de sportauto blijft schijnbaar solide, dus ze draait haar kop ervan weg, en uit haar ooghoek vangt ze twee, drie seconden op van iets dat Curtis niet vanuit zijn ooghoek kan waarnemen: een transportmiddel dat niet van deze aarde is, gestroomlijnder zelfs dan de haaiachtige Corvette, als een beest dat is geboren om haaien meedogenloos na te jagen. Zo machtig ziet deze auto eruit dat je er niet over na kunt denken in termen van ontwerpers of monteurs, maar je toevlucht moet nemen tot het vocabulaire van militaire architectuur, omdat het ondanks de gestroomlijnde vorm een fort op wielen lijkt: een en al steunberen, borstweringen, bastions, verdedigingswallen en bolwerken, die aërodynamisch en samengepakt geschikt zijn gemaakt voor een voertuig.

Met dit bewijs voor zich, kan twijfel niet langer bestaan. De ergere schooiers zijn gearriveerd.

Zijn zenuwen voelen net zo gespannen als hooggestemde vioolsnaren en zijn duistere voorstellingsvermogen tokkelt erop met ijselijke mogelijkheden.

De dood is nu hier, zoals altijd is hij hier, maar niet altijd zo betrokken en attent als op dit moment, wachtend op de derde gang van zijn diner van botten.

De jagers moeten vermoeden dat Curtis in de kampeerwagen zit. Een vriendelijk noodlot en zijn slimme geworden zuster brachten hem uit de Fleetwood om het gebouw heen naar dit maanverlichte slagveld zonder gezien te zijn. Hij zal niet lang onontdekt blijven: misschien twee minuten, misschien drie als zijn geluk nog even voortduurt.

Op het moment dat hij zich laat zien, zullen ze weten wie hij is.

Daarom stuurt hij in zijn plaats zijn hond naar Polly.

Angstig maar gehoorzaam draaft ze weg langs de route waarlangs ze hem hier gebracht heeft.

Curtis heeft niet de illusie dat hij dit treffen zal overleven. De vijand is te dichtbij, te machtig, te meedogenloos om verslagen te worden door iemand die zo klein en weerloos is als dit moederloze joch.

Maar hij koestert enige hoop dat het hem zal lukken Cass en Polly te waarschuwen, zodat ze misschien met de hond kunnen ontsnappen en niet samen met hem afgeslacht zullen worden.

Old Yeller verdwijnt om de hoek van het gebouw. Als de geliefde, vertrouwde, meereizende geest die ze is, leeft ze altijd met een besef van haar Schepper – en ze zal Hem nu meer nodig hebben dan ooit eerder.

46

De gevangenismuren stortten in, maar ze stapelde de stenen weer om zich heen op, en toen de tralies uit de ramen vielen, herstelde ze die met een lasbrander en verse metselspecie.

Uit deze droom van een zelfgebouwde gevangenis – geen nachtmerrie, alleen maar eng omdat ze zo opgewekt bezig was om haar cel te herbouwen – werd Micky wakker en was zich er onmiddellijk van bewust dat er iets mis was.

Het leven had haar geleerd gevaar op afstand te herkennen. Nu, zelfs in haar slaap, had ze een bedreiging in de wakende wereld gevoeld die haar had teruggeroepen uit die verre, gerieflijke opsluiting.

Ze lag op haar zij op de bank in de woonkamer, met haar ogen gesloten, haar hoofd iets omhoog op een kussen, de kin ingetrokken en rustend op haar samengevouwen handen, en bleef heel stil, haalde zacht adem als iemand die sliep, en luisterde. Luisterde.

De caravan lag gehuld in een sluier van rust die zo diep was als in een mortuarium na bezoektijd, de rouwenden vertrokken.

Doof voor de bedreiging was ze toch in staat die te voelen, te ervaren, zoals ze de verandering in de druk van de atmosfeer voelde als de lucht verdikte net voor een onweersbui opflitste, donderde en losbarstte.

Micky had zich met een tijdschrift op de bank geïnstalleerd om op Leilani te wachten. De avond vorderde en Geneva ging uiteindelijk naar haar slaapkamer, nadat ze de instructie had achtergelaten haar wakker te maken zodra het meisje op bezoek kwam. Toen tante Gen naar bed was en de inhoud van het tijdschrift was doorgenomen, had Micky zich voornamelijk uitgestrekt om haar ogen rust te gunnen, niet om te slapen. Het samengevoegde gewicht van de moeilijke dag, de hitte, de vochtigheid en de groeiende wanhoop had haar weggedrukt naar die droomgevangenis.

Instinctief had ze haar ogen niet geopend toen ze wakker werd. Nu hield ze die gesloten, uitgaande van de theorie – gekoesterd door elk kind en soms weer oplevend bij volwassenen – dat de boeman haar niet kon deren zolang ze hem niet in de ogen keek en zijn bestaan erkende.

Vaak, in de gevangenis, had ze geleerd dat doen alsof je sliep, alsof je stom was, naïef, cataleptisch onverschillig, dat voorwenden obscene uitnodigingen niet te horen en dat het negeren van een belediging, allemaal verstandiger was dan een confrontatie. De kindertijd kan heel erg lijken op een gevangenis; de theorie van het oog van de boeman is voor zowel kind als gevangene gelijk.

Iemand bewoog zich dichtbij. Het zachte geschuifel van schoenen op het kleed en het gekraak van de vloerdelen weerspraken de mogelijkheid dat de binnendringer een verzinsel van haar verbeelding was of een geest van het caravanterrein.

De voetstappen kwamen dichterbij. Hielden stil.

Ze voelde iemand naast zich. Iemand stond naast haar naar haar te kijken terwijl zij deed alsof ze sliep.

Niet Geneva. Zelfs in een van haar filmmomenten zou ze niet zo steels of verontrustend vreemd doen als dit. Gen herinnerde zichzelf als Carole Lombard in My Man Godfrey, als Ingrid Bergman in Casablanca, als Goldie Hawn in Foul Play, maar ze had geen duisterder ervaringen dan die van Mildred Pierce. Haar levens uit de tweede hand waren romantisch, zelfs soms tragisch, en je hoefde je geen zorgen te maken dat ze ooit in de ban zou raken van Bette Davis’ psychose in Whatever Happened to Baby Jane? of van Glenn Close in Fatal Attraction.

Micky’s reuk leek scherper door haar meditatieve stilte en haar defensieve blindheid. Ze bespeurde de zwakke scherpe geur van een vreemde zeep. Een frisse aftershave.

Hij bewoog zich, weer verraden door de protesterende vloerdelen. Zelfs boven het bonzen van de bastrom van haar hart uit, hoorde Micky dat hij van haar wegliep.

Door een sluier van wimpers zocht ze hem, en ze zag hem. Hij passeerde het lage buffet dat de woonkamer van de keuken scheidde.

Een kleine lamp met drie standen was op het laagste wattage gezet en verdreef de schaduwen van de woonkamer niet, maar maakte die romantischer, en in de keuken hield alleen het lampje onder de afzuigkap de volledige duisternis op afstand.

Zelfs van achteren gezien en vervolgens heel even in profiel toen hij zich in de duisternis van de keuken naar de achterdeur omdraaide, was er geen vergissing mogelijk. Preston Maddoc was onuitgenodigd op bezoek gekomen.

Micky had de achterdeur op een kier gelaten voor Leilani, als ze kwam. Nu liet Maddoc hem wijd openstaan toen hij vertrok.

Behoedzaam kwam ze van de bank en liep naar de keuken. Half verwachtte ze dat hij bij de drempel zou staan wachten, geamuseerd naar binnen kijkend omdat hij haar had betrapt terwijl ze deed alsof ze sliep.

Hij was er niet.

Ze durfde naar buiten te stappen. Niemand hield zich schuil in de achtertuin. Maddoc was naar huis gegaan.

Toen ze terugkeerde naar de keuken, sloot ze de nacht buiten. Schoof de grendel dicht.

De angst verdween langzaam en liet een gevoel van geschondenheid achter. Maar voor ze oprechte woede kon opwekken, dacht ze aan Geneva en de angst stroomde terug.

Ze had geen idee hoelang Maddoc in het huis was geweest. Hij kon eerst ergens anders zijn geweest voordat hij naar de woonkamer was gekomen om naar haar te kijken terwijl ze sliep.

Micky haastte zich de keuken uit naar de korte gang. Toen ze langs haar eigen kamer kwam zag ze licht onder de deur door komen. Ze wist zeker dat ze geen lamp had laten branden.

Einde van de gang. Laatste deur. Op een kier.

De verlichte cijfers en de verlichte afstemschaal op de wekkerradio verschaften de enige opluchting van een omklemmende duisternis die vol dreiging leek te zitten. Toen Micky het bed bereikte, toonde die spookachtige straling slechts het enige wat ze wilde zien: het gezicht van tante Gen op het kussen, ogen gesloten, vredig in slaap.

Micky hield een trillende hand voor Geneva’s gezicht en voelde de zachte adem tegen haar handpalm.

Een knoop kwam los in haar borst en bevrijdde haar gebonden ademhaling.

Weer in de gang trok ze zonder geluid te maken Geneva’s deur dicht en liep direct naar haar eigen kamer.

Verspreid over de beddensprei lag haar tas en alles wat erin had gezeten. Haar portefeuille was leeggehaald, hoewel er geen geld was gestolen; dat lag verspreid tussen haar kaart van de sociale dienst, haar rijbewijs, lippenstift, poederdoos, kam, en autosleutels...

De kast was open. De ladekast was ook doorzocht en de inhoud van elke la was in wanorde achtergelaten.

Op de vloer lagen haar ontslagpapieren van de gevangenis. Ze had ze in het nachtkastje gelegd, onder de bijbel die ze van tante Gen had gekregen.

Wat de aanvankelijke bedoeling van Maddocs bezoek ook mocht zijn, hij had onbeschaamd van de gelegenheid gebruik gemaakt toen hij de keukendeur op een kier had aangetroffen en Micky op de bank had zien slapen. Van wat ze in de bibliotheek had opgestoken, wist ze dat hij eerder berekenend dan roekeloos was, dus ze dichtte zijn schaamteloze rondneuzen meer aan arrogantie toe dan aan impulsiviteit.

Blijkbaar wist hij meer over haar relatie met Leilani dan ze had gedacht, misschien ook meer dan Leilani besefte. Het gekunstelde welkom met de schaal koekjes had hem niet bedot of zijn wantrouwen slechts verscherpt.

Nu had hij zo veel opgestoken over Micky’s recente verleden en haar zwakte dat ze zich ongemakkelijk voelde.

Ze vroeg zich af wat hij gedaan zou hebben als ze wakker was geworden en hem in haar kamer had aangetroffen.

De bijbel lag open op het nachtkastje, in het lamplicht. Maddoc had de viltstift uit haar handtas gebruikt om een passage te omcirkelen. Joël 1 vers 5: Wordt wakker, gij dronkaard en huilt.

Ze was van haar stuk gebracht dat hij de bijbel goed genoeg kende om zich een toepasselijke, maar duistere passage te herinneren. Deze eruditie suggereerde dat hij misschien weleens een tegenstander kon zijn die slimmer en vindingrijker was dan ze had verwacht. Ook had ze hem duidelijk de indruk gegeven dat ze zo’n te verwaarlozen bedreiging vormde dat hij meende haar straffeloos te kunnen bespotten.

Blozend van vernedering liep Micky naar de ladekast, en zag dat Maddoc inderdaad de verhullende gele trui had teruggeslagen en de twee flessen citroenwodka had gevonden.

Ze haalde de flessen uit de la. Een was vol, het zegel nog ongebroken. Het zien ervan gaf haar een gevoel van macht, van beheersing; voor een verarmde en verkwistende geest leek een onaangebroken fles een bodemloos fortuin, maar het was in het echt de ondergang van elk fortuin. Na haar braspartij de avond ervoor zat er nog maar weinig in de tweede fles.

In de keuken deed Micky het licht boven de gootsteen aan en schonk beide flessen leeg. De geuren – niet het citroenaroma, maar de zogenaamde geslachtsdrift opwekkende geur van alcohol – wekten meer dan trek alleen op: een verlangen naar drank, naar vergetelheid en naar zelfvernietiging.

Nadat ze de twee flessen in de afvalbak had gegooid, trilden haar handen onbeheerst. Ze waren ook vochtig, van de wodka.

Ze ademde de verdampende alcohol in die opsteeg van haar huid en drukte vervolgens haar koele handen tegen haar brandende gezicht. In haar gedachten verscheen een beeld van de cognac die haar tante Gen in een keukenkast bewaarde. Na het beeld kwam de smaak, even werkelijk alsof ze een teug uit een vol glas had genomen.

‘Nee.’

Ze begreep maar al te goed dat ze geen cognac wilde, en ook geen wodka; wat ze werkelijk zocht was een excuus om Leilani in de steek te laten, een reden om zich naar binnen te keren, zich terug te trekken tot achter de vertrouwde ophaalbrug, terug naar de bolwerken, achter de kantelen van haar emotionele fort waar haar beschadigde hart geen risico liep op verdere verwondingen, waar ze weer en voor altijd kon leven in het relatief aangename lijden van geïsoleerdheid. Cognac zou haar dat excuus geven en haar de pijn van het geven om iemand besparen.

Toen ze zich wegdraaide van de kast waar de cognac stond te wachten en de deur gesloten liet, liep ze naar de koelkast en hoopte haar dorst te lessen met een cola. Maar dit was niet zozeer dorst als wel honger, een hunkerend klauwen in haar ingewanden, dus ze pakte een koekje uit de keramische beer waarvan de kop een deksel was en het plompe lijf een pot. Na nog even nagedacht te hebben, nam ze de beer met de hele inhoud mee naar de tafel.

Toen ze met de cola en de koekjes ging zitten en zich een achtjarig kind voelde, verward en bang zoals ze toen zo vaak was geweest, troost zoekend bij de suikerduivel, was het eerste wat haar van streek bracht de schaal naast de kaarsenstandaards. De presenteerschaal die ze eerder die avond volgestapeld met koekjes naar de buren had gebracht. Maddoc had hem leeg en afgewassen teruggebracht.

Weer arrogantie. Als Micky niet op tijd wakker was geworden om hem te zien vertrekken, had ze misschien geraden wie haar ladekast had doorzocht en de inhoud van haar handtas had omgekeerd, maar ze had niet zeker kunnen weten dat haar gok correct was geweest. Door de schaal achter te laten had Maddoc duidelijk gemaakt dat hij haar wilde laten weten wie de binnendringer was geweest. Hij wilde haar uitdagen en intimideren.

Nog storender dan de teruggebrachte schaal was de meegenomen pinguïn. Het figuurtje van vijf centimeter uit de verzameling van een dode vrouw had op de keukentafel gestaan tussen de kleine gekleurde glazen waarin halfgesmolten kaarsen zaten. Maddoc moest het gezien hebben toen hij de schaal neerzette.

Welke vermoedens hij ook gekoesterd mocht hebben over Leilani’s relatie met Micky en tante Gen, ze waren bevestigd en beslist sterker geworden toen hij de pinguïn had ontdekt.

Het vallende gevoel in haar maag, de verstrakking in de borst en de lichtheid in haar hoofd zoals bij een plotselinge versnelde duik op een achtbaan, kregen haar nu te pakken terwijl ze doodstil op de keukenstoel zat.

47

Hoewel Polly geen dwaze optimist was, vond ze de meeste mensen die ze tegenkwam aardig, maakte ze gemakkelijk vrienden en zelden vijanden, maar toen de pompbeheerder op haar af kwam, grijnzend als een duiveltje uit een doosje, als een clown met een lichte vering in zijn achterste, en zei: ‘Hallo, ik heet Earl Bockman en mijn vrouw heet Maureen, deze nering is van ons, al twintig jaar,’ velde ze ogenblikkelijk het oordeel dat hij niet een van de mensen zou zijn die ze aardig vond.

Lang, een aangenaam gezicht, zijn adem geurend naar munt, schoongeboend en geschoren, in keurig gewassen kleren, bezat hij voldoende fundamentele noodzakelijkheden om een goede eerste indruk te maken, en hoewel een tragische Pagliacci-lach-door-tranen-heen hem een zekere extra melancholische aantrekkingskracht zou kunnen gegeven, was dit vertoon van tanden de klassieke krankzinnige clowngrijns over de volle breedte.

‘Ik kom oorspronkelijk uit Wyoming,’ zei Earl, ‘maar Maureen komt uit deze buurt, en nu woon ik hier al zo lang dat het lijkt alsof ik hier ook ben geboren. Elke man en vrouw en elk kind in dit district kennen Earl en Maureen Bockman.’ Hij leek het gevoel te hebben dat hij hen moest overtuigen van zijn goede bedoelingen voordat ze op de zuiverheid van de benzine die hij verkocht zouden vertrouwen. ‘Noem de namen Earl en Maureen en iedereen zal je zeggen dat het de mensen zijn van de kleine pomp met winkel bij de kruising van de federale snelwegen. En ze zullen je waarschijnlijk vertellen dat Maureen een schat is, dat je ze niet liever tegenkomt, en wat ik je zal vertellen, is dat ik de gelukkigste man ben die ooit voor een altaar heeft gestaan en de huwelijksgelofte heeft afgelegd, en er sindsdien nooit ook maar een minuut spijt van heeft gehad.’

Hij babbelde de helft van deze verbazingwekkende toespraak half door zijn tandpastareclamelach heen, terwijl hij de grijns om de rest heen bouwde als een interpunctie die hem even respijt gaf, en Polly was bereid tienduizend dollar tegen een pak M&M’s te verwedden dat de arme Maureen dood in de winkel lag, misschien door Earl met zijn blote handen gewurgd, misschien doodgeknuppeld met een gezinsblik varkensvlees met bonen, misschien door het hart gestoken met een versteend Slim Jim-worstje dat vijftien jaar ongezien aan een rek had gehangen.

De aanhoudende glimlach en de ongepaste stortvloed aan persoonlijk gebabbel was voldoende om Earl een plaatsje te gunnen op Polly’s lijst van laat-hem-stemmen-maar-niet-voor-het-presidentschap-gaan, maar ook was er de kwestie van zijn polshorloge. De wijzerplaat van dit ongewone uurwerk was zwart en leeg: geen uurcijfers, geen minutenpunten, geen wijzers. Het was misschien een van die onhandige digitale uurwerkjes die je pas de tijd gaven op een lichtgevend schermpje als je een knopje op de kast indrukte; maar ze vermoedde dat het helemaal geen horloge was. Vanaf het moment dat hij bij de benzinepomp was aangekomen, had Earl kans gezien zijn lichaam en rechterarm zo te draaien dat de zwarte cijferloze wijzerplaat naar Cass wees, daarna naar Polly, en dan weer naar Cass, heen en terug, terwijl het hem verder lukte herhaaldelijk een steelse blik op het ding te werpen in het schaarse licht van de rode en gele kerstverlichting. Als hij ooit een thuiscursus had gevolgd in steels gedrag, dan was dat weggegooid geld geweest. Eerst dacht Polly dat het ding om zijn pols een camera moest zijn, dat hij een of andere geperverteerde was die heimelijk foto’s maakte van vrouwen voor welk ziek doel dan ook, maar hoewel zijn nerveuze vriendelijkheid beslist GEPERVERTEERD schreeuwde, geloofde ze niet dat iemand al een camera had uitgevonden die door de kleren van een vrouw heen kon kijken.

Cass hield meer van mensen dan Polly, en als ze ooit uit de gaarkeuken van haar moeder was geploft met een tweelingzuster die een identieke persoonlijkheid had als zij, dan zóú ze inderdaad een dwaze optimist zijn geweest, die zonder meer en op gelijke wijze nonnen en veroordeelde moordenaars vertrouwde. In de 27 jaar dat ze nu samen leefden aan deze kant van de moederkoek, was Cass’ optimisme getemperd door Polly’s meer afgewogen verwachtingen van mensen en lot. Cass was inderdaad zo straatwijs geworden dat zodra Earl nog maar een zin had gezegd, ze al een wenkbrauw optrok en haar mond vormde tot de uitdrukking freakalarm die Polly gemakkelijk las.

Earl zou tegen hen hebben kunnen babbelen tot óf hij óf een van hen aan natuurlijke oorzaken was bezweken, terwijl hij voortdurend niet-zo-heimelijk zijn vreemde polshorloge op hen richtte – wat plotseling deed denken aan de manier waarop veiligheidspersoneel op vliegvelden soms met een handdetector een reiziger controleerde die al meerdere malen niet zonder het alarm af te laten gaan het standaardpoortje door was gekomen. Maar terwijl Earl babbelde, bestudeerde Cass de antieke pomp waarop DIESEL stond, en toen ze merkte dat de werking ervan nog geheimzinniger was dan enig andere pomp die ze eerder was tegengekomen, vroeg ze om hulp.

Toen Earl zich naar de pomp omdraaide, meende Polly dat hij van zijn stuk was gebracht, alsof hij met de werking net zomin vertrouwd was als Cass. Fronsend stapte hij erop af, legde een hand erop, bleef peinzend zo staan, alsof hij via het een of andere zesde zintuig giste naar de werking van het apparaat, en toverde toen snel die mallotige clowngrijns weer tevoorschijn en zei opgewekt: ‘Volgooien?’

Nadat hij zich ervan verzekerd had dat zij de tank helemaal vol wilden hebben, haalde hij een hendel op de pomp over, pakte de slang uit de sleuf en draaide zich om naar de Fleetwood, waarop zowel hij als zijn glimlach verstarde.

Toen duidelijk werd dat deze gelouterde pompbeheerder niet wist waar hij de slang in de grote kampeerwagen moest doen, telegrafeerde Cass wat is er aan de hand met deze mafketel via een blik naar haar zuster. Ze pakte de slang van Earl over met de beleefde uitleg dat ze, als pietlut die het haatte een kras op de verf bij de benzinedop te krijgen, veel liever de taak zelf ter hand nam.

Polly klapte het scharnierende deksel van de tankdop open, draaide de dop van de tank en stapte achteruit toen haar zuster de spuit in de Fleetwood stak, terwijl ze voortdurend heimelijk een oogje op Earl hield die, denkend dat ze bezig was, stoutmoedig zijn nephorloge op twee ramen van de kampeerwagen richtte, twee keer een blik wierp op de wijzerplaat van het uurwerk alsof hij iets aflas van het glanzende oppervlak – wat hem uniek onder mannen maakte, die zonder uitzondering Polly’s kont inspecteerden als ze dachten dat ze niet keek, zelfs homoseksuele mannen, niet brandend van begeerte, maar van jaloezie.

Ze had hem misschien een onschadelijke gek kunnen vinden, een ooit trotse benzineverkoper, maf geworden door de enorme open vlaktes van Nevada, door de beangstigend grote hemel die zo dreigend vol sterren boven het zwarte land hing, door te weinig menselijk contact of door te veel contact met te veel prairieboeren, of zelfs door Maureen die lieve schat. Maar zelfs mafketels, excentriekelingen en aantoonbaar krankzinnige mannen keken naar haar kont als ze de kans kregen, en hoe meer ze die grijns vol tanden zag, hoe minder hij haar deed denken aan een clown, psychopathisch of anders, en hoe meer ze de velociraptors uit de Jurassic Park-films voor ogen kreeg. Ze kwam op het idee, hoe vreemd ook, dat Earl iets was wat ze nooit eerder was tegengekomen.

Uit de nacht kwam Old Yeller, rennend en opgewonden zoals ze nog niet eerder was geweest, recht op Polly af, of beter: recht op Polly’s linkersandaal af, die ze bij de kunststof hak pakte en probeerde heen en weer te schudden als een terriër met een rat in zijn bek. Polly flapte de naam eruit van een beroemde filmster die ze kende toen ze was getrouwd met filmproducent Julian Flackberg; de ster was een vreselijke acteur en een uiterst gemeen persoon, en soms gebruikte Polly zijn beroemde naam in plaats van een obsceniteit, gewoonlijk in plaats van een vierletterwoord dat ‘mest’ betekende. Geschrokken riep Cass naar de hond, en Polly probeerde haar voet weg te trekken zonder het dier of zichzelf iets aan te doen. Old Yeller leek op dezelfde manier te proberen een verwonding te vermijden terwijl ze woest op het schoeisel kauwde zonder ook maar enigszins te grommen, en de lachende Earl Bockman, die geloofde onopgemerkt te blijven in dit tumult, richtte het polshorloge op de hond en tuurde nerveus op het uurwerk, alsof het een analytisch apparaatje was dat hem kon vertellen of het dier al of niet hondsdol was.

In een poging haar voet los te rukken van Old Yeller, haalde Polly hem uit de sandaal, en de hond ging er meteen met haar trofee vandoor, bleef bij de voorkant van de kampeerwagen staan om achterom te kijken en haar greep aan te passen tot de schoen aan een dun bandje in haar bek hing. De hond zwaaide de sandaal tergend heen en weer. Cass zei: ‘Ze wil dat je met haar komt spelen,’ en Polly zei: ‘Ja, nou, hoe lief ze ook is, ik vind dat ze erom vraagt met een dropkick over dat snoer kerstlampjes geschopt te worden,’ en voor een keer leek Earls maniakale grijns gepast.

Met de slang stevig op zijn plaats in de benzinetank en met nog minstens vijf minuten te gaan voordat de tank vol was, had Cass haar handen vrij, en Polly vertrouwde volledig op het talent van haar zuster om mannen als Earl Bockman te hanteren, zelfs als hij een dezer dagen bericht van het Guinness Book of Records zou krijgen dat hij wijlen Jeffrey Dahmer van diens plaats had verdreven in de categorie van De Meeste Afgehakte Hoofden Opgeslagen In Een Enkele Vrieskast. Hobbelend ging ze achter Old Yeller aan, langs de voorkant naar stuurboordzijde, waar de hond door de open deur via de trap de kampeerwagen in schoot.

Tegen de tijd dat Polly binnen was, lag de sandaal verlaten op de vloer van de zitkamer, direct onder het enige binnenlicht dat ze hadden laten branden, terwijl in het keukengedeelte, net achter de salon, de hond op de bank van de eethoek sprong, haar nek over de tafel heen uitrekte en het pak speelkaarten in haar bek pakte. Terwijl Polly de sandaal opraapte, keerde Old Yeller terug naar de zithoek, schudde het pak heen en weer tot het klepje loskwam en de kaarten verspreid op het tapijt kwamen te liggen.

Als iemand die was opgegroeid in een plattelandsgemeenschap waar koeien, varkens en kippen een gedrag en waardigheid tentoonspreidden die zelden door mensen werd geëvenaard, als iemand die had gewerkt in een showproductie van vele miljoenen waar twee olifanten, vier chimpansees, zes honden en zelfs de python handelbaarder waren dan 66 van de 74 dansers van de cast, zag Polly zichzelf als een dierenliefhebster, en ze beschouwde zichzelf ook als een voldoende scherpzinnige waarneemster van dierengedrag om te weten dat Old Yeller iets buitengewoons deed en dat er iets geheimzinnigs aan de hand was. Daarom schold ze niet en begon ze niet meteen de rommel op te ruimen, wat ze gewoonlijk gedaan zou hebben, maar gaf de hond de ruimte en zakte op haar knieën om te kijken.

De helft van de kaarten was met de beeltenis naar boven op de vloer gevallen, en Old Yeller begon erdoorheen te klauwen, waarbij ze als een razende maar toch met duidelijke opzet keuzes maakte, tot ze twee klaveren, twee harten en één schoppen had uitgekozen. De kleur van de gekozen kaarten was willekeurig, maar de getallen erop waren van betekenis, omdat de hond ze met haar neus en haar poten naast elkaar bracht in de juiste numerieke volgorde – schoppen drie, klaveren vier, harten vijf, klaveren zes, harten zeven – en vervolgens verwachtingsvol naar Polly grijnsde.

Gymnastische honden die op rollende strandballen balanceerden en over evenwijdige balken liepen, vuurminnende honden die door brandende hoepels sprongen, kleine honden die op de ruggen van grote honden reden terwijl die rijdieren hindernisbanen rennend en springend aflegden, vernederde honden in roze tutu’s, dansend op hun achterpoten: in Las Vegas had Polly afgerichte honden indrukwekkende stunts zien doen, maar ze had nog nooit een hond een gevorderde numerieke aanleg zien vertonen, dus op het moment dat ze Old Yeller de klaveren zes met haar poot neer zag leggen en met haar neus de harten zeven er direct op liet volgen, mompelde ze de naam van de hatelijke filmster niet één keer, maar twee keer, maakte oogcontact met deze harige mathematicus, huiverde van een heerlijk gevoel van verwondering en zei datgene waar Lassie doodziek van moest zijn geworden in haar lange jaren op de boerderij met Timmy: ‘Je probeert me iets te vertellen, hè, meisje?’

Zonder Romulus, Tarzan en HAL 9000 te willen beledigen, achtte Cass de sociale vaardigheden van Earl Bockman minder dan die van een kind dat als baby door wolven was opgevoed, daarna geadopteerd door een troep apen en later volledig geschoold door machines.

Hij was stijf. Niet op zijn gemak. Onrustig. Zijn gezichtsuitdrukkingen pasten zelden bij wat hij op dat moment zei, en elke keer dat hij zijn onaangepastheid even scheen te bemerken, greep hij terug naar dezelfde tekenfilmkat-betrapt-bij-de-kanariekooi-grijns die hij vriendelijk en geruststellend leek te vinden.

Nog erger was dat Earl maar bleef voortdreunen. Elke pauze in het gesprek van langer dan twee seconden maakte hem nerveus. Hij haastte zich om iedere korte stilte in te vullen met het eerste wat in zijn hoofd opkwam en dat bleek steevast iets saais te zijn.

Cass besloot dat Maureen, Earls vrouw en alom bekende schat, óf een heilige was óf zo dom als een koe. Geen vrouw zou het bij deze man uithouden, tenzij ze dweperig godsvruchtig was en hoopte haar ziel te reinigen door te lijden, of iemand zonder merkbaar aanwezige hersenfunctie.

Terwijl ze tegen de kampeerwagen leunde en wachtte tot de tank vol was, had Cass het gevoel alsof ze een veroordeelde gevangene was die met haar rug tegen de executiemuur stond. Earl was het eenmansvuurpeloton, de woorden waren zijn kogels en verveling zijn methode van executie.

En wat was er met dat horloge aan de hand. Net zo bedreven in heimelijke acties als in conversatie, richtte Earl het apparaatje op diverse punten in de nacht om hen heen. Hij liet zich zelfs op een knie zakken om een perfect geknoopte schoenveter te strikken, duidelijk als excuus om het polshorloge op de ruimte onder de Fleetwood te richten.

Misschien leed hij aan een dwangmatige neurose. Misschien móést hij zijn polshorloge wel onophoudelijk op mensen en dingen richten, precies zoals een geobsedeerd mens zijn handen vierhonderd keer per dag waste, en zoals anderen de sokken in de ladekast of de borden in de keukenkast een keer per uur telde.

In het begin leek hij een triest geval, maar daarna was hij al snel amusant geworden.

Nu was hij niet amusant meer.

In toenemende mate kreeg Cass de rillingen van hem.

In de drie jaar dat zij met Don Flackberg was getrouwd – filmproducent, jongere broer van Julian – had Cass zich in de hoogste kringen van de Hollywood-society bewogen, waar ze uiteindelijk had berekend dat van de hele smak aan succesvolle acteurs, regisseurs, studiobonzen en producers, 6,5 procent bij zijn verstand en goed was, 4,5 procent bij zijn verstand en slecht, en 89 procent niet bij zijn verstand én slecht. Tijdens het verzamelen van de ervaringen waarop ze deze conclusies had gebaseerd, had ze een serie ooguitdrukkingen, gelaatstics en eigenaardigheden in lichaamstaal leren kennen, en andere fysieke uitingen en gedragingen die haar onfeilbaar waarschuwden voor de gekste onder de gekken en meest monsterlijk kwaadaardige onder de kwaadaardige monsters, voor ze aan hen ten prooi viel. Na drie minuten van observatie geloofde ze dat Earl Bockman, een simpele pompbeheerder en kruidenier, in alle opzichten net zo krankzinnig en slecht was als de rijkste en meest gelauwerde leden van de filmgemeenschap die ze ooit had gekend.

In de duisternis achter de winkel op het kruispunt, tussen de door de maan bemiezerde onechte Corvette en de Explorer vol lijken, houdt Curtis de achterdeur van het gebouw in de gaten, en ook de noordelijke en zuidelijke hoek, waaromheen elk moment moeilijkheden van epische omvang zouden kunnen komen.

Maar zijn aandacht wordt vooral opgeslokt door de jongen-hondband die hij nu intensiever dan ooit benut. Hij is hier, terwijl een droge bries door het prairiegras in zijn rug fluistert, maar hij is ook – en meer volledig – bij zijn geworden zuster in de kampeerwagen, die Polly verbijstert met hondse rekenkunde en daarna met een apparaat dat nog ingewikkelder is dan speelkaarten.

Als hij er zeker van is dat Polly zijn boodschap begrijpt, dat ze gewaarschuwd is en tot actie zal overgaan om zichzelf en haar zuster te redden, trekt Curtis zich terug van de hond en de kampeerwagen. Nu is hij alleen nog maar hier in de warme adem van de prairie en in het koude licht van de maan.

Deze jagers reizen altijd in paren of in ploegen, nooit alleen. Het feit dat de lijken van mam én pap in de SUV liggen, geeft aan dat er naast de man buiten bij de pompen, nog een moordenaar in de winkel wacht die zich voordoet als de vrouw met het kastanjebruine haar.

De Corvette die geen Corvette is, is ruimer dan de sportwagen die hij pretendeert te zijn. De auto kan gemakkelijk vier passagiers herbergen.

Hoopvol, zoals hij is opgevoed, zal Curtis actie ondernemen in de veronderstelling dat er maar twee huurmoordenaars op het kruispunt aanwezig zijn. In ieder geval zal hij, als het er vier zijn, geen enkele kans hebben een confrontatie te overleven. Hij zou niet weten hóé hij een kwartet van die gevaarlijke roofdieren moet bevechten; daarom is, als het er vier zijn, de enige zinnige strategie, de prairie in te vluchten op zoek naar een steile rotswand, of naar een rivier om in te verdrinken, of op zoek gaan naar een andere dood die misschien draaglijker is dan die de moordenaars hem zullen bereiden.

Hoewel hij gewoonlijk zelfs een treffen met twee van die jagers zou vermijden – of met één! – heeft hij in dit geval niet de luxe om te vluchten, omdat hij een verplichting heeft jegens Cass en Polly. Hij heeft hun verteld te vluchten, maar misschien willen ze niet vertrekken, omdat ze denken dat ze hem moeten beschermen. In dat geval kan hij alleen maar de vijand van de tweeling weglokken door zichzelf te laten zien.

Nu er snel op af, tussen de Ford Explorer-lijkwagen en de buitenaardse racewagen, naar de achterdeur van het gebouw. Probeer voorzichtig de klink, rustig.

Op slot.

Curtis stelt de deur op de proef, wilskracht tegenover materie, op microniveau waar de wil moet winnen – zoals die heeft gewonnen van de achterdeur van de boerderij van de Hammonds in Colorado, zoals die heeft gewonnen van het portier van de SUV op het autotransport in Utah en elders.

Hij heeft geen zesde zintuig, geen superkracht die hem tot schitterend materiaal zou maken voor een serie stripboeken waarin hij in een kleurrijke cape en maillot kan worden geportretteerd. Het enige waarin hij zich onderscheidt, is zijn begrip van kwantummechanica, niet zoals het maar voor de helft wordt begrepen op deze wereld, maar zoals het vollediger wordt begrepen op andere werelden.

Binnen de fundamentele opbouw van het universum is materie energie; alles is energie die in myriaden vormen wordt uitgedrukt. Bewustzijn is de samenvoegende kracht die alle dingen bouwt uit deze oneindige zee aan energie, voornamelijk het alles omgevende bewustzijn van de Schepper, de speelse Verschijning in de dromen van de hond. Maar zelfs een gewone sterveling heeft intelligentie en bewustzijn gekregen, en bezit de kracht om met pure wilskracht vorm en functie van materie te beïnvloeden. Dit is niet de enorme wereldbouwende, melkweg creërende kracht van de speelse Verschijning, maar een nederige macht waarmee we slechts beperkte dingen kunnen bewerkstelligen.

Zelfs op deze wereld, in dit huidige vroege stadium van ontwikkeling, zijn wetenschappers, gespecialiseerd in de kwantummechanica, zich ervan bewust dat op subatomair niveau het universum meer gedachte lijkt dan materie. Ze weten ook dat hun verwachtingen, hun gedachten, van invloed kunnen zijn op de uitkomst van sommige experimenten met elementaire deeltjes zoals elektronen en fotonen. Ze begrijpen dat het universum niet zo mechanistisch is als zij ooit hebben geloofd en ze zijn gaan vermoeden dat het bestaat als een daad van de wil, en dat deze wilskracht – het vreselijke creatieve bewustzijn van de speelse Verschijning – de organiserende kracht is binnen het fysieke universum, en dat deze kracht wordt weerspiegeld in de vrijheid die elke sterveling bezit om zijn of haar lotsbestemming vorm te geven door het uitoefenen van de vrije wil.

Curtis is van dit alles al op de hoogte.

Toch blijft hij bang.

Angst is een onvermijdelijk element in de sterfelijke conditie. Schepping in al zijn verrukkelijke schoonheid, met zijn oneindige barokke versieringen en subtiele bekoringen, met alle wonderen die zij biedt van zowel de Schepper als de schepping, met heel haar fluwelen mysterie en met alle vreugde die we ontvangen van hen die we hier liefhebben, betovert ons zodanig dat we de verbeeldingskracht missen, nog meer dan de hoop, om een zelfs nog oogverblindender wereld erachter op te roepen, en daardoor houden we, ook al geloven we, ons stevig vast aan dit bestaan, aan het zoete bekende, bang dat alle zichtbare paradijzen in vergelijking onvoldoende blijken te zijn.

Op slot. De achterdeur van de winkel op de kruising zit op slot.

Daarna niet meer.

Erachter is een klein magazijn, dat niet zichtbaar wordt door de enkele kale peer die aan een snoer in het midden van het plafond hangt, maar door het licht dat om een deur die op een kier staat naar binnen sijpelt vanuit een volgend vertrek, en deze ruimte bestuift als met fijngemalen, fluorescerend poeder.

Curtis stapt naar binnen. Hij sluit zacht de buitendeur achter zich om te voorkomen dat de bries hem met een knal dichtgooit.

Soms is stilte geruststellend, maar deze is zenuwslopend. Dit is de koude, stalen stilte van het guillotineblad dat boven hangt, met de hals van het doelwit al in het blok beneden en de mand die op het hoofd wacht ernaast.

Altijd hoopvol, zelfs in zijn angst, loopt Curtis zachtjes naar de deur die vijf centimeter openstaat.

In de slaapkamer van de kampeerwagen greep Polly het kaliber 12 pompgeweer met pistoolgreep van de haken achter in de kast waar het achter de opgehangen kleren bewaard werd.

De hond keek toe.

Polly rukte een la van de ladekast open en greep een doos patronen. Ze stak er een in de kamer en drie in het buisvormige magazijn.

De hond verloor haar belangstelling voor wapens en begon nieuwsgierig aan de schoenen op de bodem van de kast te snuffelen.

Vanwege een betere pasvorm ter verfraaiing van haar lichaamsvormen had de toreadorbroek geen zakken. Polly stak drie reservepatronen in haar topje, tussen haar borsten, dankbaar dat de natuur haar had bedeeld met voldoende decolleté om als munitiedepot te dienen.

De hond volgde van de slaapkamer, door de badruimte naar de keuken, maar werd toen afgeleid door een vleugje van iets lekkers in de etenskast.

Terwijl Old Yeller onderzoekend aan de smalle kier tussen de kastdeuren snuffelde, stapte Polly de zitkamer in en staarde naar de laptop op de vloer. Terugkomend uit de slaapkamer was ze er half van overtuigd geweest dat ze zich het hele gedoe van de hond met de computer had verbeeld, maar het bewijs bleef voor haar op het scherm opgloeien.

De laptop had op een plank bij de dvd-speler onder de tv gestaan. Na de truc met de kaarten was de hond op haar achterpoten gaan staan, klauwend naar de plank, tot Polly de laptop op de vloer had geplaatst en hem had aangezet.

Duizelend maar bereidwillig, haar gevoel voor verwondering nog verrassend intact na drie jaren in de wonderverpletterend hogere echelons van de filmindustrie, had Polly snel de computer opgesteld, terwijl de hond naar de badkamer was gerend. Na een gekletter was het beest teruggekeerd met Cass’ tandenborstel. Met de tandenborstel als vinger had Old Yeller vervolgens een bericht op het toetsenbord getikt.

RUM had de hond getypt, waarna Polly had besloten dat elke hond die verschillende speelkaarten uit elkaar kon houden en een gevorderd talent voor getallen had, recht had op een volwassen drankje als ze dat wilde hebben, aangenomen dat ze de drank binnen zou houden en geen neiging tot alcoholisme vertoonde. Polly zou voor Old Yeller een pina colada hebben klaargemaakt, of een mai tai, hoewel ze vermoedde dat ze haar verstand had verloren en ziekenbroeders met een psychiatrische opleiding, uitgestuurd over de prairie vanuit het dichtstbijzijnde stedelijke centrum, nu op de Fleetwood af kwamen met een dwangbuis en een gereedliggende dosis Thorazine in een injectiespuit van het formaat dat gewoonlijk voor paarden wordt gebruikt. Jammer genoeg had ze geen rum, alleen maar bier en een kleine verzameling goede wijn, een feit dat ze aan de hond overbracht met het excuus dat ze geen geboren gastvrouw was.

RUM bleek niet het gewenste woord, maar een misser als gevolg van de te begrijpen onhandigheid van een hond die een tandenborstel in zijn bek houdt als vinger om toetsen in te drukken. Jammerend van frustratie, maar met een bewonderenswaardige vastbeslotenheid had Old Yeller het nog een keer geprobeerd: RUN!

Dus hier en nu, een minuut nadat de hond klaar was met typen, stond Polly te staren naar de laptop met de boodschap van zes regels die haar had gemotiveerd naar de slaapkamer te rennen en het geweer te laden:

RUM

RUN!

MAN SLECHT

BUITENAARDS

SLECHT BUITENAARDS

RUM!

Zo op het oog was de boodschap absurd, slechts één niveau boven betekenisloos koeterwaals, en als het op het scherm was verschenen als vanuit het niets of zelfs als het was getypt door een kind dat nog niet kon schrijven, zou Polly er niet zo snel op gereageerd hebben en misschien niet direct op het geweer zijn afgegaan, maar ze vond haar directe en drastische actie gerechtvaardigd, omdat het bericht was getypt door een hond met een tandenborstel in haar bek! Ze had nooit gestudeerd en ongetwijfeld was ze een angstaanjagende hoeveelheid hersencellen kwijtgeraakt tijdens de drie jaar die ze in Hollywood had doorgebracht, en ze had er geen moeite mee te bekennen dat ze jammerlijk onwetend was over een lange lijst aan onderwerpen, maar ze herkende een wonder als ze er een zag, en als een hond die een boodschap met een tandenborstel typte geen wonder was, dan had Mozes de Rode Zee niet gespleten en was Lazarus niet uit de dood opgestaan.

Bovendien, gezien zijn eigenaardigheden, leek Earl Bockman meer op een kwaadaardig ruimtewezen dan op een lompe eigenaar van een winkel annex pompstation op een kruispunt in het grote niemandsland van Nevada. Dit was een van die ogenschijnlijk onmogelijke dingen die je intuïtief als waar herkende op het moment dat je ze hoorde: zoals het recente bericht dat geen van de leden van de succesvolle rapgroep Shot Cop Ho Buster ook maar een noot muziek kon lezen.

Ze zou niet naar buiten rennen en Earl voor zijn kop schieten, omdat ze, zelfs in haar angst en opwinding, voorzag dat het lastig zou zijn om deze actie voor een rechtbank uit te leggen. Ze wist eigenlijk helemaal niet wat ze nu zou gaan doen, nu ze het geweer had, maar ze voelde zich beter met het wapen in de hand.

Een krakend geluid deed haar rondtollen en het kaliber 12 omhoogbrengen, maar Old Yeller was de oorzaak van het geluid. De hond had haar kop in de lege popcornzak gestoken die Curtis op de vloer bij de stoel van de bijrijder had laten liggen.

Polly plukte het beletsel van cellofaan van de kop van de hond die een dwaze grijns produceerde, een woest actieve tong en een snuit vol popcorngruis, wat ze niet zo makkelijk kon rijmen met de vastbesloten boodschapper van buitenaardse verdoemenis die zo vernuftig op het toetsenbord was bezig geweest. Ze draaide zich weer om naar de computer, verwachtte dat het scherm leeg zou zijn, maar de aansporing RUM! brandde nog steeds in witte letters op een blauwe achtergrond met vijf andere regels van dringend gebrachte informatie.

Old Yeller bewerkte haar snuit met een tong als een propeller die haar van neus tot onderkaak en terug schoonveegde, en Polly besloot wonderen niet in twijfel te trekken, de boodschap niet te negeren door de onwaarschijnlijke aard van de boodschapper, maar om tot actie over te gaan zoals, zo helpe haar god, de situatie bleek te vereisen.

En plotseling bedacht ze: ‘Waar is Curtis?’

De hond spitste haar oren en jankte.

Met het geweer in haar handen liep Polly naar de deur, haalde diep adem, zoals ze altijd had gedaan voordat ze naakt uit de vliegende schotel stapte en de neontrap afdaalde in die buitenissige show in Las Vegas, en stapte een prairienacht binnen naar een land dat net zo vreemd was geworden als elk land dat je via een konijnenhol bereikte.

Curtis Hammond in commandostijl, zich net zo goed bewust als altijd dat hij meer dichter dan krijger is, concentreert zich op de stilte als hij zacht de deur van het magazijn verder openduwt, concentreert zich op steelsheid als hij steels de winkel zelf binnengaat, concentreert zich op niet gillen en angstig wegrennen als hij, zonder te gillen en angstig weg te rennen, gebukt verder loopt door het eerste looppad, op zoek naar de onechte mam van mam-en-pap.

De schappen vol koopwaar volgen de rechthoekige vorm van de winkel; daardoor zijn de looppaden lang, en de uitgestalde waren verhinderen hem de ramen aan de voorkant te zien.

Blijkbaar hebben prairiebewoners weinig op met een uitgebalanceerd dieet, omdat hier geen vers fruit of groente verkocht lijkt te worden, slechts een verscheidenheid aan verpakte etenswaren. Langs de achterwand staan koelkasten met glazen deuren, vol bier, frisdranken, melk en vruchtensappen.

Aan het einde van het eerste gangpad aarzelt Curtis en luistert naar enig geluid dat de positie van mam kan verraden, maar deze moordenaar lijkt zich net zo vlijtig te concentreren op stilte als Curtis.

Ten slotte buigt hij zich naar voren en tuurt de hoek om, langs een uitstalling van batterijen en wegwerpaanstekers. Dit gangpad aan het einde is kort en leidt direct naar de voorkant van de winkel die in totaal slechts drie lange gangpaden kent, gevormd door twee eilanden van hoge schappen.

Hij kan een deel zien van een raam met een laag stof, maar om vast te stellen of Cass en Polly allebei aan boord van de Fleetwood zijn gegaan, moet hij gaan staan. De kasten met planken zijn hoger dan hij, wat inhoudt dat de slechte mam, als ze zich aan de voorkant van de winkel ophoudt, hem niet kan zien; toch blijft hij gebukt.

Snel zal hij zijn aanwezigheid kenbaar maken om het stel jagers af te leiden en zo de tweeling de kans geven om te vluchten. Maar succes hangt af van de keuze van precies het juiste moment om rechtop te komen en zichzelf te laten zien.

Terwijl hij verder loopt langs de batterijen en aanstekers, werpt Curtis een behoedzame blik in de middengang. Verlaten.

Hij gaat verder langs de volgende uitstalling naar het einde van het gangpad – scheermesjes, nagelknippers, zakmessen, helaas geen serieuze wapens – en blijft weer staan om te luisteren.

De diepe stilte is te diep, onmetelijke afstanden van pure stilte, dieper zelfs dan een gewone stilte. Deze doodse stilte bezorgt Curtis de aandrang te willen gillen om te bewijzen dat hij nog bij de levenden hoort.

Een plotselinge kilte in zijn nek. Als hij achter zich kijkt in de angstige verwachting een naderbij kruipende moordenaar te zien, roept hij het bijna uit van opluchting als hij ziet dat er niets op hem af komt. Nog niet.

Hij buigt zich langs pakjes met scheermesjes die aan haken hangen en kijkt door het gangpad aan de voorkant van de winkel en ziet onmiddellijk de slechte mam. Ze staat een paar stappen binnen de open deur en staart naar de pompen buiten, en voor zover hij weet is zij een dubbelganger van de dode vrouw die met haar man in de SUV is gekieperd.

Het is heel waarschijnlijk dat deze jagers deel uitmaken van de groep die al sinds Colorado achter hem aan zit, hoewel het mogelijk is dat ze nieuw op de missie zijn. Omdat ze niet reizen in de gestolen vrachtwagen met zadeltuig, geen gebruik maken van welk openbaar vervoer ook, betwijfelt hij het dat zij de twee zijn die hem, zich voordoend als cowboys, woensdagavond hadden opgespoord in het truckerrestaurant.

Nieuw op de jacht of leden van de originele groep, ze zijn net zo gewelddadig en net zo gevaarlijk als de anderen, geen individuen maar leden van een moordzwerm. Hun naam is legioen.

Aangetrokken door de activiteit bij de pompen, stapt de slechte mam dichter naar de open deur toe, en loopt dan helemaal verder tot op de drempel. Ze is nu net zo ver buiten de winkel als erbinnen, en ze kan niet langer vanuit de grenzen van haar blikveld een glimp opvangen van Curtis.

Tussen Curtis en de voordeur, op de toonbank bij de kassa, ligt een pistool in het volle zicht. Misschien had de man of de vrouw, die nu dood in de SUV liggen, tijd om het handwapen van onder de toonbank te grijpen, maar niet voldoende tijd om het te gebruiken. En de slechte pap liet het achter toen hij naar buiten stapte om de Fleetwood te begroeten.

De tweeling loopt niet minder gevaar omdat de jager ongewapend op hen af is gekomen. Dit zijn wrede huurmoordenaars, even snel als toeschietende adders, gevaarlijker dan krokodillen die al twee dagen niet gegeten hebben. Ze geven de voorkeur aan het doden zonder wapens, hoewel zelden met zoiets prozaïsch als handen, om te waden door de vochtigheid van de dood. De schoonheid, lieftalligheid, geestigheid en vrolijkheid van de tweeling zal hun geen fractie van een seconde extra te leven geven als een van deze jagers ervoor kiest hen te vernietigen.

Terwijl hij naar het wapen op de toonbank staart, misschien twaalf meter van hem vandaan, herkent Curtis de kans die hem geboden wordt. Hij hoeft niet eens een van de talrijke waarschuwingen van zijn moeder te raadplegen over het belang van het aangrijpen van het juiste moment, maar gaat direct verder langs het gangpad naar de kassa, loopt gebukt, maar even stoutmoedig als een ten dode opgeschreven dwaas in een oorlogshandeling die de naderende lichtkogels in de lucht aanziet voor het vuurwerk om zijn aanstaande triomf mee te vieren. Hij is halverwege de kassa als hij zich afvraagt of hij een kans niet verwart met een lokeend.

De slechte mam kan achteruit van de drempel stappen, op hem afschieten en hem als een sinaasappel pellen voordat hij O, heer zou kunnen zeggen.

Maar Curtis is onverschrokken, omdat hij Roy Rogers is zonder zang, Indiana Jones zonder gleufhoed, James Bond zonder de geschudde martini, doordrongen van heroïek zoals voorgesteld in de 9658 films die hij heeft verteerd in twee dagen van een intens drie weken durend cultureel voorbereidingsprogramma; alle 9658 zag hij via direct downloaden van megadata naar de hersenen, net voor zijn reis naar de aarde. In werkelijkheid is hij een beetje krankzinnig geworden door al die films, die hij nog niet allemaal in zich heeft opgenomen, en is hij nog niet altijd in staat de waarheid te scheiden van de fictie, die hij op zijn mentale witte doek heeft gezien. Maar omdat films hem hebben geïnspireerd tot zo’n groots gevoel van vrijheid en tot zo’n hartstocht voor deze vreemde wereld, accepteert hij met graagte de consequenties van een tijdelijke mentale onevenwichtigheid, als dat de noodzakelijke prijs is voor die twee dagen van ongeëvenaard amusement, opleiding en morele stimulans.

Inderdaad bewijzen de voorbeelden die hem zijn gesteld door de filmhelden precies te zijn wat hij nodig heeft, omdat hij de kassa bereikt en zich in volle lengte verheft zonder de slechte mam te waarschuwen. Ze staat nog steeds in de deuropening, gekleed in de kleren van de dode vrouw, met haar gezicht naar de pompen.

Het raam achter de kassa zit onder het stof, maar Curtis kan de Fleetwood zien. Cass leunt ertegenaan, met haar gezicht naar de slechte pap, en lijkt niet gewaarschuwd voor het gevaar.

Twee minuten zijn er voorbijgegaan sinds Polly het bericht via de hond heeft gekregen. Ze zal ongetwijfeld snel in actie komen. Voor Curtis is de tijd aangebroken om voor de benodigde afleiding te zorgen.

Als hij het pistool van de toonbank pakt, ziet hij ernaast een paperbackversie van een roman van Gabby’s favoriete schrijfster, Nora Roberts. Blijkbaar leest iedereen haar, maar hij neemt aan dat dit boek eerder van een van de dode mensen buiten is dan van een van de moordenaars, en dat miss Roberts’ populariteit niet multiplanetair is.

De veiligheidspal van het pistool is losgehaald. Hij houdt het wapen in zijn rechterhand, steunt zijn rechterhand met zijn linker en waagt zich voorzichtig in de richting van de open deur, terwijl hij de hoek kleiner maakt voor een beter schot.

De moordenaar merkt hem niet op.

Drie meter van de deur. Tweeënhalf.

Hij blijft staan. De vuurlijn is ideaal.

Met zijn voeten uit elkaar voor een maximum aan stabiliteit, zijn rechtervoet voor de linker, naar voren gebogen vanuit het middel om de terugslag op te vangen, aarzelt hij, omdat het doelwit in de deuropening zo veel op een gewone vrouw lijkt en zo kwetsbaar schijnt.

Curtis is er negenennegentig procent zeker van dat ze slechts iets minder kwetsbaar is dan een gepantserde tank en dat ze helemaal geen vrouw is, laat staan een gewone vrouw, toch kan hij zichzelf er niet toe brengen het laatste beetje dodelijke druk op de trekker uit te oefenen.

Die ene procent houdt hem tegen, hoewel zijn moeder altijd heeft gezegd dat niets in dit leven absoluut zeker is, en dat het ondernemen van actie pas bij een zekerheid van honderd procent een daad van morele lafheid is, een excuus om je overal aan te onttrekken.

Hij denkt aan Cass en Polly, en verloren in een uitgestrekte woestenij van één procent twijfel, vraagt hij zich af of de dode vrouw in de SUV misschien een identieke tweelingzuster heeft die nu voor hem staat. Deze bezorgdheid is belachelijk, gezien het buitenaardse transportmiddel dat vermomd is als een Corvette, gezien de slachtoffers met de gebroken nekken. Toch ondergaat de jongen deze beproeving van onbeslistheid omdat hij, hoewel hij de zoon van zijn moeder is, en in haar gezelschap, verhitte gevechten heeft gestreden en verschrikkelijk geweld heeft gezien, nooit eerder gedood heeft, wel is opgeleid voor verschillende wapens, maar nooit eerder op een ander levend wezen heeft geschoten; en hier in deze kleine winkel op de kruising ontdekt hij dat doden, zelfs met een heldhaftige reden, moeilijker is dan zijn moeder hem heeft verteld en veel moeilijker dan het ooit in films blijkt te zijn.

Gealarmeerd door een geur of door intuïtie draait de vrouw in de open deur haar hoofd zo snel en zo scherp om dat er een krak te horen had moeten zijn, en ze herkent Curtis in een oogopslag. Haar ogen schieten wijd open zoals bij elke geschrokken vrouw, en ze brengt een hand ter verdediging omhoog alsof ze kogels wil afweren zoals elke bange vrouw zou doen, maar tegelijkertijd verraadt ze zich door haar grijns, die hier net zo ongepast is als plotseling uitbarsten in een lied: een roverbek van een slang die wijd opengaat om een muis te verslinden, de grijns van een luipaard die zich opmaakt voor een dodelijke sprong.

In het veelzeggende moment waarin wordt bepaald of je uit het juiste hout bent gesneden of niet, ontdekt Curtis dat hij dat is, en in overvloed. Hij haalt de trekker een keer over, twee keer, schommelt door de terugslag, maar hij trekt zich niet terug in het aangezicht van de woeste kreet van de huurmoordenaar, houdt niet alleen stand, maar doet een stap naar voren en vuurt weer, weer, en weer.

Elke angst dat deze vrouw misschien de wettige tweelingzuster is van een van de doden in de SUV wordt weggedrukt als de eerste kogel uit het pistool door haar bovenlijf scheurt. Hoewel de menselijke vorm het in de oorlogen van deze wereld goed doet, is het niet de ideale fysiologie voor een krijgerras, en nog voor de eerste kogel de loop verlaat, begint de slechte mam te veranderen in iets wat Curtis liever niet zo snel had gezien na een grote zak kaaspopcorn helemaal leeggegeten te hebben, en daarna weggespoeld met Orange Crush.

Direct na het eerste moment lanceert de moordenaar zich naar hem toe, maar hij is sterfelijk, niet bovennatuurlijk, en hoewel zijn kwaadheid hem rechtstreeks de dood in zou drijven, wint zijn sluwheid het van blinde woede. Als hij op Curtis af springt, zet hij zich af tegen de hoek van de kassa en lanceert zich in een nieuwe baan, naar de hoge planken vol verpakte goederen.

Van de vier schoten die Curtis achterelkaar afvuurt, treffen drie doel en doen de gillende moordenaar schokken, die snel tegen de planken opklautert als een acrobaat die zwierig tegen een ladder omhoogspringt. Gehinderd door een waterval aan blikken, flessen en dozen klimt de moordenaar eigenlijk tegen een lawine op, en toch weet hij bliksemsnel alle vallende obstakels te vermijden en bereikt hij de top op het moment dat het vierde schot doel treft en het vijfde mist.

Tijdens deze bliksemsnelle klim verandert de moordenaar in meervoudige vormen, tegelijkertijd gebruik makend van een hele reeks moordzuchtige soorten, voorzien van klauwen en snavels, van hoorns, stekels en schouderstukken. Handen grijpen, pedipalpen trillen, ademspleten lispelen, tangen knippen als scharen, en andere slecht gevormde uitsteeksels verschijnen en verdwijnen weer onmiddellijk in een kolkende werveling van glinsterende pantsers die versmelten tot zwiepende staarten, in een wirwar van grof haar dat verandert in geschubde flanken, waardoor een biologische chaos ontstaat die Curtis’ verwarring in de badkamer van de tweeling op een amusante misstap doet lijken. Terwijl het zich een fractie van een seconde vasthoudt aan de bovenkant van de planken, ineengedoken onder het tl-licht, allerlei vormen en geen enkele vorm, en elke vorm een leugen, zou het veranderende beest het Beest zelf kunnen zijn, herkenbaar voor de dichter Milton als de regerende prins van de ‘zichtbare duisternis’ in de hel – en dan is hij verdwenen in het volgende gangpad.

Hoewel sterfelijk, zal de huurmoordenaar niet zo gemakkelijk sterven als Curtis gedaan zou hebben als die hem had bereikt. De geest van alle kwaad is veerkrachtig, en in dit geval het vlees ook. Zijn wonden zullen niet op wonderbaarlijke wijze helen, maar de wonden die hij heeft, zullen misschien niet voldoende zijn om hem permanent uit te schakelen.

Curtis vindt het vreselijk om zijn gewonde, maar gevaarlijke tegenstander de rug toe te keren; maar Cass en Polly zijn buiten met de tweede moordenaar en hulpeloos tegen diens woestheid. Met hoogstens nog vijf patronen in het pistool heeft hij de plicht de andere moordenaar af te leiden om de tweeling de kans te geven te vluchten.

Uitzinnig klautert hij over de verraderlijk bewegende koopwaar heen die van de planken op de vloer is gevallen, en begeeft zich naar de open deur, biddend dat zijn twee mooie weldoensters, Assepoesters met glazen muiltjes, kwetsbare bloemen uit Indiana, hun vriendelijkheid niet moeten bekopen met een bloederige dood.

Terwijl de hongerige buik van de Fleetwood met diesel werd gevuld, dreunde Earl Bockman voort over de verscheidenheid aan verpakte macaronimaaltijden, bevroren of niet, die hij en Maureen in de winkel hebben liggen. Hij oreerde niet op de toon en manier van een winkelier die probeert een paar dollar handel los te peuteren, maar met het babbelende enthousiasme van een zielige, sociale minkukel die gelooft dat overal een sprankelende conversatie over gehouden kan worden, op de pure opsomming van de namen uit een telefoonboek na, hoewel hij misschien daar ook aan toe zou komen voordat de dop weer op de tank zat.

Als Cass een crimineel type was geweest of een dolle activiste die was toegewijd aan het elimineren van geluidsvervuiling, zou ze Earl misschien hebben doodgeschoten om een einde aan haar en zijn ellende te maken. In plaats daarvan keek ze naar het stijgende aantal liters diesel op de meter van de antieke pomp en dankte god dat ze zo’n hoge tolerantiegrens had opgebouwd tegen saaiheid tijdens haar kinder- en tienerjaren op het platteland in Indiana en in een familie met alleen maar academisch geschoolden als vrienden.

De schoten in de winkel verlevendigden direct de nacht – niet zozeer uit zichzelf, maar door het effect die ze hadden op Earl. Cass was niet verrast dat hij geschrokken reageerde, maar verrassing was het woord niet om haar verdere reactie te beschrijven toen ze de veranderingen zag die in zijn gezicht optraden tijdens de vier schoten die op het eerste volgden. Tenzij Earl toevallig een weerwolf was die niet helemaal gelijke tred hield met de maan, was hij helemaal niet Earl, liefhebber van verpakte macaroni, maar iets waar Cass geen reactie op gehad zou hebben als ze die acht jaar durende fascinatie voor ufologie niet had gehad.

Ze leunde tegen de kampeerwagen, haar linkerhand in de grote tas die aan haar schouder hing, en op het geluid van het eerste schot, was ze rechtop gaan staan. Tegen de tijd dat de vlakke knal van het vijfde schot door de lucht sneed en tegen de zijkant van de Fleetwood weerkaatste, toen Earl genoeg had van zijn oude, saaie persoonlijkheid en het feestbeest in zich begon los te laten, wist Cass wat ze moest doen en deed het ook.

Toen haar linkerhand uit de tas kwam, hield die een 9mm pistool vast, dat ze direct voor haar borst langs overgooide naar haar rechterhand. Terwijl ze het vuur opende op Earl Bockman die nog lelijker werd dan hij saai was geweest, stak ze haar linkerhand weer in de tas, haalde er een tweede pistool uit dat identiek was aan het eerste, opende er ook het vuur mee, en hoopte dat geen kogel de benzinepomp zou raken, of een benzineleiding zou doorboren en haar zou veranderen in een dansende menselijke toorts, spectaculairder dan enige fantastische gekostumeerde rol die ze ooit had gespeeld op een toneel in Las Vegas.

Toen ze uit de kampeerwagen stapte met het kaliber 12, hoorde Polly de schoten en wist ogenblikkelijk dat die niet afkomstig waren van de andere kant van de Fleetwood, maar van een punt iets verder weg, misschien uit de winkel.

Door hun gezamenlijke levenslange belangstelling voor vuurwapens, geïnspireerd door Castor en Pollux, de mythologische Griekse krijgers naar wie zij waren vernoemd, en door een recentere, gemeenschappelijke interesse in zelfverdediging en oosterse vechtsporten, geïnspireerd op de drie jaar dat ze in de hogere sociale echelons van de filmindustrie hadden doorgebracht, reisden Polly en Cass over de verlaten snelwegen van Amerika met het vertrouwen dat ze elke dreiging die mocht ontstaan konden trotseren.

Terwijl ze om de voorkant van de kampeerwagen heen kwam, hoorde Polly een salvo dat dichterbij was dan het eerste. Ze herkende het duidelijke geluid van Cass’ twee pistolen, die ze door de jaren heen vaak genoeg op de schietbanen had gehoord.

Toen ze op de plek arriveerde, het geweer in de aanslag, zag ze dat haar zuster zich bezighield met een verlatensnelweggevaar dat ze, in alle eerlijkheid, niet hadden voorzien. De slechte buitenaardse van Old Yellers beknopte laptopboodschap, barstte uit de scheurende en openrijtende kleding van Earl Bockman, werd met geweld achteruit geworpen tussen twee benzinepompen door, wankelde onder de inslag van 9mm hollowpointpatronen, schokte en gilde van pijn en woede, spartelde als een vis op het droge grind tussen de pompen en het benzinestation.

‘Dit is onder controle,’ zei Cass, hoewel haar gezicht spookachtig bleek was, zelfs in het flatterende gele en rode schijnsel van de kerstlampjes, en haar ogen uitpuilden als van iemand die leed aan een te overdadige schildklierwerking, en haar haar ernstig een kam nodig had. ‘Curtis moet binnen zitten,’ voegde ze eraan toe, voordat ze de onvoorspelbare Mr. Bockman tussen de pompen volgde.

Uit angst voor Curtis haastte Polly zich naar het gebouw toe en kreeg een beter zicht op de zogenaamde eigenaar van het benzinestation; ze besloot dat ze liever de lange, kale en saaie Earl had. Kronkelend, trekkend, ronddraaiend, spartelend, sissend, grauwend – en zelfs nog heviger gillend toen Cass het vuur weer op hem opende – leek hij op iets (eigenlijk een afschuwelijke verwarde massa van verscheidene ietsen) waarvoor je een verdelgingsfirma zou bellen, aangenomen dat je een verdelgingsbedrijf kende dat de verdelgers uitrustte met semiautomatische wapens en vlammenwerpers.

De hond had beslist geweten waar ze het over had.

Curtis komt, door gebruik te maken van de techniek waarop boomstammen worden voortgerold, over de gevallen blikken vruchten en groenten heen en bereikt de voordeur net op tijd om de tweede moordenaar tussen twee pompen achteruit gedreven te zien worden door een luidruchtig salvo van schoten. Cass – herkenbaar aan de grote tas aan haar schouder – volgt met twee pistolen, terwijl vlammen uit beide lopen schieten. Zelfs in een toneelproductie in Las Vegas van tien miljoen dollar had ze beslist geen dramatischer rol gespeeld dan hier, zelfs niet toen ze naakt optrad met een veren hoofdtooi.

Maar de jongen wenst dat hij een van die optredens had meegemaakt – en bloost onmiddellijk bij dit idee, ook al lijkt het aan te geven dat hij, ondanks zijn recente probleem om Curtis Hammond te zijn, toch gestaag menselijk begint te worden op een diep emotioneel niveau, wat een goed ding is.

Daar komt Polly met een geweer en ze ziet er niet minder dramatisch uit dan haar zuster, al is ze eveneens volledig gekleed. Als ze Curtis in de open deur ziet, roept ze met duidelijke opluchting zijn naam.

Misschien hoort hij opluchting terwijl hij iets woedends moet horen, omdat Polly als ze bij hem is het kaliber 12 met pistoolgreep omhoogbrengt naar zijn hoofd en tegen hem schreeuwt. Ze heeft elk recht om woedend op hem te zijn omdat hij een paar huurmoordenaars van een andere wereld in haar leven heeft gebracht, en hij zal het haar niet kwalijk nemen als ze hem hier ter plekke neerschiet, hoewel hij van haar verwacht zou hebben dat ze misschien wat meer begrip zou tonen en hij het naar zal vinden om te gaan.

Dan beseft hij dat ze ‘neer, neer, neer’ schreeuwt, en ten slotte valt het kwartje. Hij laat zich plat op de grond vallen en zij vuurt onmiddellijk op de winkel. Ze pompt vier donderende schoten af voordat de slechte mam, die hij eerder had verwond, achter hem ophoudt met gillen.

Terwijl hij weer overeind krabbelt, is Curtis zo gefascineerd door het feit dat Polly patronen tussen haar borsten vandaan plukt met de flair van een goochelaar die levende duiven uit zijden doeken haalt, dat hij zich bijna pas in tweede instantie omdraait om in de winkel te turen. Iets dat veel van de lijkschouwer zal vergen om het te beschrijven ligt net binnen de deur, te midden van de wrakstukken van een rek met snacks en een goudkleurige sneeuwbui van door hagel uit elkaar geschoten chips, Doritos en Cheese Doodles die langzaam op het karkas neerdwarrelt.

‘Zijn er nog meer van die verdomde wezens?’ vraagt Polly buiten adem, terwijl ze het kaliber 12 alweer geladen heeft.

‘Heel veel meer,’ zegt Curtis. ‘Maar niet hier, niet nu... nog niet.’

Cass heeft ten slotte de tweede moordenaar uitgeschakeld. Ze komt bij haar zuster staan en ziet er zo verward uit als Curtis haar nog nooit heeft gezien.

‘De tank zal nu waarschijnlijk wel vol zijn,’ zegt Cass terwijl ze vreemd naar Curtis kijkt.

‘Waarschijnlijk wel,’ beaamt hij.

‘We zullen hier waarschijnlijk heel snel weg moeten,’ zegt Polly.

‘Waarschijnlijk wel,’ beaamt Curtis, omdat hij, hoewel hij hen niet verder in gevaar wil brengen, nog meer weerstand voelt tegen het idee in zijn eentje te voet de nacht in te moeten, weg van hier. ‘En heel snel is niet snel genoeg.’

‘Als we eenmaal op de weg zitten,’ zegt Cass, ‘zul je wat uit te leggen hebben, Curtis Hammond.’

Hopend dat hij niet als een bijdehand, achterbaks, ondankbaar en snotneuzerig rotjoch zal klinken, zegt Curtis: ‘Jij ook.’

48

Cafeïne en suiker, in grote hoeveelheden tegelijk, werden gezien als de twee sloophamers van de menselijke gezondheid in het algemeen en vernietigend voor de slaap in het bijzonder, maar cola en koekjes verbeterden Micky’s stemming slechts matig en verhinderden niet dat haar oogleden zwaar werden.

Ze zat aan de keukentafel en speelde patience, spel na spel, terwijl ze op Leilani wachtte. Ze bleef ervan overtuigd dat het meisje een manier zou vinden om voor de ochtend langs te komen, ook al wist haar stiefvader nu dat ze elkaar kenden.

Direct na aankomst zou Micky Leilani zonder mankeren naar Clarissa in Hemet sturen, ondanks alle papegaaien en risico’s. Er was geen tijd meer voor een strategie, alleen maar voor actie. En als Hemet slechts de eerste halte bleek te zijn op een reis vol onzekerheden en problemen, was Micky bereid voor het kaartje elke prijs te betalen die er gevraagd werd.

Toen uiteindelijk zelfs zorgen, woede, cafeïne en suiker niet voldoende bleken om de slaperigheid af te weren en toen haar nek pijn begon te doen door met haar hoofd op haar gekruiste armen op tafel te steunen, bracht ze de kussens van de zitting van de bank in de woonkamer naar de keuken en legde die op de vloer. Ze moest in de buurt van de deur blijven om direct wakker te worden als het meisje aanklopte.

Ze betwijfelde het of Maddoc zou terugkeren, maar ze durfde niet in slaap te vallen met de deur van het slot, omdat als de doemdoctor wel weer langskwam, hij naalden zou meebrengen vol digitoxinen, of het equivalent ervan, met de meelevende bedoeling haar enige genade te schenken.

Om halfdrie ’s ochtends strekte Micky zich uit op de kussens, met haar hoofd naar de deur, in de verwachting wakker te blijven, en viel onmiddellijk in slaap.

Haar droom begon in een ziekenhuis waar ze verlamd in bed lag, alleen en bang om alleen te zijn, omdat ze verwachtte dat Preston Maddoc zou verschijnen om met haar te doen wat hij wilde terwijl ze daar hulpeloos lag, waarna hij haar zou vermoorden. Ze riep de verpleegsters die in de gang langskwamen, maar ze waren allemaal doof en elke verpleegster had het gezicht van Micky’s moeder. Ze riep naar passerende artsen, die naar de open deur kwamen om even naar haar te kijken, maar zij glimlachten alleen maar en liepen weg; ze leken geen van allen op elkaar, maar het waren allemaal mannen van haar moeder die haar in haar jeugd hadden gekend op manieren die ze niet had gewenst. De enige geluiden waren haar roepen en het zachte geratel en klaaglijk gefluit van passerende treinen, zoals ze die elke nacht in haar gevangeniscel had gehoord. Met de vloeibare overgang van een droom, was ze uit het ziekenhuis in de trein, en zat verlamd maar rechtop, alleen in een lange wagon. Het geratel van wielen en rails werd luider, het fluiten zo af en toe, klonk niet meer rouwend maar als een kreun van ellende, en de trein meerderde snelheid, schommelend op de rails. Reizend door de zwartheid van de nacht naar een duisternis van een ander kaliber, werd ze afgeleverd op het perron van een verlaten station, waar Preston Maddoc ten slotte verscheen met een rolstoel, waar ze, verlamd vanaf haar nek, in werd gezet terwijl hij de zorg over haar op zich nam. Hij droeg een halsketting van Leilani’s tanden en had een sluier van het blonde haar van het meisje. Toen Maddoc deze sluier om het hoofd van Micky bond, bedekten Leilani’s lokken haar oren en haar gezicht, en zo raakte ze het gebruik van alle zintuigen kwijt: doof, stom, blind, ontdaan van ook maar de geringste reuk, had ze geen enkele waarneming van haar omgeving, behalve de voortrollende beweging van de rolstoel en de hobbels van onregelmatigheden in het wegdek. Maddoc verrolde haar naar haar noodlot, terwijl ze daar zonder respijt, medelijden of gratie zat.

Micky werd wakker in een warme ochtend, tot op haar bot verkild door de zich herhalende droom. Het licht en vervolgens de klok gaven aan dat de dag dertig of veertig minuten eerder begonnen was.

Omdat ze met haar hoofd tegen de vergrendelde deur had geslapen, zou ze zelfs een heel zachte klop hebben gehoord. Leilani was niet gekomen.

Micky kwam overeind van de drie bankkussens, stapelde ze op en schoof de stapel opzij.

Met de opkomende zon was de moed gekomen om de deur te openen, Maddoc of geen Maddoc. Ze stapte over de drempel en ging op de vierkante betonnen stoep boven aan de drie treden staan.

Rust heerste in de caravan van de buren. Geen krankzinnige vrouw danste in de achtertuin. Geen ruimtevaartuig hing in de lucht ter vervulling van Maddocs visioen.

In een enkele rij vlogen drie kraaien naar het westen, gevederde forenzen op weg naar het werk van die ochtend in de schaduwen van vijgenbomen of op knoestige olijftakken, maar geen kraste naar Micky vanaf de paaltjes van de schutting achterin zoals ze haar de avond ervoor hadden beschimpt.

Bij die schutting prikten de verwarde uitlopers van de rozenstruik vol doornen de huid van de ochtend en een schaarse verdeling van ziekelijke bladeren bespotte Geneva’s werk in de tuin. Maar te midden van die vertrouwde kale doorntakken, begroetten drie enorme witte rozen met perzikkleurige randen in de klimmende zon de dag met langzame, zware knikken.

Micky ging verbaasd de trap af en liep door de tuin.

Jarenlang had de struik geen bloemen gegeven. De vorige middag kon er geen enkele knop, laat staan drie, waar dan ook gevonden worden in deze waardeloze massa onhandelbare doornen.

Nadere inspectie vertelde haar dat de drie grote rozen in een andere tuin geknipt waren, ongetwijfeld elders op het caravanterrein. Met groene linten was elke bloem vastgemaakt aan deze plant uit de Kleine Winkel van Verschrikkingen.

Leilani.

Het was het meisje dus toch gelukt uit het huis weg te glippen, maar ze had niet aangeklopt, wat inhield dat ze alle hoop op hulp had opgegeven en niet het risico wilde lopen dat ze Maddocs toorn nog meer op Micky en Geneva zou richten dan ze al had gedaan.

Deze drie rozen, allemaal van een perfecte schoonheid en duidelijk met zorg uitgekozen, waren meer dan een geschenk: ze waren een boodschap. In hun witte door de zon gekuste pracht zeiden ze: vaarwel.

Met het gevoel alsof ze door elke doorn in de struik gestoken was, wendde Micky zich af van een boodschap die ze emotioneel nog niet kon accepteren, en staarde naar de caravan van de buren. Hij leek verlaten.

Ze was het erf al overgestoken naar de ingezakte schutting tussen beide woningen voordat ze helemaal besefte dat ze in beweging was gekomen. Ze rende tegen de tijd dat ze de achterdeur van de buren bereikte.

Impulsief, ook al had ze geen excuus voorbereid voor het geval Maddoc of Sinsemilla opendeed, klopte Micky aan met een aandrang die ze niet kon onderdrukken. Ze klopte te lang, te hard, en toen ze even ophield om met haar pijnlijke knokkels over de palm van haar andere hand te wrijven, bleef het stil in de caravan, alsof ze helemaal niet had aangeklopt.

Zoals eerder hingen de gordijnen voor de ramen. Micky keek links en rechts, in de hoop een plooi van het weefsel te zien bewegen, enige aanwijzing dat iemand naar haar keek, dat hier nog steeds iemand woonde.

Toen ze nogmaals op de deur sloeg en weer geen reactie kreeg, probeerde ze de kruk. Niet op slot. De deur ging open.

De ochtend was nog niet helemaal aangekomen in de keuken van de Maddocs, waar zware gordijnen het vroege daglicht filterden. Zelfs met de deur open en het zonlicht dat langs Micky naar binnen stroomde, bleven de schaduwen domineren.

De verlichte klok, het helderste punt in de kamer, leek bovennatuurlijk tegen de wand te kleven, alsof het de klok van het noodlot was die aftelde naar de dood. Ze hoorde alleen maar het gezoem van het muisstille mechanisme.

Ze schreeuwde de caravan in: ‘Hallo? Is er iemand? Is er iemand thuis? Hallo?’

Zonder antwoord te krijgen, stapte ze over de drempel.

De gedachte aan een val kwam in haar op. Ze verwachtte niet dat Maddoc iets zou opzetten om haar verder naar binnen te lokken en dan neer te slaan met een hamer. Maar ze was zonder meer in overtreding; en ze zou heel gemakkelijk voor diefstal gepakt kunnen worden als, in antwoord op een telefoontje van Maddoc, de politie plotseling arriveerde en haar hier aantrof. Met haar gevangenisverleden zou elke gefabriceerde aanklacht voldoende zijn.

Ze liet de pretentie verder vallen dat ze iemand anders dan het meisje zocht en riep zenuwachtig Leilani’s naam, terwijl ze dieper de smalle caravan inliep. De vettige gordijnen, het inzakkende meubilair, het geplette hoogpolige tapijt absorbeerden haar stem even effectief als de gordijnen voor de muren en de pluchen bekleding van een rouwkamer gedaan zouden hebben, en stap voor stap kwam ze dieper in de beknellende omhelzing van claustrofobie.

Zoals met alle gemeubileerd verhuurde woningen, was dit het wanhopige einde van het financiële spectrum, per week verhuurd aan mensen die vaker wel dan niet op vrijdag nog de wekelijkse huur bij elkaar sprokkelden, zelfs als vrijdag al bijna voorbij. De aankleding, buiten dat die was uitgewoond tot op het punt van instorting, was onpersoonlijk: geen souvenirs of prulletjes, geen familiefoto’s, zelfs geen goedkope kunst van tien dollar aan de muur.

In de keuken en woonkamer zag Micky geen dingen die niet bij de inboedel hoorden, geen aanwijzing dat de Maddocs hier woonden. In welstand geboren, opgevoed met mooie dingen, zou de doemdoctor de presidentiële suite van het Ritz-Carlton hebben kunnen betalen en zeker de voorkeur hebben gegeven aan die accommodatie. Het feit dat hij deze caravan voor een week had gehuurd onder de naam Jordan Banks, leek niet alleen te bewijzen dat hij zich tegenwoordig niet alleen zo gedeisd mogelijk wilde houden, maar ook dat hij, wanneer hij uiteindelijk klaar was met Leilani en haar moeder, van plan was zo weinig mogelijk bewijs achter te laten dat hij ooit in hun gezelschap gereisd had.

De deprimerende aard van deze kamers en het gebrek aan interesse voor het comfort van zijn bruid, terwijl dat voor hem zo gemakkelijk te betalen was, gaven aan dat Preston Maddocs redenen om te trouwen niets te maken hadden met liefde en genegenheid of met de wens een eigen gezin te hebben. Hij werd voortgedreven door een of andere geheimzinnige behoefte, en zelfs alle kleurrijke observaties en bizarre speculaties van Leilani waren ook maar enigszins toereikend om enig licht te werpen op zijn duistere motieven.

Zich in de slaapkamers te wagen, vereiste meer moed – of misschien een roekeloze stompzinnigheid – dan ze nodig had gehad om de achterdeur binnen te gaan. Nachtelijke schaduwen die hierheen waren gevlucht om aan de dageraad te ontsnappen, en in conclaaf wachtten tot de zonsondergang de wereld naar hen terug zou brengen, waren talrijker in deze kamers dan in de eerste twee. Hoewel ze onder het lopen de lichten aandeed, leek elke fitting voorzien van een zwakke lamp en bleef de duisternis in elke hoek hangen.

In de armoedige badkamer stonden geen tandenborstels, geen scheerspullen, geen medicijnflesjes, niets om de aanwezigheid van huurders aan te geven.

In de kleinste van de twee slaapkamers was de kast leeg, net als het nachtkastje en de ladekast. Het beddengoed was in wanorde achtergelaten.

In de grootste slaapkamer stond de kast open en aan de stang hingen alleen maar lege kleerhangers.

Op de vloer, zichtbaar vanuit de deuropening, stond een fles citroenwodka. Vol. Het zegel ongebroken.

Bij het zien van de drank begon Micky onbeheersbaar te trillen, maar niet uit trek in drank.

Na Leilani’s gift van rozen te hebben gezien, wist Maddoc op de een of andere manier dat Micky meteen hierheen zou worden getrokken als zij de bloemen ook had gezien. Hij had de achterdeur voor haar van het slot gelaten.

Hij moest naar een nachtwinkel zijn gegaan om deze drank voor haar te kopen, erop vertrouwend dat Micky zich in de laatste kamer van het huis zou wagen en zou ontdekken wat hij voor haar had achtergelaten. De spottende schoft had een mooie strik op de hals van de fles geplakt.

Na een kort gesprek en na slechts een paar minuten haar slaapkamer doorzocht te hebben, begreep Maddoc haar griezelig goed.

Terwijl Micky nadacht over zijn bovennatuurlijke inzicht, wist ze dat Maddoc een Goliath was, niet te vellen door een katapult. Het trillen dat haar had bevangen door de aanblik van de fles werd erger toen ze bedacht dat Leilani met deze man onderweg was, sneller reizend dan het recht kon gaan, wegsnellend van hoop, naar een dood die genezing zou heten, in de richting van een naamloos graf waarin haar kleine lichaam gauw zou wegrotten, zelfs al ging haar geest naar de sterren.

Door de fles achter te laten, zei Maddoc dat hij geen angst voor Micky had, dat hij erop vertrouwde dat ze zwak, ondoelmatig, totaal voorspelbaar was. Door zichzelf aan te stellen als haar zelfmoordadviseur, geloofde hij dat ze niet meer hulp – en voldoende jaren – nodig had dan de simpele richting die deze fles aangaf om zichzelf stukje bij beetje te vernietigen.

Ze verliet het huis zonder de wodka aan te raken.

Buiten prikte de te heldere ochtend scherp als verdriet in haar ogen, en alles op de augustusdag zag er star, teer en breekbaar uit, vanaf de porseleinen hemel tot aan de grond onder haar voeten, waarin aardbevingen net zo zeker lagen opgeslagen als de wodka in de fles.

Met voldoende tijd gingen alle dingen voorbij: de hemel en de aarde en de mensen die ertussen gevangenzaten. Ze was niet buitengewoon bang voor de dood, die ze na haar geboorte zeker zou tegenkomen, maar nu vreesde ze als nooit tevoren dat ze haar afspraak met de dood zou hebben voordat ze de kans had te doen waarvoor ze hier was neergezet, iets waarvoor, zoals ze nu besefte, iedereen hier was neergezet: om hoop, genade en liefde in het leven van anderen te brengen.

Wat 28 jaar van lijden haar nooit hadden geleerd, wat ze koppig had geweigerd te leren van zelfs de hardste klappen in het leven, was haar plotseling in nog geen drie dagen bijgebracht door een invalide meisje wier instructies slechts de volgende richtlijnen bevatten: haar enorme vreugde in de Schepping, haar onuitroeibare vreugde, en haar onwrikbare geloof dat haar kleine, beproefde leventje, hoe chaotisch ook, toch een betekenis had en een belangrijk doel in het oneindige plan der dingen. De les die Micky had geleerd van deze gevaarlijke jonge mutant, hoe duidelijk en simpel ook, trof haar nu als een aardbeving terwijl ze op het dode bruine grasveld stond waar Sinsemilla met de maan had gedanst: niemand van ons kan zichzelf redden; we zijn de instrumenten voor de verlossing van anderen, en alleen door de hoop die we anderen geven, verheffen we onszelf uit de duisternis naar het licht.

Tante Gen, in pyjama en op slippers, stond in haar achtertuin. Ze had de vaarwelrozen gevonden.

Micky rende naar haar toe.

Terwijl ze de knoop in een groen lint losmaakte om een van de witte bloemen te bevrijden, had Geneva zich herhaaldelijk geprikt aan de doornen. Haar handen zaten ernstig onder het bloed. Maar ze leek haar wonden niet op te merken en de glazige uitdrukking in haar ogen was niet veroorzaakt door de doornen, maar door het vaarwelbericht dat ook zij in de rozen had gelezen.

Toen hun ogen elkaar kruisten, moesten ze direct een andere kant op kijken, tante Gen naar de perfecte roos, Micky naar het deel van de schutting dat was omgevallen, tussen dit veld en het aangrenzende, daarna naar het weggegooide lint, groen op het groene gras, en ten slotte naar haar eigen verlamde handen.

Het lukte haar eerder dan ze had verwacht te praten: ‘Hoe heette dat stadje ook weer?’

‘Welk stadje?’ vroeg tante Gen.

‘In Idaho. Waar die man beweerde door buitenaardse wezens te zijn genezen.’

‘Nun’s Lake,’ antwoordde tante Gen zonder aarzeling. ‘Leilani zei dat hij in Nun’s Lake in Idaho woonde.’

49

Hoelameisjes, hoelameisjes, de heupen draaiend, de rokjes van polyester gras ruisend. Altijd lachend, de zwarte ogen glanzend, de armen uitgestrekt als een voortdurende uitnodiging, ze zouden hun heupbeenderen tot stof dansen als het om bot ging; maar hun dijbenen en acetabula waren niet van bot gemaakt, maar van uiterst duurzaam, hoogwaardig plastic.

Het woord acetabulum, heupkom, sprak Leilani aan, niet alleen door de magische klank ervan, maar omdat het niet klonk als wat het was. Je zou verwachten dat acetabulum een substantie was die Sinsemilla rookte, snoof, slikte in pilvorm, in haar aderen spoot met een enorme injectienaald voor koeien, in cakejes bakte en die met tientallen at, of tot zich nam op exotischer manieren en via lichaamsopeningen die maar het beste ongenoemd konden blijven. Maar het acetabulum was de ronde kom in het naamloze bot dat het heupgewricht vormde, samen met het femur, of dijbeen, dat klonk als een oerwoudkat maar toch weer een ander bot was. Aangezien Leilani niet de bedoeling had arts te worden, was deze informatie voor haar grotendeels nutteloos. Maar haar hoofd was al lang geleden gevuld met nutteloze informatie, die naar haar mening hielp om nuttiger maar deprimerende en enge informatie buiten te sluiten die haar anders maar zou bezighouden.

De tafel in de eethoek waaraan ze een fantasypaperback zat te lezen, verschafte een dansvloer voor drie plastic hoelameisjes die in lengte varieerden van tien tot vijftien centimeter. Ze droegen dezelfde rokjes, maar hun topjes hadden verschillende kleuren en patronen. Twee hadden bescheiden borsten, maar de derde was een rondborstig klein vrouwtje met proporties die Leilani van plan was op haar zestiende te hebben door de kracht van positief denken. Alle drie waren zo geconstrueerd en zo verzwaard dat zelfs de lichtste trilling van de weg die door de kampeerwagen heen kwam, voldoende was om hen te laten rondtollen.

Nog twee hoelameisjes dansten op de kleine tafel tussen de twee leunstoelen in de zithoek, nog eens drie op de tafel naast de slaapbank tegenover de stoelen. Het aanrecht in de keuken werd verder niet gebruikt, maar ook daar dansten tien figuurtjes. Nog weer andere deden hun act in de badkamer en slaapkamer.

Hoewel een simpel systeem van tegengewicht veel danseressen in beweging hield, werkten andere op batterijen om ervoor te zorgen dat als de kampeerwagen stopte om te tanken of wanneer het anker werd uitgegooid voor de nacht, de hoela-hoelaviering onverminderd door bleef gaan. Sinsemilla geloofde dat deze eeuwig draaiende poppetjes heilzame elektromagnetische golven opwekten, en dat deze golven hun auto beschermden tegen aanrijdingen, pech en kapingen, en ervoor zorgde dat ze niet weggezogen werden naar een andere dimensie in een snelwegversie van de Bermuda Driehoek. Ze stond erop dat er altijd nooit minder dan twee danseressen in elke ruimte in beweging zouden zijn.

Op de slaapbank in de salon werd Leilani zo nu en dan ’s avonds in slaap gewiegd door het zwakke ritmische gefluister van hoelaheupen en kleine wervelende rokjes. Maar vaker wel dan niet drukte ze een kussen tegen haar oren om het geluid uit te bannen en de aandrang te weerstaan de kleine figuurtjes in een pan te doen, de pan op het fornuis te zetten en ze te smelten in een dramatische productie die ze in haar hoofd al had geschreven onder de titel Gevaarlijke jonge gemuteerde Hawaïaanse vulkaangodin.

Op die veelvuldig voorkomende momenten, als het onophoudelijke geluid van hoelapoppetjes Leilani ’s nachts irriteerde, werd ze soms in slaap gewiegd door het gezicht van twee meter in doorsnee dat op het plafond boven haar uitklapbed was geschilderd. Het vriendelijke gelaat van de Hawaïaanse zonnegod, zwak fosforescerend in het donker, blikte op haar neer met slaperige ogen en een glimlach uit een stenen tempel.

Hun kampeerwagen, waarin nog meer Hawaïaanse motieven in het interieur waren verwerkt, was een heel dure en luxueuze, op maat gemaakte touringcar, gebouwd van een Prevost-bus. Sinsemilla had hem ‘Makani ’olu’olu’ gedoopt – Hawaïaans voor ‘gunstige wind’ – wat net zomin een toepasselijk naam leek voor een bus met een totaal gewicht van meer dan drieëntwintig ton als Pluisje de juiste naam zou zijn geweest voor een olifant. Met een uitschuifbare slaapkamer en een verlengde keuken en zitruimte, was de wagen zonder meer de grootste bus op elk kampeerterrein, zo groot dat kinderen er vol ontzag naar keken. Gepensioneerde trekkers op leeftijd maakten zich altijd zorgen om de draaicirkel en gevaarlijke hoeken als ze hun kampeerplaats naderden, werden zo bleek als magnesiumoxide als ze het ongeluk hadden hun bescheidener Winnebago’s en Airstreams in de schaduw van dit monster te moeten plaatsen, en de meesten bekeken deze gigant met jaloezie of paranoïde verschrikking.

Maar hij reed beslist goed en was even stabiel en zeker als een bankkluis op wielen. De door de beweging aangezette hoeladanseressen dansten gestaag, maar in aangename, lome draaiingen, nooit met schokkende overgave. En tijdens het rijden kon Leilani haar boek over duivelse zwijnmensen uit een andere dimensie lezen zonder het risico van reisziekte.

Ze was zo gewend aan de poppetjes dat die haar niet van het boek afleidden, en hetzelfde kon gezegd worden van de kleurrijke Hawaïaanse motieven waarmee de stoelen in de eethoek waren bekleed. Maar er werd voortdurend voor afleiding gezorgd door onze Sinsemilla en doctor Doom die op de bestuurdersstoel en de stoel van de bijrijder zaten.

Ze waren iets van plan. Natuurlijk was iets van plan zijn de natuurlijke conditie van die twee, net zo zeker als bijen geboren werden om honing te maken en bevers om dammen te bouwen.

Samenzweerderig hielden ze hun stemmen gedempt. Aangezien Leilani de enige andere persoon aan boord van de Gunstige Wind was, was ze geneigd te vermoeden dat ze tegen háár samenspanden.

Ze zouden niet bezig zijn met een eenvoudig spelletje als zoek-de-beugel of een equivalent ervan. Zulke naargeestige pret kwam van nature spontaan, afhankelijk van de gelegenheid en van welke chemicaliën lief moedertje recentelijk had ingenomen. Bovendien hadden kleine wreedheden geen aantrekkingskracht op doctor Doom, wiens belangstelling alleen maar werd gewekt door wreedheid op theatraal niveau.

Van tijd tot tijd keek Sinsemilla heimelijk over haar schouder naar Leilani, of loerde over de leuning van de bijrijdersstoel. Leilani deed alsof ze zich niet bewust was van dit steelse kijken. Haar moeder zou een vluchtig oogcontact al kunnen interpreteren als een uitnodiging om een kleine onweersbui te beginnen.

Maar meer nog dan door iets anders, raakte ze van streek door het gegiechel. Sinsemilla giechelde veel en in misschien zeventig of tachtig procent van de tijd gaf dit aan dat ze in een bruisende meisje-wil-alleen-maar-plezier-hebben-bui was, maar soms had het dezelfde functie als het geratel van een ratelslang, een waarschuwing voor een aanval. Erger nog, vaker dan eens tijdens dit lange gesprek, tussen gefluister en gemompel in, giechelde doctor Doom ook, wat uniek was; zijn gegiechel had het bloedstollende effect van een Charles Manson die vrolijk geluimd achter zijn hand zat te gniffelen.

Ze reden naar het oosten over Interstate 15, naderden de grens met Nevada, diep in de razende hitte van de Mojave-woestijn, toen Sinsemilla uit de cabine klom en bij Leilani aan de eettafel kwam zitten.

‘Wat lees je, schatje?’

‘Een fantasy,’ antwoordde ze zonder van de pagina op te kijken.

‘Waar gaat het over?’

‘Slechte zwijnmensen.’

‘Zwijntjes zijn niet slecht,’ corrigeerde Sinsemilla haar. ‘Zwijntjes zijn lieve, vriendelijke diertjes.’

‘Nou, dit zijn andere zwijnen dan die wij kennen. Deze komen uit een andere dimensie.’

‘Mensen zijn slecht, zwijntjes niet.’

‘Niet alle mensen zijn slecht,’ kaatste Leilani terug ter verdediging van haar soort, terwijl ze ten slotte opkeek van het boek. ‘Moeder Teresa was niet slecht.’

‘Slecht,’ hield Sinsemilla vol.

‘Haley Joel Osment is niet slecht. Hij is lief.’

‘Dat kindacteurtje? Slecht. We zijn allemaal slecht, schatje. We zijn een kanker op de planeet,’ zei Sinsemilla met een glimlach die waarschijnlijk leek op de glimlach die ze op had gezet toen de artsen voldoende megawatt aan elektriciteit door haar hersenen joegen om spek op haar voorhoofd te bakken.

‘Hoe dan ook, dit zijn zwijnmensen. Niet alleen maar varkens.’

‘Schatje, Lani, geloof me. Als je een varkentje met een mens combineert, zal de natuurlijke goedheid van het varkentje de slechtheid van de mens de baas worden. Zwijnmensen zouden nooit slecht zijn. Ze zouden goed zijn.’

‘Nou, deze zwijnmensen zijn pure schoften,’ zei Leilani, terwijl ze zich afvroeg of iemand ergens in de geschiedenis van de mensheid ooit verwikkeld was geweest in een filosofische discussie zoals haar moeder was begonnen. Voor zover ze wist, hadden Plato en Socrates geen dialoog gehad over de moraal en de motieven van zwijnmensen uit andere dimensies. ‘Juist deze zwijnmensen,’ zei ze, terwijl ze op het boek tikte, ‘zouden je openrijten met hun slagtanden zodra ze je zien.’

‘Slagtanden? Ze klinken meer als everzwijnen dan als varkentjes.’

‘Het zijn varkens,’ verzekerde Leilani haar. ‘Zwijnmensen. Slechte, gemene, wrede, afschuwelijke, smerige zwijnmensen.’

‘Evermensen,’ zei Sinsemilla met een ernstige uitdrukking die de meeste mensen bewaren voor het bericht over een vroegtijdig overlijden, ‘zouden ook nooit slecht zijn. Zwijnmensen en evermensen zouden allebei goed zijn. Net als aapmensen, kipmensen, hondmensen, of welke type van dier-menskruisingen ook.’

Leilani wenste dat ze haar dagboek kon pakken om dit gesprek op te schrijven in het steno dat ze zelf had uitgedacht zonder haar moeder wantrouwig te maken over de werkelijke aard van het dagboek. ‘Er zitten geen kipmensen in dit verhaal, moeder. Dit is literatuur.’

‘Zo slim als je bent, zou je iets verlichtends moeten lezen, geen boeken over zwijnmensen. Misschien ben je oud genoeg om Brautigan te lezen.’

‘Ik heb hem al gelezen.’

Sinsemilla keek verrast. ‘O ja? Wanneer?’

‘Voor mijn geboorte. Je las hem toen al, en steeds weer, en ik heb het allemaal via de moederkoek in me opgenomen.’

Sinsemilla nam deze verklaring ernstig en was verrukt. Haar gezicht lichtte op. ‘Prima. Dat is heel goed.’ Toen kreeg haar gezicht de sluwe uitdrukking van een vos en wel zo nadrukkelijk dat het leek alsof ze een door de maan teweeggebrachte transformatie onderging. Ze boog zich over tafel heen en fluisterde: ‘Wil je een geheimpje weten?’

Deze vraag alarmeerde Leilani. De aanstaande onthulling betrof natuurlijk datgene waarover moeder en pseudovader de hele weg, van Santa Ana via San Bernardino en het door de zon gestoofde Barstow, naar Baker en verder, hadden zitten mompelen en fluisteren. Alles wat hen amuseerde kon voor Leilani geen goed nieuws zijn.

‘Ik ben nu een biggetje aan het maken,’ fluisterde Sinsemilla.

Op een bepaald niveau wist Leilani misschien onmiddellijk wat haar moeder bedoelde, maar ze kon het gewoon niet aan om erover na te denken.

Toen ze de lege uitdrukking van haar dochter zag, hield Sinsemilla op met fluisteren en sprak langzaam, alsof Leilani dom was. ‘Ik ben... nú een biggetje... aan het maken.’

Leilani kon de weerzin niet weghouden uit haar stem. ‘O god.’

‘Deze keer doe ik het goed,’ stelde Sinsemilla haar gerust.

‘Je bent zwanger.’

‘Ik heb twee dagen geleden een zwangerschapstest gekocht. Daarom had ik dingesje gekocht, mijn kleine slangenmaatje.’ Ze wees op haar linkerhand waar de beet schuilging onder een grote pleister. ‘Hij was mijn cadeautje aan mezelf omdat ik zwanger was.’

Leilani wist dat ze dood was, nog wel ademde, maar zo goed als dood was, niet op haar verjaardag de volgende februari, maar veel eerder. Ze wist niet waarom dit waar moest zijn, waarom de zwangerschap van haar moeder betekende dat ze zelf een vroegere executiedatum tegemoet kon zien, maar ze twijfelde er niet aan dat ze op haar intuïtie kon vertrouwen.

‘Toen je zo kinderachtig deed over arm dingesje,’ zei Sinsemilla, ‘dacht ik dat je ongeluk bracht. Door dingesje te doden, had je me misschien betoverd, en zat ik misschien niet meer met jong. Maar ik heb gisteren weer een test gedaan en’ – ze klopte op haar buik – ‘biggetje zit nog steeds in het kot.’

Misselijkheid bracht een plotselinge vloed aan speeksel naar Leilani’s mond en ze slikte moeizaam.

‘Jouw papa, Preston, wil dit al heel lang, maar ik ben er nu pas klaar voor.’

Leilani keek naar de chauffeursstoel, naar Preston Maddoc.

‘Weet je, schat, ik had tijd nodig om erachter te komen waarom jij en Luki nooit bovennatuurlijke krachten hebben ontwikkeld, ook al gaf mijn bloed zo ongeveer een magische bus vol aan werkelijk goede psychedelica aan dat van jullie toen jullie nog in mama’s buik zaten.’

Op de achterkant van de neergehaalde zonneklep zat een make-upspiegel. Zelfs op een afstand van meer dan vijf meter zag Leilani Maddocs ogen herhaaldelijk van de snelweg naar de spiegel gaan waarin hij haar en Sinsemilla kon zien.

‘En toen begreep ik het – ik moest natuurlijk blijven! Goed, ik gebruikte peyote, weet je, cactusknoppen, en ik gebruikte psilocybine, van paddenstoelen. Maar ik nam ook DMT – dimethyltryptamine – en een heleboel lsd, en die troep is synthetisch, Lani, schat, het is door mensen gemaakt.’

Pijn klopte in Leilani’s misvormde hand. Ze besefte dat haar beide handen de paperback die ze aan het lezen was aan het verbuigen waren.

‘Bovennatuurlijke krachten komen van Gaea, van de aarde zelf, ze leeft, en als je met haar meetrilt, schatje, geeft ze je een gave.’

Zonder te beseffen wat ze deed, had Leilani de rug van het boek gebroken, de omslag verkreukeld en sommige pagina’s tot een prop verfrommeld. Ze legde het weg en hield haar pijnlijke linkerhand met haar rechter vast.

‘Maar, schatje, hoe kun je meetrillen als je niet alleen wordt bespeeld door goede, natuurlijke hallucinogenen, zoals peyote, maar ook wordt beroerd door chemische labtroep zoals lsd? En daar ging ik de fout in.’

Maddoc wilde een kind bij Sinsemilla maken, terwijl hij heel goed wist dat ze tijdens de hele zwangerschap zwaar aan de hallucinogenen zou zitten, met naar alle waarschijnlijkheid weer een kind met een ernstig geboortedefect tot gevolg.

‘Ja, het ging helemaal fout door de synthetische troep. Ik ben nu verlicht. Deze keer gebruik ik alleen maar wiet, peyote, psilocybine – allemaal natuurlijk, gezond. En deze keer krijg ik een wonderkind.’

Doctor Doom was niet ook Mr. Sentimentaliteit. Hij werd niet snotterig op verjaardagen of terwijl hij naar een trieste film keek. Je kon je hem niet voorstellen dat hij met kinderen speelde, kinderen sprookjes voorlas, iets met kinderen had. De wens een kind te hebben bij iemand, laat staan bij deze vrouw onder deze omstandigheden, paste niet bij zijn aard. Zijn motieven waren net zo geheimzinnig als zijn steelse ogen die af en toe in de spiegel op de zonneklep keken.

Sinsemilla trok de beschadigde paperback over tafel naar zich toe en begon terwijl ze praatte de verkreukte bladzijden glad te strijken. ‘Dus als Gaea ons toelacht, krijgen we meer dan één wonderkind. Twee, drie, misschien een heel nest.’ Ze grinnikte ondeugend en knipoogde. ‘Misschien rol ik me gewoon op een deken in de hoek op, als een echte teef, met al mijn kleine jonkies die tegen me aan kruipen, zo veel kleine hongerige mondjes die met elkaar wedijveren om maar twee tepels.’

Haar hele leven had Leilani geleefd in de koude getijden van deze diepe, vreemde zee die Sinsemilla heette, en geworsteld tegen de stromingen die haar wilden verdrinken, storm en noodweer overlevend, alsof ze een schipbreukeling was die zich vasthield aan een gebroken dekplank en zich naargeestig bewust was van donkere en moordzuchtige vormen die hongerig in de diepten onder haar rondcirkelden. In deze negen jaar had ze, voor zover ze zich kon herinneren, het hoofd geboden aan elke verrassing en elke kronkelende verschrikking die deze zee op haar afstuurde. Hoewel ze niet het ontzag was kwijtgeraakt voor de dodelijke macht van de elementaire kracht die Sinsemilla heette, hoewel ze op haar hoede bleef en altijd voorbereid was op een orkaan, had haar vermogen ermee om te gaan haar langzamerhand bevrijd van de angst die haar had achtervolgd als jonger kind. Als het vreemde een wezenlijk bestanddeel uitmaakt van je bestaan, verliest het de kracht je te terroriseren, en als jij het vreemde negen jaar lang als heel normaal behandelt, krijg je het vertrouwen het onverwachte en zelfs het onbekende gelaten onder ogen te zien.

Voor slechts de tweede keer in jaren en voor het eerst sinds Preston laat in de middag met Lukipela in de Durango was weggereden naar de Montana-bergen, werd Leilani gegrepen door een angst die ze niet van zich af kon zetten, geen voorbijgaande schrik zoals de slang in haar had opgewekt, maar een bestendige vrees met vele handen die haar bij de keel grepen, bij haar hart, de bodem van haar maag vasthielden. Dit nieuwe vreemde, dit irrationele en zieke plan om bovennatuurlijke wonderkinderen te maken, deed haar vertrouwen wankelen dat ze in staat zou zijn haar moeder te doorgronden, de aanstaande patronen in Sinsemilla’s krankzinnigheid te voorspellen en ermee om te gaan zoals ze er eerder altijd mee was omgegaan.

‘Nest?’ zei Leilani. ‘Al je kleintjes? Waar heb je het over?’

Terwijl ze de verkreukte pagina’s in de paperback bleef gladstrijken en neerkeek op haar handen, zei Sinsemilla: ‘Ik heb vruchtbaarheidsmiddelen genomen. Niet dat ik die nodig heb om gewoon één dik biggetje te maken.’ Ze glimlachte. ‘Ik ben zo vruchtbaar als een konijn. Maar soms, weet je, ploffen met vruchtbaarheidsmiddelen een heleboel eitjes tegelijk in het mandje, en krijg je tweelingen, drielingen, misschien meer. Dus om in harmonie te komen met Moeder Aarde via peyote en magische paddenstoelen, plus andere gezonde, geestverruimende middelen, weet ik de geliefde Gaea misschien over te halen me te helpen drie of vier tovenaarbaby’s tegelijk uit te ploepen, een nest vol roze, kleine, wriemelende superbaby’s.’

Hoewel Leilani de ware aard van deze vrouw al lang kende, was het haar nooit gelukt toe te geven dat één woord meer dan alle andere haar het beste beschreef. Ze had in ontkenning geleefd, noemde haar moeder ‘zwak’ en ‘zelfzuchtig’, verontschuldigde haar als een ‘verslaafde’, zocht haar toevlucht bij ontwijkende woorden zoals ‘verward’, zoals ‘beschadigd’, zelfs ‘gek’. Sinsemilla was ontegenzeggelijk al die dingen, maar ze was nog iets ergers, iets dat veel minder medelijden verdiende dan elke verslaafde of een alleen maar verwarde vrouw. Mooi, gezegend met helderblauwe ogen die je even direct aankeken als die van een engel, zonder enig bedrog of schaamte, met een glimlach die warm genoeg was om de zuurste cynicus te bekoren, werd ze door één woord beter omschreven dan door elk ander, en het woord was ‘slecht’.

Om vele redenen had Leilani het tot nu moeilijk gevonden toe te geven dat haar moeder niet alleen misleid was, maar ook beklagenswaardig, gemeen en rot tot in haar hart. Al deze jaren had ze verlangd naar Sinsemilla’s verlossing, naar een dag dat ze ten minste een normale moeder en een gemuteerde dochter zouden kunnen zijn; maar echte slechtheid, die pure kilte, kon niet verlost worden. En als je erkende dat je afkomstig was van een slecht mens, dat je daar een vrucht van was, wat moest je dan van jezelf denken, van je eigen duistere potentieel, van jouw kansen om op een dag een goed, keurig, nuttig leven te leiden? Wat moest je denken?

Net als toen ze Luki kwijtraakte, zat Leilani in de gecompliceerde dubbele greep van angst en pijn. Ze trilde toen ze de zijden draad herkende waaraan haar leven hing, maar ze deed ook moeite haar tranen van verdriet binnen te houden. Hier, nu, gaf ze voor altijd de hoop op dat haar moeder op een dag misschien clean en gewoon zou zijn, alle hoop dat onze Sinsemilla, eenmaal veranderd, uiteindelijk moederliefde zou kunnen opbrengen. Ze voelde zich stom dat ze die naïeve, onmogelijke kleine droom had gekoesterd. Ogenblikkelijk vrat een termietische eenzaamheid de kern van Leilani’s hart weg en liet haar hol, trillend, niet alleen van angst, maar ook uit kille pure geïsoleerdheid achter. Ze voelde zich alleen gelaten, in de steek gelaten, verloochend.

Ze walgde van de zwakte in zichzelf die zich verried door een trilling in haar stem: ‘Waarom? Waarom baby’s, waarom überhaupt baby’s? Alleen maar omdat híj ze wil?’

Haar moeder keek op van het boek, schoof het over tafel naar Leilani, en herhaalde de eindeloze mantra die ze had verzonnen om haar tevredenheid met zichzelf uit te drukken als ze in een goed humeur was: ‘Ik ben een sluwe kat, ik ben een zomerwind, ik ben vogels in de vlucht, ik ben de zon, ik ben de zee, ik ben ík!’

‘Wat betékent dat eigenlijk?’ vroeg Leilani.

‘Het betekent: wie anders dan je eigen mama is cool genoeg om een nieuw menselijk ras op de wereld te zetten, een paranormale mensheid die verbonden is met Gaea? Ik word de moeder van de toekomst, Lani, de nieuwe Eva.’

Sinsemilla geloofde deze onzin. Haar geloof gaf haar gezicht een prachtige glans en bracht een sprankeling van verwondering in haar ogen.

Maar Maddoc zou zeker geen enkel geloof aan dit vullis hechten, omdat de doemdoctor geen debiel was. Slecht, ja, hij had het recht verdiend om dat woord op zijn handdoeken te laten borduren, en hij hield niet minder van zichzelf dan Sinsemilla. Maar hij was niet stom. Hij geloofde niet dat foetussen die een zwangerschap lang in een bad vol hallucinogenen lagen mogelijk de bovenmenselijke voorlopers werden van een nieuwe mensheid. Hij wilde baby’s om zijn eigen redenen, voor een raadselachtig doel dat niets te maken had met het worden van de nieuwe Adam of met een verlangen naar vaderschap.

‘Tovenaarbaby’s eind april, begin mei,’ zei Sinsemilla. ‘Ik zit nu al bijna een maand met jong. Ik ben al een broedkip vol tovenaarbaby’s die de wereld zullen veranderen. Hun tijd komt eraan, maar eerst jij.’

‘Wat ik?’

‘Genezen, suffie,’ zei Sinsemilla terwijl ze opstond. ‘Gerepareerd, hersteld, mooi gemaakt. De enige reden waarom we de afgelopen vier jaar van Texas via Maine naar schijtstadjes in Arkansas zijn gereden.’

‘Ja, genezen, zoals Luki.’

Sinsemilla hoorde het sarcasme niet. Ze glimlachte en knikte, alsof ze verwachtte dat Luki bij hun volgende rustplaats volledig hersteld naar beneden gestraald zou worden. ‘Jouw papa zegt dat het gauw gebeurt, schatje. Hij heeft het gevoel dat we misschien in Idaho een paar ET’s treffen die klaar zijn om een handoplegging te doen. Noordelijk van een ingeving en zuidelijk van een visioen, zegt hij, echt een sterk gevoel dat je snel je genezing krijgt.’

De broedkip liep naar de koelkast en pakte een biertje om welke cactus of paddenstoelensnack dan ook weg te spoelen, die ze medisch gezien wel verantwoord achtte voor de baby’s om halverwege de ochtend in te nemen.

Op weg terug naar de bijrijdersstoel, ging ze met haar hand door Leilani’s haar. ‘Gauw, schatje, ga je van pompoen naar prinses.’

Zoals altijd haalde Sinsemilla haar sprookjes door elkaar. De pompoen was veranderd in Assepoesters koets. Moeders herinnerde zich het verhaal van de kikker die een prins werd, geen prinses.

Hoela-hoela, grasrokjes zwierend.

Zonnegod op het plafond.

Sinsemilla giechelend op de stoel van de bijrijder.

De spiegel. Prestons zenuwachtige ogen.

Achter de panoramische voorruit de uitgestrekte Mojave in lichterlaaie, en zonneschijn die zich leek te verzamelen in gesmolten poelen op de woestijnvlakten.

In Nun’s Lake, in Idaho, beweerde een man contact te hebben gehad met buitenaardse artsen.

In de bossen van Montana wachtte Lukipela op zijn zuster op de bodem van een gat. Hij was haar lieve broertje niet meer, maar een wormenkwekerij, niet naar de sterren gegaan, maar wel voor eeuwig vertrokken.

Als zij en Preston alleen in de diepten van een bos waren, zoals hij en Luki alleen waren geweest, als niemand hen meer zag, als het recht hen niet kon pakken, zou hij haar dan met medelijden doden? Zou hij een in chloroform gedrenkte doek tegen haar gezicht drukken om haar snel te verdoven en dan de zaak afmaken met een dodelijke injectie terwijl ze sliep en haar zo veel mogelijk angst besparen? Of zou Preston in de eenzame opsluiting van oude dennen, waar onthullend zonlicht nauwelijks kwam, een andere man zijn dan hij in het openbaar speelde, misschien wel minder mens dan beest, vrij om toe te geven dat hij geen plezier haalde uit het schenken van genade, zoals hij het noemde, maar uit het moorden zelf?

Leilani las het antwoord in de ogen van de jager, terwijl hij haar in de gaten hield in de schuin hangende spiegel. De stille doden die waren georganiseerd met de gracieuze rituelen die net zo complex waren als een theeceremonie – zoals die van de pinguïnverzamelende Tetsy – lesten Prestons dorst naar geweld niet helemaal, maar in de eenzame bossen zou hij zich volledig kunnen laven. Leilani wist dat, als ze ooit op een afgelegen plek alleen was met de pseudovader, haar sterven, net als dat van Lukipela, hard, wreed en langdurig zou zijn.

Hij was deels met Sinsemilla getrouwd omdat ze in haar diepste dopeverdovingen dood leek, en de dood wond Preston op zoals schoonheid andere mannen opwond. Daarbij had ze twee kinderen meegebracht die volgens zijn filosofie moesten sterven, en hij voelde zich tot haar aangetrokken omdat hij de wens bezat haar behoefte aan kinderen te vervullen. Dus, was zijn wil om nieuwe baby’s te verwekken zo raadselachtig? Preston zei graag dat de dood nooit werkelijk een tragedie was, maar altijd een natuurlijke gebeurtenis, omdat we allemaal waren geboren om vroeg of laat te sterven. Kon er vanuit zijn perspectief enig duidelijk verschil bestaan tussen kinderen die waren geboren om te sterven, zoals wij allemaal, en kinderen die werden verwekt om te sterven?

50

Elders had de Californische droom misschien nog een gloedvolle kleur, maar hier was hij geschilferd, afgebladderd en verbleekt. Ooit een goede woonstraat, was de buurt nu heringericht voor gemengd gebruik. Bungalows uit de crisistijd, en Spaanse huizen van twee verdiepingen – nooit voornaam, maar vroeger wel sierlijk en goed onderhouden – ontbeerden nu verf, stucwerk en reparaties aan wegrottende verandatrappen. Sommige verzakkende woningen waren tientallen jaren geleden gesloopt en vervangen door snackbars en kleine supermarkten. Deze kleine ondernemingen hadden ook hun beste tijd gehad: ongezonde hamburgertenten waarvan je nooit tv-reclames zag; vervallen schoonheidssalons die zelf wel een opknapbeurt konden gebruiken; een uitdragerij die gebruikte goederen verkocht.

Micky parkeerde aan de stoeprand en sloot haar auto af. Gewoonlijk zou ze zich geen zorgen hebben gemaakt dat haar oude Camaro gestolen kon worden, maar de povere staat van het andere blik in de straat gaf haar de indruk dat haar oude kar weleens verleidelijk zou kunnen zijn.

In het raam links van de voordeur van het smalle huis meldde een blauw neonbord HANDLEZER en in het raam rechts gloeide een oranje omtrek van een hand, helder, zelfs op een zonnige ochtend. Het gebarsten en verhoogde looppad leidde naar een blauwe deur met erop een schildering van een mystiek oog, maar vertakte zich ook naar een buitentrap aan de zuidkant van het bouwsel, hoogstwaarschijnlijk geen origineel onderdeel van het huis, waar een discreet bordje aangaf dat het kantoor van de detective op de eerste verdieping was.

Het huis stond te midden van enorme fenikspalmen, waarvan er één de trap met zijn grote, groene kroon in de schaduw zette. De boom was in jaren niet gesnoeid; een dichte, gelaagde zes meter lange kraag van dode varens die over elkaar heen hingen omcirkelde de stam en leverde naast brandgevaar een ideaal thuis voor boomratten.

Terwijl ze naar het overdekte tussenbordes klom, hoorde Micky het geritsel van drukke knaagdieren die door verticale tunnels in het netwerk van droge, bruine varens renden, alsof ze met haar meeliepen en haar observeerden.

Toen niemand op de deurbel reageerde, klopte ze aan. Toen er niet op de klop werd gereageerd, hield ze de bel ingedrukt.

De man die ten slotte opendeed op haar aanhoudende bellen was groot, knap op een grove manier, en had melancholische ogen. Hij droeg versleten sneakers, een kakibroek en een Hawaïaans hemd. Hij had het scheren die ochtend overgeslagen.

‘Jij,’ zei hij zonder inleiding, ‘bent een vrouw die ergens problemen mee heeft, maar ik zit niet meer in dat werk.’

‘Misschien ben ik alleen maar van de ongediertebestrijding en wil ik het met je hebben over de rattenkwekerij in deze boom hier.’

‘Dat zou zeker een verkwisting van talent zijn.’

Omdat ze een gemene opmerking verwachtte in de traditie van F. Bronson, begon Micky te steigeren. ‘Ja? Wat wil je daarmee zeggen?’

‘Het was geen belediging, als je het zo opvatte.’

‘O, nee? Talent, hè? Denk je dat ik beter kan gaan tippelen, of zoiets?’

‘Dat is nooit jouw soort probleem geweest. Ik bedoel alleen maar dat ik denk dat je je met belangrijker zaken bezig zou kunnen houden dan met een paar ratten.’

‘Jij bent de privédetective?’

‘Vroeger. Zoals ik al zei: ik ben ermee opgehouden.’

Ze had niet van tevoren gebeld omdat ze bang was dat hij snel haar financieel overzicht zou hebben opgevraagd voordat ze hier was. Nu ze het huis had gezien, dacht ze dat zijn meeste cliënten niet van het soort waren dat American Express nazat met aanbiedingen van platina cards.

‘Ik ben Micky Bellsong. Ik ben niet van de ongediertebestrijding, maar je hebt wel een probleem met ratten.’

‘Net als iedereen,’ zei hij, en het lukte hem op de een of andere manier over te brengen dat hij het niet over die knaagdieren met lange staarten had. Hij begon de deur dicht te doen.

Ze plantte een voet op de drempel. ‘Ik ga pas weg als je me alles hebt laten vertellen – of mijn nek breekt en me de trap afsmijt.’

Hij leek de tweede mogelijkheid te overwegen en bestudeerde haar hals. ‘Je zou Jezus langs de deuren moeten verkopen. Dat de hele wereld dinsdag gered wordt.’

‘Jij hebt goed werk gedaan voor een vrouw die ik ooit heb gekend. Ze was wanhopig, ze kon niet veel betalen, maar je hebt toch goed werk afgeleverd.’

‘Ik neem aan dat jij ook niet veel kunt betalen.’

‘Voor een deel cash, voor een deel schuldbekentenissen. Het kan me een tijd kosten om je af te betalen, maar als ik nooit betaal, breek ik mijn eigen benen om jou de moeite te besparen.’

‘Welke moeite? Misschien vind ik zoiets wel leuk. Maar het feit blijft dat ik niet meer in die handel zit.’

‘De vrouw die je hebt geholpen heette Wynette Jenkins. Ze zat toen in de gevangenis. Daar heb ik haar leren kennen.’

‘O ja, dat weet ik nog.’

Wynette had geregeld dat haar zesjarige zoontje, Danny, bij haar ouders kon wonen terwijl zij haar straf uitdiende. Ze zat nog geen week in de nor toen haar ex-man, Vin, de jongen had meegenomen om bij hem te wonen. Justitie weigerde in te grijpen omdat Vin de wettige vader van het kind was. Hij was ook een gemene dronkaard en een vrouwenmepper die Danny veelvuldig alle hoeken van het huis liet zien, en Wynette wist dat hij de jongen dagelijks zou terroriseren en hem uiteindelijk voor het leven zou tekenen, zo niet vermoorden. Een andere gevangene vertelde haar over Farrel en ze haalde haar ouders over hem te benaderen. Binnen twee maanden had Farrel de politie voorzien van bewijs van Vins criminele activiteiten waardoor de man werd gearresteerd, veroordeeld en van zijn zoon werd gescheiden. Ze brachten de jongen terug onder de voogdij van de grootouders. Wynettes ouders hadden gezegd dat zij vermoedden dat Farrel de zaak had aangenomen, al had hij er verlies op geleden, omdat het een kind in moeilijkheden betrof en dat hij een zwakke plek voor kinderen had.

Nog steeds met haar rechtervoet tussen de deur, zei Micky: ‘Een klein meisje wordt vermoord als ik haar niet help. En ik kan haar niet alleen helpen.’

Deze dramatische bewering had een tegenovergesteld effect aan wat ze verwachtte. De uitdrukking van vermoeide onverschilligheid van de detective verhardde tot een dreigende blik, hoewel zijn plotselinge kwaadheid niet op haar leek te zijn gericht. ‘Dame, ik ben precies wat je niet nodig hebt. Je moet echte smerissen hebben.’

‘Die zullen me niet geloven. Het is een vreemde zaak. En dit meisje... ze is bijzonder.’

‘Ze zijn allemaal bijzonder.’ Farrels stem klonk vlak, bijna koud; en misschien had Micky een afwijzende gemeenplaats in die vier woorden moeten horen, of zelfs ongevoeligheid. Maar in zijn ogen meende ze pijn te zien in plaats van oprechte woede, en plotseling leek zijn dreigende blik een masker dat een lijden verhulde dat hij heel lang voor zichzelf had gehouden. ‘Smerissen moet je hebben. Ik weet het. Ik was er vroeger een.’

‘Ik ben een ex-bajesklant. De kloterige stiefvader van het meisje is rijk en heeft goede connecties. En hij staat hoog aangeschreven, voornamelijk bij een zootje dwazen, maar het zijn dwazen wier mening telt. Zelfs als ik de smerissen zo ver krijg dat ze me serieus nemen, zou ik ze nog niet snel genoeg in beweging kunnen krijgen om dit meisje te helpen.’

‘Ik kan niets voor je doen,’ hield hij vol.

‘Je kent de afspraak,’ zei Micky koppig. ‘Óf je luistert naar wat ik te zeggen heb, óf je gooit me de trap af. En als je dat laatste probeert, zul je om te beginnen jodium, pleisters en een zitbad nodig hebben voor je ballen.’

Hij zuchtte. ‘Als je me zo onder druk zet, dame, ben je heel wat meer dan alleen maar wanhopig.’

‘Ik heb nooit beweerd dat ik alleen wanhopig was. Maar ik ben blij te horen dat je me als een dame ziet.’

‘Ik weet niet waarom ik verdomme de deur heb opengedaan,’ zei hij zuur.

‘In je hart hoopte je dat er bloemen werden bezorgd.’

Hij stapte achteruit. ‘Wat je verhaal ook is, vertel het me gewoon en simpel. Probeer geen gevoelige snaar te raken.’

‘Wat er niet is, kan ik niet raken.’

Zijn woonkamer diende ook als kantoor. Links stonden een bureau, twee stoelen voor cliënten, een archiefkast. Rechts stonden een enkele leunstoel gericht op een televisie, een kleine tafel en een staande lamp naast de stoel. Kale muren. Stapels boeken in de hoeken.

Het vervallen meubilair was waarschijnlijk gekocht in de uitdragerij op de hoek. Het tapijt zag eruit alsof het op het allergoedkoopste weefgetouw was geweven. Maar alles leek geboend en opgewreven, en de lucht geurde naar meubelwas met citroen en een naar dennen ruikend ontsmettingsmiddel. De woning had de sobere cel kunnen zijn van een monnik met een schoonmaakobsessie.

Achter een van de twee binnendeuren was een volgestouwde keuken te zien. De andere deur, nu dicht, leidde waarschijnlijk naar een slaapkamer en een badkamer.

Toen Farrel achter het bureau ging zitten, installeerde Micky zich in een kale stoel met een stalen rugleuning die er voor cliënten stond, en die net zo ongemakkelijk zat als een kerkbank.

De detective had aan zijn bureau zitten werken, aan de computer, toen Micky had aangebeld. De ventilator van de printer zoemde zacht. Ze kon het scherm niet zien.

Om een paar minuten over tien was Farrel ook bezig geweest aan een blik Budweiser. Nu pakte hij het op en nam een slok.

‘Vroege lunch of laat ontbijt?’ vroeg Micky.

‘Ontbijt. En als je het wilt weten, heb ik als fatsoenlijk burger ook muesli gehad.’

‘Ik ken dat dieet.’

‘Als het je allemaal om het even is, laten we dan dit gebabbel overslaan. Vertel me gewoon je trieste verhaal als je dat zo nodig wilt, en laat me dan terugkeren naar mijn pensioen.’

Micky aarzelde, wilde haar verhaal goed beginnen, en herinnerde zich de profetische woorden van tante Gen op maandagavond, nog geen vier dagen geleden. Ze had gezegd: ‘Soms kan je leven in een moment van genade ten goede veranderen, bijna als een soort wonder. Er kan iemand onverwachts langskomen die zo bijzonder is dat hij je gewoon een nieuwe richting in stuurt en je voor altijd verandert. Heb je ooit die ervaring gehad, Mr. Farrel?’

Hij trok een grimas. ‘Je verkóópt écht Jezus langs de deuren.’

Zo beknopt mogelijk vertelde Micky hem over Leilani Klonk, over onze Sinsemilla en de pseudovader die op jacht waren naar buitenaardse genezers. Ze vertelde hem over Lukipela die naar de sterren was gegaan.

Maar ze hield de identiteit van Preston Maddoc voor zich, bang dat Farrel de bewondering van F. Bronson voor de moordenaar deelde. Als hij de naam hoorde, zou hij haar misschien nooit de kans geven hem over te halen.

Meer dan eens keek Farrel tijdens Micky’s verhaal naar de computer, alsof wat ze zei niet aantrekkelijk genoeg was om hem af te leiden van wat er op het scherm stond.

Hij stelde geen vragen en gaf geen betrouwbare tekenen van belangstelling. Soms leunde hij achterover in zijn stoel, de ogen gesloten, zo stil en zo uitdrukkingsloos dat hij had kunnen slapen. Op andere momenten leken zijn gelaatstrekken weer uit steen gehouwen, en maakte hij oogcontact met zo’n storende intensiteit dat Micky dacht dat hij zijn geduld had verloren en haar toch van de trap af zou gooien, ondanks haar dreigement dat ze een gevecht aan zou gaan.

Terwijl hij zijn ik-spijker-je-aan-de-muur-blik afbrak, ging hij abrupt staan. ‘Hoe meer ik hoor, hoe meer ik weet dat ik hier niet de juiste persoon voor ben. Ik zou nooit de juiste zijn geweest, ook niet toen ik nog werkte. Ik begrijp niet eens wat je van me wilt.’

‘Daar kom ik nog op.’

‘En ik neem aan dat je erop stáát daarop te komen. Dus pik ik nog een biertje om mijn weg door deze zitting heen te smeren. Wil jij er ook een?’

‘Nee, bedankt.’

‘Ik dacht dat je bekend was met dit dieet.’

‘Ik volg het niet meer.’

‘Gefeliciteerd.’

‘Ik ben de jaren die ik me kan veroorloven te verliezen al kwijt.’

‘Ja, nou, ik niet.’

Farrel liep de keuken in en Micky werd bekropen door een mist van grijze moedeloosheid, terwijl ze door de open deur naar hem keek.

Na een blik bier uit de koelkast gepakt te hebben, trok hij het lipje los en nam een uitgebreide slok, zette het op het aanrecht en deed een scheut whisky in de rest van de Budweiser.

Toen hij terugkeerde naar het bureau, maar niet ging zitten, leek Farrel te trillen van een met moeite ingehouden woede die Micky op geen enkele manier opgewekt had. Terwijl hij naar haar staarde, bleef zijn stem gedempt, eerder vermoeid dan kwaad, maar ook strak van een spanning die hij nauwelijks kon verhullen. ‘Je verspilt mijn tijd en die van jezelf, miss Bellsong. Maar die van mij is niet veel waard. Dus als je wilt wachten terwijl ik even naar de plee ga, is dat prima. Of ben je klaar om nu te vertrekken?’

Bijna vertrok ze. Noah Farrel bleek net zo waardeloos als onverschillig tegenover haar probleem te staan.

Maar ze bleef in de stoel met stalen rugleuning zitten, omdat de pijn in zijn ogen in tegenspraak was met zijn schijnbare onverschilligheid. Ze had hem op een bepaald niveau bereikt, ook al wilde hij er niet bij betrokken raken. ‘Je hebt nog steeds niet alles gehoord.’

‘Tegen de tijd dat ik wél alles heb gehoord, zal ik een trommelvliestransplantatie nodig hebben.’

Toen hij de kamer verliet, deed hij de deur van de slaapkamer-badkamer dicht. En hij nam de aangelengde Budweiser mee.

Waarschijnlijk hoefde hij niet naar de wc, en hij hoefde zeker niet nóg een ontbijtbier. Dit waren manieren om Micky’s verhaal te onderbreken en zo het effect ervan af te zwakken. Leilani’s hachelijke situatie had hem wel degelijk iets gedaan; maar Farrel was vastbesloten zich niet zo te laten beïnvloeden dat hij zich verplicht zou voelen haar te helpen.

Uit bittere ervaring wist Micky hoe zinvol alcohol kon zijn als een besluit tot moreel bankroet niet op natuurlijke wijze kwam en je je geweten een beetje moest verdoven om het verkeerde te doen. Ze herkende de strategie.

Farrel zou pas terugkomen als hij de versterkte Budweiser op had. En hoogstwaarschijnlijk zou hij een bezoek brengen aan de keuken voor een derde ronde, voordat hij ten slotte weer aan zijn bureau ging zitten. Micky buitensluiten zou tegen die tijd gemakkelijker zijn en hij zou zichzelf kunnen overtuigen dat de verkeerde zet de juiste was.

Als ze niet van zijn enorme vriendelijkheid jegens Wynette had geweten, zou ze hier misschien niet zo lang zijn blijven zitten.

Maar ze hield zich vast aan een draadje hoop, omdat Noah Farrel duidelijk nog niet zo lang ervaring had met ’s ochtends drinken of misschien zelfs wel met drinken op welk uur ook. Het bewijs van zijn pas verworven drankstatus was duidelijk te zien in de verlegen manier waarop hij met het blik omging, door het eerst opzij te duwen alsof hij het meed, maar het een ogenblik later nerveus in zijn handen rond te draaien, terwijl hij met een duim langs de rand ging, met zijn nagel tegen het blik tikte alsof hij door het geluid vaststelde hoeveel bier er nog in zat, en de achteloosheid van de relatie met het gif van de doorgewinterde zuiplap volkomen ontbeerde.

Micky’s eigen geschiedenis met drank overtuigde haar ervan dat ze Farrel, als ze hem nu onder druk zette, niet in beweging zou brengen en dat dit een van de momenten was dat terugtrekken – mét een speciale tactiek – de verstandiger manier was. Ze had hem nodig om zijn expertise, omdat ze zich geen andere detective kon veroorloven; ze was afhankelijk van de aardigheid die hij Wynette had betoond en zijn veronderstelde zwakte voor zaken die te maken hadden met kinderen in gevaar.

Een gelinieerd blok schrijfpapier en een pen lagen te midden van andere dingen op het bureau van de detective. Op het moment dat Farrel de kamer verliet, greep Micky de pen en de blocnote om een boodschap op te schrijven:

Leilani’s stiefvader is Preston Maddoc. Zoek hem op. Hij heeft 11 mensen vermoord. Gebruikt de naam Jordan Banks, maar is getrouwd onder zijn eigen naam. Waar zijn ze getrouwd? Bewijs? Wie is Sinsemilla echt? Hoe kunnen we bewijzen dat ze een invalide zoon had? Er is geen tijd meer. Voel instinctief dat het meisje in een week dood is. Bereik me via mijn tante, Geneva Davis.

Ze eindigde het bericht met het telefoonnummer van tante Gen en legde de blocnote op het bureau.

Uit haar handtas haalde ze driehonderd dollar in briefjes van twintig. Meer dan dit kon ze hem niet betalen. Eigenlijk kon ze zich dit niet eens permitteren, maar ze rekende erop dat deze som voldoende was om hem zich verplicht te laten voelen íéts te doen.

Ze aarzelde. Hij zou dit voorschot natuurlijk aan bier kunnen uitgeven. Ze had te weinig geld om tien dollar te vergokken, laat staan driehonderd.

Eén ding aan hem, boven alles, overtuigde haar ervan het geld boven op de blocnote te leggen en het te verzegelen met een pen. Aankomend drinker of niet, hij was duidelijk een gekweld mens, en in Micky’s gedachtewereld was dat een punt in zijn voordeel. Ze wist niet welk verlies of welke misser hem achtervolgde, maar haar eigen reis had haar geleerd dat gekwelde mensen niet verdorven van aard waren en dat ze zullen proberen hun demonen uit te bannen als er op het juiste moment een liefdevolle hand naar hen uitgestoken werd.

Voordat ze vertrok, stapte ze om het bureau heen om een snelle blik op zijn computer te werpen. Hij was op internet. Terwijl ze snel door de tekst heen ging, ontdekte ze dat het deel uitmaakte van een artikel dat handelde over een epidemie van zogenaamde barmhartige moorden door verpleegsters die zichzelf zagen als engelen des doods.

Een huivering, minder angst dan verwondering, trok langs de onregelmatigheden van Micky’s ruggengraat toen ze een vreemde synchroniciteit voelde tussen haar leven en dat van Farrel. Gen zei vaak dat wat wij als toevalligheden zien, eigenlijk nauwgezet geplaatste stenen zijn in een mozaïekpatroon waarvan we de rest niet kunnen bevatten. Nu voelde Micky dat ingewikkelde mozaïek, dat uitgestrekt, panoramisch en geheimzinnig was.

Toen ze de flat verliet, trok ze de deur zacht achter zich dicht, alsof ze een inbreker was die ervandoor ging met een schat aan juwelen terwijl haar slachtoffer zich nergens van bewust lag te slapen.

Haastig daalde ze de door de palm overschaduwde trap af.

De opkomende hitte van de late ochtend had de ratten futloos gemaakt. Stil en ongezien hingen ze als rot fruit tussen de lagen verschrompelde bruine varens.

51

Dankzij het direct naar de hersenen downloaden van megadata, weet Curtis dat New Jersey een bevolkingsdichtheid heeft van bijna 425 mensen per vierkante kilometer, maar dat Nevada er nog geen zes per vierkante kilometer heeft, waarvan de meesten in en om de gokcentra van Las Vegas en Reno wonen. Tienduizenden van de 280.000 vierkante kilometer zijn onbewoond, van de kale woestijnen in het zuiden tot aan de bergen in het noorden. Voornaamste producten zijn onder meer fruitautomaten, andere goktoestellen, ruimtevaarttechnologie, goud, zilver, aardappelen, uien en topless danseressen.

In Carson City Kid zit Roy Rogers – met de moedige hulp van de onmisbare Mr. Gabby Hayes – met succes een moorddadige gokker uit Nevada na; maar dit is een film uit 1940, opgenomen in een onschuldiger tijd, en er komen geen vrouwen met blote borsten in voor. Als Mr. Rogers en Mr. Hayes nog steeds met heroïsche daden bezig waren, zouden ze tegenwoordig ongetwijfeld de snode bezigheden blootleggen in Gebied 51, de beroemde militaire locatie in Nevada waarvan iedereen denkt dat er ruimtewezens, levend of dood, of allebei, worden vastgehouden, evenals een ruimtevaartuig van andere werelden, maar dat eigenlijk betrokken is bij veel vreemdere en verontrustender zaken. In ieder geval, enorme gebieden van Nevada zijn leeg, geheimzinnig, onheilspellend en ’s nachts bijzonder spookachtig.

Van de winkel annex benzinestation op de kruising – waar de echte mam en pap dood in de SUV liggen en waar twee verwarde, door kogels doorzeefde massa’s van een afschuwelijke fysiologie liggen te wachten om iemand die ze vindt de stuipen op het lijf te jagen – leidt Highway 93 naar het noorden en krijgt pas bij de kruising met Highway 50 met de eerstvolgende geplaveide weg te maken. Dit gebeurt vijftig kilometer ten zuiden van Ely.

Polly die de Fleetwood bestuurt met de vaardigheid van een straaljagerpiloot en er meer snelheid uit haalt dan mogelijk lijkt, besluit de Highway 50 naar het oosten niet te nemen, die leidt naar de staatsgrens van Utah.

Reno, met een bevolking van meer dan 150.000 mensen ligt naar het westen. Een heleboel beweging en drukte in Reno. Maar tussen hier en daar leidt Highway 50 door 530 kilometer halfdroge bergen, precies het soort desolate landschap waar een jongen en twee showmeisjes – zelfs twee zwaarbewapende showmeisjes – voor eeuwig zouden kunnen verdwijnen.

Terwijl de maan ondergaat en de nacht dieper wordt, rijdt Polly nog 225 kilometer over Highway 93 naar het noorden tot ze Highway 80 kruisen. Winnemucca ligt 283 kilometer naar het westen, waar in 1900 Butch Cassidy en de Sundance Kid de First National Bank beroofden. Salt Lake City ligt 269 kilometer naar het oosten, waar Curtis heel graag de Mormon Tabernacle Choir zou zien optreden onder het grootste koepeldak ter wereld zonder middenondersteuning.

Cass, die Polly achter het stuur aflost, blijft over Highway 93 naar het noorden rijden, omdat geen van de zusters in een toeristische stemming is. 109 kilometer verderop ligt Jackpot, in Nevada, net aan deze kant van de grens met Idaho.

‘Als we daar zijn, tanken we en rijden we verder,’ zegt Cass.

Vanuit de stoel van de bijrijder bekent Curtis een leemte in de voorbereiding van zijn missie. ‘Ik heb geen enkele informatie over de stad Jackpot.’

‘Het is niet zozeer een stad,’ verklaart Cass. ‘Het is een verbreding in de weg waar mensen al hun geld weggooien.’

‘Is het religieus van enige belang?’ vraagt hij.

‘Alleen als je het roulettewiel aanbidt,’ legt Polly uit vanuit de zithoek, waar ze samen met Old Yeller op de bank zit. Hoewel ze geen antwoorden krijgt, stelt ze de hond fluisterend vragen. Tegen Curtis praat ze op normale toon: ‘Jackpot heeft zo’n beetje vijfhonderd hotelkamers en twee casino’s, met een stel eersteklas cafetaria’s voor zes dollar, omgeven door duizenden hectaren leegte. Na een bevredigend diner en bankroet kun je naar een aardig dor stukje land rijden, met de natuur communiceren en je heel alleen voor je kop schieten.’

‘Misschien,’ theoretiseert Curtis, ‘is dat de reden dat de mensen op de Neary Ranch oma’s lokaal beroemde salsa van zwarte bonen met maïs kochten. Misschien gingen ze dat in Jackpot gebruiken.’

Polly en Cass zwijgen. Dan zegt Cass: ‘Niet veel dingen gaan aan mij voorbij, Curtis, maar wat je net zei passeerde mijn hoofd toch op vijftien centimeter afstand.’

‘Bij mij ging het ver over,’ geeft Polly toe, ‘ik voelde zelfs de wind van het voorbijvliegen niet.’

‘Ze verkochten koude drankjes en T-shirts en spul van de hooiwagen,’ legt Curtis uit. ‘Het bord voor oma’s salsa gaf aan dat het heet genoeg was om je hoofd spontaan op te blazen, hoewel ik het persoonlijk betwijfel of je een hoofd spontaan kunt opblazen.’

De tweeling zwijgt weer, deze keer een halve kilometer.

Dan zegt Polly: ‘Je bent een vreemde knul, Curtis Hammond.’

‘Mij is verteld dat ik niet helemaal jofel ben, te lief voor deze wereld en een stomme sukkel,’ bekent Curtis, ‘maar ik wil er beslist op een dag bij horen.’

‘Ik dacht meer aan een soort van Rain Man,’ zegt Cass.

‘Goede film!’ roept Curtis uit. ‘Dustin Hoffman en Tom Cruise. Wisten jullie dat Tom Cruise bevriend is met een seriemoordenaar?’

‘Dat wist ik niet,’ bekent Polly.

‘Een man die Vern Tuttle heet, oud genoeg om je grootvader te zijn, verzamelt tanden van zijn slachtoffers. Ik hoorde hem in een spiegel tegen Tom Cruise praten, hoewel ik zo bang was dat ik niet heb kunnen zien of de spiegel een communicatiemiddel was dat hem met Tom Cruise verbond, zoals de spiegel die de slechte koningin in Sneeuwwitje en de zeven dwergen gebruikt, of een gewone spiegel. In ieder geval ben ik er zeker van dat Tom Cruise niet weet dat Vern Tuttle een seriemoordenaar is, omdat hij hem, als hij het wel wist, voor het gerecht zou slepen. Wat is jullie favoriete film met Tom Cruise?’

‘Jerry Maguire,’ zegt Cass.

‘Top Gun,’ zegt Polly.

‘Wat is jullie favoriete film met Humphrey Bogart?’ vraagt Curtis.

‘Casablanca,’ zegt de tweeling tegelijk.

‘Die van mij ook,’ bevestigt Curtis. ‘Favoriete film met Katharine Hepburn?’

Polly zegt: ‘Woman of the Year,’ en Cass zegt: ‘The Philadelphia Story.’ Maar ze veranderen hun oordeel eensgezind: ‘Bringing up Baby.’

En zo rijden ze door de nacht verder naar het noorden, met elkaar omgaand als oude vrienden, terwijl ze niet één keer het vuurgevecht bij de winkel op de kruising, de van vorm veranderende huurmoordenaars, of de hond die de laptop gebruikte om Polly te waarschuwen voor de aanwezigheid van iets kwaadaardigs buitenaards, ter sprake brengen.

Curtis houdt zichzelf niet voor de gek door te denken dat zijn snel ontwikkelende vermogen tot sociaal verkeer en zijn gesprekstechniek de zusters voor eeuwig van dit onderwerp zullen afleiden. Castoria en Polluxia zijn niet achterlijk, en vroeg of laat zullen ze om een verklaring vragen.

Waarschijnlijk zullen ze, terugdenkend aan het aplomb waarmee ze zichzelf handhaafden op de kruising, verklaringen éísen als ze er klaar voor zijn om het onderwerp aan te snijden. Dan zal hij moeten besluiten hoeveel van de waarheid hij hun vertelt. Het zijn vrienden, en hij haat het om tegen vrienden te liegen; maar hoe meer ze weten, hoe meer gevaar ze lopen.

Na de brandstoftank in Jackpot volgegooid te hebben en zonder pauze te nemen voor een van de cafetaria’s of om naar een zelfmoord te kijken, steken ze de staatsgrens naar Idaho over en rijden verder naar het noorden, naar de stad Twin Falls, die omgeven wordt door 250.000 hectare ideaal boerenland, dat geïrrigeerd wordt door de Snake River. Curtis weet veel over de geologische en menselijke geschiedenis van de stad, het gebied van de Magische Vallei en de uitgestrekte lavabeddingen noordelijk van de Snake River, en hij doet de zusters duizelen door zijn rijkdom aan kennis.

Met een bevolking van meer dan zevenentwintigduizend zielen biedt Twin Falls enige dekking, waardoor de jongen minder gemakkelijk op te sporen is als hij is geweest sinds hij in Colorado aankwam en pas Curtis Hammond werd. Hij is hier veiliger, maar niet betrouwbaar veilig.

De dageraad is nog geen twee uur oud als Cass de Fleetwood op een camping voor kampeerwagens parkeert. Een nacht zonder rust en de lange rit hebben hun tol geëist, hoewel de meisjes er nog steeds zo aantrekkelijk en begeerlijk uitzien dat de campingbeheerder die helpt met de verschillende aansluitingen, gevaar lijkt te lopen zijn schoenen te poetsen met zijn tong.

Curtis hoeft niet te slapen, maar hij wendt een geeuw voor als de tweeling de slaapbank in de zitkamer uittrekt en er schone lakens op legt. Old Yeller heeft kortgeleden meer over de duistere kant van het universum geleerd dan een hond zou moeten weten en is een beetje zenuwachtig sinds de schietpartij. Ze zal opknappen van de slaap en Curtis zal een tijdje haar dromen delen voor hij de rest van de dag gebruikt om zijn toekomst te plannen.

Terwijl de zusters het bed opmaken, zetten ze de tv aan. Elke grote omroep doet uitputtend verslag van de jacht op de drugsbaronnen die mogelijk militaire wapens hebben. Ten slotte heeft de overheid bevestigd dat drie FBI-agenten zijn gesneuveld tijdens een vuurgevecht op de vrachtwagenstopplaats in Utah; drie anderen raakten gewond.

Geruchten doen de ronde over een gewelddadiger confrontatie in een gerestaureerd spookstadje ten westen van de vrachtwagenstopplaats. Maar de woordvoerders van de FBI en van de militairen weigeren commentaar te geven op die geruchten.

Eigenlijk geven de autoriteiten zo weinig details over de crisis dat de tv-verslaggevers onvoldoende informatie hebben om de ruime zendtijd die voor dit verhaal is uitgetrokken te vullen. Zinloos interviewen ze elkaar over hun meningen, angsten en speculaties.

De autoriteiten hebben geen foto’s vrijgegeven of zelfs maar politietekeningen van de mannen op wie ze jagen, wat sommige verslaggevers ervan overtuigt dat de overheid van hun prooi niet alle identiteiten kent.

‘Idioten,’ zegt Polly. ‘Er zijn helemaal geen drugsbaronnen, alleen maar kwaadaardige buitenaardse wezens. Toch, Curtis?’

‘Jawel.’

Cass zegt: ‘Zijn de federale agenten alleen op zoek naar jou...’

‘Precies.’

‘... omdat jij die ET’s hebt gezien en te veel weet...’

‘Ja, precies.’

‘... of zitten ze ook achter de ruimtewezens aan?’

‘Eh, nou, allebei, denk ik.’

‘Als ze weten dat je nog leeft, waarom hebben ze dan het verhaal de wereld in gestuurd dat jij in Colorado gedood bent door de drugsbaronnen?’ vraagt Polly.

‘Ik weet het niet.’ Mam had hem gezegd dat elk bedacht verhaal uiteindelijk tegenstrijdigheden ontwikkelt en dat je, in plaats van ingewikkelde verklaringen te bedenken om die leemten op te vullen, wat alleen maar nieuwe tegenstrijdigheden zal opleveren, beter verbijstering kunt spelen als dat mogelijk is. Ze verwachten dat leugenaars glad zijn, terwijl verbijstering gewoonlijk oprecht overkomt. ‘Ik weet het echt niet. Het slaat nergens op, hè?’

Cass zegt: ‘Als ze gezegd hadden dat je het had overleefd, dan zouden ze je gezicht in alle media kunnen laten zien en dan zou iedereen helpen naar je te zoeken.’

‘Ik ben verbijsterd.’ Curtis betreurt zijn bedrog, maar is ook trots op de gladheid waarmee hij de raad van zijn moeder toepast, door een situatie in de hand te houden die wantrouwen gewekt zou kunnen hebben. ‘Ik ben echt verbijsterd. Ik weet niet waarom ze dat niet hebben gedaan. Vreemd, hè?’

De zusters wisselen een van die blauwe laserblikken die hele encyclopedieën aan informatie tussen hen lijken over te dragen.

Ze bedienen zich weer van hun hypnotiserende duologen waardoor Curtis’ ogen metronomisch heen en weer gaan van de ene perfect berijpte mond naar de andere. Terwijl Polly een laken instopt, begint ze met: ‘Nou, dit is niet...’

‘... de tijd,’ vervolgt Cass.

‘... om al dat ufospul...’

‘... te bespreken...’

‘... en wat er is gebeurd...’

‘... daar bij dat benzinestation.’ Cass propt een kussen in een sloop.

‘We zijn te moe...’

‘... te vaag in het hoofd...’

‘... om goed na te denken...’

‘... en áls we met elkaar gaan praten...’

‘... willen we scherp zijn...’

‘... omdat we een heleboel...’

‘... vragen hebben. Dit hele gedoe is...’

‘... mondo vreemd,’ concludeert Polly.

En Cass hervat met: ‘We wilden er niet...’

‘... over praten...’

‘... tijdens het rijden...’

‘... omdat we moeten nadenken...’

‘... en verwerken wat er is gebeurd.’

Van zuster naar zuster worden, door telemetrisch kijken, hele boekdelen woordeloos overgedragen, en dan richtten de vier blauwe ogen zich op Curtis. Hij krijgt het gevoel alsof hij onderhevig is aan de elektronenstraal van een zo moderne CT-scan dat die niet alleen de conditie van zijn aderen en inwendige organen weergeeft, maar ook zijn geheimen en de ware conditie van zijn ziel in kaart brengt.

‘We pakken acht uur slaap,’ zegt Polly, ‘en bespreken de situatie tijdens een vroeg avondeten.’

‘Misschien dat dan,’ zegt Cass, ‘sommigen dingen helemaal niet meer zo... verbijsterend lijken... als ze nu doen.’

‘Misschien,’ zegt Curtis, ‘maar misschien niet. Als dingen verbijsterend zijn, worden ze gewoonlijk niet ineens het tegendeel. Weet je, er is een bepaalde hoeveelheid verbijsterend materiaal dat altijd, nou, je echt verbijstert, en ik heb gemerkt dat het ’t beste is de verbijstering te accepteren als het zo is en dan maar verder te gaan.’

Verlamd door de intensiteit van de dubbele blauwe blik, wordt Curtis gemotiveerd te herzien wat hij net heeft gezegd, en als hij de woorden in zijn hoofd weer afgespeeld hoort, lijken ze niet langer zo glad en overtuigend als ze waren toen hij ze uitsprak. Hij glimlacht, omdat volgens mam een glimlach kan verkopen wat woorden alleen niet kunnen.

Zelfs als hij voor elk dubbeltje een dollar gaf, geloofden de zusters hem misschien niet. Zijn glimlach wekt bij hen geen glimlach als antwoord op.

Polly zegt: ‘Je kunt beter gaan slapen, Curtis. God weet wat er nog kan komen, maar wat het ook is, we zullen uitgerust moeten zijn om ermee om te gaan.’

‘En doe de deur niet open,’ waarschuwt Cass. ‘Het inbraakalarm weet niet wanneer iemand binnenkomt of naar buiten gaat.’

Ze zijn te vermoeid om de recente gebeurtenissen nu met hem te bespreken, maar ze verzekeren hem dat hij niet weg komt voor zij later de kans hebben gekregen een uitgebreide babbel met hem te hebben.

De zusters trekken zich terug in de slaapkamer.

In de zitruimte schuift Curtis onder een laken en een dunne deken. De hond moet nog gewassen worden, maar de jongen verwelkomt haar op de slaapbank, waar ze zich op de deken oprolt.

Door wil tegen materie te gebruiken op het microniveau waar de wil het kan winnen, zou hij het inbraakalarm kunnen uitschakelen. Maar hij is de tweeling een paar eerlijke antwoorden verschuldigd en hij wil hen niet helemaal in het duister laten.

Bovendien heeft hij, na een moeilijke en tumultueuze reis, uiteindelijk vrienden gevonden. Zijn sociale vaardigheden zijn dan misschien niet zo vlekkeloos als hij even heeft geloofd, maar hij heeft twee prachtige maatjes gevonden in de oogverblindende Spelkenfelters, en hij haat het idee de wereld weer alleen onder ogen te moeten zien, alleen met zijn geworden zuster. De hond is een dierbare metgezel, maar ze is niet alle gezelschap dat hij nodig heeft. Hoewel bezongen door natuurdichters, is eenzaamheid niets anders dan isolering en krult eenzaamheid zich op in het hart als een worm in een appel, die alle hoop weg eet en alleen maar een holle constructie achterlaat.

Daarnaast doet de tweeling hem aan zijn verloren moeder denken. Niet uiterlijk. Ondanks al haar verdiensten, was mam niet geboren om een showgirl in Las Vegas te zijn. De geest van de tweeling, hun hoge intelligentie, hun gehardheid en hun tederheid, zijn allemaal kwaliteiten die zijn moeder in overvloed bezat, en in hun gezelschap heeft hij het gezegende gevoel ergens bij te horen, zoals je hebt als je onder familie bent.

De vermoeide hond slaapt.

Door een hand op haar zij te leggen, waar hij het langzame bonzen van haar nobele hart voelt, gaat Curtis haar dromen binnen en wordt hij zich bewust van de speelse Verschijning, van wie simpele wezens als de hond geen afstand hebben genomen. Werelden verwijderd van elke plaats die hij ooit thuis had genoemd, huilt de verweesde jongen stilletjes, minder uit verdriet voor het verlies dan van geluk om zijn moeder; zij is de grote scheiding naar het licht toe overgestoken en nu, in Gods aanwezigheid, kent ze een vreugde die gelijk is aan die welke haar zoon altijd in haar aanwezigheid heeft gekend. Hij kan niet slapen, maar voor een tijdje vindt hij wat rust aan deze kant van de hemel.

52

De zon brandde een helder gat in de westelijke hemel, nog een paar uur boven de blussende zee, en de bries die over het caravanterrein blies, leek uit dat gat te komen: heet en droog en gekruid met de geur van verbrand metaal.

Op vrijdagmiddag, slechts vijf uur na Micky’s bezoek aan Noah Farrel, laadde ze een enkele koffer in de achterbak van haar Camaro.

Ze had geld uitgegeven aan een olieverversing, nieuwe filters, nieuwe ventilatorriemen, een doorsmeerbeurt en vier nieuwe banden. Met het geld dat ze als voorschot aan de detective had betaald, was nu meer dan de helft van haar vermogen verdwenen.

Ze moest Leilani in Nun’s Lake in Idaho zien te treffen. Zelfs als ze erachter kwam waar Maddoc daarvandaan naartoe wilde gaan, dan zou ze waarschijnlijk niet meer voldoende geld hebben om hem achterna te gaan en dan met het meisje weer helemaal terug te rijden naar Californië.

Toen Micky terugkeerde naar huis, was tante Gen in de keuken twee plastic zakken vol ijs in de koelbox aan het doen die al vol sandwiches, koekjes, appels en blikjes cola light zat. Met deze proviand hoefde Micky tot en met de lunch morgen geen tijd te verliezen met etenspauzes, en zou ze ook geld uitsparen.

‘Rijd niet de hele nacht door,’ zei tante Gen waarschuwend.

‘Maak je geen zorgen.’

‘Ze hebben niet eens een hele dag voorsprong, dus je haalt ze makkelijk in.’

‘Ik moet vannacht om twaalf uur in Sacramento kunnen zijn. Ik pak daar een motel, ga zes uur plat en probeer morgenavond Seattle te bereiken. Daarna, laat op de zondag, Nun’s Lake in Idaho.’

‘Er kunnen allerlei dingen gebeuren met vrouwen alleen op de weg,’ zei Geneva zorgelijk.

‘Dat is waar. Maar er kunnen ook allerlei dingen gebeuren met vrouwen alleen thuis.’

Terwijl ze het deksel op de geïsoleerde koelbox deed, zei Geneva: ‘Lieverd, als de motelreceptionist op Anthony Perkins lijkt, of een man van een pompstation op Anthony Hopkins, of je ontmoet ergens een man die op Alec Baldwin lijkt, geef je hem een schop in zijn kruis voor hij de kans krijgt twee woorden te zeggen en ga je ervandoor.’

‘Ik dacht dat je Alec Baldwin in New Orleans had doodgeschoten.’

‘Weet je, die man is van een hoog gebouw geduwd, verdronken, overhoopgestoken, verscheurd door een beer, neergeschoten – maar hij blijft gewoon terugkomen.’

‘Ik zal voor hem uitkijken,’ beloofde Micky, terwijl ze de koelbox van de tafel tilde. ‘Wat Anthony Hopkins betreft – Hannibal Lector of niet, hij ziet eruit als Huggy Bear.’

‘Misschien moet ik met je mee, schat, als bewaker,’ zei Geneva terwijl ze Micky naar de voordeur volgde.

‘Misschien is dat een goed idee, als we iets hadden om mee te bewaken.’ Buiten kneep ze haar ogen iets samen tegen het schelle zonlicht dat terugkaatste van de witte Camaro. ‘Hoe dan ook, je moet hier blijven om het telefoontje van Noah Farrel aan te nemen.’

‘En als hij niet belt?’

Bij de auto maakte Micky het rechterportier open. ‘Die belt wel.’

‘En als hij nu eens het bewijs niet kan vinden dat je nodig hebt?’

‘Dat vindt hij wel,’ zei Micky, terwijl ze de koelbox op de passagiersstoel zette. ‘Luister, wat is er ineens met mijn tante Zonneschijn gebeurd?’

‘Misschien moeten we de politie bellen.’

Micky sloot het portier van de auto. ‘Welke politie moeten we bellen? Hier in Santa Ana? Maddoc zit niet meer in hun rechtsgebied. Alle politiedistricten bellen waar hij doorheen komt in Californië of Oregon, of Nevada, afhankelijk van de route die hij neemt? Het zou hun nog niet kunnen schelen als Hitler langskwam, zo lang hij maar bleef rijden. De FBI bellen? Ik, als ex-bajesklant, terwijl zij achter de drugsbaronnen aan zitten?’

‘Misschien dat Mr. Farrel tegen de tijd dat jij in Idaho bent bewijs heeft, en dan kun je daar naar de politie gaan.’

‘Misschien. Maar het is een andere wereld dan die je in die oude zwart-witfilms ziet, tante Gen. De politie was toen zorgzamer. Mensen waren toen zorgzamer. Er is iets gebeurd. Alles is anders geworden. De hele wereld voelt alsof... hij stuk is. Steeds meer zijn we op onszelf aangewezen.’

‘En jij vindt dat ik mijn zonneschijn ben kwijtgeraakt?’ zei Geneva.

Micky glimlachte. ‘Nou, ik ben nooit echt vrolijk geweest. Maar weet je, zelfs met dit hele moeilijke gedoe dat gedaan moet worden, voel ik me beter dan ik me... misschien dan ik me ooit heb gevoeld.’

Een schaduw leek langs Gens groene ogen te trekken, tussen de lens en een innerlijk licht, waardoor haar blik verduisterde. ‘Ik ben bang.’

‘Ik ook. Maar ik zou banger zijn als ik dit niet deed.’

Geneva knikte. ‘Ik heb twee potjes zoetzuur ingepakt.’

‘Ik hou van zoetzuur.’

‘En een potje groene olijven.’

‘Je bent een schat.’

‘Ik had geen peperoni.’

‘O. Nou, dan gaat de reis, denk ik, niet door.’

Ze omhelsden elkaar. Even dacht Micky dat Gen haar niet los zou laten, en toen kon ze zelf niet loslaten.

Gens woorden kwamen even zacht als een gebed. ‘Breng haar terug.’

‘Doe ik,’ fluisterde Micky, er half van overtuigd dat die belofte luider uitgesproken opschepperig zou klinken, waardoor ze het lot uitdaagde.

Nadat Micky in de auto was gestapt en de motor had gestart, hield Gen een hand op de lijst van het open portierraam. ‘Ik heb drie pakken M&M’s ingepakt.

‘Na deze reis ga ik op een strikt groentedieet.’

‘En, schat, er zit een speciale traktatie in een klein groen potje. Zorg ervoor dat je dat vanavond bij het eten openmaakt.’

‘Ik hou van je, tante Gen.’

Terwijl ze haar ogen depte met een Kleenex, liet Geneva het portier los en stapte van de Camaro vandaan.

Toen, terwijl Micky wegreed, haastte Geneva zich achter haar aan, wuivend met de door tranen vochtige tissue.

Micky kwam abrupt tot stilstand en Gen bukte zich weer naar het raampje toe. ‘Muisje, herinner je je het raadseltje nog dat ik je vroeger heb opgegeven toen je nog een klein meisje was?’

Micky schudde haar hoofd. ‘Raadseltje?’

‘Wat vind je achter de poort...’

‘... die voor de laatste poort naar de hemel komt,’ maakte Micky af.

‘Je herinnert het je nog. En herinner je je nog dat je antwoord na antwoord gaf, zo veel antwoorden, en dat er niet een het juiste antwoord was?’

Micky knikte om niet te hoeven praten.

Het beschaduwde groen van Geneva’s ogen trilde onder de volschietende emotie. ‘Ik had uit je antwoorden moeten opmaken dat er iets met je leven aan de hand was.’

Het lukte Micky te zeggen: ‘Met mij gaat het prima, Gen. Niets daarvan haalt me meer naar beneden.’

‘Wat vind je achter de poort die voor de laatste poort naar de hemel komt? Herinner je je het juiste antwoord nog?’

‘Ja.’

‘En geloof je dat het waar is?’

‘Jij vertelde me het juiste antwoord toen ik er niet op kon komen, dus het moet wel waar zijn, tante Gen. Jij hebt me het juiste antwoord gegeven... en jij liegt nooit.’

In de namiddagzon viel de zwarte schaduw van Geneva, langer en magerder dan zij was, donker op het asfalt, en de zachte bries beroerde haar goud met zilveren haar in een lome, bewegende stralenkrans, die haar iets bovennatuurlijks gaf. ‘Lieverd, denk aan de les van dat raadsel. Dit is een fantastisch goed ding dat je doet, een krankzinnig roekeloos goed ding, maar als het misschien niet goed uitpakt, dan is er altijd nog de poort en wat ervoor ligt.’

‘Het pakt wel goed uit, tante Gen.’

‘Kom je naar huis?’

‘Waar anders krijg kan ik gratis wonen en zo lekker eten?’

‘Je komt naar húís,’ hield Geneva vol met een wanhopige scherpte.

‘Ik kom naar huis.’

Geneva straalde in het zonlicht alsof ze net zozeer een bron van licht was als de zon zelf. Ze stak haar hand uit door het open raampje om Micky’s wang aan te raken. Trok aarzelend haar hand terug. Geen opgewekte film verzachtte de angst van het moment. Dan Geneva in de achteruitkijkspiegel, vaarwel wuivend. Geneva slinkend, glanzend in de zon, wuivend, wuivend. Een hoek om, en Geneva weg. Micky alleen en Nun’s Lake op meer dan vijfentwintighonderd kilometer hiervandaan.

53

Volgestouwd met tovenaarsbaby’s reed de bijenkoningin Nevada in naast de schorpioen die haar bediend had, hun toch al ondoorgrondelijke ogen verborgen achter een zonnebril, een stel beroemde insecten op reis in de koninklijke koets.

Ze bleven met elkaar samenzweren en spraken op gedempte toon. Hun conversatie werd benadrukt door tjilpend gelach en manische opgetogen gilletjes van de koningin.

Gezien wat onze Sinsemilla al had onthuld, kon Leilani zelfs de algehele aard van de extra geheimen die deze twee misschien nog hadden niet logisch deduceren. Als aanstaand schrijfster maakte ze zich geen zorgen om haar gebrek aan verbeeldingskracht, omdat je van niemand aan deze kant van de hel kon verwachten vorm te geven aan de verschrikkingen die in de diepere uithoeken van de geest van haar moeder of die van doctor Doom rond wriemelden.

Ten westen van Las Vegas hielden ze stil voor de lunch in een koffiezaak in het Hotelcasino dat werd omgeven door kilometers kaal zand en rotsen. Het etablissement was niet in deze woestenij neergezet omdat de natuurlijke omgeving ideaal was voor een rustpunt, maar omdat een beduidend percentage van al die mensen die naar Las Vegas reisden, hier eerst vol ongeduld zouden stilhouden om Vrouwe Fortuna te bezwendelen, waarna ze zelf bezwendeld werden.

Dit protserige droompaleis schonk goedkope drankjes aan drankorgels, bracht dwangmatige gokkers tot bankroet bij geluksspelen met regels die de grootste kansen aan het huis gaven, bevredigde zelfvernietigende impulsen die varieerden van zin in het consumeren van bergen uitgebreide desserts en een onbeperktetenbuffet tot aan de zweterige wens gestraft te worden door een sadistische prostituee met zwepen. Toch bood zelfs deze koffiezaak een cholesterolvrije eiwitomelet met vetvrije tahoe en geblancheerde broccoli.

Leilani zat ingeklemd tussen haar moeder en Preston op een halfronde bank van kunstleer, terwijl Sinsemilla twee van die smakeloze combinaties bestelde, een voor zichzelf en een voor haar dochter, met droge toast en twee borden vers fruit. De doemdokter at een cheeseburger met friet – grijnzend, zijn lippen aflikkend, gewoon onuitstaanbaar.

Hun serveerster was een tienermeisje met vettig blond haar in een rafelig kapsel dat blijkbaar het gevolg was van het risicovolle gebruik van een grasmaaier. Het naamplaatje op haar uniform zei HALLO, IK HEET DARVEY. Darveys grijze ogen waren even leeg als doffe lepels. Verveeld, en niet geneigd dat te verbergen, geeuwde ze veelvuldig terwijl ze haar klanten bediende, sprak in een ongeïnteresseerd gemompel, liep ingezakt en sloffend, en husselde hun bestellingen door elkaar. Als ze op haar vergissing werd gewezen, zuchtte ze net zo vermoeid als een wachtende ziel in de gevangenis die, al sinds voordat drie wijze mannen op hun kamelen beladen met geschenken naar Bethlehem togen, patience speelt met een denkbeeldig pak kaarten.

Erop rekenend dat iemand die zo terminaal verveeld was als Darvey misschien wel een kleurrijke ontmoeting zou verwelkomen om de verveling van haar dag te verlichten, misschien wel echt zou luisteren en ervan zou genieten betrokken te worden bij een drama uit het echte leven, sprak Leilani haar aan toen de serveerster arriveerde met de rekening. ‘Ze gaan me naar Idaho brengen, om mijn hersens in te slaan met een hamer en me te begraven in het bos.’

Darvey knipperde net zo langzaam met haar ogen als een hagedis die op een rots ligt te zonnen.

Tegen Leilani zei Preston Maddoc: ‘Zeg, liefje, wees eerlijk tegen de jongedame. Jouw moeder en ik zijn geen hamermaniakken. Wij zijn bijlmaniakken. We slaan je niet dood. We zijn van plan je aan stukken te hakken en je aan de beren te voeren.’

‘Ik ben doodserieus,’ zei Leilani tegen Darvey. ‘Hij heeft mijn oudere broer vermoord en hem in Montana begraven.’

‘Hem aan de beren gevoerd,’ verzekerde Preston de serveerster. ‘Zoals we altijd doen met lastige kinderen.’

Sinsemilla ging teder met haar hand door het haar van haar dochter. ‘O, Lani, schatje, je bent soms zo morbide.’

De heel langzaam met haar ogen knipperende Darvey leek met opgerolde tong te wachten tot een onoplettende vlieg voorbij kwam zoemen.

Tegen deze blonde gekko zei lief moedertje: ‘Haar broer is eigenlijk ontvoerd door ruimtewezens en ondergaat een renovatie op hun geheime basis aan de donkere kant van de maan.’

‘Mijn moeder gelooft echt in dat buitenaardse gelul,’ zei Leilani tegen Darvey, ‘omdat ze een volledig gesloopte junk is die tijdens een elektrotherapie een miljard volt door haar hersenen heeft gekregen.’

Haar moeder sloeg haar ogen ten hemel en maakte een elektrisch geluid: ‘Zzzt, zzzt,’ lachte en maakte het weer: ‘Zzzt, zzzt.’

De strenge maar liefhebbende vader spelend, zei Preston Maddoc: ‘Lani, zo is het genoeg. Het is niet leuk meer.’

Sinsemilla fronste afkeurend haar wenkbrauwen naar de pseudovader. ‘Ach, kom, liefje, het geeft niet. Ze oefent haar fantasie. Dat is goed. Het is gezónd. Ik geloof er niet in de creativiteit van een kind te onderdrukken.’

Tegen de serveerster zei Leilani: ‘Als je de politie belt en zweert dat je deze twee mij hebt zien slaan, zullen ze een onderzoek beginnen, en als het allemaal voorbij is, ben je een heldin. Je zult geprezen worden in America’s Most Wanted en misschien zelfs omhelsd door Oprah.’

Terwijl ze de rekening op tafel legde, zei Darvey: ‘Dit is een van de wel miljoen redenen waarom ik nooit kinderen zal hebben.’

‘O, nee, zeg dat niet,’ wierp Sinsemilla heel gevoelvol tegen. ‘Darvey, ontzeg jezelf niet het moederschap. Het is zo’n natuurlijke roes, en het maken van een baby geeft je een band met de levende aarde als niets anders.’

‘Ja,’ zei de serveerster met weer een geeuw, ‘het lijkt me echt fantastisch.’

Nadat Darvey weggeschuifeld was en Preston een extravagante fooi op tafel legde, zei Sinsemilla: ‘Lani, schatje, deze morbide manier van denken krijg je als je te veel van die stomme onzinboeken over slechte zwijnmensen leest. Je moet wat echte literatuur lezen om je hoofd schoon te spoelen.’

En dit was het advies van de nieuwe oermoeder van de paranormale mensheid. En ze meende het echt: boeken die logen over de nobelheid van zwijnen, en deze goede dieren portretteerden als slecht, tastten Leilani’s geest aan en zaaiden morbide, paranoïde ideeën over wat er met Lukipela was gebeurd.

‘Je bent verbazingwekkend, moeder.’

Onze Sinsemilla sloeg een arm om Leilani heen en trok haar naar zich toe, gaf haar een iets te hard kneepje dat in haar dementie voor moederlijke genegenheid doorging. ‘Soms baar je me zorgen, kleine Klonkinator.’ Aan Preston vroeg ze: ‘Denk je dat ze misschien in aanmerking komt voor therapie?’

‘Als de tijd daar is, zullen ze haar geest en lichaam allebei genezen,’ voorspelde hij. ‘Voor een superieure buitenaardse intelligentie zijn geest en lichaam één entiteit.’

Het beroep op Darvey voor hulp was een fiasco geworden, niet in de eerste plaats omdat de serveerster een schedel had die te dik was om de waarheid erdoorheen te laten resoneren, maar vooral omdat Leilani voor het eerst aan Preston had laten weten dat ze zijn verhaal niet geloofde over Lukipela die omhoog was gestraald naar de vriendelijke, verzorgende handen van medicijnmannen van Mars of Andromeda, en dat ze vermoedde dat hij moorden pleegde. Hij had haar wantrouwen misschien al eerder gevoeld, maar nu wíst hij het.

Terwijl ze achter haar moeder van de bank kwam, durfde Leilani even naar Preston te kijken. Hij knipoogde.

Ze had toen naar de vrijheid kunnen rennen. Ondanks haar beenbeugel kon ze snel en met een verrassende gratie de eerste honderd meter afleggen, en daarna nog steeds snel maar met minder gratie; maar als ze tussen de tafels door het restaurant uit rende, als ze langs de winkelgalerij het casino in rende, en gilde Hij gaat me vermoorden, zouden het casinopersoneel en de gokkers waarschijnlijk niets anders doen dan inzetten op hoe ver het defecte bionische meisje zou komen voordat ze zich te pletter zou lopen tegen een cocktailserveerster of een oma die koortsachtig aan een fruitautomaat voor de jackpot zat te spelen.

Daarom liep Leilani naar de Gunstige Wind, met een slechte wind in haar rug. Tegen de tijd dat Darvey stond te geeuwen na de tip die ze had gekregen en bedacht dat het krankzinnige onbehouwen, invalide meisje bofte met zo’n genereuze vader, keerde de kampeerwagen volledig bijgetankt terug naar Interstate 15, en raasde verder naar het noordoosten, naar Las Vegas.

Weer op de stoel van de bijrijder, na een ochtend van betrekkelijke nuchterheid en nu versterkt door de lunch, maakte onze Sinsemilla zich op voor een tripje op geestverruimende medicijnen dat elke oprecht betrokken broedster van paranormale supermensen moet volgen, Ze hield een stenen apothekersvijzel tussen haar knieën en gebruikte een bijpassende stamper om drie tabletten tot poeder te wrijven.

Leilani had geen idee wat deze substantie kon zijn, behalve dat het beslist geen aspirines waren.

Toen de bijenkoningin klaar was met wrijven, stak ze haar rechterneusgat om de steel van een puur zilveren buisje en inhaleerde een deel van deze geestactiverende poeder. Toen wisselde ze van neusgat in een poging de onvermijdelijke schade op lange termijn in haar neus, die het gevolg is van stofzuigertje spelen met giftige substanties, in evenwicht te houden.

Laat het feest beginnen en voel de superbaby’s muteren.

In Las Vegas namen ze Federal Highway 95, die naar het noorden liep langs de westelijke grens van Nevada. Tweehonderdveertig kilometer reden ze evenwijdig aan het natuurreservaat van Death Valley dat net aan de andere kant van de staatsgrens van Californië lag. Het verlaten gebied werd niet minder troosteloos na Death Valley, en al evenmin na de stad Goldfield, en ook niet toen ze vanaf Tonopah naar het noordwesten waren afgeslagen.

Deze weg hield hen ver uit de buurt van Oost-Nevada waar federale agenten blokkades op snelwegen hadden opgeworpen en duizenden vierkante kilometers hadden afgezet, op zoek naar drugsbaronnen die volgens Prestons herhaalde beweringen ET’s moesten zijn. ‘Het is typisch verkeerde informatie van de regering,’ zei hij morrend.

Leilani, in de eethoek, had geen belangstelling voor drugsbaronnen of wezens van een andere wereld, en ook had ze er moeite mee haar aandacht bij de slechte zwijnmensen uit een andere dimensie te houden die eerder haar fantasie hadden geboeid. Dit was deel drie uit een reeks van zes boeken over de zwijnmensen, en haar frustrerende onvermogen zich te concentreren op het verhaal, kwam niet doordat de spekachtige slechteriken minder hypnotiserend kwaad waren geworden of omdat de amusante helden minder amusant of minder heldhaftig waren geworden. Aangezien haar situatie met Preston zo dramatisch was verslechterd, kon ze niet enthousiast worden over de dreigende plannen van de slechteriken met varkensbuiken. Een equivalent van een zwijnmens in de echte wereld zat achter het stuur van de Gunstige Wind, droeg een zonnebril, smeedde snode plannen die zelfs de meest spekkige misdadiger er fantasieloos en onbedreigend deed uitzien.

Uiteindelijk sloeg ze het boek dicht en opende haar dagboek, waarin ze het gebeuren in het koffiehuis optekende. Later, toen de omgebouwde Prevost-bus een voortdurend donderend gegalm door de droge bergpassen en over de hoogvlakten veroorzaakte, legde Leilani haar observaties vast van de afdaling van haar moeder naar steeds storender staten van veranderd bewustzijn. Die werden teweeggebracht door ten minste nog twee drugs die ons moedertje had gesnoven na de tabletten in de stamper te hebben vergruisd terwijl ze langs Las Vegas reden.

In de buurt van Tonopah, driehonderdtwintig kilometer van Las Vegas, kwam Sinsemilla bij Leilani in de eethoek zitten en maakte zich klaar om zichzelf te verminken. Ze legde haar ‘snijhanddoek’ op tafel: een opgevouwen blauwe badhanddoek als kussentje voor haar linkerarm en om de smerige druppels op te vangen. Keurig in een kerstkoekjestrommel met dartelende sneeuwmannen op het deksel zat haar mutilatiekit: massagealcohol, wattenschijfjes, gaasjes, plakband, beotine, scheermesjes, drie stalen operatiescalpels, allemaal verschillend van vorm, en een vierde scalpel met een buitengewoon scherp lemmet van robijn voor oogoperaties, waarbij de heel kleine incisies niet gedaan konden worden met een stalen scalpel.

Terwijl ze haar arm op de handdoek legde, keek Sinsemilla glimlachend naar het vijftien centimeter lange, vijf centimeter brede, ingewikkeld sneeuwvlokkenpatroon van littekens op haar onderarm. Lange tijd mediteerde ze op dit misvormende kantwerk.

Leilani wenste vurig geen getuige te hoeven zijn van deze krankzinnigheid. Ze wilde zich verschuilen voor haar moeder, maar de kampeerwagen voorzag niet in een ontsnapping. Ze mocht niet in de slaapkamer komen die Sinsemilla deelde met Preston, en de slaapbank in de zitruimte was niet ver genoeg uit de buurt, nog altijd binnen het zicht. Als ze zich terugtrok in de badkamer en de deur dichtdeed, zou haar moeder misschien achter haar aan komen.

Ze had zeker geleerd dat ze, door het tonen van de geringste weerzin of zelfs een lichte afkeuring, de toorn van haar moeder zou opwekken, een storm waar ze niet gemakkelijk heelhuids doorheen kwam. Daartegenover zou Sinsemilla, als Leilani belangstelling toonde in enige activiteit van haar moeder, haar er misschien van beschuldigen nieuwsgierig of bemoeizuchtig te zijn, waarna de een of andere onweersbui kon volgen.

Onverschilligheid bleef de veiligste houding, al was het misschien een voorwendsel om walging te maskeren. Daarom richtte Leilani zich, toen Sinsemilla de instrumenten voor haar zelfverminking uitstalde, op haar dagboek en bleef onverdroten, zonder onderbreken, schrijven.

Deze keer was onverschilligheid een onvoldoende verdediging. Leilani gebruikte haar linkerhand in de hoop haar misvormde knokkels op die manier beweeglijk te houden, en ook de samengevoegde vingers beter te laten functioneren; daardoor schreef ze zowel links als rechts. Nu ze in haar dagboek pende met haar linkerhand, keek haar moeder over tafel met groeiende belangstelling toe. Leilani nam eerst aan dat Sinsemilla nieuwsgierig was naar wat ze schreef, maar haar interesse bleek die van een amateurhoutsnijder met een voorkeur voor slachten.

‘Ik zou hem mooi kunnen maken,’ zei Sinsemilla.

Leilani antwoordde terwijl ze door bleef schrijven. ‘Wat mooi maken?’

‘De misvormde hand, de poot van een zwijnmens die tegelijkertijd een hand en een gespleten hoef wil zijn, die stompe, kleine, verdraaide, halfbakken muffin aan het einde van je arm – die. Ik zou hem mooi kunnen maken, en nog meer dan mooi. Ik zou hem prachtig kunnen maken, er kunst van kunnen maken, en je zou je er nooit meer voor hoeven schamen.’

Leilani beschouwde zichzelf te goed gepantserd om gekwetst te worden door haar moeder. Maar soms kwamen de stoten uit zo’n onverwachte richting dat het mes de opening in haar verdediging vond, langs de ribben gleed en haar hart kerfde, in een snelle hete steek.

‘Ik schaam me er niet voor,’ zei ze, ontzet door de gespannenheid in haar stem, omdat die aangaf dat ze gekwetst was, al was het maar heel licht. Ze wilde haar moeder niet de bevrediging geven te weten dat de opmerking pijn had gedaan.

‘Dapper schatje Lani, die haar niets-houdt-me-tegen-act opvoert, die haar ik-ben-geen-pompoen-ik-ben-een-prinses-rol speelt. Ik zeg hier gewoon de waarheid, terwijl jij het type bent dat zegt dat de lelijke bouten in Frankenstein eigenlijk Tiffany-juwelen zijn. Ik ben niet bang om invalide te zeggen, en wat jij nodig hebt, meisje, is een dosis werkelijkheid. Je moet van het idee af dat normaal denken jou normaal maakt, anders blijf je je hele leven teleurgesteld. Jij kunt nooit normaal zijn, maar je kunt in de buurt van normaal komen. Luister je wel?’

‘Ja.’ Leilani schreef sneller, vastbesloten elk woord van haar moeder te noteren, met aantekeningen wat betreft ritme en verbuigingen van haar stem. Door deze gemene monoloog te behandelen als een dictee, kon ze zelf afstand nemen van de wreedheid ervan, en als ze haar moeder emotioneel op armlengte hield, kon ze niet weer gewond raken. Je kon alleen door echte mensen gekwetst worden, door echte mensen om wie je gaf of om wie je ten minste wenste te kunnen geven. Dus noem haar ‘onze Sinsemilla’ en ‘bijenkoningin’ en ‘lief moedertje’, zie haar als een object waar je om kunt lachen, een waggelend slapstickpersonage, en dan kan het je niet schelen wat ze zichzelf aandoet of wat ze over jou zegt, omdat ze gewoon een clown is wier gebrabbel niets anders oplevert dan misschien stof voor een boek als je lang genoeg leeft om romans te schrijven.

‘Om in de buurt van normaal te komen,’ zei onze Sinsemilla, de bijenkoningin, slangenbezweerster met elektroshocks, de broedster van tovenaarsbaby’s, ‘moet je onder ógen zien wat er fóút aan je is. Je moet naar die kreeftenschaar van je hand kijken, écht naar die hand kijken, die kleine kinderen een doodstuip bezorgt, en als je hem echt kunt zien in plaats van te doen alsof hij net zo’n hand als die van iedereen, als je onder ogen kunt zien wat er fout aan is, dan kun je hem verbeteren. En weet je hoe je hem kunt verbeteren?’

‘Nee,’ zei Leilani, woest schrijvend.

‘Kijk.’

Leilani haalde haar ogen van het dagboek.

Sinsemilla ging met een vingertop over haar onderarm, langs de sneeuwvloklittekens. ‘Leg die hoefhand van een zwijnmens hier op de snijhanddoek en ik zal hem net zo mooi maken als mezelf.’

Na een eiwitomelet met tahoe, en na haar feestmaal van illegale chemische middelen, had Sinsemilla nog steeds een trek die nooit bevredigd zou kunnen worden. Haar gezicht was vertrokken van de honger en haar blik had tanden.

Oog in oog had Leilani het gevoel dat de blik van haar moeder haar blind zou knagen. Ze keek naar haar linkerhand. Omdat ze voelde hoe Sinsemilla’s aandacht op die misvormde vingers bleef rusten, verwachtte Leilani tandafdrukken te zien ontstaan op haar huid, als paranormale vampierstigmata.

Als ze zonder meer het aanbod afsloeg in haar hand te laten snijden om ‘het mooi te maken’, zou haar moeder misschien kwaad worden. Dan bestond het risico dat Sinsemilla’s wens om in haar huid te snijden snel zou verworden tot een obsessie en dat ze Leilani zonder ophouden dagenlang zou koeioneren.

Tijdens deze reis naar Idaho en mogelijk naar die stille uithoek van Montana waar Luki wachtte, moest Leilani haar geest helder houden, alert zijn op de eerste tekenen dat Preston Maddoc zijn moordzuchtige bedoelingen snel wilde realiseren, en de kans herkennen zichzelf te redden als die zich voordeed.

Ze zou geen van die dingen kunnen doen als haar moeder haar meedogenloos bleef afbekken. Rust was niet zo gemakkelijk te vinden in de huishouding van de Maddocs, maar ze moest een wapenstilstand zien te bewerkstelligen in de zaak van verminking als ze enige kans wilde maken voldoende helder van geest te blijven om zichzelf te redden van iets ergers dan een beetje snijden in haar hand.

‘Het is prachtig,’ loog Leilani, ‘maar doet het geen pijn?’

Sinsemilla haalde een ander ding uit het kerstblik: een flesje met een middel voor plaatselijke verdoving. ‘Veeg dit op je huid en je krijgt de verdovinkjes die de ergste pijn wegnemen. De rest van de pijn is gewoon de prijs die je voor schoonheid betaalt. Alle grote schrijvers en kunstenaars weten dat wie mooi wil zijn pijn moet lijden.’

‘Doe wat op mijn vinger,’ zei Leilani, terwijl ze haar rechterhand uitstak en haar misvormde hand die haar moeder wilde besnijden bij zich hield.

Een balletje van sponsachtig materiaal dat aan een stijve draad aan het deksel vastzat, diende als wattenstokje. De vloeistof had een peperige geur en voelde koel aan tegen de zachte top van Leilani’s wijsvinger. Haar huid tintelde en werd toen gevoelloos, vreemd rubberachtig.

Terwijl onze Sinsemilla toekeek met de rode, iets samengeknepen, harde ogen van een fret die naar een nietsvermoedend konijn kijkt, legde Leilani de pen neer en hief, heel erg op haar hoede, haar misvormde hand op en deed alsof ze die peinzend bestudeerde. ‘Jouw sneeuwvlokken zijn mooi, maar ik wil mijn eigen patroon.’

‘Elk kind moet rebels zijn, zelfs schatje Lani, zelfs kleine juffrouw puritein, ze zou nog geen plakje rumcake eten omdat het haar misschien zal veranderen in een dronkenlapje dat in de goot leeft, trekt haar neus op voor de meest onschuldige pleziertjes van haar eigen moeder, maar zelfs mevrouw-weet-het-beter moet soms een rebel zijn, moet haar eigen patróón hebben. En dat is goed, Lani, zo hoort het ook. Wat voor een nutteloos, volgzaam kind zou ooit eigengemaakte tatoeages willen dragen die precies zo zijn als die van haar moeder? Ik wil dat ook niet. Verrek, voordat je het weet kleden we ons hetzelfde, doen we ons haar hetzelfde, houden we theekransjes en bakken we cake voor de een of andere stomme taartverkoop van de kerk, en dan zal Preston ons snel af moeten schieten om ons uit ons lijden te verlossen. Wat voor patroon heb je in gedachten?’

Terwijl ze nog steeds haar hand bestudeerde, probeerde Leilani de stijlfiguren en ritmes te evenaren van de uit drugs geboren toespraak van haar moeder, in de hoop de bijenkoningin aan te moedigen in het geloof dat ze als nooit eerder een band hadden en inderdaad een heleboel tedere uren van gedeelde verminking in de toekomst zouden krijgen. ‘Ik weet het niet. Zoiets unieks als het patroon van gebarsten glas op de vleugels van een daas, iets dat zo verschrikkelijk cool is dat iedereen het verrekte prachtig vindt, mooi maar link, eng, zoals je foto’s van doodgereden dieren mooi zijn, iets dat zegt De kolere, ik ben een mutant en ik ben er trots op.’

Fel als een fret, met onweer in haar ogen en hangende donder die wachtte om in haar stem los te breken, onderging onze Sinsemilla met deze goedkope vleierij een stemmingsverandering, en sloot de fret op in de kooi, drukte het dreigende onweer terug tot achter de bergen van haar krankzinnigheid, en werd koket, vol meisjesachtige vrolijkheid. ‘Ja! Steek je vinger op tegen de wereld, voordat de wereld het met jou doet, en in dit geval, versíér de vinger! Misschien dat er dan toch iets van mij in jou zit, lieve Leilani, misschien heb je rijk bloed in je aderen, terwijl het net nog leek alsof er alleen maar water in zat.’

Met honderd kilometer per uur, terwijl de hemel van Nevada naar een bleekblauw kookte en de withete zon langzaam de gloeiende boog van de smidshamer naar het aambeeld van de bergen in het westen beschreef, met hoeladanseressen die hun heupen zwaaiden op het ritme van de ronddraaiende banden, zaten Leilani en haar moeder dicht bij elkaar aan tafel, als tieners tijdens een slaapfeestje die over jongens roddelden of make-up en modetips uitwisselden, maar in werkelijkheid om verschillende plannen heen draaiden om een toch al vreemde hand te besnijden.

Haar moeder gaf de voorkeur aan een meerjarenplan: obsceniteiten, die intelligent en ingewikkeld samengebracht, afdaalden langs elke vinger, over de palm veranderden in krullende wervelingen, en in agressieve stralen uitwaaierden over de opisthenar, een ander woord voor handrug, een woord dat Leilani kende omdat ze de structuur van de menselijke hand tot in detail had bestudeerd, om haar verschil beter te begrijpen.

Terwijl ze deed alsof het idee van het veranderen van haar hand in een levend aanplakbord voor verdorven en duivelse wartaal, haar wel aansprak, stelde Leilani alternatieven voor: bloemendesigns, bladpatronen, Egyptische hiërogliefen, een reeks getallen met magische kwaliteiten, geplukt uit Sinsemilla’s boek over numerologie...

Na veertig minuten kwamen ze overeen dat het unieke canvas, vertegenwoordigd door Leilani’s ‘freakshow-hand’ (zoals lief moedertje het stelde), niet misbruikt mocht worden. Hoeveel lol ze ook zouden hebben gehad een vinger in het plaatselijke verdovingsmiddel te steken en er nu, zonder uitstel, woest op uit te halen met scalpels en scheermesjes, ze erkenden allebei dat grote kunst niet alleen de prijs van pijn kende, maar ook van overweging. Als Richard Brautigan zijn In Watermelon Sugar op een zomerse middag had bedacht en geschreven, zou het zo simpel zijn geweest dat Sinsemilla de boodschap ervan in één keer lezen zou hebben begrepen en zou ze niet zo heerlijk betrokken zijn geraakt bij de waardevolle mysteriën ervan door het zo vaak te herlezen. Ze zouden een paar dagen nadenken over hoe ze het project zouden aanpakken en dan weer samen verder praten over het ontwerp.

Leilani gaf de kunstvorm een naam, ‘biosnijkunst’, wat veel aangenamer in het gehoor lag dan ‘zelfverminking’. De kunstenares in onze Sinsemilla raakte opgewonden door de avant-gardistische kwaliteit van de naam.

Het gevaar van een enorme Sinsemilla-onweersbui was zo succesvol afgewenteld, dat lief moedertje haar mutilatiekit weer inpakte zonder ook maar een scalpel naar Leilani’s hand te brengen of verder te gaan met het sneeuwvlokfries op haar arm. Voorlopig was haar behoefte om te snijden voorbij.

Haar behoefte om te vliegen echter, bracht haar naar de groentelade van haar koelkast waaruit ze een plastic zak haalde vol exotische gedroogde paddenstoelen die je niet zonder gevaar in een omelet kon gebruiken.

Tegen de tijd dat ze aangesloten waren op de voorzieningen van een kampeerterrein dat bij een motelcasino in Hawthorne, Nevada, hoorde, was de bijenkoningin in een hallucinogene roes terechtgekomen. Deze roes was zo intens dat als hij net zo scherp gericht zou worden als het laserwapen van Darth Vaders Dodenster, hij de maan zou verdampen.

Ze lag op de vloer van de zitkamer en staarde naar de glimlachende zonnegod op het plafond, communiceerde met die schenker van warmte op het eiland en van stralen die de golven goudkleurig maakten, sprak soms met hem in het Engels, soms in het Hawaïaans. Naast mystieke en spirituele zaken betroffen de onderwerpen waarover zij met de mollige god wilde praten onder meer haar mening over de nieuwste jongensbands, of haar dagelijkse consumptie van selenium wel voldoende was, recepten voor tahoe, welke haarstijlen waarschijnlijk het meest flatterend waren voor de vorm van haar gezicht, en of Pooh van Pooh Corners stiekem opium rookte en daarnaast verslaafd was aan Prozac.

Toen de zonsondergang inzette, stapte doctor Doom over zijn vrouw heen, die het misschien niet zou hebben gemerkt als hij op haar was gaan staan, en ging naar buiten om avondeten voor hun drieën te halen, terwijl hij Leilani achterliet in het gezelschap van haar mompelende, mopperende, giechelende moeder en de op batterij bewegende hoelameisjes die in een eeuwige werveling dansten.

54

De vrijdagavond in Twin Falls, in Idaho, verschilt wellicht niet veel van de zaterdag of maandag of woensdag in Twin Falls in Idaho. De inwoners van Idaho noemen hun gebied de Juwelenstaat, mogelijk omdat het een belangrijke bron van granaat is; het voornaamste product echter is de aardappel, maar niemand met enig gevoel voor burgerlijke trots en benul van public relations zal zijn thuis de Aardappelstaat noemen, al was het alleen maar dat de ingezetenen van Idaho dan het risico liepen eigenheimer genoemd te worden. Misschien is het meest adembenemende berglandschap van de Verenigde Staten wel in Idaho te vinden, hoewel niet rond Twin Falls, maar zelfs het vooruitzicht van grandioze vergezichten vanaf bergen kan Curtis die avond niet overhalen de toerist uit te hangen, want hij geeft de voorkeur aan het gerief van huis en haard hem geschonken door de Fleetwood.

Bovendien zou geen enkele voorstelling, door mens of natuur gemaakt, kunnen wedijveren met de schoonheid en volmaaktheid van Castoria en Polluxia die het eten klaarmaken.

In dezelfde Chinees-rode zijden pyjama’s met golvende wijd uitlopende mouwen en broekspijpen, staand op plateausandalen die glinsteren van nachtblauwe bergkristallen, hun vinger- en teennagels niet langer azuurblauw, maar karmozijnrood, hun glanzende goudkleurige haar opgedraaid tot wrongen met lange spiralen van krullen langs hun gezicht, glijden, draaien en dansen ze door het kleine keukentje met voortdurend een geheimzinnig bewustzijn van elkaars positie, in een choreografie die Busby Berkeley plezier zou doen, tijdens het klaarmaken van een feestmaaltijd van Chinese en Kantonese specialiteiten.

Een gemeenschappelijke belangstelling voor de culinaire kunsten en het flamboyante messengebruik van sommige Japanse chef-koks, een gemeenschappelijke interesse in nieuwe acts waarin tomahawks en hakmessen worden gegooid naar assistenten in mooie kostuums die vastgebonden op ronddraaiende wielen liggen, en een gemeenschappelijke belangstelling voor persoonlijke verdedigingstechnieken die te maken hebben met scherpe en gepunte wapens, hebben de tweeling in staat gesteld een maaltijd te bereiden met voldoende amusementswaarde om, als ze een eigen programma zouden krijgen, een enorme hit te worden op het Food Network. Messen flitsen op, stalen punten schitteren, zaagtanden glinsteren met serpentinelicht terwijl ze selderie snijden, uien hakken, kip tot dobbelsteentjes maken, biefstuk in dunne plakjes verdelen, sla scheuren...

Curtis en Old Yeller zitten naast elkaar achter in de U-vormige eethoek, opgetogen door de voortrazende kookstijl van de zusters, en volgen met wijd open ogen de fonkelende messen, die gehanteerd worden met een zwierigheid die de verwachting van een dodelijke verwonding opwekt. De beste kromzwaarddansers die ronddraaien en opspringen te midden van flitsende zwaarden, zouden timide worden door het optreden van de tweeling. Snel wordt duidelijk dat er een heerlijk diner zal worden opgediend, dat het geen vingers zal kosten en dat niemand onthoofd zal worden tijdens de bereiding ervan.

Zijn geworden zuster verdient om veel redenen een plaats aan tafel, onder meer omdat ze heeft geholpen hun leven te redden, maar ook omdat ze in bad is geweest. Eerder, nadat ze wakker waren geworden na zeven uur slaap en voor ze zelf waren gaan douchen, hadden Polly en Cass de hond in de badkuip schoongeboend, haar behandeld met een paar föhns van zestienhonderd watt, geborsteld en gekamd met een imponerende collectie kapperinstrumenten, en daarna twee vleugjes Elizabeth Taylor’s White Diamond-parfum op haar jas gestoven. Old Yeller zit trots naast Curtis: pluizig en grijnzend, net zo overheerlijk ruikend als een filmster hoort te ruiken.

Als rode vlinders, als uitdijend vuur, maar eigenlijk als niets anders dan zichzelf, produceert de tweeling zo veel geurige en heerlijke gerechten dat de tafel ze niet allemaal kan bevatten; sommige blijven op het keukenaanrecht om gehaald te worden als de trek het aangeeft. Ook nemen ze een kaliber 12 pompgeweer met pistoolkolf en een 9mm pistool naar de eethoek mee, omdat ze sinds de kruising in Nevada nergens meer naartoe zijn gegaan, zelfs niet naar de wc, zonder wapens.

De zusters wippen flessen Tsingtao-bier voor zichzelf open en een fles maltbier voor Curtis, zodat hij enige waardering kan opbrengen voor de overheerlijke combinatie van goed Chinees eten en koud bier. De borden worden hoog opgetast en de zusters bewijzen een buitensporiger eetlust te hebben dan Curtis, ook al moet de jongen eten, en niet alleen om zichzelf in leven te houden, maar ook om de extra energie op te brengen die nodig is om zijn biologische constructie te reguleren en Curtis Hammond te blijven, een identiteit die hem nog niet helemaal eigen is.

Old Yeller krijgt reepjes vlees en kip op een bord, alsof ze gewoon ook een gast is. Het lukt Curtis de jongen-hondrelatie te gebruiken om ervoor te zorgen dat ze het eten niet opschrokt, zoals in haar hondse aard is geprogrammeerd, en dat ze het vlees stukje voor stukje eet en van elk stukje geniet. In het begin vindt ze deze snelheid van eten vreemd, maar al gauw ziet ze in dat een maaltijd meer plezier oplevert als die niet in precies zesenveertig seconden wordt weggewerkt. Zelfs als ze bestek had kunnen gebruiken, een porseleinen theekopje in een poot vast had kunnen houden met haar achterteen opgestoken als een pink, en ze had kunnen converseren in het vlekkeloze Engels van een rijke erfgename die op een eersteklas kostschool had gezeten, zou Old Yeller zich niet meer als een dame hebben kunnen gedragen dan ze deed tijdens deze Chinese feestmaaltijd.

Tijdens het eten bewijzen de zusters enorm onderhoudend te zijn; ze vertellen over avonturen die ze hebben beleefd terwijl ze aan het skydiven waren, rodeo’s reden, met harpoengeweren op haaien jaagden, hellingen van zeventig graden af skieden, in een aantal grote steden met parachutes van wolkenkrabbers sprongen, hun eer verdedigden op opzichtige Hollywood-feesten die, in Polly’s bewoordingen, werden bezocht door ‘knaagdierhordes van grijpende, geile, stonede, onbenullige, gore filmsterren en beroemde regisseurs’.

‘Sommigen waren wel aardig,’ zegt Cass.

Polly werpt tegen: ‘Toen we uit Hollywood weg waren, heb ik een uitgebreide analyse gemaakt van onze ervaringen, en vastgesteld dat zesenhalf procent van mensen in de film zowel bij zinnen als aardig is. Ik zal toegeven dat de rest van hen slecht is, zelfs als nog eens vierenhalf procent wel bij zinnen is. Maar het is niet eerlijk de hele filmwereld te veroordelen, ook al bestaat de grote meerderheid van hen uit krankzinnige viespeuken.’

Als ze allemaal buitensporig hebben gegeten en daarna zelfs nog een beetje meer, wordt de tafel afgeruimd, worden twee nieuwe flessen Tsingtao-bier en een maltbier geopend, en wordt er een kom water voor Old Yeller neergezet. Nadat de kaarsen zijn aangestoken, het elektrische licht is gedoofd, en Cass heeft vastgesteld dat de ambiance ‘verrukkelijk griezelig’ is, keert de tweeling terug naar de eethoek, klemmen hun handen om de flessen Tsingtao, buigen zich over tafel heen en richten zich gespannen op hun gasten, zowel op jongen als hond. Cass zegt: ‘Jij bent een ruimtewezen, hè, Curtis?’ Polly zegt: ‘Jij bent ook een ruimtewezen, hè, Old Yeller?’ En allebei zeggen ze: ‘Vertel ons je verhaal, ET.’

55

Terwijl ze wachtte tot doctor Doom terugkwam met het eten en probeerde niet te luisteren naar de halfgare monoloog van haar moeder in het zitgedeelte, ging Leilani in de stoel van de bijrijder zitten en keek door de panoramavoorruit naar de ondergaande zon. Hawthorne was een echt woestijnstadje, gebouwd op een uitgestrekte vlakte, begrensd door onregelmatige bergen. De zon, even oranje als een drakenei, brak op de toppen in het westen en toonde een rode dooier. In dit vurige tegenlicht droegen de bergen een tijdje koningsgoud, namen daarna langzaam hun glanzende kronen af en trokken koningsblauwe nachtgewaden omhoog langs de hellingen.

Preston wist nu dat Leilani geloofde dat hij Lukipela had vermoord. Als hij niet al plannen had gemaakt zich van haar te ontdoen in Idaho, of tijdens een kleine excursie naar Montana, was hij dat sinds de lunch gaan doen.

De scharlaken schemering liep weg in het westen en werd weggespoeld door de inkomende getijden van de duisternis uit het oosten. Gordijnen van opgeslagen hitte stegen op van de woestijnvlakte, waardoor de purperen bergen begonnen te glinsteren zoals misschien een landschap in een van de hallucinatoire fantasieën van lief moedertje.

Terwijl de schemering toenam achter de ramen en de kampeerwagen duister begon te worden, slechts verlicht door de gloed van een enkele lamp in de zithoek, hield onze Sinsemilla op met mompelen, hield op met giechelen en begon tegen de zonnegod te fluisteren, of tegen andere geesten die niet op het plafond waren afgebeeld.

Het idee van de biosnijkunst in de hand van haar dochter was geplant in het vruchtbare moeras van haar geest. Dat zaad zou ontspruiten en de spruit zou groeien.

Leilani maakte zich zorgen dat haar moeder, in het bezit van een uitgebreide hoeveelheid middelen, haar melk of sinaasappelsap zou drogeren, haar een verdovingsmiddel zou toedienen, een genadeklap in een glas zou geven. Ze kon zich voorstellen dat ze verdwaasd en gedesoriënteerd wakker werd, om te merken dat Sinsemilla druk bezig was geweest met snijden.

Ze huiverde toen het laatste licht in het westen wegstierf. Hoewel de woestijnavond warm was, joeg de ene verkilling na de andere langs de ladder van haar ruggengraat.

Als het moederwezen in een slechte bui was, misschien geïnspireerd door een verkeerde paddenstoel of door een slecht bereid mengsel van chemicaliën, zou ze kunnen besluiten dat het mooi maken van Leilani’s hand geen evenwicht zou brengen in haar uiterlijk, dat het gemakkelijker, interessanter en veel creatiever zou zijn om haar goede delen te besnijden om een overeenkomst te krijgen met haar misvormde hand en verdraaide been. Dan zou Leilani weleens wakker kunnen worden met pijn, en met obsceniteiten in haar gezicht gekerfd.

Dit was waarom ze overal een grap van maakte en waarom kwinkslagen en gebeden voor haar even belangrijk waren. Als ze geen zilveren lach kon vinden die helder en sprankelend was, dan zou ze wel een donkere vinden, koud, maar vertroostend, omdat ze, als het haar niet lukte een lach van welke soort ook te vinden, verpletterd zou raken door vrees, door hopeloosheid, en dan zou het niet meer uitmaken of ze technisch nog wel leefde, omdat ze in haar hart dood zou zijn.

Maar de lach, van welke kwaliteit ook, werd steeds moeilijker te vinden.

Terwijl de door dromen gekwelde bijenkoningin fluisterde, fluisterde, en niet langer op haar rug lag, niet langer oog in oog met de lachende zonnegod, maar in een foetale houding op de vloer van de zithoek opgekruld leek ze met twee verschillende stemmen te praten, hoewel allebei even zacht klonken als die van geliefden die elkaar lieve dingen toefluisteren. Eén fluisterende stem bleef herkenbaar als die van haar, maar de andere klonk dieper, grover, vreemd, alsof ze in gesprek was met een demon die bezit van haar had genomen en via haar sprak.

Zittend in de stoel van de bijrijder, met haar rug naar het zitgedeelte toe, kon Leilani niet goed horen wat onze Sinsemilla zei met haar eigen fluisterstem of die van haar alter ego. Slechts twee woorden, die van tijd tot tijd herhaald werden, stegen op uit het kabbelende gemurmel van het gesprek en werden herkenbaar, hoewel Leilani ze zich om eerlijk te zijn waarschijnlijk verbeeldde, en onbetekenend gebrabbel vertaalde om haar groeiende paranoia te voeden. Het meisje, leek Sinsemilla te fluisteren, en daarna zei de demon het ook, met een hongerig keelachtig verlangen: het meisje.

Deze woorden waren beslist slechts uitwasemingen van de fantasie, want als Leilani luisterde, haar hoofd schuin naar links of naar rechts, of wanneer ze zich omdraaide in de stoel naar de dubbelgevouwen vorm van haar moeder keek, hoorde ze alleen maar betekenisloos gemompel, alsof de bijenkoningin was teruggevallen op insectenspraak of, onder invloed van de paddenstoelengod, alleen maar in talen sprak die onmogelijk te begrijpen waren. Toch, als ze weer naar voren keek, als haar gedachten vooruitsnelden naar Idaho en naar middelen om zichzelf te verdedigen, als ze niet actief luisterde naar onze Sinsemilla, verbeeldde ze het zich of hoorde ze werkelijk wat ze vreesde te horen: Het meisje... het meisje...

Ze moest haar mes hebben.

Lukipela was met Preston Maddoc de schemering van Montana in gegaan om nooit meer terug te keren, en in de eerste nacht die volgde op de verdwijning van haar broer, was Leilani de keuken van de kampeerwagen ingeslopen om een fileermes uit de bestekbak te pakken. Het mes was scherp en puntig, en had een lemmet van negen centimeter. Als wapen was het minder doeltreffend dan een .38 revolver of een vlammenwerper, maar in tegenstelling tot dat soort formidabeler wapentuig, was het beschikbaar en gemakkelijk te verbergen.

Een paar nachten later had ze beseft dat Preston haar niet snel naar de sterren zou sturen, misschien pas op de avond voor haar tiende verjaardag in februari. Als ze probeerde het mes vijftien maanden lang op haar lichaam verborgen te houden, zou ze het onwillekeurig een keer laten vallen of er op de een of andere manier mee betrapt worden, waarmee ze dan verried dat ze verwachtte uiteindelijk voor haar leven te moeten vechten.

Zonder het voordeel van de verrassing zou het mes slechts iets effectiever zijn dan blote, maar vastbesloten handen.

Ze had erover gedacht het mes terug te brengen naar de keuken. Maar ze was bang geweest dat ze tijdens een crisis, onder verdenking en nauwgezet in de gaten gehouden, geen toestemming zou krijgen in de buurt van de bestekbak te komen.

En dus had ze het mes verborgen in de matras van de opklapbare slaapbank waarop ze elke nacht sliep. Ze had een van de hoeken van het matras opgetild en aan de onderkant een snee van acht centimeter in de stof gemaakt. Nadat ze het wapen in de matras had gestoken, had ze de snee gerepareerd met twee stukken isolatieband. Het opmaken van de bedden en het doen van de was behoorden tot haar verantwoordelijkheden. Daarom was Leilani waarschijnlijk de enige die de met plakband herstelde scheur te zien kreeg.

In de dode uurtjes van de komende nacht, terwijl Preston en onze Sinsemilla sliepen, zou Leilani de hoek van de matras weer optillen, het plakband lostrekken dat ze negen maanden eerder had aangebracht en het fileermes eruit halen. Van hier door Idaho – en met Preston de bossen in van Montana, als het zo ver kwam – zou ze het mes op haar lichaam geplakt dragen.

De gedachte iemand te steken maakte haar misselijk, zelfs doctor Doom, wiens klasgenoten hem zeker hadden gekozen tot ‘de meest waarschijnlijke om doodgestoken te worden’, alleen maar omdat er geen categorie bestond voor ‘de meest terechte om doodgestoken te worden’. Leilani kon net zo hard zijn als iedereen, en als werkelijke hardheid gemeten kon worden aan het aantal tegenstanders dat je te verduren had gehad, dan meende ze dat haar kopje hardheid wel meer dan halfvol was. Maar het soort hardheid dat nodig was voor een gewelddadige actie, vereiste een vermogen tot wreedheid dat haar misschien wel helemaal vreemd was.

Ze zou in ieder geval het mes op haar lichaam plakken.

Uiteindelijk zou de tijd aanbreken om tot actie over te gaan, en Leilani zou alles doen wat nodig was om zichzelf te verdedigen. Haar invaliditeit was minder ernstig dan die van Luki; ze was altijd sterker geweest dan haar broer. Als ze ten slotte dat onwelkome moment bereikte, als ze alleen was met haar pseudovader en hij het masker afdeed waarachter hij had geleefd en zijn ware helse gezicht toonde, zou ze misschien net zo vreselijk sterven als lieve Luki had gedaan, maar ze zou niet gemakkelijk gaan. Ze zou, of ze wel of niet het lef had om het mes te gebruiken, een gevecht aangaan dat Preston Maddoc zich zou heugen.

Een kreun van onze Sinsemilla deed Leilani haar elektrisch aangedreven stoel omdraaien van de voorruit naar de zithoek.

In het zachte lamplicht rolde Sinsemilla van haar zij. Ze lag voorover, haar hoofd opgeheven, en tuurde naar de beschaduwde keuken. Toen, alsof ze hier was gebracht in een doos van een dierenwinkel, kroop ze op haar buik naar de achterkant van de kampeerwagen.

Leilani bleef kijken tot haar moeder het keukentje bereikte en, nog steeds op haar buik, de deur van de koelkast opentrok. Sinsemilla wilde niets uit de koelkast hebben, maar het lukte haar niet overeind te komen om de schakelaars te bereiken die de plafondverlichting en de spot boven de gootsteen bedienden. In de wig van ijskoud licht die kleiner werd naarmate de deur langzaam dichtviel, kroop ze naar een kast waarachter de drankvoorraad heel gunstig op vloerniveau werd bewaard.

Iets in Leilani hield haar tegen toen ze uit de stoel van de bijrijder overeind kwam en haar moeder naar de keuken volgde. Haar gestutte been reageerde niet zo vloeiend als anders, en ze kloste door de kampeerwagen in een onbevallige gang, ongeveer zoals de loop die ze gebruikte als ze haar invaliditeit als grap wilde benadrukken. Tegen de tijd dat Leilani de keuken had bereikt, was de koelkast dicht. Ze knipte het licht boven de gootsteen aan.

Onze Sinsemilla had een liter tequila uit de drankvoorraad gepakt. Ze zat op de vloer met haar rug tegen de deur van de kast. Ze hield de fles tussen haar dijen en probeerde hem open te krijgen, alsof de draaidop een futuristische technologie was die een uitdaging vormde voor haar vaardigheden uit de eenentwintigste eeuw.

Leilani pakte een plastic beker uit een bovenkast. Alle drinkgerei aan boord van de Gunstige Wind was van plastic, vanwege het gevaar dat Sinsemilla zichzelf zou verwonden met echt glas als ze tot deze staat was afgedaald.

Ze deed ijs en een schijfje limoen in de beker.

Hoewel het moederwezen heel gelukkig de tequila warm en zonder toevoegingen zo in haar keel zou gieten, waren de consequenties als je haar haar gang liet gaan onaangenaam. Als ze direct uit de fles dronk, dronk ze altijd te snel en te veel. Wat naar binnen ging, kwam er ook weer uit, en Leilani bleef met de rotzooi zitten.

Tot Leilani zich bukte om de fles van haar moeder af te pakken, was onze Sinsemilla zich er niet van bewust dat ze gezelschap had. Ze stond de tequila zonder verzet af, maar ze kroop weg in een hoek die werd gevormd door de kastjes en hield haar handen beschermend voor haar gezicht. Tranen stroomden plotseling over haar wangen en haar mond werd zacht in die zoute stromen.

‘Ik ben het maar,’ zei Leilani, aannemend dat haar moeder nog steeds opereerde vanuit een veranderde toestand en minder hier in de keuken was dan in de een of andere verdraaide versie van de echte wereld.

Met haar vertrokken gezicht en gekwelde stem, deed Sinsemilla een angstige smeekbede om begrip. ‘Nee, wacht, niet doen, niet doen... Ik wilde alleen maar wat maïsbrood met boter.’

Terwijl ze de tequila inschonk, tikte Leilani nerveus met de hals van de fles tegen de plastic beker toen ze het woord ‘maïsbrood’ hoorde.

Op die momenten dat Leilani wakker was geworden en merkte dat haar stalen beugel was verdwenen, toen ze werd gedwongen mee te doen aan het moeilijke en vernederende spel van zoek-de-beugel, was haar moeder uiterst geamuseerd geweest door haar inspanningen, maar had ook altijd volgehouden dat het spel haar onafhankelijkheid zou leren en haar eraan zou herinneren dat het leven ‘meer stenen naar je toegooit dan maïsbrood met boter’.

Die vreemde vermaning had altijd volledig in overstemming geleken met de algehele verkniptheid van onze Sinsemilla. Leilani had aangenomen dat ‘maïsbrood met boter’ geen speciale betekenis had, dat de woorden ‘havermoutkoekjes’ of ‘geroosterde marshmallows’ of ‘rozen met lange stelen’ ook goed zouden zijn geweest.

Ineengedoken op de vloer, naar buiten loerend tussen de tralies van de omheining van haar vingers, en duidelijk een aanval verwachtend, smeekte Sinsemilla: ‘Niet doen. Alsjeblieft, niet doen.’

‘Ik ben het maar.’

‘Alsjeblieft, alsjeblieft niet doen.’

‘Moeder, het is Leilani. Alleen maar Leilani.’

Ze wilde niet in overweging nemen dat haar moeder misschien niet in de een of andere door drugs geschilderde fantasie zat, maar in het canvas van haar verleden, omdat dit zou suggereren dat ze ooit bang was geweest, had geleden en om genade had gesmeekt die haar wellicht nooit was gegeven. Het zou ook suggereren dat ze niet alleen maar minachting verdiende, maar minstens enige mate van sympathie. Leilani had vaak medelijden gehad met haar moeder. Medelijden gaf haar een veilige emotionele afstand, maar sympathie veronderstelde een overeenkomst in lijden, een verwante ervaring, en ze zou niet, kon niet, ooit haar moeder tot in die mate verontschuldigen dat sympathie vereist leek.

Het lichaam van Sinsemilla huiverde zo dat de kastdeuren, waar ze tegenaan zat, ratelden, en elke ratel leek het ritme van haar ademhaling te verstoren, zodat ze in- en uitademde met korte, onregelmatige snikken, en woorden uitbraakte met een ademloze urgentie. ‘Alsjeblieft, alsjeblieft, alsjeblieft. Ik wilde alleen maar maïsbrood. Maïsbrood met boter. Alleen maar maïsbrood met boter.’

Met de hoge beker tequila met ijs en limoen, zoals lief moedertje het ’t liefst had, knielde Leilani op haar goede knie neer. ‘Dit wilde je hebben. Neem aan. Hier.’

Twee waaiers van trillende vingers gaven Sinsemilla’s gezicht een vizier. Haar ogen die net te zien waren tussen de elkaar overlappende vingers, waren blauw als altijd, maar getint met een kwetsbaarheid en een verschrikking die ze niet eerder had laten zien. Dit was niet de buitenissige angst voor de niet-bestaande monsters die soms haar hoofdtrips belaagden, maar een diepere angst die door het vorderen van de jaren niet minder werd, die het hart aantastte en de geest samenkneep, een angst voor een monster dat, misschien nu alleen nog een hersenspinsel, ooit echt had bestaan.

‘Alleen maar met boter. Maïsbrood met boter.’

‘Neem dit, mama, tequila, voor jou,’ drong Leilani aan, en haar eigen stem was net zo bibberig als die van haar moeder.

‘Doe me geen pijn. Niet doen, niet doen, niet doen.’

Onophoudelijk bleef Leilani de beker tegen de handen drukken die haar moeder ter bescherming voor haar gezicht hield. ‘Hier is het, het verrekte maïsbrood, het maïsbrood met boter, mama, pak het aan. In godsnaam, pak het!’

Nooit eerder had ze tegen haar moeder geschreeuwd. Die laatste vier woorden, gegild uit frustratie, schokten Leilani en maakten haar bang, omdat ze een innerlijke kwelling toonden die veel acuter was dan alles wat ze zichzelf had kunnen bekennen, maar de schok was onvoldoende om Sinsemilla vanuit de herinnering in het heden terug te krijgen.

Het meisje zette de beker tussen de dijen van haar moeder, waar de fles tequila had gestaan. ‘Hier. Hou vast. Als je het omgooit, ruim jíj het op.’

Toen hield haar bionische been ermee op, of misschien veroorzaakte paniek een kortsluiting in haar hersenen, zodat ze niet meer wist hoe ze het belaste been moest bewegen, maar in ieder geval zat Leilani vast in een knieval voor de mislukte godin van moederlijke liefde, terwijl Sinsemilla achter het scherm van haar handen snikte. De keuken werd kleiner tot die net zo klein was als een biechtstoel, en een claustrofobische druk ongewilde bekentenissen uit Sinsemilla leek te gaan persen en Leilani te verplichten tot een bitterheid die zo diep en zo vloeibaar was dat die haar zeker als drijfzand zou verzwelgen en haar zou vernietigen als ze erbij stil zou durven staan.

Om uit de verstikkende aura van haar moeder weg te komen, klauwde het meisje zich uitzinnig vast aan de rand van het aanrecht en aan de greep van de koelkast, en trok zich overeind. Ze draaide zich op haar slechte been om, duwde zich van de koelkast af en liep wankelend naar de voorkant van de Gunstige Wind alsof ze zich aan boord van een deinend schip bevond.

In de cabine klom ze half vallend in een stoel, balde haar handen tot vuisten in haar schoot en beet haar tanden op elkaar, verbeet de aandrang om te huilen, beet die doormidden, slikte hard en hield de tranen binnen die alle verdediging die ze zo wanhopig nodig had zou laten verdwijnen, haalde warm en hortend adem, ademde daarna net zo hevig maar dieper en langzamer uit, en vervolgens nog langzamer, kreeg weer greep op zichzelf, zoals het haar altijd was gelukt, ongeacht de provocatie of de teleurstelling.

Pas na tien minuten besefte ze dat ze in de stoel van de chauffeur zat, die ze onbewust had uitgekozen vanuit de illusie van beheersing die die gaf. Ze zou niet werkelijk de motor starten en wegrijden. Ze had geen sleutel. Ze was pas negen jaar oud, had een kussen nodig om over het stuur heen te kijken. Hoewel ze alleen maar in jaren een kind was, terwijl haar nooit de kans was gegeven kind te zijn, had ze deze stoel uitgekozen op de manier van een kind die deed alsof het de leiding had. Als spelen met macht de enige macht was die je had, als spelen met vrijheid de enige vrijheid was die je misschien ooit zou kennen, dan kun je maar beter een rijke fantasie hebben en enige bevrediging halen uit doen alsof, omdat het misschien wel de enige bevrediging is die je ooit zult krijgen. Ze opende haar vuisten en greep het stuurwiel zo stevig beet dat haar handen bijna meteen pijn begonnen te doen, maar ze ontspande haar greep niet.

Leilani zou onze Sinsemilla verduren, haar troep opruimen, haar gehoorzamen zolang het haar of anderen geen schade berokkende, medelijden met haar hebben, haar met medeleven behandelen en zelfs voor haar bidden, maar ze zou geen sympathie voor haar opbrengen. Als er redenen waren om sympathie voor haar te voelen, wilde ze die niet weten. Omdat ze met sympathie de afstand die ze tussen hen nodig had om te overleven in deze beperkte ruimte, zou opgeven. Omdat ze met sympathie het risico zou lopen meegetrokken te worden in de draaikolk van chaos, woede, narcisme en wanhoop die Sinsemilla wás. Omdat, verdomme, zelfs als het oude moederwezen zelf als kind, of daarna, had geleden, en zelfs als haar lijden haar ertoe had aangezet om haar ontsnapping in drugs te zoeken, ze nog steeds dezelfde vrije wil bleef houden als ieder ander, dezelfde macht had om zich te verzetten tegen slechte keuzes en te gemakkelijke pleisters op haar wonden. En als ze niet vond dat ze het aan zichzelf verplicht was haar gedrag te verbeteren, dan moest ze weten dat ze het verplicht was aan haar kinderen, die er nooit om gevraagd hadden als tovenaars geboren te worden of überhaupt geboren te worden. Niemand zou Leilani Klonk ooit uit elkaar zien vallen van de dope, stinkend naar alcohol, liggend in haar eigen kots, in haar eigen pis, o god, zeker niet, dat niet, nóóit. Ze zou een mutant zijn, oké, maar geen vertoning. Sympathie voor haar moeder was te veel gevraagd, en ze zou die niet hebben als het schenken van sympathie betekende dat ze haar kostbare plekje in haar hart prijs moest geven, dat kleine plekje van vrede waar ze zich op de moeilijkste momenten kon terugtrekken, dat innerlijke hoekje waar haar moeder niet kon komen, en waar, daardoor, hoop huisde.

Bovendien, als zij de gewilde sympathie gaf, dan zou ze hem niet kunnen doseren; ze kende zichzelf goed genoeg om te weten dat ze de kraan wijd open zou zetten. Daarbij, als ze sympathie schonk aan het moederwezen, zou ze niet meer zo waakzaam zijn als ze moest zijn. Ze zou haar scherpte verliezen. En dan zou ze niet meer op haar hoede zijn voor een verdovingsmiddel in haar drankje. Ze zou wakker worden uit een slaap die zo diep was dat er chirurgie op haar uitgeoefend kon worden, en ontdekken dat haar hand rijkelijk versierd was met obsceniteiten, of haar gezicht misvormd om te passen bij de hand. Zelfs rivieren van sympathie zouden haar moeder niet schoonwassen van haar verslavingen, haar wanen, haar eigenliefde, en een zielig monster bleef altijd een monster.

Leilani zat hoog in de chauffeursstoel en hield zich vast aan het stuur, ging nergens heen, maar gleed in ieder geval niet in de kloof die zo lang had gedreigd haar op te slokken.

Ze had het mes nodig. Ze moest sterk zijn voor wat er mocht komen, sterker dan ze ooit was geweest. Ze had God nodig, Gods liefde en leiding, en ze vroeg nu haar Schepper om hulp, en ze hield zich vast aan het stuur, hield zich vast, en hield zich vast.

56

Dus hier zit Curtis Hammond in een moreel dilemma op een plek waar hij nooit had gedacht nog eens terecht te komen: een Fleetwood-kampeerwagen in Twin Falls, in Idaho. Gezien alle exotische, spectaculaire, gevaarlijke en ronduit onmogelijke plaatsen in het universum waar hij geweest is, lijkt dit een teleurstellend gewone omgeving voor misschien de grootste ethische crisis van zijn leven. Gewoon doelt natuurlijk niet op de Spelkenfelter-tweeling, alleen op de plaats.

Zijn moeder was een instrument van hoop en vrijheid geweest in een strijd die niet alleen werelden overspande, maar melkwegen. Ze had moordenaars afgetroefd van onmetelijk veel woester allooi dan de valse mam en pap in de winkel op het kruispunt, had het licht van vrijheid en de zo hevig benodigde hoop gebracht aan tallozen, had haar leven gewijd aan het terugdrijven van de duisternis van onwetendheid en haat. Curtis wil meer dan wat ook haar werk voortzetten, en hij weet dat zijn grootste kansen op succes liggen bij het volgen van haar regels en het respecteren van haar moeizaam verworven wijsheid.

Een van de meest herhaalde axioma’s van zijn moeder instrueerde dat je, ongeacht de wereld die je bezoekt, ongeacht de hachelijke staat van beschaving op die wereld, niets kunt bereiken als je je werkelijke buitenaardse afkomst bekendmaakt. Als mensen weten dat je van een andere planeet bent, dan wordt het buitenaardse contact het verhaal; en het is ook meteen zo’n enorm verhaal dat het je boodschap in de schaduw stelt en ervoor zorgt dat je je opdracht nooit kunt voltooien.

Je moet je aanpassen. Je moet een van hen wórden wier wereld je hoopt te redden.

Hoewel uiteindelijk misschien de tijd aanbreekt om jezelf bekend te maken, zal het meeste werk in anonimiteit gedaan moeten worden. Daarbij vindt een beschaving in een spiraal richting afgrond, die spiraal vaak opwindend en houdt die samenleving soms van de belofte die er in de diepten beneden ligt. Mensen zien vaak de romantiek van de duisternis maar kunnen de uiteindelijke verschrikking niet zien die op de bodem in de diepste donkerte ligt te wachten. Daarom wijzen ze de uitgestoken hand van de waarheid af, ongeacht de goede wil die ermee bewezen wordt, en staan ze erom bekend hun zogenaamde weldoeners vaak te doden.

Bij dit werk, in ieder geval in het begin, is heimelijkheid de sleutel tot succes.

Dus als Cass zich over de tafel heen buigt in het spookachtige kaarslicht en vraagt of Curtis een buitenaards wezen is, en als Polly suggereert dat Old Yeller misschien ook een buitenaards wezen is, en als de scherpzinnige tweeling samen zegt: ‘Vertel ons je verhaal, ET,’ kijkt Curtis in de doordringende blauwe ogen van de ene zuster, staart in de doordringende blauwe ogen van de andere, neemt een slok van zijn maltbier, herinnert zichzelf aan alle lessen van zijn moeder – die hij niet heeft geleerd via het downloaden van megadata, maar van tien jaar dagelijkse instructies – haalt diep adem en zegt: ‘Ja, ik ben buitenaards,’ en vertelt hun dan de hele waarheid en niets dan de waarheid.

Zijn mam heeft hem daarnaast ook geleerd dat er zich soms buitengewone omstandigheden kunnen voordoen waarin het verstandig is de regels te overtreden. En vaak heeft ze gezegd dat er van tijd tot tijd iemand op je pad komt die zo speciaal is, dat door die ontmoeting met hem of haar de richting van je leven onverwachts een andere wending krijgt, en je daardoor voor eeuwig verandert, en ten goede.

Gabby, de nachtwaker van het gerestaureerde spookstadje in Utah, was duidelijk niet de aangewezen persoon geweest voor een dergelijke positieve wending.

Maar de Spelkenfelter-tweeling, met hun duizelingwekkende verscheidenheid aan gemeenschappelijke interesses, met hun enorme honger naar leven, hun goede harten en hun tederheid, zijn absoluut de magische wezens over wie zijn moeder had gesproken.

Hun verrukking door zijn onthullingen ontroert de moederloze jongen. Hij wordt zo overweldigd door hun kinderlijke verwondering dat hij kan zien wat ze ooit waren en hoe ze eruit hebben gezien als kleine meisjes in Indiana. Nu, op een andere manier dan Old Yeller, zijn Castoria en Polluxia ook zijn zusters geworden.

57

Misschien was Preston wel even langs het kleine casino van Hawthorne gegaan om blackjack te spelen, of had hij een goed observatiepunt gevonden vanwaar hij de spectaculaire verzameling sterren kon bestuderen die de woestijnlucht verlichtte, in de hoop een majestueus buitenaards cruiseschip te zien dat bezig was aan een luchtexcursie langs plattelandsstadjes. Of misschien deed hij er zo lang over om terug te keren met het eten omdat hij ergens was blijven hangen om een arme stakker te vermoorden die lelijke duimen had en daardoor het noodlot bezat een leven te leiden van ondermaatse kwaliteit.

Toen hij ten slotte arriveerde, had hij papieren zakken bij zich waaruit verrukkelijke geuren opstegen. Broodjes gezond met vlees en kaas en uien en paprika’s, met allemaal sauzen. Zakken vol heerlijke aardappelsalade, pastasalade. Rijstpudding, ananaskwarktaart.

Voor onze Sinsemilla had haar eeuwig attente man een tomaat-met-courgettesandwich meegenomen, met bonenpasta en mosterd, op een grof tarwebroodje, met erbij zure pompoen met zeezout en een tahoepudding met johannesbroodsmaak.

Dankzij de lange dag op de snelweg, alle gemene plannenmakerijen, de gesnoven drugs, de gerookte drugs, de gegeten drugs en de bekers tequila was lief moedertje helaas te bewusteloos om samen met haar gezin aan het avondeten te zitten.

Moedige Preston bleek net zozeer een atleet als een academicus te zijn. Hij tilde het slappe lichaam van het moederwezen van de keukenvloer en droeg haar naar hun slaapkamer achter in de kampeerwagen waar ze iets discreter in een onfatsoenlijke houding kon liggen. Terwijl ze werd weggesleept, maakte onze Sinsemilla niet meer geluid en toonde niet meer leven dan een zak cement.

Doctor Doom bleef een tijdje in hun boudoir en Leilani durfde, hoewel de deur openstond, geen stap in de richting van die dreigende drempel te doen om te zien wat er aan de hand was. Ze nam aan dat hij het dek opensloeg, een stokje aardbeien-kiwi wierook aanstak, zijn betoverend comateuze bruid uitkleedde, en in het algemeen de scène voorbereidde voor een sessie van echtelijke zegen die volledig anders was dan wijlen Dame Barbara Cartland, vruchtbaar schrijfster van romantische boeken, ooit voor mogelijk had gehouden in de meer dan duizend liefdesverhalen die ze had voortgebracht.

Leilani benutte Prestons afwezigheid door de slaapbank in de zitruimte open te trekken, die al was voorzien van lakens en een deken, en om in de zakken uit de broodjeswinkel haar eerlijke deel van het lekkerste eten uit te kiezen. Ze trok zich met het eten en het boek over de kwaadaardige zwijnmensen uit een andere dimensie terug op haar bed en at, en deed alsof ze met volle overgave las om maar niet bij haar pseudovader aan tafel te hoeven zitten.

Haar bezorgdheid om een bedreigend dineetje voor twee te moeten hebben met Preston Maddoc, alias Jordan Banks, mogelijk met zwarte kaarsen en een gebleekte schedel op tafel, bleek ongefundeerd. Hij opende een fles Guinness, ging alleen aan de eettafel zitten en nodigde haar niet uit bij hem te komen zitten.

Hij zat met zijn gezicht naar haar toe, misschien drieënhalve meter van haar vandaan.

Vertrouwend op het zicht uit haar ooghoeken, wist Leilani dat hij van tijd tot tijd naar haar keek, misschien zelfs langere periodes bleef staren; maar hij zei geen woord. Hij had eigenlijk niet meer tegen haar gesproken sinds de lunch in de koffiezaak westelijk van Las Vegas. Omdat ze openlijk had verklaard dat hij haar broer had vermoord, zat doctor Doom te pruilen.

Je zou kunnen denken dat moordzuchtige maniakken niet lichtgeraakt waren. Gezien hun misdaad jegens hun medemensen, jegens de mensheid zelf, zou je kunnen veronderstellen dat ze zouden verwáchten dat hun motieven vragen opwierpen en zelfs bij gelegenheid aangevallen zouden worden. Maar door de jaren heen gaf Leilani’s ervaring met Preston aan dat moordzuchtige maniakken gevoelens hadden die teerder en gemakkelijker te kwetsen waren dan die van een meisje aan het begin van de puberteit. Ze kon bijna de pijn en het gevoel van onrechtvaardigheid voelen die hij uitstraalde.

Hij wist natuurlijk dat hij Lukipela had vermoord. Hij leed niet aan geheugenstoornis. Hij had Luki niet vermoord en begraven in een vlaag van verstandsverbijstering. Toch leek hij het gevoel te hebben dat Leilani een beklagenswaardig gebrek aan manieren had getoond door tijdens de lunch, en in aanwezigheid van een vreemde, naar deze trieste en gruwelijke zaak te verwijzen, en door zijn geloofwaardigheid in twijfel te trekken in de zaak van buitenaardse genezers en hun levitatiestraal waarmee Luki omhoog werd gehaald.

Ze wist zeker dat Preston, als ze opkeek van haar boek over zwijnmensen en haar verontschuldigingen aanbood, zou glimlachen en iets zou zeggen als: Hé, het is in orde, schattebout, iedereen maakt fouten, wat te griezelig was om over na te denken, hoewel het leek alsof ze niet kon ophouden er wél over na te denken.

Op dit moment lag zijn geliefde vrouw op hem te wachten, even slap als slijk en even bij zinnen en waakzaam als een blok kaas. Het heerlijke vooruitzicht vrolijkte hem zo op dat hij niet als een waanzinnige Rus tijdens het eten bleef zitten broeden. De doemdoctor at snel en keerde terug naar de slaapkamer, sloot deze keer de deur achter zich en liet de eettafel vol zakken, bakjes en smerige plastic lepeltjes achter, erop vertrouwend dat Leilani de boel achter hem op zou ruimen.

Onmiddellijk sprong ze van het bed, pakte de afstandsbediening van de tv en zette een humorloze comedy aan. Ze zette het geluid zo hard als haar ’s avonds was toegestaan; maar het volume, hoewel zacht, zou voldoende zijn om elke uitdrukking van hartstocht, die ze anders zou kunnen horen uit de ruimte achter in de kampeerwagen, af te schermen.

Terwijl de broedster van tovenaarsbaby’s daar levenloos lag en Preston bezig was met ondenkbare daden in het liefdesnest van de verdoemden, tilde Leilani het voeteneinde van haar matras op bij de rechterhoek, trok de twee stukken plakband van de stof los en tastte voorzichtig in het gat. Ze vond de kleine plastic zak waarin ze maanden geleden het mes had gedaan om ervoor te zorgen dat het niet langzaamaan dieper in het matras zou verdwijnen.

Het pakje voelde anders aan dan moest. De grootte, de vorm en het gewicht waren helemaal verkeerd.

Het plastic zakje was doorzichtig. Toen ze het van onder de matras tevoorschijn haalde, zag ze meteen dat het mes dat ze erin had verborgen, er niet in zat; er zat zeker geen mes in, maar wel het figuurtje van de pinguïn dat van Tetsy was geweest en dat Preston mee naar huis had genomen omdat het hem had doen denken aan Luki, en dat Leilani onder de hoede van Geneva Davis had achtergelaten.

58

Middernacht in Sacramento: die drie woorden zouden nooit de titel van een liefdesroman of van een grote Broadway-musical worden.

Zoals elke plaats had deze stad zijn eigen schoonheid en zijn deel aan charme. Maar voor een bezorgde en vermoeide reiziger die op dit deprimerende uur arriveerde en alleen maar op zoek naar goedkoop onderdak was, scheen de hoofdstad van de staat ellendig in elkaar gekropen onder een mantel van mistroostigheid.

Een afrit van de snelweg bracht Micky op een griezelig verlaten industrieterrein: niemand te zien, haar Camaro de enige auto op straat.

Straten van beton, dat zich horizontaal en verticaal uitstrekte, deprimeerden haar ondanks de helderheid van schelle elektrische borden. Het harde licht wette scherpe schaduwen, en de sfeer was zo vreemd middeleeuws dat ze een hoop bruine bladeren in een goot voor een stapel dode ratten aanzag. Ze verwachtte half te ontdekken dat iedereen hier dood lag of stervende was aan de pest.

Ondanks de eenzame straten had haar gevoel van ongemak geen uiterlijke oorzaak, maar slechts een innerlijke bron. Tijdens de lange rit naar het noorden, had ze te veel tijd gehad om na te denken over alle manieren waarop ze Leilani misschien in de steek zou laten.

Ze zag een motel dat binnen haar budget viel en de receptionist was zowel in leven als van deze tijd. Zijn T-shirt beweerde LOVE IS THE ANSWER! Een groen hartje vormde de punt onder het uitroepteken.

Ze droeg haar koffer en koelbox naar haar kamer op de begane grond. Ze had onder het rijden een appel gegeten, verder niets.

De motelkamer was een volgekladderd kleurenpalet, een modeseminar over de desoriënterende effecten van vloekende kleuren, onaangenaam, ondanks de agressieve opgewektheid. De plek was niet heel smerig: misschien net schoon genoeg om ervoor te zorgen dat de kakkerlakken zich beleefd zouden gedragen.

Ze ging met de koelbox op bed zitten. De ijsblokjes in de plastic zakken waren nog niet half gesmolten. De blikjes cola waren nog koud.

Terwijl ze een kipsandwich en een koekje at, keek ze naar de tv, zapte van het ene nachtpraatprogramma naar het andere. De presentatoren waren grappig, maar het cynisme dat elke grap begeleidde, deprimeerde haar al snel, en onder alle grappen bemerkte ze een niet erkende wanhoop.

Sinds de jaren zestig was hip in Amerika in toenemende mate nihilisme gaan betekenen. Dat zou heel vreemd zijn overgekomen op de jazzmusici uit de jaren twintig en dertig die hip hadden uitgevonden. Destijds was hipheid een viering van de individuele vrijheid; nu vereiste het overgave aan het groepsdenken en het geloof in de betekenisloosheid van het menselijke bestaan.

Tussen de snelweg en het motel was Micky langs een drankwinkel gekomen. Terwijl ze haar ogen sloot, kon ze in haar herinnering de rijen glanzende flessen op de planken zien staan waarvan ze door de ramen een glimp had opgevangen.

Ze doorzocht de koelbox voor het lekkers dat Geneva had genoemd. De weckpot van een halve liter met een groenige tint was luchtdicht verzegeld met een klem en een rubberen ring.

Het lekkers was een rol bankbiljetten van tien en twintig dollar met een elastiek eromheen. Tante Gen had het geld onder in de koelbox verstopt en had de pot pas op het laatste moment genoemd, ervan uitgaand dat Micky het niet geaccepteerd zou hebben als ze het haar direct had aangeboden.

Vierhonderddertig dollar. Dat was meer dan Gen zich kon veroorloven om bij te dragen aan de zaak.

Na het geld geteld te hebben, rolde Micky het stevig op en stak het terug in de weckpot. Ze zette de koelbox op de ladekast.

Dit cadeau kwam niet als een verrassing. Tante Gen gaf net zo makkelijk dingen weg als ze ademhaalde.

In de badkamer, terwijl ze haar gezicht waste, dacht Micky aan een ander cadeautje dat in de vorm van een raadsel was gekomen toen ze zes was: Wat vind je achter de poort die voor de laatste poort naar de hemel komt?

De poort naar de hel, had Micky geantwoord, maar tante Gen had gezegd dat haar antwoord niet goed was. Hoewel het antwoord logisch en correct leek voor de jonge Micky, bleef dit hoe dan ook Gens raadsel.

Dood, had de Micky van zo lang geleden gezegd. De dood zit achter de poort, omdat je eerst moet doodgaan voordat je naar de hemel kunt gaan. Doden... ze zijn allemaal koud en ruiken raar, dus de hemel moet afschuwelijk zijn.

Lichamen gaan niet naar de hemel, had Geneva uitgelegd. Alleen zielen gaan, en zielen rotten niet.

Na nog een paar foute antwoorden, een dag of twee later, had Micky gezegd: Wat ik achter de poort zou vinden, is iemand die staat te wachten om me tegen te houden, zodat ik de volgende poort niet bereik, iemand die me uit de hemel weghoudt.

Dat is heel vreemd wat je daar zegt, muisje. Wie zou een engel als jij uit de hemel weg willen houden?

Een heleboel mensen.

Zoals wie?

Ze houden je erbuiten door je stoute dingen te laten doen.

Nou, dat zal hun niet lukken. Want jij zou nog geen stoute dingen kunnen doen als je het probeerde.

Ik kan stout zijn, had Micky haar verzekerd, ik kan echt stout zijn.

Deze bewering had tante Gen als vertederend opgevat, de harde opstelling van een onschuldig kind met een puur hart. Nou, schat, ik moet toegeven dat ik de lijst van de meest gezochte misdadigers van de FBI de laatste tijd niet heb doorgenomen, maar ik vermoed dat je er niet op staat. Vertel me één ding dat je hebt gedaan waardoor je niet in de hemel zou komen.

Dit verzoek had Micky ogenblikkelijk in tranen gebracht. Als ik het vertel, houdt u niet meer van me.

Muisje, stil nou, stil, kom hier, geef tante Gen een knuffel. Rustig, muisje. Ik zal altijd van je blijven houden, altijd, altijd.

Tranen hadden tot knuffelen geleid en knuffelen had tot bakken geleid, en tegen de tijd dat de koekjes klaar waren, was die in potentie onthullende gesprekstrein ontspoord en had tweeëntwintig jaar naast de rails gestaan, tot twee avonden geleden toen Micky ten slotte had gesproken over de romantische voorkeur van haar moeder voor slechte mannen.

Wat vind je achter de poort die voor de laatste poort naar de hemel komt?

Tante Gens onthulling van het juiste antwoord, maakte van de vraag minder een raadsel dan een inleiding tot een verklaring van geloof.

Hier, nu, terwijl ze klaar was met tandenpoetsen en haar gezicht bestudeerde in de badkamerspiegel, herinnerde Micky zich het juiste antwoord – en vroeg zich af of ze het ooit zou kunnen geloven, zoals haar tante het oprecht leek te geloven.

Ze liep terug naar het bed. Knipte de lamp uit. Morgen Seattle. Zondag Nun’s Lake.

En als Preston Maddoc helemaal niet kwam opdagen?

Ze was zo uitgeput dat ze ondanks al haar zorgen in slaap viel – en droomde. Van gevangenistralies. Van klaaglijk fluitende treinen in de nacht. Een verlaten station, vreemd verlicht. Maddoc die wachtte met een rolstoel. Vanaf haar nek verlamd, hulpeloos, zag ze zich door hem meegevoerd worden, niet in staat zich te verzetten. We zullen de meeste van je organen oogsten en die aan mensen geven die het meer verdienen, zei hij, maar één ding is van mij. Ik maak je borstkas open en eet je hart op terwijl je nog in leven bent.

59

Nadat ze de pinguïn had gevonden in plaats van het fileermes, schoot Leilani sneller overeind dan haar hinderlijke beugel haar ooit had laten doen. Plotseling leek Preston alziend, alwetend. Ze keek naar het keukentje en verwachte half hem daar te zien, glimlachend alsof hij boe wilde zeggen.

De personages van de comedy werden direct mimespelers, en niet minder grappig, toen Leilani het geluid met de afstandsbediening uitzette.

Een verdachte stilte kwam van de slaapkamer, alsof Preston zijn tijd afwachtte en het moment probeerde te vangen wanneer hij haar het meest waarschijnlijk zou kunnen betrappen op het ontdekken van de pinguïn – niet om een confrontatie aan te gaan, maar puur om het amusement.

Leilani liep naar het punt waar de zithoek overging in de keuken. Ze keek behoedzaam naar de achterkant van de kampeerwagen.

De deur naar de badkamer annex waskamer stond open. Achter die duistere plek was de deur naar de slaapkamer: dicht.

Een dunne, warme, lichtgevende ambergele streep bepaalde de smalle spleet tussen de deur en de drempel. En dat was fout. Preston Maddocs amoureuze kant haalde geen inspiratie uit het romantische schijnsel van een met zijde afgedekte lamp of uit het golvend flakkeren van kaarsvlammen. Soms wilde hij duisternis voor de daad, misschien om zich beter te kunnen voorstellen dat de slaapkamer een mortuarium was, en het bed een doodskist. Andere keren...

Het ambergele licht knipte uit. Duisternis verbond de deur met de drempel. Toen zag Leilani in de spleet het zwakke maar toch duidelijke schijnsel van een televisie: het flikkeren van geesten die door droomlandschappen op het scherm bewogen en hun spookachtige licht op de muren van de slaapkamer wierpen.

Ze hoorde bekende flarden muziek, de herkenningsmelodie van Faces of Death. Deze weerzinwekkende videoband toonde zeldzame opnamen van gewelddadige dood en de naweeën ervan achterelkaar, voornamelijk gericht op menselijk lijden en op lijken in alle staten van verwoesting en ontbinding.

Preston had deze gestoorde film zo vaak gezien dat hij elk afschuwelijk beeld net zo in zijn geheugen had opgeslagen als een doodserieuze fan van Star Trek III: The Search for Spock de dialogen woord voor woord kon citeren. Zo nu en dan genoot Sinsemilla samen met hem van het bloederige feest: bewondering voor deze documentaire was de drijvende kracht achter haar fotografie van doodgereden dieren.

Na gedwongen te zijn een paar minuten van Faces of Death te zien had Leilani zich met moeite uit Sinsemilla’s armen bevrijd en had daarna geweigerd er ook nog maar één keer een blik op te werpen. Wat de pseudovader en de bijenkoningin fascineerde, maakte Leilani alleen maar misselijk. Maar meer dan misselijkmakend alleen, wekte de video zo’n medelijden op voor de echte doden en stervende mensen die op het scherm werden getoond dat ze na drie of vier minuten kijken, naar de wc was gevlucht en haar snikken in haar handen had gesmoord.

Soms noemde Preston Faces of Death een enorme intellectuele stimulans. Soms verwees hij ernaar als avant-gardeamusement. Hij hield vol dat hij niet geprikkeld werd door de inhoud, maar creatief geïntrigeerd was door de kunstzinnige wijze waarop het weerzinwekkende onderwerp werd verkend.

In werkelijkheid, zelfs al was je negen en bijna tien, hoefde je geen wonderkind te zijn om te begrijpen dat deze video voor de doemdoctor precies hetzelfde was als wat de pikante videoproducties van Playboy voor de meeste mannen betekende. Je begreep het heel goed, maar je wilde er niet te vaak en te diep over nadenken.

De herkenningsmelodie werd zachter toen Preston het volume bijstelde. Hij hield van zacht, want hij was gevoeliger voor beelden dan voor kreten van pijn en angst.

Leilani wachtte.

Spooklicht onder de deur, bleke geesten fladderend.

Ze huiverde toen ze er ten slotte van overtuigd werd dat dit niet alleen maar een truc was om haar onverhoeds te betrappen. Liefde – of wat aan boord van de Gunstige Wind voor liefde doorging – was in volle gang.

Stoutmoedig liep Leilani het keukentje in, knipte het gootsteenlicht aan dat Preston eerder had uitgedaan, en opende de la met keukengerei. Na het fileermes uit haar matras gehaald te hebben, had hij het niet teruggelegd bij de rest. Weg waren ook het slagersmes, het vleesmes, het broodmes – eigenlijk alle messen. Weg.

Ze opende de la waarin het gewone bestek lag. Theelepeltjes, soeplepels en opdienlepels lagen naast elkaar zoals ze altijd hadden gedaan. De steakmessen waren weg. Hoewel te bot om als effectieve wapens te dienen, waren de tafelmessen ook verdwenen. De vorken ontbraken.

La voor la, deur voor deur, de hele keuken door, zonder zich nog zorgen te maken of Preston haar betrapte tijdens de zoektocht, zocht Leilani naar iets waarmee ze zichzelf zou kunnen verdedigen.

O ja, natuurlijk, met een rasp of een vijl kon je, volgens duizend gevangenisfilms, de steel van een doodgewoon theelepeltje bijwerken tot het een punt had gekregen om te doden, tot één kant net zo scherp opblonk als een mes. Misschien kon je het stiekem doen, zelfs in de beperkte ruimte van een kampeerwagen, zelfs met een linkerhand als een stompe, kleine, verdraaide, halfbakken muffin. Maar je kon het niet als je géén rasp of vijl had.

Tegen de tijd dat ze de laatste la opentrok, het laatste kastje nakeek en de vaatwasser had geïnspecteerd, wist ze dat Preston elk object dat als wapen gebruikt kon worden, had weggehaald. Hij had het keukentje ook ontdaan van elk stuk gereedschap dat overeenkwam met een rasp of vijl en dat gebruikt kon worden om een gewoon object in een dodelijk instrument te veranderen.

Hij maakte zich op voor het eindspel.

Misschien zouden ze doorsteken naar Montana na een bezoek aan de door buitenaardse wezens genezen mafketel in Nun’s Lake. Of misschien zou Preston de bevredigende symmetrie om haar naast Luki te begraven laten schieten en haar gewoon in Idaho doden.

Na al die jaren in deze afgesloten ruimtes, was het keukentje haar net zo vertrouwd als welke plaats ook op aarde, en toch voelde ze zich verloren, zoals ze zich misschien zou voelen als ze ineens in de diepten van een oerbos terecht was gekomen. Ze draaide zich langzaam in een cirkel rond, alsof een donker en onheilspellend bos haar in verwarring bracht, en ze naar een veelbelovend pad zocht en niet vond.

Zo lang al handelde ze vanuit het geloof dat ze pas ernstig in gevaar zou komen als haar tiende verjaardag naderde, en dat ze tijd zou hebben om een ontsnapping voor te bereiden. Daardoor was haar mentale archief aan overlevingsplannen niet omvangrijk, hoewel ook niet leeg.

Al voor Leilani’s beroep op de serveerster tijdens de lunch, had Preston zijn schema veranderd. De ontbrekende messen waren het bewijs, die hij moest hebben verwijderd in de nacht voordat hij Leilani en Sinsemilla vroeg in de ochtend naar de garage had gereden en hen aan boord van de Gunstige Wind had gebracht.

Ze was nog niet klaar om een uitbraak naar vrijheid te wagen. Maar ze kon maar beter klaar zijn tegen de tijd dat ze op zondag Nun’s Lake bereikten.

Tot dan kon ze Preston maar beter laten geloven dat ze de verwisseling van de pinguïn voor het fileermes of de verwijdering van alle scherpe dingen uit de keuken nog niet had opgemerkt. Hij jende haar puur uit plezier en ze was vastbesloten hem niet de intensiteit van haar angst te tonen, of om hem te laten genieten van haar vrees.

Bovendien zou hij, op het moment dat hij wist dat zij van de pinguïn op de hoogte was, zijn moordschema misschien verder naar voren halen. Wellicht wachtte hij dan niet eens tot Idaho.

Dus ze ruimde zoals gewoonlijk de eettafel op. Zette de restjes in de koelkast. Spoelde het plastic bestek van de broodjeszaak af – allemaal lepels – en gooide dat bij het afval.

Weer bij de slaapbank, stak ze de pinguïn terug in de matras en maakte de scheur in de bekleding weer dicht met de twee stukken isolatieband.

Met de afstandsbediening bracht ze het geluid terug op de tv waarmee ze de zachte muziek en de stemmen van Faces of Death buitensloot.

Ze klom op haar bed, waar ze haar eten had laten staan. Hoewel ze geen trek had, at ze toch.

Later, in haar eentje op haar rug met alleen het licht van de tv om de duisternis tegen te gaan, terwijl spookachtig licht over de trekken van de zonnegod op het plafond flikkerden, vroeg ze zich af wat er met Mrs. D en Micky was gebeurd. Ze had het figuurtje van de pinguïn onder hun hoede achtergelaten en op de een of andere manier had Preston het weer te pakken gekregen. Mrs. D noch Micky zou het hem vrijwillig gegeven hebben.

Ze wilde hen wanhopig graag bellen.

Preston had een digitale telefoon waarmee hij over de hele wereld kon bellen, maar als hij hem niet vastgeklemd aan zijn riem bij zich droeg, liet hij hem achter in de slaapkamer waar het Leilani verboden was te komen.

Door de maanden heen had ze drie kwartjes heimelijk weggestopt op drie plaatsen in de kampeerwagen. Ze had de munten uit Sinsemilla’s portemonnee gepikt op die momenten dat zij met hun tweeën alleen aan boord van de Gunstige Wind waren en als haar moeder in de een of andere door drugs veroorzaakte onverschilligheid verkeerde.

In een noodgeval kon ze, met één kwartje en een openbare telefoon onder handbereik, het alarmnummer bellen. Ze kon ook collect bellen met iedereen die bereid was het telefoontje te accepteren – hoewel Mrs. D en Micky de enige mensen waren die een collect telefoontje van haar zóúden accepteren.

Het motelcasino vlakbij had beslist openbare telefoons, maar het zou lastig zijn om daar te komen. Eigenlijk was het bereiken van een telefoon vóór de volgende ochtend onmogelijk, omdat Preston na zijn terugkomst met het eten het alarmsysteem had geactiveerd op een toetsenbord naast de deur. Alleen hij en Sinsemilla kenden de code om het te deactiveren. Als Leilani de deur opende, zou ze een sirene in werking zetten en alle lichten ontsteken van het ene uiteinde van de bus tot het andere.

Als ze haar ogen sloot zag ze in gedachten Mrs. D en Micky aan de keukentafel, bij kaarslicht, lachend, op de avond dat ze haar voor het eten uitgenodigd hadden. Ze bad dat ze veilig waren.

Als je een post-nucleaire holocausthand hebt en dit gevaarlijke bionische linkerbeen, verwacht je dat mensen je opmerken, dat ze naar je staren, je aangapen, verbleken van schrik en naar dekking zoeken als je tegen ze sist en met je ogen rolt. Maar in plaats daarvan, ook met je beste glimlach op je gezicht en je haar gewassen, en je denkt dat je er redelijk presentabel uitziet, zelfs leuk, kijken ze van je weg of door je heen, misschien omdat ze zich voor jou generen, alsof ze geloven dat jouw invaliditeit je eigen schuld is en dat je vervuld bent – of hoort te zijn – van schaamte. Of misschien, om hun het voordeel van de twijfel te gunnen, kijken de meeste mensen door je heen omdat ze bang zijn je starend aan te kijken, of tegen je praten en onbedoeld iets zeggen dat kwetsend is. Of misschien denken ze dat je verlegen bent, dat je genegeerd wílt worden. Of misschien ligt het percentage mensen die hopeloze klootzakken zijn, fantastisch veel hoger dan je misschien zou willen geloven. Als je tegen hen spreekt, luisteren de meesten maar half; en als ze in hun halfluisterende manier beseffen dat je slim bent, gaan sommige mensen de ontkenning in en beperken zich tot een stijl van spreken die nauwelijks boven babypraat uitkomt, omdat ze in hun onwetendheid fysieke misvormingen associëren met domheid. Als je naast het hebben van een monsterhand en de monsterloop van Frankenstein, ook nog een kind bent en ontheemd, altijd onderweg, op zoek naar Obi-Wan Kenobi en de heldere zijde van de Kracht, ben je onzichtbaar.

Maar tante Gen en Micky hadden Leilani gezien. Ze hadden naar haar gekeken. Ze hadden geluisterd. Zij was écht voor hen, en zij hield van hen omdat zij haar zagen.

Als hen iets was overkomen door haar...

Terwijl ze wakker bleef tot de tijdklok van de tv het toestel uitzette en daarna haar ogen sloot om de slaperige glimlach van de zwakverlichte zonnegod buiten te sluiten, maakte ze zich zorgen om talrijke mogelijke doden die gestorven konden zijn. Als Preston Gen en Micky had vermoord, zou Leilani op de een of andere manier hem doden, en het maakte niet uit als ze zichzelf moest offeren om hem te pakken, want het leven zou dan toch niet meer de moeite van het leven waard zijn.

60

‘Je werk is zo opwindend. Als ik mijn leven opnieuw zou kunnen doen, zou ik ook privédetective worden. Je noemt jezelf stille, hè?’

‘Sommigen misschien, mevrouw,’ zei Noah Farrel, ‘maar ik noem mezelf speurder, tenminste, dat deed ik vroeger.’

Zelfs ’s ochtends, twee uur voor de middag, werd de keuken al belaagd door de augustushitte, alsof het een levende entiteit was, een enorme kat met een in de zon verwarmde vacht die tussen de tafelpoten en stoelen door sloop. Noah voelde zweet prikkelen dat zich op zijn voorhoofd vormde.

‘Toen ik ergens in de twintig was,’ zei Geneva Davis, ‘was ik hartstochtelijk verliefd op een speurder. Hoewel ik moet toegeven dat ik hem niet waard was.’

‘Dat vind ik moeilijk te geloven. U zult een behoorlijke partij zijn geweest.’

‘Je bent lief, schat. Maar om eerlijk te zijn, was ik nogal een stout meisje in die tijd, en zoals zij allemaal, had hij een ethische code die hij voor mij niet wilde breken. Maar je weet natuurlijk van speurdersethiek.’

‘Die van mij zit nogal in de knoop.’

‘Dat betwijfel ik oprecht. Wat vind je van mijn koekjes?’

‘Ze zijn heerlijk. Maar dit zijn geen amandelen, mevrouw.’

‘Precies. Het zijn pecannoten. Wat vind je van je vanillecola?’

‘Volgens mij is het kersencola.’

‘Ja. Ik heb kersensiroop gebruikt in plaats van vanille. Ik heb twee dagen achterelkaar cola met vanille gedronken. Dit leek me een leuke verandering.’

‘Ik heb sinds ik klein was nooit meer kersencola gedronken. Ik was vergeten hoe lekker het is.’

Glimlachend, met een knikje van haar hoofd wijzend naar zijn glas, zei ze: ‘En wat vind je van je vanillecola?’

Nu hij al een kwartier met Geneva aan de keukentafel zat, had Noah de geest van het gesprek overgenomen. Hij hief zijn glas als in een toast. ‘Verrukkelijk. U zei dat uw nicht heeft gebeld?’

‘Om zeven uur vanochtend, ja, uit Sacramento. Ik maakte me zorgen om haar overnachting daar. Een knap meisje is niet veilig in een stad waar zo veel politici zitten. Maar ze is nu weer onderweg en hoopt vanavond Seattle te bereiken.’

‘Waarom is ze niet naar Idaho gevlogen?’

‘Misschien lukt het haar niet meteen om Leilani te pakken te krijgen en dan moet ze hen ergens anders heen volgen; en dat kan weleens dagen duren. Daarom wilde ze haar eigen auto hebben. Bovendien is haar budget te krap voor vliegen en huurauto’s.’

‘Hebt u haar mobiele nummer?’

‘We zijn geen mensen met mobiele telefoons, schat. We zijn zo arm als kerkratten.’

‘Wat ze doet, lijkt me niet verstandig, Mrs. Davis.’

‘O, hemeltje, natuurlijk is het niet verstandig, schat. Het is gewoon iets dat ze moet doen.’

‘Preston Maddoc is een formidabele tegenstander.’

‘Hij is een kwaadaardige, zieke schoft, schat, en dat is precies waarom we Leilani niet bij hem kunnen laten.’

‘Zelfs als uw nicht uiteindelijk geen fysiek gevaar loopt, zelfs al krijgt ze het meisje te pakken en brengt ze haar hiernaartoe terug, beseft u dan in welke moeilijkheden ze zit?’

Mrs. Davis knikte terwijl ze van haar cola dronk en zei: ‘Voor zover ik het begrijp, zal de gouverneur haar een heleboel dodelijk gas laten inademen. En mij ongetwijfeld ook. Hij is niet zo’n aardige man, de gouverneur. Je zou denken dat hij ons verder met rust zou laten, nu hij onze elektriciteitsrekening verdrievoudigd heeft.’

Terwijl hij zijn voorhoofd depte met een papieren zakdoekje, zei Noah: ‘Mrs. Davis...’

‘Noem me alsjeblieft Geneva. Dat is een mooi Hawaïaans hemd.’

‘Geneva, zelfs met de allerbeste motieven blijft ontvoering nog altijd ontvoering. Een federaal misdrijf. De FBI zal erbij geroepen worden.’

‘We denken erover Leilani bij al die papegaaien te verbergen,’ vertrouwde Geneva hem toe. ‘Ze zullen haar nooit vinden.’

‘Welke papegaaien?’

‘Mijn schoonzuster, Clarissa, is een lieve, dikke vrouw met een kropgezwel en zestig papegaaien. Ze woont in Hemet. Wie gaat er nu naar Hemet? Niemand. Zeker de FBI niet.’

‘Die gaan wel naar Hemet,’ verzekerde hij haar ernstig.

‘Een van de papegaaien heeft een enorme woordenschat aan obsceniteiten, maar geen van de andere is grof gebekt. De papegaai die al dat vullis spuit, was ooit van een politieagent. Triest, hè? Een politieagent. Clarissa heeft geprobeerd zijn tekst te kuisen, maar zonder veel succes.’

‘Geneva, zelfs als het meisje al die dingen niet verzint, zelfs als ze echt in gevaar verkeert, kun je het recht niet in eigen hand nemen...’

‘Er zijn tegenwoordig een heleboel rechten en plichten,’ onderbrak ze hem, ‘maar niet veel gerechtigheid. Beroemdheden vermoorden hun vrouwen en gaan vrijuit. Een moeder vermoordt haar kinderen en de nieuwsmensen op tv zeggen dat zíj het slachtoffer is, en willen dat je geld stuurt naar haar advocaten. Als alles zo op z’n kop staat, welke dwaas blijft dan gewoon in zijn stoel hangen en denkt dat het recht zal zegevieren?’

Dit was een andere vrouw dan die hij een ogenblik eerder had gesproken. Haar groene ogen stonden nu fel. Haar lieve gezicht verhardde op een manier die hij niet voor mogelijk had gehouden.

‘Als Micky dit niet doet,’ vervolgde ze, ‘zal die zieke schoft Leilani vermoorden, en zal het lijken alsof ze nooit heeft bestaan, en alleen Micky en ik zullen rouwen om het verlies van de wereld. Je kunt ook maar beter geloven dat het een verlies is, want dit meisje deugt, ze is een glanzende ziel. Tegenwoordig maken mensen helden van acteurs, zangers, machtshongerige politici. Hoe belazerd zit alles in elkaar als een held dát is gaan betekenen? Ik ruil dat hele opgeblazen zootje in tegen dit meisje. Ze heeft meer staal in haar ruggengraat en pure waarachtigheid in haar hart dan duizend van die zogenaamde helden. Wil je nog een koekje?’

De laatste tijd gaf Noah de voorkeur aan vloeibare suikers waar een deel alcohol in zat, maar hij kreeg de behoefte aan een metabolische oppepper om stand te houden tegenover deze vrouw en om zijn belangrijkste punt aan haar duidelijk te maken. Hij nam nog een koekje van de schaal.

Geneva zei: ‘Heb je bewijzen gevonden over Maddocs huwelijk met de moeder van Leilani?’

‘Nee. Zelfs met internetbronnen is dit een groot land. In een paar staten zou je, als je een goede reden en een paar vrienden op de juiste plaatsen hebt, een privéhuwelijk kunnen regelen in de beslotenheid van een rechterskamer, waar de akte wordt opgemaakt en bezegeld, maar niet openbaar gemaakt. Dat valt niet zo makkelijk na te gaan. Meer waarschijnlijk is dat ze zijn getrouwd in een ander land, waar je als buitenlander in het huwelijk kunt treden. Misschien Mexico. Guatemala is ook een goede gok. Het zou een heleboel geld schelen als Leilani ons kon vertellen waar het huwelijk heeft plaatsgevonden.’

‘Dat wilden we haar juist vragen toen ze de tweede keer zou komen eten. Maar we hebben haar niet meer gezien. Ik denk dat de echte naam van de moeder en het bewijs dat haar broer heeft bestaan, niet makkelijker op te sporen zijn dan de huwelijksakte.’

‘Niet onmogelijk. Maar, nogmaals, het zou helpen als ik Leilani kon spreken.’ Gefrustreerd legde hij het tweede koekje, waarvan hij nog niet had gegeten, neer. ‘Ik hoor mezelf hier praten alsof ik er volledig in meega, en dat is niet het geval, Geneva.’

‘Ik weet dat het duur zal zijn, en Micky heeft je niet zo veel gegeven...’

‘Dat is het probleem niet.’

‘... maar ik heb nog wat geld in deze caravan zitten waarop ik zou kunnen lenen, en Micky zal snel een goede baan vinden, dat weet ik zeker.’

‘Het is moeilijk om een goede baan te vinden en die te houden als je op de vlucht bent voor de FBI. Luister, daar gaat het om. Als ik enig werk voor jullie doe, terwijl ik weet dat je nicht van plan is dit meisje bij haar wettige ouders weg te halen, dan help ik bij en ben ik medeplichtig aan ontvoering.’

‘Dat is belachelijk, schat.’

‘Ik zou medeplichtig zijn aan een ernstig misdrijf. Dat is de wet.’

‘De wet is belachelijk.’

‘Om mezelf te beschermen tegen de kans aangeklaagd te worden als medeplichtige, zou ik, als ik eenmaal jullie driehonderd dollar heb teruggegeven meteen naar de autoriteiten moeten gaan en ze waarschuwen wat je nicht daar in Idaho van plan is.’

Geneva hield haar hoofd schuin en schonk hem een blik van geamuseerd ongeloof. ‘Plaag me niet zo, schat.’

‘Plagen? Ik ben bloedserieus.’

Ze gaf hem een knipoog. ‘Nee, dat ben je niet.’

‘Ja, jawel.’

‘Nee, dat ben je niet.’ Ze benadrukte haar woorden met nog een knipoog. ‘Jij gaat niet naar de politie. En zelfs als je het geld teruggeeft, blijf je op de zaak.’

‘Ik doe níéts aan de zaak.’

‘Ik weet hoe dit werkt, schat. Je moet een – hoe noemen ze dat ook weer? – geloofwaardige ontkenning formuleren. Als alles fout loopt, kun je beweren dat je niet aan de zaak hebt gewerkt omdat je geen geld hebt aangenomen.’

Hij haalde de driehonderd dollar uit een zak van zijn kakibroek en legde het geld op tafel. ‘Ik formuleer niets. Het enige dat ik doe, is eruit stappen.’

‘Nee, dat doe je niet,’ zei ze.

‘Ik heb de opdracht om te beginnen niet eens aangenomen.’

Ze zwaaide met een vinger naar hem. ‘Ja, dat heb je wel gedaan.’

‘Nietwaar.’

‘Ja, jawel schat. Waar zijn die driehonderd dollar anders vandaan gekomen?’

‘Ik,’ zei hij ferm, ‘stop. S-T-O-P. Ik neem ontslag. Ik ga ervandoor. Ik stap eruit, ga weg, finito, ik vertrek.’

Geneva glimlachte breed en knipoogde weer naar hem. Deze keer was het een enorme, overdreven knipoog van komische samenzwering. ‘O, wat je maar zegt, Mr. Farrel. Als ik ooit moet getuigen in een belachelijke rechtszaak, kun je erop rekenen dat ik de rechter vertel dat jij in niet mis te verstane woorden ermee bent ge-S-T-O-P-t.’

Deze vrouw had een glimlach die vogels uit de lucht in een kooi kon laten vliegen. Een van Noahs grootmoeders was gestorven voor hij was geboren, en zijn grootmoeder aan de Farrel-kant had helemaal niet op Geneva Davis geleken; ze was een kettingrokende feeks geweest met een scherp gezicht en frettenogen, met een stem die rauw was van een levenslange dorst naar whisky, en in de jaren dat zij en grootvader Farrel een pandjeshuis hadden gerund tegenover het kantoor van een bookmaker, had ze stelselmatig zelfs de hardste jonge boeven alleen al met een blik en een paar gesnauwde woorden in het Gaelic de stuipen op het lijf gejaagd, ook al spraken de boeven de taal niet. Toch had hij het gevoel dat hij hier samen met zijn grootmoeder koekjes zat te eten, zijn ideale grootmoeder en niet de echte, en onder zijn frustratie huiverde een warm en knus gevoel dat hij nooit eerder had gekend, wat wel een geváárlijk gevoel moest zijn gezien de omstandigheden.

‘Niet meer naar me knipogen, Geneva. Je doet alsof we hier in een soort kleine samenzwering zitten, en dat is niet het geval.’

‘O, schat, dat weet ik ook wel. Jij bent ge-S-T-O-P-t, hebt ontslag genomen, finito, en dat is me heel duidelijk.’ Ze glimlachte breed en weerhield zich van een knipoog – maar stak woest beide duimen omhoog.

Noah pakte zijn niet onaangetaste koekje weer op en beet erin. Twee keer. Het koekje was groot, maar met twee keer bijten propte hij meer dan de helft in zijn mond. Heftig kauwend wierp hij een boze blik over tafel naar Geneva Davis.

‘Nog wat vanillecola, schat?’ vroeg ze.

Hij probeerde nee te zeggen, maar zijn mond was te vol om te kunnen praten, dus hij knikte van ja.

Ze schonk wat nieuwe kersensiroop in zijn vanillecola, nog wat cola en deed er een paar ijsblokjes bij.

Toen Geneva weer aan tafel zat, zei Noah: ‘Laat me dit nog een keer proberen.’

‘Wat proberen, schat?’

‘De situatie aan je uitleggen.’

‘Lieve hemel, ik ben niet traag van begrip, schat. Ik begrijp de situatie perfect. Jij hebt je geloofwaardige ontkenning en voor de rechtbank zal ik getuigen dat je ons niet hebt geholpen, ook al heb je het wel gedaan. Of ga je het doen.’ Ze pakte de driehonderd dollar op. ‘En als alles goed gaat en niemand voor de rechtbank komt, dan geef ik dit aan je terug, en we betalen alles wat je ons nog in rekening brengt. We zullen wat tijd nodig hebben en maandelijkse aflossingen moeten doen, maar we betalen onze schulden, Micky en ik. En geen van ons zal trouwens voor de rechtbank komen. Ik bedoel het niet onbeleefd, schat, maar ik ben ervan overtuigd dat jouw kennis van de wet in dit geval nogal matig is.’

‘Ik zat bij de politie voordat ik speurder werd.’

‘Dan zou je de wet toch beter moeten kennen,’ zei ze vermanend met een glimlach die je-grootmoeder-vindt-je-een-schat betekende en zijn aanval van warme knusheid verhevigde.

Loensend, terwijl hij over de keukentafel leunde en teruggreep naar een vertoon van zijn duistere kant om te proberen haar uit haar koppige weigering de feiten onder ogen te zien te laten schrikken. ‘Ik kende de wet prima, maar ik raakte mijn penning toch kwijt omdat ik een verdachte in elkaar heb geslagen. Ik heb hem verrot geslagen.’

Ze klakte met haar tong. ‘Daar hoef je niet trots op te zijn, schat.’

‘Ik ben er niet trots op. Ik heb nog geluk dat ik niet in de gevangenis terechtgekomen ben.’

‘Het klonk echt alsof je er trots op bent.’

Terwijl hij haar strak aankeek, at hij het laatste derde deel van het koekje. Hij spoelde het weg met de vanillecola die naar kersensiroop smaakte.

Ze was niet geïntimideerd door zijn blik. Ze glimlachte alsof ze er plezier aan beleefde hem te zien genieten van haar baksels.

Hij zei: ‘Eigenlijk ben ik er voor de helft trots op. Het hoort niet, zelfs gezien de omstandigheden niet. Maar ik ben het wel. Ik reageerde op een telefoontje over een huiselijke ruzie. Die man had zijn vrouw echt te grazen genomen. Ze was een wrak toen ik daar aankwam, en hij was vervolgens zijn dochter in elkaar aan het slaan, gewoon een klein meisje van een jaar of acht. Hij had haar een paar tanden uit de mond geslagen. Toen hij me zag, liet hij haar los en hij verzette zich niet tegen de arrestatie. Ik ging toch door het lint. Toen ik dat meisje zag, ging ik helemaal door het lint.’

Geneva stak haar arm over tafel uit en kneep hem zacht in zijn hand. ‘Dat was goed van je.’

‘Nee, het was niet goed. Ik zou zijn doorgegaan tot ik hem doodgeslagen had – maar het meisje hield me tegen. In mijn rapport loog ik, beweerde dat die gluiperd zich tegen de arrestatie had verzet. Tijdens het verhoor getuigde zijn vrouw tégen me... maar het meisje loog voor me, en ze geloofden háár. Of deden alsof. Ik trof een regeling om uit het korps te stappen en zij stemden toe me een ontslagpremie te betalen en mijn aanvraag voor een detectivevergunning te steunen.’

‘Wat is er met het kind gebeurd?’ vroeg Geneva.

‘Het bleek dat de mishandeling al lange tijd aan de gang was. De rechtbank haalde haar weg bij haar moeder en bracht haar onder bij de ouders van haar moeder. Ze doet binnenkort eindexamen van de middelbare school. Het gaat goed met haar. Het is een goed kind.’

Geneva gaf hem weer een kneepje in zijn hand en leunde toen stralend achterover op haar stoel. ‘Je bent precies als mijn stille.’

‘Welke stille?’

‘Op wie ik verliefd was toen ik ergens in de twintig was. Als ik mijn vermoorde echtgenoot niet zou hebben verstopt in de put van een olieveld, zou Philip me niet hebben afgewezen.’

Noah wist niet zeker hoe hij hierop moest reageren. Hij depte zijn vochtige voorhoofd weer. Ten slotte zei hij: ‘Heb je je man vermoord?’

‘Nee, mijn zuster Carmen heeft hem neergeschoten. Ik heb het lichaam verborgen om haar te beschermen en om onze vader het schandaal te besparen. Generaal Sternwood – dat was onze papa – had een slechte gezondheid. En hij...’

Verwarring trok over Geneva’s gezicht en haar stem stierf weg.

Noah moedigde haar aan verder te gaan. ‘En hij...?’

‘Nou, natuurlijk was ik het niet, dat was Lauren Bacall in The Big Sleep. De stille was Humphrey Bogart die Philip Marlow speelde.’

Geneva klapte in haar handen en liet een muzikale, verrukte lach horen.

Hoewel hij niet wist waaróm hij glimlachte, glimlachte Noah.

Geneva zei: ‘Nou, het is een heerlijke herinnering, ook al is het geen echte herinnering. Om eerlijk te zijn moet ik toegeven dat ik een beetje een sukkel ben wat betreft stout zijn. Ik heb het nooit in me gehad om een stout meisje te zijn, dus als ik niet in mijn hoofd zou zijn geschoten, zou ik nooit zo’n herinnering hebben gehad.’

Het suikergehalte van de koekjes en de cola verschafte voldoende geestelijke stimulans om met een breed spectrum aan intellectuele uitdagingen om te gaan, maar, lieve god, voor sommige dingen had je bier nodig. Hij had geen bier, dus in plaats van een poging te doen logisch de betekenis van wat ze had gezegd te herleiden, stelde hij een volgende vraag: ‘Bent u in uw hoofd geschoten?’

‘Een beleefde en goed geklede bandiet overviel onze kruidenierswinkel, vermoordde mijn man, schoot mij neer en verdween. Ik zal je niet vertellen dat ik hem tot in New Orleans heb nagezeten en hem overhoop heb geknald, want dat was Alec Baldwin en geen deel van mijn echte leven. Maar hoe sukkelig ik ook ben, ik zou zeker in staat zijn geweest hem neer te schieten als ik zou hebben geweten hoe ik hem op moest sporen. Ik zou verschillende schoten op hem afgevuurd hebben, denk ik. Een schot in elk been, daarna twee in zijn buik en vervolgens een in het hoofd. Klink ik vreselijk barbaars, schat?’

‘Niet barbaars. Maar veel wraakzuchtiger dan ik zou hebben verwacht.’

‘Dat is een goed, eerlijk antwoord. Ik ben onder de indruk van je, Noah.’

Ze zette zo’n ijssmeltende glimlach op.

Hij merkte dat hijzelf ook glimlachte.

‘Ik geniet van ons onderonsje,’ zei ze.

‘Ik ook.’

61

Zaterdag: van Hawthorne in Nevada naar Boise in Idaho. 722 kilometer. Voornamelijk woestenij, felle zon, maar een gemakkelijke rit.

Een wolk gieren cirkelde om iets dat dood in de woestijn lag, een halfuur van Lovelock in Nevada vandaan. Hoewel geïntrigeerd besloot Preston Maddoc geen omweg te maken om te gaan kijken.

Ze stopten voor de lunch in Winnemucca.

Op de stoep voor het restaurant waren zwermen mieren bezig het lekkende lichaam van een dikke, verpletterde kever te consumeren. Het vocht van de kever had een interessante iriserende kwaliteit, als olie op water.

De Hand meenemen naar een openbare gelegenheid was tegenwoordig riskant. Haar optreden vrijdag in de koffiezaak ten westen van Las Vegas had hem verontrust. Ze zou misschien bereikt hebben wat ze wilde, als de serveerster niet zo stompzinnig was geweest. De meeste mensen waren stompzinnig. Preston Maddoc had dat oordeel over de mensheid gevormd toen hij elf was. In de afgelopen vierendertig jaar had hij geen reden gezien van mening te veranderen.

Het eethuis rook naar sissende hamburgerkoekjes. Friet kolkend in kokende olie. Spek.

Hij vroeg zich af waar het vocht van de kever naar rook.

Een aantal mannen zat naast elkaar op de krukken aan de lunchbar. De meeste mannen waren te zwaar. Onderkin naast onderkin, vretend. Walgelijk.

Misschien zou iemand tijdens de lunch een hartaanval krijgen. De kansen lagen gunstig.

De Hand bracht hen naar een tafeltje. Zij ging bij het raam zitten. Het Zwarte Gat ging naast haar dochter zitten.

Preston ging tegenover hen aan tafel zitten. Zijn mooie dames.

De Hand was belachelijk, natuurlijk, maar het Zwarte Gat was echt mooi. Na zo veel drugs had ze een verwelkt oud wijf moeten zijn.

Als haar knappe trekken uiteindelijk verdwenen, zou dat snel gebeuren. Waarschijnlijk over twee of drie jaar.

Misschien kon hij nog twee nesten uit haar persen voor ze te weerzinwekkend werd om aan te raken.

Op de vensterbank lag een dode vlieg. Stemmig.

Hij keek op zijn menu. De eigenaars zouden de naam van de gelegenheid moeten veranderen. Ze zouden het De Vette Hemel moeten noemen.

Natuurlijk kon het Zwarte Gat niet veel gerechten naar haar smaak vinden. In ieder geval klaagde ze niet. Het Gat was in een opgewekte bui. Ook samenhangend, omdat ze zelden zware middelen voor de lunch gebruikte.

De serveerster arriveerde. Een lelijke stumper. Een gezicht met glazige ogen en hangwangen als van een vis.

Ze droeg een keurig gestreken roze uniform. Ingewikkeld gekapt haar met de kleur van een rattenvacht, en een roze strik die paste bij het uniform. Nauwgezet aangebrachte make-up, eyeliner, lippenstift. Nagels gemanicuurd, maar helder gelakt, alsof ze iets moois waren om naar te kijken, alsof de vingers niet stomp en lelijk waren zoals de rest van haar.

Ze deed heel erg haar best om er aardig uit te zien. Een hopeloos geval.

Bruggen werden gebouwd voor mensen als zij. Bruggen en hoge dakranden. Uitlaatpijpen van auto’s en gasovens. Als ze ooit de zelfmoordhulpdienst belde en de een of andere raadgever wist haar ervan af te brengen de loop van een hagelgeweer in haar mond te steken, zou hij haar een slechte dienst bewijzen.

Ze bestelden.

Preston verwachtte dat de Hand een beroep zou doen op Vissenkop voor hulp. Ze deed het niet. Ze leek berustend.

Haar optreden de dag ervoor was verontrustend geweest, maar hij was teleurgesteld dat ze het niet weer probeerde. Hij genoot van de uitdaging die haar recente rebelse houding hem bood.

Terwijl ze op hun eten zaten te wachten, babbelde het Gat net zo zinloos als altijd.

Ze was voor een deel het Zwarte Gat omdat haar psychotische energie en haar geestloze gebabbel samen een enorme zwaartekracht opbouwden die je naar de vergetelheid kon trekken als je geen sterke persoon was.

Hij was sterk. Hij schuwde geen enkele taak. Onttrok zich aan geen enkele waarheid.

Hoewel hij met het Gat converseerde, bleef hij minder dan voor de helft bij haar betrokken. Hij leefde altijd meer in zichzelf dan erbuiten.

Hij dacht aan Mankepoot, broer van de Hand. Hij dacht de laatste tijd veel aan Mankepoot.

Gezien de risico’s die hij had genomen, had hij niet voldoende bevrediging gehaald uit zijn laatste bezoek met de jongen aan het bos in Montana. Alles was veel te snel gebeurd. Zulke herinneringen hoorden overvloedig te zijn. Hij teerde erop.

Preston had ingewikkelder plannen met de Hand.

Over haar gesproken: nonchalant, bijna heimelijk, liet ze haar blik langzaam door het eethuis gaan, duidelijk zoekend naar iets bepaalds.

Hij zag dat ze het bordje van het toilet opmerkte.

Een ogenblik erna meldde ze dat ze naar de wc moest. Ze zei ‘wc’ omdat ze wist dat het woord bij Preston slecht viel.

Hij was opgevoed in een verfijnde familie die zich nooit van dergelijke vulgariteiten bediende. Hij gaf heel erg de voorkeur aan ‘toilet’. Hij kon ‘gemak’ of ‘retirade’ ook velen.

Het Gat ging staan, waardoor haar dochter van de bank kon schuiven.

Terwijl de Hand onhandig overeind kwam, fluisterde ze: ‘Ik moet heel nodig piesen.’

Dit was ook een klap in het gezicht van Preston. De Hand wist dat hij walgde van elke discussie over lichaamsfuncties.

Hij wilde haar niet zien lopen. Haar misvormde vingers waren al misselijkmakend genoeg. Hij bleef stompzinnigheden met het Gat uitwisselen en aan Montana denken, terwijl hij vanuit zijn ooghoeken de Hand nakeek.

Ineens besefte hij dat onder het bordje met TOILET een ander de locatie aangaf van wat ze misschien werkelijk zocht: TELEFOON.

Hij verontschuldigde zichzelf, stond op van de bank en volgde het meisje.

Ze was in een korte gang verdwenen aan het einde van het restaurant.

Toen hij diezelfde gang bereikte, zag hij het herentoilet rechts, dat van de dames links. Een publiekstelefoon aan de muur aan het einde van de gang.

Ze stond bij de telefoon met haar rug naar hem toe. Toen ze haar verwrongen hand naar de hoorn uitstak, voelde ze hem en draaide zich om.

Toen hij naast haar ging staan, zag Preston het kwartje in haar goede hand.

‘Heb je dat in het geldbakje gevonden?’ vroeg hij.

‘Ja,’ loog ze. ‘Ik kijk er altijd in.’

‘Dan is het van iemand anders,’ zei hij vermanend. ‘We geven het aan de kassier als we weggaan.’

Hij stak zijn hand uit, handpalm naar boven.

Onwillig hem het kwartje te geven, aarzelde ze.

Hij raakte haar zelden aan. Contact bezorgde hem de rillingen.

Gelukkig hield ze het muntje in haar goede hand. Als ze het in haar linker had gehouden, zou hij het ook hebben kunnen pakken, maar hij zou daarna niet meer hebben kunnen eten.

Omdat ze moest volhouden dat ze hiernaartoe was gegaan voor het toilet, liep ze de deur door waarop DAMES stond.

Daar hij ook had gedaan alsof, liep Preston het herentoilet binnen. Hij was dankbaar dat er niemand was. Hij wachtte binnen, bij de deur.

Hij vroeg zich af wie ze van plan was geweest te bellen. De politie?

Zodra hij haar uit het damestoilet hoorde komen, liep hij ook de gang op.

Hij liep voorop, terug naar het tafeltje. Als hij haar was gevolgd, zou hij naar haar manier van lopen hebben moeten kijken.

Het eten kwam direct nadat ze waren gaan zitten.

Vissenkop, de lelijke serveerster, had een moedervlek naast haar neus. Hij vond hem lijken op een melanoom.

Als het een melanoom was en ze zou dat zelfs een week of zo niet weten, dan zou haar neus uiteindelijk wegrotten. Een operatie zou haar een krater midden in haar gezicht bezorgen.

Misschien dat ze dan, als het kwaadaardige gezwel haar hersenen niet had bereikt en haar niet vermoordde, misschien dat ze dán, ten slotte, het juiste zou doen met een uitlaatpijp of een gasoven, of een geweer.

Het eten was behoorlijk goed.

Zoals gewoonlijk keek hij niet naar de etende monden van zijn metgezellen. Hij richtte zich op hun ogen, of keek net langs hen heen, angstvallig hun tongen, tanden, lippen en kauwende kaken vermijdend.

Preston nam aan dat zo nu en dan iemand misschien naar zijn mond keek terwijl hij kauwde, of naar zijn keel als hij slikte, maar hij dwong zichzelf er niet bij stil te staan. Als hij daar te veel over nadacht, zou hij in zijn eentje moeten eten.

Tijdens de maaltijden leefde hij nog meer in zichzelf dan op andere tijden. Ter bescherming.

Dit vormde geen probleem voor hem, vereiste geen speciale inspanning. Zijn hoofdvak op Yale en daarna op Harvard, tijdens zijn propedeuse en zijn doctoraal, was filosofie geweest. Filosofen leefden van nature meer in zichzelf dan gewone mensen.

Intellectuelen in het algemeen en filosofen in het bijzonder hadden de wereld minder nodig dan de wereld hen.

Tijdens de lunch hield hij zijn aandeel in het gesprek met het Gat gaande, terwijl hij dacht aan Montana.

Het geluid toen de nek van de jongen brak...

De manier waarop zijn ogen van schrik verduisterden naar een ontmoedigende overgave en toen weer helder werden in vrede...

De zeldzame geur van de laatste schokkende uitademing die voortkwam uit de doodsrochel in de keel van Mankepoot...

Preston liet een fooi van dertig procent achter, maar hij gaf het kwartje niet aan de kassier. Hij wist zeker dat de Hand het geld niet in de openbare telefoon had gevonden. Ethisch gezien mocht hij de munt houden.

Om de door de overheid opgeworpen blokkades in Oost-Nevada te vermijden, waar de FBI officieel op zoek was naar drugsbaronnen maar – naar zijn mening – wellicht een gebeurtenis die met ufo’s te maken had, verdoezelde, reed Preston van Winnemucca naar het noorden, naar de staat Oregon via Federal Highway 95, een tweebaansweg zonder middenberm.

Negentig kilometer Oregon in, draaide Highway 95 naar het oosten, richting Idaho. Ze staken de rivier de Owyhee over en daarna de staatsgrens.

Tegen zes uur bereikten ze een kampeerterrein noordelijk van Boise, in Idaho, waar ze zich vastkoppelden aan de voorzieningen.

Preston ging voor het avondeten naar een afhaalchinees. Middelmatig deze keer.

Het Zwarte Gat was dol op rijst. En hoewel ze weer stoned was, was ze nog voldoende bij zinnen om te eten.

Zoals gewoonlijk stuurde het Gat het gesprek naar wat haar bezighield. Ze moest altijd het centrum van de aandacht zijn.

Toen ze nieuwe ontwerpplannen noemde voor het besnijden van de misvormde hand van haar dochter, moedigde hij haar aan. Hij vond het onderwerp van decoratieve verminking stom genoeg om het amusant te vinden – zolang hij maar vermeed naar het misvormde aanhangsel van het meisje te kijken.

Daarbij wist hij dat dit gesprek de Hand doodsbang maakte, hoewel ze haar angst goed verborg. Prima. Angst zou misschien uiteindelijk haar waan kunnen wegbranden dat ze enige hoop op een normaal leven had.

Ze had verkozen haar moeder te dwarsbomen door dit gestoorde spelletje sluw mee te spelen. Maar terwijl ze naar het enthousiaste gebabbel van het Zwarte Gat luisterde die haar met scalpels zou bewerken, besefte ze misschien dat ze niet geboren was om welk spel dan ook te winnen, en nog het minst dit spel.

Ze was geschonden en onvolmaakt uit haar moeder gekomen. Ze was al een verliezer vanaf het moment dat de arts haar op haar kont mepte om haar adem te laten halen in plaats van haar genadig, discreet te smoren.

Als voor hem de tijd aanbrak om het meisje mee het bos in te nemen, zou ze misschien tot de conclusie zijn gekomen dat de dood voor haar het beste was. Ze zou de dood verkiezen voordat haar moeder in haar kon kerven. Omdat haar moeder dat vroeg of laat zou doen.

De dood was de enig mogelijke verlossing. Anders zou ze nog meer jaren als buitenstaander moeten verduren. Het leven kon alleen maar teleurstellingen bevatten voor iemand die zo beschadigd was als zij.

Natuurlijk wilde Preston niet dat ze heel gedwee bereid zou zijn om te sterven. Een zekere mate van weerstand zorgde voor herinneringen.

Toen het eten achter de rug was en ze het schoonmaken van de tafel aan de Hand overlieten, namen hij en het Gat een avonddouche, gescheiden, en trokken zich terug in de slaapkamer.

Uiteindelijk, lezend in In Watermelon Sugar, zakte het Gat weg.

Preston wilde haar gebruiken. Maar hij kon niet uitmaken of ze in diepe bewusteloosheid was geraakt door drugs of alleen maar gezond lag te slapen.

Als ze alleen maar sliep, werd ze misschien wakker tijdens de daad. Haar bewustzijn zou zijn stemming verpesten.

Wakker zou ze enthousiast zijn. Ze wist dat de afspraak die ze hadden gemaakt inhield dat ze geen actief aandeel zou hebben in lichamelijke intimiteit. Maar toch zou ze enthousiast zijn.

De afspraak: het Gat zou alles krijgen wat ze nodig had in ruil voor dit ene dat Preston wilde.

Hij raakte enigszins van streek door de gedachte aan haar enthousiasme, dat ze zou meedoen. Hij had niet de wens getuige te zijn van de intiemere lichaamsfuncties van wie dan ook.

En hij haatte het om gezien te worden.

Als hij last had van een verkoudheid, verontschuldigde hij zich onveranderlijk om zijn neus in afzondering te snuiten. Hij wilde niet dat iemand zijn slijm hoorde loskomen.

Dientengevolge was het vooruitzicht om een orgasme te krijgen in de aanwezigheid van een geïnteresseerde partner verontrustend, zo niet ondenkbaar.

Discretie werd ondergewaardeerd in de huidige samenleving.

Onzeker over de aard en betrouwbaarheid van de huidige staat van bewusteloosheid van het Gat, draaide hij het licht uit en ging aan zijn kant van het bed liggen.

Hij dacht na over de baby’s die zij op de wereld zou zetten. Kleine verminkte tovenaars. Ethische dilemma’s die ferme oplossingen vereisten.

Zondag: van Boise naar Nun’s Lake. 565 kilometer. Een moeilijker terrein dan Nevada had geboden.

Gewoonlijk ging hij pas na negen, tien uur de weg op, met het Zwarte Gat nog in bed, de Hand wakker. Hoewel ze een buitenaards contact zochten, was hun missie niet zozeer dwingend als wel tragisch. Maar deze ochtend reed hij de Prevost om kwart over zes Twin Falls uit.

De Hand was al aangekleed en at een mueslireep.

Hij vroeg zich af of ze gezien had dat alle messen en scherpe voorwerpen uit de keuken waren verwijderd.

Hij bleef ervan overtuigd dat ze de moed miste hem in de rug te steken, terwijl hij de kampeerwagen reed. Eigenlijk geloofde hij niet dat ze in staat zou zijn een serieuze poging te wagen om zichzelf te verdedigen als zij tweeën alleen waren op het moment des oordeels. Toch was hij een voorzichtig man.

Naar het noorden, uit de brede borst van Idaho naar de smalle nek, kwamen ze door een spectaculair landschap. Omhoogstekende bergen, uitgestrekte bossen, adelaars in vlucht.

Elk treffen met de natuur in haar grootse schittering deed altijd dezelfde gedachte ontstaan: de mensheid is een pest. De mensheid hoort hier niet.

Hij kon niet beschouwd worden als een van de radicale milieuactivisten die droomden van de dag dat er een kwaadaardige pestilentie losgelaten kon worden om al het menselijk leven van de aarde te verwijderen. Hij had ethische problemen met het systematisch uitroeien van hele soorten, inclusief mensen.

Aan de andere kant was het een loffelijk streven om via openbaar beleid het aantal mensen op deze planeet te halveren. Het goedaardig negeren van een hongersnood zou miljoenen wegvagen. Het stopzetten van de export van levensverlengende medicijnen naar derdewereldlanden, waar aids epidemische vormen aannam, zou nog eens miljoenen aan een vroegtijdig einde helpen.

Laat de natuur de overdaad opruimen. Laat de natuur beslissen hoeveel mensen ze bereid was te tolereren. Ongehinderd zou ze de problemen heel snel oplossen.

Kleine oorlogen die waarschijnlijk niet tot een wereldwijd treffen zouden escaleren, zouden niet als een verschrikking moeten worden gezien, maar als een zinvol snoeien.

En grote totalitaire regimes die dissidenten met honderdduizenden of zelfs miljoenen wensten uit te roeien, zouden geen sancties moeten krijgen. Dissidenten waren gewoonlijk mensen die rebelleerden tegen elk zinvol beleid wat betreft hulpbronnen.

Bovendien zouden sancties kunnen leiden tot een aanmoediging van rebellie, tot clandestiene militaire operaties, die misschien wel uitgroeiden tot grote oorlogen, zelfs spiraalsgewijs konden leiden tot een nucleair conflict dat niet alleen de menselijke beschaving zou beschadigen, maar de hele natuurlijke wereld.

Geen mens kon ook maar iets doen dat de natuurlijke wereld zou verbeteren – die zonder mensen perfect was.

En ook droegen slechts weinigen iets positiefs bij aan de menselijke beschaving. Volgens de principes van de utilitaristische ethiek hadden slechts degenen die van nut waren voor de staat of de samenleving, het legitieme recht op leven. De meeste mensen hadden te veel gebreken om voor wie dan ook van nut te zijn.

Omhoogstekende bergen, uitgestrekte bossen, vliegende adelaars.

Daar, achter de voorruit: de pracht van de natuur.

Hier, achter zijn ogen, vanbinnen waar hij het meest volledig leefde, wachtte een grandeur die anders, maar van gelijke grootte was als de natuur, een privélandschap dat hij eindeloos fascinerend vond.

Toch was Preston Maddoc trots op zichzelf dat hij de eerlijkheid en het principe bezat om zijn eigen tekortkomingen te erkennen. Hij was net zo gebrekkig als iedereen, had ernstiger gebreken dan sommigen, en hij gaf zich wat dat betrof nooit over aan zelfmisleiding.

Gemeten naar alle maten moest zijn ernstigste gebrek zijn overdadige zucht naar doden zijn. En het plezier dat hij uit doden haalde. Wat hem tot eer strekte, was dat hij op jonge leeftijd had herkend dat deze lust tot doden een onvolkomenheid in zijn karakter was en dat het niet zomaar te verontschuldigen viel. Zelfs als jonge jongen probeerde hij zijn moorddadige impulsen te kanaliseren naar verantwoordelijke acties.

Eerst martelde en doodde hij insecten. Mieren, torren, spinnen, vliegen, rupsen...

Destijds leek iedereen het erover eens te zijn dat insecten in het algemeen een plaag vormden. Misschien is de uiteindelijke genade dat je vreugde vindt in nuttig werk. Zijn vreugde was doden, en zijn nuttige werk was het uitroeien van alles wat kroop en sloop.

Preston was niet milieubewust in die tijd. Het onderwijs dat hij volgde, had de aanval op de natuur die hij had gepleegd toen hij nog maar een jongen was veroordeeld. Insecten verrichten enorm nuttig werk.

Tot op de dag van vandaag achtervolgde de mogelijkheid hem dat hij ergens op een diep niveau had geweten dat zijn bezigheden onethisch waren. Waarom was hij anders zo heimelijk geweest in het najagen van zijn vreugde?

Hij had nooit opgeschept over de spinnen die hij had vermorzeld. De slakken die hij met zout had bestrooid. De torren die hij in brand had gestoken.

En zonder er echt over na te denken, nagenoeg onbewust, was hij geëscaleerd van insecten naar kleine dieren. Muizen, woestijnratten, marmotten, vogels, konijnen, katten...

Het landgoed van de familie van twaalf hectare in Delaware bood een overvloed aan dieren in het wild die voor dit doel gevangen konden worden. In minder vruchtbare seizoenen zorgde zijn genereuze zakgeld ervoor dat hij wat hij nodig had in dierenwinkels kon kopen.

Hij leek zijn twaalfde en dertiende jaar half in trance door te brengen. Zo veel heimelijk doden. Vaak, als hij een poging deed zich die jaren te herinneren, werd het beeld troebel.

Er bestond geen rechtvaardiging voor de buitensporige destructie van dieren. Ze hoorden zeer zeker meer op deze wereld thuis dan mensen.

Terugkijkend vroeg Preston zich af of hij in die tijd niet heel gevaarlijk in de buurt was gekomen van het verlies van alle controle over zichzelf. Die tijd had weinig nostalgische waarde voor hem. Hij verkoos het zich betere tijden te herinneren.

Op de avond die volgde op Prestons veertiende verjaardag, veranderde het leven ten goede door het bezoek van neef Brandon, die samen met zijn ouders voor een lang weekend kwam.

Al zijn hele leven was Brandon als lijder aan paraplegie afhankelijk van een rolstoel.

In Prestons innerlijke wereld, waar hij vaker wel dan niet leefde, noemde hij zijn neef de Strontzak omdat Brandon, ongeveer twee jaar lang, tussen de leeftijd van zeven en acht, een stomazak nodig had tot een reeks ingewikkelde operaties zijn darmprobleem uiteindelijk had verholpen.

Omdat het herenhuis in het trotse bezit was van een lift, waren alle drie verdiepingen bereikbaar voor de invalide jongen. Hij sliep op Prestons kamer, dat al lang een tweede bed had voor vrienden die bleven logeren.

Ze hadden een heleboel lol. De Strontzak, dertien, had een bijzonder talent voor imitatie en kon griezelig goed de stemmen van familieleden en werknemers op het landgoed nadoen. Preston had nog nooit zo hard gelachen als die avond.

De Strontzak viel om ongeveer één uur die nacht in slaap.

Om twee uur vermoordde Preston hem. Hij smoorde de jongen met een kussen.

Alleen de benen van de jongen waren verlamd, maar hij had ook nog andere aandoeningen waardoor de kracht in zijn bovenlijf wat minder was. Hij probeerde zich te verzetten, maar zonder effect.

Omdat de Strontzak net was hersteld van een langdurige, ernstige bronchiale infectie, was zijn longinhoud misschien niet optimaal. Hij stierf veel te snel naar Prestons smaak.

In de hoop het gebeuren wat te verlengen had Preston een paar keer het kussen weggehaald om de Strontzak de kans te geven adem te halen, maar niet om te roepen. Toch kwam het einde te snel.

Het beddengoed was enigszins in de war geraakt door het zwakke verzet van de jongen. Preston streek het glad.

Hij borstelde het haar van zijn dode neef om hem wat toonbaarder te maken.

Omdat de Strontzak op zijn rug was gestorven, zoals hij altijd sliep, hoefde hij het lichaam niet anders te leggen. Preston verplaatste de armen en de handen om de indruk te wekken van een rustige dood.

De mond hing open. Preston sloot hem stevig, hield hem vast en wachtte tot hij op zijn plaats bleef zitten.

De ogen stonden wijd open en staarden in wat misschien wel verrassing was. Hij drukte de oogleden dicht en legde er kwartjes op als gewichten.

Na een paar uur haalde hij de munten weg. De oogleden bleven gesloten.

Preston deed de lamp uit en ging terug naar zijn bed, begroef zijn gezicht in hetzelfde kussen als waarmee hij zijn neef had gesmoord. Hij had het gevoel alsof hij iets moois had gedaan.

Tijdens de rest van de nacht was hij te opgewonden om vast te slapen, hoewel hij zo nu en dan wegdommelde.

Hij was wakker, maar deed alsof hij nog sliep, toen om acht uur de moeder van de Strontzak, tante Janice – ook wel de Tieten genoemd – zacht op de slaapkamerdeur klopte. Toen er op haar tweede keer kloppen niet werd opengedaan, kwam ze toch binnen, want ze bracht haar zoon zijn ochtendmedicijnen.

Hij was van plan om te doen alsof hij wakker schoot op het moment dat de Tieten begon te schreeuwen, en dus bleef Preston het dramatische moment onthouden dat ze alleen maar een verstikt geluid van verdriet liet horen en in elkaar zakte tegen het bed van de Strontzak, net zo zacht snikkend als ze had aangeklopt.

Tijdens de begrafenis hoorde Preston talrijke familieleden en vrienden van de familie zeggen dat dit misschien wel het beste was, dat Brandon nu naar een betere plaats was gegaan, dat aan zijn levenslange lijden een einde was gekomen, en dat het gewicht van de verantwoordelijkheid die de ouders was afgenomen misschien meer dan opwoog tegen het enorme verdriet.

Dit bevestigde zijn gevoel dat hij iets moois had gedaan.

Zijn bezigheden met insecten waren voorbij.

Zijn ondoordachte avonturen met kleine dieren waren ten einde.

Hij had zijn taak gevonden, en tevens zijn genot.

Als briljante jongen en uitmuntende student, de beste van zijn klas, ging hij natuurlijk studeren om een veel beter begrip te vinden voor zijn speciale rol in het leven. Op de universiteit en in boeken vond hij elk antwoord dat hij nodig had.

Terwijl hij leerde, oefende hij. Als jongeman van zeer rijke afkomst met privilege, werd hij zeer bewonderd vanwege zijn vrijwilligerswerk in verzorgingstehuizen, wat hij bescheiden ‘iets terugdoen voor de maatschappij, in ruil voor al mijn zegeningen’ noemde.

Tegen de tijd dat hij naar de universiteit ging, besloot Preston dat filosofie zijn terrein zou worden, zijn gekozen omgeving.

Toen hij werd voorgesteld aan een woud van filosofen en filosofieën, leerde hij dat elke boom gelijk was aan alle andere, dat ze allemaal respect verdienden, dat geen enkele kijk op het leven en bedoeling van het leven superieur was aan andere. Dit betekende dat er geen absoluutheden bestonden, geen zekerheden, geen universeel goed of fout, slechts verschillende gezichtspunten. Voor hem lagen miljoenen kubieke meters aan ideeën waaruit hij het domicilie kon bouwen dat hem beviel.

Sommige filosofieën hechtten een grotere waarde aan het menselijk leven dan andere. Die waren niet voor hem.

Al snel ontdekte hij dat de filosofie zijn wereld was, en de moderne ethiek de straat waar hij het liefst wilde wonen. Uiteindelijk werd het nieuwe veld van de bio-ethiek het knusse huis waarin hij zich meer thuis voelde dan waar ook eerder in zijn leven.

En zo had hij zijn huidige eminente status bereikt. En deze plaats, op deze tijd.

Omhoogstekende bergen, uitgestrekte bossen, vliegende adelaars.

Naar het noorden, het noorden, naar Nun’s Lake.

Het Zwarte Gat had zichzelf weer opgewekt. Ze installeerde zich in de stoel van de bijrijder.

Preston praatte met haar, charmeerde haar, maakte haar aan het lachen, reed met zijn gebruikelijke deskundigheid, reed naar het noorden, naar Nun’s Lake, maar toch leefde hij overvloediger binnen in zichzelf.

Hij overzag in zijn herinnering zijn mooiste doden. Hij had er veel meer te herinneren dan de wereld besefte. De geassisteerde zelfmoorden die aan de media bekend waren, waren slechts een fractie van wat hij in zijn carrière had bewerkstelligd.

Als een van de meest controversiële en gerespecteerde bio-ethici van zijn tijd, had Preston een verantwoordelijkheid tegenover zijn beroep om niet onbescheiden te zijn. Daardoor schepte hij nooit op over het aantal keren dat hij genade had verleend aan hen die moesten sterven.

Terwijl ze verder naar het noorden raasden, verzamelde de hemel gestaag wolken: dunne, grijze sluiers en later dikke donderkoppen van donkerder materiaal.

Voor de dag afliep, was Preston van plan Leonard Teelroy te vinden en op te zoeken, de man die beweerde genezen te zijn door buitenaardse wezens. Hij hoopte dat het weer zijn plannen niet zou dwarsbomen.

Hij verwachtte uit te vinden dat Teelroy een oplichter was. Een wanhopig hoog percentage aan beweerde buitenaardse ontmoetingen was duidelijk bedrog.

Toch geloofde Preston vurig dat ruimtewezens al duizenden jaren de aarde bezochten. Hij was er behoorlijk zeker van dat hij wist wat ze hier kwamen doen.

Stel dat Leonard Teelroy de waarheid had verteld. En stel zelfs dat de buitenaardse activiteiten op de Teelroy-farm nog steeds aan de gang waren. Preston geloofde er nog steeds niet in dat de ET’s de Hand zouden genezen en haar dansend zouden wegsturen.

Zijn ‘visioen’ dat de Hand en Mankepoot genezen zouden worden, had nooit plaatsgevonden. Hij had het bedacht om het Zwarte Gat uit te leggen waarom hij kriskras door het land wilde rijden op zoek naar buitenaards contact.

Nu, nog steeds pratend met het Gat, keek hij in de spiegel op de zonneklep. De Hand zat aan de eethoektafel. Te lezen.

Hoe noemden ze ook weer een ter dood veroordeeld man in de gevangenis? Lopende dode man. Ja, dat was het.

Zie daar: lezend dood meisje.

Zijn echte redenen om ET’s op te sporen en contact te leggen, waren persoonlijk en hadden niets te maken met de Hand. Maar hij wist dat het Zwarte Gat niet geïnspireerd zou raken door zijn ware motieven.

Elke activiteit moest op de een of andere manier om het Gat heen draaien. Anders zou ze niet meewerken in het najagen ervan.

Hij had gedacht dat dit verhaal over genezende ruimtewezens er wel een zou zijn dat zij zou slikken. Op dezelfde manier had hij er vertrouwen in gehad dat het Gat, als hij ten slotte de kinderen doodde en beweerde dat ze omhooggestraald waren naar de sterren, hun verdwijning met verwondering en verrukking zou accepteren – en niet in staat zou zijn haar eigen gevaar te herkennen.

Dit bleek ook het geval te zijn. Als de natuur haar een goed stel hersens had gegeven, dan had ze die methodisch vernietigd. Ze was een betrouwbare onbenul.

De Hand was een andere zaak. Veel te slim.

Preston kon het niet langer riskeren te wachten tot haar tiende verjaardag.

Nadat hij een bezoek had gebracht aan de boerderij van Teelroy en de situatie daar had vastgesteld, als hij geen mogelijkheid zag contact te maken met ET’s, zou hij de volgende ochtend direct naar Oost-Montana rijden. Tegen drie uur ’s middags zou hij het meisje naar de afgelegen en zwaar beschaduwde vallei brengen waar haar broer op haar lag te wachten.

Hij zou het graf openmaken en haar dwingen naar de resten van Mankepoot te kijken.

Dat zou wreed zijn. Hij zag de gemeenheid ervan in.

Zoals altijd erkende Preston ruiterlijk zijn fouten. Hij beweerde niet perfect te zijn. Geen enkel mens kon zoiets oprecht beweren.

Naast zijn passie om te doden was hij zich door de jaren heen langzaam een voorkeur voor wreedheid bewust geworden. Genadig doden – snel en op een manier die maar weinig pijn veroorzaakte – was in het begin enorm bevredigend geweest, maar dat werd met de tijd minder.

Hij was niet trots op zijn karakterdefect, maar hij schaamde zich er evenmin voor. Zoals ieder mens op deze planeet, was hij wat hij was – en moest hij er maar het beste van maken.

Maar het enige dat telde, was dat hij nuttig bleef op een waarachtige en diepgaande manier, en dat wat hij toevoegde aan deze verontruste maatschappij meer waard was dan de hulpbronnen die hij consumeerde om zichzelf in leven te houden. In de beste geest van utilitaristische ethiek, had hij zijn fouten ten gunste van de mensheid ingezet en had hij zich verantwoordelijk gedragen.

Hij bewaarde zijn wreedheid strikt voor hen die toch al moesten sterven, en kwelde hen alleen maar net voordat hij hen doodde.

Verder beheerste hij op een bewonderenswaardige manier elke kwaadaardige neiging. Hij behandelde alle mensen – diegenen die hij niet had aangemerkt om te sterven – vriendelijk, met respect en grootmoedig.

Om eerlijk te zijn waren er meer zoals hij nodig: mannen – en vrouwen! – die binnen een ethische code handelden om een einde te maken aan een overbevolkte wereld van nemers, van waardeloze figuren die, als je hen liet leven, niet alleen de beschaving door hun eindeloze behoeften zouden ondermijnen, maar ook de natuur.

Er waren zo veel waardeloze figuren. Legioenen.

Hij wilde de Hand onderwerpen aan de verfijnde wreedheid de overblijfselen van haar broer te zien, omdat haar vrome zekerheid dat God haar met een bedoeling had gemaakt en dat het leven een betekenis had die ze op zekere dag zou kennen, hem irriteerde.

Laat haar maar zoeken naar de betekenis in de biologische troep en afgrijselijke botten van het verrotte lichaam van haar broer. Laat haar maar hopeloos zoeken naar enig teken van een god in dat stinkende graf.

Naar het noorden, naar Nun’s Lake, onder een donker wordende hemel.

Opstekende bergen, uitgestrekte bossen. Adelaars terug naar de nesten.

Lezend dood meisje

62

Volgens het inlegvel met de geschatte rijtijden op de kaart van de Amerikaanse automobielvereniging, zou Micky acht uur en tien minuten nodig hebben gehad om de 613 kilometer af te leggen tussen Seattle en Nun’s Lake. Snelheidslimieten en rusttijden waren bij deze tijd ingecalculeerd, evenals de condities van de smallere staats- en districtswegen die ze moest nemen nadat ze zuidoostelijk van Coeur d’Alene van de Interstate 90 was af gegaan.

Na precies om halfzes ’s ochtends uit Seattle te zijn vertrokken, bereikte ze haar bestemming om tien voor halfeen ’s middags, een uur en twintig minuten voor op haar schema. Weinig verkeer, een minachting voor de snelheidslimieten en een gebrek aan belangstelling voor rusttijden, waren haar goed van pas gekomen.

Nun’s Lake deed zijn naam eer aan. Direct zuidelijk ervan lag een meer, en een indrukwekkend klooster, in de jaren dertig gebouwd van steen uit de omgeving, stond op een hoge heuvel in het noorden. Het klooster werd gebruikt door een karmelietessenorde, en in de diepten van het meer mediteerden vissen van vele gezindten, waardoor de gemeenschap werd ingeklemd tussen een monument van geestkracht en een bloeiende, recreatieve onderneming.

Het stadje werd omgeven door naaldbossen. Onder een dreigende hemel hielden enorme pijnbomen de wacht tegen het naderende noodweer, een congregatie van symbolische zusters in groene kappen, hemden en habijten, een kleed van naalden dat zo donker was in dit sombere licht, dat het er op afstand bijna net zo zwart uitzag als de liturgische kleding van de echte nonnen in het klooster.

Hoewel het stadje buiten het seizoen nog geen tweeduizend inwoners telde, werd de bevolking tijdens de zomer verdubbeld door een gestage toevloed van vissers, zeilers, kampeerders, wandelaars en jetski-enthousiastelingen.

In een drukke sportwinkel waar ze alles verkochten van aardwurmen per pond tot aan bier per sixpack hoorde Micky dat er in de buurt drie campings waren met aansluitingen voor energie en water voor kampeerwagens en caravans. Het staatspark had een voorkeur voor tentkampeerders en reserveerde slechts twintig procent van zijn grond voor campers die voorzieningen nodig hadden. Twee privécampings voor kampeerwagens waren een betere gok voor mensen die in stijl eropuit wilden trekken.

Binnen een uur had ze de drie plekken bezocht, en navraag gedaan of de familie Jordan Banks zich had ingeschreven, ervan uitgaand dat Maddoc niet onder zijn echte naam zou reizen. Ze bevonden zich op geen van de kampeerterreinen, en evenmin hadden ze ergens een reservering geboekt.

Omdat de stagnerende economie de vakantieplannen voor sommige mensen had beperkt en omdat zelfs in betere tijden het gebied een overschot aan staanplaatsen had voor kampeerwagens, waren reserveringen niet noodzakelijk, en was er waarschijnlijk op alle drie ruimte beschikbaar als Maddoc het stadje in kwam rijden.

Ze vroeg elk van de baliemedewerkers niets te zeggen over haar naspeuringen naar de familie Banks als die uiteindelijk verscheen. ‘Ik ben Jordans zuster. Hij weet niet dat ik hier ben. Ik wil hem verrassen. Hij is jarig.’

Als Maddoc een valse ID-kaart had die zijn Jordan Banks-alias ondersteunde, had hij waarschijnlijk ook kaarten op andere namen. Hij kon al op een van deze kampeerterrein zijn onder een naam die ze niet kende.

Leilani had de kampeerwagen beschreven als een luxe omgebouwde Prevost-bus. ‘Als mensen die over de snelweg zien rijden, raken ze helemaal opgewonden, omdat ze aannemen dat Godzilla op vakantie is.’ Daarbij had Micky de nachtblauwe Dodge Durango bij de stacaravan naast hen geparkeerd zien staan, en ze wist dat Maddoc die achter de Prevost mee sleepte. Daardoor zou ze, mocht hij ingeschreven staan onder een derde naam, hem kunnen vinden tijdens een ronde over de camping.

Het probleem was, dat ze bij elk terrein een geregistreerde gast moest kennen om een bezoekerspas te krijgen. Tot Maddoc zich had ingeschreven onder de naam Banks of tot ze wist welke identiteit hij aangenomen kon hebben, kon ze zo’n zoektocht niet ondernemen.

Ze had op elk kampeerterrein een plaats kunnen huren, waardoor ze er kon gaan en staan waar ze maar wilde. Maar ze had geen tent of andere kampeerspullen. Als je in een busje sliep kon je doorgaan voor een kampeerwagenbezitter van koninklijken huize, maar als je in een auto sliep, werd je op de maatschappelijke ladder slechts een halve tree boven een dakloze geplaatst, en was je niet welkom.

Bovendien was haar budget zo krap dat ze, als ze ervan pakte, voor de terugweg zelfs geen duivenvoer kon kopen om te eten. Als ze Maddoc hier trof, en ze kreeg niet de gelegenheid Leilani mee te nemen, zou ze hen misschien ergens anders heen moeten volgen. Omdat ze niet wist waar deze zoektocht haar kon brengen, moest ze elke dollar bewaren.

Om niet elk uur of elke twee uur terug te gaan naar elk van de drie kampeerterreinen, en zichzelf zo onmogelijk te maken, wist Micky maar één directe actie te bedenken die haar wellicht naar Maddoc zou leiden als hij eenmaal in Nun’s Lake was gearriveerd. Hij was dit hele eind gekomen om te praten met een man die beweerde direct contact te hebben gehad met ruimtewezens. Als ze het huis van die man in de gaten kon houden, zou ze haar prooi zien als hij er een bezoek bracht.

In de drukke sportwinkel waar ze eerder navraag had gedaan naar kampeerwagenvriendelijke campings, had ze ook gevraagd naar de plaatselijke ufoberoemdheid, wat haar een vermoeide lach opleverde van de winkelbediende. De man heette Leonard Teelroy en hij woonde op een boerderij, vijf kilometer buiten de stadsgrenzen.

De aanwijzingen bleken gemakkelijk te volgen en de smalle landweg was goed aangegeven, maar toen ze bij het huis van Teelroy aankwam, merkte ze dat het alleen maar de naam boerderij had door het werk dat er ooit was gedaan, niet omdat er tegenwoordig nog iets geproduceerd werd. Kapotte omheiningen stonden om velden die al lang geleden met onkruid waren overwoekerd dat tot aan het middel reikte.

De verweerde schuur was in geen tientallen jaren meer geschilderd. Wind en regen, rot en termieten, en de kracht van verwaarlozing, hadden een derde van alle planken aan de zijkanten van het gebouw vernietigd, alsof het een omgevallen monster was waarvan aaseters het vlees hadden weggescheurd. De ingezakte nok van het dak zag eruit alsof het in zou storten zodra zoiets als een merel erop ging zitten.

Een antieke John Deer-tractor, de oorspronkelijke geelgroene verf vervaagd naar het zilver van een taling, lag op zijn kant, overwoekerd door een wildgroei aan onkruid, langs de geoliede zandweg die naar het huis leidde, alsof in het verre verleden de boze aarde zich had verzet tegen het eindeloze cultiveren en een losse draad van groene bramen van haar boezem had losgemaakt die de bedrijvige tractor had gevangen, van zijn wielen had getrokken en de chauffeur had gewurgd.

Micky was oorspronkelijk niet van plan Teelroy te bezoeken, alleen maar om het huis in de gaten te houden tot Maddoc arriveerde. Ze reed langs de boerderij en zag direct oostelijk ervan dat de noordelijke berm van de districtsweg op dezelfde hoogte lag als het omliggende land; ze kon kiezen uit diverse plaatsen waar ze haar auto achteruit tussen de bomen kon parkeren en de zaak in de gaten kon houden vanuit een relatief beschermde positie.

Voor ze haar plek uitkoos, begon ze zich zorgen te maken dat Maddoc hier misschien al was geweest en weer was vertrokken. Als ze na hem was gekomen, zou ze de boel in de gaten houden, terwijl hij en Sinsemilla met Leilani uit Nun’s Lake wegreden naar een onbekende bestemming, en zouden ze nooit meer te vinden zijn.

Ze had een route om Nevada heen genomen, uit angst dat de officiële afsluiting door de regering van het oostelijke deel van de staat misschien was uitgebreid tot het hele gebied en haar binnen die begrenzingen vast zou laten lopen. Als Maddoc de route door Nevada had genomen en hij geen wegblokkades was tegengekomen, had hij minder kilometers afgelegd dan zij.

Elke dag had ze vele uren gereden, zeker meer dan Maddoc achter het stuur van een moeilijker te hanteren auto zoals de kampeerwagen zou willen doorbrengen. En ze vertrouwde erop dat haar Camaro de hele reis een veel hoger gemiddelde had gereden dan zijn loggere bus.

Toch...

Bij de eerste gelegenheid keerde ze de auto en reed terug naar de Teelroy-boerderij. Toen ze de oprit indraaide, langs het verroeste casco van de omgevallen tractor, ging ze langzamer rijden en keek aandachtiger. Ze verwachtte half een glimp op te vangen van de in de zon gebleekte botten van de door bramen gewurgde chauffeur, zoals ze zich eerder had voorgesteld, omdat bij een tweede blik de boerderij een nog beroerdere – en vreemdere – plek bleek dan hij op het eerste gezicht was geweest.

Als Norman Bates, psychopaat aller psychopaten, uit het gesticht was ontsnapt en bang was dat een onmiddellijke terugkeer naar het motelwezen het voor de politie misschien gemakkelijker zou maken hem te vinden, dan zou hij besluiten zijn ervaring in gastvrijheid te gebruiken in een eenvoudig pension, en zou hij opgetogen zijn geweest als hij dit oude huis had gevonden. Zon, regen, sneeuw en wind waren de enige schilders die deze muren in twintig jaar hadden gezien. Teelroy had nauwelijks voldoende onderhoud gepleegd om te voorkomen dat hij een naargeestige dood stierf in een spontane implosie van het bouwsel.

Tussen de Camaro en de trap van de veranda stak Micky wat er nog restte van een voortuin over: kale grond en onregelmatige kluitjes gras. De houten treden ploften en kraakten. De vloer van de veranda kreunde.

Na aangeklopt te hebben, deed ze een paar stappen terug. Door te dicht bij de drempel te blijven staan, leek ze een incident met Jack de Ripper uit te lokken.

De lucht had niet stiller kunnen zijn als de hele boerderij onder een kaasstolp had gezeten.

De gekwetste en opgezwollen lucht zag er kwaad uit, alsof die elk moment op alles beneden woest wraak zou nemen.

Micky hoorde niemand naar de deur komen, maar ineens werd hij naar binnen toe opengetrokken. In de deuropening doemde een enorme kolos op die een beetje naar zure melk rook, met een gezicht zo rond en rood als een verjaardagsballon en een baard zo borstelig dat die minder op haar dan op tuimelgras leek. Een tuinbroek en een wit T-shirt met korte mouwen suggereerden dat er een mens voor haar stond, maar de indruk kon alleen maar bevestigd worden door wat ze boven een geplette, glanzende neus, vol gebarsten haarvaten zag. Tussen die neus en een hoofd dat net zo kaal was als een tomaat, bevestigden twee door vet omgeven ogen zijn menselijkheid, want ze waren bijna tot boven de rand gevuld met wantrouwen, ellende, hoop en behoefte.

‘Mr. Teelroy?’ vroeg ze.

‘Ja – wie anders? – alleen ik ben hier.’ Uit die kolos en baard en slechte lichaamsgeur was een stem gekomen die even lieftallig klonk als die van een koorknaap.

‘Bent u de Leonard Teelroy van het buitenaardse contact?’

‘Van welk bedrijf ben je?’ vroeg hij vriendelijk.

‘Bedrijf?’

Hij nam haar van top tot teen op en weer terug. ‘Echte mensen zien er niet zo goed uit als jij, juffie. Je hebt je wat eenvoudiger gekleed om het te verbergen, maar je hebt Hollywood over je hele lijf geschreven staan.’

‘Hollywood? Ik ben bang dat ik u niet begrijp.’

Hij tuurde langs haar heen naar de Camaro op de oprit. ‘Die schrootbak is een mooi detail.’

‘Het is geen detáíl. Het is mijn auto.’

‘Mensen als ik worden voor dat soort auto’s geboren. Een actrice zo knap als jij – die wordt geboren met de sleutels van een Mercedes in de hand.’

Hij was niet nors of twistziek. Maar hij had zijn meningen en was, ondanks zijn meegaande stem, star in zijn opvattingen.

Hij leek iemand anders te verwachten. Omdat hij haar abusievelijk voor die persoon bleek te hebben gehouden, probeerde ze het opnieuw.

‘Mr. Teelroy, ik ben gewoon gekomen om over uw ufo-ervaring te horen en vragen te stellen...’

‘Natuurlijk ben je gekomen om vragen te stellen, omdat het een fantastisch verhaal is. En ik ben bereid je alles te geven wat je wilt hebben – nadat de deal is gesloten.’

‘Deal?’

‘Maar ik verwacht eerlijkheid van iedereen met wie ik zaken doe. Je had hier moeten komen in je echte Mercedes, in je echte kleren, en me meteen moeten zeggen van welke studio of omroep je bent. Je hebt me nog niet eens verteld hoe je heet.’

Nu begreep ze het. Hij geloofde dat zijn ufo-ervaring het volgende epos van Spielberg zou worden, met Mel Gibson in de rol van Leonard Teelroy.

Ze had geen enkele belangstelling voor zijn buitenaardse contact, maar ze zag een manier om via zijn misvatting de informatie te krijgen die ze echt nodig had. ‘U bent een slimme man, Mr. Teelroy.’

Hij straalde en leek op te zwellen bij dit compliment. Zijn onnatuurlijk rode gelaat werd nog roder, zoals ketels in strips altijd roder worden net voordat ze ontploffen. ‘Ik weet wat eerlijk is. Meer vraag ik niet... gewoon wat eerlijk is voor een verhaal dat zo groots is als dit.’

‘Ik kan op zondag mijn baas niet bereiken. Morgen zal ik hem in de studio bellen, bespreek de situatie met hem en kom terug met een aanbod, alles heel professioneel.’

Hij knikte twee keer langzaam, zoals een hoffelijk heer zou kunnen doen die instemt met een aardig voorstel van een dame. ‘Het zal me een genoegen zijn.’

‘Eén vraag, Mr. Teelroy. Hebben we concurrentie?’ Toen hij een wenkbrauw optrok, zei ze: ‘Is er hier vanochtend al een vertegenwoordiger van een andere studio geweest?’

‘U bent de eerste.’ Plotseling, en duidelijk zichtbaar, besefte hij dat hij haar de indruk had moeten geven dat hem al enorme bedragen waren voorgehouden. ‘Gisteren is er een man geweest’ – hij aarzelde – ‘van een van de grote studio’s.’ Arme Leonard kon niet zo goed liegen; zijn jongensachtige stem werd dik van verlegenheid over zijn durf.

Zelfs als er hier op zondag iemand was geweest voor informatie over de ufo, kon het Maddoc niet zijn geweest. De Prevost kon hoogstens een paar uur voor Micky Nun’s Lake binnengereden zijn.

‘Ik zal niet zeggen wélke studio,’ voegde Teelroy eraan toe.

‘Ik begrijp het.’

‘En nog geen halfuur geleden kreeg ik een telefoontje. Een man zei dat hij uit Californië hierheen is gekomen om me op te zoeken, dus ik weet zeker dat het er een van jullie soort is.’ De aarzeling en de dikte waren uit zijn stem verdwenen. Dit was geen leugen. ‘We hebben straks een afspraak.’

‘Nou, Mr. Teelroy, ik weet zeker dat u van Paramount Pictures hebt gehoord – toch?’

‘Dat is top.’

‘Heel erg top. Ik heet Janet Hitchcock – geen familie – en ik werk voor Paramount Pictures.’

Als Maddoc de man van de afspraak bleek te zijn, hoopte ze dat Teelroy haar niet zo zou beschrijven dat de doemdoctor wist wie er hier voor hem was geweest. Nu zou hij niet naar haar verwijzen als naar een naamloze ‘knappe actrice’ in een stoffige oude Camaro. Teelroy zou nu graag de naam Janet Hitchcock van Paramount Pictures willen laten vallen.

‘Aangenaam kennis met u te maken, miss Hitchcock.’

Hij stak zijn hand uit en ze schudde die voordat ze tijd had om na te denken waar die kortgeleden in kon hebben gezeten. ‘Ik zal u morgen bellen,’ loog ze. ‘We zullen een afspraak maken voor in de middag.’

Hoewel de man een groteske figuur was, en hoewel hij dacht de boel te kunnen tillen, hoewel hij misschien misleidend was en mogelijk gevaarlijk, speet het Micky dat ze tegen hem loog. Hij had alle wantrouwen laten varen, maar zijn ogen liepen nog over van ellende en behoefte. Hij was eerder zielig dan agressief.

De wereld bevatte te veel mensen die niet konden wachten de gewonden af te schieten. Ze wilde niet een van hen zijn.

63

Curtis zit op de stoel van de bijrijder in de geparkeerde Fleetwood en staart door de voorruit, terwijl hij zich afvraagt of de nonnen het zullen wagen te gaan waterskiën met het noodweer dat snel zal losbarsten.

Hij was zaterdagmiddag hier in Nun’s Lake aangekomen onder de bescherming van de zusters Spelkenfelter. Ze hadden een campingplaats gekozen die hun een door bomen omlijst uitzicht bood op het meer.

In de afgelopen vierentwintig uur heeft Curtis geen nonnen op het meer gezien of bezig gezien met activiteiten aan de kant. Dit stelt hem teleur omdat hij zo veel lieve, zorgzame nonnen heeft gezien in films – Ingrid Bergman! Audrey Hepburn! – maar nog niet de kans heeft gehad een glimp op te vangen van een echte sinds zijn aankomst in deze wereld.

De tweeling heeft hem verzekerd dat hij, als hij geduld heeft en goed oplet, tientallen volledig in habijt gestoken nonnen zal zien waterskiën, parasailen en jetskiën. Ze zeiden dat met zulk heerlijk gegiechel dat hij eruit afleidde dat spelende nonnen een van de charmantste spektakels zijn die deze planeet te bieden heeft.

Nadat Curtis vrijdagavond in Twin Falls zijn ware aard heeft onthuld, hebben Cass en Poll zich vrijwillig aangeboden zijn koninklijke lijfwacht te zijn. Hij probeerde uit te leggen dat hij niet van koninklijke afstamming was, maar van gewone komaf, net als zij. Nou, niet precíés net als zij, omdat hij het vermogen bezit zijn biologische structuur te beïnvloeden en van vorm te veranderen naar elk organisme dat een redelijk hoog intelligentieniveau heeft, maar vérder ongeveer net als zij, behalve dat hij geen talent heeft als jongleur en verlammend verlegen zou zijn als hij naakt op het toneel in Las Vegas zou moeten optreden.

Maar zij brengen een sjabloon van Star Wars aan op de situatie. Ze staan erop hem te zien als prinses Leia, zonder weelderige borsten of ingewikkelde haardracht. Hun gevoel van verwondering is in de hoogste versnelling gezet en op racen gericht. Ze zeggen dat ze lang hebben gedroomd van dit moment en bereid zijn de rest van hun leven te gebruiken om hem te helpen bij het uitvoeren van het werk dat zijn moeder en haar volgelingen hier kwamen doen.

Hij heeft zijn missie aan hen uitgelegd, en ze begrijpen wat hij kan doen voor de mensheid. Hij heeft hun nog niet de Gave gegeven, maar snel zal hij dat doen en ze zijn opgetogen door het vooruitzicht die te krijgen.

Omdat ze zo aardig voor hem zijn geweest en omdat hij hen is gaan zien als zijn zusters, aarzelde Curtis aanvankelijk nogal om bij hen te blijven en hen daardoor in gevaar te brengen. Sinds zijn terugval op donderdag, is hij zonder mankeren Curtis Hammond gebleven, helemaal en tot in alle details. Hij is nu minder gemakkelijk op te sporen door zijn vijanden dan hij ooit is geweest sinds zijn aankomst op deze wereld, en met het uur gaat hij vloeiender op in de menselijke bevolking. Toch, zelfs als hij helemaal niet meer opgespoord kan worden door alle biologische scanners die hij met zo veel tijd en energie heeft weten te ontwijken, zullen zowel menselijke als buitenaardse jagers naar hem blijven zoeken. En als de verkeerde schooiers hem ooit vinden, zullen degenen die met hem verbonden zijn in zijn werk – zoals Cass en Polly – even zeker op de dodenlijst komen als hij er al op staat.

Maar tijdens zijn zes uitzinnige dagen op aarde is hij gegroeid; zijn vreselijke verliezen en de isolering van zijn eigen soort hebben hem tot het begrip gedwongen dat hij niet alleen maar moet overleven, niet alleen maar moet hopen de missie van zijn moeder uit te dragen, maar elke dag moet aangrijpen om het werk te doen. Om het werk te doen. Dit vereist de sterke hulp van een vriendenkring, een betrouwbaar kader van toegewijde zielen die goed van hart zijn, snel van geest en moedig. Hoewel hij ontzettend bang is de verantwoordelijkheid op zich te moeten nemen voor het in gevaar brengen van andermans leven, heeft hij geen andere keuze als hij aan zichzelf wil bewijzen dat hij de waardige zoon van zijn moeder is.

Een wereld veranderen, zoals hij deze moet veranderen om hem te redden, heeft een prijs, soms een vreselijke prijs.

Als hij om die te veranderen een krijgsmacht bij elkaar moet brengen, zijn Cass en Polly de ideale rekruten. De goedheid van hart kan bij hen niet betwijfeld worden en evenmin de snelheid van geest, en samen hebben ze de moed van een heel peloton mariniers. Daarbij hebben hun jaren in Hollywood hun overlevingsvaardigheden gescherpt en hen gemotiveerd meesters op het wapen te worden, hetgeen zijn nut al heeft bewezen.

Ze hebben Curtis naar Nun’s Lake gebracht omdat ze hier toch al heen wilden gaan toen ze hem nog niet ontmoet hadden. Het was hun volgende halte op hun ufopelgrimage en ze hadden een omweg naar de Neary Ranch gemaakt toen de autoriteiten een deel van Utah afgrendelden om te zoeken naar verdwaasde drugsbaronnen terwijl alle helder denkende mensen wisten dat het eigenlijk om ET’s ging.

Bovendien geloofden ze, na de gewelddadige confrontatie bij de winkel op het kruispunt, dat het verstandiger zou zijn verder van de grens van Nevada weg te gaan dan Twin Falls, in Idaho.

Nu, na een zeer noodzakelijke rustdag, terwijl de tweeling in de eethoek kaarten bestudeert en besluit waar ze vervolgens het beste naartoe kunnen gaan, houdt Curtis het meer in de gaten op spelende nonnen. En hij houdt zijn gedachten bezig met zulke grote plannen voor een wereldveranderende campagne, dat zijn tien jaar oude geest, hoewel organisch meermalen verruimd op aandringen van zijn moeder, aanvoelt alsof hij kan exploderen.

Zelfs als er druk plannen worden gemaakt om de wereld te veranderen, moeten honden piesen. Old Yeller maakt haar dringende behoefte duidelijk door aan de deur te klauwen en met haar ogen te draaien voor haar geworden broer.

Als Curtis naar de deur loopt om de hond uit te laten, staat Polly in de eethoek op en waarschuwt hem binnen te blijven, waar hij veel minder gemakkelijk opgespoord kan worden als agenten van het kwade koninkrijk in de buurt zijn met scanners.

Hij heeft hun verteld dat er geen koninkrijk naar hem op zoek is. De werkelijke situatie is in sommige opzichten eenvoudiger en in andere opzichten ingewikkelder dan in de geijkte politieke verhoudingen. De tweeling blijft toch bij het Star Wars-sjabloon, misschien in de hoop dat Han Solo en een Wookie zullen verschijnen in een Airstream-reisbus ter vermeerdering van de lol.

‘Ik laat haar wel uit,’ zegt Polly.

‘Niemand hoeft met haar mee,’ legt Curtis uit. ‘Ze laat zichzelf uit, maar ik blijf bij haar in de geest.’

‘De jongen-hondrelatie,’ zegt Polly.

‘Ja. Ik kan wat rondkijken op het kampeerterrein via mijn zuster hier.’

‘Dit is zo Art Bell,’ zegt Polly, doelend op een presentator van een radiotalkshow die zich bezighoudt met ufoverslagen en verhalen over buitenaards contact. Ze huivert van opwinding.

Old Yeller springt uit de kampeerwagen naar buiten, de zusters gaan weer bij elkaar zitten met de kaarten en Curtis keert terug naar de stoel van de bijrijder.

Zijn band met zijn zuster is er altijd, vierentwintig uur per dag, of hij er nu op gericht is of niet. Nu richt hij zich wel.

De cabine van de Fleetwood, de bomen achter de voorruit en het meer zonder nonnen voorbij de bomen, vervagen allemaal in zijn bewustzijn, en Curtis is zowel in de kampeerwagen als met Old Yeller te voet in de wereld.

Ze plast niet alles meteen uit. Rondstappend langs de kampeerwagens en reisbussen, verkent ze tevreden dit nieuwe territorium, en als ze iets vindt dat haar bijzonder bevalt, markeert ze de plek door even neer te hurken en een plasje te doen.

De warme namiddag koelt langzaam af als de wolken uit het westen aan komen stromen, langs de rotsachtige pieken rollen en zich, gevangen tussen de bergen, verdikken tot nog donkerder tinten grijs.

De dag geurt naar de beschuttende dennen, naar het bos, naar dreigende regen.

Doodstil is de lucht, en ook zwaar van verwachting, alsof in een oogwenk de spookachtige diepe rust opgezweept kan worden tot een woedend tumult.

Overal maken kampeerders zich op voor het noodweer. Losse canvas huiven worden opgerold en dichtgebonden. Vrouwen klappen tuinmeubels dicht en slaan die op in een kampeerwagen. Een man brengt twee kinderen terug van de oever van het meer, allemaal in badpak en met strandspullen in hun hand. Mensen verzamelen tijdschriften, boeken, dekens, alles wat niet nat mag worden.

Old Yeller krijgt ongevraagde aandacht en complimenten, en ze beloont elke opgetogen reactie met een grijns en het snelle kwispelen van haar staart, hoewel ze niet afgeleid kan worden van haar verkenningen die ze mateloos intrigerend vindt. De wereld is een oneindige zee van geuren en elke geur is een stroom die óf ingewikkelde herinneringen opnieuw tot leven brengt, óf plaagt met een geheim en een belofte van wonderlijke ontdekkingen.

Nieuwsgierigheid en de afgemeten lozing van een volle blaas, brengen Old Yeller door een maaswerk van campers, bomen en picknickbanken naar een kampeerwagen die eruitziet als een monster dat klaarstaat om bataljons te verpletteren in een wereldoorlog die elk moment kan uitbreken. Zelfs vergeleken met de indrukwekkende Fleetwood American Heritage van de tweeling, is deze kolos een intimiderende machine.

Geworden zuster wordt door deze camper aangetrokken die geschikt zou zijn voor Zeus, niet door zijn enorme afmetingen of zijn formidabele voorkomen, maar omdat de geuren die ermee verbonden zijn haar zowel fascineren als storen. Ze nadert behoedzaam, snuffelt aan de banden, tuurt voorzichtig in de schaduwen onder de wagen en bereikt ten slotte de gesloten deur waar ze nog aandachtiger snuffelt.

Aan boord van de Fleetwood, fysiek ver van Old Yeller vandaan, wordt Curtis desondanks onrustig en gegrepen door een gevoel van gevaar. Zijn eerste gedachte is dat deze kolos, net als de Corvette achter de winkel op het kruispunt, misschien wel meer is dan hij schijnt: een machine die niet van deze wereld is.

De hond had door de illusie van de sportauto heen gekeken en het buitenaardse vervoer eronder opgemerkt. Maar hier ziet ze alleen wat iedereen kan zien – en dat treft haar al als behoorlijk vreemd.

Bij de deur van de kampeerwagen suggereert een scherpe geur bitterheid, terwijl een andere het wezen van verrotting is. Niet de bitterheid van kwassie of kinine; de bitterheid van een wanhopige ziel. Niet de stank van ontbindend vlees, maar van een geest die afschuwelijk verdorven is in een lichaam dat nog leeft. Voor de hond geeft elk lichaam feromonen af die veel van de ware aard van de geest die erin huist prijsgeven. En ook hier hangt een vleugje dat iets zuurs suggereert; niet het zuur van citroenen of bedorven melk, maar van angst die al zo lang bestaat en zo puur gedestilleerd is dat geworden zuster jammert van medeleven met het hart dat in zo’n voortdurende angst verkeert.

Maar ze voelt geen greintje medeleven voor het kwaadaardige monster wiens kwalijke geur onder alle andere verscholen is. Iemand die in deze wagen woont is een zwavelachtige vulkaan van onderdrukte woede, een stomende beerput van haat die zo duister en dik is dat, hoewel het monster op het moment niet aanwezig is, zelfs het buitengewoon bijtende spoor als een giftige damp in de gevoelige neus van geworden zuster brandt. Als de dood werkelijk in levenden lijve over de aarde wandelt, met of zonder mantel en zeis, kunnen zijn feromonen niet angstaanjagender zijn dan deze. De hond niest om haar neus te bevrijden van de stekende geur, gromt laag in haar keel en trekt zich terug van de deur.

Old Yeller niest nog twee keer als ze om de voorkant van de enorme kampeerwagen heen loopt; en als ze, op aangeven van Curtis, naar de panoramische voorruit opkijkt, ziet ze – en hij ook – geen kobold of geest, maar een knap jong meisje van negen of tien. Dit meisje staat naast de lege stoel van de chauffeur, leunt er naar voren gebogen overheen, en tuurt naar het meer en de gestaag somber wordende lucht, waarschijnlijk in een poging om te weten hoelang het nog zal duren voor de spanning in de wolken zal breken en het noodweer zal losbarsten.

De bittere wanhoop en het sinds lang gedestilleerde zuur van de angst, waardoor geworden zuster voor een deel werd aangemoedigd om deze dreigende kampeerwagen te onderzoeken, kunnen van haar zijn.

Het meisje is zeker niet de oorzaak van de rotte stank, want de hond peilt een intense verdorven ziel. Zij is te jong om wormen de kans te hebben gegeven haar geest nu al zo grondig te verzieken.

Ook kan ze het monster niet zijn, wiens hart een machine van woede en wiens bloed vloeiende haat is.

Ze ziet geworden zuster en kijkt naar beneden. De hond – en Curtis, ongezien achter zijn veilige verschansing in de Fleetwood – kijken op onder een scherpe hoek, het hondse gezichtspunt waarmee alles op aarde boven een halve meter wordt bekeken.

Yellers kwispelende staart spreekt een oordeel zonder de noodzaak van woorden.

Het meisje is stralend.

In haar huis op wielen, waar ze duidelijk hoort, schijnt ze niettemin verloren. En gekweld. Meer dan alleen maar gekweld, lijkt ze zelf half een geest, en de grote voorruit hangt tussen haar en de hond in als een koel membraan tussen het land van de levenden en het land van de doden.

Het stralende meisje draait zich om en loopt dieper de kampeerwagen in, verdwijnt in de duisternis achterin.

64

De natuur had het land van de Teelroy-farm bijna weer opgeëist. Herten liepen waar ooit paarden de ploeg hadden getrokken. Onkruid heerste.

Ongetwijfeld mooi in zijn tijd, was het onregelmatige Victoriaanse huis doods geworden door de jaren, het weer en de verwaarlozing.

De bewoner was een weerzinwekkende pad. Hij had de vriendelijke stem van een jonge prins, maar zag eruit als een bron van wratten en nog erger.

Bij zijn eerste blik op de Pad, keerde Preston bijna direct weer terug naar zijn SUV. En bijna was hij weggereden zonder een vraag te stellen.

Hij vond het moeilijk te geloven dat het verhaal over genezende ruimtewezens van deze weerzinwekkende kinkel overtuigend zou zijn. De man was op zijn best een slechte grap, en waarschijnlijker was hij de geestelijk gehandicapte consequentie van generaties inteelt van wit plebs.

Toch...

In de afgelopen vijf jaar had Preston, tijdens het geduldig luisteren naar honderden mensen die hun verhalen over ufo-ontmoetingen en buitenaardse ontvoeringen vertelden, gemerkt dat zo nu en dan de minst waarschijnlijke mensen het meest overtuigend bleken.

Hij herinnerde zich dat varkens werden gebruikt om truffels op te sporen. Zelfs een pad in een tuinbroek zou weleens een waar woord kunnen zeggen.

Toen hij binnen werd uitgenodigd, accepteerde Preston het. De drempel bleek te liggen tussen het gewone Idaho en een koninkrijk van het surrealisme.

In de vestibule kwam hij tussen een stam indianen te staan. Sommige lachend, andere in nobele poses, maar de meeste net zo ondoorgrondelijk als een dromerig kijkende Boeddha of een stenen hoofd op Paaseiland. Allemaal leken ze vreedzaam.

Tientallen jaren geleden, toen het land nog onschuldiger was, hadden deze levensgrote, met de hand gesneden, ingewikkeld beschilderde beelden bij de ingang van tabakswinkels gestaan. Veel hielden een nepdoos sigaren op alsof ze iets te roken aanboden.

De meeste waren opperhoofden, gekroond met een ingewikkelde hoofdtooi van veren, die ook uit hout waren gesneden en met de hand beschilderd, zoals de rest van hun kostuums. Een paar gewone dapperen stonden naast de opperhoofden en hadden een haarband met een of twee houten veren erin gestoken.

Van degene die geen sigarendozen vasthielden, stonden een paar met een eeuwig geheven hand in het gebaar van vrede. Een van de glimlachende opperhoofden maakte het okéteken met duim en wijsvinger.

Twee – een opperhoofd en een dappere – hielden een geheven tomahawk in de hand. Ze waren niet bedreigend in houding, maar ze zagen er vastbeslotener uit dan de andere: vroege voorstanders van een agressieve tabaksverkoop.

Twee opperhoofden hielden een vredespijp vast.

De gang was misschien twaalf meter lang. Aan weerskanten stonden tabakswinkelindianen. Minstens twintig stuks.

Een meerderheid stond met de rug naar de muur en keek naar elkaar over de smalle doorgang. Slechts vier figuren stonden anders, iets schuin, om de voordeur in de gaten te houden, alsof het bewakers waren van de Teelroy-hoeve.

Nog meer indianen stonden op de trap naar boven, tegen de muur tegenover de balustrade. Allemaal keken ze naar de begane grond, alsof ze naar beneden wilden komen om deel te nemen aan de ceremonie.

‘Pa verzamelde indianen.’ De Pad knipte zijn snor niet regelmatig bij. De rand hing over zijn lippen en bedekte die bijna helemaal. Als hij sprak, klonk zijn zangerige stem door dit verhullende haar heen, met dezelfde geheimzinnigheid als waarmee een geest tijdens een seance uit het gesluierde gezicht van een medium klonk. Omdat hij zijn behaarde lippen nauwelijks bewoog als hij sprak, zou je bijna geloven dat hij niet zelf sprak, maar een organische radio-ontvanger was die een uitzending van een andere entiteit ontving. ‘Ze zijn een boel waard, die indianen, maar ik kan ze niet verkopen. Ze zijn het enige dat ik nog van mijn vader heb.’

Preston veronderstelde dat de beelden inderdaad waarde hadden als volkskunst. Maar ze interesseerden hem niet.

Een heleboel kunst, vooral volkskunst, was een hommage aan het leven. Preston kende dat gevoel niet.

‘Welkom in de woonkamer,’ zei zijn rood aangelopen en borstelige gastheer. ‘Hier kunnen we het bespreken.’

Met de gratie van een waggelend zwijn liep de Pad naar een boogdoorgang aan de linkerkant.

De boogdoorgang, ooit groot, was tot een kleine opening teruggebracht door tijdschriften die samengebonden in pakken van tien of twintig stuks op elkaar waren gestapeld tot stevige, elkaar steunende pilaren.

De Pad scheen te omvangrijk om door die versmalde doorgang heen te komen.

Heel verrassend glipte hij zonder hapering of aarzeling tussen de pilaren van samengedrukt papier door. In jaren van dagelijkse passages had de menselijke vetbol waarschijnlijke de opdringende tijdschriften gesmeerd met zijn natuurlijke lichaamsoliën.

De woonkamer was geen echte kamer meer. De ruimte was veranderd in een doolhof met smalle doorgangen.

‘Ma spaarde tijdschriften,’ legde de Pad uit. ‘Ik ook.’

Stapels tijdschriften en kranten van rond de twee meter hoog vormden de muren van het labyrint. Sommige waren met touw samengebonden. Andere waren in kartonnen dozen gestapeld waarop met de hand in blokletters de namen van de periodieken waren geschreven.

Ingeklemd tussen pilaren van tijdschriften en dozen aan weerskanten waren hoge, houten boekenplanken, volgepakt met paperbacks. Uitgaven van de National Geographic. Vergeelde stapels pulpbladen uit de jaren twintig en dertig.

In krappe uitsparingen in deze excentrieke wanden stonden kleine stukken meubilair. Een geborduurde stoel stond geperst tussen pilaren van tijdschriften; en nog meer verfomfaaide pulpbladen lagen opgestapeld op het tot op de draad versleten kussen. Hier een kleine bijzettafel met een lamp. En daar een hoedenkapstok met acht haken waaraan minstens twee keer zo veel door motten aangevreten gleufhoeden hingen.

Nog meer levensgrote indianen stonden weggewerkt in de wanden vol rotzooi. Twee waren vrouwelijk. Indiaanse prinsessen. Allebei aantrekkelijk. De een staarde ernstig en geheimzinnig naar een verre einder. De ander keek verbijsterd.

Geen daglicht drong van de ramen door tot het midden van het labyrint. Overal hingen sluiers van schaduw en een diepere duisternis werd alleen maar op afstand gehouden door de lamp in het midden van het plafond en zo hier en daar lampen in nissen met van kwastjes voorziene kappen vol vlekken.

In het geheel domineerde de geur van bruin wordende kranten en vergelende paperbacks. In hoeken: de scherpe stank van muizenurine. Eronder: een vleugje meeldauw, sporen van insectenpoeder – en de subtiele geur van ontbindend vlees, waarschijnlijk een knaagdier dat lang geleden was gestorven en nu niets anders meer was dan een lapje leer en grijs bont, gewikkeld om papieren botten.

Preston keurde de smerigheid af, maar vond de sfeer aantrekkelijk. Hier werd geen leven geleefd; dit was het huis van de dood.

Het verwerken van de tabakswinkelindianen in de wanden van het labyrint verleende een kwaliteit van onderaardse begraafplaatsen aan het huis, alsof deze figuren gemummificeerde lijken waren.

Terwijl hij de Pad door de kronkelingen en hoeken van dit driedimensionale web volgde, verwachtte Preston ma Pad en pa Pad aan te treffen, die, hoewel dood, in hun eigen door troep omgeven nissen zouden zitten. Begrafeniskleren die los en voornamelijk leeg om hun droge skeletachtige gestaltes zouden hangen. Ogen en lippen dichtgenaaid met mortuariumdraad. Oren gekrompen tot kraakbeenachtige knoppen. Gevlekte huid, verschrompeld om hun schedels gewikkeld. Neusgaten vol spinnendraden als wolken koude wasem.

Toen de Pad hem uiteindelijk in een kleine open ruimte in de doolhof bracht waar ze konden zitten om te praten, was Preston teleurgesteld dat er geen lijken van familieleden te vinden waren die liefdevol waren geprepareerd.

Deze zitruimte in het centrum van het labyrint was nauwelijks groot genoeg om hem en de Pad tegelijkertijd te bevatten. Een leunstoel, geflankeerd door een staande lamp en een kleine tafel, stond tegenover een televisie. Opzij stond een oude met brokaat beklede bank met een zoom van franjes.

De Pad ging in de leunstoel zitten.

Preston perste zich langs hem heen en installeerde zich op de bank, zo ver mogelijk van zijn gastheer vandaan. Zou hij iets dichterbij hebben gezeten, dan zouden ze samengebracht zijn in een onverdraaglijk intiem onderonsje.

Ze werden omgeven door een netwerk aan wanden die waren geconstrueerd uit tijdschriften, kranten, boeken, oude 78-toeren platen, opgeslagen in plastic melkkratten, stapels koffiebekertjes die van alles konden bevatten, van nootjes en bouten tot en met afgesneden menselijke vingers, vierkante staande radio’s uit de jaren dertig die op elkaar waren gestapeld, en een verscheidenheid aan andere dingen, te talrijk om te catalogiseren, allemaal samengepakt, bijeengehouden door gewicht en schimmel en inertie, en gestut door strategisch geplaatste planken en wiggen.

De Pad, zoals zijn geschifte ma en pa voor hem, was een bezetene van wereldklasse. Een verzamelaar van koninklijke allure.

Behaaglijk in zijn leunstoel gezeten, zei de Pad: ‘Dus wat is je bedoeling?’

‘Zoals ik al eerder over de telefoon heb uitgelegd, ben ik gekomen om over uw buitenaardse contact te horen.’

‘Het gaat hierom, Mr. Banks. Na al deze jaren heeft de regering mijn arbeidsongeschiktheidsuitkering stopgezet.’

‘Het spijt me dat te horen.’

‘Ze zeggen dat ik twintig jaar heb gesimuleerd, wat zonder meer niet zo is.’

‘Daar ben ik van overtuigd.’

‘Misschien dat de arts die me heeft gekeurd er een zootje van heeft gemaakt, zoals ze zeggen, en misschien was ik wel de enige echte lijdende ziel die ooit over zijn drempel is gekomen, maar ik ben absoluut half invalide, ik mag doodvallen als het niet zo is.’

‘En op welke manier heeft dit te maken met uw buitenaardse contact?’ vroeg Preston.

Een klein, glinsterend roze diertje stak zijn kop naar buiten uit de enorme verwarde baard van de Pad.

Preston boog zich gefascineerd naar voren, tot hij besefte dat het roze diertje de tong van de man was. Hij gleed heen en weer tussen de lippen die het beste ongezien konden blijven, misschien om ze te smeren waardoor de leugens wat gemakkelijker naar buiten konden komen.

‘Ik ben dankbaar,’ zei de Pad, ‘dat een paar sterrenmensen met drie ogen zijn langsgekomen en me hebben genezen. Het was een raar zootje, daar bestaat geen enkele twijfel over, en voldoende angstaanjagend om leuk te zijn voor een groot publiek, zoals u nodig hebt, maar ondanks dat ze zo angstaanjagend waren, moet ik bekennen dat ze iets goeds met me hebben gedaan. Het probleem is nu dat ik niet meer de half kreupele ben die ik altijd ben geweest, dus op geen enkele manier weer in de arbeidsongeschiktheidswet kan komen.’

‘Een dilemma,’ zei Preston.

‘Ik heb de sterrenmensen een belofte gedaan – en het was een ernstige belofte – hen niet aan de wereld te verraden, maar het harde feit is, dat ik moet eten en rekeningen moet betalen.’

Preston knikte tegen de gebaarde idioot in tuinbroek. ‘Ik ben ervan overtuigd dat de sterrenmensen het zullen begrijpen.’

‘Ik wil er niet mee zeggen dat ik niet echt dankbaar ben dat ze mijn kreupelheid hebben weggehaald met dat blauwe lichtding van ze. Maar zo machtig als ze waren, lijkt het vreemd dat ze er niet ook aan hebben gedacht me een soort van vaardigheid of talent mee te geven waarmee ik mijn brood kan verdienen. Zoals gedachtelezen of de toekomst voorspellen.’

‘Of de vaardigheid om uit lood goud te maken,’ stelde Preston voor.

‘Dát zou een goede zijn,’ verklaarde de Pad, terwijl hij met een hand op de leuning van zijn stoel sloeg. ‘En ik zou ook geen misbruik maken van het privilege. Ik zou net dat beetje goud maken dat ik nodig had om te overleven.’

‘U treft me in dat opzicht als een verantwoordelijk mens,’ zei Preston.

‘Dank je, Mr. Banks. Ik waardeer het gevoel. Maar dit is allemaal gebabbel, omdat de ruimtewezens er niet aan hebben gedacht me in dat opzicht te zegenen. Dus... hoewel ik me ervoor schaam mijn ernstige belofte te moeten breken, zie ik geen enkele andere uitweg uit dit dilemma, zoals u het noemt, behalve dan door mijn verhaal, dat ik ontkreupeld ben door ruimtewezens, te verkopen.’

Hoewel de Pad een zelfs nog diepere betekenis gaf aan het woord fraude dan enige politicus recentelijk had gedaan, en hoewel Preston niet de bedoeling had naar zijn portefeuille te grijpen en er een biljet van twintig dollar uit te vissen, dwong nieuwsgierigheid hem te vragen: ‘Hoeveel wilt u?’

Wat een sluwe uitdrukking zou kunnen zijn, rimpelde het vlekkerige rode voorhoofd van de Pad, kneep zijn ooghoeken samen en vertrok zijn gekookte knoedel van een neus. Het zou ook een minihersenbloeding kunnen zijn geweest.

‘Nou, meneer, we zijn allebei slimme zakenlieden hier, en ik heb een wereld van respect voor u, precies zoals ik weet dat u voor mij hebt. Als het op zaken neerkomt tussen mensen als u en ik, geloof ik niet dat het mijn plaats is om de uiteindelijke prijs te bepalen. Het lijkt me eerder dat het uw plaats is om met een eerlijk aanbod te komen, waarop ik, na gepaste overwegingen, zal reageren. Maar gezien het feit dat u zich als een heer tegenover mij hebt opgesteld, zal ik u de speciale hoffelijkheid betonen door te zeggen dat wat eerlijk is, ergens boven een miljoen dollar uitkomt.’

De man was volslagen krankjorum.

Preston zei: ‘Ik weet dat het eerlijk is, maar ik denk niet dat ik zo veel in mijn portefeuille heb zitten.’

De stem van de koorknaap bracht een zilveren, bijna meisjesachtige lach voort, en de Pad sloeg met beide handen op zijn leunstoel. Hij leek nog nooit zo’n leuke opmerking te hebben gehoord.

Terwijl hij zich naar voren boog, duidelijk erop vertrouwend dat hij net zo amusant kon zijn, knipoogde de Pad en zei: ‘Als het zover is, accepteer ik uw cheque en ik hoef geen rijbewijs te zien.’

Preston glimlachte en knikte.

In zijn zoektocht naar buitenaards contact had hij door de jaren heen talloze dwazen en oplichters uitgezeten. Dit was de prijs die hij moest betalen voor de hoop op een dag de waarheid en transcendentie te vinden.

ET’s bestonden echt. Hij wilde wanhopig dat ze echt waren, hoewel niet om dezelfde redenen als de Pad en de gemiddelde ufoaanhanger. Preston had het nódig dat ze echt waren om zin te geven aan zijn leven.

De Pad werd ernstig. ‘Mr. Banks, u hebt me uw bedrijf nog niet genoemd.’

‘Bedrijf?’

‘In de ware geest van eerlijk onderhandelen ben ik verplicht u te vertellen dat ik eerder vandaag miss Janet Hitchcock van Paramount Pictures in eigen persoon op bezoek heb gehad. Ze doet me morgen een aanbod. Ik vertelde haar meteen van uw belangstelling, hoewel ik haar niet kon vertellen van wie u kwam, omdat ik het niet wist.’

Als Paramount Pictures een afgevaardigde naar Nun’s Lake had gestuurd om het verhaal van de Pad te kopen dat hij ontkreupeld was door ruimtewezens, dan kon hun aankoop van de filmrechten met recht gezien worden als een voorteken dat het universum elk moment plotseling in elkaar kon klappen en zou samenballen tot een dichte massa materie ter grootte van een erwt.

‘Ik ben bang dat er een misverstand is,’ zei Preston.

De Pad wilde niets horen over misverstanden, alleen over cheques met getallen van zeven cijfers. ‘Ik sta u hier geen koeienstront te verkopen als de een of andere boerenkinkel, meneer. Ons wederzijdse respect is te groot voor koeienstront. Ik kan elk woord dat ik zeg bewijzen, gewoon door u één ding te laten zien, één ding, en u zult weten dat het helemaal echt is, elk deeltje ervan.’ Hij rolde zich uit de leunstoel als een varken dat overeind kwam uit de drek en waggelde het centrum van het labyrint uit via een andere route dan die hij hierheen had genomen vanaf de voordeur. ‘Kom mee, Mr. Banks, u zult het zien!’

Preston was niet bang voor de Pad, en hij was er redelijk zeker van dat de man alleen leefde. Toch was hij, hoewel familieleden van deze inteeltclub ergens in de buurt konden rondhangen en zouden kunnen bewijzen dat ze woest psychotisch waren, niet bang voor het vooruitzicht hen te ontmoeten, als ze bestonden.

De atmosfeer van verval en ontbinding in dit huis was vanuit Prestons perspectief een romantische ambiance. Voor een man die zo veel van de dood hield, was dit het equivalent van een door sterren verlicht strand op Hawaï. Hij wenste er meer van te verkennen.

Bovendien, hoewel de Pad tot dusver een flagrante oplichter leek, had zijn vriendelijke heldere stem oprecht geklonken toen hij beweerde dat hij Preston een ding kon laten zien om te bewijzen dat zijn verhaal ‘helemaal echt is, elk deeltje ervan’.

Preston volgde zijn gastheer door tunnels van papier, tussen indianen en opgestapeld meubilair door. Een wirwar van glanzende modetijdschriften, pulpverhalen en vergelend nieuws, samengeperst tot bouwblokken.

Ze kwamen via afslaande en kruisende doorgangen die even vreemd roken als de diepste galerijen van oude Egyptische graftomben, door een beschaduwd ronddraaiend slakkenhuis waarin de ademhaling van de Pad door zijn open mond klonk als het geluid van scarabeeën die in de muren ritselden, door nog twee grote vertrekken die alleen nog maar als zodanig herkenbaar waren door de tussenliggende deuropeningen. De deuren waren verwijderd, duidelijk om het lopen door het labyrint te vergemakkelijken. De resterende deurposten en bovenlijsten waren gestut door het strak samengepakte materiaal dat de gangen van deze doolhof vormde.

Alle ramen waren afgeschermd. Afscheidingen van het maaswerk liepen vaak door tot zover het pleisterwerk van het plafond de hoge stapels liet komen; daardoor waren de overgangen van de plafonds van kamer naar kamer moeilijk vast te stellen. De eikenhouten vloer bleef gelijk: afgesleten tot kaal hout door voortschuifelend verkeer, hier en daar donker gevlekt door vreemde plekken die leken op rorschachvlekken.

‘U zult het zien, Mr. Banks,’ zei de Pad zwaar ademend terwijl hij zich door zijn kronkelige wirwar haastte als een afgetakelde hobbit. ‘O, u zult het bewijs echt zien.’

Net toen Preston half ernstig begon te speculeren dat dit bizarre huis een mozaïek was dat dimensies overbrugde en in veel verschillende parallelle werelden bestond, en dat het eeuwig zou kunnen voortduren, leidde de Pad hem uit het labyrint een keuken binnen.

Geen gewone keuken.

De normale attributen waren er wel. Een oude, wit geëmailleerde verzameling – vergeeld en afgescherfd – en ovens naast elkaar onder een kookplaat. Een zoemende en trillende koelkast die scheen te dateren uit de tijd dat mensen die nog ijskisten noemden. Een broodrooster, een magnetron. Maar met deze apparaten hield het normale op.

Elk werkblad, vanaf het formica tot aan de onderkant van de hangende kasten, was helemaal volgestapeld met lege bier- en frisdrankflessen, horizontaal op elkaar gelegd als de voorraad van een wijnkelder. Een paar kastdeuren stonden open; erin nog meer lege flessen. Op de keukentafel een piramide van flessen. Het raam boven de gootsteen gaf uitzicht op een achterveranda waar nog eens duizenden flessen bleken te liggen.

De Pad bereidde blijkbaar al zijn maaltijden op het slagersblok op het grote kookeiland. De staat van dat werkblad was onbeschrijflijk.

Een deur ging open naar een trap achterin die te smal was om indianen neer te zetten. Hier, met lijm, waren lege bierflessen – de meeste groen, sommige helder – aan de beide wanden vastgemaakt tot aan het plafond, honderden en honderden, als driedimensionaal behang.

Hoewel de moutachtige resten in alle flessen jaren geleden verdampt waren, rook de trap nog steeds naar verschaald bier.

‘Kom mee, Mr. Banks! Niet ver meer. U zult zien waarom de prijs van meer dan een miljoen dollar schappelijk is.’

Preston volgde de Pad langs de met glas afgezette trap naar boven. Daar was de gang versmald door een verzameling rotzooi die leek op de collectie van de benedenverdieping.

Ze kwamen langs kamers waarvan de deuren waren weggehaald. Uitlopers van de grote doolhof op de benedenverdieping bleken in deze kamers gesitueerd.

De slaapkamer van de Pad had nog steeds een deur. De kamer was voorbij de drempel niet veranderd in een mierenhoop van tunnels zoals zo veel van het huis. Twee nachtkastjes met lampen flankeerden het grote, onopgemaakte bed. Een ladekast, een chiffonnière en een kleerkast verschaften de Pad veel opslagruimte voor zijn tuinbroeken.

Maar de dreiging van het gewone werd op afstand gehouden door een collectie strooien hoeden die aan de muren aan spijkers hingen, van plafond tot vloer. Strooien hoeden voor mannen, vrouwen en kinderen. Strooien hoeden in elke bekende stijl, voor elke behoefte, van die van de werkende stalknecht tot en met die van een dame die een gepaste hoed wilde om op een warme zomerse zondag naar de kerk te dragen. Strooien hoeden in natuurlijke tinten en in pasteltinten, en in diverse stadia van verval, hingen in elkaar overlappende lagen, tot Preston bijna begon te vergeten dat het hoeden waren, en de herhalende vormen van de hoofddeksels begon te zien als een bekleding rondom, zoals de akoestische wanden van een opnamestudio of een radiostation.

Een tweede verzameling vulde de kamer: tientallen en tientallen wandelstokken, zowel gewone als versierde. Simpele notenhouten stokken met rubberen punten en glad gebogen grepen. Wandelstokken van hickory met rechte schachten maar met grepen van gevlochten hout. Modellen van eikenhout, mahonie, esdoorn, kersen en roestvrij staal, sommige met gewone handgrepen, andere versierd met patronen van gegoten koper of gesneden hout. Zwartgelakte wandelstokken met zilveren punten, het perfecte attribuut voor een Fred Astaire in smoking, hingen naast de witte stokken die blinden gebruikten.

De wandelstokken waren gerangschikt in groepen in diverse paraplustandaarden, maar ze hingen ook aan de zijkant van de ladekast, de chiffonière en de kleerkast. In plaats van afscheidingen van doeken, hingen gordijnen van wandelstokken aan de gordijnroeden.

Bij een raam had de Pad kortgeleden een tiental wandelstokken van de roede gehaald, waardoor een deel van de ruit zichtbaar was. Hij had het glas ook voor de helft schoongeveegd met zijn hand.

Hij bracht Preston naar dit uitzicht en wees naar het noordoosten, over een onkruidveld naar de tweebaansweg. Een beetje kortademig door de wandeling zei hij: ‘Mr. Banks, ziet u het bos verderop, aan de andere kant van de provinciale weg? Kijk nu zeventig meter oostelijk van de ingang van mijn boerderij en u zult zeker een auto geparkeerd zien staan in de bomen daar.’

Preston was beduusd en teleurgesteld, omdat hij had gehoopt dat het bewijs van de Pad van zijn buitenaards genezers een buitenaards voorwerp zou zijn geweest, iets dat duidelijk niet van deze aarde afkomstig was, of fotootjes van vreemde wezens met drie ogen – of, als het bewijs duidelijk vals was, iets waar je hartelijk om kon lachen.

‘Dat is die bedrieglijke roestbak van een auto die ze gebruikte om zichzelf te vermommen toen ze hier kwam en deed alsof ze niet van dat topfilmbedrijf was.’

Preston fronste zijn voorhoofd. ‘Zij?’

‘Miss Janet Hitchcock, zoals ik u al heb verteld, helemaal hiernaartoe gekomen van Paramount Pictures in Californië, uw thuisland. Ze houdt mijn huis in de gaten, zodat ze kan zien wie haar concurrentie is.’

Een heel sterke verrekijker lag op de vensterbank. De Pad gaf die aan hem.

De verrekijker voelde vettig aan. Preston kromp ineen en gooide hem bijna walgend van zich af.

‘Bewijs, meneer,’ zei de Pad. ‘Het bewijs dat ik al die ophef over Paramount Pictures niet zomaar verzin, het bewijs dat ik rechtuit eerlijk met u ben, van zakenman tot zakenman, met alle respect. Het is niet meer dan een vlekje tussen de dennenbomen, maar u zult het zien.’

Nieuwsgierig bracht Preston de verrekijker omhoog en stelde scherp op de auto in het bos. Hij zag dat de auto wit was, hij was verborgen tussen de hoog opgroeiende bomen, omgeven door schaduwen, en het was niet gemakkelijk verdere zinvolle details te onderscheiden.

De Pad zei: ‘Ze stond er daarnet aan de voorkant tegenaan geleund en hield mijn oprit in de gaten om te kijken wie u kon zijn.’

De vrouw stond niet langer tegen de auto geleund.

Misschien was ze ingestapt. Het interieur was donker. Hij kon niet zien of er iemand achter het stuur zat.

‘Ik ben ervan overtuigd dat u, van welk bedrijf uit Californië u ook bent, goede contacten onderhoudt met de rest van de filmwereld; jullie gaan allemaal naar dezelfde feesten als de sterren, dus u zult een echt grote als miss Janet Hitchcock van Paramount Pictures wel herkennen.’

Toen hij de vrouw vond, herkende Preston haar inderdaad. Ze stond opzij van de auto, maar niet heel diep in de schaduwen, ze leunde nu tegen een boom en was zelfs herkenbaar in het verdronken licht van het aanstaande noodweer. Michelina Teresa Bellsong – ex-bajesklant, leerling-alcoholiste, werkzoekende zonder hoop, nicht van de seniele oude tante Gen, goedkope slet die probeerde te veranderen, door schuldgevoel overladen stakker die zocht naar betekenis in haar stompzinnige, zielige leventje, door zichzelf aangestelde redder van Leilani, pseudo-opgraver van Lukipela, donquichotterige drakendoodster, nutteloze, nieuwsgierige, bemoeizuchtige trut.

Terwijl hij nog steeds keek naar Micky Bellsong, zei Preston: ‘Ja, dat is inderdaad Janet Hitchcock. Het ziet ernaar uit dat ik niet om een biedoorlog heen kan, meneer’ – en bijna zei hij Mr. Pad – ‘Mr. Teelroy.’

‘Ik heb dat allemaal niet zomaar verzonnen, Mr. Banks. Ik wilde u alleen eerlijk laten weten dat u concurrentie had. Ik zoek niet naar meer dan mijn verhaal werkelijk waard is.’

‘Ik begrijp het, natuurlijk. Ik zou u graag een aanbod willen doen voordat ik vandaag vertrek, maar ik geef er in dit soort gevallen de voorkeur aan om het aanbod te doen in de aanwezigheid van de hele familie, aangezien zo veel geld u allemaal heel diep zal raken. Hebt u een vrouw, meneer, kinderen? En hoe staat het met uw ouders?’

‘Ma en pa, ze zijn alle twee al lang geleden overleden, Mr. Banks.’

‘Het spijt me dat te horen.’

‘En ik ben nooit getrouwd, niet dat ik geen goede kansen heb gehad.’

Nog altijd met zijn aandacht bij de vrouw verderop, zei Preston. ‘Dus u bent alleen in dit enorme huis.’

‘Alleen ik,’ zei de Pad. ‘En hoezeer ik ook zeker een verstokte vrijgezel ben, moet ik toegeven... dat het soms afschuwelijk eenzaam is.’ Hij zuchtte. ‘Alleen ik.’

‘Mooi,’ zei Preston, terwijl hij zich omdraaide van het raam en met woeste kracht de zware verrekijker in het gezicht van de Pad smeet. De klap veroorzaakte een nat knarsend geluid, een verstikte snik en de ogenblikkelijke val van de man.

Preston gooide de verrekijker op het onopgemaakte bed, waar hij hem later weer zou kunnen vinden.

Aan de vensterbank hingen diverse wandelstokken. Hij greep er een met een wolvenkop als handvat.

Met zijn rug op de vloer, keek de Pad omhoog, zijn afschuwelijke neus nu verpletterd en nog weerzinwekkender dan ervoor, zijn ongekamde baard onder de bloedspatten, zijn vlekkerige gezicht plotseling overal net zo bleek als het eerder rood was geweest.

Terwijl hij de wandelstok bij het verkeerde eind vasthield, bracht Preston hem boven zijn hoofd.

De Pad lag geschokt, misschien gedesoriënteerd, maar daarna werden zijn ogen helder, en toen hij zag wat er ging gebeuren, sprak hij met trillende emotie en met duidelijke opluchting: ‘Dank u.’

‘Graag gedaan,’ verzekerde Preston hem, en hij sloeg de wolvenkop midden op het voorhoofd van de man. Meer dan eens. Misschien wel zes keer. De wandelstok kraakte, maar brak niet.

Toen hij er zeker van was dat hij de Pad had gedood, wierp hij de beschadigde wandelstok op het bed naast de verrekijker. Later zou hij beide objecten schoonvegen van vingerafdrukken.

Hij was uiteindelijk van plan deze enorme stapel brandbaar materiaal in de fik te steken. Geen bewijs zou waarschijnlijk aan de vlammen ontkomen. Maar hij was een voorzichtig mens.

Snel zocht Preston een andere wandelstok uit. De knop werd gevormd door een slang van glanzend koper, met steentjes van rood gefacetteerd glas als ogen.

Hij onderdrukte de dolle opwelling een zwierige strooien hoed uit te kiezen waarmee hij de dame van het moment het hof kon maken. Buiten een dienst aan het mensdom en aan Moeder Aarde, was doden leuk, maar je mocht nooit uit het oog verliezen dat het ook een ernstige zaak was, vol risico en door velen fronsend bezien.

De slaapkamer van de dode Pad uit, langs de met troep volgestapelde gang boven naar de met flessen versierde trap, en naar beneden. Door de smerige keuken naar de omsloten veranda waar duizenden en nog eens duizenden flessen duister lagen te glanzen alsof de aanstaande storm erin opgeborgen zat en snel ontkurkt zou worden.

Buiten haastte hij zich door een achtertuin die meer uit aarde dan uit verspreide graspollen bestond, en zorgde er behoedzaam voor het huis tussen hem en de plek in het bos te houden waar de volkomen nutteloze miss Bellsong de boel in de gaten hield.

Hoogstwaarschijnlijk verwachtte ze hem Nun’s Lake in te volgen, op veilige afstand om niet opgemerkt te worden. Ze was duidelijk van plan te blijven kijken en wachten, als ze er eenmaal achter was waar hij zijn kampeerwagen had geparkeerd – en ze zou de eerste de beste gelegenheid aangrijpen om Leilani mee te nemen, Idaho uit, naar Clarissa de Krop en haar zestig papegaaien in Hemet.

De stomme slet. Dwazen, allemaal. Ze dachten dat hij niets wist, maar hij wist alles.

Achter de kale tuin lag een woekerend veld met schouderhoog onkruid. Hij hoefde maar een beetje te bukken om er helemaal onzichtbaar in te zijn.

Hij liep naar het oosten, kwam door wild gras, wolfsmelk. Hij werd beschut door verspreid groeiende maïsstengels die in het verre verleden waren geplant, en al generaties geleden verwilderd, maar die toch koppig zo hier en daar over het veld bleven heersen.

Hij haastte zich parallel aan de weg in de verte, van plan om uiteindelijk naar het noorden te draaien, de weg buiten haar blikveld over te steken en dan naar het westen te gaan. Hij zou een cirkel beschrijven om de nutteloze Micky Bellsong heen en haar tegen de grond slaan met de slangenwandelstok.

De dreigende hemel drukte met de minuut steviger naar beneden, zwarte wolken als gebalde vuisten, vol barbaarse kracht. Nog geen donder, maar wel gauw. En uiteindelijk zou de bliksem de hemel klieven en hete reflecties op de bronzen slang werpen, misschien zelfs op het moment dat hij sloeg – en weer sloeg. Maar ondanks de oogverblindende flits en de rommelende donder die snel zouden losbreken, wist Preston Maddoc dat alle hallen van de hemel verlaten waren, en dat niemand die hoge plaatsen bezette om naar beneden te kijken naar wat hij deed, of zich er druk om maakte.

65

De moederloze jongen is bezorgd, en hij is niet zo snel bezorgd. Hij zit op een van de banken in het zitgedeelte van de Fleetwood en haalt Old Yeller aan die over zijn schoot heen ligt, terwijl de tweeling nog steeds in de eethoek plannen zit te maken boven de kaarten.

Uitgebreide voorbereidingen hadden Curtis een behoorlijke dosis kennis opgeleverd over de meeste soorten die hij tijdens zijn missie op aarde waarschijnlijk zou tegenkomen. Daardoor wist hij heel veel over honden, niet alleen maar van wat hij had geabsorbeerd uit de verbazingwekkende hoeveelheid honden die hij had gezien in 9658 films, maar door speciale doorgeflitste instructies wat betreft de flora en fauna van deze planeet.

Geworden zuster heeft talrijke bewonderenswaardige kwaliteiten, en niet op de laatste plaats haar neus. De vorm ervan, de kiezelachtige structuur en de glanzende zwartheid geven haar haar schoonheid, maar belangrijker is dat haar reuk misschien wel twintigduizend keer zo gevoelig is als die van een mens.

Als de enorme kampeerwagen waarin hij het stralende meisje heeft gezien ook jagers binnen heeft van het soort dat ze zijn tegengekomen in de winkel op het kruispunt in Nevada, zou de hond hun unieke geur hebben ontdekt, zou die direct hebben herkend, en zou óf woest hebben gereageerd óf met een grotere angst dan ze had getoond. Verbonden met zijn geworden zuster, zou Curtis haar herinneringen aan het kruispunt hebben herkend, flarden van mentale beelden hebben gezien, opgewekt door deze buitenissige geur, zoals hij dergelijke beelden ook ziet als de hond andere bekende geuren tegenkomt.

Het kwaadaardige monster waarvan Old Yeller rond de kampeerwagen de kwalijke geur heeft geroken is er niet een die ze eerder is tegengekomen. Het is iets of iemand uit haar wereld.

Toch is dat niet helemaal geruststellend. Hij herinnert zich haar reactie op Vern Tuttle, de tandenverzamelende seriemoordenaar, toen ze naar hem keken vanuit de slaapkamer van de Windchaser en hij met zijn badkamerspiegel had gesproken. Ze had een beetje met haar staart gekwispeld. Als een slechterik als Tuttle al niet haar nekharen recht overeind had doen staan, hoeveel erger moest het menselijke monster in deze nieuwe kampeerwagen, die dreigende wegduivel, dan wel zijn? Het heeft hoe dan ook een grom bij haar losgemaakt.

Aangezien hij erop vertrouwt dat hun geheimzinnige campingburen geen vijandelijke ruimtewezens zijn en hij daarom geen actie hoeft te ondernemen, ontwijkend of anderszins, zou de voorzichtige koers zijn om veilig in de Fleetwood te blijven. Maar hij vindt het moeilijk om alleen maar voorzichtig of zelfs maar behoedzaam te blijven zolang de herinnering aan het stralende meisje hem blijft achtervolgen.

Hij kan haar niet uit zijn hoofd zetten.

Als hij zijn ogen sluit, kan hij haar naast de stoel van de chauffeur zien staan, naar voren gebogen, turend door de voorruit. Haar uitdrukking van intense eenzaamheid en verlies blijft in hem doorgonzen omdat die emoties uitdrukt die hij maar al te goed kent, gevoelens die steeds weer in hem opwellen als hij durft na te denken over wat er in de bergen van Colorado is gebeurd voordat hij zelfs nog maar Curtis Hammond was.

Ten slotte beseft hij dat hij geen zoon van zijn moeder zou zijn, als hij zich zou kunnen afkeren van dit gewond kijkende meisje. De voorzichtige koers is niet altijd de koers die het hart verordonneert. Hij is hier, hoe dan ook, om de wereld te veranderen. En zoals altijd begint deze taak met de redding van één ziel, en daarna de volgende, en vervolgens weer de volgende, met geduld en toewijding.

Als hij van de zitruimte naar de eethoek loopt en Cass en Polly met hun kaarten onderbreekt en hun uitlegt wat hij wil doen, zijn ze tegen zijn plan. Zij geven er de voorkeur aan dat hij veilig in de Fleetwood blijft tot ze de volgende ochtend de trossen los kunnen gooien en op weg kunnen gaan naar Seattle. Daar zal de grote bevolkingsdichtheid voor voldoende drukte zorgen om hem dekking te geven, tot hij helemaal Curtis Hammond is, en ten slotte een gewone energiesignatuur voortbrengt en niet meer opgespoord kan worden.

Hun onvermurwbare volharding tegen zijn idee om de kampeerwagen uit te gaan is heel even frustrerend. Dan, gebruik makend van het sjabloon waarin ze zich, gezien deze recente ontwikkeling, het gerieflijkst voelen, herinnert hij hen eraan dat zij zijn koninklijke lijfwacht zijn en dat hij, terwijl hij hun moedige werk apprecieert en hun wijze raad respecteert, niet zijn lijfwacht kan toestaan hem te dicteren wat een erfgenaam van de troon wel of niet mag doen. ‘Dat is net zomin een keuze voor mij als het voor prinses Leia zou zijn.’

Misschien beseffen ze dat hij hun eigen touw gebruikt om hun zogezegd de handen te binden, omdat hij eerder heeft geweigerd een ET van koninklijken bloede te zijn, maar zijn strategie brengt hen van hun stuk. Ze blijven zo vol ontzag voor zijn buitenaardse oorsprong en zijn zo opgewonden deel uit te maken van zijn missie, dat ze zich niet lang tegen hem kunnen verzetten. Hoe leuk ze het misschien ook vinden om hem soms als de soevereine heerser over een verre planeet te behandelen en soms als een tienjarige jongen, kunnen ze het niet allebei tegelijk hebben. Als ze dit beseffen, stralen ze megadata naar elkaar uit met een van hun Spelkenfelter-blikken, zuchten lief, zoals alleen zij kunnen zuchten, en maken zich klaar om hem van een gewapend escorte te voorzien.

Hoewel ze veel liever zouden zien dat Curtis binnen bleef, tonen ze een stil enthousiasme over het vooruitzicht hem te vergezellen nu hij op zijn strepen is gaan staan. Hoe dan ook, zoals ze zelf hebben gezegd, zijn zij meiden die van avontuur houden.

Ze zijn deze middag gekleed in leren cowboylaarzen met een motief, spijkerbroeken, blauwgeruite westernhemden en een leren koord om hun hals. Dit lijkt passende kledij voor een lijfwacht, hoewel het de schittering van een lage toreadorbroek, een topje en een opaal in de navel ontbeert.

Elk van de tweeling hangt een tas aan de rechterschouder. En elke tas bevat een 9mm pistool.

‘Jij blijft tussen ons in, liefje,’ waarschuwt Polly Curtis, wat een vreemde manier van aanspreken lijkt als ze erin volhardt hem te zien als een ruimtewezen van koninklijken bloede, hoewel hij het beslist leuk vindt.

Cass verlaat de Fleetwood als eerste, houdt haar rechterhand in de tas die over haar schouder hangt.

Geworden zuster volgt Cass. Curtis volgt de hond en Polly komt als laatste, de rechterhand ook stevig op het pistool in haar tas.

Op slechts een paar minuten over drie op een zomerse namiddag lijkt de dag meer op een winterse schemering, en ondanks de warme lucht, verleent het grijze licht een kilte aan alles wat erdoor aangeraakt wordt, benadrukt het vleugje gerijpt zilver in elke naald van de dennenbomen en legt een spiegeling van ijs over het meer.

Buiten neemt Old Yeller de leiding en volgt haar eerdere route naar de kolos, hoewel deze keer zonder plaspauzes.

Een paar kampeerders zijn nog buiten. De meesten, na zich tegen de storm beveiligd te hebben, zitten binnen.

Het stralende meisje is niet teruggekeerd naar de voorkant van de kampeerwagen. Curtis ziet alleen maar een vaag licht verder naar achteren in de grote auto, gefilterd door het getinte glas van de voorruit en reflecties van dennentakken en sombere wolken op het glas.

Cass is van plan op de deur te kloppen, maar Curtis houdt haar tegen met een zacht uitgesproken: ‘Nee.’

Net zoals eerder voelt de hond niet alleen dat een kwaadaardig monster van de menselijke soort veelvuldig in deze kampeerwagen is, maar ook dat het op dit moment niet aanwezig is. Weer ontwaart ze twee personen, de eerste produceert zowel de bittere geur van een wanhopige ziel als de feromonale stank van een geest die intens ontaard is. De tweede is er een die, door zo lang in angst te hebben geleefd, doordrongen is van een chronische vrees, hoewel volledig vrij van wanhoop.

Curtis concludeert dat het door angst verontruste hart van het meisje is dat hij eerder door de voorruit heeft gezien.

De ontaarde ziel is zo afstotelijk dat de hond haar lippen van haar tanden wegtrekt en een uitdrukking toont die zo dicht in de buurt van walging komt als de vorm van haar gelaat maar toestaat. Als geworden zuster haar snuit voldoende kon samentrekken om te spugen, zou ze het doen.

Curtis kan niet zeker weten of het object van deze walging een dreiging vormt. Maar misschien geeft het alleen maar aan dat deze persoon niet gehinderd wordt door de angst waaronder het meisje gebukt gaat.

Terwijl de tweeling hem steunt en de camping om hen heen in de gaten houdt, plaatst Curtis beide handen op de deur van de kampeerwagen. Op microniveau, waar wil over de materie kan heersen, voelt hij een elektrisch circuit van een laag voltage en herkent iets dat lijkt op het alarmsysteem in de Fleetwood dat de tweeling elke avond aanzet.

Elk elektrische circuit heeft een schakelaar. De stroom van een laag voltage is energie, maar de schakelaar is mechanisch en daardoor kwetsbaar voor de macht van de wil. Curtis heeft een sterke wil. Het alarm is ingeschakeld – en dan niet meer.

De deur zit stevig op slot. En is daarna van het slot. Stil maakt hij de deur open en tuurt in de verlaten cabine.

Twee stappen naar boven, en naar binnen.

Hij hoort een van de tweeling sissen van afkeuring, maar hij gaat niet terug.

De zithoek wordt verlicht door een enkele lamp. Een van de banken is uitgeklapt tot een bed.

Zij zit op het bed en schrijft snel in een dagboek. Een been is gebogen, de ander steekt recht naar voren uit de steun van een stalen beugel.

Het stralende meisje.

Gespannen geconcentreerd op haar schrijfwerk, hoort ze de deur niet opengaan en beseft aanvankelijk niet dat er iemand is binnengekomen en boven aan de trap staat.

Geworden zuster volgt Curtis, werkt zich half tussen zijn benen door om duidelijk zicht te krijgen op dit door een beugel gesteunde visioen.

Deze beweging trekt de aandacht van het meisje en ze kijkt op.

Curtis zegt: ‘Je glanst.’

66

Nadat ze de Camaro in de beschutting van de bomen had gereden, bleef Micky een tijdje tegen de auto geleund staan kijken naar de afslag naar de boerderij van Teelroy, van een afstand van ongeveer zeventig meter. In de daaropvolgende tien minuten kwamen er drie auto’s voorbij, waardoor ze in de gelegenheid was om vast te stellen dat ze van deze afstand niet zou kunnen zien of Maddoc alleen in de Durango kwam, al zou ze zeker zijn auto herkennen. Ze liep vijftig meter verder naar het westen.

Nog geen twintig minuten daarna zag ze, staande achter een boom, de Durango uit de richting van Nun’s Lake komen. Toen de SUV langzamer ging rijden voor de afslag naar rechts naar de oprit van Teelroy, zag Micky dat de chauffeur alleen was: Preston Maddoc.

Ze haastte zich naar het oosten, terug langs de weg die ze was gekomen, en nam opnieuw positie in onder de beschutting van een den bij de Camaro. Hiervandaan kon ze de veranda aan de voorkant van de boerderij niet duidelijk genoeg zien om een blik te hebben op de ontvangst van Maddoc door Leonard Teelroy. Maar ze kon de geparkeerde Durango wel zien, en als die weer zou gaan rijden, zou ze tijd hebben in haar auto te stappen, uit de bomen te rijden en hem terug te volgen naar Nun’s Lake op zo’n afstand dat ze zijn wantrouwen niet zou wekken.

Haar irrationele hoop was geweest dat hij Leilani misschien mee zou brengen, waarna zij naar de boerderij toe geslopen zou zijn om de Durango onklaar te maken in de hoop dat ze in de daaropvolgende verwarring misschien de kans kreeg het meisje mee te nemen, voordat Maddoc doorhad dat ze verdwenen was.

De irrationele hoop was niet in vervulling gegaan. Ze kon kiezen uit hier blijven wachten om Maddoc te volgen of terugkeren naar Nun’s Lake om navraag naar hem – of naar Jordan Banks – te doen op alle drie de kampeerterreinen.

Ze vreesde dat ze, als ze terugreed naar het stadje, misschien geen juiste informatie zou krijgen in de recepties van de campings. Maddoc zou een naam gebruikt kunnen hebben die ze niet kende. Misschien had hij zijn kampeerwagen niet op een camping ingeschreven, maar hem tijdelijk op een openbare plaats geparkeerd, zonder de bedoeling te hebben hier de nacht door te brengen. En dan, terwijl zij op zoek naar hem van de ene campingreceptie naar de andere ging, brak hij misschien zijn zoektocht naar buitenaardse wezens af bij de boerderij van Teelroy, haakte de Durango aan de Prevost en ging de snelweg op. Door vóór Maddoc terug te keren naar Nun’s Lake, liep Micky het risico hem kwijt te raken, en al was het risico misschien klein, ze was niet bereid het te nemen.

Gezien haar eigen korte treffen met Leonard Teelroy, verwachtte Micky niet dat Maddoc veel tijd met hem zou doorbrengen. Teelroy was een excentriekeling, een doorzichtige oplichter die geld wilde hebben, en nog het volle pond ook. Zijn verhaal over buitenaardse genezers zou waarschijnlijk de doemdoctor voor geen meter bedriegen, ongeacht wat Maddoc ook had gemotiveerd om meer dan vierenhalf jaar geleden het ufospoor te gaan volgen.

Toch gingen er vijf minuten voorbij, daarna nog eens vijf, en de SUV bleef bij de boerderij.

Nu ze alle tijd had, kreeg Micky ook tijd om na te denken en ze besefte dat ze tante Gen niet had gebeld. Omdat ze Seattle op een goddeloos vroeg uur had verlaten, zou ze Geneva wakker hebben gemaakt als ze vanuit het motel had gebeld. Ze was van plan geweest een openbare telefoon in Nun’s Lake te gebruiken, maar zodra ze was aangekomen, had ze zich op de zoektocht naar Maddoc gestort en was al het andere vergeten. Gen zou zich zorgen maken. Maar als alles goed ging, zou Micky Gen misschien later vandaag kunnen bellen vanuit een wegrestaurant in de staat Washington, met Leilani naast zich, wachtend om gedag te zeggen en om de een of andere bijdehante opmerking over Alec Baldwin te maken.

Op sommige plaatsen zo donker als ijzer, werd de lucht ten slotte zwaar genoeg om een angstige zucht uit de stille namiddag te persen. De aangenaam warme dag begon af te koelen. Overal om Micky heen huiverden de bomen en fluisterden tegen de wind.

Vogels als zwarte pijlen, alleen en in vluchten, keerden terug naar hun pijlkokers in de dennen en verdwenen, klapwiekend en fladderend, in de opgestapelde takken: een betrouwbare voorspelling dat het noodweer snel zou losbarsten.

Terwijl ze zich omdraaide om het getjilp van mussen te volgen, zag Micky Preston Maddoc, en een neerkomende stok.

Toen lag ze op de grond, zich er niet van bewust dat ze viel, met dennennaalden en aarde in haar mond, terwijl ze de energie miste om die uit te spugen.

Ze zag een kever op een paar centimeter voor haar neus kruipen, druk onderweg, zonder interesse in haar. De kever leek enorm vanuit dit gezichtspunt, en direct erachter stak een dennenappel op, zo groot als een berg.

Haar zicht werd troebel. Ze knipperde met haar ogen om het beter te maken. Het knipperen maakte een hoeksteen los in het gewelf van haar schedel en enorme blokken pijn vielen op haar neer. En duisternis.

67

Curtis Hammond ziet het meisje eerst door zijn eigen ogen en hij ziet niet het stralen dat hij heeft gezien toen ze uit de voorruit naar buiten stond te staren.

Dan beklimt geworden zuster de trap en werkt zich tussen zijn benen door. Door de ogen van de onschuldige hond, ogen die zich vanuit de hoeken ook altijd bewust zijn van de speelse Verschijning, is het meisje werkelijk stralend, zacht lichtgevend, verlicht van binnenuit.

De hond aanbidt haar direct, maar houdt zich verlegen op afstand, bijna zoals ze zich misschien vol ontzag op afstand zou houden, mocht de speelse Verschijning haar ooit naar zich toe roepen om haar vacht glad te strijken of haar onder haar kin te krabbelen.

‘Je glanst,’ verklaart Curtis.

‘Je wint geen punten bij meisjes,’ zegt ze vermanend, ‘door hun te vertellen dat ze zweten.’

Ze spreekt zacht, en als ze spreekt werpt ze blikken naar de achterkant van de kampeerwagen.

Als jongen die op meer dan één wereld betrokken is geweest bij clandestiene operaties, begrijpt Curtis dit soort aanwijzingen snel en hij laat zijn stem nog verder dalen. ‘Ik bedoelde niet zweten.’

‘Was het dan een grove verwijzing naar dit,’ vraagt ze, terwijl ze op haar roestvrij stalen beugel klopt.

O, heer, hij heeft zijn voet weer eens in een koeienvla gezet, overdrachtelijk gesproken dan. Kortgeleden was hij gaan denken dat hij in de sociale omgang behoorlijk goed begon te worden, niet zo goed als Cary Grant in zo’n beetje elke film met Cary Grant, maar beter dan, bijvoorbeeld, Jim Carrey in Dumb and Dumber of in The Grinch Who Stole Christmas. En nu dit.

Terwijl hij moeite doet zijn misstap te herstellen, verzekert hij haar: ‘Ik ben niet echt een sukkel.’

‘Ik dacht ook niet dat je dat was,’ zegt ze en ze glimlacht.

De glimlach verwarmt hem en doet zijn geworden zuster zowat smelten, die dichter naar het stralende meisje toe zou zijn gekomen om zich op haar rug te rollen en alle vier poten in de lucht te steken als een uitdrukking van volledige overgave, als ze door haar verlegenheid niet was tegengehouden.

Als de wenkbrauwen van het meisje omhooggaan en ze langs Curtis heen kijkt, werpt hij een blik over zijn schouder en ziet dat Polly op de trap achter hem is gekomen en, hoewel nog een tree lager, over zijn hoofd heen kan kijken. Ze is niet minder indrukwekkend in verschijning als ze lief is, zelfs met haar verborgen wapen. Haar ogen als gasvlammen zijn ijsblauw geworden, en gezien de keiharde manier waarmee ze het interieur van de kampeerwagen in zich opneemt en dan naar het meisje kijkt, heeft haar tijd in Hollywood haar of geïnspireerd tot een nuttige meedogenloosheid of haar geleerd hoe ze overtuigend hard moet spelen.

In de wand van het zitgedeelte tegenover het bed van het meisje is een raam, waarin een beweging haar en Curtis’ aandacht trekt. Cass heeft iets gevonden om buiten op te staan, misschien een omgegooid vuilnisvat of een picknicktafel die ze naar de kampeerwagen heeft gesleept. Haar hoofd wordt door het raam omlijst en net als haar zuster kijkt ze even geducht als Clint Eastwood in een echte schiet-eens-op-en-maak-mijn-dag-weer-goed-blik.

‘Wauw!’ roept het meisje zacht uit, terwijl ze haar dagboek opzij legt en zich weer tot Curtis richt, ‘jij reist met amazones.’

‘Maar twee,’ zegt hij.

‘Wie ben je?’

Omdat hij het meisje kan zien glanzen als hij door de ogen van de sensitieve hond kijkt, en omdat hij weet wat die straling betekent, besluit hij meteen zo oprecht mogelijk tegen dit meisje te zijn, zoals hij uiteindelijk tegen de tweeling is geweest. En daarom antwoordt hij: ‘Ik ben Curtis Hammond aan het zijn.’

‘Ik ben Leilani Klonk aan het zijn,’ antwoordt ze, terwijl ze haar gesteunde been omzwaait dat als een tegenwicht haar tot een zittende houding op de rand van de slaapbank brengt. ‘Hoe heb je het alarm uitgezet en de deur van het slot gekregen, Curtis?’

Hij haalt zijn schouders op. ‘Wil tegenover materie, op microniveau waar de wil kan winnen.’

‘Precies zoals ik borsten laat groeien.’

‘Dat werkt niet,’ antwoordt hij.

‘Volgens mij misschien wel. Ik was eerder beslist ingedeukt. Nu ben ik in ieder geval plat. Waarom ben je hier gekomen?’

‘Om de wereld te veranderen,’ zegt Curtis.

Polly legt een waarschuwende hand op zijn schouder.

‘Het is in orde,’ zegt hij tegen zijn koninklijke lijfwacht.

‘Om de wereld te veranderen,’ herhaalt Leilani terwijl ze een blik op de achterkant van de kampeerwagen werpt voordat ze zich van het bed duwt en gaat staan. ‘Heb je tot dusver enig geluk gehad?’

‘Nou, ik begin net, en het is een omvangrijke taak.’

Met een tamelijk anders uitziende hand wijst Leilani naar een gelukkig gezicht dat op het plafond is geschilderd en daarna naar de hoelapoppetjes die op tafels dichtbij met hun heupen zwaaien. ‘Jij verandert de wereld door hier te beginnen?’

‘Volgens mijn moeder kunnen alle waarheden van het leven en alle antwoorden op de geheimen ervan gezien en begrepen worden in alle gebeurtenissen in ons leven, en op alle plaatsen, hoe groots of nederig die ook zijn.’

Weer wijzend op het plafond en de draaiende poppetjes, zegt Leilani: ‘En het geeft niet hoe vulgair?’

‘Mijn moeder heeft een wijsheid die ons door elke situatie, crisis of verlies heen helpt. Maar ze heeft nooit iets gezegd over vulgariteit, voor of tegen.’

‘Is dit je moeder?’ vraagt Leilani, doelend op Polly.

‘Nee. Dit is Polly, en vraag haar nooit of ze een cracker wil. Ik heb toegestemd die voor haar op te eten. Die door het raam naar binnen kijkt, is Cass. Wat mijn moeder betreft... nou, ben je ooit in Utah geweest?’

‘De afgelopen vier jaar ben ik overal geweest, behalve op Mars.’

‘Je zou Mars niet leuk vinden. Er is geen lucht, het is koud en saai. Maar heb je in Utah, in een vrachtwagenrestaurant, ooit een serveerster gezien die Donella heet?’

‘Niet dat ik me kan herinneren.’

‘O, je zou je haar zeker herinneren. Donella lijkt helemaal niet op mijn moeder, aangezien ze niet van dezelfde soort is, maar mijn moeder zou er precies zo uit hebben kunnen zien als zij Donella aan het zijn was.’

‘Natuurlijk,’ zegt Leilani.

‘Wat dat betreft, zou ik er ook als Donella uit kunnen zien, behalve dat ik niet voldoende massa heb.’

‘Massa.’ Leilani knikt meelevend. ‘Dat is altijd een probleem, hè?’

‘Niet altijd. Maar wat ik probeer te zeggen, is dat zij, Donella, me aan mijn moeder doet denken. De mooie stevige schouders, een hals gebouwd om kragen te doen barsten, de trotse kinnen van een vetgemeste stier. Majestueus. Schitterend.’

‘Ik begin jouw moeder al aardiger te vinden dan die van mij,’ zegt Leilani.

‘Ik zou het een eer vinden je moeder te ontmoeten.’

‘Vertrouw me,’ adviseert het stralende meisje. ‘Dat zou je niet willen. Daarom fluisteren we bijna. Ze is een verschrikking.’

‘Ik besef dat we een clandestien gesprek hebben,’ antwoordt Curtis, ‘maar het is triest als je bedenkt dat je moeder er de reden voor is. Weet je, ik geloof niet dat ik je heb verteld dat ik buitenaards ben.’

‘Daar kijk ik van op,’ beaamt Leilani. ‘Vertel me eens wat anders...’

‘Alles,’ belooft hij, omdat ze glanst.

‘Ben jij familie van een vrouw die Geneva Davis heet?’

‘Niet als ze van deze planeet is.’

‘Nou, meer wel dan niet, denk ik. Maar ik zou zweren dat jij minstens een neef was.’

‘Zou ik het een eer vinden om háár te ontmoeten?’ vraagt Curtis.

‘Ja, zeker wel. En als je het ooit doet, zou ik beslist heel graag een vlieg op de muur willen zijn.’

Hun sociale omgang gaat heel goed, en plotseling brengt haar laatste bewering hem in de war. ‘Vlieg op de muur? Ben jij ook een vormveranderaar?’

68

Terwijl hij een cirkel beschreef van het huis van Teelroy naar de auto van de Slettenkoningin in het bos, kreeg Preston de tijd om na te denken en zijn aanvankelijke plan bij te stellen.

In het begin was hij, toen hij naar het oosten liep door het onkruid en de verspreid staande maïskolven achter de boerderij, aan haar gaan denken als aan de Drinkster. Maar dat klonk niet bevredigend. Vrouwe Leverrot en Madame Bezopen waren allebei leuker, maar toch niet goed. Hij kon haar niet de Tieten noemen, ook al was dat zeer toepasselijk, omdat hij die bijnaam al had gebruikt voor tante Janice, de moeder van zijn eerste slachtoffer, neef Strontzak. Door de jaren heen had hij alle interessantste delen van de vrouwelijke anatomie gebruikt als zijn privénamen voor andere vrouwen. Hij was bereid een naam opnieuw te gebruiken met een nieuw en aangenaam adjectief, maar daarvan had hij ook al de meeste verbruikt in verband met anatomische aanduidingen. Ten slotte had hij zich neergelegd bij Slettenkoningin, gebaseerd op het weinige maar veelzeggende dat hij wist over haar zwakte ten aanzien van mannen die gebruik van haar maakten, en over de waarschijnlijkheid dat ze op jonge leeftijd was misbruikt: koninginnen immers worden geboren om wat hun toekomt.

Het belang van het uitkiezen van de juiste naam kon niet overdreven worden. Hij moest natuurlijk amusant zijn, maar toch moest de bijnaam een juiste beschrijving geven en de persoon klein genoeg maken om hem, in dit geval haar, te ontmenselijken. Deze laatste twee vereisten waren een zaak van goede ethiek. Om te voldoen aan zijn verplichting de menselijke kudde uit te dunnen en daarmee de wereld te redden, moest een utilitaristische bio-ethicus de meeste leden van de kudde niet langer beschouwen als mensen zoals hij. In Prestons innerlijke wereld hadden alleen nuttige mensen, die iets wezenlijks bijdroegen aan het mensdom en een hoge kwaliteit van leven bezaten, dezelfde namen als in de buitenwereld.

Dus, dood de Slettenkoningin. Dat was zijn missie toen hij de boerderij verliet en dat bleef zijn missie toen hij haar door de bomen van achteren besloop. Maar onderweg van daar naar hier, was hij van gedachten veranderd over hoe het doden moest gebeuren.

Toen hij klaar was met de wandelstok met de slangenknop, gooide Preston die op de achterbank van de Camaro.

De sleutels van de Slettenkoningin zaten in het contact, en Preston gebruikte die om de kofferbak van de Camaro te openen.

Hij sleepte haar over het bostapijt van dennennaalden en dode vegetatie naar de achterkant van de auto.

De hemel die zijn acties overzag, verduisterde verder. Een borstwering van opgestapelde donderkoppen leek op het punt van barsten en instorten.

Wind, een handige nabootser, deed een onzichtbare kudde snuivende stieren door de bomen op de vlucht slaan, en liet ze daarna nagejaagd worden door spookroedels van hijgende, loopse honden.

Alle spektakel en geur van een naderend noodweer wonden Preston op. De Slettenkoningin – zo aantrekkelijk, zo slap en nog warm – bracht hem in verleiding.

Het bos bood een woest bed. En de gierende wind sprak tot een barbaars monster in zijn hart.

Met een eerlijkheid waar hij trots op was, erkende hij volledig dat hij deze barbaar koesterde. Zoals iedereen, geboren uit man en vrouw, kon hij geen perfectie voorstaan. Deze bekentenis vormde een onderdeel van een diepgaande zelfanalyse die elke ethicus moest doormaken, wilde hij de geloofwaardigheid en de autoriteit hebben om voor anderen regels op te stellen waarnaar ze moesten leven.

Zelden was hij in de gelegenheid zich ongehinderd met geweld bezig te houden. Meestal had hij zich bij zijn moorden, om gevangenisstraf te ontlopen, beperkt tot enorme injecties met digitoxine, het verfijnd stikken, en het veroorzaken van luchtembolie...

Deze recente inspanning met de Pad en met de Slettenkoningin waren enorm revitaliserend, en inspirerend. Jawel, Preston Maddoc was opgewonden.

Jammer genoeg had hij geen tijd voor passie. Hij had zijn SUV voor de boerderij laten staan. Een met een wandelstok doodgeslagen lichaam in de met hoeden versierde slaapkamer achtergelaten, dat op ontdekking lag te wachten. Hoewel waarschijnlijk alleen geestelijk gehandicapten en kermisgedrochten de Pad zouden bezoeken voor een zondagsetentje, moest Preston het belastende bewijs zo snel mogelijk wegwerken.

De Slettenkoningin telde als extra bewijs. Hij tilde haar op en gooide haar in de kofferbak van de Camaro.

Er zaten een paar natte bloedspetters op zijn handen. Hij pakte een handje droge naalden van de grond. Hij rolde die zacht heen en weer tussen handpalmen en vingers om de ergste vlekken te verwijderen en om wat er niet zo makkelijk af ging droog te maken.

Daarna achter het stuur, het bos uit, de weg op, naar de oprit en langs de gekantelde tractor.

Hij parkeerde naast de Durango voor de boerderij.

De Slettenkoningin uit de kofferbak tillen, bleek moeilijker dan haar erin gooien.

Bloed glinsterde op de mat waarop ze had gelegen. Een ogenblik raakte Preston verlamd door het zien van die vlekken.

Hij was van plan geweest de zaken zo te ensceneren dat het leek alsof de vrouw samen met de Pad in de brandende boerderij de dood had gevonden. Met het van muur tot muur opgestapelde papier en de houten indianen en ander droog brandbaar materiaal, zou het vuur zich snel verspreiden door een jerrycan verstandig uitgegoten benzine, en zo intens zijn dat er weinig van de lichamen over zou blijven, zelfs de botten zouden voor een groot deel verteerd worden, waardoor weinig tot geen bewijs zou achterblijven voor het geval dat ze niet door het vuur de dood hadden gevonden. Achterlijke stadjes zoals Nun’s Lake hadden niet de politie en de forensische kwaliteiten om moorden te herkennen die zo grondig waren verhuld.

Hij zou iets moeten doen aan de bloedvlekken in de kofferbak. Later. Hij zou ook delen van de auto moeten schoonvegen om zijn vingerafdrukken te verwijderen. Mettertijd.

Nu, terwijl de wind zandduivels opzwiepte die voor hem uit dansten, droeg hij de Slettenkoningin in zijn armen: over het gras, de veranda op, door de voordeur, de benedengang in, waar indianen op wacht stonden en sigaren aanboden, langs de houten opperhoofden, glimlachend tegen degene die hem het okéteken gaf en verder het labyrint in.

In deze catacomben koos hij de plek. Hij trof de noodzakelijke voorbereidingen.

Binnen een paar minuten zat hij weer achter het stuur van de Durango.

Op de terugweg naar Nun’s Lake dreunde de wind tegen de SUV, alsof die hem aanspoorde, en zuchtte en loeide tegen het raam naast hem alsof hij zijn enthousiaste goedkeuring gaf aan de daden die hij had gepleegd en hem raad gaf over wat er nog gedaan moest worden.

Gezien deze ontwikkelingen kon hij niet langer wachten tot de tiende verjaardag van de Hand voor hij met haar afrekende. Hij kon zelfs niet wachten tot ze terugkeerden naar de plek van het graf van Mankepoot in Montana, hoewel de ontbindende jongen op minder dan een halve dag afstand lag.

De boerderij van Teelroy bood een uitstekend alternatief decor voor de laatste akte in het trieste en nutteloze leven van de Hand. Natuurlijk kon hij haar nu niet dwingen de confrontatie aan te gaan met de ontbindende resten van haar broer, hem aan te raken, te kussen en naast hem te gaan zitten, voordat hij haar doodde, zoals hij al verscheidene maanden droomde. Het speet hem dat hij die verrukkelijke en onderhoudende herinnering moest missen. Aan de andere kant bood het labyrint de privacy die hij nodig had om de Hand langdurig te kwellen zonder veel angst om gestoord te worden. En de architectuur van het bizarre bouwsel van de Pad was een ideaal tehuis voor verschrikking. Prestons tijd alleen met Mankepoot in het bos van Montana was een genot geweest. Toegegeven, het genot van een niet-perfect mens, maar toch een genot. Dit spel met de Hand zou een dubbel genot geven, drievoudig. En als het voorbij was, hoe wreed zijn plezier ook zou zijn geweest, zou hij nog altijd bevrediging kunnen halen – en zelfs een zekere mate van stille trots – uit het feit dat hij op één dag drie zielige en nutteloze zwoegers had omgebracht en zo de hulpbronnen, die zij in de jaren die nog moesten komen zouden hebben gebruikt, veilig gesteld, en alle nuttige mensen de aanblik van hun ellende had bespaard, en daardoor de totale hoeveelheid aan geluk in de wereld vermeerderd.

69

De buitenaardse vormveranderaar die was gekomen om de wereld te redden, zag eruit als een aardige jongen. Hoewel niet zo dromerig als Haley Joel Osment, had hij een lief gezicht en een aantrekkelijke verzameling sproeten.

‘In heel het bekende universum zijn er maar twee soorten vormveranderaars,’ legde hij haar ernstig uit, ‘en die van mij is er een van.’

‘Gefeliciteerd,’ zei Leilani.

‘Dank je, miss.’

‘Noem me Leilani.’

Hij straalde. ‘Noem mij... nou, je zou het niet uit kunnen spreken, gezien de manier waarop de menselijke tong werkt, dus noem me gewoon Curtis. Hoe dan ook, dat zijn ook de twee oudste soorten in het bekende universum.’

‘Hoeveel van het universum ís er bekend?’ vroeg ze.

‘Sommigen zeggen veertig procent, anderen denken dichter bij de zestig.’

‘Jemig, ik dacht dat het niet meer zou zijn dan veertien tot zestien procent. Goed, dus jij bent hier om de wereld ten goede te veranderen óf om die zo’n beetje te vernietigen?’

‘O, heer, nee, mijn volk kent geen vernietigers. Dat is die ándere soort vormveranderaars. Zij zijn slecht en alleen bezig om de entropie te dienen. Ze houden van chaos, vernietiging en dood.’

‘Dus als de twee oudste soorten... is het zoiets als engels en duivels.’

‘Meer dan zoiets als,’ zei hij met een glimlach die net zo raadselachtig was als die van de zonnegod op het plafond. ‘Ik wil niet zeggen dat wij perfect zijn. Lieve hemel, nee. Ik heb zelf geld gestolen, sinaasappelsap, hotdogs, en een Mercury Mountaineer, hoewel ik hoop en van plan ben dat te vergoeden. Ik heb sloten opengebroken en ben huizen binnengegaan die niet van mij waren, heb ’s nachts in een auto gereden zonder lichten, heb mijn veiligheidsriem niet omgehad en heb bij veel gelegenheden gelogen, hoewel ik nu niet lieg.’

Het grappige was dat ze hem geloofde. Ze wist niet precies waaróm ze hem geloofde, maar hij leek geloofwaardig. Omdat ze haar hele leven in het gezelschap van leugenaars had doorgebracht, had ze een perfect gevoel ontwikkeld om de valse tonen van de leugen uit de muziek van de waarheid te ziften. Bovendien was ze de helft van haar leven meegezeuld op een zoektocht naar ET’s en was ze, hoe nep de grote meerderheid van de opgespoorde verslagen ook bleek te zijn, toch doordrenkt geraakt van het idee van bezoekers uit andere werelden, en onbewust gaan accepteren dat die, zelfs al waren ze moeilijk te vangen, echt bestonden.

Hier stond ze oog in oog met een echte ruimtecadet, die nu eens niet op deze wereld was geboren.

‘Ik ben hier gekomen,’ zei de jongen, ‘omdat mijn hond me vertelde dat je in grote nood en gevaar verkeerde.’

‘Dit wordt steeds beter.’

Verlegen slaat de lieve hond, die tussen Curtis’ benen staat met haar kop iets gebogen en haar ogen omhooggericht om naar Leilani te kijken, met haar staart op de vloer.

‘Maar ik ben hier ook,’ zegt de jongen, ‘omdat je zo stralend bent.’

Met het moment bleek Curtis meer op Haley Joel Osment te lijken.

‘Heb je hulp nodig?’ vroeg hij.

‘God, ja.’

‘Wat is er aan de hand?’

Terwijl ze naar zichzelf luisterde, besefte Leilani dat wat ze hem vertelde – en wat er nog verteld moest worden – bijna net zo ongeloofwaardig klonk als zijn verklaring over zijn buitenaardse oorsprong, en ze hoopte dat hij ook het perfecte gevoel bezat om leugens van waarheid te onderscheiden. ‘Mijn stiefvader is een moordenaar die me gauw zal vermoorden, mijn gedrogeerde moeder maakt het allemaal niets uit, en ik kan nergens naartoe.’

‘Nu wel,’ zei Curtis.

‘Ja? Waar? Ik heb het niet zo op interstellair reizen.’

Uit de slaapkamer, achter in de Gunstige Wind, met een niet aflatend instinct voor het bederven van een goede stemming, riep onze Sinsemilla op huilende toon: ‘LaniLaniLaniLaniLaniLani! Kom hier, snel! Lani, kom, ik heb je nóóóóóóódig!’

Zo schril en angstaanjagend klonk de stem van lief moedertje dat Polly, de amazone achter Curtis, een pistool uit haar tas pakte en het met de loop op het plafond gericht, schietklaar en in de aanslag hield.

‘’k Kom eraan!’ schreeuwde Leilani, die wanhopig wilde voorkomen dat haar moeder binnenkwam. Zachter zei ze tegen de buitenaardse afvaardiging: ‘Wacht hier. Ik handel dit even af. Kogels zouden wellicht niet helpen, ook al waren ze van zilver.’

Plotseling was Leilani bang, en dit was niet de doffe, schurende angst waarmee ze elke dag van haar leven leefde, maar een angst die net zo scherp was als de scalpel met het lemmet van robijn dat haar moeder soms gebruikte voor haar zelfverminking. Ze was bang dat Sinsemilla rondwervelend als de gemene heks uit de slaapkamer zou komen, of zich op hen zou storten in een aanval vol gegil, waarbij alle opgeslagen energie van de elektroshocktherapie sissend van woede uit haar zou spatten, en dat ze onmiddellijk een einde zou maken aan alle hoop – of anders neergeschoten zou worden door een buitenaardse stoot, wat Leilani ook niet wilde zien gebeuren.

Ze deed drie snelle stappen langs het voeteneinde van de slaapbank en werd toen door een verbazende gedachte getroffen, bijna zo hard dat ze erdoor neergeslagen werd. Ze bleef staan en keek naar Cass achter het raam, naar Curtis, naar Polly achter hem en weer naar Curtis, voor ze weer voldoende adem had om te zeggen: ‘Ken je Lukipela?’

De wenkbrauwen van de jongen gingen omhoog. ‘Dat is Hawaïaans voor satan.’

Terwijl haar hart snel klopte, zei ze: ‘Mijn broer. Hij heet ook zo. Luki. Ken je hem?’

Curtis schudde zijn hoofd. ‘Nee. Moet dat?’

Het juiste moment van de komst van ruimtewezens, zelfs zonder ronddraaiende schotels en levitatiestralen, zou al voldoende groot wonder moeten zijn. Ze moest niet verwachten dat ze zou uitvinden dat het grootste verlies in haar moeilijke negen jaar helemaal geen verlies bleek te zijn. Hoewel ze elke dag in de wereld een goddelijke genade en barmhartigheid bezig zag, en ze de enorme macht ervan voelde, en altijd overleefde op de kracht die ze eruit haalde, wist ze dat niet al het lijden in dit leven opgelost zou worden, want hier hadden mensen de vrije wil om elkaar op te beuren, maar ook om elkaar te verpletteren. Slechtheid was even werkelijk als de wind en het water, en Preston Maddoc diende het, en alle vurige hoop in het hart van één meisje kon zijn daden niet ongedaan maken.

‘LANILANILANILANI! Lani, ik heb je nóóóóóóódig!’

‘Wacht,’ fluisterde ze tegen Curtis Hammond. ‘Wacht, alsjeblieft.’

Ze liep sneller dan haar gehinderde been haar ooit had laten lopen naar de achterkant van de Gunstige Wind, door de halfopen deur de slaapkamer in.

70

Langs de provinciale weg trilde weelderig grasland in de wind, maar er ontstonden geen kringen van gewassen of ingewikkelde ontwerpen in het gras toen Preston langsreed.

De hemel zakte gestaag, even ontzagwekkend als die in talloze films over buitenaards contact, maar er verscheen geen moederschip uit de dreigende wolken.

Prestons zoektocht naar buitenaards contact zou niet hier in Idaho eindigen, zoals hij had gehoopt. Misschien dat hij echt de resterende jaren van zijn leven bleef reizen om te zoeken naar die transcendentale ervaring, en naar de bevestiging die hij geloofde te kunnen krijgen van ET’s.

Hij was geduldig. En ondertussen had hij nuttig werk te doen – dat hij nu voortzette met de Hand.

Wetend dat de klok haar laatste dagen wegtikte, was de Hand begonnen met het zoeken naar een uitweg uit haar val. Ze had een onverwachte band ontwikkeld met de Slettenkoningin en de suffe tante, wilde het mes uit de matras halen en trof Tetsy’s pinguïn aan, en had daarna strategieën ontwikkeld om het tegen Preston op te nemen of hem te ontwijken als hij haar kwam halen.

Hij wist dit allemaal omdat hij haar dagboek kon lezen.

Het gecodeerde steno dat ze voor haar schrijfsels had bedacht, zat slim in elkaar, vooral voor iemand die zo jong was. Als ze te maken had gehad met iemand anders dan Preston Maddoc, zouden haar geheimen niet doorgrond zijn.

Als hogelijk gewaardeerd intellectueel met vrienden en bewonderaars in vele academische disciplines op verscheidene grote universiteiten, had hij contact gezocht met een mathematicus die Trevor Kingsley heette, gespecialiseerd in cryptografie. Meer dan een jaar geleden had die codemaker – en breker – moderne codeanalyserende software losgelaten op het dagboek van de Hand om het te ontcijferen.

Nadat hij een transcriptie van een volle bladzijde van het dagboek had gekregen, verwachtte Trevor de klus in een kwartier geklaard te hebben, omdat dat de gemiddelde tijd was die hij nodig had om een eenvoudige code te kraken van iemand die geen duidelijke opleiding had gehad in diverse takken van hogere wiskunde; in vergelijking: vernuftiger samengestelde coderingssystemen vereisten dagen, weken, zelfs maanden om die te breken. In plaats van vijftien minuten had Trevor er met zijn beste software zesentwintig nodig gehad, wat indruk op hem had gemaakt; en hij wilde de identiteit van de codemaker weten.

Preston begreep niet wat er zo indrukwekkend kon zijn aan een code die maar elf minuten meer nodig had om geanalyseerd te worden. Hij hield de naam van de Hand voor zich en noemde haar relatie met hem niet. Hij verklaarde dat hij het dagboek in het park op een bank had gevonden en er heel erg in geïnteresseerd was geraakt door de geheimzinnige inhoud.

Trevor had ook gezegd dat de tekst op de voorbeeldpagina ‘amusant’ was, ‘wrang, maar vol zachte humor’. Preston had het een aantal keren gelezen, en hoewel hij opgelucht was te ontdekken dat niets erin enige aanpassingen op zijn parkbankverhaal eiste, was het hem niet gelukt iets te vinden waar hij om kon lachen. Daarna, gebruik makend van de vertalingsbijbel die Trevor hem had verschaft, had Preston heimelijk het hele dagboek bestudeerd – een paar pagina’s ’s ochtends als Leilani douchte, stukjes en beetjes als andere gelegenheden zich aandienden – en van begin tot einde niet één amusante regel gevonden. In het jaar erna, terwijl hij kijkjes bleef nemen in de gewichtige schrijfsels van het meisje, werd hij zelfs niet verleid tot een zwakke glimlach door iets van haar observaties in de latere stukken. Eigenlijk gaf ze er alleen maar mee te kennen dat ze een onbeleefde, ongemanierde, onwetende kleine bijdehand was die vanbinnen net zo lelijk was als vanbuiten. Trevor Kingsley had duidelijk een geperverteerd gevoel voor humor.

De afgelopen dagen, toen de teksten in het dagboek onthulden dat de Hand bezig was met plannen om zichzelf te redden, trof Preston nauwgezet voorbereidingen om haar verzet gemakkelijk te breken als hij er klaar voor was haar mee te nemen naar een geschikte, afgelegen plek om haar te vermoorden. Hij wist niet wanneer en in welke omstandigheden hij haar moest overmeesteren, en hoewel hij zeker niet het idee had dat ze hem doeltreffend kon bevechten, wilde hij haar niet de kans geven te gillen en misschien de aandacht te trekken van iemand die tussenbeide wilde komen.

Sinds vrijdag, toen ze uit Californië naar het oosten waren gereden, zat er een opgevouwen, kleine plastic zak in de linkerachterzak van zijn broek. De zak kon luchtdicht afgesloten worden met behulp van de plastic sluitstrips in de rand. In de plastic zak zat een washandje dat doordrenkt was met een eigengemaakt verdovingsmiddel dat hij had samengesteld uit voorzichtig afgemeten hoeveelheden ammoniak en drie andere huishoudchemicaliën. Voor zijn levenswerk had hij deze samenstelling gebruikt om bij een paar zelfmoorden te helpen. Eenmaal geïnhaleerd veroorzaakte het direct bewusteloosheid; doorlopende toediening resulteerde in ademhalingsstilstand en een snelle vernietiging van de lever. Hij was van plan dit verdovingsmiddel alleen maar te gebruiken bij verzet en om bewusteloosheid te veroorzaken, omdat het als moordwapen te genadig was om hem op te winden.

Nun’s Lake lag ruim een kilometer verderop.

71

Onze Sinsemilla zat, gekleed in een sarong met een kleurig Hawaïaans motief, te midden van wanordelijk beddengoed tegen een berg van kussens geleund. Ze had de bladzijden uit haar beduimelde exemplaar van In Watermelon Sugar gescheurd en deze verlichtende confetti over het bed en de vloer uitgestrooid.

Ze huilde, maar van woede, met een rood gezicht onder de tranen, en ze trilde. ‘Iemand, de een of andere schoft, de een of andere zieke fréák heeft met mijn boek zitten kloten, het helemaal verkankerd, het mag niet, het is niet eerlijk.’

Leilani kwam voorzichtig op het bed af en lette vooral op dozen uit dierenwinkels en dergelijke. ‘Moeder, wat is er aan de hand?’

Met een gesnauwde vloek die haar gezicht in rode knopen van woede bond, greep Sinsemilla handenvol uitgescheurde bladzijden van de verkreukte lakens en gooide die de lucht in. ‘Ze hebben het niet goed gedrukt, ze hebben het allemaal verkeerd gedaan, allemaal achterstevoren, ze hebben het alleen maar gedaan om mij dwárs te zitten. Deze pagina waar die pagina moet zijn, hoofdstukken omgedraaid en zinnen achterstevoren. Ze hebben een prachtig ding gepakt en er een zootje van gemaakt, omdat ze niet wilden dat ik het begréép, ze wilden niet dat ik de bóódschap kreeg.’ Nog meer tranen maakten plaats voor gekweld snikken en ze sloeg met haar vuisten op haar dijen, sloeg zichzelf steeds weer, hard genoeg om blauwe plekken te veroorzaken. En misschien sloeg ze zichzelf omdat ze op een bepaald niveau begreep dat het probleem niet het boek was, maar haar koppige vasthoudendheid om de zin van het leven in dit ene dunne boekje te vinden, te eisen dat alles vorm zou krijgen, om verlichting net zo gemakkelijk binnen te halen als de dagelijkse ontsnapping met pillen, poeders en injecties.

In gewone tijden – of zo gewoon als tijden maar konden zijn aan boord van de Gunstige Wind – zou Leilani geduld hebben gehad met haar moeder, zou ze de bittere rol op zich hebben genomen zoals van haar werd verwacht in deze drama’s, door medeleven te tonen, gerust te stellen en aandachtige bezorgdheid op te brengen, de angst van de vrouw eruit te trekken als een kompres op een wond. Maar dit moment was buitengewoon, omdat verloren hoop was hersteld door iets geweldigs en misschien wel iets mystieks; daarom durfde ze deze gelegenheid niet voorbij te laten gaan door weer eens verward te raken in óf de emotionele eisen van haar moeder óf haar eigen hunkering naar een hereniging van moeder en dochter die nooit zou plaatsvinden.

Leilani ging niet op het bed zitten, maar bleef staan, bood geen medelijden en zei: ‘Wat wil je? Wat moet je hebben? Wat kan ik voor je halen?’ Ze bleef deze simpele vragen herhalen, terwijl Sinsemilla zich in zelfmedelijden wentelde en zich duidelijk aanstelde. ‘Wat moet je hebben? Wat kan ik voor je halen?’ Ze hield de klank van haar stem koel en ze hield vol, omdat ze wist dat uiteindelijk geen enkele hoeveelheid medeleven of aandachtige bezorgdheid bij haar moeder werkelijk rust zou brengen en dat Sinsemilla zich, zoals altijd, ten slotte voor soelaas tot haar drugs zou wenden. ‘Wat moet je hebben? Wat kan ik voor je halen?’

Hardnekkigheid betaalde uit toen Sinsemilla – nog altijd huilend, haar woede inruilend tegen een behoorlijke pruilpartij – achteruitzakte tegen de kussens, haar hoofd liet hangen en zei: ‘Mijn verdovinkjes. Ik moet mijn verdovinkjes hebben. Heb al wat ingenomen, maar dat waren geen verdovinkjes. Maakte me vreemd. Het moet slechte troep zijn geweest. Ik dacht dat het me achter Alice aan het konijnenhol in zou brengen, maar in plaats daarvan bracht het me in een slangenhol.’

‘Welke verdovinkjes wil je hebben? Waar liggen ze?’

Haar moeder wees op de ingebouwde kast. ‘Onderste la. Blauw flesje. Verdovinkjes om de hoofdslangen weg te jagen.’

Leilani vond de pillen. ‘Hoeveel wil je er? Een? Twee? Tien?’

‘Nu een verdovinkje. Een voor straks. Straks komt ook. Mama heeft een slechte dag vandaag, Lani. Het is een slangendag. Je kent dat soort ellende pas als je jouw mama bent geweest.’

Een fles sojamelk met vanillesmaak stond op het nachtkastje. Sinsemilla ging rechtop zitten en gebruikte de melk om de eerste pil weg te spoelen. Ze legde de tweede op het nachtkastje naast de fles.

‘Wil je nog iets anders?’ vroeg Leilani.

‘Een nieuw boek.’

‘Hij koopt er wel een voor jou.’

‘Niet dát verrekte boek.’

‘Nee. Iets anders.’

‘Een boek dat ergens op slaat.’

‘Oké.’

‘Niet een van die stomme boeken over zwijnmensen van jou.’

‘Nee. Niet zo een.’

‘Je wordt stom als je dat soort stomme boeken leest.’

‘Ik zal ze niet meer lezen.’

‘Jij kunt het je niet permitteren om zowel lelijk als stom te zijn.’

‘Nee. Nee, dat kan ik niet.’

‘Je moet onder ogen zien dat je een misbaksel bent.’

‘Doe ik. Ik zal het onder ogen zien.’

‘Ach, shit, laat me met rust. Ga je stomme boek lezen. Wat maakt het uit? Niets maakt toch meer uit.’ Sinsemilla rolde zich op haar zij en trok haar knieën op tot foetushouding.

Leilani aarzelde en vroeg zich af of dit misschien de laatste keer was dat ze haar moeder zag. Na wat ze had doorgemaakt, na al deze naargeestige jaren van opgroeien in Sinsemilla’s hardvochtige woestenij, zou ze alleen maar opluchting moeten voelen, zo niet blijdschap. Maar het was niet zo makkelijk om jezelf los te maken van die paar wortels die je nog vasthielden, ook al waren ze verrot. Het vooruitzicht van vrijheid deed haar huiveren, maar om door de grillige winden van het noodlot als tuimelgras dan weer hier- en dan weer daarheen geblazen te worden tot in de vergetelheid, was een niet veel betere toekomst dan deze.

Leilani mompelde zo zacht dat haar moeder het niet kon horen: ‘Wie zal er voor je zorgen?’

Ze had nooit gedacht dat deze bezorgdheid in haar op zou komen als de verlangde kans op ontsnapping zich ten slotte aandiende. Het was vreemd dat die vele jaren van wreedheid Leilani’s hart niet hadden verhard, zoals ze heel lang gevreesd had, maar nu bleek dat ze haar hart teer hadden gemaakt, haar in staat gelaten medelijden te voelen, zelfs voor dit beklagenswaardige monster. Haar keel werd dik met iets dat anders was dan verdriet, en haar borst verstrakte in een gordiaanse knoop die ze pas na lange tijd zou kunnen ontwarren.

Ze verliet de slaapkamer. De badkamer in. Naar het keukentje.

Ze hield haar adem in. Ze verwachtte dat Curtis en Polly vertrokken zouden zijn.

Ze stonden te wachten. En de hond ook, terwijl haar staart over de vloer veegde.

72

Micky had niet meer dan vijfentwintighonderd kilometer gereden om te sterven. Ze had thuis kunnen sterven met een fles en voldoende tijd, of door de Camaro met hoge snelheid tegen een bruggenhoofd te zetten als ze haast had gehad om eruit te stappen.

Toen ze weer bij bewustzijn was gekomen, had ze eerst gedacht dat ze dood was. Ze werd omgeven door vreemde wanden, zoals ze nog nooit had gezien, noch als ze wakker was, noch in nachtmerries: structuren die niet loodrecht of glad gepleisterd waren, maar die naar elkaar toe kromden om de ruimte te omhullen, die bijna organisch schenen voor haar troebele zicht, alsof ze Jonas was in de buik van de walvis, al voorbij de maag van de kolos en nu vastgeklemd in een bocht in de darmen. De smerige lucht rook naar schimmel en meeldauw, naar rattenpis, vaag naar kots, naar vloerdelen die geconserveerd waren in lagen gemorst bier uit een tijd dat Micky nog niet was geboren, naar sigarettenrook die was ingedikt tot zure neerslag, en onder dat alles – en nog meer – was de zwakke, maar zure geur van ontbinding. Een ademhaling lang, vijf of zes snelle hartslagen, dacht ze dat ze misschien dood was omdat dit de hel weleens zou kunnen zijn als die uiteindelijk dan toch niet zo theatraal was als hij altijd werd voorgesteld in boeken en films, als het de hel in plaats daarvan minder om vuur ging dan om nutteloosheid, minder om zwavel dan om isolement, minder om fysieke kwelling dan om wanhoop.

Daarna werd het zicht in haar linkeroog beter. Toen ze besefte dat deze muren uit afval bestonden en uit gebundelde publicaties, wist ze waar ze was. Niet in de hel. In het huis van Teelroy.

Ze had dit interieur niet kunnen vermoeden toen ze eerder met Leonard Teelroy op de veranda had staan praten, maar nu kon ze de identiteit van de bewoner afleiden uit wat ze zag.

Naast alle andere geuren in deze rijke hutspot aan aroma’s, rook ze bloed. Proefde het ook, toen ze langs haar lippen likte.

Ze had moeite met het openen van haar rechteroog, omdat de wimpers aan elkaar plakten door een klodder gestold bloed.

Toen ze probeerde het bloed weg te vegen, ontdekte ze dat haar handen stevig bij de polsen voor haar lichaam waren gebonden.

Ze lag op haar zij, op een kale, muffe brokaatbekleding van een sofa. Dicht bij elkaar voor de bank stonden een tv en een leunstoel.

Een draaglijke pijn klopte, klopte, klopte langs de rechterkant van haar schedel, maar toen ze haar hoofd ophief, werd het kloppen bonzen, werd de pijn immens, en ze dacht een ogenblik dat ze flauw zou vallen. Toen verminderde de kwelling naar een niveau dat te verdragen was.

Toen ze probeerde rechtop te gaan zitten, ontdekte ze dat haar enkels net zo stevig vastgebonden waren als haar polsen, en dat een stuk touw van een meter haar gebonden polsen met de enkels verbond en haar verhinderde zich in volle lengte uit te strekken of te gaan staan. Ze zwaaide beide benen als één opzij, zette haar voeten op de vloer en ging op de rand van de bank zitten.

Deze manoeuvre deed een andere krampachtige hoofdpijn ontstaan die haar het gevoel gaf alsof één kant van haar schedel herhaaldelijk werd opgeblazen en weer leegliep als een ballon. Dit kwam haar bekend voor; noem het feesthoofd, noem het ‘morning-after’-hoofd, alleen erger dan ze ooit had gehad, en zonder de gebruikelijke wroeging, maar vergezeld door een kille woede. En dit was niet de irrationele woede die ze zo lang had gekoesterd als een excuus om zichzelf te isoleren, maar een woede die direct gericht was op Preston Maddoc.

Hij was voor haar de geïncarneerde duivel geworden, en misschien niet voor haar alleen, en misschien niet alleen in overdrachtelijk zin, maar in het echt. De afgelopen paar dagen had het begrip ‘slecht’ voor Micky nieuwe betekenis gekregen, en het leek haar dat de slechtheid van mannen en vrouwen – zoals ze ooit vurig ontkend zou hebben – een weerspiegeling was van een groter en puurder Slecht dat over de aarde zwierf en deze op sluwe en subtiele wijze bewerkte.

Toen de pijn weer wegtrok, boog ze zich naar voren en ging met haar bebloede rechteroog over haar rechterknie, en veegde zo de plakkerige klontjes van haar wimpers op de spijkerbroek. Haar zicht bleek in orde; het bloed was niet afkomstig van haar oog, maar van een snee op haar hoofd, die nog steeds kon bloeden, maar niet hevig.

Ze luisterde naar het huis. De stilte leek dieper te worden naarmate ze langer wachtte tot die verbroken werd.

Logica gaf aan dat Leonard Teelroy was vermoord. Dat hij hier alleen had gewoond. En dat het huis nu Maddocs speelterrein was.

Ze riep niet om hulp. De boerderij stond op een groot stuk open land en op een heel eind bij de provinciale weg vandaan. Er waren geen buren die een gil zouden horen.

De doemdoctor was ergens naartoe gegaan. Hij zou terugkomen. En eerder vroeg dan laat.

Ze wist niet precies wat hij met haar van plan was, waarom hij haar niet in het bos had gedood, maar ze was niet van plan te blijven wachten om het hem te kunnen vragen.

Hij had haar geïmproviseerd vastgebonden met lampensnoeren. Koperdraad in zacht plastic.

Gezien het materiaal waarmee de knoppen waren gelegd, konden die niet zo strak zijn als ze zaten. Toen ze die wat nader bekeek, zag Micky dat de geïmproviseerde boeien slim en strak waren samengebonden met zo min mogelijk knopen – en dat elke knoop was samengesmolten door hitte. Het plastic was gesmolten, waardoor de knopen harde bulten waren geworden, onmogelijk om los te maken, en onmogelijk om de snoeren losser te krijgen door ze voortdurend aan te trekken en weer te ontspannen.

Haar aandacht ging terug naar de leunstoel. Op de tafel naast de stoel stond een asbak vol sigarettenpeuken.

Maddoc had waarschijnlijk Teelroys gasaansteker gebruikt om de snoeren te laten smelten. Misschien had hij hem laten liggen. Wat was samengesmolten met hitte, zou helemaal kunnen smelten, zodat ze vrijkwam, als ze de taak voorzichtig aanpakte.

Haar polsen waren zo stevig samengebonden dat ze een aansteker niet kon vasthouden en de vlam bij de knopen tussen haar polsen kon brengen zonder zichzelf te branden. Maar de knopen tussen haar enkels konden veiliger aangepakt worden.

Ze gleed van de bank en ging, gehinderd door het stuk touw tussen enkels en polsen, gebukt staan, de knieën enigszins gebogen. De speling in het snoer dat haar enkels verbond was onvoldoende om te kunnen lopen, of zelfs maar te schuifelen, en toen ze probeerde om te springen, verloor ze haar evenwicht en kwam, terwijl ze bijna met haar hoofd tegen de tafel naast de leunstoel stootte, met een tandenknarsende dreun op de vloer terecht.

Zou ze de tafel hebben geraakt, dan had ze misschien haar nek gebroken.

Micky bleef op de vloer liggen, op haar zij, en kronkelde als een slang verder, op zoek naar de aansteker naast de stoel, erachter.

Dicht bij de vloer was de doordringende, samengebundelde stank heviger dan hogerop, en was zo dik dat ze hem bijna kon proeven. Met moeite wist ze haar braakneigingen te onderdrukken.

Een krak-boem-krak, hard genoeg om het huis te doen trillen, ontlokte haar een kreet van schrik, omdat ze een ogenblik dacht dat ze de deur hoorde dichtslaan, hard dichtslaan, de terugkeer meldend van de duivel zelf. Toen besefte ze dat het geluid een donderslag was. Het dreigende noodweer was losgebarsten.

Toen Noah Farrel met zijn huurwagen Nun’s Lake binnenkwam na vanaf het vliegveld in Coeur d’Alene naar het zuiden te zijn gereden, gebruikte hij zijn mobiel om Geneva Davis te bellen. Als Micky vanochtend haar tante had gebeld voordat ze uit Seattle was vertrokken, zou Geneva haar hebben verteld dat haar onbeschaamde zet met de driehonderd dollar om de ongelukkige speurder in dit spel te betrekken, had gewerkt, en dat hij op weg was naar Idaho. Hij wilde dat Micky op hem wachtte, in plaats van er overijld op af te gaan. Geneva zou haar nicht hebben verteld, op aanraden van Noah, om vanuit Nun’s Lake weer naar huis te bellen en de naam van een plaatselijk restaurant of ander oriëntatiepunt achter te laten waar hij haar kon treffen zodra hij was aangekomen. Maar toen hij Geneva aan de lijn kreeg om te horen waar dit ontmoetingspunt was, kwam hij erachter dat Micky die ochtend niet uit Seattle had gebeld en ook niet uit Nun’s Lake.

‘Ze moet er nu zijn,’ zei Geneva ongerust. ‘Ik weet niet of ik me gewoon zorgen moet maken, of dodelijk bezorgd moet zijn.’

Het stralende meisje is verrassend snel met het vertrouwen van vreemden. Curtis vermoedt dat iemand die straalt zoals zij een buitengewoon inzicht moet hebben, waardoor ze, tot op zekere hoogte, kan zien of de mensen die ze tegenkomt voornamelijk goede of slechte bedoelingen hebben.

Ze neemt geen koffer mee, geen persoonlijke spullen, alsof ze niets in deze wereld heeft buiten wat ze draagt, alsof ze geen herinneringen nodig heeft en volledig en voor altijd uit het verleden wenst weg te lopen – ofschoon ze wel aan het dagboek op het bed denkt. Ze pakt het op voordat ze zo dicht bij Curtis en Old Yeller in de buurt komt, dat hij, via de hond, de warmte van haar schitterende glans kan vóélen.

‘Moeder geeft een prachtige vertoning van een doorgetripte lsd-gebruikster. Die rol is haar echt op het lijf geschreven,’ zegt Leilani zacht. ‘Ze zal misschien pas weten dat ik weg ben als ik zo’n twintig boeken heb gepubliceerd en de Nobelprijs voor Literatuur heb gewonnen.’

Curtis is onder de indruk. ‘Echt waar? Voorzie je dat als je toekomst?’

‘Als je dan toch iets voorziet, kun je net zo goed iets groots voorzien. Dat zeg ik altijd. Dus vertel eens, Batman, heb je ándere werelden gered?’

Curtis is gestreeld dat hij Batman wordt genoemd, vooral als ze de vertolking van Michael Keaton in gedachten heeft, die de enige echte fantastische Batman is, maar hij moet eerlijk zijn. ‘Ik niet. Hoewel mijn moeder er wel een paar heeft gered.’

‘Het is logisch dat onze wereld het met een novice moet doen. Maar ik weet zeker dat jij er goed in zult zijn.’

Het vertrouwen dat het meisje in hem stelt, hoewel onverdiend, doet Curtis blozen van trots. ‘Ik zal proberen mijn best te doen.’

Old Yeller komt van tussen Curtis’ benen naar Leilani toe en het meisje steekt haar hand uit om haar harige kop te aaien.

Door de jongen-hondband glijdt Curtis bijna bezwijmd naar de grond als hij wordt overspoeld door de enorme getijdengolf van de emotionele reactie van geworden zuster op Leilani. Ze is zo betoverd als een hond maar kan zijn – wat een heleboel zegt, omdat honden net zozeer worden geboren om betoverd te raken als ze worden geboren om te betoveren.

‘Hoe weet je dat de wereld gered moet worden?’ vraagt Leilani.

Een appelflauwte mijdend, zegt Curtis: ‘Het is duidelijk. Een heleboel tekenen.’

‘Gaan we hier déze week nog weg, of de volgende?’ vraagt Polly die helemaal in de kampeerwagen geklommen is.

Ze doet een stap opzij om geworden zuster, daarna Leilani en Curtis, voor te laten gaan naar de deur. De hond springt uit de kampeerwagen, maar het stralende meisje stapt heel voorzichtig de trap af en zet haar goede been als eerste op de grond, zwaait vervolgens haar gesteunde been ernaast, wankelt, maar hervindt direct haar evenwicht.

Naar beneden komend naast Leilani, terwijl hij de hond opnieuw voelt huiveren door de reuk van slechtheid die rond de kampeerwagen hangt, vraagt Curtis: ‘Waar is je stiefvader, de moordenaar?’

‘Hij ging een man opzoeken vanwege een ruimtewezen,’ zegt Leilani.

‘Ruimtewezen?’

‘Het is een lang verhaal.’

‘Komt hij gauw terug?’

Plotseling raakt haar mooie gezicht van binnenuit verduisterd, terwijl ze over het overschaduwde kampeerterrein uitkijkt, waar een wind was opgestoken om buien aan losse naalden uit de hoge takken van de overkoepelende dennenbomen te schudden. ‘Misschien elk moment.’

Cass, die haar post op de omgekeerde vuilnisbak naast de kampeerauto heeft verlaten, is net op tijd bij hen om deze woorden te horen, en ze vindt die duidelijk storend. ‘Liefje,’ zegt ze tegen het meisje, ‘kun je rennen met het gewicht van dat ding?’

‘Ik kan snel lopen, maar niet zo snel als jullie. Hoe ver?’

‘De andere kant van de camping,’ zegt Cass, wijzend voorbij de tientallen kampeerwagens en caravans die allemaal in gereedheid zijn gebracht voor het slechte weer, met warm licht brandend achter hun ramen.

‘Ik kan het gemakkelijk halen,’ stelt Leilani hen gerust en ze begint hinkelend aan een snelle onregelmatige gang in de richting die Cass heeft gewezen. ‘Maar ik kan niet het hele einde op topsnelheid.’

‘Goed,’ zegt Polly, meelopend met Leilani, ‘als we dit, hoe krankzinnige ook, doen dan...’

Cass grijpt Curtis bij een hand en trekt hem met zich mee alsof hij anders de verkeerde richting in zou dwalen, zoals Rain Man of Gump, een sukkel, en als ze naar het oosten loopt, vervolgt ze de tekst van Polly in een van hun gebroken dialogen: ‘... als we dit echt doen, en het risico lopen nagezeten te worden...’

‘... als ontvoerder...’

‘... laten we dan...’

‘... als de sodemieter wegwezen.’

‘Curtis, jij rent met me mee voorop,’ geeft Cass aan, terwijl ze hem nu minder als een buitenaardse vorst behandelt dan als een gewone jongen. ‘Help me met het losgooien van de trossen. We zullen zo snel mogelijk de weg op moeten, noodweer of geen noodweer, en richting staatsgrens gaan.’

‘Ik blijf bij jou, Leilani,’ zegt Polly.

Onwillig om het meisje achter te laten, zet Curtis zich schrap en houdt Cass tegen, lang genoeg om te zeggen: ‘Maak je geen zorgen, je zult de Spelkenfelters aardig vinden.’

‘O,’ stelt Leilani hem gerust, ‘voor mij is niets zo leuk als een goede Spelkenfelter.’

Door dit vreemde antwoord blijft Curtis met een aantal vragen zitten.

Cass ontzegt hem verder sociaal contact als ze sist: ‘Curtis!’ Haar toon is niet veel anders dan die zijn moeder tijdens drie gelegenheden had gebruikt toen hij haar irriteerde.

Bliksem schiet door de lucht. De stekelige schaduwen van de dennenbomen springen op, springen over de verlichte grond, over de zijkanten van de in het gelid staande kampeerwagens en caravans, alsof ze wegvluchten voor die hete hemelse bliksems of voor het gebulder van de donder die er na twee seconden op volgt.

De hond rent naar de Fleetwood, Cass zet er een vaart in die pleit voor de stelling dat zij enig hondenbloed in haar aderen heeft, en Curtis volgt omdat de plicht roept.

Hij kijkt eenmaal achterom en het stralende meisje beweegt zich schommelend sneller voort op haar gesteunde been dan hij had verwacht. Deze wereld is levendiger dan enige die Curtis ooit heeft gezien, en schitterender dan menige, maar zelfs onder de ontelbare prachtige dingen van deze plek en zelfs met de fantastische Polluxia naast zich, is Leilani Klonk het centrum van dit gebeuren en ze lijkt de hele wereld achter zich mee te slepen alsof die slechts een mantel is.

De vergunning van een privédetective kreeg onveranderlijk overal in het land een goede reactie, ongeacht in welke staat hij was uitgegeven. En vaker wel dan niet vonden vrouwen, die even ervoor dwars door je heen keken, je plotseling een mysterieuze man met een enorme aantrekkingskracht. Duizenden en duizenden detectiveverhalen, televisieseries, en films waren een magische kwast die een romantisch fineer over alle oneffenheden smeerde.

De receptionist in het campingkantoor knipperde niet vol begeerte met zijn wimpers toen Noah Farrel zijn vergunning liet zien, maar reageerde zoals de meeste mannen, met een directe belangstelling en een soort van vriendelijke naijver. Hij was in de vijftig, had een bleek gezicht dat onder breder was dan boven, en een lichaam dat overeenkwam met de vorm van het gezicht, alsof de saaiheid van zijn leven hem had misvormd en hem effectiever naar beneden had getrokken dan het de zwaartekracht ooit zou lukken. Hij wilde alle plaatsvervangende opwinding die hij van Noah kon krijgen. Hem ervan overtuigen dat koeien een opera konden zingen, zou gemakkelijker zijn dan hem te laten geloven dat het werk van een privédetective neerkwam op een saaie optocht van onderzoeken naar ontrouwe echtgenoten en ontrouwe werknemers. Hij wíst dat het één groot feest vol hete meiden moest zijn, een beetje schieten, snelle auto’s en dikke enveloppen vol bankbiljetten. Hij stelde meer vragen dan Noah, niet alleen over de huidige zaak, maar ook over het leven, kon beantwoorden. Noah loog erop los en schilderde dit onderzoek af als een inspannende, saaie jacht op potentieel heel belangrijke eisers in een principieel proces tegen een grote onderneming, met een deadline die zo krap was dat hij zelfs mensen op vakantie moest nazitten, en hij fantaseerde er glorieuze bijzonderheden over zijn eerdere avonturen bij.

De behulpzame receptionist bevestigde dat Jordan Banks eerder die middag een eersteklas kampeerplek had gehuurd. De nummerplaat en de beschrijving van de kampeerwagen – een omgebouwde Prevost-bus – kwamen overeen met de informatie die Noah had gekregen via politieconnecties bij Kentekenregistratie Californië. Bingo.

De receptionist herkende ook Micky toen Noah een foto liet zien die hij van haar tante had gekregen. ‘O, ja, zeker, ze was hier eerder vandaag, voordat Mr. Banks arriveerde, en ze vroeg of hij zich al had ingeschreven.’

Schrik deed Noahs botten verstijven en hij schoot uit een ingezakte houding omhoog tot volle lengte. Als Maddoc wist dat ze naar hem was komen zoeken...

‘Ze is zijn zuster,’ zei de receptionist. ‘Wilde hem verrassen met zijn verjaardag, dus ik heb geen woord erover gezegd toen hij zich later kwam inschrijven.’ Zijn ogen versmalden. ‘Zeg eens, is zij echt zijn zuster, denk je?’

‘Ja. Ja, dat is ze. Is ze al terug geweest sinds Mr. Banks is aangekomen?’

‘Nee. Ik hoop dat ze terugkomt voor het einde van mijn dienst. Ze is een lust voor het oog, dat meisje.’

‘Heb ik een bezoekerspas nodig?’ vroeg Noah.

‘Zo gemakkelijk werkt het niet. Als hij je naam niet heeft achtergelaten, wat hij niet heeft gedaan, dan zal ik een van mijn jongens naar plaats 62 moeten sturen die hem dan vraagt of ik je door kan laten. Het probleem is dat een van hen vandaag ziek is en de ander half krankzinnig is geworden omdat hij voor twee moet werken. Ik zal er zelf heen moeten en het vragen terwijl jij hier blijft wachten.’

De eerste bliksem van het aankomende noodweer flitste buiten de ramen van het kantoortje op en een hamerslag van donder deed elke ruit rammelen, wat Noah de moeite bespaarde een flap van honderd uit zijn portefeuille te vissen en een van de meest afgezaagde scènes uit een detectiveverhaal te spelen.

De receptionist kromp in elkaar en zei: ‘Ik vind het niet zo leuk om mijn post te verlaten tijdens dit noodweer. Ik heb hier verantwoordelijkheden. Verrek, hoe dan ook, jij bent toch ook bijna een smeris, niet?’

‘Bijna,’ beaamde Noah.

‘Schiet op dan. Haal je auto, dan doe ik de slagboom omhoog.’

De eerste bliksemflits die gevolgd werd door een donderslag, had niet de regen losgemaakt. Er ging bijna een minuut voorbij voor een volgende schicht, helderder dan de eerste, uit de grendel van de hemel schoot en de deur naar het noodweer openzette.

Verspreide regendruppels, even dik als druiven, sloegen neer op het geoliede pad dat naar de vele staanplaatsen leidde, en kwamen met zo’n kracht neer dat een waas van kleinere druppels dertig centimeter opspatte van waar ze de grond raakten.

Leilani’s hoogste snelheid lag achter haar. Het bionische been mocht er dan misschien heel angstaanjagend uitzien, maar ze kreeg er sneller kramp in dan ze had gedacht, misschien omdat ze de afgelopen paar dagen zo weinig gewandeld had door het reizen. Ze was de gladde beweging van de heup kwijtgeraakt, die nodig was om zich naar voren te zwaaien, en ze kon niet in het ritme komen.

De prelude van de regensymfonie duurde slechts enkele ogenblikken voordat een Niagara neerstortte op de kampeerplaats, een concert dat uitsluitend voor heftige trommels was gecomponeerd. De regen viel zo hard dat zelfs waar de bomen over de weg heen bogen, de ogenblikkelijk doorweekte kruinen weinig dekking boden.

Ze probeerde haar dagboek met haar lichaam af te schermen, maar de wind sloeg regenvlagen tegen haar aan, en ze zag de harde kaft donker worden door het opzuigen van water. Ze was al tot op haar huid doorweekt, net zo nat alsof ze in haar kleren was gaan zwemmen, en dat ze het dagboek tegen haar lichaam klemde, bood geen enkele bescherming.

Terwijl ze een hand op Leilani’s schouder legde en zich dicht naar haar toe boog om gehoord te worden boven het gebulder van de regen en de donder uit die nu in een volley kwam, zei Polly: ‘Niet ver! Die Fleetwood, dertig meter!’

Terwijl ze Polly het dagboek in handen duwde, zei Leilani: ‘Neem dit! Ga vooruit! Ik haal je wel in.’

Polly bleef volhouden dat ze dichtbij waren, en Leilani wíst dat ze dichtbij waren, maar ze kon niet zo snel lopen als Polly omdat de kramp in haar benen pijn deed en omdat ze niet in het juiste heupritme kon komen, hoe ze ook haar best deed, en omdat het aarden pad – hoe genereus ook geolied tegen het stof – glad bleek te zijn als het nat was, waardoor ze extra moeite met haar evenwicht kreeg. Hoe agressief ze ook probeerde elke dag van haar leven weer een gevaarlijke jonge mutant te zijn, was ze in een situatie als deze ontegenzeggelijk een invalide meisje, hoe erg dat haar ook kwetste.

Ze duwde het dagboek in Polly’s handen, doodziek van de gedachte dat de regen door de bladzijden droop, de inkt deed vlekken, waardoor haar ingewikkelde code moeilijk, zo niet onmogelijk te lezen werd, doodziek omdat tussen deze kaften jaren van haar lijden zaten, niet alleen maar de verhalen over Sinsemilla en doctor Doom, maar zo veel gedetailleerde herinneringen aan Lukipela, die ze zich anders misschien niet meer goed zou kunnen herinneren. Op deze pagina’s stonden haar observaties en de ideeën die haar zouden helpen om schrijver te worden, om íémand te worden, om haar vormeloze leven aan te pakken en er betekenis en doel aan te geven, en het kwam haar voor dat haar leven, als ze deze vierhonderd dicht beschreven pagina’s met hoogst gecomprimeerde ervaring kwijtraakte, als ze toestond dat die gereduceerd werden tot vlekken en vegen zonder betekenis, dan ook zonder betekenis zou worden. Op een bepaald niveau wist ze dat deze angst ongefundeerd was, maar dát was niet het niveau waarop ze nu opereerde, dus ze drukte het dagboek in Polly’s handen en schreeuwde: ‘Pak het, hou het droog, het is mijn leven, het is mijn leven!’ Misschien vond Polly het krankzinnig, en eigenlijk was het ook krankzinnig, absoluut gestoord, maar ze moest iets in Leilani’s gezicht of ogen hebben gezien dat haar beangstigde, haar schokte, haar beroerde, zodat ze op misschien vijfentwintig meter van de Fleetwood het dagboek aannam en het probeerde in haar tas te proppen, en toen dat niet lukte, ermee verder rende. De lucht, een oceaan die naar beneden stortte; de wind, een jammerende, wervelende geest. Leilani gleed uit en slipte, wankelde en struikelde, maar bleef naar voren schokken, dreef zichzelf voort naar de Fleetwood, terwijl ze net zozeer op de kracht van positief denken vertrouwde als op haar benen. Polly sprintte tien meter, vertraagde, keek achterom, op nog geen vijftien meter van de bus, niet langer de levendige figuur die ze was geweest, maar voornamelijk een grijze geest van een amazone, vervaagd door al die gordijnen van regen. Leilani gebaarde dat ze verder moest – ‘Ga, ga!’ – tot Polly zich omdraaide en door rende. Polly liep tot op minder dan tien meter van de kampeerwagen, Leilani tot minder dan twintig, elke meter een gazellensprong voor de vrouw en elke meter een worsteling voor het meisje, tot Leilani zich afvroeg waarom ze de macht van het positieve denken niet net zo vasthoudend had toegepast op de genezing van haar invalide been als op het doen groeien van haar borsten.

Plat op de vloer was Micky er half van overtuigd dat ze de smerige geur kon zíén, als een zwakke groengele mist die tot op een paar centimeter boven de vloerdelen dwarrelde.

Ze zocht de aansteker, maar kon hem niet vinden. Na nog geen minuut te hebben gezocht, keek ze weer, en nu wat langer, naar de bizarre muren die boven haar uittorenden, en ze besefte dat het gebruik van vuur om de knopen in de boeien los te krijgen, weleens een groter risico inhield dan een lichte brandwond. Geboeid en gekluisterd, amper in staat efficiënter voort te kruipen dan een spanrups, durfde ze niet onbedoeld een enorme brand te veroorzaken.

Een tweede donderslag deed de dag door elkaar schudden, en terwijl de regen trappel-trappel-trappel over het dak marcheerde, speurde ze de muren af, zoekend naar iets in de troep waar ze misschien wat aan had. Alleen de koffieblikken hielden een belofte in.

Maxwell House. Vier rijen grote blikken van twee kilo, elke rij zes blikken breed, zaten ingeklemd tussen twee pilaren van met touw samengebonden kranten, met eronder en erboven nog meer kranten op elkaar gestapeld. Elk blik was afgesloten met een plastic deksel.

Niemand zou vierentwintig ongeopende blikken Maxwell House hier bewaren in plaats van in de voorraadkast. Mensen bewaarden lege koffieblikken om dingen in te doen. Teelroy, die duidelijk nooit iets in zijn leven had weggegooid, die zijn huis leek te hebben volgestouwd met een excentrieke verzameling die een hoofdstuk in een psychologisch leerboek waard was, zou zeker niet een van die vierentwintig blikken leeg hebben gelaten.

Micky werkte zich van de stoel vandaan, langs de tv, bereikte de uitstalling van Maxwell House, kwam met enige inspanning op haar knieën, en kreeg een van de blikken in de hoogste van de vier rijen te pakken. Ze aarzelde voordat ze het blik uit de stapels loswrikte, bang dat ze een plotselinge instorting van de hele muur zou veroorzaken en zichzelf zou begraven onder een ton verrot afval.

Na het bouwsel te hebben bestudeerd en de stabiliteit ervan te hebben ingeschat, koos ze voor actie, beseffend dat ze geen andere keuze had. Eerst leek het blik zo onbeweeglijk als een steen die in een verdedigingsmuur was gemetseld. Daarna wiebelde het een beetje tussen de samengedrukte blokken kranten erbovenop en de tweede rij blikken eronder. Wiebelde, verschoof en kwam los.

Nog steeds op haar knieën, terwijl ze het blik tussen haar dijen klemde, trok Micky aan het koppige deksel. Met de jaren was het plastic door de druk aan het tin vastgeklonken. Micky klauwde in frustratie, maar kreeg het ten slotte los.

Minstens honderd bleke halvemaantjes, variërend in kleur van wit naar vuilgeel, vielen uit het blik op de vloer bij haar knieën voor ze het blik weer rechtop hield. Duizenden halvemaantjes zaten er in het blik en Micky staarde er een ogenblik verbijsterd naar, niet omdat ze de inhoud niet kon plaatsen, maar omdat ze in haar geest de omvang van Teelroys obsessieve verzamelwoede niet kon vatten. Geknipte nagels van handen en voeten: van járen.

Ze waren niet allemaal afkomstig van dezelfde twee handen. Sommige waren kleiner dan andere en glansden van de nagellak: die van een vrouw. Misschien had de hele familie wel een bijdrage geleverd, in vroeger jaren toen hier meer mensen woonden dan alleen de arme Leonard met zijn behoeftige, wanhopige ogen. Een generaties overlappende obsessie.

Ze zette het blik neer, werkte een volgende los. Te licht. Er zat waarschijnlijk niets in waar ze iets aan had. Toch maakte ze het open.

Haar. Alleen maar afgeknipte plukken vettig haar.

Toen Micky het deksel van een derde blik eraf wipte, dreef een duidelijke calciumgeur omhoog, een soort geur van schelpen. Toen ze erin keek, riep ze het uit en liet het blik tussen haar dijen uit vallen. Het blik rolde over de vloer, en de kleine, witte skeletjes van zes of acht vogeltjes, allemaal even breekbaar als suikerdraad, vielen eruit. Ze waren te klein om van iets anders te kunnen zijn dan van kanaries of parkieten. De Teelroys hadden duidelijk parkieten gehouden, en elke keer dat een van hun vogeltjes was gestorven, hadden ze op de een of andere manier de veertjes en het vlees van de botten gehaald en die verbleekte, tere restanten bewaard om... Om wat? Sentimentele redenen? De papierachtige botjes verkruimelden toen de skeletjes over de vloer ratelden, en de schedeltjes, zo groot als kerstomaatjes, rolden stuiterend en ratelend verder als misvormde dobbelstenen.

Misschien had ze het idee dat ze dood was en in de hel zat te snel van zich af gezet. Deze omgeving was zeker een of ander soort hel geweest voor Leonard Teelroy en duidelijk voor andere Teelroys vóór hem.

Deze koffieblikken zouden niets bruikbaars opleveren.

Deze smerige kamer had geen klok, maar ze kon er toch een horen tikken, die aftelde naar de terugkeer van Preston Maddoc.

Met het door de regen doorweekte dagboek stevig in haar hand geklemd, bereikte Polly de Fleetwood, opende de deur, klom naar binnen, pauzeerde op de treden en draaide zich om om Leilani aan te sporen op te schieten – en zag dat het meisje was verdwenen.

Na de auto van de voorzieningen losgekoppeld te hebben, verscheen Curtis om de voorkant van de kampeerwagen net toen Cass zich in de bestuurdersstoel nestelde en de motor startte.

‘Problemen,’ schreeuwde Polly terwijl ze het dagboek in de zithoek gooide en vervolgens de kampeerwagen uit dook, de neerstromende regen in.

Ze keek om zich heen over de beregende camping, verdoofd door ongeloof. Het meisje had direct achter haar gezeten. Polly had achteromgekeken en het meisje was nog geen vijf meter achter haar geweest, en Polly had de rest van de afstand naar de Fleetwood gerend in misschien víjf seconden, godallemachtig, en het meisje was verdwénen.

De ruitenwissers konden de hoeveelheid water die over het glas naar beneden stroomde amper bijhouden, maar Noah stuurde zijn huurauto het kampeerterrein over en vond plaats 62 zonder veel problemen, hoewel hij zich afvroeg of hij geen ark had moeten regelen in plaats van een coupé.

Hij staarde vol ongeloof naar Maddocs kampeerwagen, een monster dat ongeveer net zo groot leek als het gemiddelde wegrestaurant. Het stak omhoog uit de zondvloed als een galjoen uit de mist op een door de wind geteisterde zee, en Noahs Mazda leek een roeiboot die in een diepe trog aan stuurboordzijde van het enorme schip dobberde.

Zijn bedoeling was geweest plaats 62 te zoeken en daarna een plekje te vinden waarvandaan hij ten minste vijftien of twintig minuten de boel in de gaten kon houden, tot hij een beter idee van de situatie had gekregen. Maar het plan gold niet meer toen hij zag dat de deur van de Prevost in het noodweer wijd openstond.

De wind drukte de deur tegen de zijkant van het voertuig. Regen sloeg de cabine in, en in de minuut dat Noah toekeek verscheen er niemand om de boel te sluiten.

Er was iets mis.

De bliksem ontblootte zijn heldere tanden in de lucht, en de weerspiegeling ervan knarste over het asfalt van de provinciale weg.

Nun’s Lake lag drie kilometer achter Preston, de boerderij slechts anderhalve kilometer voor hem.

Hoewel hij grondig was afgespoeld door de regen, voelde hij zich vies. De wanhopige aard van het moment had hem genoodzaakt de Hand aan te raken, inclusief haar meest misvormde delen, zonder de kans een paar handschoenen aan te trekken.

Tenzij hij werkhandschoenen kon vinden in het huis van Teelroy, zou hij haar weer aan moeten raken, meer dan eens, voordat de middag voorbij was, al was het alleen maar om haar naar het vuile hart van het woonkamergedeelte van het labyrint te dragen, waar hij de Slettenkoningin had achtergelaten. Daar zou hij haar aan de leunstoel vastmaken, waardoor ze een plaats op de eerste rij kreeg voor de moord op haar vriendin.

Zelf zou ze sterven in die leunstoel, nadat hij het monster in hem zijn gang had laten gaan en hij haar een bevredigende hoeveelheid pijn had toegediend. Hij was hiervoor geboren, en zij ook. Allebei waren ze gebroken spaken in het stomme, draaiende rad van de natuur.

Deze kwellingen zouden toegebracht kunnen worden zonder de Hand direct aan te raken, door gebruik te maken van denkbeeldige instrumenten. Daarom zou hij, nadat hij haar stevig had vastgebonden, zijn handen grondig wassen met een sterke zeep en een heleboel water, bijna zo heet dat hij zich eraan brandde. Hij zou zich dan schoon voelen, en de opgehoopte misselijkheid in zijn maag zou afnemen, en hij zou kunnen genieten van zijn noodzakelijke werk.

Hij maakte zich zorgen om de mogelijkheid dat de Pad misschien geen zeep had, en toen barstte hij kort in lachen uit. Hoe slonzig die gebaarde idioot er ook uit had gezien, hij zou waarschijnlijk duizenden resten van stukken zeep hebben, zorgvuldig opgeslagen en misschien wel gecatalogiseerd.

De Hand, die langzaam weer bij bewustzijn kwam, kreunde zacht op de stoel naast hem. Ze ging rechtop zitten, maar werd tegengehouden door de riem, en haar hoofd viel slap tegen het raampje in het portier naar haar.

De plastic zak lag op het middenvak, opgevouwen maar niet dicht. Met één hand sturend, viste hij het washandje dat doorweekt was met het verdovingsmiddel uit de zak en spreidde het uit over het gezicht van het meisje.

Hij wilde het daar niet laten liggen, uit angst dat hij haar te snel en te genadig zou doden.

Haar gekreun nam af tot een angstig gemompel, en haar afschuwelijke hand hield op met trekken op haar schoot, maar ze werd niet meer zo stil als ze daarnet was geweest. Toen het eenmaal aan de lucht was blootgesteld, was het eigengemaakte verdovingsmiddel in het washandje gaan verdampen, en de regen had de chemische samenstelling verder verdund, ook al had hij het doekje snel nadat hij haar met de dampen had geveld weer in de zak gedaan.

Herhaaldelijk keek hij in de achteruitkijkspiegel, in de verwachting het glinsteren van koplampen te zien door de zilveren strengen van de regen heen.

Hij bleef erop vertrouwen dat het noodweer hem voldoende had afgeschermd tegen toeschouwers toen hij de Hand had gegrepen. Zelfs als andere kampeerders, door hun ramen, iets duidelijks hadden opgevangen in het naargeestige licht en de erop volgende wolkbreuk, zouden ze wat ze hadden gezien waarschijnlijk interpreteren als iets dat niet dreigender was dan een vader die zijn loslopende kind had opgepakt en door de donderslagen en bliksem naar de veiligheid had gedragen.

Wat de twee vrouwen en de jongen uit die Fleetwood betrof, had hij geen enkele aanwijzing wie zij waren of wat ze in zijn kampeerwagen deden. Hij betwijfelde dat ze metgezellen van de Slettenkoningin waren, omdat zij, als ze met hulptroepen naar Nun’s Lake was gekomen, zich niet in haar eentje in het bos zou hebben opgesteld om de boerderij in de gaten te houden.

Wie het ook waren, ze zouden niet langs het alarmsysteem hebben kunnen komen, tenzij het Zwarte Gat hen binnen had gelaten. Toen Preston was vertrokken naar de Teelroy-boerderij, had hij de stomme trut gezegd de Gunstige Wind stevig op slot te houden. In het verleden had ze altijd gedaan wat hij van haar verlangde. Dat was de afspraak. Ze kende de afspraak goed, alle paragrafen en subparagrafen en clausules, kende die zo goed alsof die in geschreven vorm bestond en zij hem kon bestuderen. Het was een goede afspraak voor haar, een droomcontract, dat haar een fortuin aan drugs opleverde en een kwaliteit van leven die ze anders niet zou hebben gekend, en garandeerde een agressief en meedogenloos einde waar ze naar hunkerde. Hoe krankzinnig ze ook was – krankzinnig, corrupt en ziek – ze had zich altijd aan haar deel van de afspraak gehouden.

Natuurlijk stopte het Gat zich af en toe vol met zo veel tegenstrijdige chemicaliën dat ze zich de afspraak net zomin herinnerde als wie ze was. Die enorme mateloosheid gebeurde zelden zo vroeg op de dag, maar bijna altijd ’s avonds, wanneer hij er gewoonlijk voor zorgde aanwezig te zijn om haar een snuifje van hetzelfde eigengemaakte verdovingsmiddel te geven als ze niet gekalmeerd kon worden met woorden of een beetje fysiek geweld.

Hij haalde het washandje van het gezicht van het meisje en wierp het op de vloer in plaats van de moeite te nemen het terug te stoppen in de plastic zak. Ze kreunde nog en rolde met haar hoofd over de rugleuning van de stoel, maar het werk zat erop: ze hadden de afslag naar de Teelroy-boerderij bereikt.

De jagende wind maakte plaats voor veranderlijke windvlagen die uit meerdere kompasrichtingen gewaaid kwamen, waardoor de deur ratelend tegen de zijkant van de grote Prevost sloeg, maar nog steeds kwam er niemand aan gerend om hem dicht te doen.

Doorweekt in die paar seconden dat hij aan de regen blootgesteld was, toen hij van de auto naar de kampeerwagen rende, stapte Noah Farrel behoedzaam, maar zonder kloppen, naar binnen. Hij beklom de treden en ging naast de stoel van de bijrijder staan. Hij luisterde naar het slaan van de deur achter zich en naar het krankzinnige geroffel van de regen op het metalen dak, zoekend naar andere geluiden die hem zouden kunnen helpen de situatie te analyseren, maar hij hoorde niets bruikbaars.

Een uitgeklapte slaapbank nam het grootste deel van de zitruimte in beslag. Een lamp wierp licht op drie hoelapoppetjes, twee onbeweeglijk en een met draaiende heupen, en strooide licht op een dromerig glimlachend geschilderd gezicht dat het grootste deel van het plafond vulde.

Buiten het daglicht dat zich grijs als een jas van natte as voor de ramen had opgehangen, kwam het enige beetje extra licht uit de achterkant van de auto, uit de open slaapkamerdeur. Het licht daar was gedempt en rood.

Zaterdagmiddag, toen hij bij Geneva Davis’ stacaravan was weggegaan om nog wat laatste naspeuringen te doen naar Maddoc en om een koffer te pakken, en vanochtend weer, tijdens zijn vlucht naar Coeur d’Alene en daarna tijdens zijn rit naar Nun’s Lake, had Noah nagedacht over talrijke manieren om het probleem aan te pakken, elk afhankelijk van de verschillende omstandigheden die hij aan kon treffen als hij hier was aangekomen. Maar geen van de scenario’s betrof déze situatie, en na al zijn nadenken, was hij gedwongen te improviseren.

Zijn eerste keuze was of hij stil verder zou gaan of zijn aanwezigheid kenbaar zou maken. Hij besloot tot het laatste. Terwijl hij de stem opzette van een vrolijke medekampeerder, riep hij: ‘Hallo! Iemand thuis?’ En toen hij geen antwoord kreeg, liep hij voorzichtig langs de slaapbank naar het keukentje. ‘Ik zag jullie deur in de regen openstaan. Ik dacht dat er misschien iets aan de hand was.’

Meer hoelapoppetjes op de tafel in de eethoek. Op het aanrecht in de keuken.

Hij wierp een blik op de voorkant van de Prevost. Niemand was achter hem aan binnengekomen.

De bliksem flitste herhaaldelijk op, en elk raam flikkerde als een televisiescherm dat gehinderd werd door een onregelmatige ontvangst. Spookachtige gezichten, gevormd door schaduwen, hingen voor de beregende ruiten en tuurden de kampeerwagen in alsof geesten moeite deden van hun bestaansplan over te stappen naar dit via de geleidende kracht van de storm. De donder dreunde en toen de laatste klap tot in het uiteinde van de hemel had geklonken, was er een lichte trilling in het metalen omhulsel van de kampeerwagen blijven hangen, als de zwakke, tierende stemmen van gekwelde entiteiten.

Terwijl hij verder liep naar de achterkant, riep hij nogmaals: ‘Gaat het, buren? Heeft iemand hier hulp nodig?’

In de badkamer hoelapoppetjes naast de wasbak.

Bij de open slaapkamerdeur aarzelde Noah. Hij riep weer, maar kreeg geen antwoord.

Hij stapte over de drempel, uit de beschaduwde badkamer, in het rode schijnsel, dat veroorzaakt werd door rode blouses die over de lampen waren gehangen.

Naast het onopgemaakte bed stond ze te wachten, rechtop, met haar hoofd geheven op een sierlijke hals, alsof ze een dame van adel was die overeind was gekomen om audiëntie te verlenen aan een mindere. Ze droeg een helder gekleurde sarong. Haar haar leek in de wind verwaaid, maar ze was niet buiten in het noodweer geweest, want ze was droog.

Haar blote armen hingen slap langs haar lichaam, en hoewel haar gezicht een masker was van waardigheid, als het vredige gezicht van een mediterende boeddhist, waren haar ogen net zo schichtig als die van een hondsdol dier. Hij had deze tegenstelling eerder gezien, en vaak toen hij nog klein was. Hoewel ze niet leek te trippen op speed, draaide ze op een substantie die heel wat sterker was dan cafeïne.

‘Ben je een Hawaïaan?’ vroeg ze.

‘Nee, mevrouw.’

‘Waarom dat hemd?’

‘Het zit lekker,’ zei hij.

‘Ben jij Lukipela?’

‘Nee, mevrouw.’

‘Hebben ze je omhooggestraald?’

Op zijn lange rit naar Nun’s Lake, tijdens al zijn plannenmakerij, had Noah nooit voorzien dat hij, onder welke omstandigheid dan ook, zonder meer zijn bedoelingen óf aan deze vrouw óf aan Preston Maddoc kenbaar zou maken. Maar Sinsemilla – gemakkelijk herkenbaar uit Micky’s beschrijving – deed hem denken aan Wendy Quail, de verpleegster die Laura had vermoord. Sinsemilla leek niet op Quail, maar in haar serene gezicht en haar vogelscherpe ogen zag hij een zelfvoldaanheid, een eigendunk, een eigenlíéfde, die de verpleegster ook had gehad, als het aura van een heilige. Haar houding, de sfeer van deze plek, het geluid van de voordeur die in de wind sloeg, draaide het vuur op onder de stoofpot van zijn instinct, en hij vermoedde dat Micky en Leilani ergens waren waar ze meer dan ernstig in de problemen zaten. Hij zei: ‘Waar is je dochter?’

Ze deed een stap naar hem toe, zwaaide, bleef staan. ‘Luki, schat, je mama is blij dat je helemaal goeiig bent genezen en daarna snel bent gegroeid in een hele nieuwe incarnatie, nadat je daar naar de sterren bent geweest en allemaal prachtige dingen hebt gezien. Mama is blij, maar het maakt haar bang dat je zo bent teruggekomen.’

‘Waar is Leilani?’ hield hij vol.

‘Weet je, mam heeft nieuwe baby’s op komst, mooie baby’s, alleen maar anders in hun hoofd en niet anders zoals jij vroeger anders was, helemaal verknoeid in je heupen. Mama gaat verder, Luki, schat, mama gaat verder, en wil niet dat haar nieuwe mooie baby’s optrekken met haar oude, misvormde baby’s.’

‘Heeft Maddoc haar ergens mee naartoe genomen?’

‘Misschien ben je naar Jupiter geweest en daar genezen, maar je hebt dat misvormde nog in je zitten, de kleine mankepoot zoals je vroeger was zit nog als een worm in je geest, en mijn nieuwe mooie baby’s zullen al dat trieste misvormde in je zien, omdat het échte tovenaarsbaby’s zullen worden die volledige, paranormale vermogens hebben.’

Tot dit moment had Sinsemilla haar rechterhand losjes langs haar lichaam gehouden, maar nu balde ze hem tot een vuist en Noah wist dat ze een wapen vasthield.

Toen hij een stap achteruit deed, vloog ze op hem af. Haar rechterarm kwam omhoog en ze haalde uit naar zijn gezicht met iets dat op een scalpel leek.

Het scherpe blad maakte een boog langs zijn ogen, glinsterde met rood licht, vijf centimeter verwijderd van een blindmakende snee.

Hij boog zich tijdens de aanval achterover, kwam vervolgens laag naar voren en greep haar rechterpols.

De scalpel in haar linkerhand, niet voorzien, maakte een gat in zijn rechterschouder, een toevalstreffer, puur geluk. Ze had kunnen uithalen in plaats van te steken, zijn keel open kunnen snijden en een of allebei zijn halsslagaders kunnen pakken.

De wond voelde meer als druk dan als pijn. In plaats van met haar te vechten om haar te ontwapenen, schopte hij, toen ze plotseling begon te spugen en te gillen als een Tasmaanse duivel, haar benen onder haar vandaan en duwde haar tegelijkertijd naar achteren.

Toen ze achteroverviel, bleef ze de scalpel vasthouden waarmee ze hem had geraakt, en rukte die uit hem los. Dat was een en al pijn, en geen druk.

Ze kwam op het bed terecht en stuiterde werkelijk weer overeind, zonder enige gratie, maar met de schokkerige beweging van een duiveltje in een doosje.

Noah trok de .38 met korte loop uit de holster onder zijn hemd aan de riem achter op zijn rug. Hoewel hij het haatte de revolver te gebruiken, was hij er zelfs nog minder enthousiast over om opengesneden te worden als een kerstkalkoen.

Hij verwachtte dat ze door zou gaan met wat ze net had geflikt, met nog meer irrationeel getier en zelfs een nog gerichtere poging om zijn gezicht en anatomie bij te werken, maar ze verraste hem door de messen opzij te gooien en zich van hem weg te draaien. Ze liep naar de ladekast en hij stapte verder de kamer in, in plaats van weg te lopen, omdat hij bang was dat ze een pistool wilde pakken. Maar in haar handen verschenen potten met pillen, terwijl ze mompelend er een paar liet vallen, andere kwaad weggooide, door de la rommelde voor nog meer potten, tot ze ten slotte vond wat ze wilde hebben.

Alsof ze Noah was vergeten, keerde ze terug naar het bed en ging op de wanordelijke lakens zitten, te midden van verscheurde en verfrommelde pagina’s van een boek. Ze sloeg haar benen over elkaar en installeerde zich als een jong meisje dat wachtte op haar vriendinnen voor een slaappartijtje, wierp haar hoofd achterover en lachte zorgeloos. Terwijl ze de pot met pillen openmaakte, zong ze in een dreun: ‘Ik ben een sluwe kat, ik ben een zomerwind, ik ben vogels in een vlucht, ik ben de zon, ik ben de zee, ik ben ik!’ Met een van de gewenste pillen in haar hand, liet ze de rest tussen het beddengoed vallen. Ten slotte keek ze op naar Noah en zei: ‘Ga, ga, Luki, schat, er is hier geen plaats meer voor jou.’ En toen, alsof ze hem nooit gestoken had, begon ze haar hoofd heen en weer te wiegen, zwaaiend met haar verwarde lokken, en zong weer: ‘Ik ben een sluwe kat, ik ben een zomerwind, ik ben vogels in een vlucht...’

Noah ging weg, liep achteruit door de badkamer, bleef de rood verlichte slaapkamer in de gaten houden, hield het wapen in zijn rechterhand en gebruikte zijn linkerhand om de wond in zijn schouder te onderzoeken. De pijn was scherp, maar niet ondraaglijk, en hoewel het bloed zich had verspreid over de voorkant van zijn hemd, was het geen slagaderlijke bloeding. Ze had geen belangrijke aders geraakt of een vitaal orgaan doorboord. Zijn grootste probleem zou het risico van een infectie zijn – aangenomen dat hij hier levend vandaan kwam.

Terwijl Noah achteruit het keukentje bereikte, bleef de vrouw doorgaan met haar half gedeclameerde lied, waarin ze haar eigen heerlijkheid bezong, wat hem ervan verzekerde dat ze op het bed bleef waar hij haar had achtergelaten.

Toen hij de eethoek bereikte, draaide Noah zich om met de bedoeling om zonder enige trots weg te vluchten.

Een jonge jongen, een rijzige blondine en een hond stonden in het zitgedeelte, en hoezeer dat ook klonk als de eerste zin in een van die een-priester-een-rabbijn-en-een-dominee-grappen, voelde Noah geen glimlach. De jongen had sproeten, de blondine een 9mm pistool en de hond een harige staart die na een ogenblik zo hevig begon te kwispelen dat alle regen erin tegen beide wanden van de kampeerauto spatte.

Eeuwig wachtende indianen, wachtposten zonder macht, zagen hem de Hand het huis binnenbrengen. Hij liet haar op de vloer van de vestibule vallen, aan het begin van de doolhof.

De deur was weer opengesprongen toen hij hem achter zich dicht had geschopt. Hij sloot hem en schoof de grendel ervoor.

Met zijn handen wrong hij wat water uit zijn haar en veegde dat uit zijn gezicht naar achteren.

Het meisje lag in een drijfnatte hoop. Het glanzende gesteunde been lag in een scherpe hoek onder haar vormeloze lichaam. De minkukel was niet helemaal bij bewustzijn gekomen. Ze mompelde, zuchtte – en boerde, waar Preston niet minder van walgde dan wanneer ze geürineerd zou hebben.

Hij kon het microscopische vuil van deze nutteloze, kleine invalide over zijn handen voelen kruipen, wriemelend in het weefsel tussen zijn vingers.

Met tegenzin was hij, terwijl hij haar van de Durango naar binnen had gedragen, tot de conclusie gekomen dat hij niet de tijd met haar samen zou krijgen die hij ervoor had uitgetrokken. De vrouw en de jongen in de Fleetwood waren onvoorziene elementen. Hij kon er niet meer van uitgaan dat hij een lange periode van privacy hier in het Krankzinnige Koninkrijk van Teelroy zou hebben.

Nu zou hij de Slettenkoningin met minder finesse moeten doden dan hij van plan was geweest. Hij had niet meer de tijd voor geraffineerd geweld. Voor de ogen van het meisje zou hij haar vriendin net zo snel doden als je de schedel van een rat kon splijten met een schep.

De minkukel zou proberen niet te kijken. Daarom zou hij, als hij haar had vastgebonden in de leunstoel, ook haar hoofd vast moeten zetten en haar ogen met plakband open moeten houden.

Preston kon een paar minuten missen, slechts een paar, om het meisje te kwellen. Dan zou hij haar gebonden achterlaten en de doolhof in brand steken, als hij zich uit het centrum terugtrok waar zij zou achterblijven om te sterven met de tv uit. Geen aflevering van Touched by an Angel om haar laatste minuten op te vrolijken.

Als hij wegging, zou hij haar vertellen hoe haar broertje had geleden. Hij zou haar vragen waar haar liefhebbende God was nu ze Hem nodig had, haar vragen of God misschien aan het golfen was met engelen of lag te dutten. Hij zou haar overlaten aan de rook en de vlammen. Haar gillend achterlaten, terwijl niemand haar kon horen, behalve de sigarenwinkelindianen.

Met de jaren, terwijl hij vele suïcidalen de dood in had geholpen en ook sommigen die die neiging niet hadden, had hij ten eerste ontdekt dat het monster in hem plezier haalde uit extreem geweld en ten tweede dat het doden van jongeren opwindender was dan het afmaken van ouderen. Verpleegtehuizen waren waardeloos vergeleken bij kinderdagverblijven. Hij wist niet waarom dit zo was; hij wist alleen dat het zo was. Het was waar voor hem, dus het was universeel waar. Objectieve waarheden bestaan hoe dan ook niet, alleen maar persoonlijke. Zoals de meeste ethici zouden beamen, is geen enkele filosofie superieur aan een andere. Moraliteit is niet alleen betrekkelijk. Moraliteit bestaat niet. Erváring is betrekkelijk, en je kunt geen oordeel vellen over de keuze van ervaringen die een ander doormaakt, als jij een ander pad door het leven hebt gekozen. Als jij het eens bent met mijn plezier in het doden van jongeren, zal ik de beleefdheid hebben jou in je waarde van jouw speciale passie voor bowlen te laten.

Hij zou niet de privé-uren met de Hand hebben waar hij zich zo lang op had verheugd, wat een grote teleurstelling was, zij het een teleurstelling die hij zou kunnen verdragen in het licht van de zwangerschap van het Gat, en gezien de waarschijnlijkheid dat ze twee, drie of zelfs nog meer kinderen droeg die nog ernstiger mismaakt waren dan de Hand en Mankepoot, en die allemaal meer nodig hadden van de wereld dan ze ooit konden hopen terug te geven. Zijn werk voor de komende jaren was veilig gesteld, zijn vermaak schitterend geregeld; en genot zou hem deelachtig worden.

De Hand knipperde beneveld met haar ogen toen ze bij bewustzijn kwam. Terwijl het meisje versuft en gedesoriënteerd bleef liggen, stelde Preston zich voor de onplezierige taak haar naar het centrum van de doolhof in de woonkamer te dragen. Hij raakte de minkukel aan, huiverde, plukte haar van de vloer en droeg haar het labyrint in door de kwabben en het verbindende corpus callosum van de gezamenlijke hersenen van de Teelroy-familie, zoals hier gemodelleerd in afval, schimmel en muizenkeutels.

Waar de tv stond en de leunstoel wachtte, leek de vloer het toneel te zijn geweest van een voodooceremonie; overal vogelbotjes, die misschien eerst in een betekenisvol patroon hadden gelegen voordat ze uit elkaar waren geschopt; overal menselijk haar; nagels van handen en voeten als rijst tijdens een huwelijk in het rond gestrooid.

De Slettenkoningin was weg.

Stevig vastgebonden, bewusteloos toen hij vertrok, slechts twintig minuten alleen gelaten – twintig minuten! – waarin Preston naar Nun’s Lake was gereden om terug te keren met de Hand, was het deze wodka slempende verzameling menselijk wrakhout toch gelukt de boel te verzieken. Maar verzieken was dan ook het enige talent dat haar nutteloze soort bezat.

Ze kon niet ver zijn. Haar auto stond nog op de oprit en de sleutels rinkelden zachtjes in Prestons zak. Ze lag waarschijnlijk ergens in de buurt in de doolhof, nog steeds vastgebonden en niet in staat zich snel voort te bewegen.

Hij dumpte de Hand in de leunstoel. Ineenkrimpend van walging, maakte hij haar beugel los en haalde die van haar been. Als ze weer bij kennis kwam voordat hij terugkeerde, zou ze zich niet sneller kunnen voortbewegen dan de Slettenkoningin.

Preston nam de beugel met zich mee. Die was goed bruikbaar als knots.

Een indiaan met een rood met witte hoofdtooi, die trots tussen optorenende stapels van The Saturday Evening Post stond, bood geen sigaren aan, maar zwaaide met een tomahawk.

Micky greep zich vast aan de indiaan en trok zich overeind. Haar enkels waren zo stevig gebonden, met minder dan vijf centimeter speling in het touw ertussenin, dat ze met elke voet slechts een paar centimeter per keer kon schuifelen. Maar ze hoefde niet ver.

Recht tegenover het opperhoofd in de gang was een nis in de muur van de doolhof, met erin een ronde tafel die een diameter had van ruim een halve meter. Op de tafel stond een lamp met een klokvormige, gele glazen kap. De kap zat vast aan de voet van de lamp met een versierd bronzen lachend cherubijnhoofdje. Omdat ze niet alleen geboeid en geketend was, maar ook nog met de handen aan haar voeten vastzat, was Micky aanvankelijk van plan geweest om de lamp voorzichtig op de vloer te zetten, waar ze er gemakkelijker mee aan de gang kon gaan. Bij nader inzien sloeg ze hem van tafel met een zwaai van haar armen.

De kap viel stuk en de lamp ook, waardoor dit gedeelte van het labyrint dieper in de duisternis kwam. Glasscherven tolden kletterend en rinkelend over de vloer.

Een ogenblik verstarde Micky en luisterde gespannen. De brekende lamp had zenuwslopend hard geklonken in het grafstilte huis. Ze had half verwacht zware en dreigende voetstappen te horen en de heer van de doolhof te zien die rechtstreeks afkomstig was uit Tales from the Crypt, een ondode bureaucraat met asgrijze ogen, gekleed in haveloze doodskleren, geïrriteerd dat hij was gestoord tijdens zijn diner van dode torren. Maar als de doolhofheer zou komen, zou hij de meest duistere, gefantaseerde voorstelling van de schrijvers die de Crypt hadden bedacht, overtreffen in weerzinwekkendheid, want hij zou Preston Maddoc zijn, niet huiveringwekkend in verschijning, maar omdat hij de vader van alle monsters onder zijn huid herbergde.

Ze bukte zich in de schaduwen en zocht voorzichtig de vloer af, vond een paar grote scherven, testte die voorzichtig tegen haar duim en vond er een die scherp genoeg was. Toen ze op de tafel ging zitten, hield die haar gewicht.

Zagend met de rand van het glas, begon Micky met het stuk snoer dat haar gebonden polsen met haar gebonden enkels verbond. Het plastic was makkelijk door te snijden, en aangezien koper een zacht metaal was, bood de gedraaide draad in de kern van het snoer slechts iets meer weerstand dan het plastic eromheen.

Dankbaar dat ze lenig was gebleven door zich trouw aan een schema van oefeningen te houden toen ze in de gevangenis zat, trok ze haar voeten omhoog tot op de kleine tafel en begon aan het snoer dat haar voeten samenbond. Binnen een paar minuten waren haar voeten vrij.

Terwijl ze zat na te denken over hoe ze de scherf moest vasthouden als ze aan haar polsboeien wilde beginnen zonder zich te snijden, hoorde ze zwakke geluiden elders in het huis. Daarna een luide plof die werd gevolgd door een slaande deur.

Maddoc was terug.

Leilani hing ineengezakt in een smerige leunstoel, en wist niet waar ze was of hoe ze hier was gekomen, maar hoewel haar gedachteprocessen gerafeld bleven aan de randen, had ze niet de illusie dat er een dienstmeisje zou verschijnen met een pot Earl Grey en een schaal cakejes.

Waar ze ook mocht zijn, de plek stonk misselijkmakender dan het ergste gifreinigende bad van onze Sinsemilla. Eigenlijk was de stank zo weerzinwekkend dat hier misschien wel al die gifstoffen van lief moedertje na jaren en jaren van zuivering naartoe waren afgevoerd. Misschien zou de broedster van tovenaarsbaby’s wel zo zijn gaan stinken als deze moerasdampen als ze niet met enige regelmaat haar zondes had weggespoeld.

Leilani schoof naar de rand van de stoel, ging staan – en viel. De stank op de vloer motiveerde haar zich te vermannen en zich te concentreren op de verwijdering van de mist die haar gedachten benevelde.

Haar beugel was meegenomen. Ze was slechts een paar stappen van de vrijheid vandaan geweest, van een Fleetwood vol ruimtewezens. Jongen, hond, amazones, en het vooruitzicht op fantastische avonturen zónder slechte zwijnmensen. En nu dit. Overduidelijk het werk van de doemdoctor. Kleine vogelschedeltjes starend uit lege kassen.

De nutteloze aard van de Hand, haar zielige afhankelijkheid, haar intense genetische verval, wriemelde net zo zeker over elk oppervlak, in elke kromming en elke naad van de stalen beugel, als bacteriën over de oppervlakten van een openbaar toilet zwermen.

Preston, een hoog opgeleid man, wíst dat haar nutteloosheid en haar afhankelijkheid abstracte kenmerken waren die geen sporen achterlieten op dingen die ze aanraakte, en hij wist dat haar genetische verval niet doorgegeven kon worden als een virusziekte. Toch werd zijn rechterhand, waarin hij de beugel vasthield, klam van het zweet, en terwijl hij door het labyrint dwaalde, op zoek naar de Slettenkoningin, raakte hij ervan overtuigd dat de afschuwelijke sporen van het meisje oplosten in zijn transpiratie en dat ze in hem zouden lekken via zijn verraderlijke poriën. Op de beste momenten raakte hij van zijn eigen zweet net zo van streek als van urine en slijm en andere kwetsende producten van zijn metabolisme, maar op dit moment, terwijl zijn hand slijmeriger werd, zwol zijn antipathie jegens het meisje op tot totale walging, de walging tot een galzwarte haat waar hij als ethisch mens boven hoorde te staan. Maar met elke stap die hij in de stinkende ingewanden van het labyrint deed, werd wat hij wíst minder belangrijk dan wat hij vóélde.

Micky, haar handen nog steeds gebonden, hield een gemeen stuk glas voor zich alsof het een hellebaard was, en liep voorzichtig naar een kruising van doorgangen, waarbij ze haar rug tegen een wand van de doolhof drukte, haar hoofd geheven om zwakke, verraderlijke geluiden op te vangen. Ze bewoog zich even stil als een mist, met een steelsheid die ze in haar jeugd had geleerd toen ze verdere aanvallen op haar deugdzaamheid door een van de slechte vriendjes van mama moest ontwijken door van zichzelf een levende geest te maken, stil en onzichtbaar.

Ze nam niet de tijd om de polsboeien door te zagen, omdat die lastige bezigheid zeker een paar minuten zou kosten, en haar onvermijdelijk zou afleiden. Ze was Sint-Joris in het hol en de gewekte draak scharrelde rond.

Bij de hoek bleef ze even staan. De volgende gang die deze loodrecht sneed, liep zowel naar links als naar rechts door. Ze wilde haar hoofd niet uitsteken om daar Maddoc te zien die stond te kijken en te luisteren. Ze herinnerde zich hoe steels en hoe gladjes, en met welke schaamteloosheid hij het huis van Geneva nog maar een paar nachten geleden was binnengedrongen, en ze onderschatte hem niet.

Haar taxatie bleek ogenblikkelijk juist toen hij plotseling vloekte, waarbij zijn stem op slechts een paar passen van haar vandaan klonk, om de hoek naar links, waar hij had gestaan zonder zelfs maar zijn ademhaling te laten horen. Maar toen, in een duidelijke aanval van onbeheerste woede, gooide hij iets neer dat de houten vloer raakte met een luid gekletter, opstuiterde en tot stilstand kwam voor het einde van de gang waarin Micky zich schuilhield, slechts een paar centimeter van haar voeten vandaan: Leilani’s beenbeugel.

Als hij achter het metalen ding aan kwam, zouden ze ineens tegenover elkaar staan, en dan zou haar leven ervan afhangen of het haar lukte meteen op het moment van zijn verrassing de glasscherf in een van zijn ogen te steken. Zou ze missen, en alleen zijn wang kerven of zijn voorhoofd, dan zou hij het voordeel hebben van haar gebonden handen en haar op beestachtige wijze afmaken.

Micky hield haar adem in. Wachtte. Verplaatste haar lichaam zonder haar voeten te bewegen, draaide zich om zodat ze de kruising directer zag, het stuk glas in gereedheid.

Ze droeg een goedkoop en klassiek Timex-horloge. Geen digitale onderdelen. Ouderwets uurwerk in de kast. Ze zwoer dat ze het tik-tik-tik van de tandwielen kon horen die de tijd wegmaalden. Ze had het nooit eerder gehoord, maar ze merkte het nu op, zo scherp waren haar zintuigen geworden.

Niets volgde op het gekletter van de weggegooide beugel. Geen geluid dat Maddoc naderbij kwam of verdween. Alleen maar de afwachtende stilte van een opgerolde slang, zonder ratel.

Luid sloeg haar woeste hart op hol. Haar lichaam resoneerde zoals harde grond zou trillen onder het gedaver van een kudde roffelende hoeven.

Toch hoorde ze op de een of andere manier dóór het tumult van haar hart heen, en filterde het, en ze filterde ook de regenregimenten uit die over het dak marcheerden, waardoor ze nog steeds de stilte kon horen die anders zou heersen, en elk geluid dat, hoe zwak ook, die zou verstoren.

Hier nog een minuut wachten? Twee minuten? Je kunt niet eeuwig blijven wachten. Als je te lang stil blijft staan, word je gevonden. Geesten, levend of niet, moeten voortdurend ongrijpbaar blijven, voortdurend in beweging zijn.

Ze boog zich naar voren, gaf zichzelf zo weinig mogelijk bloot, alleen de zijkant van haar hoofd, een behoedzaam oog.

Maddoc was verder gegaan. De volgende gang was, naar links en naar rechts, verlaten.

De beugel gaf aan dat Leilani hierheen was gebracht. En ze was nog niet dood, want Maddoc zou de beugel niet van haar dode lichaam hebben gehaald, alleen van het levende meisje met de kille bedoeling haar nog meer onbekwaam te maken.

Dit werd een moeilijke keuze. De beugel laten liggen of proberen hem te pakken? Leilani kon hier gemakkelijker levend uit komen, als ze twee benen had om op te staan. Maar het ding zou geluid kunnen maken als Micky probeerde het van de vloer te pakken. Bovendien zou ze, met haar gebonden handen, de beugel niet gemakkelijk kunnen dragen én de glasscherf doeltreffend als wapen gebruiken.

Micky bukte zich en greep het apparaat toch, omdat Leilani met de beugel niet alleen sneller en vaster ter been zou zijn, maar ook minder bang. Ze tilde hem langzaam, voorzichtig op. Een zwak getinkel en een tik. Ze hield de beugel tegen haar lichaam, dempte hem zodat hij niet nog meer geluid zou maken en kwam weer overeind.

Omdat Maddoc doorweekt van de regen was, kon Micky zien welke weg hij was gegaan en waar hij vandaan was gekomen. De kale houten vloer, waarvan de lak al lang geleden was afgesleten, liet geen water op het oppervlak staan, maar zoog elke natte stap van de man op, wat resulteerde in donkere voetafdrukken.

Ze wist zeker dat hij het meisje had achtergelaten in de ruimte met de tv, waar hij Micky zelf eerder had vastgebonden. En inderdaad leidde het spoor naar diezelfde plaats, maar Leilani was daar niet.

Flessen, flessen, overal, en geen enkele geest erin, en al evenmin een boodschap om op zee overboord te gooien. Ze bevatten alleen maar het droge residu van frisdrank en bier, dat ondanks de tijd die eroverheen was gegaan een weinig verheffende geur aan de omsloten achterveranda verleende.

Noah was gestoken, maar niet uitgeschakeld, en had zich samen met Cass om het huis heen gehaast en de deur van de veranda open aangetroffen. Met getrokken wapens waren ze naar binnen gegaan.

De rit van vijf kilometer van Nun’s Lake bleek voor Noah niet voldoende om enig vat te krijgen op de volledige achtergrond van de tweeling. Hoewel hij wist dat ze ex-showmeiden waren, gefascineerd door ufo’s, begreep hij toch maar heel weinig van hun onverschrokken opstelling en van hun bewapening.

Hij had nog geen van beiden een wapen zien afvuren, maar door de zeer professionele manier waarop ze ermee omgingen, voelde Noah zich net zo op zijn gemak met Cass als partner, als hij zich ooit had gevoeld met een van de agenten die hij als partner had gehad in de jaren dat hij een uniform had gedragen.

De vloer van de veranda kreunde onder het gewicht van een flessenverzameling die de eigenaar, ingeleverd tegen een stuiver per stuk, een mooie auto zou kunnen opleveren om op blokken in de voortuin te zetten. Toen Noah voorop door een smalle loopruimte liep, maakten de flessen sprookjesmuziek.

De deur tussen de veranda en de keuken had een dubbel slot. Eén slot kon gemakkelijk opengemaakt worden met een creditcard, maar het andere was een grendel, en die zou niet zwichten voor een stukje plastic.

Ze moesten aannemen dat Maddoc hen óf aan had horen komen rijden ondanks de wind, de regen en de donder, óf dat hij hen aan had zien komen. Steelsheid maakte misschien binnen iets uit, maar ze hadden er niets aan, wilden ze eerst binnenkomen.

De flessen die zich van beide kanten opdrongen schonken hem geen volledige bewegingsvrijheid, maar hij gaf de deur een harde schop. De schok van de trap trok helemaal door zijn lichaam tot aan zijn schouderwond, maar hij schopte weer en nog een derde keer. Half weggevreten door droge verrotting gaf de deurstijl rond het slot mee en de deur vloog naar binnen toe open.

Drie dreunen deden het huis trillen, en Preston wist onmiddellijk dat zijn hoop op ook maar een seconde plezier met de Hand op dit moment in rook was opgegaan.

De Slettenkoningin kon dat geluid niet gemaakt hebben. Ze was in de boerderij en zocht naar een uitweg, maar deed juist moeite om géén aandacht te trekken. In het onwaarschijnlijke geval dat ze al een route uit de doolhof had gevonden, had ze zich niet met veel lawaai een weg úít het huis hoeven banen.

Preston had geen sirenes gehoord, en niemand had ‘politie’ gegild. Toch hield hij zich niet voor de gek met het idee dat een inbreker, toevallig, juist dit moment had uitgekozen om zich met geweld toegang te verschaffen. Iemand was gekomen om hem tegen te houden.

Hij liet zijn zoektocht naar de Slettenkoningin al bijna direct nadat hij hem was begonnen varen, en keerde op zijn schreden terug om zo snel mogelijk weer bij de leunstoel te komen waar hij de Hand had achtergelaten. Misschien had hij nog tijd om dat gemene, kleine kreng te wurgen, hoewel zijn maag zou omdraaien bij een dergelijk intiem contact, en dan de doolhof te gebruiken om weg te glippen. Hij kon haar hoe dan ook niet in handen van anderen laten vallen, omdat zij, als ze er uiteindelijk in slaagde iemand ervan te overtuigen naar haar te luisteren, de enige getuige tegen hem was.

Polly wil dat Curtis in Noahs huurauto blijft, maar een galactische prins wil altijd zijn zin hebben.

Curtis wil dat Old Yeller in de auto blijft, en hij wint gemakkelijk wat Polly heeft verloren, omdat geworden zuster een braaf, braaf hondje is.

Het grasloze veld is veranderd in modder die aan hun schoenen zuigt. Ze plassen door diepe poelen terwijl de bliksem inslaat in een dennenboom op een veld dichtbij, ongeveer dertig meter verderop, waardoor een vaandel van vlammen even door de takken zwiert voordat de neerstromende regen het vuur blust, en een donder, hard genoeg om de Dag des Oordeels aan te kondigen, alles doet trillen. Het is allemaal zo práchtig.

Op de voorveranda merkt ze dat de deur op slot zit. Polly haalt het pistool uit haar tas en zegt Curtis een stap achteruit te doen.

‘Het is cool om de deur open te schieten,’ zegt de jongen, ‘maar op mijn manier is het eenvoudiger, en mam zegt altijd dat de eenvoudigste strategie gewoonlijk de beste is.’

Hij legt beide handen licht op de deur, dwingt hem open en, ergens op microniveau, waar het ertoe doet, geven de kopermoleculen van de grendel er ineens de voorkeur aan dáár te zijn in plaats van híér, dus in de ontgrendelde positie van het slot.

‘Kan ik dat leren?’ vraagt Polly.

‘Nee,’ zegt hij, terwijl hij de deur naar binnen openduwt.

‘Daar moet je een ruimtejongen voor zijn, zoals jij, hè?’

‘Elk soort heeft zijn eigen talenten,’ zegt hij, terwijl hij haar als eerste naar binnen laat gaan, met haar pistool getrokken, omdat zij hem eigenlijk opzij duwt en hem geen keuze laat.

In de gang beneden staan aan weerskanten rijen mummies. Indiaanse mummies, gebalsemd in staande positie en gekleed in ceremoniële kledij.

Achter het grote huis trapt Noah of Cass de deur in, en een paar ogenblikken later verschijnen ze aan het einde van de gang en staren vol verbazing naar de mummies.

Polly gebaart hen de kamers aan hun kant te controleren, en tegen Curtis zegt ze: ‘Deze kant op, liefje.’

Hij volgt haar kamers in die interessanter zijn dan welke ook die hij heeft gezien sinds hij op deze wereld is aangekomen, maar – o, Heer – het ziet er beslist uit als zo’n plaats waar seriemoordenaars met tientallen bij elkaar komen om de wreedheden die ze hebben begaan uit te wisselen.

Leilani was niet in de ruimte met de televisie, maar haar natte voetafdrukken waren er nog wel, met de oudere, vervagende afdrukken van Preston Maddoc. Micky kon ook zien waar het meisje gestruikeld was, gevallen en weer was opgestaan, met achterlating van de vochtige afdrukken van haar doorweekte kleren.

Micky volgde dit spoor van een korte gang naar een andere, dan om een tweede, blinde hoek heen, en ze liep veel sneller dan voorzichtigheid toestond, doodsbang dat het meisje Maddoc tegen het lijf zou lopen.

De schoft had haar duidelijk hierheen gebracht om haar te doden, net zoals hij Micky hier met die bedoeling had gebracht. Hij had niet kunnen wachten tot Montana. Niet met de complicaties die Micky aan zijn plannen had toegevoegd.

Het huis trilde van drie luide, snelle dreunen, geen donderslagen, maar harde klappen, alsof iemand het gebouw had geraakt met een grote hamer.

Het geluid maakte Micky bang, omdat ze geen idee had waardoor het veroorzaakt werd. De een of andere doodsklap? Maddoc als overwinnaar? Leilani dood?

Toen sloeg Micky nog een hoek om en het meisje stond twee meter verderop, zichzelf steunend met een hand tegen een muur van de doolhof, hinkend, maar vastberaden verder lopend, zo’n klein figuurtje en tegelijkertijd op de een of andere manier zo groot, haar hoofd hoog gehouden, haar schouders naar achteren getrokken in een houding van absolute doortastendheid.

Toen ze de aanwezigheid van iemand voelde, keek Leilani over haar schouder, en bij de aanblik van haar trouwe vriendin vertoonde haar gezicht een vreugde die Micky nooit zou vergeten, al werd ze vijfhonderd en verkoos God het haar al haar verdere herinneringen af te nemen als ze heel oud werd. Alle andere herinneringen mocht Hij hebben als die dag kwam, maar ze zou Hem nooit de aanblik van Leilani’s gezicht op dit moment geven, want die alleen zou haar steunen in haar uur van de dood.

Toen hij ontdekte dat de Hand niet in de leunstoel zat waar hij haar had achtergelaten, dat ze helemaal niet meer in de buurt van de televisie was, begon Preston de doolhof in brand te steken.

Uiteindelijk was hij steeds van plan geweest het meisje, na de pijn die hij haar had willen toebrengen, in leven te laten zodat ze haar laatste minuten in doodsangst zou doorbrengen als de vlammen haar omringden en de rook haar de adem uit haar longen stal. De eerste wreedheid was hem ontzegd; maar hij kon misschien nog het plezier hebben om buiten in de regen te staan en haar gegil te horen terwijl ze hulpeloos door het verwarrende, brandende labyrint wankelde en kroop.

Gebundelde kranten en tijdschriften boden de beste brandstof. De kus van de gasaansteker gaf een ogenblikkelijke, hartstochtelijke reactie. De publicaties waren zo stevig samengeperst in de lagere delen van de muren, bijna net zo stevig als bakstenen, dat ze fel en urenlang zouden branden.

Hij maakte een cirkel in de beperkte ruimte en stak het papier op een stuk of zes plaatsen in brand. Hij had nooit eerder met vuur gedood, behalve toen hij als jongen torren kwelde door lucifers op ze te laten vallen in een pot. De likkende vlammen, de weelderige heldere tongen op de muren, wonden hem op.

Toen hij daarnet de leunstoel leeg had aangetroffen, had Preston opgemerkt dat de vochtige voetafdrukken van de minkukel patronen met die van hem hadden gemaakt. Nu volgde hij ze, en bleef om de zoveel stappen even staan om de aansteker bij de licht ontvlambare, droge muren te houden.

Ze hadden geen van beiden tijd om snotterig te zijn, maar ze snotterden toch, al lieten harde meiden zoals Micky B en gevaarlijke jonge mutanten hun tranen niet graag zien.

Huilen vertraagde Leilani niet toen ze het stuk gele glas gebruikte om de lussen van het elektriciteitssnoer rond Micky’s polsen door te snijden. Het kostte haar misschien een halve minuut om het voor elkaar te krijgen, minder dan een halve minuut om de beugel rond haar been te klemmen.

Toen ze klaar waren om weer verder te gaan, bloeiden ergens anders in de doolhof vlammen op. Leilani kon het vuur zelf niet zien, maar het gereflecteerde licht kroop over het plafond als zwermen felgekleurde kameleons die met hun hagedisachtige staarten over het pleisterwerk veegden.

Vrees niets. Dat zeiden surfers. Ja, natuurlijk, maar hoelang was het geleden dat een van die knapen zich zorgen had moeten maken levend te verbranden terwijl hij bezig was een bulderende, grote golf te nemen?

Ze wilden teruglopen langs de weg die ze waren gekomen, maar zagen allebei de vochtige voetafdrukken en trokken zwijgend dezelfde conclusie: Preston zou het spoor net zo zeker volgen als Micky had gedaan.

Het maakte in werkelijkheid niet uit welke kant ze op gingen om een uitweg te vinden, de ene kant was niet moeilijker dan de andere. Niet makkelijker ook.

De kruipende salamanders van het vuur op het plafond verdwenen langzaam achter de opstijgende massa’s rook die nu eerst op de opwaartse luchtstroom werden meegedragen, maar snel naar beneden zouden stromen in dikke, verstikkende walmen.

Micky sloeg een arm om Leilani heen om haar te steunen, en samen liepen ze zo snel als het bionische been hun toestond. Bij elke kruising sloegen ze links of rechts af, of liepen rechtdoor als de mogelijkheid bestond, baseerden elke keuze op instinct – en dat bracht hen uiteindelijk in een doodlopende gang.

Twee van Prestons drie universitaire graden waren in de filosofie; en dus had hij talrijke colleges in logica gevolgd. Hij herinnerde zich een college dat, voor een deel, te maken had gehad met de logica van doolhoven. Als die driedimensionale puzzels werden ontworpen door opgeleide mathematici of beoefenaars van de logica, die al hun gestudeerde vernuft om de boel te misleiden in de strijd gooiden, was het resultaat gewoonlijk een labyrint waaruit slechts weinigen binnen een redelijke tijd een uitweg vonden, en waaruit een bepaald percentage gefrustreerde deelnemers gered moest worden door gidsen. Aan de andere kant, als een labyrint was ontworpen door iemand die geen mathematicus of beoefenaar van de logica was – dat wil zeggen: een gewoon mens – volgden deze gewonere types een schrikwekkend voorspelbaar patroon, omdat het ontwerp eerder uit instinct dan uit intelligente opzet voortvloeide; duidelijk zat er in elke menselijke psyche een affiniteit ingebed met een basispatroon dat bijna altijd werd toegepast op het ontwerp van een doolhof. Misschien was dit het patroon van het netwerk aan grotten en tunnels waarin de eerste uitgebreide familie van de mensheid had gewoond; misschien zat de kaart van die vroegste van alle menselijke behuizingen in onze genen gebakken, en stond die voor gemak en veiligheid als we hem herschiepen. Het geheim intrigeerde psychologen net zozeer als filosofen, hoewel Preston nooit veel tijd aan het onderwerp had besteed.

De Pad van de Teelroy-boerderij was misschien niet ‘gewoon’ in de normale betekenis, maar als zijn gedachteprocessen werden vergeleken met die van een aan Harvard opgeleide mathematicus, moest hij zonder meer als ‘gewoon’ worden beoordeeld. Omdat hij de Pad al een keer door dit labyrint was gevolgd zonder er ook maar aan gedacht te hebben of het voldeed aan het klassieke ontwerp, vermoedde Preston, terugdenkend, dat het zo moest zijn.

Terwijl hij het schema volgde zoals hij zich herinnerde van dat college van heel lang geleden, zette hij herhaaldelijk de stapels achter zich in brand, in wezen om zijn terugkeer onmogelijk te maken. Op die manier, terwijl de eerste dunne grijze rook zich in de tunnels van de doolhof begon te nestelen, waarna een zwaardere, zwarte roet direct zou volgen, en warmtegolven ongezond zweet uit hem begonnen te wringen, bereikte hij de doodlopende gang waarin de Hand en de Slettenkoningin zichzelf klem hadden gezet.

Hij had die gang niet willen nemen en haastte zich er voorbij, maar zag hen in zijn ooghoeken. Toen hij terugkeerde en hun terugweg blokkeerde, kropen de vrouw en het meisje dicht bij elkaar in hun doodlopende gang, hoestend, naar hem kijkend door de neerdalende sluier van rook met iets samengeknepen ogen, duidelijk bang voor wat hij zou doen.

Wat hij deed, was een stap de gang in, waardoor hij hen dwong zich verder terug te trekken naar het einde. Daarna liep hij, vanuit het midden, achteruit terug en stak de muren aan weerskanten op verschillende plaatsen in brand.

Dit leek op vroeger. Torren in een pot.

Als het vuur plotseling verschijnt en zich met explosieve snelheid verspreidt, wil Polly ineens dieper de doolhof in, misschien omdat ze zo in haar eigen imago is gaan geloven dat ze zichzelf nu ziet als een superheld zonder cape.

Curtis houdt haar tegen.

‘Het meisje is daarbinnen,’ herinnert ze hem, alsof hij zo’n sukkel is dat hij is vergeten waarom ze hier zijn. ‘En Cass, Noah – die zijn er misschien aan de andere kant te diep in gegaan om nog terug te kunnen.’

‘Jij gaat terug zoals we zijn gekomen voordat de rook te dik wordt om de tekens te zien die we hebben achtergelaten.’ Bij elke afslag had hij de muren gemerkt met Polly’s lippenstift: STRAWBERRY FROST stond er op het label van de tube. ‘Ik vind de anderen wel.’

‘Jij,’ zegt Polly, vol ongeloof, want hoewel ze weet dat hij een ET is, weet ze ook dat hij een jongen is, en ondanks alles wat hij haar heeft verteld, kan ze een jongen alleen maar zien in de basisuitvoering, en wat dat betreft ook nog eens als heel kwetsbaar. ‘Liefje, jij gaat daar niet alleen in. Hé, jij gaat er helemáál niet in.’

‘Ik kan me niet voorstellen dat een Spelkenfelter bang van me wordt,’ stelt Curtis haar gerust, ‘maar beloof me dat je het niet zult worden.’

‘Waar heb je het over?’ wil ze weten, terwijl ze haar aandacht verdeelt tussen hem en het vuur verderop.

Hij laat haar zien waar hij het over heeft, door niet langer Curtis Hammond te zijn en niet terug te vallen op een van de vele vormen uit zijn repertoire, maar op de vorm waarin hij is geboren, een incarnatie die hem veel sneller laat bewegen dan hij als Curtis kan, en die veel scherpere zintuigen heeft. Het is een behoorlijke vertoning, al zegt hij het zelf.

Hij zou niet verrast zijn geweest als Polly flauw was gevallen. Maar ze blijft een Spelkenfelter, en hoewel ze wankelt, valt ze niet. Maar teruggrijpend op een deel van het verhaal dat hij hun in Twin Falls heeft verteld na hun Chinese maaltijd, zegt ze: ‘Alle huilende heiligen op een stokje!’

Micky, achter in de doodlopende gang, wilde de strijd met Preston Maddoc niet aangaan, voor een deel omdat hij sterker was en voor een deel door zijn aansteker. Hij zou die waarschijnlijk gebruiken om hun kleren in brand te steken.

Vuur sliertte langs de muur in het voorste deel van de gang. Over een minuut zouden de hongerig foeragerende vlammen zich van weerskanten bij elkaar hebben gevoegd en een ondoordringbare doodswand hebben gecreëerd.

De rookdampen verdikten zich met het moment. Zij en Leilani waren aan het hoesten. Nu al brandde een rauwheid in hun keel. Snel zouden ze niet meer kunnen ademen, tenzij ze zich op de vloer lieten vallen. Maar op het moment dat ze gedwongen zouden worden naar de vloer te gaan, op zoek naar schone lucht, waren ze zo goed als dood.

Ze draaide zich om naar de achterwand van deze doodlopende gang en probeerde kranten en tijdschriften uit de constructie te rukken, in de hoop naar een volgende gang te graven waar de vlammen nog niet waren gekomen. De samengebundelde uitgaven zaten zo stevig op elkaar geperst dat ze die niet los kon trekken.

Goed. Oké. Duw het verrekte ding om. Al die troep was toch alleen maar op elkaar gestapeld? Niemand had het gecementeerd. Niemand had het verstevigd met bewapening.

Maar toen ze tegen de afscheiding drukte, voelde die net zo solide aan als alles wat de farao’s hadden gebouwd. Aan de uiteinden van sommige doorgangen had ze kunnen zien dat de wanden van de doolhof altijd minstens twee en soms drie stapels dik waren, met gipsplaten en platen triplex tussen de lagen. Misschien zat er nog meer steun in de constructie dan te zien was. Ze duwde uit alle macht, zonder effect, en probeerde toen de wand aan het schommelen te krijgen, viel hem aan met ritmisch duwen en loslaten en weer duwen, in de hoop dat de troep in beweging zou komen, maar vergeefs.

Toen ze zich omdraaide en naar Maddoc achter de vlammen keek, trok ze Leilani tegen zich aan en verzamelde haar moed. Ze zag geen andere mogelijkheid dan naar de ingang te rennen, eruit te komen voordat de vlammen de weg afsloten, en te proberen Maddoc omver te lopen voordat hij hen iets kon doen. Hem omverkegelen, en als hij viel proberen hem tegen zijn hoofd te schoppen – omdat hij, als zij viel, zou proberen tegen háár hoofd te schoppen.

Papier fluisterde als het in enorme hoeveelheden brandde, het kraakte, plofte en siste ook, maar het flúísterde, alsof het geheimen prijsgaf die erop gedrukt stonden, namen noemde, bronnen aanhaalde.

Preston besefte dat hij te lang in de rook en de hitte was blijven hangen toen het brandende papier de namen begon te fluisteren van degenen die hij had gedood.

Je kon de smerige lucht nog inademen. Maar voordat de rook dicht genoeg werd om je longen te verstoppen, raakte de lucht vol dodelijke gifstoffen die werden uitgespuwd door brandende materialen, gassen die onzichtbaar waren vergeleken met de kolkende roet, maar niet minder gevaarlijk. De productie van papier had talrijke chemicaliën nodig, die vrijkwamen in vuur en veranderden in zelfs nog doeltreffender gifstoffen.

Als hij de namen hoorde van hen die hij had gedood, dan had hij zo veel gif ingeademd dat zijn brein al voor de helft was aangetast. Hij kon beter maken dat hij wegkwam voordat hij gedesoriënteerd raakte.

Maar hij aarzelde, omdat de aanblik van de Hand en de Slettenkoningin, in de val in de doodlopende gang, hem opwond. Hij hoopte dat ze de vurige spitsroeden zouden lopen, voordat hun enige ontsnappingsroute voor altijd gesloten raakte. Misschien zouden ze het moment verkeerd beoordelen, zouden ze gegrepen worden door de overspringende vlammen en als toortsen eindigen – een schouwspel dat hij haatte te missen.

De wodka slempende sloerie trok het meisje tegen zich aan. Ze leek een manier uit te denken om met haar lichaam het kind te beschermen als ze probeerden eruit te rennen, alsof een paar brandwonden de Hand nog lelijker konden maken dan ze al was.

Ineens stortte een deel van de stapels aan een kant van hun doorgang op de vloer, tussen hen en Preston in, waardoor een vonkenregen opspatte als een zwerm vuurvliegjes en grote zwarte motten van verbrand papier. Ze konden niet meer naar buiten komen zonder tot aan hun knieën door de fel brandende puinhoop te waden. Hun lot was bezegeld. De vrouw en het meisje trokken zich terug tot achter in de cul-de-sac.

Ze zouden nog drie minuten te leven hebben, vijf op zijn hoogst, voordat de rook in verstikkende stromen naar binnen vloeide, en ze een paar levende kaarsen werden. Preston durfde de laatste akte niet af te wachten, wilde niet samen met hen in het huis vast komen te zitten.

Een zwaar gewicht van teleurstelling drukte op zijn hart. Hun laatste stuiptrekkingen, uit de eerste hand meegemaakt, zouden hem veel plezier hebben gegeven en zodoende hebben toegevoegd aan de totale hoeveelheid geluk in de wereld. Nu zou hun dood bijna net zo nutteloos worden als hun leven.

Hij troostte zichzelf met de gedachte dat de mollige reproductie van het Zwarte Gat vredig in het mandje lag te groeien.

Toen Preston zich omdraaide, deze twee levende talkproppen overlatend aan de genade van het vuur, begon de vrouw zo hard mogelijk om hulp te roepen. Opgewonden door de smekende toon van haar geroep, bleef hij nog een ogenblik langer hangen.

Een schreeuw als antwoord die ergens anders in de doolhof opklonk, deed hem schrikken. Hij was de drie harde dreunen vergeten, waarschijnlijk de geluiden van iemand die een deur had opengetrapt – verder bewijs dat de vervuilde lucht zijn gedachten al beïnvloedde, en zijn oordeel verduisterde.

Bemoedigd, riep de vrouw weer, en maakte een baken van haar stem.

Weer klonk een antwoordende kreet boven de snel rijzende zang van miljoenen vuurtongen uit, en links van Preston, ongeveer drie meter bij hem vandaan, verscheen een grote man in een kleurrijk Hawaïaans hemd in de opening van een volgende gang. Hij had een revolver in zijn hand.

Terwijl hij, schokkend genoeg, alle ethisch afspraken negeerde, schoot de klootzak op Preston. Ze waren vreemden: geen van hen had de noodzakelijke informatie om met inzicht over de nuttigheid voor de wereld van de ander te oordelen; toch haalde die meedogenloze schoft zonder aarzeling de trekker over.

Toen hij de vreemdeling de revolver omhoog zag brengen, besefte Preston dat hij zichzelf naar rechts zou moeten werpen, maar hij was meer een man van de gedachte dan van de daad, en voordat hij zich kon bewegen, werd zijn aarzeling afgestraft door de inslag van de kogel. Hij wankelde, viel, rolde op zijn buik en krabbelde weg van de schutter, weg van het doodlopende pad waarin de vrouw en het meisje wachtten tot ze zouden verbranden, een hoek om, naar een ander gedeelte van het labyrint, geschokt door de hevigheid van zijn pijn, die erger was dan alles wat hij ooit had meegemaakt of ooit had verwacht mee te moeten maken.

‘We zijn hier!’ schreeuwde Noah tegen Micky en het meisje. ‘Hou vol, we halen jullie eruit!’

Hoewel pas een paar minuten oud, was de brand verbazingwekkend snel door het voorste gedeelte van het huis gegroeid. Noah Farrel, geen man die vaak – of ooit – had vermoed dat er bovennatuurlijke krachten aan de gang waren in de wereld, nooit ook maar een nekhaar overeind had voelen komen bij een enge film, kon het gevoel niet van zich afzetten dat dit vuur ánders was, dat het op de een of andere manier leefde, bewustzijn had, sluw was. Dat het de doolhof met een onbekende bedoeling verkende. Op zoek naar meer dan alleen maar brandstof om zijn bodemloze honger te voeden. Hij wist dat brandweerlieden soms dat gevoel hadden, en dat zij dat het Beest noemden. Toen vlammen naar hem sisten en van grotere afstand uit gangen die nu volledig in brand stonden iets klonk dat leek op gegrom, gesnauw en gekakel van diep uit de keel, leek Beest een geschikte naam.

De deur naar de omsloten veranda en de achterdeur tussen veranda en keuken waren opengebleven toen hij en Cass naar binnen drongen. De binnendeuren waren al lang geleden weggehaald. Nu zocht de oververhitte lucht in het huis de koele dag buiten, voorbij de verzameling flessen, en de versnelde lucht trok rook, asresten en brandend houtskool door het labyrint heen, en gaf de hele vuurzee een rijkere zuurstofvoorraad.

Het vuur bleef voornamelijk beperkt tot het voorste gedeelte van het huis. Dat zou niet meer zo lang het geval zijn.

Met vegen nat bloed van zijn nog open scalpelwond had Noah herkenningspunten op de opgestapelde papieren muren aangebracht langs de weg die hij had genomen. Hij was bang dat de rook, als ze zich niet snel zouden terugtrekken, hen zou verblinden zodat ze die rode merktekens niet meer zagen.

Hij keek met iets samengeknepen ogen in de doodlopende gang waar een ogenblik geleden Preston nog had gestaan. Ongeveer drie meter diep. Van de eerste meter brandden beide wanden. Op de vloer blokkeerde een brede drempel van brandende resten de toegang. Micky en het meisje, zichtbaar achter trillende vuurgordijnen, waren hiervandaan onbereikbaar.

Terwijl ze een handvol Hawaïaans hemd greep, trok Cass Noah opzij en wees hem erop dat slechts een van de wanden in de doodlopende gang helemaal tot aan het plafond op tweeënhalve, drie meter hoogte liep. De andere muur, die gedeeld werd met een evenwijdige gang, die zij en Noah net hadden genomen, was ruim een halve meter lager.

Toen ze teruggingen naar de gang waaruit hij net tevoorschijn was gekomen voor hij Preston neerschoot, stak Noah zijn revolver in zijn holster en liet zich door Cass een zetje geven. Ze was lang en sterk, en met haar hulp werkte hij zich boven op de hindernis die hen scheidde van het doodlopende pad waar Micky en het meisje in de val zaten.

Terwijl hij zich omhoogwerkte, uiterst voorzichtig vanwege de stabiliteit van de stapels, bereidde Noah zich voor zich terug te laten vallen bij de eerste aanwijzing dat zijn klim er misschien toe zou leiden dat de rotzooi zou instorten boven op de mensen die hij hoopte te redden. De constructie was niet zo stevig als een muur van betonblokken, maar hij bewoog niet onder hem.

Bovenop, in de smalle ruimte tussen de stapels en het plafond, met zijn voeten uitstekend boven het pad waar Cass wachtte, met zijn borst plat op de bovenkant van de muur, bevond hij zich in een dikkere – hoewel geenszins verblindende – rook die zijn ogen irriteerde en deed tranen. Hij kon beter elke ademhaling zo lang mogelijk binnenhouden, om de hoeveelheid troep die hij binnenkreeg zo klein mogelijk te houden. Maar hij kon de hele operatie niet op een enkele ademhaling doen.

In de Schaduwvallei. Elke seconde een tik dichter bij de Dood.

Een opgerolde braamstruik draaide zijn doornen heen en weer door de scalpelwond. Bijna verwelkomde hij de pijn, en hij hoopte dat die hem zou helpen als compensatie voor de rook die zijn zintuigen verdoofde en hem alert zou houden.

Voorzichtig, maar snel, werkte hij zich naar voren tot hij in de doodlopende gang naar beneden kon kijken. Een meter rechts van hem vrat het woedende vuur aan de vloer en kroop al foeragerend langs de verticale wanden van de cul-de-sac omhoog. Hij kromp ineen van de hitte, en voelde hoe de huid van zijn rechteronderarm verstrakte toen het zweet ogenblikkelijk opdroogde.

Het gedeelte van de ruim twee meter hoge muur direct onder hem had nog geen vlam gevat. Toen Noah verscheen en beide armen tegelijk naar beneden uitstak, keek Micky omhoog. Zwaar ademend. Haar gezicht op ongeveer een halve meter van dat van hem. Het rechterprofiel onder de korsten van een dikke laag opgedroogd bloed, het haar plakkerig door bloed aan die kant van haar hoofd.

Zonder te aarzelen gaf Micky Leilani een zet, en Noah kon aan de verkrampte uitdrukking op haar gezicht zien dat de inspanning bij de vrouw hele volksstammen aan kleine duiveltjes tot leven bracht die met hun hooivorken in haar hoofdwond prikten.

Hij greep het meisje. Trok haar naar zich toe. Ze hielp zo veel mogelijk mee, greep zijn linkerschouder alsof het de sport van een ladder was, greep de bovenkant van de afscheiding. Van bovenaf getrokken, van beneden geduwd, perste ze zich tussen Noah en de hoek van de cul-de-sac omhoog, in de rokerige kruipruimte tussen de stapels en het plafond.

Toen hij Leilani langs zich heen voelde kruipen naar de doorgang waar Cass stond te wachten om haar naar beneden te tillen, haakte Noah zijn handen onder Micky’s armen en zij volgde het voorbeeld van het meisje. Ze was zwaarder dan het kind en niemand duwde haar omhoog. Ze zette zichzelf zo goed mogelijk af door haar tenen tegen de muur te zetten, een keer, twee keer, dan nog een keer, en elke keer dat ze dat deed voelde Noah de stapels onder zich huiveren.

Nu hield hij zijn adem in, niet alleen om de inademing van rook te minimaliseren, maar ook in de verwachting dat de muur zou gaan schuiven en zou instorten, waardoor of Micky in de brandende doodlopende gang begraven zou worden, of hij, Cass en Leilani verpletterd zouden worden in de gang die zij probeerden te bereiken.

Zich bewust van het gevaar, werkte ze zich snel maar voorzichtig langs hem heen en gleed over de zestig centimeter brede bovenkant van de afscheiding.

Rechts van hem kauwden heldere vuurtanden door de stapels heen, bijna drie decimeter dichterbij dan toen hij hier boven was gekomen. De haren op z’n onderarm, stijf van het opgedroogde zweet, stonden rechtop als honderden kleine toortsen die wachtten om aangestoken te worden.

Terwijl hij zich voorzichtig achteruit werkte, stootte Noah zijn hoofd tegen het plafond. De compacte massa onder begon te trillen en hij verstarde. Hij bleef doodstil liggen tot alles onder hem weer rustig was. Toen liet hij zich vallen in de veilige doorgang, en voegde zich bij de anderen.

Veilig als op de Titanic. Veilig als Hiroshima in 1945. Veilig: mooi niet.

De reddingsoperatie had nog geen anderhalve minuut geduurd, maar de omstandigheden waren in de tussentijd aanzienlijk verslechterd. De nacht leek aangebroken in het voorste deel van de doolhof, hoewel het nog geen nacht was: eerder een vloedgolf van zwart water, tegengehouden door het magische stilvallen van de tijd, machtig en turbulent in zichzelf, maar zonder dichterbij te komen. Aderen vol rood vuur gingen open in die zwartheid, bloedden een ogenblik, sloten zich weer, en elders barstten nieuwe aderen open. En hier drukte de walgelijke lucht op hen neer, zwaarder door de dreiging dan door de rook, zwanger van een gevoel van enorme krachten die zich snel aan het verzamelen waren en niet meer tegen te houden zouden zijn. Zwartgeblakerde pagina’s van oude tijdschriften, nauwelijks meer dan grote vlokken as, zweefden langzaam door de lucht naar hen toe, als pijlstaartroggen op zoek naar prooi, en enorme scholen lantaarndragers zwommen boven hun hoofden in golvende parades, soms zichzelf dovend als ze in aanvaring kwamen met de muren van de doolhof, op andere plaatsen kleine nieuwe branden stichtend, maar toch nog niet aangetrokken tot het haar en de kleren die ze uiteindelijk zo heerlijk zouden vinden. De hitte eiste een tol van vettig zweet, maar verdroogde daarna Noahs mond, deed zijn lippen barsten en brandde het inwendige van zijn neusvleugels.

Ze hoestten allemaal en schraapten hun keel, niesten en haalden piepend adem, brachten rochelend zwart speeksel en grijs slijm op.

Cass zei: ‘Naar buiten, nú!’ en ze ging voorop, gevolgd door Leilani en Micky.

Als laatste in de rij, de .38 getrokken voor het geval Maddoc nog iets wilde bewijzen, zag Noah de vuurgloed kloppen in de buurt van de achterkant van het huis, waar ze toen ze binnenkwamen nog niets waren tegengekomen. Misschien zou er een weg omheen zijn.

Afslag na afslag, door de kronkelingen van het labyrint, alsof hij de windingen en spleten op de oppervlakte van hersenen bestudeerde, koos Preston zijn route volgens zijn theorie over het klassieke doolhofontwerp dat in het raciale bewustzijn van de mens was geprent, en waar alle gewone doolhofmakers onveranderlijk op terugvielen.

Misschien was de Pad, ondanks zijn tuinbroek en stoppelhaar, toch niet gewoon – minder dan menselijk leek waarschijnlijker – of misschien was Prestons herinnering aan wat hij zo lang geleden had geleerd tijdens dat college logica niet meer volledig, omdat hij nergens leek te komen, en hij vermoedde dat hij meer dan eens dezelfde weg had genomen en zijn pad had gekruist.

De schuld kon het beste bij de kogelwond gelegd worden die hem steeds meer van zijn krachten beroofde, of bij de kwaliteit van de lucht, in plaats van bij het foute geheugen of het onvermogen van de Pad bij zijn primitieve zelf te komen. Het Zwarte Gat maakte zich vaak zorgen om de steeds slechter wordende kwaliteit van de lucht op aarde, die voortdurend belaagd werd door barbecues en winderige koeien, SUV’s en toiletverfrissers en o, zo veel dingen, zo veel. De lucht hier binnen was nu veel walgelijker dan de lucht in een abattoir. Waarschijnlijk bevatte hij meer psychoactieve chemische vergiften dan het Gat in haar hele drugsvoorraad had. Het Gat, lief Gat, janboel die ze misschien was, had soms een of twee dingen juist.

Preston had een zoem in zijn hoofd, een papierchemische zoem, verhevigd door de hitte en de ijle rook die aan deze catacomben met de houten indianen iets van de sfeer van een opiumkit gaven, hoewel de geur niet zo aangenaam was en er geen slaapplaatsen waren geregeld voor degenen die een trek van de pijp hadden genomen en volkomen uitgeteld waren, zoals hij zich stap voor stap steeds meer uitgeteld voelde.

Hij probeerde vast te stellen welk van deze koraalachtige aangroeisels van vuilnis misschien tegen een buitenmuur van het huis waren opgestapeld, omdat achter die stapels ramen waren, ramen die ontsnapping boden en frisse lucht, of zo fris als die ooit kon zijn in een wereld vol barbecues. Jammer genoeg kon hij niet geconcentreerd blijven op zijn taak. Het ene moment was hij dringend op zoek naar verborgen ramen en het volgende stond hij op een verbijsterend ingewikkelde splitsing van gangen te mompelen en op zijn schoenen te spugen. Spugen. Walgelijk. Zo veel vlóéistoffen in het menselijk lichaam. Walgelijke vloeistoffen. Hij voelde zich misselijk. Hij voelde zich misselijk... maar toen was hij weer behoedzaam om hoeken aan het loeren, op zoek naar, niet naar ramen, maar naar de geheimzinnige verdomde, gluiperig verdomde ruimtewezens die hem al jaren ontglipten.

Het grootste deel van zijn leven had hij het niet nodig gehad te geloven in een superieure intelligentie. Zijn eigen intelligentie leek hem al superieur genoeg. Maar hij was een groot denker, een filosoof, en een gerespecteerd academicus, wiens kijk op de wereld was gevormd – en hervormd kon worden – door andere academici, de elite van de elite, wier waarde voor de samenleving (naar zijn mening en over het algemeen ook naar die van hen) van ongeëvenaard belang was.

Vijf jaar geleden, toen hij ontdekte dat sommige kwantumfysici en moleculair biologen waren gaan geloven dat het universum een overdadig en zelfs onweerlegbaar bewijs bood van een intelligent ontwerp, en dat hun aantal langzaam groeide, was zijn gerieflijke wereldbeeld danig door elkaar geschud, en was hij te diep aangetast om zomaar zonder meer de informatie van zich af te schudden en zorgeloos verder te doden. Hij was blijven doden, ja, maar niet zorgeloos. Hij kon geen enkele hypothese over God accepteren, omdat die te beperkt was; het deed dat hele gedoe over goed en slecht, over moraliteit herleven, die de verlichte gemeenschap van utilitaristische ethici voor het grootste deel uit de maatschappij had weten weg te werken. Een wereld die was gecreëerd door een superieure intelligentie die het menselijke leven had doordrenkt van een betekenis, was een wereld waarin Preston Maddoc niet wilde leven; was een wereld die hij verwierp, want hij was altijd de enige meester van zijn lot geweest en de enige rechter over zijn handelen, en zou dat altijd blijven.

Gelukkig, midden in zijn intellectuele crisis, was Preston toevallig op een uiterst nuttig citaat van Francis Crick gestuit, een van de twee wetenschappers die de Nobelprijs had gewonnen voor de ontdekking dat DNA een dubbele helix vormde. Tijdens een eigen crisis had Crick het punt bereikt waarop hij niet meer geloofde dat er een gezonde wetenschappelijke verklaring kon worden gegeven aan evolutie door natuurlijke selectie. Het hele leven op moleculair niveau was zo onherleidbaar complex dat het pleitte voor een intelligent ontwerp, wat Crick ervan overtuigde (die ook niet zo veel had met dat God-gedoe) dat elke levensvorm op aarde – alle flora en fauna, het hele ecosysteem – niet door God was gecreëerd, maar door een buitenaards ras met een onbeschrijflijk grote intelligentie en kracht, een ras dat misschien ook het hele universum had gecreëerd en andere.

Buitenaardsen.

Buitenaardse wereldbouwers.

Geheimzinnige buitenaardse wereldbouwers.

Als die theorie Francis Crick, Nobelprijswinnaar, tevredenstelde, was die zeker goed genoeg voor Preston Claudius Maddoc. Het was net zomin waarschijnlijk dat buitenaardse wereldbouwers zich zorgen maakten over wat hun scheppingen deden met hun leven, in moreel opzicht, als dat het welk suffig kind met een mierenkolonie ook kon schelen of de mieren die er woonden hun petieterige levens wel volgens een vastgestelde serie regels leefden.

Preston had een theorie waarom een buitenaards ras met onbegrijpelijk grote intelligentie en kracht misschien door het universum reisde om werelden te creëren en die te bevruchten met oneindige variëteiten aan leven, intelligent of anders. Het was een goede theorie, een mooie theorie, een briljánte theorie.

Hij wist dat die briljant was, puur geniaal, maar terwijl hij daar op zijn schoenen stond te spugen, kon hij zich zijn schitterende theorie niet herinneren, geen woord ervan.

Op zijn schoenen spugen? Walgelijk.

Hij hoorde niet op zijn schoenen te spugen als hij nog geen raam had gevonden. De ramen van elk huis waren volgens een bepaald klassiek patroon dat nog terugging tot het stenen tijdperk geplaatst, en dat patroon was in het collectieve geheugen van de mens gezaaid, dus ze moesten gemakkelijk te vinden zijn, zelfs in deze bizarre en uitgestrekte opiumkit.

Ramen. Verborgen ramen. Vind een van de geheimzinnige verborgen ramen. Heel waarschijnlijk zit er een ruimtewezen achter het verrekte geheel, met de grote grijns van de wereldbouwer op zijn gezicht.

Hij had hen door. Hij wist wat ze van plan waren. Pervers zootje onbegrijpelijk intelligente en immens machtige oude zakken.

Zijn theorie – ja, hij wist het weer – zijn briljánte theorie was dat zij werelden bouwden en er leven op uitzaaiden, omdat ze klaarkwamen op het lijden van de soorten die zij creëerden. Niet noodzakelijk klaarkwamen in de zin dat ze een orgásme kregen. Dit was een briljante theorie, geen platvloerse. Ze maakten ons om te sterven, om door de eeuwen heen met miljarden te sterven, omdat onze dood iets voor hen deed, hen voorzag van iets dat van waarde was. Misschien kwam er elke keer dat een wezen crepeerde een vorm van energie vrij, een energie die met de menselijke mogelijkheden niet vast te stellen was, en die ze gebruikten om hun ruimteschepen en broodroosters te laten werken, of die ze persoonlijk absorbeerden om zichzelf het eeuwige leven te garanderen. O, zij waren de ultieme utilitaristen, ethisch in al hun ondernemingen, die ons creëerden opdat wij voor hen van nut waren en die ons allemaal volledig gebruikten zonder ook maar iemand onbenut te laten.

Schuif op, Francis Crick. Schuif op, jullie allemaal, lamlendige Nobelprijswinnaars. De academie zou hem niet alleen de begeerde prijs toekennen, maar heel Zweden, als hij kon bewijzen wat hij in theorie had opgezet.

Op zoek naar de bevestiging van zijn theorie had Preston de afgelopen vierenhalf jaar kriskras door het land gereisd, van de ene uforegistratie naar de volgende, luisterend naar het gesnater van mensen die door ruimtewezens waren ontvoerd, overal, van achterlijke dorpen in Arkansas via Seattle naar de pracht van purperen bergen, over vruchtdragende vlakten, hunkerend naar het moment dat hij opgestraald werd en de kans kreeg zijn theorie voor te leggen aan de onbegrijpelijk intelligente wereldbouwers zelf in hun tuinbroeken en strooien hoeden, wat de reden was waarom hij naar Nun’s Lake was gekomen, om weer teleurgesteld te worden en uiteindelijk zoekend naar een raam in zijn schoot te spugen.

In zijn schoot spugen? Wat een walgelijk gedoe. Voor je het wist, piste hij in zijn broek. Misschien had hij het al gedaan.

Toch, ondanks zijn kieskeurigheid, was het waar: hier zat hij, in een vreemde uithoek van een raar soort plek, herhaaldelijk woest proppen galzwart slijm op te hoesten die hij in zijn schoot spuugde. Hij was ook aan het bazelen over zijn theorie. Diep vernederd omdat hij zichzelf hoorde tieren als een malende zuipschuit van de straat, kon hij toch niet ophouden met praten omdat, hoe dan ook, diepe intellectuele analyse en filosofische overpeinzingen de essentie van zijn werk vormden. Dat dééd hij. Dat was hij. Analyticus, peinzer, doder. Het enige waarvoor hij zich misschien zou moeten schamen, was dat hij hardop in zichzelf sprak... maar toen besefte hij dat hij niet alleen was.

Hij had gezelschap.

De sluier van rook trok zich terug als een grijze zee en de lucht in de directe omgeving werd schoon, en in deze plotselinge helderheid kwam een bezoeker van buitengewone pracht. Hij was ongeveer zo groot als de Hand, niet iets dat Preston ooit eerder had gezien of over had gedroomd. Katachtig, maar geen kat. Hondachtig, maar geen hond. Gehuld in een luisterrijke witte vacht, glanzend als hermelijn, maar bont dat soms veren scheen te zijn, ja, dat beslist zowél bont als veren was – en toch weer geen van beide. Ronde en goudkleurige ogen, zo groot als theekopjes, transparante en lichtgevende ogen die hem ondanks hun schoonheid bang maakten, ook al begreep hij dat de bezoeker geen kwaad in de zin had.

Toen hij sprak, was Preston niet verrast, hoewel zijn stem – van een jonge jongen, welluidend genoeg voor het Weense jongenskoor – niet klonk zoals hij verwachtte. Blijkbaar had hij geluisterd naar zijn tirade, want hij zei: ‘Eén probleem met deze theorie. Als onbeschrijflijk intelligente buitenaardse wezens deze wereld hebben gemaakt, en alles erin – wie heeft dan de buitenaardse wezens gemaakt?’

Een antwoord ontging Preston en hij kon niets anders uitbrengen dan weer een kleverige hoop zwart slijm.

De grijze golf stroomde weer over hem heen en de bezoeker trok zich terug in de duisternis, loste op in een witte vlek, ging weg, daarna een laatste glinstering van lichtgevend goud toen hij nog een keer achteromkeek.

Hij voelde een onbeschrijfelijk verlies door het vertrek.

Het wezen was een hersenspinsel geweest, natuurlijk, voortgekomen uit het bloed dat hij had verloren en de giftige dampen. Verdichtsels spraken zelden. Deze had wel gesproken, hoewel Preston niet meer wist wat hij had gezegd.

Het licht van de vuurgloed verdween langzaam toen de dikker wordende nevel hem afschermde. Er waren duidelijk te veel pijpen gerookt in deze oude opiumkit.

Uit een verre hoek klonk een vreemd geluid, een aanhoudend ploooooof. Dan weer: plooooooof. En een derde keer: plooooooof. Als reusachtige dominostenen die in slow motion tegen elkaar aan vielen. Onheilspellend.

Hij voelde de dood komen. Een golf. Plotseling absolute duisternis. En geen lucht, alleen maar roet dat zijn longen per pond op wilden slaan.

Preston Maddoc schreeuwde in een zwart kussen, schreeuwde van verschrikking door het besef dat zijn tijd was gekomen om een ruimteschip van een beetje energie te voorzien.

PLOOOOOOOF...

Als laatste in de rij, bij de achterkant van het huis, naar vuur waar eerder geen vuur was geweest, keek Noah zorgelijk achterom in de richting vanwaaruit ze waren gekomen, terug in de lucht waar zwartgeblakerde tijdschriften dreven als pijlstaartroggen, terug in de scholen lantaarndragers, en hij zag de tegengehouden vloedgolf ineens naar voren stromen door de doolhof, en hij riep het uit, bijna zoals hij het had uitgeroepen toen zijn tante Lilly hem zo veel jaren geleden had neergeschoten.

Plooooooof...

Wanden van de doolhof stortten in, stapels gebundelde kranten en andere troep vielen tegen de muren ernaast en veroorzaakten volgende instortingen.

Plooooooof.

De vloer trilde van de derde schok, die voorlopig de laatste bleek te zijn, maar de vloedgolf bleef komen, racete op hen af, een verstikkende golf rook, zo dicht dat die de stem van het vuur dat erachter bleef woeden, verstomde.

‘Liggen!’ schreeuwde Noah.

Ze konden de golf niet al rennend voor blijven. Ze konden alleen maar naar de vloer, hun gezichten in de versleten messing en groef duwen en hopen dat er een centimetertje noodzakelijke lucht onder de zwarte wolk te vinden zou zijn.

Hier, nu. O God. Duisternis zo diep als in grotten en grafkelders. En alleen een dunne zure lucht dicht bij de vloer. Daarna dunner en nog zuurder. En dan helemaal geen lucht meer, en vervolgens...

De zwarte vloedgolf trok zich terug, loste bij hen op, tot ze samengekropen in een wonderbaarlijke uitsparing zaten waar de lucht even zoet smaakte als in een oerbos, zonder ook maar het geringste spoortje roet. De vloedgolf van rook spoelde nog steeds op hen af, over hen heen, en verder, terwijl dit onmogelijke toevluchtsoord bleef bestaan, deze reddende kern van kalmte te midden van het tumult.

En op hen af, vanuit de verblindende duisternis, kwam een wezen van zo’n adembenemende schoonheid dat Noah op zijn knieën gevallen zou zijn, als hij niet al op de vloer had gezeten. Even wit als een winterkleed in een ongerepte wildernis, verscheen het wezen totaal onaangedaan door de storm vuiligheid waardoorheen hij was gekomen. De enorme lichtgevende goudkleurige ogen, die Noah bang hadden moeten maken door de vreemdheid ervan en door de directheid van de blik, veroorzaakten geen schrik, maar schonken een gevoel van vrede. Hij werd overweldigd door de deemoedige waarneming dat deze bezoeker hem zag zoals niemand hem ooit eerder had gezien, in zijn geheime hart keek, en niet ontstemd was over wat hij daar ontdekte. Geen schrik, geen angst beroerde hem, behalve de eerbiedige angst die ontzag heette; er kwam een vreugde los waarvan hij niet wist dat hij die bezat, die zijn hele leven gevangen had gezeten in zijn borst en nu vrij opvloog.

Terwijl hij langzaam overeind kwam, keek hij verwonderd naar Cass... Micky... Leilani. Ze waren in de greep van dezelfde emoties als waardoor hij was overweldigd. Het moment was magisch, zoals wanneer duiven vanuit het niets tevoorschijn worden getoverd, maar deze vleugels waren van Noah, de vleugels van pure vervoering.

Het bekoorlijke wezen was gekomen als een luipaard, maar nu kwam hij overeind en stond daar als een mens, nauwelijks groter dan Leilani, op wie hij afstapte en tegen wie hij sprak, ongelooflijk, met de stem van een jonge jongen. Eigenlijk was dit misschien de stem van Curtis Hammond: ‘Je glanst nog steeds, Leilani Klonk.’

‘Jij ook,’ zei het meisje.

‘Jij breekt niet.’

‘Ik was al gebroken.’

‘Niet in je hart.’

Het meisje raakte overweldigd door tranen, en Noah – met Micky en Cass – liep naar haar toe. Hij wist niet wat hier gebeurde, begreep niet hoe deze magische entiteit en Curtis Hammond een en dezelfde konden zijn, maar zijn lang gedragen juk van wanhoop was van hem afgenomen, en voorlopig hoefde hij niet meer te begrijpen dan dat de wereld voor hem voor altijd was veranderd. Hij raakte Leilani’s schouder aan, Cass raakte Noahs arm aan en Micky nam de mismaakte hand van het meisje in de hare.

De goudkleurige ogen keken elk van hen aan voordat die zich weer op het meisje richtten. ‘Niet in je hart,’ herhaalde de verschijning. ‘Lijden kan jou niet breken. Slechtheid kan jou niet veranderen. Je zult grootse dingen doen in je leven, Leilani Klonk, grootse en prachtige dingen. En ik voer je geen zootje stront hier.’

Leilani lachte door haar tranen heen. Verlegen, alsof ze zich schaamde voor wat er tegen haar was gezegd, keek ze weg van haar betoverde redder, keek met knipperende ogen op tegen de zee van roet en dampen die over de bovenkant van hun beschermende luchtbel kolkten en zei: ‘Hé, ruimtejongen, dit met de rook is een mooie truc.’

‘Rook is niets anders dan kleine deeltjes materie. Op microniveau waar de wil het kan winnen, kan ik sommige deeltjes daarheen brengen waar ik ze wil hebben. Er zitten echt minder moleculen in dan in een grendel. Het is een kleine truc. Ik heb maar drie trucs, eigenlijk, en ze zijn allemaal klein, maar wel nuttig.’

‘Beter dan Batman,’ zei Leilani.

De glimlach van de verschijning bleek net zo lichtgevend als zijn ogen. ‘Jee, bedankt. Maar het is een energievretende truc, verbruikt een heleboel hotdogs en moo goo gai pan, dus we kunnen beter hier weggaan.’

Door een storm van rook en vuur trokken ze in koele, frisse lucht verder en volgden de tekens die Noah had achtergelaten om de juiste route aan te geven.

Om hoeken heen, door de spiraal van een slakkenhuis, de keuken in, door de opslag van lege flessen...

Een adembenemende grijze lucht, de prachtige schaduwen van glanzend zilver en gepatineerd zilver. Regen, regen die minder krachtig viel als toen ze naar binnen waren gegaan, regen zoals Noah nog nooit had gevoeld: puur, fris en opwekkend.

Polly wachtte in de achtertuin, met de doorweekte kleren en schoenen van Curtis Hammond in haar handen. Zelf doorweekt en onder de modder, verfomfaaid, grijnsde ze als een heilige dwaas die zich niet bewust is van het noodweer.

Even gracieus als stromend water, terwijl zijn witte vacht de regen leek af te stoten, liep de verschijning met de goudkleurige ogen op Polly af, nam de kleren van de jongen van haar over en draaide zich toen om om alle aanwezigen aan te kijken, tot ze de hint begrepen en hem als één de rug toedraaiden om hem zijn privacy te gunnen.

Een ogenblik stonden ze zwijgend, nog steeds verbouwereerd, terwijl ze moeite deden om met hun hersens de immensheid van wat ze hadden meegemaakt te omvatten, en toen giechelde Leilani. Haar vrolijkheid werkte aanstekelijk op de tweeling, op Micky en zelfs op Noah.

‘Wat is er zo grappig?’ vroeg de verschijning.

‘We hebben je al naakt gezien,’ zei Leilani door haar lachen heen.

‘Niet als ik Curtis Hammond ben, dan niet.’

‘Het is erg prettig om te weten,’ zei Leilani, ‘dat jij niet zo’n ordinair ruimtewezen bent dat de aarde komt redden en dan aan iedereen zijn kont moet laten zien.’

Als ze bij de Teelroy-boerderij vertrekken in hun twee auto’s, komen slechts een paar kringetjes rook onder de daklijst vandaan en zo hier en daar uit een paar spleten. Dan begint de vuurzee in het huis uit de ramen naar buiten te razen, en enorme zwarte rookpluimen draaien kolkend omhoog in de regen.

Ze bereiken de provinciale weg en rijden in de richting van Nun’s Lake zonder enig verkeer tegen te komen.

Door uit zijn menselijke vermomming te stappen en er daarna weer in terug te keren, heeft de moederloze jongen de originele biologische spanning hersteld die hem gemakkelijker op te sporen maakte tijdens zijn eerste veelbewogen dagen als Curtis Hammond. Een tijdje zal zijn unieke energiesignaal, als de ergere schooiers naar hem komen zoeken, op te vangen zijn en snel herkenbaar worden.

Onmiddellijk, na hun terugkeer in de Fleetwood, moeten ze het kamp opbreken en wegrijden, en blijven rijden. Beweging is onrust, en alles, maar het zal hem spijten uit Nun’s Lake weg te gaan zonder nonnen te hebben zien waterskiën, parasailen of zien racen op waterscooters. Misschien dat ze, als de wereld is gered, kunnen terugkeren voor een bezoek, want in de betere dagen die komen, zullen de nonnen waarschijnlijk wat zorgelozer zijn en meer in de stemming voor recreatie.

Hij kijkt door de achterruit van de Camaro om er zeker van te zijn dat Polly en Cass nog steeds volgen in de huurauto van Noah. Ja, Polly zit achter het stuur en Cass is bijrijdster. Ongetwijfeld hebben ze hun tas op de stoel naast zich staan, open om er gemakkelijk iets uit te halen.

Als hij de tweeling ooit kwijtraakt, zijn fantastische zusters, zal hij meer dan overmand raken door verdriet, en daarom mag hij hen nooit kwijtraken. Nooit. Hij is al te veel kwijtgeraakt.

Micky rijdt de Camaro en Noah zit naast haar. Leilani deelt de achterbank met Curtis, en Old Yeller ligt tussen hen in. Uitgeput door een veelbewogen dag, slaapt de hond.

Ze rijden zwijgend, ieder verdiept in zijn eigen gedachten, wat Curtis volledig begrijpt. Soms is sociaal verkeer gemakkelijk, soms moeilijk, en soms bestaat het al zonder woorden.

Tegen de tijd dat ze de camping bereiken, houdt de regen op. De afgespoelde dennenbomen zijn van een betoverend groen; de gracieuze kruinen zijn versierd met diamanten; doordrenkte stammen en takken donker als chocola hebben de zingende vogels en nieuwsgierige eekhoorns tot in de naweeën van het noodweer verbannen. Dit is een prachtige wereld, en de moederloze jongen houdt er wanhopig veel van.

Om bij de Fleetwood te komen, moeten ze langs de Prevost, en als ze die auto naderen, de gevangenis van Leilani, ziet Curtis een ambulance en politieauto’s in de buurt geparkeerd staan. De draaiende op het dak bevestigde lampen van een politiewagen kunnen de schoonheid van de overhangende bomen niet teniet doen, maar ze herinneren hem eraan dat, hoewel deze wereld prachtig is, ze in beroering is en niet in vrede.

Een geüniformeerde politieagent, die naast zijn patrouillewagen staat, gebaart Micky verder te rijden, en te blijven rijden.

Een ambulance staat klaar, de achterdeur open.

Twee ziekenbroeders naast een brancard brengen die over het geoliede pad, door plassen, naar de ambulance.

Op de brancard ligt een vrouw. Hoewel Curtis haar nooit heeft gezien, weet hij wie ze moet zijn.

Voor haar eigen veiligheid en hoogstwaarschijnlijk voor de veiligheid van allen die haar willen helpen, ligt Leilani’s moeder vastgebonden op de brancard. Ze verzet zich heftig tegen haar beperkingen, doet woest moeite om zich los te maken. Wild zwaaiend met haar hoofd, vervloekt ze de ambulancebroeders, vervloekt de omstanders en krijst tegen de lucht.

Leilani kijkt een andere kant op, laat haar hoofd hangen en staart naar haar handen die gevouwen in haar schoot liggen.

Op de bank tussen hen in, is geworden zuster niet wakker geworden tijdens het voorval bij de Prevost. Haar vochtige flank gaat op en neer met haar langzame ademhaling.

Als de Camaro langs de Prevost rijdt, steekt Curtis zijn hand uit en tilt de misvormde hand van het meisje van haar schoot.

Ze kijkt op en ellende bewolkt haar ogen.

Hij zegt: ‘Sssssst,’ en legt haar handpalm voorzichtig op de slapende hond, terwijl hij haar hand met die van hem bedekt.

Elke wereld heeft honden of het equivalent ervan, wezens die gedijen op kameraadschap, wezens die van een hoge orde van intelligentie zijn, hoewel niet van de hoogste, en daardoor eenvoudig genoeg zijn in hun behoeften en noden om onschuldig te blijven. De combinatie van hun onschuld met hun intelligentie staat hun toe te dienen als brug tussen wat voorbijgaand en wat eeuwig is, tussen het eindige en het oneindige.

Van de drie kleine trucs die Curtis bezit, is de eerste het uitoefenen van zijn wil op microniveau, waar de wil het kan winnen. De tweede is het heerlijke vermogen de band tussen jongen-hond te vormen. De derde is het vermogen om de tweede truc aan iedereen te leren die hij tegenkomt, en met die derde truc kan hij de wereld redden.

‘Sssst,’ herhaalt hij, en als Leilani’s ogen groot worden, neemt hij haar mee in de dromen van de hond.

Voor hen die wanhopig denken dat hun leven zonder betekenis is en zonder doel, voor hen die in een eenzaamheid verkeren die zo vreselijk is dat het hun hart heeft verschrompeld, voor hen die haten omdat ze het lot niet herkennen dat ze delen met de hele mensheid, voor hen die hun leven willen verspillen aan zelfmedelijden en zelfvernietiging, omdat ze de reddende wijsheid zijn kwijtgeraakt waarmee ze zijn geboren, voor al diegenen en meer wacht de hoop in de dromen van een hond, waar de heilige aard van het leven duidelijk ervaren kan worden zonder het nagenoeg verblindende filter van menselijke behoefte, begeerte, hebzucht, naijver en eindeloze angst.

En hier, in droombossen en velden, langs de kusten van de droomzeeën, met een intens bewustzijn van de speelse Verschijning die eeuwig in alle dingen is, kan Curtis Leilani bewijzen dat wat ze tot dusver alleen maar heeft durven hopen, waar is: dat er, hoewel haar moeder nooit van haar heeft gehouden, Een is die dat altijd heeft gedaan.

73

Old Yeller rent door de open dubbele deuren van de werkkamer met een felgekleurd stuk speelgoed tussen haar tanden. Direct achter haar aan volgt een stel golden retrievers die Rosencrantz en Guildenstern heten, of afgekort Rosie en Jilly.

Hier, in haar werkkamer, zit Constance Veronica Tavenall, binnenkort de ex-vrouw van Congreslid Jonathan Sharmer, achter een prachtig Chinees Chippendale-bureau dat is versierd met ingewikkelde chinoiserie. Ze schrijft een cheque uit.

De dame doet Curtis denken aan Grace Kelly in films als To Catch a Thief. Het lukt haar zowel bekoorlijk als waardig te zijn, zowel koninklijk als hartelijk, en ze heeft de gratie van een zwaan. Ze is niet zo immens, majestueus en schitterend als Donella, de serveerster in het vrachtwagenrestaurant, maar dat is eigenlijk niemand.

Noah bukt zich om de kaarten op te rapen die op de vloer bij de bank zijn blijven liggen, maar Ms. Tavenall zegt: ‘Nee, nee. Laat ze zoals ze zijn. Gewoon een tijdje zoals ze zijn.’

Eerder, bezig onder Curtis’ leiding, had geworden zuster uit een geschud spel alle kaarten van de kleur harten gepakt. Met neus en poten had ze die van twee tot aas op volgorde gelegd.

Rosie komt achteruit uit de gang door de deur van de werkkamer en trekt aan het speelgoed – dat is gemaakt van gevlochten rood en geel touw, met een gepluimde knoop aan elk uiteinde – en daar heb je Old Yeller, die vastzit aan het slepende uiteinde van het touw. Ze grommen naar elkaar en proberen de ander los te schudden, maar hun staarten kwispelen, kwispelen.

Ms. Tavenall scheurt een cheque uit het boekje en schuift die over het bureau naar Curtis. Haar handschrift is net zo precies en aangenaam als kalligrafie.

Als Curtis het bedrag leest, fluit hij zacht. ‘O, heer, Mrs. Tavenall, weet u zeker dat u zich dit kunt veroorloven?’

‘Dat is voor de twee kampeerwagens,’ zegt ze. ‘Ze moeten eersteklas zijn, want jullie zullen er, hoe dan ook, een heleboel tijd in doorbrengen.’

De eerste kampeerwagen zal voor Micky, Leilani en tante Gen zijn. De tweede zal voor Noah en Curtis zijn – en voor Richard, die hij nog niet heeft ontmoet.

Polly en Cass hebben al een wagen, dankzij Hollywood-scheidingen, die ze hadden aangevraagd nadat hun producer-echtgenoten – Julian en Don Flackberg – een scenarioschrijver hadden vermoord. De gebroeders Flackberg, bekende schreeuwers, voerden een schrikbewind uit over hun werknemers – hoewel ze nooit schreeuwden tegen filmsterren, critici of tegen de tweeling. Volgens Cass waren de broers altijd lief tegen haar en Polly, terwijl zelfs Polly toegeeft dat ze thuis knuffelberen waren. Julian en Don hadden nooit eerder een scenarioschrijver vermoord, en in dit geval hadden ze alleen maar naar geweld gegrepen nadat de schrijver met succes een proces tegen hen had aangespannen wegens contractbreuk. Door de jaren heen hadden Julian en Don honderden contracten verbroken, misschien wel duizenden, altijd ongestraft, en in hun verdediging hadden ze vol tranen beweerd dat ze tijdelijk niet toerekeningsvatbaar waren door de schok dat hun hele zakenmodel op zijn kop stond.

Curtis vraagt zich af of de plaats waar hij moet beginnen met het redden van de wereld misschien Hollywood is.

In de deuropening vindt Old Yeller nieuwe moed en trekt met het touw Rosie de gang in. Het contract tussen hen is er een waarin pret wordt beantwoord met pret, en geen van tweeën denkt er ook maar aan dat te verbreken.

Een aantal weken zullen Curtis en zijn nieuwe familie voortdurend onderweg zijn, tot hij volledig de Curtis is geworden die hij wil zijn, tot hij niet meer geïdentificeerd kan worden met het unieke biologische energiesignaal dat zijn buitenaardse vijanden – en mogelijk ook de FBI – kunnen scannen.

Daarna zullen de ergere schooiers naar hem blijven zoeken, hoewel op minder effectieve wijze. Ze zijn al een tijdje bezig op deze wereld en ze vinden het niet zo prettig als iemand zich met hun plannen bemoeit, die tegengesteld zijn aan de plannen die Curtis heeft geërfd van zijn moeder. De strijd is begonnen.

Hij en zijn vier nieuwe zusters, zijn tante Gen, zijn broer Noah, zijn broer Richard die hij nog niet kent, en zijn geworden zuster zullen lange tijd een zwervend leven leiden, omdat hij, zelfs als hij niet meer door scanners te vinden is, het veiligst zal zijn als hij in beweging blijft en in het geheim werkt. Bovendien vereist het werk uitgebreid reizen. Je kunt niet de hele wereld redden vanuit een kantoor in Cleveland.

Van tijd tot tijd, niet vaak maar regelmatig, als hij de Gave van de dromen van een hond doorgeeft, zal hij mensen tegenkomen die, als ze eenmaal deze kracht van hem hebben gekregen, in staat zullen zijn hem ook door te geven zoals hij dat kan. Iedereen zal eropuit gaan in een eigen caravan, en de Gave delen met anderen over de hele wereld, in elke vallei en op elke berg op alle continenten.

De eerste hiervan is Leilani. Een heleboel jaren zal zij er nog niet alleen op uit gaan, maar haar tijd zal komen. Ze glanst.

Ms. Tavenall reikt nog drie cheques over het bureau aan, en deze keer fluit Noah.

‘Ik heb ze per maand gedateerd,’ zegt Ms. Tavenall. ‘Gebruik ze zodra je geld nodig hebt voor de lopende uitgaven.’

Ze werpt een blik op de computer op haar bureau en glimlacht.

Vanwaar hij zit, kan Curtis het scherm niet zien, maar hij weet wat erop staat. Eerder, na de kaarttruc, staand op de stoel van de dame en met een schrijfstift tussen haar tanden, had Old Yeller, onder invloed van Curtis, getypt: IK BEN EEN BRAVE HOND. IK HEB EEN PLAN, MAAR IK HEB GELD NODIG.

‘Tegen de tijd dat je die drie cheques hebt gebruikt,’ zegt Ms. Tavenall, ‘zullen we een totaal fonds voor de lange termijn hebben opgericht.’

‘Ik weet niet hoe ik je moet bedanken,’ zegt Noah.

‘Ik ben degene die jou moet bedanken,’ zegt Ms. Tavenall met nadruk. ‘Jij hebt mijn leven nu al twee keer veranderd... en deze keer op een manier die ik nooit voor mogelijk heb gehouden.’

Haar ogen vullen zich met die prachtige menselijke tranen die geen angst of pijn uitdrukken, maar vreugde. Ze dept haar ogen en haar wangen, en snuit haar neus in een Kleenex.

Curtis hoopt op een enorm grappig getoeter, zoals Meg Ryan laat horen in When Harry Met Sally, maar Ms. Tavenall maakt nauwelijks enig geluid. Ze is zo discreet, zo verfijnd. Hij vraagt zich af of het van goed sociaal gedrag zou getuigen als hij om een Kleenex vroeg en dan enorm grappig toeterend zou snuiten om haar te plezieren.

Voor Curtis een beslissing kan nemen over deze netelige kwestie, gooit Ms. Tavenall haar zakdoekje in een prullenbak, staat op uit haar stoel, knippert zo goed mogelijk haar tranen weg en zegt tegen Noah: ‘Het andere onderwerp is misschien wat moeilijker. Het is niet alleen maar een kwestie van het uitschrijven van een cheque.’

‘Zijn tante en oom hebben de wettige voogdij,’ zegt Noah, ‘maar ik ben er behoorlijk zeker van dat ze bereid zijn er afstand van te doen. Ze hebben hem in dat verzorgingstehuis ondergebracht nadat zijn ouders zijn overleden en zijn hem nooit gaan opzoeken. Ze schamen zich voor hem. Ik denk dat de kwestie... financieel van aard zal zijn.’

‘Klootzakken,’ zegt ze.

Dit schokt Curtis min of meer, omdat hij tot nu toe de indruk heeft gehad dat ze te veel een dame is om de betekenis van dergelijke woorden te kennen.

‘Nou,’ vervolgt ze, ‘ik heb goede advocaten. En misschien kan ik een beetje charme over die mensen uitgieten.’

‘U?’ zegt Curtis. ‘O, Mrs. Tavenall, noem me een varken en slacht me om mijn spek, als u ze niet zou kunnen verdrínken met uw charme wanneer u maar wilt.’

Ze lacht, hoewel een beetje vreemd, en vertelt hem dat hij een heerlijke jongen is, en hij wil net antwoorden met iets in de zin van dat hij nooit een bijdehand, achterbaks stuk vreten is geweest, waar iemand hem ooit van heeft beschuldigd, als Jilly de werkkamer binnen komt racen met een witte lap in haar bek, achtervolgd door Rosie en Old Yeller.

Blijkbaar was Jilly buitengesloten tijdens het trekspel voor twee. Hij heeft deze lap gevonden en op de een of andere manier zijn speelkameraden ervan overtuigd dat dit een beter stuk speelgoed is. Nu moeten zij het hebben, moeten het hebben, moeten, moeten, moeten.

‘Jilly, hier!’ commandeert Ms. Tavenall en Jilly gehoorzaamt meteen, en komt vrolijk kwispelend op zijn baasje af. ‘Geef hier, domme hond.’

Van hun noodzakelijke speeltje beroofd, ploffen de drie honden op het tapijt neer, hijgend van hun spel, grijnzend tegen elkaar.

‘Sinds het Congreslid bewees te zijn wie hij was,’ legt Ms. Tavenall aan Noah uit, ‘heb ik een heleboel dingen weggegooid. Ik wil zeker geen aandenkens hebben. Jilly moet dit uit het vuilnis hebben gepakt.’

De lap is helemaal geen lap, maar een T-shirt. Erop staan vier woorden gedrukt en een uitroepteken. De punt van het uitroepteken heeft de vorm van een groen hartje.

Terwijl hij de woorden op het T-shirt leest en zich de man herinnert van wie Old Yeller een sandaal heeft gepakt op de snelweg in Utah, zegt Curtis: ‘Liefde is het antwoord.’

‘Dat zal wel waar zijn, denk ik,’ zegt Ms. Tavenall, ‘zelfs als het gezegd wordt door mensen die het niet menen.’

Terwijl hij uit zijn stoel overeind komt, schudt Curtis Hammond zijn hoofd. ‘Nee, mevrouw. Als we het hebben over hét antwoord, dan is dat het niet. Hét antwoord, de hele santenkraam, is heel wat complexer dan dat. Liefde alleen is een gemakkelijk antwoord, en gemakkelijke antwoorden leiden gewoonlijk hele werelden naar de afgrond. Liefde is een déél van het antwoord, natuurlijk, maar slechts een deel. Hoop is een ander deel, en moed, en liefdadigheid en lachen, en het werkelijk zien van dingen, zoals hoe groen dennenbomen zijn na regen en hoe een ondergaande zon een prairie kan veranderen in gesmolten, goudkleurig glas. Er zitten zo veel delen aan het antwoord, dat je ze onmogelijk allemaal op een T-shirt kunt samenpersen.’

De tijd gaat voorbij, zoals de tijd dat altijd doet, en de karavaan installeert zich op een middag aan het einde van de lente op een camping bij een traag stromende rivier, waar wilgen een fijn kantwerk van schaduwen op het kabbelende water stencilen.

Als etenstijd aanbreekt, brengen ze dekens, manden vol heerlijkheden en talrijke stukken hondenspeelgoed naar de grazige oever waar kikkers kwaken en vlinders dansen in het zonlicht, dat net zo okerkleurig is als oud koper.

Polly neemt haar Diana mee, een mooie zwarte labrador. Cass heeft haar Apollo achter zich aan; hij is een mooie blonde labrador.

Verder is daar Noah met een grote oude, sullige bastaard die Norman heet, en de cockerspaniël, Lieveheersbeestje, is de geworden zuster van Richard Velnod, alias Rickster.

Tante Gen, Micky en Leilani zijn in gezelschap van Larry, Curly en Moe. Deze drie golden retrievers zijn eigenlijk vrouwtjes, maar tante Gen heeft de namen uitgekozen.

Larry, Curly en Moe zijn in hun bezit gekomen via reddingsorganisaties van golden retrievers. In het verleden zijn ze alle drie mishandeld, verwaarloosd en in de steek gelaten, maar nu zijn het gelukkige honden, met prachtige vachten, snelle staarten en bezielde ogen.

De andere honden zijn allemaal uit het asiel gehaald, en hun verleden is ook gevuld met lijden, hoewel je dat niet zou zeggen als je ze achter ballen aan ziet gaan, ziet opspringen naar frisbees, en wriemel-wriemel-wriemel in het gras ziet liggen met alle vier poten in de lucht, in absolute vreugdevolle viering van de speelse Verschijning.

Curtis heeft natuurlijk zijn geworden zuster. En hoewel al deze honden boeiende verhalen zouden vertellen als ze konden praten, is het verhaal van Old Yeller zeker, en hoogstwaarschijnlijk voor altijd, het boeiendste verhaal van allemaal.

Er worden ook spelletjes zonder honden gespeeld, hoewel Leilani erop blijft staan dat er geen driebeenswedlopen worden gehouden.

Rickster en Curtis spelen een paar rondjes Wie is de Gump?, een spel dat ze zelf hebben uitgevonden. De bedoeling is dat je een bijzonder domme daad van jezelf bekent; de winnaar is de speler die, naar het oordeel van een derde partij, het allerdomste heeft gedaan.

Soms spelen Leilani en Curtis Wie is de Gump?, en dan speelt Rickster voor scheidsrechter. Soms spelen Micky en Curtis het, terwijl tante Gen scheidsrechter is. Iedereen vindt het een leuk spel om te spelen, maar ze spelen het zelden onder elkaar; ze willen het allemaal tegen Curtis opnemen. Wat Rickster fascineert, niet gewoon als deelnemer maar ook als medebedenker van het spel, is dat Curtis meestal wint, ook al is hij een ET die een megamassa data gedownload heeft gekregen direct naar zijn brein, en aantoonbaar slimmer is dan iedereen.

Hier onder de wilgen bij de rivier, na het eten, als de nacht is ingevallen, als vlinders zich hebben teruggetrokken voor de dag en flakkerende vuurvliegjes hun dienst hebben overgenomen, verzamelt de familie zich rond een kampvuur om hun leven met elkaar te delen, wat ze vaker wel dan niet doen ’s avonds, want ieder van hen heeft zo veel gezien en gedaan en gevoeld wat de anderen niet hebben. Dit is voor een deel ook het punt van Wie is de Gump? – elkaar beter leren kennen. Curtis’ moeder heeft altijd gezegd dat hoe beter je anderen leert kennen, hoe beter je jezelf zult kennen, en dat we, door ervaringen te delen, leren dat elk leven uniek is en dierbaar, dat niemand vervangbaar is; en met deze ontdekking verkrijgen we de nederigheid die we nodig hebben om ons leven goed te leven, met genade en dankbaarheid voor de gave van de ademhaling.

Hij mist zijn moeder vreselijk, en het verlies van haar zal tijdens zijn resterende tijd in dit leven een gat in zijn hart achterlaten, hoewel ze in zijn herinnering alle dagen bij hem zal zijn. Als er een einde aan die dagen komt en hij zich weer bij haar voegt... o, heer, wat zullen ze een hoop te bespreken hebben.

Tante Gen, onder anderen, spreekt vanavond en ziet er jong als een meisje uit in het licht van het vuur. Op andere avonden heeft ze verhalen verteld over haar leven met haar geliefde echtgenoot, die er nu al negentien jaar niet meer is; maar bij deze gelegenheid vertelt ze hun iets over haar kindertijd waarin ze bij een rivier woonde die leek op deze door wilgen beschaduwde, maanverlichte stroom die ’s nachts langs hen vliedt. Het verhaal is tamelijk dramatisch, heeft te maken met haar kwaadaardige stiefvader, een predikant, die haar moeder had vermoord en daarna probeerde Geneva en haar broer ook te doden, om hun erfenis. De meesten die hier bij elkaar zitten, beseffen snel dat dit niet iets is waarmee tante Gen te maken heeft gehad, maar dat ze de verhaallijn volgt van The Night of the Hunter, met Robert Mitchum in de hoofdrol. Niemand brengt dit ter sprake, omdat tante Gen het verhaal zo goed en gevoelvol vertelt.

Na verloop van tijd, als ze beseft dat dit een schot-in-het-hoofd-verhaal is, geen echt verhaal, gaat ze stout doen en begint ze er, in plaats van het relaas te corrigeren, elementen aan toe te voegen uit The Rainmaker met Burt Lancaster, en daarna personages en wendingen uit Kindergarten Cop met Arnold Schwarzenegger in de hoofdrol. En al snel hebben ze een grandioze tijd.

Gelach en de aanwezigheid van zo veel heerlijke honden moedigen onvermijdelijk een bezoek zo nu en dan aan van andere mensen die met hun uitrustingen en tenten op deze camping verblijven. Na vermoeiend spelen zijn veel honden slaperig. Hoewel de familie op het moment niet aan het werk is, zullen ze altijd van de gelegenheid gebruik maken om de Gave door te geven. En dus, voordat ze allemaal gaan slapen, lang na middernacht, is het aantal mensen rond het kampvuur aangegroeid met zeven man, en er zijn tranen gevloeid, hoewel alleen tranen van blijdschap, en zeven levens zijn voor altijd veranderd, maar alleen ten goede.

Nadat de nieuwkomers bekend zijn geraakt met de dromen van de honden, legt Micky hun het raadsel voor dat ze van tante Gen heeft geleerd. Wat vind je achter de poort die voor de laatste poort naar de hemel komt?

Tot nu toe is Curtis de enige die er met de eerste poging het juiste antwoord op heeft gegeven, en vanavond puzzelen de zeven nieuwkomers zich uiteindelijk een weg tot in de buurt van het ware antwoord, maar niemand heeft een compliment verdiend.

Leilani geeft het antwoord van Geneva, dat iedereen in de familie precies kan citeren. ‘Als je hart gesloten is, dan zul je achter die poort niets vinden om je pad te verlichten. Maar als je hart openstaat, zul je achter die poort mensen vinden die, net als jij, op zoek zijn, en je zult samen met hen de júíste poort vinden. Niemand van ons kan ooit zichzelf redden; we zijn de instrumenten van de verlossing van iemand anders, en slechts door de hoop die we elkaar geven, tillen we onszelf uit de duisternis naar het licht.’

De tijd gaat voorbij zoals de tijd dat doet, en het kampvuur vermindert tot een berg gloeiend houtskool. Mensen en honden verdwijnen naar huis en naar bed.

Buiten Curtis zijn de laatste twee die vertrekken Micky en Leilani. Larry, Curly en Moe zijn met tante Gen naar huis gegaan. De kampeerplaatsen liggen op ongeveer tweehonderd meter van deze picknickgronden en Micky verlicht de weg met een Coleman-lantaarn, die ze omhooghoudt. Vrouw en meisje lopen hand in hand een duisternis in die hen geen angst inboezemt. Het gemurmel van hun stemmen en hun vriendelijke lachen drijven naar hem terug, alle muziek die iemand ooit nodig kan hebben. Als dit een film was en Curtis was de regisseur, zou hij dit de laatste scène maken: vrouw en meisje, redders van elkaar, lopen weg van de camera naar een toekomst die ze samen verlost hebben. En inderdaad zou de film Redemption heten, Verlossing. Na 9658 films te hebben gezien en nog een paar, weet hij dat in deze laatste scène, terwijl ze weglopen, het scherm naar zwart uit zou faden; maar dit is werkelijkheid en noch Micky noch Leilani zal ooit naar zwart uitfaden, maar altijd verder gaan.

Curtis blijft achter om de hete houtskool te doven met rivierwater en de as om te roeren, hoewel hij dat niet meteen doet. Hij zit met zijn geworden zuster naast zich, alleen maar zij tweeën, geboeid door het geheim van de sterren en de parelperfecte maan, samen te genieten van de juistheid aller dingen.

Hij is niet langer bezig Curtis Hammond te zijn, want hij is Curtis Hammond gewórden. Deze wereld is zijn bestemming en hij kan zich geen beter thuis voorstellen of één dat mooier is. O, heer, hij is een sukkel, inderdaad, maar ondanks dat vindt hij toch zijn weg wel.

Een plotselinge windvlaag doet een dwarreling aan gevallen bladeren opwaaien, stuurt ze langzaam dansend, langzaam rond de omtrek van het smeulende kampvuur tot ze Curtis bereiken, waarna de wind in een zucht verdwijnt en het groen in zijn gezicht werpt. Bladeren plakken in zijn haren, hangen aan zijn oren. Hij spuugt er een uit zijn mond.

Honden lachen. In ieder geval doen de meeste honden dat, en deze is er inmiddels al klaar voor om geamuseerd te worden. De speelse Verschijning moet haar zelfs nog meer liefhebben dan de andere van haar soort en Hij ziet Curtis niet alleen maar als iemand die een wereld zal redden, maar ook als een perfect doelwit voor Zijn grappen.

Voor de laatste poort naar de hemel

Leven wij dag en nacht.

Voor de laatste poort naar de hemel

Ligt het buiten onze macht

Te zien achter die poort naar de hemel,

Te zien wat ons daarachter wacht.

Voor de laatste poort naar de hemel

Geeft de sleutel ons geen kracht.

’t Is de laatste poort naar de hemel

Die het grootste offer verwacht.

- The Book of Counted Sorrows

Aantekening van de auteur

Utilitaristische bio-ethici, zoals beschreven in Verlossing, zijn jammer genoeg geen hersenspinsel, maar vormen een werkelijke bedreiging voor u en voor iedereen van wie u houdt. Deze filosofie belichaamt de mensvijandige essentie van het fascisme en toont de minachting voor individuele vrijheid, voor invaliden en zwakken, wat in het verleden het kenmerk was van elke vorm van totalitarisme. Op een dag zullen onze grote universiteiten verplicht zijn zichzelf te verlossen van de schande ethici geëerd en gestimuleerd te hebben, die het doden van invaliden, zwakken en ouderen verontschuldigen en vereenvoudigd hebben.

Bij toeval gaf Encounter Books, net toen ik deze roman aan het afmaken was, een non-fictieboek uit, geschreven voor een algemeen publiek, waarin het beste overzicht te vinden is van utilitaristische bio-ethici dat ik tot dusver heb gezien. Als u, ter bescherming van uzelf en in het belang van degenen van wie u houdt, meer wilt weten over het onderwerp dan ik hierin heb behandeld, beveel ik u ten zeerste het volgende aan: Culture of Death: The Assault on Medical Ethics in America door Wesley J. Smith. U zult het huiveringwekkender vinden dan menige roman die u ooit hebt gelezen.

Voor de tweede keer (de eerste keer was toen ik aan Verblind werkte) heb ik tijdens het schrijven van een roman geluisterd naar de uitzonderlijke en prachtige muziek van de overleden Israel Kamakawiwo’ole. Toen ik Bruddah Iz in dat eerdere boek noemde, ontving ik een paar duizend reacties, waarin u uw enthousiasme voor deze levensbevestigende muziek met mij deelt. Van zijn zes cd’s gaat mijn persoonlijke voorkeur uit naar Facing Future, In Dis Life, en E Ala Ē. Israels werk is verkrijgbaar bij The Mountain Apple Company, P.O. Box 22373, Honolulu, Hawaï 96823. Of bezoek hun website op www.mountainapplecompany.com.

Table of Contents

- 1
- 2
- 3
- 4
- 5
- 6
- 7
- 8
- 9
- 10
- 11
- 12
- 13
- 14
- 15
- 16
- 17
- 18
- 19
- 20
- 21
- 22
- 23
- 24
- 25
- 26
- 27
- 28
- 29
- 30
- 31
- 32
- 33
- 34
- 35
- 36
- 37
- 38
- 39
- 40
- 41
- 42
- 43
- 44
- 45
- 46
- 47
- 48
- 49
- 50
- 51
- 52
- 53
- 54
- 55
- 56
- 57
- 58
- 59
- 60
- 61
- 62
- 63
- 64
- 65
- 66
- 67
- 68
- 69
- 70
- 71
- 72
- 73