Date: 2021-11-05 00:00:00+00:00
Keywords: Fiction; Mystery & Detective; General; Thrillers; Suspense; Horror
Description: Gestalkt worden door je ex is verschrikkelijk, maar wat Rachel Leben overkomt is nog een stuk huiveringwekkender dan dat. Midden in de scheiding van Rachel en haar echtgenoot Eric komt hij door een auto-ongeluk te overlijden. Haar wens om de scheiding snel af te handelen en zo snel mogelijk met haar eigen leven verder te gaan is, zij het op macabere wijze, vervuld. Een positieve bijkomstigheid is dat ze ook nog eens Erics hele nalatenschap ontvangt. Opgeruimd staat netjes, denkt Rachel. Maar wanneer ze opgelucht aan het nieuwe hoofdstuk in haar leven begint, is het levenloze lichaam van haar e
Publisher: Lindhardt og Ringhof

Dean Koontz

Schaduwvuur

Oorspronkelijke titel

Shadowfires

© 1987 Nkui, Inc.

Vertaling

Lucien Duzee

Vertaling van gedichten uit The Book of Counted Sorrows
en van de regels van W.B. Yeats

Rob van Moppes

© 2000, 2001 Uitgeverij Luitingh ~ Sijthoff B.V., Amsterdam

ISBN 90 245 3686 3

NUGI 331

Dit boek is opgedragen aan Dick en Ann Laymon die gewoon nog aardiger zijn dan ze al lijken. En een speciale groet aan Kelly.

ADEMNOOD,

EEN PLOTSELINGE DOOD

ZO BEGON HET.

– The Book of Counted Sorrows

DEEL EEN

Duister

WIE ’T DUISTER KENT, OMHELST HET LICHT MET KRACHT,

BEGROET DE DAG EN VREEST HET VALLEN VAN DE NACHT.

– The Book of Counted Sorrows

1

Shock

Het licht viel helder uit de lucht, bijna net zo tastbaar als regen. Het stroomde langs de ramen, vormde kleurrijke plassen op de motorkappen en kofferbakken van geparkeerde auto’s, gaf een natte glans aan de bladeren van bomen en aan het chroom van het drukke verkeer op straat. Miniatuurafbeeldingen van de Californische zon trilden in elk weerspiegelend oppervlak, en het centrum van Santa Ana koesterde zich in het heldere licht van een ochtend aan het eind van juni.

Toen Rachael Leben de deuren van de foyer van het kantoorgebouw uit kwam en het trottoir opliep, voelde het zomerse schijnsel van de zon als warm water op haar blote armen. Ze sloot haar ogen, hief haar gezicht een ogenblik naar de lucht, baadde in de straling en genoot ervan.

‘Je staat daar te grijnzen alsof je nog nooit zoiets leuks hebt meegemaakt en het ook nooit meer zult doen,’ zei Eric zuur terwijl hij haar het gebouw uit volgde en haar zag genieten van de warme junidag.

‘Alsjeblieft,’ zei ze, haar gezicht nog altijd schuin naar de zon geheven, ‘laten we geen scène maken.’

‘Je hebt me binnen voor gek gezet.’

‘Dat heb ik echt niet gedaan.’

‘Wat probeer je eigenlijk te bewijzen?’

Ze reageerde niet; ze was niet van plan deze heerlijke dag door hem te laten verpesten. Ze draaide zich om en begon weg te lopen.

Eric ging voor haar staan en blokkeerde haar de weg. Zijn grijsblauwe ogen hadden gewoonlijk een ijzige kilte, maar nu was zijn blik witheet.

‘Laten we niet zo kinderachtig doen,’ zei ze.

‘Jij vindt het niet genoeg om bij me weg te gaan. Je wilt iedereen laten weten dat je mij of alles wat ik je kan geven niet nodig hebt.’

‘Nee, Eric. Het kan me niet schelen wat iedereen van je vindt... niet zo en niet anders.’

‘Je wilt me er met mijn neus in drukken.’

‘Dat is niet waar, Eric.’

‘O, jawel,’ zei hij. ‘Zeker wel. Jij geniet gewoon van mijn vernedering. Je zwelgt erin.’

Ze zag hem zoals ze hem nog niet eerder had gezien: een zielige man. Vroeger had ze hem sterk gevonden: fysiek, emotioneel en geestelijk sterk; eigenzinnig met sterke meningen. Ook was hij gereserveerd en soms koel. Hij kon wreed zijn. En soms, in die zeven jaar van hun huwelijk, had hij net zo ver van haar af gestaan als de maan. Maar tot op dit moment had hij er nooit zwak of meelijwekkend uitgezien.

‘Vernedering?’ zei ze nadenkend. ‘Eric, ik heb je een enorme gunst bewezen. Elke andere man zou een fles champagne kopen om het te vieren.’

Ze kwamen net uit de kantoren van Erics advocaten waar de onderhandelingen over hun scheidingsregeling in zo’n korte tijd waren afgehandeld, dat iedereen behalve Rachael verbaasd was. Ze had hen geschokt door zonder eigen advocaat te komen en door geen rechten te laten gelden op wat haar volgens de huwelijkswetgeving van Californië toekwam. Toen Erics advocaat met een eerste aanbod kwam, had zij nadrukkelijk gesteld dat dat te genereus was en had ze hun een andere rij getallen gegeven die haar redelijker leken.

‘Champagne, hè? Straks vertel je iedereen dat jij twaalfenhalf miljoen minder hebt gepakt dan waar je recht op hebt, om maar een snelle scheiding te krijgen en snel van me af te zijn, en jij verwacht dat ik hier sta te grijnzen? Jezus.’

‘Eric...’

‘Je kon niet wachten om van me af te komen. Je zou godverdomme een arm hebben willen geven om van me af te zijn. En jij vindt dat ik mijn vernedering moet vieren?’

‘Het is voor mij een kwestie van principe om niet meer te willen dan...’

‘Principe, m’n reet.’

‘Eric, je weet dat ik niet...’

‘Iedereen zal naar me kijken en zeggen: “Jezus, wat moet dat een onverdraaglijke man zijn geweest dat ze twaalfenhalf miljoen afslaat om van hem af te komen!”’

‘Ik ga niemand vertellen welke regeling we hebben getroffen,’ zei Rachael.

‘Lulkoek.’

‘Als jij denkt dat ik ooit iets ten nadele van jou zal zeggen of over je zal roddelen, dan ken je me nog slechter dan ik al dacht.’

Eric, twaalf jaar ouder dan zij, was toen ze met hem trouwde vijfendertig en vier miljoen waard. Nu was hij tweeënveertig en zijn vermogen bedroeg meer dan dertig miljoen. Volgens elke interpretatie van de Californische wet had zij bij scheiding recht op dertien miljoen, de helft van het vermogen dat hij had verdiend tijdens hun huwelijk. Maar zij nam genoegen met haar rode Mercedes 560 SL sportwagen, vijfhonderdduizend dollar en geen alimentatie; wat zo ongeveer een zesentwintigste deel was van wat ze had kunnen eisen. Ze had berekend dat dit bedrag haar de tijd en de financiële middelen zou geven om te beslissen wat ze met de rest van haar leven aan moest en om de plannen die zij uiteindelijk maakte te financieren.

Omdat ze zich bewust was van starende voorbijgangers terwijl zij en Eric tegenover elkaar stonden op de zonovergoten straat, zei Rachael rustig: ‘Ik ben je niet om je geld getrouwd.’

‘Dat vraag ik me af,’ zei hij wrang en onredelijk. Zijn straatjongensachtige gezicht was op dat moment niet knap. Woede had het tot een lelijk masker vertrokken; slechts harde, diepe, naar beneden wijzende lijnen.

Rachael sprak zacht, zonder spoor van bitterheid, zonder de wens hem terecht te wijzen of hem op enigerlei wijze te kwetsen. Het was gewoon voorbij. Ze voelde geen woede. Alleen maar iets van spijt. ‘En nu het uiteindelijk voorbij is, verwacht ik niet de rest van mijn leven in grootse stijl en enorme luxe onderhouden te worden. Ik wil jouw miljoenen niet. Jij hebt ze verdiend, ik niet. Jouw genie, jouw ijzeren vastbeslotenheid, jouw eindeloze uren op het kantoor en in het laboratorium. Jij hebt het allemaal opgebouwd, jij en jij alleen, en alleen jij verdient wat je hebt opgebouwd. Jij bent een belangrijk man, misschien zelfs een groot man op jouw terrein, Eric, en ik ben alleen maar ik, Rachael, en ik ga niet doen alsof ik ook maar iets te maken had met jouw triomfen.’

De lijnen van woede in zijn gezicht werden dieper onder haar complimenten. Hij was gewend in alle relaties, beroepsmatig en privé, de dominante rol te spelen. Vanuit zijn positie van absolute dominantie dwong hij meedogenloos ondergeschiktheid aan zijn wensen af, of verpletterde iedereen die zich niet wenste te schikken. Vrienden, ondergeschikten en medewerkers deden altijd alles zoals Eric Leben het wilde, of ze ondervonden consequenties. Je onderwierp je of je werd afgewezen en vernietigd; andere keuzen waren er niet. Hij genoot van het uitoefenen van macht, gedijde op belangrijke veroveringen van miljoenendeals of op het winnen van kleine echtelijke ruzies. Rachael had zeven jaar lang gedaan wat hij wilde, maar ze zou zich niet langer naar hem schikken.

Het grappige was dat zij hem, door haar volgzaamheid en redelijkheid, had beroofd van de macht waarop hij teerde. Hij had verlangd naar een langdurig gevecht over de verdeling van de buit en ze was gewoon weggelopen. Hij verheugde zich in het vooruitzicht van een bitter gekibbel over alimentatiebetalingen, maar ze had hem daarin gedwarsboomd door al die steun af te wijzen. Hij had vol plezier uitgezien naar een gevecht voor de rechtbank waarin hij haar had kunnen ontmaskeren als een op goud belust kreng en haar ten slotte kon reduceren tot een mens zonder waardigheid dat bereid was genoegen te nemen met veel minder dan waar ze recht op had. Dan zou hij het gevoel hebben gehad, ook al liet hij haar in rijkdom achter, dat de oorlog was gewonnen en hij haar tot onderwerping had gedwongen. Maar toen ze duidelijk maakte dat ze geen belangstelling voor zijn miljoenen had, had ze de enige macht die hij nog over haar bezat, geëlimineerd. Ze had hem geamputeerd en zijn woede kwam voort uit zijn besef dat zij, door haar volgzaamheid, op de een of andere manier zichzelf tot zijn gelijke had gemaakt – zo niet zijn meerdere – in elk contact dat ze hierna misschien nog zouden hebben.

Ze zei: ‘Nou, zoals ik het bekijk, ben ik zeven jaar kwijtgeraakt, en wil ik alleen maar een redelijke compensatie voor die tijd. Ik ben negenentwintig, bijna dertig, en in zekere zin begin ik net aan mijn leven. Ik begin wat later dan andere mensen. Deze regeling geeft me een fantastische start. Als ik alles kwijtraak, als ik op een dag reden heb te wensen dat ik die hele dertien miljoen had moeten pakken... nou, dan is het mijn pech, niet die van jou. We hebben dit allemaal al besproken, Eric. Het is voorbij.’

Ze stapte om hem heen en probeerde weg te lopen, maar hij greep haar bij haar arm en hield haar tegen.

‘Laat me alsjeblieft gaan,’ zei ze vlak.

Terwijl hij haar woedend aankeek, zei hij: ‘Hoe heb ik me zo in jou kunnen vergissen? Ik dacht dat jij een lief, een beetje verlegen, wereldvreemd, oppervlakkig meisje was. Maar jij bent een gemeen, hard secreet, hè?’

‘Je gedraagt je echt krankzinnig. En deze grofheid past je niet. Laat me gaan.’

Hij greep haar nog steviger vast. ‘Of is dit gewoon allemaal een onderhandelingstruc? Is dat zo? Als de papieren zijn opgesteld, als we vrijdag terugkomen om te tekenen, verander jij dan plotseling van mening? Wil je meer?’

‘Nee, ik speel geen spelletjes.’

Zijn grijns was dun en gemeen. ‘Ik wed van wel. Als we instemmen met zo’n belachelijk lage regeling en de papieren opstellen, dan weiger jij ze te tekenen, maar je zult ze gebruiken voor de rechtbank als bewijs dat we jou te grazen wilden nemen. Je zult doen alsof het ons aanbod was en dat wij hebben geprobeerd je te dwingen dat te tekenen. Dan ben ik de slechterik. Dan lijk ik echt zo’n harde smeerlap. Hè? Is dat de strategie? Is dat het spelletje?’

‘Ik heb het je al gezegd dat het geen spelletje is. Ik meen het echt.’

Hij begroef zijn vingers in haar bovenarm. ‘De waarheid, Rachael.’

‘Hou ermee op.’

‘Is dat de strategie?’

‘Je doet me pijn.’

‘En als je dan toch bezig bent, waarom vertel je me dan niet ook alles over Benny Shadway?’

Ze knipperde verrast met haar ogen, want ze had er nooit bij stilgestaan dat Eric over Ben wist.

Zijn gezicht scheen harder te worden in de hete zon, te barsten in nog meer diepe lijnen van woede. ‘Hoelang neukte je al met hem voordat je bij me wegging?’

‘Je bent walgelijk,’ zei ze, terwijl ze onmiddellijk de scherpe woorden betreurde omdat ze zag dat hij blij was uiteindelijk door haar koele façade heen gebroken te zijn.

‘Hoelang?’ vroeg hij, terwijl hij zijn greep verstevigde.

‘Ik heb Benny pas ontmoet toen jij en ik al een halfjaar uit elkaar waren,’ zei ze, terwijl ze moeite deed om haar stem neutraal te laten klinken waardoor hij niet die luidruchtige ruzie zou krijgen die hij duidelijk wenste.

‘Hoelang heeft hij al onder mijn kippen gestroopt, Rachael?’

‘Als je van Benny weet, dan heb je me in de gaten laten houden en daar had je het recht niet toe.’

‘Ja, jij wilt je smerige geheimpjes voor jezelf houden.’

‘Als je echt iemand hebt aangenomen om mij in de gaten te houden, dan weet je dat ik Benny pas vijf maanden ken. Laat me nu los. Je doet me nog steeds pijn.’

Een jongeman met een baard kwam langs, aarzelde, stapte op hen af en zei: ‘Heb je hulp nodig, dame?’

Eric richtte zich met zo’n woede op de vreemdeling dat hij de woorden eerder uitspuugde dan dat hij zei: ‘Lazer op, man. Dit is mijn vrouw en het gaat je godverdomme geen zak aan.’

Rachael probeerde zich zonder succes uit Erics ijzeren greep los te maken. De vreemdeling met de baard zei: ‘Ze is dus je vrouw... maar dat geeft je nog niet het recht haar pijn te doen.’

Eric liet Rachael los, balde zijn vuisten en richtte zich nog directer op de bemoeial.

Rachael sprak snel tegen haar aspirant-sir Galahad, in de hoop de situatie onklaar te maken. ‘Dank u, maar het is in orde. Echt waar. Ik heb niets. Gewoon een klein meningsverschil.’

De jongeman haalde zijn schouders op en liep door terwijl hij nog een blik achterom wierp.

Het incident had Eric in ieder geval doen beseffen dat hij het gevaar liep zichzelf belachelijk te maken, wat een man in zijn positie en met zijn eigendunk absoluut wilde voorkomen. Toch was zijn drift er niet minder om geworden. Zijn gezicht was rood aangelopen en zijn lippen waren bloedeloos. Zijn ogen waren die van een gevaarlijk man.

Ze zei: ‘Wees blij, Eric. Jij hebt miljoenen dollars uitgespaard en God mag weten hoeveel meer nog aan advocaten. Jij hebt gewonnen. Je hebt me niet voor de rechtbank kunnen verpletteren of mijn reputatie kunnen bezoedelen zoals je had gehoopt, maar je hebt toch gewonnen. Wees er blij mee.’

Met een ziedende haat die haar schokte, zei hij: ‘Stompzinnig, ellendig kreng. De dag dat je bij me wegging, wilde ik je in elkaar slaan en je in je stomme smoel schoppen. Ik had het moeten doen. Ik wou dat ik het had gedaan. Maar ik dacht dat je kruipend terug zou komen, dus ik heb het niet gedaan. Ik had het wel moeten doen. Ik had je stomme smoel in moeten trappen.’ Hij hief een hand op alsof hij haar wilde slaan. Maar hij hield zich in toen zij ineenkromp voor de verwachte klap. Woedend draaide hij zich om en beende weg.

Terwijl ze hem weg zag lopen, begreep Rachael plotseling dat zijn ziekelijke wens om iedereen te domineren een veel fundamentelere behoefte was dan ze had beseft. Door hem van zijn macht over haar te beroven, door zowel hem als zijn geld de rug toe te keren, had ze hem niet alleen op gelijke hoogte met haar teruggebracht, maar hem, in zijn ogen, ontmand. Dat moest het zijn, omdat niets anders de mate van zijn woede of zijn opwelling geweld te willen gebruiken, verklaarde, een opwelling die hij nauwelijks had weten te bedwingen.

Ze was een intense hekel aan hem gaan krijgen, als het geen haat was, en ze was ook een beetje bang voor hem geweest. Maar tot op dit moment was ze zich niet bewust geweest van de omvang en de intensiteit van de woede die hem beheerste. Ze had niet beseft hoe enorm gevaarlijk hij wel was.

Hoewel de goudkleurige zonneschijn haar nog steeds verblindde waardoor ze haar ogen iets moest samenknijpen en hoewel die nog steeds op haar huid bakte, voelde ze een koude huivering door zich heen gaan; voortkomend uit het besef dat ze er verstandig aan had gedaan bij Eric weg te gaan, en dat ze misschien wel zo fortuinlijk was te ontsnappen met niet meer fysieke schade dan de plekken die zijn vingers zeker op haar huid achter zouden laten.

Terwijl ze hem van de stoep de straat op zag lopen, was ze opgelucht hem te zien gaan. Een ogenblik later veranderde haar opluchting in ontzetting. Hij liep naar zijn zwarte Mercedes die aan de overkant van de brede straat stond geparkeerd. Misschien was hij echt verblind door woede. Of misschien was het de stralende junizon die op elk glanzend oppervlak schitterde waardoor zijn zicht niet helder was. Maar wat de reden ook was, hij schoot de rijbanen naar het zuiden van Main Street over, waar op dat moment geen verkeer was, en liep verder naar de rijbanen die naar het noorden leidden, en kwam direct in de baan van een vuilniswagen van de stadsreiniging die zestig kilometer per uur reed.

Te laat schreeuwde Rachael een waarschuwing.

De bestuurder trapte de rem tot op de bodem in. Maar het gegier van de geblokkeerde wielen van de vuilniswagen klonk bijna tegelijk met het misselijkmakende geluid van de botsing.

Eric werd de lucht in geworpen en kwam neer op de rijbanen van het tegenliggende verkeer alsof hij in de schokgolven van een bomontploffing zat. Hij knalde tegen het wegdek en rolde zes meter verder, eerst stijf en daarna met een vreselijke losheid alsof hij bestond uit touwen en oude lappen. Hij kwam stil te liggen met zijn gezicht naar beneden en bewoog zich niet meer.

Een gele Subaru remde met een huiveringwekkend gegier en een hard vlak geloei van zijn claxon en kwam op slechts een halve meter voor hem tot stilstand. Een Chevy die te dicht achter hem zat, ramde de achterkant van de Subaru en duwde hem tot op een paar centimeter van het lichaam.

Rachael was als eerste bij Eric. Terwijl haar hart bonkte en ze zijn naam uitgilde, liet ze zich op haar knieën vallen en legde instinctief een hand in zijn hals om zijn hartslag te voelen. Zijn huid was nat van het bloed en haar vingers gleden weg op de gladde huid terwijl ze wanhopig zocht naar de kloppende slagader.

Toen zag ze de afschuwelijke deuk die zijn schedel had vervormd. Zijn hoofd was aan de rechterkant ingedrukt, boven het afgescheurde oor en helemaal langs de slaap naar de zijkant van zijn bleke voorhoofd. Zijn hoofd was zo gedraaid dat ze een oog zag dat wijd open stond en geschokt staarde zonder iets te zien. Een heleboel botsplinters moesten diep in zijn hersenen gedrongen zijn. Hij moest wel op slag dood zijn geweest.

Ze ging abrupt staan, wankel, misselijk. Ze was duizelig en zou misschien gevallen zijn als de chauffeur van de vuilniswagen haar niet had vastgegrepen, haar ondersteunde en haar naar de zijkant van de Subaru bracht waar ze tegen de auto kon leunen.

‘Ik kon er niets aan doen,’ zei hij ellendig.

‘Ik weet het,’ zei ze.

‘Helemaal niets. Hij rende zo voor me. Keek niet uit. Ik kon niets doen.’

Eerst kon Rachael nauwelijks regelmatig ademhalen. Toen zag ze dat ze afwezig haar bebloede handen afveegde aan haar zomerjurk en dat het zien van die vochtige roestkleurige, rode vlekken op het pastelblauwe katoen haar adem sneller deed gaan, te snel. Hyperventilerend hing ze slap tegen de Subaru aan, sloot haar ogen, sloeg haar armen om zichzelf heen en beet haar tanden op elkaar. Ze was vastbesloten niet flauw te vallen. Ze deed moeite om elke ondiepe ademhaling zo lang mogelijk binnen te houden en doordat ze het ritme van haar ademhaling zo beïnvloedde, werd ze rustiger.

Om zich heen hoorde ze stemmen van automobilisten die uit hun auto’s waren gekomen in de knoop van het vastgelopen verkeer. Een paar mensen vroegen haar of ze in orde was en ze knikte; anderen vroegen haar of ze een dokter nodig had en ze schudde haar hoofd.

Als ze ooit van Eric had gehouden, was die liefde tot stof onder zijn voeten teruggebracht. Het was lang geleden dat ze hem ooit had gemogen. Een paar ogenblikken voor het ongeluk had hij een pure en beangstigende haat jegens haar getoond, dus ze nam aan dat ze totaal onberoerd zou moeten zijn door zijn dood. Maar toch was ze hevig ontdaan. Met haar armen om zichzelf heen en huiverend, was ze zich bewust van een koude leegte binnenin, een hol gevoel van verlies dat ze niet helemaal begreep. Geen verdriet. Alleen maar... verlies.

Ze hoorde sirenes in de verte.

Langzaam kreeg ze weer greep op haar ademhaling.

Haar huiveren werd minder hevig, hoewel het niet helemaal ophield.

De sirenes kwamen dichterbij, klonken luider.

Ze deed haar ogen open. De heldere junizon leek niet langer schoon en fris. De duisternis van de dood was de dag binnengekomen en in het kielzog ervan had het ochtendlicht een wrange geelachtige tint gekregen die haar meer aan zwavel deed denken dan aan honing.

Met rode knipperende lichten en wegstervende sirenes kwamen een ambulance en een politiewagen over de rijbanen naar het noorden aangereden.

‘Rachael?’

Ze draaide zich om en zag Herbert Tuleman, Erics persoonlijke advocaat, die ze nog maar een paar minuten geleden gesproken had. Ze had Herbert altijd gemogen en hij had haar ook gemogen. Hij was een vaderlijke man met borstelige, grijze wenkbrauwen die nu tot een enkele lijn waren samengetrokken.

‘Een van mijn medewerkers... die terugkeerde op kantoor... heeft het zien gebeuren,’ zei Herbert, ‘kwam snel naar me toe om het me te vertellen. Mijn god.’

‘Ja,’ zei ze verdoofd.

‘Mijn god, Rachael.’

‘Ja.’

‘Het is te... krankzinnig.’

‘Ja.’

‘Maar...’

‘Ja,’ zei ze.

En ze wist wat Herbert dacht. Nog geen uur geleden had ze hem verteld dat ze niet zou vechten voor een groot aandeel van Erics fortuin, maar dat ze genoegen zou nemen met relatief gesproken een aalmoes. Nu, ten gevolge van het feit dat Eric geen familie had en geen kinderen uit zijn eerste huwelijk, zou de hele dertig miljoen plus de nog niet geëvalueerde aandelen in het bedrijf bijna zeker, volgens de regels, in haar bezit komen.

2

Belaagd

De warme, droge lucht was gevuld met het gekraak van politieradio’s, een metaalachtig koor van stemmen vanuit de centrales, en van de geur van het door de zon zacht geworden asfalt.

De ambulancebroeders konden weinig anders voor Eric Leben doen dan zijn lichaam overdragen aan de lijkschouwer waar hij in de koelcel zou blijven liggen tot de patholoog-anatoom de tijd had naar hem te kijken. Omdat Eric in een verkeersongeluk om het leven was gekomen, eiste de wet een lijkschouwing.

‘Het lichaam zal binnen vierentwintig uur vrijgegeven worden,’ had een van de politiemannen tegen Rachael gezegd.

Toen ze een kort rapport opstelden, had ze achter in een van de patrouillewagens gezeten. Nu stond ze weer in de zon.

Ze voelde zich niet meer misselijk. Alleen maar verdoofd.

Ze tilden het ingepakte lijk in de ziekenwagen. Op sommige plekken was het kleed donker van het bloed.

Herbert Tuleman voelde zich verplicht Rachael te troosten en stelde steeds weer voor dat ze met hem mee terug zou gaan naar zijn kantoor. ‘Je moet even gaan zitten, jezelf weer in de hand krijgen,’ zei hij met een hand op haar schouder en zijn vriendelijke gezicht gerimpeld van bezorgdheid.

‘Het gaat wel, Herb. Echt waar. Ik ben alleen een beetje aangedaan.’

‘Wat cognac. Dat kun je wel gebruiken. Ik heb een fles Rémy Martin in de bar van het kantoor staan.’

‘Nee, bedankt. Ik denk dat het aan mij is om de begrafenis te regelen, dus ik heb nog wat dingen te doen.’

De twee ziekenbroeders sloten de achterdeuren van de ambulance en liepen traag naar de voorkant van de auto. Sirenes en rode zwaailichten waren niet meer nodig. Snelheid zou Eric nu niet meer baten.

Herb zei: ‘Als je geen cognac wilt, misschien wat koffie. Of kom gewoon een tijdje bij me zitten. Volgens mij moet je niet direct achter het stuur gaan zitten.’

Rachael raakte zijn gelooide wang liefdevol aan. Hij was een weekendvisser en zijn huid was meer verweerd en gelijnd door zijn tijd op zee dan door de jaren. ‘Ik waardeer je bezorgdheid. Echt. Maar ik voel me prima. Ik schaam me bijna over hoe goed ik hierop reageer. Ik bedoel... ik voel helemaal geen verdriet.’

Hij hield haar hand vast. ‘Schaam je niet. Hij was mijn cliënt, Rachael, dus ik weet dat hij... een moeilijk mens was.’

‘Ja.’

‘Hij gaf je geen reden voor verdriet.’

‘Toch lijkt het verkeerd om... zo weinig te voelen. Niets.’

‘Hij was niet alleen een moeilijk mens, Rachael. Hij was ook dwaas dat hij niet zag wat voor een juweel hij met jou had en niet al het nodige deed om jou bij zich te houden.’

‘Je bent een schat.’

‘Het is waar. Als het niet zo echt waar was, dan zou ik niet zo over een cliënt spreken, zelfs niet nu hij... overleden is.’

De ambulance met het lichaam erin reed weg van de plaats van het ongeluk. Paradoxaal genoeg zat er een koud winters gevoel in de manier waarop de zomerzon op de witte lak en in de glanzende verchroomde bumpers glinsterde, waardoor het leek alsof Eric werd weggevoerd in een auto die uit ijs gehakt was.

Herb liep met haar mee door de menigte van verzamelde omstanders langs zijn kantoorgebouw naar haar rode 560 SL. Hij zei: ‘Ik kan iemand de auto van Eric naar zijn huis laten rijden, hem daar in de garage laten zetten en dan de sleutels naar jouw huis laten brengen.’

‘Daar heb ik wel wat aan,’ zei ze.

Toen Rachael achter het stuur zat en de gordel om had gedaan, boog Herb zich naar het raampje en zei: ‘We zullen snel over het bezit moeten praten.’

‘Over een paar dagen,’ zei ze.

‘En het bedrijf.’

‘Die redden zich toch wel een paar dagen, hè?’

‘Natuurlijk. Het is maandag, dus laten we zeggen dat je me vrijdagochtend komt opzoeken? Dan heb je vier dagen om... bij te komen.’

‘Oké.’

‘Tien uur?’

‘Prima.’

‘Weet je zeker dat je het wel redt?’

‘Ja,’ zei ze en ze reed zonder incidenten naar huis, hoewel ze het gevoel had dat ze droomde.

Ze woonde in een aardige vierkamerwoning in Placentia. De buurt was van een gegoede middenklasse en vriendelijk en het huis had een heleboel charmes: openslaande deuren, vensterbankzitjes, verlaagde plafonds, een open haard van oude baksteen en nog meer. Een jaar geleden, toen ze bij Eric wegging, had ze het gekocht en was er ingetrokken. Haar huis was heel anders dan het huis in Villa Park dat op een halve hectare goed onderhouden grond was gebouwd en voorzien was van allerlei luxe; maar ze hield meer van de knusse bungalow dan van zijn moderne Spaanse landgoed; niet alleen maar omdat de afmetingen menselijker leken, maar ook omdat het huis in Placentia niet gekleurd werd door de talloze slechte herinneringen zoals het huis in Villa Park.

Ze trok haar met bloed bevlekte blauwe zomerjurk uit. Ze waste haar handen en gezicht, borstelde haar haar en herstelde het hele kleine beetje make-up dat ze droeg. Langzaam kreeg de alledaagse bezigheid zich een beetje op te knappen een kalmerend effect. Haar handen trilden niet langer. Hoewel een holle kilte ergens binnenin bleef bestaan, huiverde ze niet meer.

Nadat ze zich had omgekleed in een van de weinige sombere combinaties die ze had – een antracietgrijs pakje met een bleekgrijze blouse, iets te dik voor een warme zomerse dag – belde ze Attison Brothers, een gerenommeerde begrafenisonderneming. Nadat ze het had geregeld dat ze haar onmiddellijk konden ontvangen, reed ze direct naar het imposante, in rustieke stijl opgetrokken begrafeniskantoor in Yorba Linda.

Ze had nooit eerder een begrafenis geregeld en ze had nooit gedacht dat er iets amusants aan de ervaring zou zitten. Maar toen ze ging zitten in het gedempt verlichte, donker betimmerde, weelderig gestoffeerde, geheimzinnig stille kantoor van Paul Attison en hem zichzelf ‘leedverlichter’ hoorde noemen, zag ze de donkere humor van de situatie in. De atmosfeer was zo onberispelijk somber en zo opgelegd eerbiedig dat het toneelmatig werd. Zijn gepaste meeleven was gladjes maar pompeus, doorlopend en gecalculeerd, maar tot haar verrassing merkte ze dat ze meespeelde, en op zijn leedwezen en gemeenplaatsen reageerde met eigen clichés. Ze had het gevoel alsof ze een actrice was die gevangenzat in een slecht toneelstuk van een mislukt toneelschrijver, en gedwongen werd haar harkerige dialogen op te brengen omdat het minder gênant was door te zetten tot het eind van de derde akte dan midden in de voorstelling van het toneel te lopen. Behalve dat hij zichzelf leedverlichter noemde, praatte Attison over ‘eeuwige stede’ als hij een lijkkist bedoelde. Een begrafeniskostuum werd ‘het laatste kleed’ genoemd. Attison zei ‘voorbereiding voor het behoud’ in plaats van ‘balsemen’ en ‘rustplaats’ in plaats van ‘graf’.

Ondanks de macabere humor kon Rachael niet lachen, zelfs niet toen ze tweeënhalf uur later de begrafenisonderneming verliet en weer alleen in haar auto zat. Gewoonlijk had ze een bijzondere voorliefde voor zwarte humor, om te lachen en de spot te drijven met de grimmige, donkere aspecten van het leven. Vandaag niet. Het kwam niet door verdriet of door een bepaald soort triestheid waardoor ze in een grijze en humorloze stemming bleef. Ook geen zorgen om het weduwschap. Ook geen shock. Evenmin de ziekelijke erkenning van de immer loerende dood, zelfs op een zonnige dag als deze. Een tijdje, terwijl ze zich bezighield met andere details van de begrafenis en later, weer thuis, toen ze Erics vrienden en zakenrelaties belde om het nieuws door te geven, begreep ze niet helemaal wat de oorzaak was van haar niet aflatende somberheid.

Toen, later die middag, kon ze zichzelf niet langer bedotten. Ze wist dat haar geestelijke toestand het gevolg was van angst. Ze probeerde te ontkennen wat er kwam, probeerde er niet aan te denken, en het lukte haar enigszins niet eraan te denken, maar in haar hart wist ze het. Ze wist het.

Ze liep door het huis en vergewiste zich ervan dat alle deuren en ramen op slot zaten. Ze sloot de jaloezieën en gordijnen.

Om halfzes zette Rachael de telefoon op het antwoordapparaat. Journalisten begonnen te bellen en wilden een paar woorden van de weduwe van de beweende man en ze had absoluut geen geduld voor mensen van de media.

Het was iets te koel in huis, dus ze stelde de airconditioning bij. Maar buiten het murmelende geluid van de koude lucht die door de roosters in de muren kwam en zo nu en dan de enkele keer dat de telefoon overging voordat het antwoordapparaat het overnam, was het huis net zo stil als het in somberheid gehulde kantoor van Paul Attison.

Vandaag was de diepe stilte onverdraaglijk; ze kreeg er rillingen van. Ze zette de geluidsinstallatie aan en stemde af op een FM-station dat gemakkelijke muziek speelde. Een ogenblik bleef ze met gesloten ogen voor de grote speakers staan en deinde mee terwijl ze luisterde naar Johnny Mathis die ‘Chances Are’ zong. Daarna zette ze het geluid harder zodat de muziek door het hele huis gehoord kon worden.

In de keuken brak ze een stuk van een reep pure chocola af en legde het op een wit bordje. Ze maakte een piccolootje droge champagne open. Ze nam de chocola, de champagne en een glas mee naar de grote badkamer. Op de radio zong Frank Sinatra ‘Days of Wine and Roses’.

Rachael liet het bad zo heet mogelijk vollopen, voegde er een scheutje jasmijnolie aan toe en kleedde zich uit. Net toen ze erin wilde stappen om te gaan weken, begon de angst die stil in haar had getrild, plotseling hard en snel te kloppen. Ze probeerde te kalmeren door haar ogen te sluiten en diep adem te halen, probeerde zichzelf te vertellen dat ze kinderachtig deed, maar niets hielp.

Ze liep naakt naar de slaapkamer en pakte het pistool kaliber .32 uit de bovenste la van het nachtkastje. Ze controleerde het magazijn om er zeker van te zijn dat het helemaal vol zat. Terwijl ze beide veiligheidspallen overzette, nam ze de .32 mee naar de badkamer en legde die op de diepblauwe tegel van de rand van het verzonken bad naast de champagne en de chocola.

Andy Williams zong ‘Moon River’.

Huiverend stapte ze in het hete bad en ging langzaam zitten tot het water bijna tot boven de welving van haar borsten kwam. Eerst prikte het. Toen raakte ze gewend aan de temperatuur, en de hitte was aangenaam, drong door tot op haar botten en verdreef ten slotte de kilte die haar al plaagde sinds Eric, bijna zevenenhalf uur geleden, voor de vrachtwagen was gestapt.

Ze knabbelde aan de chocola, at slechts een paar schilfers van de rand. Ze liet die langzaam op haar tong smelten.

Ze probeerde niet te denken. Ze probeerde zich alleen maar te concentreren op het geestloze genot van een goed heet bad. Gewoon drijven. Gewoon zijn.

Ze leunde achterover in het water en genoot van de smaak van de chocola, snoof de geur van jasmijn op in de opstijgende stoom.

Na een paar minuten deed ze haar ogen open en schonk een glas champagne in uit de ijskoude fles. De sprankelende smaak was een perfecte combinatie met het achtergebleven spoortje chocola en de stem van Frank Sinatra die op de achtergrond de nostalgische en aangenaam melancholische woorden van ‘It Was a Very Good Year’ zong.

Voor Rachael was dit ontspannende ritueel een belangrijk deel van de dag, misschien wel het belangrijkste. Soms knabbelde ze op een stukje scherpe kaas in plaats van op chocola en dronk ze een glas Chardonnay in plaats van champagne. Soms was het een heel koud flesje donker bier – Heineken of Beck’s – en een handje van die dikke pinda’s die uit een dure notenbar in Costa Mesa kwamen. Wat ze die dag ook had gekozen, ze consumeerde het met zorg en langzaam genietend, in kleine beetjes en kleine teugjes, terwijl ze van elke nuance in smaak en geur en substantie genoot. Zij was een ‘op het heden’ gericht mens.

Benny Shadway, de man van wie Eric had gedacht dat hij Rachaels minnaar was, zei dat er in principe vier typen mensen waren: de op het verleden, het heden, de toekomst en de alom gerichte mens. Degenen die voornamelijk op de toekomst waren gericht, hadden maar weinig belangstelling voor het verleden of het heden. Het waren vaak tobbers, die naar de dag van morgen keken om te zien welke crisis of onoplosbaar probleem ze dan weer op zich afgeschoten kregen; hoewel sommigen eerder doelloze dromers waren dan tobbers, die altijd vooruitkeken omdat ze er op onredelijke wijze van overtuigd waren dat hun een enorm geluk te wachten stond. Sommigen waren ook workaholics, toegewijde strebers die geloofden dat toekomst en kans hetzelfde waren.

Eric was er zo een geweest, altijd aan het broeden over en het anticiperen op nieuwe uitdagingen en nieuwe gevechten. Hij was totaal niet geïnteresseerd in het verleden en te ongeduldig met de slakkengang waarmee het heden soms voorbijtrok.

Een op het heden gericht mens besteedde aan de andere kant zijn meeste energie en interesses aan de genietingen en beproevingen van het moment. Sommige op het heden gerichte mensen waren voornamelijk luiaards, te lui om voorbereidingen voor morgen te treffen of om er zelfs maar over na te denken. Ze werden vaak op onverwachte momenten door het ongeluk getroffen, want ze hadden er moeite mee de mogelijkheid te accepteren dat de genietingen van het moment misschien niet eeuwig zouden duren. En als ze door een ongeluk werden getroffen, vervielen ze gewoonlijk tot een vernietigende wanhoop, omdat ze niet in staat waren een gerichte vorm van actie te ondernemen die hen ergens in de toekomst zou bevrijden van hun problemen. Maar een ander type van de op het heden gerichte mens was de harde werker die zich kon verliezen in de taak waar hij mee bezig was, met een doelgerichtheid waaruit een prachtige efficiëntie en vakmanschap ontstond. Een eersteklas schrijnwerker bijvoorbeeld moest een op heden gericht mens zijn, iemand die niet ongeduldig vooruit blikte naar de uiteindelijke constructie en voltooiing van een meubelstuk, maar iemand die zijn aandacht volledig en vol liefde richtte op het nauwgezet vormgeven en afwerken van elk stijl en leuning van een stoel, van elke la en knop en deurlijst van een porseleinkast, en die de grootste voldoening eerder haalde uit het proces van maken dan uit de voltooiing van het proces.

Volgens Benny vinden mensen die op het heden zijn gericht eerder voor de hand liggende oplossingen voor problemen dan andere mensen, omdat ze niet bezig zijn met wat was of wat kan gebeuren, maar alleen met wat is. Dat zijn ook de mensen die het meest met hun zintuigen betrokken zijn bij de fysieke werkelijkheid van het leven – en daardoor in sommige opzichten de scherpste waarnemers – en hoogstwaarschijnlijk hebben ze meer puur genot en lol dan welke tien andere mensen ook die op het verleden of de toekomst gericht zijn.

‘Jij hoort bij de beste soort van de op het heden gerichte vrouwen,’ had Benny haar een keer verteld tijdens een Chinees etentje in Peking Duck. ‘Jij bereidt je voor op de toekomst, maar verliest het nu nooit uit het oog. En je bent zo bewonderenswaardig in staat het verleden achter je te laten.’

Ze had gezegd: ‘Ach, hou je mond en eet je moo goo gai pan.’

In wezen was het waar wat Benny had gezegd. Sinds ze bij Eric weg was gegaan, had Rachael op een afdeling van Pepperdine vijf cursussen gevolgd in bedrijfsvoering, want ze was van plan een kleine zaak te beginnen. Misschien een kledingwinkel voor de moderne vrouw. Een plek die zowel opvallend als leuk zou zijn, zo’n winkel waar mensen over spraken, niet alleen waar je goed gemaakte kleding kon kopen, maar waar het gewoon leuk was om te zijn. Bovendien had ze drama gestudeerd aan de UCLA, en had ze, net voordat ze Eric ontmoette tijdens een plechtigheid op de universiteit, haar kandidaats gehaald; en hoewel ze geen enkele interesse had voor toneelspelen, had ze wel talent voor kostuums en toneelaankleding; dat kon haar misschien goed van pas komen om een ongewoon decor in een kledingzaak te creëren en in het aankopen van handelswaar. Maar ze was er nog niet aan toegekomen om helemaal af te studeren of een speciale branche te kiezen. Omdat ze in het heden geworteld zat, bleef ze kennis en ideeën vergaren, en wachtte ze geduldig op het moment dat haar plannen gewoon... zouden uitkristalliseren. Wat het verleden betrof – nou, wanneer je bleef hangen bij de genietingen van gisteren liep je het risico de genietingen van het moment te missen; en te blijven hangen bij het verdriet en de tragedies van het verleden was een zinloze verspilling van energie en tijd.

Terwijl ze nu genietend in haar stomende bad lag te drijven, snoof Rachael diep de naar jasmijn geurende lucht op.

Ze neuriede zacht mee met Johnny Mathis terwijl die ‘I’ll be Seeing You’ zong.

Ze proefde weer van de chocola. Ze nipte van de champagne.

Ze probeerde te ontspannen, weg te drijven, met de stemming mee te gaan en het sentimentele gevoel in de beste Californische tradities te omhelzen.

Een tijdje deed ze alsof ze zich helemaal op haar gemak voelde en ze besefte niet helemaal dat haar onthechting gespeeld was, tot de deurbel klonk. Het moment dat de bel boven de kalmerende muziek uit klonk, zat ze rechtop in het water, haar hart heftig kloppend, en ze greep zo paniekerig naar het pistool dat ze haar champagneglas omstootte.

Toen ze uit het bad was en haar blauwe badjas aangetrokken had, hield ze het pistool langs haar lichaam met de loop op de vloer gericht en liep langzaam door het verduisterde huis naar de voordeur. Ze was vervuld van angst bij het vooruitzicht de deur open te doen; tegelijkertijd werd ze onweerstaanbaar naar de deur getrokken alsof ze in trance was, alsof ze in de macht was van de begoochelende stem van een hypnotiseur.

Ze bleef even bij de geluidsinstallatie staan om die uit te zetten. De stilte die erop volgde had iets dreigends.

In de hal, met haar hand op de knop, aarzelde ze toen de bel weer klonk. De voordeur had geen raampje, er zat ook geen raam opzij. Ze was van plan geweest een veiligheidsoog te laten aanbrengen zodat ze erdoorheen kijkend de persoon op de stoep kon observeren en nu wenste ze vurig dat ze niet zo geaarzeld had. Ze staarde naar het donkere eikenhout voor zich alsof ze er op wonderbaarlijke wijze de macht uit zou halen om erdoorheen te kijken en duidelijk de beller erachter te identificeren. Ze trilde.

Ze wist niet waarom ze het vooruitzicht van een bezoeker met zo’n ongeremde angst tegemoet zag.

Nou, misschien was het niet helemaal waar. Diep binnenin – of zelfs wel helemaal niet zo diep – wist ze waarom ze bang was. Maar ze was onwillig de bron van haar angst te bekennen, alsof een bekentenis de vreselijke waarheid in een dodelijke werkelijkheid zou veranderen.

De bel klonk weer.

3

Gewoon verdwenen

Terwijl Ben Shadway naar het nieuws op de radio zat te luisteren op weg naar huis van zijn kantoor in Tustin, hoorde hij over de plotselinge dood van dr. Eric Leben. Hij wist niet precies wat hij voelde. Hij was geschokt, ja. Maar hij was niet treurig, ook al was de wereld een in wezen groot man kwijtgeraakt. Leben was een briljante geest geweest, ontegenzeggelijk een genie, maar hij was ook arrogant geweest, gewichtig, misschien zelfs gevaarlijk.

Ben voelde zich voornamelijk opgelucht. Hij was bang geweest dat Eric, als hij uiteindelijk besefte dat hij zijn vrouw nooit terug zou krijgen, haar iets aan zou doen. De man haatte verliezen. Er zat een duistere woede in hem die gewoonlijk voortkwam uit zijn obsessieve betrokkenheid bij zijn werk, maar die ook tot uitdrukking had kunnen komen in geweld als hij zich diep vernederd had gevoeld door Rachaels afwijzing.

Ben had een mobiele telefoon in zijn auto – een onberispelijk gerestaureerde Thunderbird uit 1956, wit met een blauw interieur – en hij belde direct Rachael. Ze had haar antwoordapparaat aan staan en ze nam de hoorn niet op toen hij zijn naam noemde.

Bij het stoplicht op de hoek van 17th Street en Newport Avenue aarzelde hij, sloeg vervolgens links af in plaats van door te rijden naar zijn eigen huis in Orange Park Acres. Misschien was Rachael nu niet thuis, maar ze zou er uiteindelijk komen en ze had misschien steun nodig. Hij reed naar haar huis in Placentia.

De junizon bespikkelde de voorruit van de Thunderbird en vormde heldere rimpelende patronen terwijl hij door de onregelmatige schaduwen van de overhangende bomen reed. Hij zette het nieuws uit en deed een bandje van Glenn Miller in het cassettedeck. Terwijl hij voortreed door de Californische zon en ‘String of Pearls’ de auto vulde, vond hij het moeilijk te geloven dat iemand kon sterven op zo’n goudkleurige dag.

In zijn eigen systeem van personenclassificatie was Benjamin Lee Shadway vooral een man die op het verleden was gericht. Hij hield meer van oude films dan van moderne. De Niro, Streep, Gere, Field, Travolta en Penn interesseerden hem minder dan Bogard, Bacall, Gable, Lombart, Tracy, Hepburn, Gary Grant, William Powell, Myrna Loy. Zijn favoriete boeken kwamen uit de jaren twintig, dertig en veertig: hardboiled werk van Chandler, Hammett en James M. Cain, en de eerdere boeken van Nero Wolfe. De muziek die hij verkoos was die uit de tijd van de swing: Tommy en Jimmy Dorsey, Harry James, Duke Ellington, Glenn Miller, en de niet te evenaren Benny Goodman.

Voor zijn plezier bouwde hij modellocomotieven uit dozen en verzamelde hij allerlei souvenirs van de spoorwegen. Er zijn geen hobby’s die zo vol nostalgie zitten en zo passen bij mensen die op het verleden gericht zijn als die met treinen te maken hebben.

Hij was niet helemaal op het verleden gericht. Op zijn vierentwintigste had hij zijn makelaarsvergunning gehaald en op zijn eenendertigste was hij zijn eigen makelaardij begonnen. Nu, op zijn zevenendertigste, had hij zes kantoren met dertig agenten die voor hem werkten. Voor een deel was de reden voor zijn succes dat hij zijn werknemers en klanten met een zorg en hoffelijkheid bejegende die ouderwets aandeed en die enorm aansprak in deze snelle, grove en plastic wereld van het heden.

De laatste tijd was er naast zijn werk iets anders gekomen dat Ben kon weghalen van treintjes, oude films, swingmuziek en zijn algehele betrokkenheid bij het verleden: Rachael Leben. Rachael Leben met haar roodbruine haar van Titiaan, met haar groene ogen, haar lange benen en haar weelderige vormen.

Ze was op de een of andere manier zowel het meisje van hiernaast als een van die elegante schoonheden die voorkwamen in die films uit de jaren dertig over de high society, een kruising tussen Grace Kelly en Carole Lombard. Ze was lief van aard. Ze was amusant. Ze was slim. Ze was alles waar Ben Shadway ooit van had gedroomd en hij wilde met haar in een tijdmachine terugreizen naar de jaren veertig, een eigen coupé nemen in de Superchief en over de rails door het land reizen, vijfduizend kilometer lang de liefde bedrijven op het vriendelijk wiegende ritme van de trein.

Ze was naar zijn makelaarskantoor gekomen voor hulp bij het vinden van een huis, maar dat was slechts een aanleiding geweest. Ze hadden elkaar de afgelopen vijf maanden vaak gezien. In het begin was hij door haar op dezelfde manier gefascineerd geraakt zoals elke man gefascineerd zou kunnen raken door een buitengewoon aantrekkelijke vrouw, geïntrigeerd door de gedachten aan hoe haar lippen zouden smaken en hoe haar lichaam tegen het zijne zou passen, opgewonden door de structuur van haar huid, de slankheid van haar benen, de welving van haar heup en borst. Maar toen hij haar had leren kennen, vond hij haar scherpe geest en genereuze hart net zo aantrekkelijk als haar uiterlijk. Haar enorm zinnelijke waardering van de wereld om zich heen was een wonder om naar te kijken; ze kon net zo veel genot halen uit een rode gloed van een zonsondergang en een elegante schaduwpartij als uit een diner van zeven gangen in het beste restaurant van het land dat een vermogen kostte. Bens begeerte was snel overgegaan in verliefdheid. En ergens in die afgelopen twee maanden – hij kon de datum niet precies aangeven – was de verliefdheid overgegaan in liefde.

Ben was er tamelijk zeker van dat Rachael ook van hem hield. Ze hadden nog niet helemaal het punt bereikt dat ze direct en op hun gemak aan elkaar de werkelijke diepte van hun gevoelens konden benoemen. Maar hij voelde liefde in de tederheid van haar aanraking en in de intensiteit van haar blik als hij merkte dat ze heimelijk naar hem keek.

Wat de seks betrof, hadden ze nog niet echt met elkaar de liefde bedreven. Hoewel ze een vrouw was die op het heden was gericht met het benijdenswaardige vermogen om de laatste druppel genot uit het moment te halen, betekende het niet dat ze overspelig was. Ze praatte niet openlijk over haar gevoelens, maar hij voelde dat ze met kleine, voorzichtige pasjes vorderingen wilde boeken. Een gemakkelijk beleefde romance schonk haar voldoende tijd om elke nieuwe streng genegenheid te verkennen en ervan te genieten in een gestaag sterker wordende band die hen aan elkaar klonk en als ze uiteindelijk bezweken aan de begeerte en zich overgaven aan volledige intimiteit zou de seks alleen nog maar heerlijker zijn doordat het werd uitgesteld.

Hij was bereid haar net zo veel tijd te geven als ze nodig had. Om te beginnen voelde hij dag na dag hun behoefte groeien en hij peurde er een speciale opwinding uit door alleen maar na te denken over de geweldige kracht en intensiteit van het vrijen als ze uiteindelijk hun begeerte de vrije loop lieten. En door haar was hij gaan beseffen dat ze zichzelf zouden beroven van de onschuldiger pleziertjes van het moment als ze halsoverkop door de eerste stadia van de hofmakerij heen zouden denderen door hun vleselijke lusten te bevredigen.

Ook was Ben, als man met een neiging naar de betere en hoffelijker tijden, ouderwets op dat gebied en hij gaf er de voorkeur aan niet direct in bed te springen voor een snelle en gemakkelijke vrijpartij. Hij noch Rachael was maagd, maar hij vond het emotioneel en spiritueel bevredigend – en heel erotisch – om te wachten tot de vele draden die hen met elkaar verbond strak samen geweven waren waarbij seks dan de laatste draad in de relatie zou worden.

Hij parkeerde de Thunderbird op Rachaels oprit naast haar rode 560 SL; ze had niet de moeite genomen die in de garage te zetten.

De volle bougainville, in vuur en vlam door duizenden rode bloemen, groeide tegen een muur van het huis op en over een deel van het dak. Met behulp van een rasterwerk vormde die een levend groen met rood afdakje boven de voordeur.

Ben stond in de koele schaduwen van de bougainville met de warme zon in zijn rug en belde een keer of zes aan. Intussen raakte hij steeds bezorgder toen het zo lang duurde voor Rachael opendeed.

Binnen speelde muziek. Plotseling werd het echter stil.

Toen Rachael uiteindelijk de deur opendeed, had ze de veiligheidsketting er nog op zitten en ze keek behoedzaam door de smalle kier. Ze glimlachte toen ze hem zag, hoewel de lach er net zozeer een van nerveuze opluchting als van plezier leek. ‘O, Ben, ik ben zo blij dat jij het bent.’

Ze schoof de koperen ketting los en liet hem binnen. Ze was blootsvoets en droeg een strak samengebonden zijdeachtige blauwe badjas, en had een pistool bij zich.

Verontrust zei hij: ‘Wat moet je daarmee?’

‘Ik wist niet wie het was,’ zei ze terwijl ze de twee veiligheidspallen overzette en het pistool op de kleine tafel van de hal legde. Daarna, toen ze zijn frons zag en besefte dat haar uitleg onvoldoende was, zei ze: ‘O, ik weet het niet. Ik denk dat ik gewoon... zenuwachtig ben.’

‘Ik hoorde op de radio over Eric. Een paar minuten geleden.’

Ze kwam in zijn armen. Haar haar was voor een deel vochtig. Haar huid rook heerlijk naar jasmijn en haar adem geurde naar chocola. Hij wist dat ze een van haar lange, luie baden had genomen in de badkuip.

Terwijl hij haar dicht tegen zich aan hield, voelde hij hoe ze trilde. Hij zei: ‘Volgens de radio was jij erbij.’

‘Ja.’

‘Het spijt me.’

‘Het was vreselijk, Benny.’ Ze greep zich aan hem vast. ‘Ik zal nooit het geluid vergeten van de vrachtwagen die hem raakte. Of zoals hij stuiterend en rollend over de weg ging.’ Ze huiverde.

‘Rustig nou,’ zei hij terwijl hij zijn wang tegen haar vochtige haar drukte. ‘Je hoeft er niet over te praten.’

‘Jawel,’ zei ze. ‘Ik moet erover praten, wil ik het ooit uit mijn gedachten krijgen.’

Hij bracht een hand onder haar kin en tilde haar aantrekkelijke gezicht naar zich op. Hij kuste haar een keer zacht. Haar mond smaakte naar chocola.

‘Goed,’ zei hij. ‘Laten we gaan zitten en dan kun je me vertellen wat er is gebeurd.’

‘Doe de deur op slot,’ zei ze.

‘Het is in orde,’ zei hij terwijl hij haar de hal uit bracht.

Ze bleef staan en weigerde verder te lopen. ‘Doe de deur op slot,’ hield ze aan.

Verwonderd liep hij terug en deed hem op slot.

Zij pakte het pistool uit de hal en nam het mee.

Er was iets mis, iets anders dan Erics dood, maar Ben begreep niet wat het was.

De woonkamer was in diepe schaduwen gehuld omdat ze alle gordijnen had dichtgetrokken. Dat was bepaald vreemd. Gewoonlijk hield ze van de zon en genoot ze van de warme koestering ervan, met het lome genot van een kat die op een vensterbank ligt te zonnen. Hij had nooit eerder in dit huis de gordijnen dichtgetrokken gezien.

‘Laat ze dicht,’ zei Rachael toen Ben de gordijnen wilde opendoen.

Ze knipte een enkele lamp aan en ging in het ambergele schijnsel ervan zitten, in de hoek van een perzikkleurige sofa. De kamer was heel modern, allemaal in tinten perzikroze en wit met donkerblauwe accenten, glimmende bronzen lampen en een bronzen salontafel met glazen blad. In haar blauwe jas was ze in harmonie met het interieur.

Ze legde het pistool op de tafel naast de lamp. Bij haar hand.

Ben haalde haar champagne en chocola uit de badkamer en bracht die naar haar. In de keuken haalde hij een ander piccolootje champagne en een glas voor zichzelf.

Toen hij bij haar ging zitten op de bank in de woonkamer zei ze: ‘Het lijkt niet goed. De champagne en chocola, bedoel ik. Het lijkt wel alsof ik zijn dood aan het vieren ben.’

‘Gezien hoe schofterig hij je heeft behandeld, is enige opluchting misschien wel gerechtvaardigd.’

Ze schudde heftig haar hoofd. ‘Nee. Dood is nooit een reden om te vieren, Benny. Hoe je het ook bekijkt. Nooit.’

Maar onbewust ging ze met haar vingertoppen heen en weer langs het bleke, potlooddunne nauwelijks zichtbare litteken van zeven centimeter dat aan de rechterkant van haar gezicht over haar delicate kaak liep. Een jaar geleden, in een van zijn gemenere buien, had Eric een glas whisky naar haar toe gegooid. Het glas miste, raakte de muur en viel aan scherven, maar een scherp stuk had haar bij het terugkaatsen geraakt en haar wang opengehaald waardoor er vijftien vakkundig aangebrachte kleine hechtingen nodig waren om geen duidelijk litteken achter te laten. Dat was de dag dat ze uiteindelijk bij hem wegging. Eric zou haar nooit meer pijn doen. Ze zou opgelucht moeten zijn door zijn dood al was het alleen maar op onbewust niveau.

Terwijl ze zo af en toe pauzeerde om van haar champagne te nippen, vertelde ze Ben over de bijeenkomst die ochtend op het kantoor van de advocaat en over de daaropvolgende onenigheid op de stoep toen Eric haar bij de arm pakte en op het punt leek haar te willen slaan. Ze vertelde tot in de bijzonderheden over het ongeluk en over de afschuwelijke staat waarin het lichaam verkeerde, alsof ze elk vreselijk, bloederig beeld in woorden moest vertalen om er los van te komen. Ze vertelde hem ook over de begrafenisregeling en terwijl ze sprak werd het trillen van haar handen langzamerhand minder.

Hij zat dicht bij haar, draaide zich half naar haar toe, had een hand op haar schouder. Soms bewoog hij zijn hand om zacht haar hals te masseren of om over haar koperbruine haar te strijken.

‘Dertig miljoen,’ zei hij toen ze uitgesproken was en hij schudde zijn hoofd over de ironie dat ze alles kreeg terwijl ze bereid was geweest met zo weinig genoegen te nemen.

‘Ik wil het niet echt,’ zei ze. ‘Ik denk er zo half over om het weg te geven. Voor een groot deel in ieder geval.’

‘Je mag ermee doen wat je wilt,’ zei hij. ‘Maar neem nog geen beslissing waar je later spijt van krijgt.’

Ze keek in het glas champagne dat ze met beide handen vasthield. Bezorgd fronsend zei ze: ‘Natuurlijk, hij zou woest zijn als ik het weggaf.’

‘Wie?’

‘Eric,’ zei ze zacht.

Ben vond het vreemd dat ze zich zorgen maakte over Erics afkeuring. Ze was duidelijk nog steeds aangedaan door de gebeurtenissen en nog niet helemaal zichzelf. ‘Gun jezelf tijd om te wennen aan de situatie.’

Ze zuchtte en knikte. ‘Hoe laat is het?’

Hij keek op zijn horloge. ‘Tien voor zeven.’

‘Ik heb eerder vanmiddag een heleboel mensen gebeld en hun verteld wat er is gebeurd, hen geïnformeerd over de begrafenis. Maar ik moet er nog zeker twintig of dertig bereiken. Hij had geen directe familie... alleen een paar neven en nichten. En een tante die hij haatte. Ook niet veel vrienden. Hij was geen man die veel om vrienden gaf en hij had niet bepaald het talent om ze te maken. Maar een heleboel zakenrelaties, weet je. God, ik verheug me niet op die klus.’

‘Ik heb mijn mobiel in de auto liggen,’ zei Ben. ‘Ik kan je helpen met bellen. We hebben het dan snel geklaard.’

Ze glimlachte vaag. ‘En wat zouden ze daarvan vinden... het vriendje van de vrouw die haar helpt de nabestaanden op de hoogte te brengen?’

‘Ze hoeven niet te weten wie ik ben. Ik zeg gewoon dat ik een vriend van de familie ben.’

‘Aangezien ik nog de enige familie ben,’ zei Rachael, ‘lijkt me dat niet bepaald een leugen. Jij bent mijn beste vriend op de hele wereld, Benny.’

‘Meer dan alleen maar een vriend.’

‘O, ja.’

‘Veel meer, hoop ik.’

‘Ik hoop het,’ zei ze.

Ze kuste hem licht en liet een ogenblik haar hoofd op zijn schouder rusten.

Om halfnegen hadden ze alle vrienden en zakenrelaties van Eric op de hoogte gebracht en op dat moment toonde Rachael zich verrast dat ze honger had. ‘Na zo’n dag en alles wat ik heb gezien... is dat niet een beetje hardvochtig van mij om trek te hebben?’

‘Helemaal niet,’ zei Ben zacht. ‘Het leven gaat door, schat. De levenden moeten leven. Bovendien heb ik ergens gelezen dat getuigen van een plotselinge en gewelddadige dood gewoonlijk in de dagen en weken die volgen een veel grotere trek krijgen in alles.’

‘Om zichzelf te bewijzen dat ze nog leven?’

‘Om het van de daken te schreeuwen.’

Ze zei: ‘Ik ben bang dat ik maar weinig te bieden heb, wat een maaltijd betreft. Ik heb de ingrediënten voor een sla. En we zouden een blik ravioli op kunnen warmen, een pot ragout open kunnen maken.’

‘Een waar feestmaal voor een koning.’

Ze nam het pistool mee naar de keuken en legde het op het aanrecht bij de magnetron.

Ze had de luxaflex dichtgedaan. Potdicht. Ben hield van het uitzicht van die achterramen: de weelderige beplante achtertuin met de azaleabedden en volle Indische laurier, de muur van het huis die helemaal bedekt was met een wildgroei van helderrode en gele bougainville. Hij stak zijn hand uit naar de bedieningsstang om de lamellen open te draaien.

‘Alsjeblieft niet,’ zei ze. ‘Ik wil... het intiem houden.’

‘Niemand kan uit de tuin naar binnen kijken. Er staat een muur omheen met een hek.’

‘Alsjeblieft.’

Hij liet de luxaflex zoals ze wilde.

‘Waar ben je bang voor, Rachael?’

‘Bang? Dat ben ik niet.’

‘Het pistool?’

‘Ik heb je al gezegd... ik wist niet wie er aan de deur kwam en aangezien het zo’n verwarrende dag was...’

‘Nu weet je dat ik aan de deur was.’

‘Ja.’

‘En je hebt tegen mij geen pistool nodig. Alleen de belofte van nog een paar kussen houdt me wel in het gareel.’

Ze glimlachte. ‘Ik denk dat ik het terug moet leggen in de slaapkamer waar het hoort. Word je er nerveus van?’

‘Nee. Maar ik...’

‘Ik leg het weg zodra het eten opstaat,’ zei ze, maar er zat een klank in haar stem die van haar verklaring minder een belofte dan een tactisch uitstel maakte.

Geïntrigeerd en ietwat ongemakkelijk koos hij voor de diplomatieke benadering en zei voorlopig niets meer.

Zij zette een grote pan water op het vuur om aan de kook te brengen terwijl hij de inhoud van een pot ragout in een kleinere pan deed. Samen sneden ze de kropsla, selderij, tomaten, uien en zwarte olijven voor de sla.

Ze praatten terwijl ze bezig waren, voornamelijk over Italiaans eten. Hun gesprek was niet echt zo vloeiend en natuurlijk als anders, misschien omdat ze te erg probeerden lichtvoetig te zijn en alle gedachten aan dood uit te bannen.

Rachael hield haar ogen voornamelijk op de groenten gericht terwijl ze aan het snijden was en ze gebruikte voor die bezigheid haar karakteristieke moeiteloze concentratie, terwijl ze elke stronk selderij in plakjes van precies gelijke dikte sneed, alsof symmetrie een essentieel onderdeel uitmaakte van een succesvolle salade en de smaak verhoogde.

Afgeleid door haar schoonheid keek Ben net zo veel naar haar als naar de groenten die hij voor zich had. Ze was bijna dertig, leek twintig, en had toch de elegantie en de houding van een grande dame die een lang leven had geleid waarin ze de benadering en aanpak van een perfecte gratie had geleerd. Hij kon eindeloos naar haar kijken. Het kwam niet alleen omdat ze hem opwond. Door de een of andere magie die hij niet begreep raakte hij als hij naar haar keek altijd ontspannen en kreeg hij het gevoel dat het allemaal goed zat met de wereld en dat hij voor het eerst in zijn vaak zo eenzame leven een complete man was met de hoop op een langdurig geluk.

Impulsief legde hij het mes neer waarmee hij een tomaat had gesneden, pakte haar het mes uit de hand en legde dat weg, draaide haar naar zich toe, trok haar tegen zich aan, sloeg zijn armen om haar heen en kuste haar diep. Nu smaakte haar zachte mond naar champagne in plaats van naar chocola. Ze rook nog steeds een beetje naar jasmijn, hoewel onder die geur haar eigen schone, heerlijke geur lag. Hij liet zijn handen langzaam langs haar rug naar beneden glijden, langs de holle welving naar haar achterste en voelde de stevig en heerlijk gevormde contouren van haar lichaam door de zijden jas heen. Ze droeg er niets onder. Zijn warme handen werden nog warmer – daarna nog veel warmer – toen de hitte van haar door de stof heen naar zijn huid werd overgebracht.

Ze hield zich een ogenblik stevig aan hem vast met iets dat op wanhoop leek, alsof ze schipbreuk had geleden en hij een vlot was in de kolkende oceaan. Haar lichaam voelde strak. Haar handen grepen hem stevig beet en haar vingers groeven in hem. Toen, na een ogenblik, ontspande ze tegen hem aan en haar handen begonnen over zijn rug, schouders en bovenarmen te dwalen waarbij ze zijn spieren betastte en kneedde. Haar mond ging verder open en hun kus werd gretiger. Haar adem kwam sneller.

Hij voelde hoe haar volle borsten tegen zijn borst drukten. En alsof ze een eigen wil en bedoeling hadden, begonnen zijn handen haar steeds dringender te verkennen.

De telefoon ging.

Ben herinnerde zich meteen dat ze hadden vergeten hem op het antwoordapparaat te zetten toen ze klaar waren met het bellen van mensen met het nieuws over Erics dood en de begrafenis, en om dat te bevestigen rinkelde hij weer, doordringend.

‘Verdomme,’ zei Rachael terwijl ze zich van hem losmaakte.

‘Ik neem hem wel.’

‘Waarschijnlijk weer een verslaggever.’

Hij nam het gesprek op de muurtelefoon bij de koelkast en het was geen verslaggever. Het was Everett Kordell, hoofd pathologie van de stad Santa Ana die vanuit het mortuarium belde. Er was een ernstig probleem opgetreden en hij moest mrs. Leben spreken.

‘Ik ben een vriend van de familie,’ zei Ben. ‘Ik beantwoord alle telefoontjes voor haar.’

‘Maar ik moet haar persoonlijk spreken,’ hield de patholoog aan. ‘Het is dringend.’

‘U zult zeker begrijpen dat mrs. Leben een moeilijke dag heeft gehad. Ik ben bang dat u het met mij verder zult moeten doen.’

‘Maar ze moet naar de stad komen,’ zei Kordell klagend.

‘Naar de stad? U bedoelt het mortuarium? Nu?’

‘Ja. Meteen.’

‘Waarom?’

Kordell aarzelde. Toen: ‘Dit is gênant en frustrerend en ik verzeker u dat het allemaal vroeg of laat weer in orde zal komen, waarschijnlijk heel snel, maar... nou, het lichaam van Eric Leben is verdwenen.’

Ervan overtuigd dat hij het niet goed had verstaan zei Ben: ‘Verdwenen?’

‘Nou... misschien ergens anders terechtgekomen,’ zei Everett Kordell zenuwachtig.

‘Misschien?’

‘Of misschien... gestolen.’

Ben kreeg nog een paar bijzonderheden, hing op en draaide zich om naar Rachael.

Ze had haar armen om zichzelf heen geslagen alsof ze was gegrepen door een plotselinge kilte. ‘Het lijkenhuis, zei je?’

Hij knikte. ‘Die verrekte incompetente ambtenaren zijn blijkbaar het lichaam kwijtgeraakt.’

Rachael was heel bleek en haar ogen hadden een opgejaagde blik. Maar merkwaardig genoeg scheen ze niet verrast door het ontstellende bericht. Ben had het vreemde gevoel dat ze al de hele avond op dit telefoontje had zitten wachten.

4

Beneden waar ze de doden bewaren

Voor Rachael was het overduidelijk dat Everett Kordell, gezien de staat waarin het kantoor van de lijkschouwer verkeerde, een dwangneurotische persoonlijkheid had. Geen papieren, boeken of dossiers ontsierden het bureau. Het vloeiblad was nieuw, strak en schoon. Het pennenbakje, de briefopener, het brievenvak en de in zilveren lijstjes gevatte foto’s van zijn gezin stonden allemaal keurig gerangschikt. Op de planken achter zijn bureau waren twee- of driehonderd boeken zo ongebruikt en zo keurig naast elkaar neergezet dat ze bijna deel leken uit te maken van een geschilderd achterdoek. Zijn diploma’s en twee anatomische kaarten hingen zo precies aan de muren dat Rachael zich afvroeg of hij de positie ervan elke ochtend met een liniaal en meetlat controleerde.

Kordells preoccupatie met netheid en orde was ook zichtbaar in zijn uiterlijk. Hij was lang en bijna uitzonderlijk mager, ongeveer vijftig jaar, met een scherp ascetisch gezicht en helderbruine ogen. Geen haartje van zijn grijze, strak geknipte haar lag verkeerd. Zijn handen met lange vingers waren nagenoeg zonder vlees, bijna als van een skelet. Zijn witte hemd zag eruit alsof het nog geen vijf minuten geleden uit de wasserij was gekomen en de rechte vouwen in de pijpen van zijn donkerbruine broek waren zo scherp dat ze bijna reflecteerden in het tl-licht.

Toen Rachael en Benny in een paar donkere grenen stoelen met een bosgroene leren bekleding waren gaan zitten, liep Kordell om zijn bureau heen naar zijn eigen stoel. ‘Mrs. Leben, ik vind het hoogst pijnlijk... om deze last toe te voegen aan hetgeen u vandaag al hebt doorgemaakt. Het valt niet te verontschuldigen. Ik maak u weer mijn excuses en druk mijn diepste medeleven uit, hoewel ik niets kan zeggen wat de zaak ook maar enigszins minder pijnlijk maakt. Voelt u zich goed? Moet ik een glas water voor u halen of zoiets?’

‘Ik voel me goed,’ zei Rachael hoewel ze zich niet kon herinneren zich ooit slechter te hebben gevoeld.

Benny stak zijn hand uit en gaf haar een geruststellend kneepje in haar schouder. De lieve, betrouwbare Benny. Ze was zo blij dat hij bij haar was. Met zijn een meter tachtig en nog geen zeventig kilo was hij fysiek niet indrukwekkend. Met zijn bruine haar, bruine ogen en aantrekkelijke, maar gewone gezicht leek hij op een man die in een menigte kon verdwijnen en werkelijk onzichtbaar kon zijn op een feestje. Maar als hij sprak met die zachte stem van hem of zich bewoog met zijn geheimzinnige gratie of je gewoon recht aankeek, waren zijn gevoel en zijn intelligentie direct zichtbaar. Zijn eigen rustige manier had op haar net zo’n krachtige uitwerking als een brullende leeuw. Alles zou gemakkelijker worden met Benny naast zich, maar ze maakte zich zorgen dat hij in dit alles betrokken zou raken.

Tegen de patholoog zei Rachael: ‘Ik wil gewoon begrijpen wat er is gebeurd.’

Maar ze was bang dat ze meer begreep dan Kordell.

‘Ik zal heel openhartig tegen u zijn, Mrs. Leben,’ zei Kordell. ‘Het heeft geen zin anders te doen.’ Hij zuchtte en schudde zijn hoofd alsof hij nog steeds moeite had te geloven dat er zo’n blunder had plaatsgevonden. Toen knipperde hij met zijn ogen, fronste zijn voorhoofd en wendde zich tot Benny. ‘U bent toevallig niet de advocaat van Mrs. Leben?’

‘Gewoon een goede vriend,’ zei Benny.

‘O, ja?’

‘Ik ben hier voor morele steun.’

‘Nou, ik hoop dat we advocaten kunnen vermijden,’ zei Kordell.

‘Ik ben absoluut niet van plan enige juridische bijstand te vragen,’ stelde Rachael hem gerust.

De patholoog knikte somber, duidelijk niet overtuigd van haar oprechtheid. Hij zei: ‘Ik ben gewoonlijk niet op dit uur op kantoor.’ Het was halftien maandagavond. ‘Als het werk zich onverwachts opstapelt en het is nodig om late autopsies te doen, laat ik die aan een van de assistenten-pathologen over. De enige uitzonderingen zijn als de overledene een prominent burger is of het slachtoffer van een bijzonder bizarre of gecompliceerde misdaad. In dat geval, als er met zekerheid veel aandacht voor bestaat... van de media en de politiek, bedoel ik... dan geef ik er de voorkeur aan de last niet op mijn ondergeschikten te leggen, en als een autopsie ’s avonds onvermijdelijk is, blijf ik langer. Uw man was, natuurlijk, een zeer vooraanstaand burger.’

Aangezien hij een reactie verwachtte, knikte ze. Ze vertrouwde zichzelf niet toe iets te zeggen. Sinds ze het nieuws had gekregen van het verdwijnen van het lijk spoelde de angst in wisselende getijden door haar heen en op het moment was het vloed.

‘Het lichaam werd vanmiddag om 12.14 uur het mortuarium binnengebracht en ingeschreven,’ vervolgde Kordell. ‘Omdat we al achterliepen op het schema en omdat ik vanmiddag een lezing had, gaf ik mijn assistenten opdracht de lichamen in volgorde van inschrijving af te handelen en ik organiseerde het zo dat ik het lichaam van uw man om halfzeven vanavond zelf zou doen.’ Hij bracht zijn vingertoppen naar zijn slapen, masseerde die licht en kromp iets ineen alsof alleen al het praten over de gebeurtenissen hem een barstende hoofdpijn had bezorgd. ‘Op dat tijdstip, toen ik de autopsiekamer in gereedheid bracht, stuurde ik een assistent om het lichaam van dr. Leben uit het mortuarium te halen... maar het lijk was niet meer te vinden.’

‘Ergens anders terechtgekomen?’ vroeg Benny.

‘Dat is nauwelijks voorgekomen sinds mijn aanstelling hier,’ zei Kordell met een korte opleving van trots. ‘En die paar keer dat een lichaam ergens anders terecht is gekomen... naar een verkeerde autopsietafel is gebracht, in de verkeerde la is opgeslagen of op een brancard is gelegd met een verkeerd label... hebben we het altijd binnen vijf minuten gevonden.’

‘Maar vanavond kon u hem niet vinden,’ zei Benny.

‘We hebben bijna een uur gezocht. Overal. Overal,’ zei Kordell met duidelijke spijt. ‘Het slaat nergens op. Helemaal nergens op. Gezien de manier waarop we hier werken is het onmogelijk.’

Rachael besefte dat ze de tas op haar schoot zo stevig vasthield dat haar knokkels scherp en wit afstaken. Ze probeerde haar handen te ontspannen, vouwde ze. Bang dat Kordell of Benny plotseling een fractie van de monsterlijke waarheid in haar onbeschermde ogen zou lezen, deed ze die dicht en liet haar hoofd zakken, in de hoop dat de mannen zouden denken dat ze alleen maar reageerde op de vreselijke omstandigheid die hen hier had gebracht.

Als van grote afstand hoorde Rachael Benny zeggen: ‘Dr. Kordell, is het mogelijk dat het lichaam van dr. Leben per ongeluk is vrijgegeven aan een privémortuarium?’

‘We hebben eerder vandaag te horen gekregen dat de onderneming van Attison Brothers de begrafenis regelde, dus natuurlijk hebben wij hen gebeld toen we het lichaam niet konden vinden. We dachten dat ze dr. Leben waren komen halen en dat een dagemployee van het mortuarium per ongeluk het lijk zonder toestemming, nog voor de autopsie, had vrijgegeven. Maar zij vertelden ons dat ze hier niet geweest waren, dat ze feitelijk op een telefoontje van ons zaten te wachten en dat ze de overledene niet hebben.’

‘Wat ik bedoelde,’ zei Benny, ‘was dat misschien het lichaam van dr. Leben per vergissing aan een andere begrafenisondernemer is meegegeven toen die iemand anders kwam ophalen.’

‘Dat was natuurlijk ook een mogelijkheid die we met de grootst mogelijke spoed hebben nagetrokken, dat verzeker ik u. Na de aankomst van het lichaam van dr. Leben om 12.14 uur vanmiddag, zijn vier andere lichamen aan privémortuaria vrijgegeven. We hebben werknemers naar al die begrafenisondernemingen gestuurd om de identiteit van de lichamen te bevestigen en er zeker van te zijn dat geen ervan dat van dr. Leben was. En dat was ook zo.’

‘Wat denkt u dan dat er met hem is gebeurd?’ vroeg Benny.

Met gesloten ogen luisterde Rachael in de duisternis naar hun macabere gesprek en langzamerhand begon het te lijken alsof ze sliep en hun stemmen de weergalmende geeststemmen waren van personages in een nachtmerrie.

Kordell zei: ‘Hoe krankzinnig het ook lijkt, we waren genoodzaakt te concluderen dat het lichaam gestolen was.’

In haar zelfgekozen duisternis probeerde Rachael zonder succes de gruwelijke beelden uit te bannen die vanuit haar verbeelding opdoemden.

‘Hebt u contact opgenomen met de politie?’ vroeg Benny aan de patholoog-anatoom.

‘Ja, we hebben die er bijgehaald op het moment dat we beseften dat diefstal nog de enige verklaring was. Ze zijn nu beneden, in het mortuarium en natuurlijk willen ze u spreken, Mrs. Leben.’

Een zacht ritmisch, schurend geluid kwam uit de richting van Everett Kordell. Rachael deed haar ogen open. De patholoog was nerveus de briefopener in en uit de beschermhoes aan het schuiven. Rachael deed haar ogen weer dicht.

Benny zei: ‘Maar zijn uw veiligheidsmaatregelen zo onvoldoende dat iemand gewoon van straat binnen kan wandelen en een lijk kan stelen?’

‘Natuurlijk niet,’ zei Kordell. ‘Zoiets is nog nooit eerder gebeurd. Ik zeg het u: het is onverklaarbaar. O, ja, iemand die vastbesloten is, zal misschien slim genoeg zijn om een weg door onze beveiliging heen te vinden, maar het zal geen gemakkelijke taak zijn. Helemaal niet makkelijk.’

‘Maar niet onmogelijk,’ zei Benny.

Het schurende geluid hield op. Aan het nieuwe geluid te horen, meende Rachael dat de patholoog-anatoom dwangmatig bezig was de zilveren lijstjes met foto’s op het bureau opnieuw recht te zetten.

Ze concentreerde zich op dat beeld als tegenwicht voor de krankzinnige situaties die haar duistere en rijke verbeelding had opgeroepen.

Everett Kordell zei: ‘Ik zou graag willen voorstellen dat u allebei met me mee naar beneden gaat naar het mortuarium, zodat u uit de eerste hand precies kunt zien hoe strikt onze beveiliging is en hoe uiterst moeilijk het zou zijn die te doorbreken. Mrs. Leben? Voelt u zich sterk genoeg om ons te vergezellen door het bedrijf?’

Rachael deed haar ogen open. Zowel Benny als Kordell keek haar bezorgd aan. Ze knikte.

‘Weet u het zeker?’ vroeg Kordell terwijl hij opstond en achter zijn bureau vandaan kwam. ‘Begrijp alstublieft dat ik er niet op sta. Maar ik zou me er zo veel beter door voelen als ik u kon laten zien hoe voorzichtig we zijn en hoe zorgvuldig wij ons van onze taak kwijten.’

‘Ik voel me prima,’ zei ze.

Terwijl hij een klein donker draadje van zijn mouw plukte dat hij daar net had zien zitten, liep de lijkschouwer naar de deur.

Toen Rachael van haar stoel opstond en zich omdraaide om Kordell te volgen, werd ze overvallen door een golf van duizeligheid. Ze wankelde. Benny pakte haar arm en steunde haar. ‘Deze rondleiding is niet noodzakelijk.’

‘Ja,’ zei ze bars. ‘Jawel. Ik moet het zien. Ik moet het weten.’

Benny keek haar vreemd aan en ze kon zijn blik niet beantwoorden. Hij wist dat er iets mis was, iets meer dan Erics dood en verdwijning alleen, maar hij wist niet wat. Hij was zonder meer nieuwsgierig.

Rachael was van plan geweest haar bezorgdheid te verbergen en hem buiten deze afschuwelijke zaak te houden. Maar bedrog was niet haar sterkste kant en ze wist dat hij zich al bewust was van haar angst vanaf het moment dat hij haar huis was binnengestapt. De lieve man was zowel geïntrigeerd als bezorgd, onwrikbaar vastbesloten naast haar te blijven staan, wat nu precies was wat ze niet wilde, maar ze kon er nu niets aan doen. Later zou ze een manier moeten zien te vinden om van Ben af te komen omdat het, hoezeer ze hem ook nodig had, niet eerlijk was hem deze narigheid binnen te slepen, niet eerlijk was om zijn leven in gevaar te brengen zoals dat met haar leven het geval was.

Maar nu moest ze zien waar het toegetakelde lichaam van Eric had gelegen, want ze hoopte dat een beter begrip van de omstandigheden rond de verdwijning van het lichaam haar grootste angsten zou verminderen. Ze had al haar kracht nodig voor de rondleiding door het mortuarium.

Ze verlieten het kantoor en gingen naar beneden waar de doden lagen te wachten.

De brede betegelde, bleekgrijze gang eindigde bij een zware metalen deur. Een in een wit uniform geklede bewaker zat achter een bureau in een nis rechts aan deze kant van de deur. Toen hij Kordell met Rachael en Benny naderbij zag komen, kwam hij overeind en viste een schel rinkelende sleutelbos uit de zak van zijn uniformjasje.

‘Dit is de enige ingang van binnenuit naar het lijkenhuis,’ zei Kordell. ‘De deur zit altijd op slot. Zo is het toch, Walt?’

‘Absoluut,’ zei de bewaker. ‘Wilde u naar binnen, dr. Kordell?’

‘Ja.’

Toen Walt de sleutel in het slot stak, zag Rachael een vonkje statische elektriciteit.

Kordell zei: ‘Hier is vierentwintig uur per dag, zeven dagen per week, een bewaker... Walt of iemand anders... aanwezig. Niemand kan hier zonder zijn hulp binnenkomen. En hij houdt een logboek bij van alle bezoekers.’

De brede deur was van het slot en Walt hield die voor hen open. Ze liepen naar binnen waar de koele lucht rook naar antiseptische middelen en naar iets ondefinieerbaars dat minder scherp en minder schoon was. De deur ging achter hen dicht met een zwak geknars van scharnieren dat door Rachaels botten scheen te weergalmen. Het slot sloot zich automatisch met een hol geluid.

Aan weerskanten van de gang van het lijkenhuis leidden dubbele deuren die nu openstonden naar grote ruimtes. Een vierde metalen doorgang zonder raam, zoals die waar ze net doorheen waren gekomen, bevond zich aan de andere kant van de kille gang.

‘Laat me u nu alstublieft de enige weg naar buiten tonen waar de wagens van het lijkenhuis en de auto’s van de begrafenisondernemers komen,’ zei Kordell terwijl hij hen voorging naar de verre barrière.

Rachael volgde hem, hoewel haar aanwezigheid op deze verzamelplaats van de doden waar Eric kortgeleden had gelegen haar slappe knieën bezorgde en zweet deed uitbreken in haar nek en op haar hele hoofd.

‘Wacht even,’ zei Benny. Hij draaide zich om naar de deur waar ze net doorheen waren gekomen, duwde de stang naar beneden en maakte hem open waarmee hij Walt, die net terugliep naar zijn bureau aan de andere kant, deed schrikken. Terwijl hij de zware deur weer dicht liet vallen, keek Benny naar Kordell en zei: ‘Hoewel hij aan de buitenkant altijd afgesloten is, is hij van binnenuit altijd open te maken.’

‘Ja, natuurlijk,’ zei Kordell. ‘Het zou te veel moeite geven om de bewaker te vragen iemand zowel binnen als buiten te laten. Bovendien kunnen we het niet riskeren dat iemand hier per ongeluk binnen wordt opgesloten tijdens een noodgeval. Een brand of aardbeving, bijvoorbeeld.’

Hun voetstappen weerkaatsen griezelig van de hoogglanzende tegelvloer toen ze door de gang verder liepen naar de dienstdeur aan het eind die naar buiten leidde. Toen zij langs twee grote ruimtes kwamen, zag Rachael een aantal mensen in de ruimte links in een schijnsel van scherp, koud tl-licht staan, lopen en zacht met elkaar praten. Werknemers van het mortuarium gekleed in ziekenhuiswit. Een dikke man in een beige broek en een beige-geel-rood-groen madras sportjasje. Twee mannen in donkere pakken die opkeken toen Rachael langsliep.

Ze zag ook drie dode lichamen: stille, verhulde vormen die op roestvrijstalen tafels lagen.

Aan het eind van de gang duwde Everett Kordell de brede metalen deur open. Hij stapte naar buiten en wenkte hen.

Rachael en Benny volgden. Ze verwachtte erachter een steeg te vinden, maar hoewel ze uit het gebouw waren, waren ze niet echt buiten. De buitendeur van het lijkenhuis kwam uit op een van de ondergrondse etages van een aangrenzende parkeergarage van meerdere verdiepingen. Het was dezelfde garage waarin ze net tevoren haar 560 SL had geparkeerd, hoewel ze die een paar verdiepingen hoger had neergezet.

De grijze betonnen vloer, de effen muren en de dikke pilaren die het grijze betonnen plafond steunden deden de ondergrondse garage eruitzien als een immense, uiterst modernistische westelijke versie van een faraograf. De ver uit elkaar hangende natriumlampen aan het plafond gaven een ongezond blauw licht dat Rachael wel toepasselijk vond voor een plek die dienst deed als het voorportaal van de hal der doden.

Het gebied rond de ingang van het lijkenhuis was een niet-parkerenzone. Maar verderop, verspreid in de uitgestrekte ruimte, stonden meerdere auto’s, half in het schemerige, galkleurige licht en half in paarsachtig zwarte schaduwen die de fluwelen structuur hadden van de voering van doodskisten. Terwijl ze naar de auto’s keek, had ze het buitengewone gevoel dat iets zich daar verborgen hield en naar hen keek.

Vooral naar haar keek.

Benny zag haar huiveren en hij sloeg zijn arm om haar schouders.

Everett Kordell sloot de zware deur naar het lijkenhuis en probeerde hem toen open te maken, maar de stang kon niet neergedrukt worden. ‘Ziet u? Hij sluit automatisch. Ziekenwagens, wagens van het mortuarium en begrafenisauto’s komen langs die helling van de straat naar beneden en houden hier stil. De enige manier om binnen te komen, is op deze knop te drukken’ – hij drukte op een witte knop op de muur naast de deur – ‘en in deze intercom te spreken.’ Hij bracht zijn mond dicht bij de intercom die in het beton verzonken was. ‘Walt? Dr. Kordell hier bij de buitendeur. Zou je ons alsjeblieft weer binnen kunnen zoemen?’

Walts stem klonk over de speaker. ‘Nu meteen, meneer.’

Een zoemer klonk en Kordell kon de deur weer openmaken.

‘Ik neem aan dat de bewaker niet voor iedereen die hier vraagt binnengelaten te worden de deur opent,’ zei Benny.

‘Natuurlijk niet,’ zei Kordell terwijl hij in de open deur bleef staan. ‘Als hij zeker weet dat hij de stem herkent en als hij de persoon kent, zoemt hij hem binnen. Als hij de stem niet herkent of als het een nieuw iemand is van een privémortuarium, of als er enige reden is om wantrouwig te zijn, loopt de bewaker het hele eind van zijn bureau voor in de gang door waar we net doorheen zijn gekomen, en controleert degene die vraagt binnengelaten te worden.’

Rachael had alle belangstelling voor deze details verloren en maakte zich zorgen over de in duisternis gehulde garage om hen heen die tientallen uitstekende schuilplaatsen bood.

Benny zei: ‘Op dat moment kan de bewaker die geen geweld verwacht, overmeesterd worden en de binnendringer kan zich zo een weg naar binnen banen.’

‘Mogelijk,’ zei Kordell terwijl zijn magere gezicht vertrok in een scherpe grimas. ‘Maar dat is nog nooit gebeurd.’

‘De bewakers die vandaag dienst hadden, zweren dat ze iedereen hebben genoteerd die vandaag is binnengekomen en is vertrokken... en dat ze alleen bevoegd personeel hebben binnengelaten?’

‘Dat zweren ze,’ zei Kordell.

‘En u vertrouwt ze allemaal?’

‘Zonder meer. Iedereen die hier werkt, beseft dat de lichamen die we hier in bewaring hebben, de stoffelijke resten zijn van dierbaren van anderen en we weten dat we een ernstige... zelfs heilige... verantwoordelijkheid hebben die resten te beschermen zolang we die in ons bezit hebben. Ik denk dat zo veel wel duidelijk is uit de veiligheidsvoorzieningen die ik u net heb getoond.’

‘Dan,’ zei Benny, ‘heeft of iemand het slot opengebroken...’

‘Het is feitelijk niet open te breken.’

‘Of iemand is het lijkenhuis binnengeglipt terwijl de buitendeur openstond voor legitieme bezoekers, hield zich verborgen, wachtte tot hij de enige nog levende persoon binnen was en toverde vervolgens het lichaam van dr. Leben weg.’

‘Blijkbaar, ja. Maar het is zo onwaarschijnlijk dat...’

Rachael zei: ‘Zouden we weer naar binnen kunnen gaan, alstublieft?’

‘Natuurlijk,’ zei Kordell meteen, blij om iets te kunnen doen. Hij deed voor haar een stap opzij.

Ze keerde terug in de gang van het mortuarium waar de koude lucht een zwakke weeë geur meevoerde onder de zware lucht van het naar dennengeur ruikende ontsmettingsmiddel.

5

Onbeantwoorde vragen

In de ruimte waar de lijken op autopsie lagen te wachten, was de lucht zelfs nog kouder dan in de gang van het lijkenhuis. Het schelle tl-licht dat vreemd glinsterde op alle metalen oppervlakten gaf een winterse glans aan de roestvrijstalen tafels en aan de heldere roestvrijstalen grepen en scharnieren van de kasten langs de muren. De glanzende witte emaillelaag van de kasten en cellen, hoewel zeker niet dikker dan drie millimeter, kreeg een merkwaardig diep – zelfs bodemloos – uiterlijk dat leek op de geheimzinnige weelderige diepte van een sneeuwlandschap in maanlicht.

Ze probeerde niet te kijken naar de in lakens gehulde lichamen en weigerde te denken aan wat er in sommige van de enorme laden kon liggen.

De dikke man met het geruite jasje was Ronald Tescanet, een jurist die de belangen van de stad vertegenwoordigde. Hij was uit een etentje gebeld om aanwezig te zijn als Rachael met de politie sprak en om daarna de verdwijning van het lijk van haar man te bespreken. Zijn stem was te zoetgevooisd, bijna te glibberig en hij was zo overdreven meelevend dat zijn deelnemingen bleven stromen als warme olie uit een fles. Terwijl de politie Rachael vragen stelde, liep Tescanet zwijgend achter hen heen en weer, waarbij hij veelvuldig zijn dikke zwarte haar gladstreek met zijn plompe witte handen die elk twee gouden ringen met diamanten droegen.

Zoals ze al vermoedde, waren de twee mannen in donkere pakken rechercheurs. Ze lieten Rachael hun identiteitspapieren en penningen zien. Het was heel verfrissend dat ze haar niet lastigvielen met zalvend meeleven.

De jongste van de twee, fors met zware, borstelige wenkbrauwen, was rechercheur Hagerstrom. Hij zei helemaal niets en liet de ondervraging geheel aan zijn partner over. Hij stond onbeweeglijk als een in de grond gewortelde eik, in tegenstelling tot de onophoudelijk heen en weer lopende jurist. Hij keek toe met kleine bruine ogen die Rachael eerst de indruk van stompzinnigheid gaven; maar na een tijdje kwam ze tot de conclusie dat hij een meer dan middelmatige intelligentie had die hij angstvallig verborgen hield.

Ze maakte zich op de een of andere manier zorgen dat Hagerstrom dankzij dat bijna magische zesde zintuig van de politieman door haar bedrog heen zou kijken en de kennis zou zien die ze verborgen hield. Zo onopvallend mogelijk meed ze zijn blik.

De oudere agent, rechercheur Julio Verdad, was een kleine man wiens gelaatskleur de tint van kaneel had en wiens zwarte ogen een vaag spoortje violet bezaten als de schil van rijpe pruimen. Hij was modern gekleed: een goed aangemeten blauw pak, donker maar zomers; een wit hemd dat misschien van zijde was, met dubbele manchetten die bijeengehouden werden door gouden manchetknopen met parels; een bourgognerode das met een gouden dasketting in plaats van een klem of een speld; donkere bourgognerode lage schoenen van Bally.

Hoewel Verdad met afgeknepen zinnen sprak en bijna kortaf was, bleef zijn stem zonder meer rustig en vriendelijk. Het contrast tussen zijn slaapverwekkende toon en zijn bruuske optreden was verontrustend. ‘U hebt hun beveiliging gezien, Mrs. Leben.’

‘Ja.’

‘Bent u tevreden?’

‘Ik denk het wel.’

Tegen Benny zei Verdad: ‘U bent?’

‘Ben Shadway. Een oude vriend van Mrs. Leben.’

‘Oude schoolvriend?’

‘Nee.’

‘Een vriend van het werk?’

‘Nee. Gewoon een vriend.’

De pruimendonkere ogen glinsterden. ‘O.’ Tegen Rachael zei Verdad: ‘Ik heb een paar vragen.’

‘Waarover?’

In plaats van meteen antwoord te geven, zei Verdad: ‘Wilt u niet gaan zitten, Mrs. Leben?’

Everett Kordell zei: ‘Ja, natuurlijk, een stoel,’ en zowel hij als de dikke advocaat haastte zich om er een weg te halen bij een bureau in een hoek.

Toen ze zag dat niemand anders van plan was te gaan zitten en ze bezorgd was dat ze in een ondergeschikte positie terecht zou komen, zei Rachael: ‘Nee, dank u. Ik blijf wel staan. Ik zie niet in dat dit heel lang zal moeten duren. Ik ben zeker niet in de stemming om hier te blijven hangen. Wat wilde u me trouwens vragen?’

Verdad zei: ‘Een ongewone misdaad.’

‘Het stelen van lijken,’ zei ze terwijl ze probeerde te doen alsof ze zowel verbijsterd als misselijk was door wat er was gebeurd. De eerste emotie diende ze te spelen; de tweede was min of meer echt.

‘Wie zou het gedaan kunnen hebben?’ vroeg Verdad.

‘Ik heb geen idee.’

‘U kent niemand met een reden?’

‘Iemand met een motief om het lichaam van Eric te stelen? Nee, natuurlijk niet,’ zei ze.

‘Had hij vijanden?’

‘Buiten het feit dat hij een genie was op zijn terrein, was hij een succesvol zakenman. Genieën wekken vaak jaloezie op bij collega’s. En, onvermijdelijk, benijdden sommige mensen zijn rijkdom. Sommigen hadden het gevoel... dat hij hen, terwijl hij de ladder beklom, verkeerd had behandeld.’

‘Had hij mensen verkeerd behandeld?’

‘Ja. Een paar. Hij was een gedreven man. Maar ik betwijfel ten zeerste dat zijn eventuele vijanden van het soort zijn dat bevrediging haalt uit een even zinloze als macabere wraak als deze.’

‘Hij was niet alleen maar gedreven,’ zei Verdad.

‘O?’

‘Hij was meedogenloos.’

‘Waarom zegt u dat?’

‘Ik heb over hem gelezen,’ zei Verdad. ‘Meedogenloos.’

‘Oké, ja, misschien. En moeilijk. Dat zal ik niet ontkennen.’

‘Meedogenloosheid geeft hartstochtelijke vijanden.’

‘U bedoelt zo hartstochtelijk dat het stelen van een lijk ergens op slaat?’

‘Misschien. Ik zal de namen van zijn vijanden nodig hebben, mensen die misschien redenen hebben om een wrok te koesteren.’

‘U kunt die informatie krijgen van de mensen met wie hij werkte op Geneplan,’ zei ze.

‘Zijn bedrijf? Maar u bent zijn vrouw.’

‘Ik weet weinig van zijn zaak. Hij wilde niet dat ik het wist. Hij had sterke meningen over... mijn juiste plaats. Bovendien leef ik het afgelopen jaar gescheiden van hem.’

Verdad leek verrast, maar ergens voelde Rachael dat hij al enige achtergrondinformatie had verzameld en wist wat ze hem vertelde.

‘Aan het scheiden?’ vroeg hij.

‘Ja.’

‘Bitter?’

‘Van zijn kant, ja.’

‘Dus dit verklaart het.’

‘Verklaart wat?’ vroeg ze.

‘Uw volkomen gebrek aan verdriet.’

Ze had al het vermoeden gekregen dat Verdad twee keer zo gevaarlijk was als de zwijgende, onbeweeglijke en alerte Hagerstrom. Nu wist ze het zeker.

‘Dr. Leben behandelde haar vreselijk,’ zei Benny ter verdediging van haar.

‘Ik begrijp het,’ zei Verdad.

‘Ze had geen redenen om verdriet om hem te hebben,’ zei Benny.

‘Ik begrijp het.’

Benny zei: ‘U doet alsof dit een moordzaak is, goddomme.’

‘O, ja?’ zei Verdad.

‘U behandelt haar als een verdachte.’

‘Denkt u dat?’ vroeg Verdad rustig.

‘Dr. Leben is omgekomen bij een ongewoon verkeersongeluk,’ zei Benny, ‘en als iemand er schuld aan had, dan was het Leben zelf.’

‘Dat begrijpen we.’

‘Er waren minstens tien getuigen.’

‘Bent u de advocaat van Mrs. Leben?’ vroeg Verdad.

‘Nee, ik heb het u gezegd...’

‘Ja, de oude vriend,’ zei Verdad subtiel scorend.

‘Als u advocaat was geweest, Mr. Shadway,’ zei Ronald Tescanet terwijl hij zo snel dichterbij stapte dat zijn wangen trilden, ‘dan zou u begrepen hebben waarom de politie geen andere keuze heeft dan deze onaangename reeks vragen te stellen. Ze moeten natuurlijk de mogelijkheid in overweging nemen dat het lichaam van dr. Leben gestolen was om een autopsie onmogelijk te maken. Om iets te verbérgen.’

‘Heel melodramatisch,’ zei Benny hatelijk.

‘Maar mogelijk. Wat zou betekenen dat zijn dood niet zo pasklaar was als die lijkt,’ zei Tescanet.

‘Precies,’ zei Verdad.

‘Onzin,’ zei Benny.

Rachael waardeerde Benny’s vastbeslotenheid om haar eer te verdedigen. Hij was zonder meer lief en vol steun. Maar ze was bereid zich aan Verdad en Hagerstrom als mogelijke moordenares voor te doen of in ieder geval als medeplichtige aan moord. Ze was niet in staat iemand te vermoorden en Erics dood was helemaal een ongeluk, en mettertijd zou dat de meest wantrouwige moordrechercheurs duidelijk worden. Maar zolang Hagerstrom en Verdad het te druk hadden met die mogelijkheden, zouden ze zich niet richten op andere wegen van onderzoek die hen dichter bij de vreselijke waarheid zouden brengen. Ze waren bezig hun eigen valse spoor op het traject uit te zetten en ze zou zich niet aangevallen voelen door hun onterechte wantrouwen, zolang zij maar op dat verkeerde spoor bleven zitten.

Ze zei: ‘Inspecteur Verdad, natuurlijk is de meest logische verklaring dat het lichaam, ondanks de verzekering van dr. Kordell, gewoon ergens anders terecht is gekomen.’ Zowel de ooievaarachtige patholoog als Ronald Tescanet protesteerde. Rustig maar ferm onderbrak ze hen. ‘Of misschien hebben jongeren een ingewikkelde grap uitgehaald. Studenten. Een inwijdingsritueel of zoiets. Ze hebben wel ergere dingen gedaan.’

‘Ik denk dat ik het antwoord op deze vraag al ken,’ zei Benny. ‘Maar is het mogelijk dat dr. Leben uiteindelijk niet dood was? Zou zijn situatie niet verkeerd beoordeeld kunnen zijn? Is het mogelijk dat hij hier verdwaasd is weggelopen?’

‘Nee, nee, nee,’ zei Tescanet die verbleekte en plotseling zweette ondanks de koude lucht.

‘Onmogelijk,’ zei Kordell tegelijk. ‘Ik heb hem gezien. Zwaar hoofdletsel. Geen enkel levensteken.’

Maar deze ongewone theorie scheen Verdad te intrigeren. Hij zei: ‘Heeft dr. Leben niet direct na het ongeval medische bijstand gehad?’

‘Ambulancebroeders,’ zei Kordell.

‘Hoog opgeleide, betrouwbare mensen,’ zei Tescanet terwijl hij zijn pafferige gezicht met een zakdoek depte. Hij moest nu snel aan het hoofdrekenen zijn om het verschil te becijferen tussen de financiële regeling die misschien noodzakelijk was na een fout van het lijkenhuis en de veel zwaardere rechtszaak die tegen de stad gewonnen zou kunnen worden wegens incompetentie van de ambulancebroeders. ‘Die zouden nooit, onder welke omstandigheden ook, nooit foutief een man dood verklaren als hij dat niet was.’

‘Ten eerste... was er helemaal geen hartslag meer,’ zei Kordell terwijl hij de bewijzen van de dood op vingers natelde die zo lang en soepel waren dat ze hem net zozeer van dienst hadden kunnen zijn als hij concertpianist was geweest in plaats van patholoog-anatoom. ‘De ziekenbroeders hadden een perfect vlakke lijn op de ecg-scan in hun auto. Ten tweede... geen ademhaling. Ten derde... gestaag dalende lichaamstemperatuur.’

‘Onbetwistbaar dood,’ mompelde Tescanet.

Inspecteur Verdad keek nu naar de advocaat en de patholoog-anatoom met dezelfde vlakke uitdrukking en roofvogelogen die hij eerder op Rachael had gericht. Hij dacht waarschijnlijk niet dat Tescanet en Kordell – of de ziekenbroeders – een verkeerde behandeling of een ambtsmisdrijf aan het verdoezelen waren. Maar zijn aard en ervaring zorgden ervoor dat hij iedereen altijd van alles verdacht, ook al bestond er maar de geringste reden tot verdenking.

Terwijl hij gefronst op Tescanets onderbreking reageerde, vervolgde Everett Kordell: ‘Ten vierde... was er absoluut geen waarneembare hersenactiviteit. We hebben een eeg-apparaat hier in het mortuarium. We gebruiken dat vaak bij ongelukken als laatste test. Dat is een veiligheidsprocedure die ik heb ingesteld sinds ik deze functie heb aangenomen. Dr. Leben werd direct toen hij binnen werd gebracht op het eeg aangesloten en we konden geen waarneembare hersengolven constateren. Ik was erbij. Ik zag de grafiek. Hersendood. Als er een universeel geaccepteerde standaard is om iemand dood te verklaren, is het wanneer de aanwezige arts een toestand aantreft van een volledige, onomkeerbare hartstilstand gekoppeld aan hersendood. De pupillen van dr. Lebens ogen zetten niet uit bij helder licht. En geen ademhaling. Met alle respect, Mrs. Leben, maar uw man was zo dood als een mens maar dood kan zijn, en ik ben bereid mijn reputatie daarop in te zetten.’

Rachael twijfelde er niet aan dat Eric dood was geweest. Ze had zijn blinde, starre ogen gezien toen hij op het met bloed bespatte wegdek lag. Ze had maar al te goed de diepe indeuking gezien die van achter zijn oor helemaal tot aan de welving van zijn voorhoofd liep: het verpletterde en versplinterde bot. Maar ze was dankbaar dat Ben onopzettelijk de zaken vertroebeld had en de rechercheurs weer een ander vals spoor had gegeven dat ze na konden gaan.

Ze zei: ‘Ik weet zeker dat hij dood was. Ik twijfel er niet aan. Ik heb hem op de plaats van het ongeluk gezien en ik weet dat er geen verkeerde diagnose gesteld is.’

Kordell en Tescanet zagen er onmetelijk opgelucht uit.

Zijn schouders ophalend zei Verdad: ‘Dan laten we de hypothese vallen.’

Maar Rachael wist dat de agenten, nu eenmaal de mogelijkheid van een foute diagnose zich in hun hoofd had gezet, tijd en energie zouden steken in het verkennen van die mogelijkheid, wat het enige was dat telde. Uitstel. Zo heette het spelletje. Uitstel, hinderen, verwar de boel. Ze had tijd nodig om haar eigen ergste vermoedens bevestigd te zien, tijd om te besluiten wat er gedaan moest worden om zichzelf te beschermen tegen een aantal bronnen van gevaar.

Inspecteur Verdad bracht Rachael langs de drie in doeken gehulde lichamen en bleef met haar bij een lege tafel staan waarop een verfrommelde doek lag. Erop lag een label van dik papier met twee eindjes geplastificeerd touw. Het label was verkreukt.

‘Dat is alles waar we van uit kunnen gaan, ben ik bang. De lege tafel waar het lijk ooit op heeft gelegen en de identiteitskaart die aan zijn voet was bevestigd.’ Op slechts een paar centimeter van Rachael vandaan keek de rechercheur haar hard aan, zijn felle donkere ogen even vlak en uitdrukkingsloos als zijn gezicht. ‘Goed, waarom denkt u dat een lijkenrover, wat zijn motivatie ook is, de tijd zou nemen een label los te maken van de teen van een dode man?’

‘Ik heb geen enkel idee,’ zei ze.

‘De dief zou bang zijn geweest dat hij gesnapt werd. Hij zou haast hebben. Het losmaken van het label zou kostbare seconden hebben gekost.’

‘Het is krankzinnig,’ zei ze huiverig.

‘Ja, krankzinnig,’ zei Verdad.

‘Maar het hele gedoe is krankzinnig.’

‘Ja.’

Ze staarde neer op de verkreukte en vaag gevlekte doek en dacht aan het koude en naakte lijk van haar man dat eronder had gelegen en ze huiverde oncontroleerbaar.

‘Genoeg,’ zei Benny terwijl hij zijn arm om haar heen sloeg voor warmte en steun. ‘Ik breng je als de sodemieter hiervandaan.’

Everett Kordell en Ronald Tescanet vergezelden Rachael en Benny naar de lift in de parkeergarage, terwijl ze hun zaak bleven bepleiten dat het lijkenhuis en de stad absoluut geen enkele aansprakelijkheid hadden in de verdwijning van het lichaam. Ze waren niet overtuigd door haar herhaalde geruststellingen dat ze niet van plan was iemand een proces aan te doen. Er waren voor haar zo veel dingen om over na te denken en zich zorgen over te maken dat ze de energie noch de bedoeling had hen ervan te overtuigen dat haar bedoelingen oprecht waren. Ze wilde alleen maar van hen af zodat ze door kon gaan met de dringende taken die op haar lagen te wachten.

Toen de deuren van de lift dichtgingen die haar en Benny eindelijk scheidden van de patholoog en de jurist, zei Benny: ‘Als het aan mij lag, zou ik ze een proces aandoen.’

‘Processen, tegenprocessen, beëdigde verklaringen, strategievergaderingen, rechtszalen... vervelend, vervelend, vervelend,’ zei Rachael. Ze maakte haar tas open terwijl de lift naar boven ging.

‘Verdad is een koele kikker, hè,’ zei Benny.

‘Hij doet gewoon zijn werk, denk ik.’ Rachael haalde het .32-pistool uit haar tas.

Benny die naar het bewegende licht op het scherm met cijfers boven de liftdeur keek, zag het wapen niet meteen. ‘Ja, nou, hij zou zijn werk weleens met wat meer begrip en wat minder machinale efficiëntie kunnen doen.’

Ze waren anderhalve verdieping van de kelderverdieping omhooggegaan. Op het display stond de 2 op het punt van oplichten. Haar Mercedes stond nog een verdieping hoger.

Benny had zijn auto willen nemen, maar Rachael had erop gestaan haar eigen wagen te rijden. Zolang ze achter het stuur zat, waren haar handen ergens mee bezig en was haar aandacht voor een deel op de weg, zodat ze niet ziekelijk bezig kon zijn met de beangstigende situatie waarin ze zich bevond. Als ze alleen maar kon broeden over de recente ontwikkelingen zou ze heel waarschijnlijk haar flinterdunne laag zelfbeheersing die ze nog had kwijt kunnen raken. Ze moest bezig blijven om de verschrikking op afstand te houden en de paniek van zich weg te drukken.

Ze bereikten de tweede verdieping en gingen verder omhoog.

Ze zei: ‘Benny, stap van de deur vandaan.’

‘Hè?’ Hij keek weg van het bord met lichtjes en knipperde verrast met zijn ogen toen hij het pistool zag. ‘Hé, waar heb je dat vandaan?’

‘Meegenomen van huis.’

‘Waarom?’

‘Stap alsjeblieft achteruit. Snel, Benny,’ zei ze trillend terwijl ze op de deur richtte.

Nog steeds verward met zijn ogen knipperend stapte hij uit de weg. ‘Wat gebeurt er? Je gaat niet iemand neerschieten.’

Haar dreunende hartslag was zo luid dat die zijn stem dempte en die deed klinken alsof hij vanuit een verte tegen haar sprak.

Ze bereikten de derde verdieping.

Van het display klonk ping! De 3 lichtte op. De lift stopte met een schokje.

‘Rachael, geef antwoord. Wat is dit?’

Ze reageerde niet. Ze had het wapen gekocht toen ze bij Eric was weggegaan. Een vrouw alleen hoorde een wapen te hebben... vooral als ze wegging bij een man als hij. Toen de deuren openschoven, probeerde ze zich te herinneren wat haar pistoolinstructeur had gezegd: ‘Niet aan de trekker rukken; druk die langzaam naar achteren, anders trek je de loop van het doelwit af en mis je.’

Maar niemand wachtte hen op, in ieder geval niet voor de lift. De grijze, betonnen vloer, muren, pilaren en het plafond leken op die van de kelderverdieping waaruit ze naar boven waren gekomen. De stilte was ook eender: als van een graf en ietwat bedreigend. De lucht was minder vochtig en veel warmer dan hij drie verdiepingen lager was geweest, hoewel het in alle opzichten net zo stil was. Een paar lampen aan het plafond waren doorgebrand of kapot waardoor veel meer schaduwplekken de enorme ruimte vulden dan ze in de kelderverdieping hadden gedaan en ze leken ook dieper, meer geschikt voor het volledig verbergen van een aanvaller, hoewel misschien haar verbeelding die allemaal donkerder schilderde dan ze in werkelijkheid waren.

Terwijl hij haar de lift uit volgde, zei Benny: ‘Rachael, waar ben je bang voor?’

‘Later. Laten we eerst als de sodemieter hier wegkomen.’

‘Maar...’

‘Later.’

Hun voetstappen bleven hol van het beton opklinken en ze had het gevoel alsof ze niet door een gewone parkeergarage in Santa Ana liepen, maar door de vertrekken van een vreemde tempel onder het oog van een onvoorstelbaar vreemde godheid.

Op dat late uur was haar rode 560 SL een van de slechts drie auto’s die op de hele verdieping geparkeerd stonden. Hij stond alleen, glanzend, op dertig meter afstand van de lift. Ze ging er recht op af en liep er behoedzaam omheen. Niemand zat weggedoken aan de andere kant. Door de raampjes zag ze dat er ook niemand in zat. Ze deed het portier open en stapte snel in. Zodra Benny ingestapt was en zijn portier had dichtgedaan, sloot ze de portieren automatisch, startte de motor, zette de auto in zijn versnelling, haalde hem van de handrem en reed te snel naar de uitrit.

Onder het rijden zette ze de veiligheidspallen van haar pistool om en stak het met een hand terug in haar tas.

Toen ze de straat bereikten, zei Benny: ‘Goed, vertel me nu waar dit hele mysterieuze gedoe om gaat.’

Ze aarzelde en wenste dat ze hem niet zover hierin had meegetrokken. Ze had alleen naar het lijkenhuis moeten gaan. Ze was zwak geweest, had hem nodig gehad om op te steunen, maar als ze nu haar afhankelijkheid van hem niet doorbrak, als ze hem hier verder in meetrok, zou ze ongetwijfeld zijn leven in gevaar brengen. Ze had niet het recht hem in gevaar te brengen.

‘Rachael?’

Ze stopte voor een rood verkeerslicht bij de kruising van Main Street en 4th waar de warme zomerwind een paar stukken vuilnis midden over de kruising blies en die daar een ogenblik rond deed draaien voordat hij ze verder joeg.

‘Rachael?’ hield Benny aan.

Een haveloos geklede zwerver stond op de hoek, op slechts een paar passen afstand. Hij was smerig, ongeschoren en dronken. Zijn neus zat vol putten en was afschuwelijk, half weggevreten door de drank. In zijn linkerhand hield hij een fles wijn die onvoldoende verborgen was in een papieren zak. In zijn groezelige rechterklauw hield hij een kapotte wekker – er zat geen glas op de wijzerplaat, de kleine wijzer ontbrak – alsof hij een enorme schat bezat. Hij bukte zich en tuurde naar binnen, naar haar. Zijn ogen stonden koortsig, leeg.

De zwerver negerend zei Benny: ‘Trek jezelf niet van me vandaan, Rachael. Wat is er aan de hand? Vertel het me, ik kan je helpen.’

‘Ik wil niet dat je erbij betrokken raakt,’ zei ze.

‘Ik ben al betrokken.’

‘Nee. Op het moment weet je nog niets. En volgens mij is dat echt het beste.’

‘Je hebt beloofd...’

Het licht sprong op groen en ze trapte zo plotseling op de gaspedaal dat Benny tegen zijn rugleuning werd gegooid en midden in de zin werd afgebroken.

Achter hen schreeuwde de dronkaard met de wekker: ‘Ik ben Vadertje Tijd!’

Rachael zei: ‘Luister, Benny, ik breng je terug naar mijn huis zodat je je eigen auto kunt halen.’

‘Om de donder niet.’

‘Laat me dit alsjeblieft zelf afhandelen.’

‘Wat afhandelen? Wat is er aan de hand?’

‘Benny, stel me geen vragen. Doe dat alsjeblieft niet. Ik moet over een heleboel dingen nadenken, ik heb een heleboel te doen...’

‘Klinkt alsof je vanavond nog ergens anders naartoe gaat.’

‘Het gaat je niet aan,’ zei ze.

‘Waar ga je naartoe?’

‘Er zijn dingen die ik... moet nagaan. Laat maar zitten.’

Hij begon kwaad te worden en zei: ‘Ga je iemand neerschieten?’

‘Natuurlijk niet.’

‘Waarom heb je dan een pistool bij je?’

Ze gaf geen antwoord.

Hij zei: ‘Heb je een vergunning voor een verborgen wapen?’

Ze schudde haar hoofd. ‘Een vergunning, maar alleen voor gebruik thuis.’

Hij wierp een blik achterom om te zien of er een auto in de buurt was, boog zich toen naar voren op zijn stoel, greep het stuur en trok het hard naar rechts.

De auto draaide rond met een gekrijs van banden en ze trapte op de rem waardoor ze zes tot acht meter zijwaarts verder gleden; en toen ze probeerde het stuur recht te draaien, greep hij het weer. Ze schreeuwde tegen hem ermee op te houden. Hij liet het stuur los dat een ogenblik in haar handen rondtolde, maar toen kreeg ze het weer stevig in bedwang. Ze reed naar de stoeprand, keek hem aan en zei: ‘Wat is er met je... ben je gek?’

‘Gewoon kwaad.’

‘Laat zitten,’ zei ze terwijl ze naar de straat staarde.

‘Ik wil je helpen.’

‘Dat kun je niet.’

‘Probeer het eens. Waar moet je naartoe?’

Ze zuchtte. ‘Gewoon naar Erics huis.’

‘Zijn huis? In Villa Park? Waarom?’

‘Dat kan ik je niet zeggen.’

‘En na zijn huis, waar dan naartoe?’

‘Geneplan. Zijn kantoor.’

‘Waarom?’

‘Dat kan ik je ook niet vertellen.’

‘Waarom niet?’

‘Benny, het is gevaarlijk. Het zou weleens gewelddadig kunnen worden.’

‘Wat ben ik dan godverdomme... van porselein? Kristal? Verrek, vrouw, denk je dat ik godverdomme in duizenden stukjes uit elkaar val als iemand me alleen maar aanraakt?’

Ze keek hem aan. De ambergele gloed van de straatlantaarn viel alleen door haar helft van de voorruit naar binnen waardoor hij in de duisternis bleef zitten, maar zijn ogen glansden in de schaduwen. Ze zei: ‘Mijn god, jij bent woest. Ik heb je nooit eerder dat soort taal horen gebruiken.’

Hij zei: ‘Rachael, we hebben toch iets samen, of niet? Volgens mij hebben we iets. Iets bijzonders, bedoel ik.’

‘Ja.’

‘Denk je dat echt?’

‘Je weet dat ik dat doe.’

‘Dan kun je me hiervan niet buitensluiten. Je kunt me niet weerhouden je te helpen als je hulp nodig hebt. Niet als we samen verder willen.’

Ze keek hem aan, voelde zich heel kwetsbaar tegenover hem, wilde meer dan wat ook hem in vertrouwen nemen, hem als haar bondgenoot hebben, maar om hem erbij te betrekken, zou gemeen zijn. Hij zat er nu aan te denken in wat voor moeilijkheden ze verwikkeld kon zijn, terwijl zijn geest woest kolkte, mogelijkheden afwoog, maar niets van wat hij zich kon voorstellen was half zo gevaarlijk als de waarheid. Als hij de waarheid kende, zou hij misschien niet zo graag willen helpen, maar ze durfde het hem niet te vertellen.

Hij zei: ‘Ik bedoel, je weet dat ik een behoorlijk ouderwets iemand ben. Niet erg bij de tijd naar de meeste maatstaven. Een beetje achtergebleven in sommige opzichten. Verrek, de helft van de mannen in de makelaardijwereld van Californië draagt witte corduroy en pastelkleurige blazers als ze aan het werk gaan op zo’n zomerse dag als deze, maar ik voel me niet op mijn gemak in iets minder dan een driedelig pak en sjieke schoenen. Ik ben misschien wel de laatste man in de makelaardijwereld die weet wat een vest is, godverdomme. Dus als iemand, zoals ik, ziet dat de vrouw om wie hij geeft in moeilijkheden zit, moet hij helpen, het is het enige dat hij kan doen: het gewone ouderwetse gedoe, het juiste, en als zij hem niet laat helpen, dan is dat net zoiets als een klap in het gezicht, een aantasting van al zijn waarden, een afwijzing van wat hij is, en hoeveel hij ook om haar geeft, dan moet hij ervandoor, zo simpel als dat.’

Ze zei: ‘Ik heb je nog nooit zo horen spreken.’

‘Dat hoefde ik ook nooit.’

Zowel geroerd als gefrustreerd door zijn ultimatum sloot Rachael haar ogen en leunde achterover op haar stoel, niet in staat te beslissen wat ze moest doen. Ze hield haar handen op het stuur, greep dat stevig beet, want als ze dat losliet, zou Benny zeker zien hoe erg haar handen trilden.

Hij zei: ‘Voor wie ben je bang, Rachael?’

Ze gaf geen antwoord.

Hij zei: ‘Jij weet wat er met zijn lichaam is gebeurd, hè?’

‘Misschien.’

‘Je weet wie het meegenomen heeft.’

‘Misschien.’

‘En je bent bang voor hen. Wie zijn het, Rachael? In ’s hemelsnaam, wie zou zoiets doen... en waarom?’

Ze deed haar ogen open, zette de auto in de versnelling en reed weg van de stoeprand. ‘Goed, je kunt met me mee.’

‘Naar Erics huis, het kantoor? Waar zijn we naar op zoek?’

‘Dat,’ zei ze, ‘ben ik niet bereid je te vertellen.’

Hij zweeg een ogenblik. Toen zei hij: ‘Goed. Oké. Alles op z’n tijd. Daar kan ik mee leven.’

Ze reed over Main Street naar het noorden, naar Katella Avenue, over Katella naar het oosten, naar de rijke wijk van Villa Park, de heuvels in naar het landgoed van haar dode echtgenoot. In de hogere regionen van Villa Park waren de grote huizen, waarvan vele boven de miljoen dollar geprijsd waren, nog niet voor de helft zichtbaar achter de schermen struikgewas en de verzamelde schaduwen van de nacht. Erics huis dat opdoemde achter een rij enorme Indische laurierbomen, scheen donkerder dan de andere, een kille plek zelfs op een juniavond, de vele ramen als vellen van een vreemd vulkanisch glas dat naar beide kanten geen enkel licht toeliet.

6

De kofferbak

De lange oprit, geplaveid met roestbruine Mexicaanse tegels, draaide langs het enorme, modern Spaanse huis van Eric Leben en verdween daarna uit het gezicht naar de garages aan de achterkant. Rachael parkeerde aan de voorkant.

Hoewel Ben Shadway genoot van de authentieke Spaanse architectuur met de veelheid aan boogdoorgangen, hoeken en diep verzonken glas-in-loodramen, was hij geen liefhebber van de modern Spaanse bouw. De strakke lijnen, gladde oppervlakten, grote spiegelglazen ramen en het totaal ontbreken van enige ornamentiek kon dan misschien voor sommigen stijlvol en bevredigend ordelijk lijken, maar hij vond die architectuur saai, karakterloos en gevaarlijk dicht in de buurt komen van de goedkope witgekalkte dozen zoals je die in veel buurten in Zuid-Californië zag.

Toch, toen hij uit de auto stapte en Rachael over een donker looppad van Mexicaanse tegels, via een onverlichte veranda met geelbloeiende vetplanten en zwaar in bloem zittende azalea’s die vaag oplichtten in enorme stenen potten, naar de voordeur van het huis volgde, was Ben onder de indruk. Het was enorm – zeker bijna duizend vierkante meter woonruimte – op een uitgestrekt, nauwgezet aangelegd terrein. Vanuit het huis was naar het westen uitzicht op het grootste deel van Orange County, een uitgestrekt lichttapijt dat zich drieëntwintig kilometer ver naar de pikzwarte oceaan uitstrekte; overdag, bij helder weer, kon je waarschijnlijk helemaal tot aan Catalina kijken. Ondanks de soberheid in de architectuur gaf het huis van Leben indruk van rijkdom. Voor Ben klonken zelfs de krekels die in de struiken tjirpten anders dan die welke in de bescheidener buurten hun zang lieten horen, minder schril en met meer melodie, alsof hun minuscule hersentjes een bewustzijn herbergden van – en eerbied voor – hun omgeving.

Ben wist dat Eric Leben heel rijk was, maar op de een of andere manier drong dat besef pas nu goed tot hem door. Plotseling voelde hij wat het betekende om tientallen miljoenen dollars waard te zijn. Lebens weelde drukte op Ben als een heel echt gewicht.

Tot zijn negentiende had Ben Shadway nooit veel om geld gegeven. Zijn ouders waren niet rijk genoeg om zich bezig te houden met investeringen en ook niet arm genoeg om zich zorgen te maken over de betaling van de rekeningen van de volgende maand; evenmin hadden zij veel ambities gehad, waardoor rijkdom – of het ontbreken ervan – nooit een onderwerp van gesprek was geweest in het ouderlijke huis van Shadway. Maar toen Ben er twee jaar militaire dienst op had zitten, was zijn voornaamste interesse geld geweest: het verdienen, het investeren, het verzamelen van steeds groter wordende stapels.

Hij hield niet van geld om het geld. Hij gaf zelfs niet eens zo veel om de mooie dingen die je met geld kon kopen; Europese sportwagens, plezierjachten, Rolex-horloges en pakken van tweeduizend dollar hadden geen grote aantrekkingskracht op hem. Hij was gelukkiger met zijn minutieus gerestaureerde Thunderbird uit 1956 dan Rachael met haar nieuwe Mercedes, en hij kocht zijn pakken gewoon in de winkel van Harris & Frank. Sommige mannen hielden van geld door de macht die ze erdoor kregen, maar Ben was net zomin geïnteresseerd in macht over anderen als hij was in het leren van Swahili.

Voor hem maakte geld het voornamelijk mogelijk in de tijdmachine te stappen waardoor hij uiteindelijk veel door de jaren terug zou kunnen reizen naar een aantrekkelijker tijdvak: de jaren twintig, dertig en veertig, die voor hem zo veel interessants te bieden hadden. Tot dusver had hij lange dagen gemaakt, en maar weinig dagen vrij genomen. Maar hij was van plan het bedrijf binnen vijf jaar uit te bouwen tot een van de topmakelaardijen van Orange County, het daarna te verkopen en zo veel winst te maken dat hij het grootste deel van zijn leven, zo niet zijn hele verdere leven, gerieflijk uit kon zitten. Daarna kon hij zich bijna volledig wijden aan oude swing, oude films, de hardboiled detectiveverhalen waar hij van hield en zijn speelgoedtreinen.

Hoewel de depressiejaren zeker een derde besloegen van de periode waar Ben zich toe aangetrokken voelde, leek het hem een veel betere tijd dan tegenwoordig. In de jaren twintig, dertig en veertig waren er geen terroristen, was er geen atoomdreiging die het eind van de wereld betekende, geen noemenswaardige straatcriminaliteit, geen frustrerende snelheidslimiet van negentig kilometer per uur, geen polyester of maltbier. Televisie, de doos der dwazen en de vloek van de huidige samenleving, was aan het eind van de jaren veertig nog geen belangrijke sociale kracht. Tegenwoordig scheen de wereld een beerput van gemakkelijke seks, pornografie, stompzinnige fictie, geestloze en onelegante muziek. De tweede, derde en vierde decade van de eeuw waren zo fris en onschuldig in vergelijking met het heden, dat Bens nostalgie zich soms verhevigde naar een melancholisch verlangen, naar een diepe wens om voor zijn tijd geboren te zijn geweest.

En nu, terwijl de eerbiedige krekels hun trillende lied zongen in de verder vredige stilte van Lebens bezit, terwijl een warme wind geurend naar jasmijn over de op de zee uitkijkende heuvels en langs de lange veranda blies, kon Ben bijna geloven dat hij werkelijk teruggebracht was in de tijd, naar een elegantere, minder hectische tijd. Alleen de architectuur verpestte de vredige illusie.

En Rachaels pistool.

Dat verpestte de dingen ook.

Ze was een buitengewoon relaxte vrouw, die snel lachte en moeilijk kwaad werd, vol zelfvertrouwen waardoor ze niet gemakkelijk bang te maken was. Alleen een heel werkelijke en heel ernstige bedreiging kon haar ertoe brengen zich te bewapenen.

Voor ze uit de auto stapte, had ze het pistool uit haar tas gepakt en de veiligheidspallen overgezet. Ze waarschuwde Ben op zijn hoede te zijn en voorzichtig te blijven, hoewel ze weigerde precies te zeggen waarvoor hij op zijn hoede moest zijn en voorzichtig moest blijven. Haar angst was bijna tastbaar, toch wilde ze haar bezorgdheid niet delen en op die manier haar geest ontlasten; koppig bewaakte ze haar geheim zoals ze al de hele avond had gedaan.

Hij onderdrukte zijn ongeduld met haar; niet omdat hij het geduld van een heilige had, maar gewoon omdat hij geen andere keuze had dan haar op haar eigen tempo haar onthullingen te laten doen.

Bij de deur van het huis rommelde ze met haar sleutels, probeerde in het donker het slot en het sleutelgat te vinden. Toen ze een jaar geleden was weggegaan, had ze haar huissleutel gehouden, omdat ze had gedacht dat ze die nodig zou hebben als ze later terugkeerde om een paar dingen van zichzelf op te halen; een taak die onnodig was geworden toen Eric alles had laten inpakken en naar haar toe had laten sturen met een, zei ze, woest makend zelfvoldaan briefje waarin hij zijn zekerheid uitdrukte dat ze snel zou beseffen hoe stom ze was geweest en een verzoening zou zoeken.

Het koude, harde geknars van de metalen sleutel op het metalen slot riep een ongelukkig beeld op in Bens geest: een paar moorddadig scherpe, glinsterende messen die tegen elkaar geslepen werden.

Hij zag een inbraakalarm met indicatielampjes bij de deur, maar het systeem was duidelijk niet geactiveerd, want geen van de lampjes op het alarm brandde.

Terwijl Rachael met de sleutel in het slot bleef peuteren, zei Ben: ‘Misschien heeft hij de sloten laten veranderen toen je was vertrokken.’

‘Dat betwijfel ik. Hij was er zo zeker van dat ik vroeg of laat weer bij hem terug zou komen. Eric was een zeker mens.’

Ze vond het sleutelgat. De sleutel paste. Ze deed de deur open, stak nerveus haar hand naar binnen, knipte de lichten in de hal aan en liep het huis binnen met het pistool voor zich uit gehouden.

Ben volgde met het gevoel alsof de rollen van man en vrouw abusievelijk waren omgedraaid, met het gevoel alsof hij het wapen hoorde te hebben, met het gevoel een beetje dwaas te zijn als je het goed bekeek.

Het huis was heel erg stil.

‘Ik denk dat we alleen zijn,’ zei Rachael.

‘Wie verwachtte je te vinden?’ vroeg hij.

Ze gaf geen antwoord.

Hoewel ze net haar vermoeden had geuit dat ze alleen waren, liep ze verder met haar pistool in de aanslag.

Ze liepen langzaam van de ene naar de andere kamer, deden alle lichten aan en elke nieuwe onthulling van het interieur maakte het huis indrukwekkender. De kamers waren groot, hadden hoge plafonds, witte muren, waren luchtig, met Mexicaanse tegels op de vloer en talloze grote ramen; sommige hadden enorme open haarden van baksteen of keramische tegels; in enkele stonden eikenhouten kasten van een superieur vakmanschap. Een gezelschap van tweehonderd man zou gemakkelijk in de woonkamer en aangrenzende bibliotheek hebben gepast.

Het meubilair was net zo strak modern en functioneel als de tamelijk onaantrekkelijke architectuur. De gestoffeerde witte sofa’s en stoelen hadden totaal geen versieringen. Salontafels, bijzettafels en alle andere extra tafels waren ook helemaal onversierd, afgewerkt met spiegelend hoogglanzend vernis, sommige zwart en sommige wit.

De enige kleur en het enige contrast waren afkomstig van een rijke sortering schilderijen, stukken antiek en kunstvoorwerpen. Het neutrale decor was bedoeld als een niet opdringerige achtergrond waarin al die zaken van ongeëvenaarde schoonheid en waarde konden worden tentoongesteld, allemaal heel kunstig verlicht door indirecte lichtbronnen of strak gerichte minispotjes erboven. Boven een open haard hing een tegeltableau van vogels door William de Morgan dat was gemaakt (zei Rachael) voor tsaar Nicholaas I. Aan de ene kant een schitterend doek van Jackson Pollock. Aan de andere kant een uit marmer gesneden buste die dateerde uit de eerste eeuw voor Christus. Het oude was met het nieuwe vermengd in woeste, onconventionele, maar oogverblindende schikkingen. Hier een paneel van Kirman uit de negentiende eeuw dat de levens van de grote sjahs van Perzië uitbeeldde. Daar een gedurfd doek van Mark Rothko met slechts brede kleurbanen. Verderop een paar consoles van Lalique van kristallen herten waarop kostbare Ming-vazen stonden. Het effect was zowel adembenemend als schokkend; en allemaal bij elkaar was het meer een museum dan een huis.

Hoewel hij had geweten dat Rachael getrouwd was met een rijk man, en ook wist dat ze sinds deze ochtend een zeer welgestelde weduwe was, had Ben er helemaal niet over nagedacht wat haar rijkdom zou kunnen betekenen voor hun relatie. Nu trof haar nieuwe status hem als een elleboog in zijn zij, waardoor hij zich ongemakkelijk voelde. Rijk. Rachael was ontzettend rijk. Voor het eerst had die gedachte betekenis voor hem.

Hij besefte dat hij daar eens goed voor moest gaan zitten en er lang over na moest denken, dat hij met haar een eerlijk gesprek moest hebben over de invloed van zo veel geld, over de veranderingen die het ten goede en ten kwade tussen hen kon brengen. Maar dit was niet de tijd noch de gelegenheid om de zaak ter sprake te brengen en hij besloot het voorlopig uit zijn gedachten te bannen. Dat was niet gemakkelijk. Een vermogen van tientallen miljoenen was een krachtige magneet die voortdurend de geest aantrok, ongeacht hoeveel andere dringende zaken ook aandacht nodig hadden.

‘Heb je hier zes jaar gewoond?’ vroeg hij ongelovig terwijl ze door de koele, steriele kamers liepen, langs de precies gearrangeerde uitstallingen.

‘Ja,’ zei ze terwijl ze iets ontspande naarmate ze dieper in het huis kwamen zonder enige vorm van bedreiging te ontmoeten. ‘Zes lange jaren.’

Terwijl ze de witte, gewelfde kamers inspecteerden, begon de plek steeds minder op een huis te lijken en steeds meer op een enorme ijsmassa waarin de een of andere oercatastrofe tientallen verrukkelijke kunstvoorwerpen uit een andere, eerdere beschaving had achtergelaten.

Hij zei: ‘Het lijkt me zo... ongezellig.’

‘Eric gaf niet veel om een echt huis... een gezellig, leefbaar huis, bedoel ik. Hij was zich trouwens toch niet zo bewust van zijn omgeving. Hij leefde in de toekomst, niet in het heden. Het enige dat hij van zijn huis wilde, was dat het als monument diende voor zijn succes, en dat zie je hier.’

‘Ik zou jouw inbreng hier verwacht hebben... jouw zinnelijke stijl... overal, ergens, maar die is nergens te zien.’

‘Eric stond geen veranderingen in het decor toe,’ zei ze.

‘En kon je daarmee leven?’

‘Ik wel, ja.’

‘Ik kan me jou niet voorstellen als gelukkig in zo’n kil huis.’

‘O, het was niet zo slecht. Echt, dat was het niet. Er zijn hier veel ontzettend mooie dingen. En je kunt overal uren naar zitten kijken... over nadenken... en er een enorm plezier door voelen, zelfs spiritueel plezier.’

Het verbaasde hem altijd hoe Rachael zonder meer de positieve kant uit zelfs moeilijke omstandigheden wist te halen. Ze wrong elke druppel genot en verrukking uit een situatie en deed haar best de onplezierige aspecten te negeren. Haar op het heden gerichte, genotzoekende persoonlijkheid was een doeltreffende bewapening tegen de wisselvalligheden van het leven.

Aan de achterkant van de benedenverdieping, in de biljartkamer die uitzicht gaf op het zwembad, was het grootste object dat werd tentoongesteld een kunstig bewerkte biljarttafel uit het eind van de negentiende eeuw met klauwpoten en met randen van teakhout die waren ingelegd met halfedelstenen.

‘Eric speelde nooit,’ zei Rachael. ‘Hij heeft nog nooit een keu in zijn handen gehad. Het enige dat hem interesseerde was dat de tafel uniek in zijn soort was en dat hij meer dan dertigduizend dollar kostte. Het licht erboven is niet om beter te kunnen spelen, dat hangt om de tafel er zo voordelig mogelijk uit te laten komen.’

‘Hoe meer ik van dit huis zie, hoe beter ik hem begrijp,’ zei Ben, ‘maar hoe minder ik het snap waarom jij met hem getrouwd bent.’

‘Ik was jong, onzeker van mezelf, zocht misschien naar de vaderfiguur die ik nooit in m’n leven heb gehad. Hij was zo kalm. Hij had zo ontzettend veel zelfvertrouwen. In hem zag ik een man die alles kon, een man die voor zichzelf in welke steenharde bodem dan ook, een richel kon uithakken waar ik stabiliteit en veiligheid zou kunnen vinden. Toen dacht ik dat ik alleen maar dat wilde.’

In die woorden zat tevens de bekentenis dat haar vroege jeugd en puberteit op z’n zachtst gezegd moeilijk waren geweest, hetgeen een bevestiging was van het vermoeden dat Ben al maanden had. Ze sprak zelden over haar ouders of over haar schooltijd, en Ben geloofde dat die vormende ervaringen zo negatief waren geweest, dat ze het verleden haatte, de onzekere toekomst wantrouwde en als verdediging het vermogen ontwikkelde zich totaal te richten op de kleine en grote genietingen die het moment bood.

Hij wilde op het onderwerp doorgaan, maar voor hij iets kon zeggen veranderde de stemming abrupt. Een gevoel van dreigend gevaar dat bij hun binnenkomst zwaar in de lucht had gehangen, was minder geworden toen ze van de ene lege witte kamer naar de andere liepen met de groeiende overtuiging dat er geen binnendringer in het huis verscholen zat. Rachael richtte niet langer het pistool voor zich uit, en hield het langs haar lichaam met de loop op de vloer gericht. Maar de sfeer werd weer dreigender toen ze drie duidelijke vingerafdrukken en de afdruk van een deel van een hand op een leuning van een sofa zag, in de sneeuwwitte stof gedrukt met een donkere bourgognerode substantie die bij nadere inspectie weleens bloed kon zijn.

Ze hurkte naast de sofa neer en tuurde van dichtbij naar de afdrukken. Ben zag haar huiveren. Met een trillende stem fluisterde ze: ‘Hij is hier geweest, verdomme. Ik was hier al bang voor. O, god. Er is hier iets gebeurd.’ Ze raakte met een vinger de lelijke vlek aan, trok onmiddellijk met een ruk haar hand weer weg en huiverde. ‘Nat. Mijn god, het is nog nat.’

‘Wie is er hier geweest?’ vroeg Ben. ‘Wat is er gebeurd?’

Ze staarde naar haar vingertop waarmee ze de vlek had aangeraakt en haar gezicht was vertrokken van afschuw. Langzaam hief ze haar blik op en keek naar Ben die naast haar was gebukt, en een ogenblik dacht hij dat de angst zo’n piek had bereikt dat ze bereid was hem uiteindelijk alles te vertellen en zijn hulp in te roepen. Maar na een ogenblik zag hij de vastberadenheid en zelfbeheersing terugvloeien in haar ogen en in haar aantrekkelijke gezicht.

Ze zei: ‘Kom mee. Laten we de rest van het huis bekijken. En wees in ’s hemelsnaam voorzichtig.’

Hij volgde haar toen ze de zoektocht hervatte. Weer hield ze het pistool voor zich uit.

In de enorme keuken die bijna net zo goed uitgerust was als die van een groot restaurant, vonden ze gebroken glas verspreid op de vloer liggen. Een ruit van de openslaande deuren die uitkwam op de patio was ingeslagen.

‘Je hebt niets aan een alarmsysteem als je het niet gebruikt,’ zei Ben. ‘Waarom zou Eric weggaan en zo’n huis als dit onbeschermd achterlaten?’

Ze gaf geen antwoord.

Hij zei: ‘En heeft een man als hij geen vaste bedienden?’

‘Ja. Een aardig stel dat inwoont in het appartement boven de garage.’

‘Waar zijn ze? Zouden die geen inbraak hebben gehoord?’

‘Ze zijn maandag en dinsdag vrij,’ zei ze. ‘Ze gaan vaak naar Santa Barbara naar hun dochter en haar gezin.’

‘Inbraak,’ zei Ben terwijl hij een glasscherf zacht over de tegelvloer schopte. ‘Goed, kunnen we nu niet beter de politie bellen?’

Ze zei alleen maar: ‘Laten we boven gaan kijken.’ En zoals de sofa gekleurd was door bloed, was haar stem gekleurd door bezorgdheid. Maar erger nog: er hing een triestheid om haar heen, een grimmige en sombere stemming waardoor het heel gemakkelijk was te denken dat ze misschien nooit meer zou lachen.

De gedachte dat Rachael nooit meer zou lachen was onverdraaglijk.

Ze beklommen voorzichtig de trap, bereikten de gang boven en controleerden de kamers op de eerste verdieping met een behoedzaamheid die ze ook gehad zouden hebben bij het ontwarren van een touw van een kilometer dat in de knoop zat met de wetenschap dat er een gifslang in de warboel verscholen zat.

Aanvankelijk was alles in orde en ontdekten ze niets ongewoons – tot zij de grote slaapkamer binnenkwamen, die een en al chaos was. De inhoud van de inloopkast – hemden, broeken, truien, schoenen, pakken, dassen en nog meer – lag in een verscheurde en wanordelijke bende door elkaar. Lakens, een witte gewatteerde sprei en kussens waar het dons uitkwam lagen verspreid over de vloer. De matras was van de springveren getild die half uit het ledikant waren gerukt. Twee zwarte keramische lampen waren stukgegooid, de kappen gescheurd en daarna kennelijk vertrapt. Enorm kostbare schilderijen waren van de muur gerukt en aan repen gesneden, onherstelbaar beschadigd. Van een stel elegante stoelen in Klismos-stijl lag er een omgekeerd en was de ander tegen de muur geslagen tot er enorme happen pleisterwerk uit waren gevallen en de stoel zelf tot splinters was teruggebracht.

Ben voelde de huid op zijn arm tintelen van het kippenvel en een ijzige stroom liep sidderend langs zijn nek.

Eerst dacht hij dat de vernietiging was gepleegd door iemand die methodisch op zoek was geweest naar iets van waarde, maar bij nader inzicht besefte hij dat dat niet het geval was. Degene die het had gedaan, was duidelijk in een blinde woede geweest en had op gewelddadige manier de slaapkamer aan puin geslagen met een kwaadaardige vreugde of in een aanval van haat. De indringer was iemand geweest met een enorme kracht en weinig verstand. Iets vreemds. Iemand die grenzeloos gevaarlijk was.

Met een roekeloosheid die duidelijk voortkwam uit angst dook Rachael de aangrenzende badkamer in, een van de slechts twee plaatsen in het huis die ze nog niet hadden doorzocht, maar de binnendringer was ook daar niet. Ze kwam weer de slaapkamer in en keek trillend en bleek naar de puinhoop.

‘Inbraak en nu vandalisme,’ zei Ben. ‘Moet ik de politie bellen of doe jij het?’

Ze gaf geen antwoord, maar liep de laatste ruimte in die ze nog niet gecontroleerd hadden, de enorme inloopkast, en keerde een ogenblik later met gefronst gezicht terug. ‘De muurkluis is opengemaakt en leeggehaald.’

‘Roof ook nog. Nu moeten we de politie bellen, Rachael.’

‘Nee,’ zei ze. De treurigheid die om haar heen had gehangen als een grijze en doorweekte mantel begon nu nadrukkelijk deel uit te maken van haar blik, en hing als een doffe glans over die gewoonlijk schitterende, groene ogen.

Ben raakte meer verontrust door die trieste blik dan hij door haar angst was geweest, want die gaf een verdwijnende hoop aan. Rachael, zijn Rachael, die nooit tot wanhoop in staat had geleken, en het was voor hem onverdraaglijk haar zo wanhopig te zien.

‘Geen politie,’ zei ze.

‘Waarom niet?’ zei Ben.

‘Als ik er politie bij haal, wordt hij zeker vermoord.’

Hij knipperde met zijn ogen. ‘Wat? Vermoord? Door de politie? Wat bedoel je, verdomme?’

‘Nee, niet door de politie.’

‘Door wie dan? Waarom?’

Terwijl ze nerveus op de nagel van haar linkerduim kauwde, zei ze: ‘Ik had je nooit hier mee naartoe moeten brengen.’

‘Je zit aan me vast, Rachael, echt, wordt het nu geen tijd dat je me wat meer vertelt?’

Terwijl ze zijn vraag negeerde, zei ze: ‘Laten we naar de garage gaan en kijken of er een van de auto’s ontbreekt,’ en ze schoot de kamer uit, waardoor hij geen andere keuze had dan zwak protesterend achter haar aan te gaan.

Een witte Rolls-Royce. Een Jaguar sedan, net zo diepgroen als Rachaels ogen. Dan twee lege plaatsen. En op de laatste plaats een vuile, afgereden Ford van tien jaar oud met een gebroken antenne.

Rachael zei: ‘Daar hoort een zwarte Mercedes 560 SEL te staan.’ Haar stem weerkaatste tegen de muren van de lange garage. ‘Eric is er vanochtend mee naar onze afspraak met de advocaten gereden. Na het ongeluk... toen Eric dood was, zei Herb Tuleman... de advocaat... dat hij de auto hierheen zou laten brengen en achter zou laten in de garage. Herb is te vertrouwen. Hij doet altijd wat hij zegt. Ik weet zeker dat hij teruggebracht is. En nu is hij weg.’

‘Autodiefstal,’ zei Ben. ‘Hoelang moet de lijst misdaden worden voordat je ermee instemt de politie te bellen?’

Ze liep naar het laatste vak waar de gedeukte Ford stond geparkeerd in het schelle blauwachtige schijnsel van een tl-balk aan het plafond. ‘En deze hoort hier helemaal niet. Die is niet van Eric.’

‘Daar is de inbreker waarschijnlijk mee gekomen,’ zei Ben. ‘Hij besloot hem te ruilen voor de Mercedes.’

Duidelijk met tegenzin en met het pistool geheven, maakte ze een van de voorportieren van de Ford open; het kraakte, en ze keek naar binnen. ‘Niets.’

Hij zei: ‘Wat had je verwacht?’

Ze deed een van de achterportieren open en tuurde op de achterbank.

Weer was er niets te vinden.

‘Rachael, dat stommetje spelen van je wordt heel erg irritant.’

Ze liep terug naar het portier naast het stuur, dat ze als eerste had geopend. Ze deed het weer open, keek naar binnen langs het stuur, zag de sleutels in het contact en haalde ze eruit.

‘Rachael, verdomme.’

Haar gezicht was meer dan alleen maar verontrust. De barse uitdrukking leek in vlees gehouwen dat eigenlijk steen was en dat tot het einde der dagen op haar gezicht zou blijven zitten.

Hij volgde haar naar de kofferbak. ‘Wat zoek je nu?’

Bij de achterkant van de Ford, terwijl ze met de sleutels rommelde, zei ze: ‘De indringer zou hem niet hier hebben achtergelaten als hij naar hem terug te leiden was. Een inbreker laat niet zo’n duidelijk spoor achter. Op geen enkele manier. Dus misschien is hij hier in een gestolen auto naartoe gekomen die niet naar hem teruggeleid kon worden.’

Ben zei: ‘Waarschijnlijk heb je gelijk. Maar je zult de autopapieren niet in de kofferbak vinden. Laten we het dashboardkastje proberen.’

Terwijl ze de sleutel in het slot van de kofferbak stak, zei ze: ‘Ik zoek de autopapieren niet.’

‘Wat dan?’

Terwijl ze de sleutel omdraaide, zei ze: ‘Ik weet het eigenlijk niet. Behalve...’

Het slot klikte. Het kofferdeksel wipte een paar centimeter open.

Ze maakte hem helemaal open.

Op de bodem van de kofferbak lag een dunne plas bloed.

Rachael liet een zacht jammerend geluid horen.

Ben kwam dichterbij en zag in een hoek van de ondiepe kofferbak een blauwe damesschoen met een hoge hak op zijn kant liggen. In een andere hoek lag een damesbril waarvan de neusbrug kapot was, een glas ontbrak en het andere glas gebroken was.

‘O, mijn god,’ zei Rachael, ‘hij heeft niet alleen de auto gestolen. Hij heeft de vrouw die erin reed vermoord. Hij heeft haar vermoord en het lichaam hierin gestopt tot hij in de gelegenheid was het op te ruimen. En waar houdt het nu op? Waar houdt het op? Wie houdt hem tegen?’

Hoewel hevig ontdaan door wat ze hadden gevonden, was Ben zich ervan bewust dat toen Rachael ‘hem’ zei, ze het over iemand anders had dan over een onbekende inbreker. Haar angst was veel gerichter dan dat.

7

Smerige spelletjes

Twee sneeuwwitte nachtvlinders fladderden rond het tl-licht aan het plafond, en tikten tegen de koele buizen alsof ze gefrustreerd werden in hun aandrang de vlam te vinden om zelfmoord te plegen. Hun schaduwen, enorm vergroot, schoten heen en weer over de muren, over de Ford, over de rug van de hand die Rachael bij haar gezicht hield.

De metaalachtige geur van bloed steeg op uit de open kofferbak van de auto. Ben deed een stap naar achteren om de nare geur niet te ruiken.

Hij zei: ‘Hoe wist je het?’

‘Wist ik wat?’ vroeg Rachael, haar ogen nog steeds gesloten, haar hoofd nog steeds gebogen, terwijl het roodbruine, koperkleurige haar naar voren viel en haar gezicht half verborg.

‘Je wist wat je misschien in de kofferbak zou vinden. Waardoor?’

‘Nee. Ik wist het niet. Ik was half bang dat ik... iets zou vinden. Iets anders. Maar niet dit.’

‘Wat verwachtte je dan?’

‘Misschien wel iets ergers.’

‘Zoals wat?’

‘Vraag het me niet.’

‘Ik heb het je al gevraagd.’

De zachte lijfjes van de motten tikten tegen de met vuur gevulde glazen buizen boven hun hoofd. Tap-tap-tik-tap.

Rachael deed haar ogen open, schudde haar hoofd, begon weg te lopen van de gedeukte Ford. ‘Laten we hier weggaan.’

Hij greep haar bij de arm. ‘We moeten nu de politie bellen. En je zult hun alles moeten vertellen over wat je weet dat er hier gaande is. Dus je kunt het mij net zo goed als eerste vertellen.’

‘Geen politie,’ zei ze, niet bereid of niet in staat hem aan te kijken.

‘Ik wilde daarin met je meegaan. Tot nu.’

‘Geen politie,’ hield ze aan.

‘Maar er is iemand dood!’

‘Er is geen lichaam.’

‘Jezus, is het bloed niet voldoende?’

Ze draaide zich naar hem om en keek hem uiteindelijk in de ogen. ‘Benny, alsjeblieft, alsjeblieft, ga niet met mij in discussie. We hebben geen tijd om te discussiëren. Als het lichaam van die arme vrouw in de kofferbak had gelegen, was het misschien anders geweest en hadden we misschien de politie kunnen bellen, omdat ze met een lichaam iets hebben om van uit te gaan en ze heel wat sneller iets zouden ondernemen. Maar zonder lichaam om zich op te richten, zullen ze een heleboel vragen stellen, eindeloze vragen en ze zullen de antwoorden die ik ze kan geven, niet geloven, waardoor ze een heleboel tijd verliezen. Maar er is geen tijd te verliezen omdat gauw mensen naar mij op zoek zullen zijn... gevaarlijke mensen.’

‘Wie?’

‘Als ze al niet naar me op zoek zijn. Ik denk niet dat ze al kunnen weten dat het lichaam van Eric vermist wordt, nog niet, maar als ze erover hebben gehoord, zullen ze hier komen. We moeten weg.’

‘Wie?’ vroeg hij geïrriteerd. ‘Wie zijn het? Waar zitten ze achteraan? Wat willen ze? In ’s hemelsnaam, Rachael, vertel het me.’

Ze schudde haar hoofd. ‘Onze afspraak was dat je met me mee kon komen, maar dat ik geen vragen zou beantwoorden.’

‘Ik heb die belofte niet gedaan.’

‘Benny, verdomme, mijn leven staat op het spel.’

Ze was ernstig; ze meende het; ze was wanhopig bang voor haar leven en dat was voldoende om Bens vastberadenheid te breken en hem mee te laten werken. Smekend zei hij: ‘Maar de politie zou bescherming kunnen bieden.’

‘Niet tegen de mensen die er misschien achter me aan komen.’

‘Je klinkt alsof je door duivels achterna wordt gezeten.’

‘Minstens.’

Ze omhelsde hem snel, kuste hem licht op de mond.

Ze voelde goed in zijn armen. Hij was hevig ontdaan door de gedachte dat zijn toekomst zonder haar zou zijn.

Rachael zei: ‘Je bent fantastisch. Om me te willen steunen. Maar ga naar huis. Stap eruit. Laat me de dingen zelf afhandelen.’

‘Daar is verdomd weinig kans op.’

‘Bemoei je er dan niet mee. Laten we gaan.’

Terwijl ze zich van hem losmaakte, liep ze terug door de garage waar vijf auto’s konden staan naar de deur die het huis in leidde.

Een mot viel van het licht weg en dwarrelde tegen zijn gezicht alsof zijn gevoelens voor Rachael op dat moment helderder waren dan de tl-buizen. Hij veegde hem weg.

Hij sloeg het deksel van de kofferbak van de Ford dicht, liet het bloed opdrogen en de gruwelijke geur indikken.

Hij liep achter Rachael aan.

Aan de andere kant van de garage, bij de deur die het huis in leidde via de waskamer, bleef ze staan en staarde naar iets op de vloer. Toen Ben bij haar was, zag hij een paar weggegooide kleren in de hoek liggen die ze geen van tweeën hadden gezien toen ze de garage binnenkwamen. Het waren een paar zachte, witte plastic schoenen met witte rubberen zolen en hakken en brede witte veters. Een ruime bleekgroene katoenen broek met een koord om het middel. En een los hemd met korte mouwen dat kleurde bij de broek.

Toen hij opkeek van de kleren zag hij dat Rachaels gezicht niet langer alleen maar bleek en wasachtig was. Het leek bestoven met as. Grijs. Verschroeid.

Ben keek weer naar de stapel kleren. Hij besefte dat het kleding was die chirurgen droegen als ze de operatiekamer binnengingen, wat ze ziekenhuiswit noemden. Ziekenhuiswit was ooit echt wit geweest, maar tegenwoordig had het gewoonlijk deze zachte tint groen. Niet alleen chirurgen droegen het. Veel van het andere ziekenhuispersoneel gaf de voorkeur aan hetzelfde uniform. Bovendien had hij pas nog in het lijkenhuis de assistenten van de patholoog en de bewakers in precies dezelfde soort kleding gezien.

Rachael haalde diep sissend adem door haar opeengeklemde tanden, huiverde en liep het huis in.

Ben aarzelde, staarde aandachtig naar het achtergelaten paar schoenen en de hoop kleren. Gefixeerd door de zachtgroene tint. Half gebiologeerd door het willekeurige patroon van zachte vouwen en kreukels in het materiaal. Zijn geest tolde. Zijn hart dreunde. Ademloos overdacht hij de consequenties.

Toen hij ten slotte de betovering verbrak en zich achter Rachael aan haastte, ontdekte Ben dat het zweet over zijn hele gezicht was uitgebroken.

Rachael reed veel te snel naar het gebouw van Geneplan in Newport Beach. Ze reed de auto met een grote vaardigheid, maar Ben was blij een veiligheidsgordel om te hebben. Omdat hij eerder bij haar in een auto had gezeten, wist hij dat ze van rijden zelfs nog meer genoot dan van de meeste andere dingen in het leven; ze genoot van snelheid en was opgetogen door de wendbaarheid van de SL. Maar vanavond had ze te veel haast om enig plezier uit haar rijstijl te halen, en hoewel ze niet bepaald roekeloos reed, nam ze sommige bochten met zo’n hoge snelheid en veranderde ze zo plotseling van rijbaan dat ze niet van bedeesdheid beticht kon worden.

Hij zei: ‘Zijn je problemen zodanig dat je de politie er niet bij kunt halen? Is dat het?’

‘Bedoel je... of ik bang ben dat de politie iets over mij heeft?’

‘Ja?’

‘Nee,’ zei ze zonder te aarzelen op een toon die absoluut oprecht leek.

‘Omdat het, als je op de een of andere manier met de verkeerde mensen in aanraking bent gekomen, nooit te laat is om terug te keren.’

‘Daar heeft het niets mee te maken.’

‘Goed. Ik ben blij het te horen.’

Het vage schijnsel dat opgloeide van de meters en instrumenten op het dashboard was net voldoende om haar gezicht zacht te verlichten, maar niet genoeg om de spanning in haar te laten zien of de ongezonde grijsheid die de angst aan haar gelaatskleur had toegevoegd. Ze zag er nu uit zoals Ben altijd aan haar dacht als ze van elkaar gescheiden waren: adembenemend.

Onder andere omstandigheden, met een andere bestemming zou het moment iets zijn geweest uit een perfecte droom of uit een van die fantastische oude films. Want wat was er eigenlijk opwindender en nog erotischer dan het samenzijn met een verrukkelijke vrouw in een glanzende sportwagen, scheurend door de nacht naar de een of andere romantische bestemming waar ze de knusse contouren van de kuipstoeltjes konden verlaten en inruilen voor koele lakens, terwijl de opwinding van de hoge snelheid hen had voorbereid op een heftig gepassioneerde vrijpartij.

Ze zei: ‘Ik heb niets verkeerds gedaan, Benny.’

‘Ik dacht ook niet echt dat je dat had gedaan.’

‘Je insinueerde...’

‘Ik moest het vragen.’

‘Zie ik er voor jou uit als een boef?’

‘Je ziet eruit als een engel.’

‘Ik loop niet het gevaar in de gevangenis terecht te komen. Het ergste dat met mij kan gebeuren, is dat ik uiteindelijk slachtoffer word.’

‘Dat zal ik zeker niet laten gebeuren.’

‘Je bent echt heel lief,’ zei ze. Ze haalde haar blik even van de weg af en wierp hem een dunne glimlach toe. ‘Heel lief.’

De glimlach bleef beperkt tot haar lippen en verjoeg de angst niet uit de rest van haar gezicht, bereikte zelfs niet haar verontruste ogen. En hoe lief ze hem ook vond, ze was nog steeds niet bereid enig geheim met hem te delen.

Ze bereikten Geneplan om halftwaalf.

Het hoofdkwartier van het bedrijf van dr. Eric Leben was een gebouw van vier verdiepingen met glazen wanden in een duur zakencentrum bij Jamboree Road in Newport Beach, qua stijl onregelmatig van ontwerp met zes kanten die niet helemaal van gelijke lengte waren en met een modernistische luifel van gepolijst marmer. Gewoonlijk had Ben een hekel aan dergelijke architectuur, maar met tegenzin moest hij toegeven dat het hoofdkantoor van Geneplan een zekere aantrekkelijkheid bezat door de gewaagde stijl die het vertoonde. De parkeerplaats was in vakken verdeeld door lange plantenbakken die vol zaten met hanggeraniums vol wijnrode en witte bloemen. Het gebouw werd ook omgeven door een indrukwekkende hoeveelheid groen met kunstig gerangschikte palmbomen. Zelfs op dit late uur waren de bomen, de grond en het gebouw verlicht door slim geplaatste schijnwerpers die een zeker dramatisch gewicht aan het gebouw gaven.

Rachael reed haar Mercedes naar de achterkant van het gebouw waar een korte toegangsweg afliep naar een grote, bronskleurige deur die duidelijk bedoeld was om toegang te verlenen aan vrachtwagens die hun bestellingen afleverden aan een inwendig laadperron op kelderniveau. Ze reed naar beneden en parkeerde bij de deur, onder het niveau van de begane grond, waar aan beide kanten betonnen muren opstaken. Ze zei: ‘Als iemand het idee krijgt dat ik misschien naar Geneplan ben en als ze langsrijden op zoek naar mijn auto, zullen ze hem hier beneden niet zien.’

Terwijl hij uit de auto stapte, merkte Ben hoeveel koeler en aangenamer de nacht in Newport Beach was, zo veel dichter bij de zee dan Santa Ana of Villa Park. Ze waren te ver van de zee af – een paar kilometer – om de golven te horen of het zout en het zeewier te ruiken, maar de invloed van de Stille Oceaan was toch merkbaar.

Een kleinere deur, ter hoogte van een mens, zat in de muur naast de grote ingang en gaf ook toegang tot de kelderverdieping. Er zaten twee sloten op.

Toen Rachael nog met Eric samen was, had ze voor hem, als hij zelf geen tijd had of om welke reden dan ook een ondergeschikte niet vertrouwde met de taak, boodschappen van en naar Geneplan gedaan, waardoor ze ooit in het bezit was geweest van de sleutels. Maar op de dag dat ze bij hem weg was gegaan, had ze de sleutels op een kleine tafel in de hal van het huis in Villa Park gelegd. Vanavond had ze die precies daar waar ze die een jaar geleden had achtergelaten bedekt onder een dunne stoflaag weer teruggevonden, op de tafel naast een grote Japanse vaas van goudemaille uit de negentiende eeuw. Het was duidelijk dat Eric het dienstmeisje opdracht had gegeven de sleutels geen centimeter te verplaatsen. Hij moest het idee hebben gehad dat het voor Rachael, als ze naar hem terug kwam kruipen en ze zag liggen, een subtiele vernedering moest zijn geweest. Gelukkig had ze hem die ziekmakende bevrediging niet geschonken.

Duidelijk was Eric Leben een uiterst arrogante klootzak geweest en Ben was blij dat hij de man nooit had ontmoet.

Rachel maakte de stalen deur open, stapte het gebouw in en knipte de lichten aan van de kleine ondergrondse laadruimte. In de betonnen muur zat een doos met een alarm. Ze toetste een reeks cijfers in op het toetsenbord. Het stel brandende rode lichtjes knipperde uit en een groen lichtpuntje ging branden, dat aangaf dat het systeem gedeactiveerd was.

Ben volgde haar naar het eind van de ruimte die om veiligheidsredenen van de rest van de ondergrondse verdieping was afgegrendeld. Bij de volgende deur zat weer een alarm voor een ander systeem, onafhankelijk van het systeem dat de buitendeur bewaakte. Ben keek toe terwijl ze het uitzette met een andere cijfercombinatie.

Ze zei: ‘De eerste is gebaseerd op Erics geboortedatum, deze op die van mij. Er komen er nog meer.’

Ze liepen verder met behulp van de straal van de zaklantaarn die Rachael had meegenomen uit het huis in Villa Park, want ze wilde geen lichten aandoen die van buitenaf konden worden gezien.

‘Maar jij hebt alle recht om hier te zijn,’ zei Ben. ‘Jij bent zijn weduwe en je hebt bijna zeker alles geërfd.’

‘Ja, maar als de verkeerde mensen langskomen en lichten zien branden, zullen ze denken dat ik het ben en dan komen ze binnen om mij te grijpen.’

Hij wenste vurig dat ze hem eens zou vertellen wie die ‘verkeerde mensen’ waren, maar hij paste er wel voor om het te vragen. Rachael liep snel, wilde dolgraag in handen krijgen waarvoor ze naar deze plek toe was gegaan en daarna vertrekken. Ze zou hier niet meer geduld hebben voor zijn vragen dan ze had gehad in het huis in Villa Park.

Terwijl hij met haar meeliep door de rest van de kelderverdieping naar de lift, en naar boven naar de eerste verdieping, raakte Ben in toenemende mate geïntrigeerd door het buitengewone beveiligingssysteem dat er na de normale kantoortijden werd ingeschakeld. Er moest een derde alarm onklaar gemaakt worden voordat de lift naar de kelderverdieping kon worden gevraagd. Op de eerste verdieping kwamen ze uit de lift in een ontvangsthal, ook ontworpen met beveiliging in het achterhoofd. In de straal van het zoeklicht van Rachael zag Ben een met een voorstelling versierd beige tapijt, een bureau van oogverblindend koper met een bruin marmeren blad voor de receptionist, een stuk of zes koperen stoelen met leren bekleding voor bezoekers, salontafels van koper en glas en drie grote metafysische schilderijen die misschien van Martin Green waren; maar zelfs als het licht van de zaklantaarn er niet was geweest, zou hij de bloedrode alarmlichten in de duisternis hebben gezien. Drie glanzende koperen deuren – waarschijnlijk met een harde kern en werkelijk ondoordringbaar – leidden weg van de hal en naast elk ervan gloeiden lichtjes van een alarm.

‘Dit is niets vergeleken bij de voorzorgsmaatregelen die er op de tweede en derde verdieping zijn,’ zei Rachael.

‘Wat is daar?’

‘De computers en dubbele onderzoeksdatabanken. Elke centimeter is gedekt door infrarood-, geluids- en bewegingsdetectors.’

‘Gaan we daarnaartoe?’

‘Dat hoeven we gelukkig niet. En we hoeven ook niet naar Riverside County, godzijdank.’

‘Wat is er in Riverside?’

‘De eigenlijke onderzoekslaboratoria. De hele onderneming is ondergronds, niet alleen voor biologische isolatie, maar ook voor een betere beveiliging tegen industriële spionage.’

Ben was zich bewust dat Geneplan marktleider was in de felst concurrerende en snelst groeiende industrie in de wereld. De dolle ren om eerste te zijn met een nieuw product, gekoppeld aan de natuurlijke concurrentiedrang van het soort mensen dat zich door industrie voelt aangetrokken, maakte het noodzakelijk handelsgeheimen en productontwikkeling te bewaken met een zorg die ronduit paranoïde was. Toch was hij er niet helemaal op voorbereid dat de elektronische beveiliging van Geneplan was ontworpen om een veste te verdedigen tegen belegeraars.

Dr. Eric Leben was specialist in recombinant DNA, een van de briljantste figuren in de snel groeiende wetenschap van celsplitsing. En Geneplan was een van de bedrijven aan de grens van de uiterst winstgevende bio-industrie die sinds het eind van de jaren zeventig uit deze nieuwe wetenschap was gegroeid.

Eric Leben en Geneplan hadden kostbare patenten op een verscheidenheid aan genetisch gemanipuleerde micro-organismen en nieuwe plantenrassen, zoals onder meer: een microbe die een uiterst effectief hepatitisvaccin produceerde, en dat op het moment in het proces zat van het verkrijgen van een FDA-waarmerk, maar dat zeker met een jaar goedgekeurd zou worden en op de markt zou worden gebracht; een andere, door de mens gemaakte microbe-‘fabriek’ die een supervaccin produceerde tegen alle soorten herpes; een nieuwe maïsvariëteit die zelfs gedijde als hij werd geïrrigeerd met zout water, waardoor het boeren mogelijk werd overvloedige oogsten te krijgen op droge stukken land binnen pompafstand van de zeekust waar voorheen niets had willen groeien; een nieuw ras van iets bewerkte sinaasappelen en citroenen die genetisch zo waren aangepast dat ze ongevoelig waren voor fruitvliegjes, citruspest en andere ziektes, waardoor de behoefte aan grote hoeveelheden pesticiden in de industrie van citrusvruchten werd geëlimineerd. En elk van die patenten afzonderlijk was misschien wel tientallen of zelfs honderden miljoenen dollars waard, en Ben veronderstelde dat het alleen maar uit het oogpunt van voorzichtigheid was dat Geneplan zo paranoïde was en een klein fortuin spendeerde om de onderzoeksgegevens te bewaken die hadden geleid tot de creatie van elk van die levende goudmijnen.

Rachael liep naar de middelste van de drie deuren, deactiveerde het alarm en gebruikte een andere sleutel om het slot open te maken.

Toen Ben achter haar aan door de deur liep en hem dichtduwde, merkte hij dat hij enorm zwaar was en niet in beweging te brengen zou zijn geweest, als hij niet in perfect evenwicht was opgehangen aan intelligent ontworpen kogellagerscharnieren.

Ze bracht hem door een reeks donkere en stille gangen en door andere deuren naar Erics privévertrekken. Daar had ze weer een code nodig voor het laatste alarm.

In het heilige der heiligen ten slotte stak ze snel een enorm groot antiek Chinees tapijt in roze en beige over naar het massieve bureau van Eric. Het was net zo ultramodern als dat van de receptionist van het bedrijf in de hal aan de voorkant, maar zelfs nog wonderbaarlijker en duurder, gemaakt van zeldzaam goud dooraderd marmer en gepolijst malachiet.

De heldere maar smalle lichtbundel van de zaklantaarn liet alleen het midden van de grote kamer zien toen Rachael erdoorheen liep, dus Ben ving slechts glimpen en beschaduwde indrukken op van het interieur. Het leek zelfs nog modernistischer dan de andere onderkomens van Eric Leben, eigenlijk ronduit futuristisch.

Ze legde onder het langslopen haar tas en het pistool op het bureau, liep naar de muur erachter waar Ben bij haar kwam staan. Ze liet de zaklantaarn over het schilderij van een meter twintig bij een meter twintig spelen: brede banden donkergeel en een bijzonder deprimerend grijs gescheiden door een dunne baan kastanjebruin, donker als bloed.

‘Ook van Rothko?’ vroeg Ben.

‘Ja. En met een belangrijke extra functie naast dat van kunstwerk.’

Ze liet haar vingers onder de glanzende stalen lijst glijden en voelde langs de onderkant. Een schakelaar klikte en het grote schilderij zwaaide van de muur weg waaraan het stevig bevestigd was in plaats van dat het opgehangen was aan een draad. Achter de scharnierende Rothko zat een grote muurkluis met een ronde deur van ongeveer zestig centimeter in diameter. De stalen voorkant, wijzerplaat en hendel glommen.

‘Banaal,’ zei Ben.

‘Niet echt. Het is geen alledaagse kluis. Hij is gevat in tien centimeter dik staal, een voorkant en deur van vijftien centimeter. Niet zomaar in de muur geplaatst, maar aan de stalen balken van het gebouw gelast. Heeft niet één maar twee combinaties nodig, de eerste vooruit, de andere tegengesteld. Brandvrij en werkelijk bestand tegen explosies ook.’

‘Wat bewaart hij daar... de zin van het leven?’

‘Wat geld, denk ik, zoals in de kluis bij hem thuis,’ zei ze terwijl ze Ben de zaklantaarn gaf. Ze draaide aan de schijf en begon aan de eerste combinatie. ‘Belangrijke papieren.’

Hij richtte het licht op de kluisdeur. ‘Goed, dus waar zitten we precies achteraan? Het geld?’

‘Nee. Een dossier. Misschien een ringband vol aantekeningen.’

‘Wat staat erin?’

‘De essenties van een belangrijk onderzoeksproject. Min of meer een abstractie van de ontwikkelingen tot nu, inclusief kopieën van de regelmatige verslagen van Morgan Lewis aan Eric. Lewis is projecthoofd. En met een beetje geluk ligt Erics persoonlijke dagboek over het project hier ook in. Al zijn praktische en filosofische gedachten over het onderwerp.’

Ben was verrast dat ze antwoord had gegeven. Was ze dan eindelijk bereid hem ten minste van een paar geheimen op de hoogte te brengen?

‘Welk onderwerp?’ vroeg hij. ‘Waar gaat dit speciale onderzoeksproject eigenlijk over?’

Ze gaf geen antwoord, maar veegde haar bezwete vingers af aan haar blouse voordat ze de schijf van de kluis terugdraaide naar het eerste getal van de tweede combinatie.

‘Waar gaat het over?’ hield hij aan.

‘Benny, ik moet me concentreren,’ zei ze. ‘Als ik over een van de getallen heen schiet, moet ik helemaal opnieuw beginnen en de eerste combinatie er weer in brengen.’

Hij had alles gekregen wat hij zou krijgen, dat ene kleine beetje over het dossier. Maar omdat hij geen zin had er zomaar wat bij te blijven staan en toch niets anders te doen had dan wat druk op haar uit te oefenen, zei hij: ‘Er moeten honderden onderzoeksdossiers zijn over tientallen projecten, dus als hij alleen maar een ervan hier bewaart, zal het betrekking hebben op het belangrijkste waar Geneplan momenteel mee bezig is.’

Met iets samengeknepen ogen en haar tong tussen haar tanden naar buiten gestoken, richtte ze al haar aandacht op haar werk aan de schijf.

‘Iets groots,’ zei hij.

Ze zei niets.

Hij zei: ‘Of het is een onderzoek dat ze voor de overheid doen, voor de militairen. Iets dat heel erg gevoelig ligt.’

Rachael zette het laatste getal erin, draaide aan de hendel, opende de kleine stalen deur en zei: ‘O, verrek.’

De kluis was leeg.

‘Ze waren ons hier voor,’ zei ze.

‘Wie?’ vroeg Ben.

‘Ze moeten vermoed hebben dat ik het wist.’

‘Wie vermoedde het?’

‘Anders zouden ze zich niet zo snel van het dossier hebben ontdaan,’ zei ze.

‘Wie?’ zei Ben.

‘Verrassing,’ zei een man achter hen.

Terwijl Rachael naar adem snakte, was Ben zich al aan het omdraaien, zoekend naar de binnendringer. De straal van de zaklantaarn trof een lange, kale man in een geelbruin vrijetijdspak en een groen met wit gestreept hemd. Zijn hoofd was zo volledig zonder haar, dat hij het geschoren moest hebben. Hij had een vierkant gezicht met een brede mond en wilskrachtige neus, Slavische jukbeenderen en grijze ogen in de tint van vuil ijs. Hij stond aan de andere kant van het bureau. Hij leek op wijlen Otto Preminger, de filmregisseur. Man van de wereld ondanks zijn vrijetijdskleding. Duidelijk intelligent. In wezen gevaarlijk. Hij had het pistool geconfisqueerd dat Rachael samen met haar tas had neergelegd toen ze het kantoor was binnengekomen.

Erger nog, de man hield een Smith & Wesson Model 19 Combat Magnum in zijn hand. Ben kende dit soort revolver, en had er een diep respect voor. Het was een heel nauwgezet geconstrueerd wapen, met een loop van tien centimeter, een kamer voor de .357 Magnum kogel, woog ongeveer een kilo en was zo nauwkeurig en krachtig dat hij zelfs voor de hertenjacht gebruikt kon worden. Geladen met Hollow Point-kogels of met patronen die door bepantsering heen drongen was het een van de dodelijkste handwapens van de wereld, dodelijker dan de meeste.

In de straal van de zaklantaarn glinsterden de grijze ogen van de binnendringer vreemd.

‘Licht aan,’ zei de kale man met een kleine stemverheffing en ogenblikkelijk knipten de lichten aan het plafond aan, duidelijk aangesloten op een door stem geactiveerde schakelaar, wat aansloot bij Eric Lebens voorkeur voor ultramodern ontwerp.

Rachel zei: ‘Vincent, doe de revolver weg.’

‘Ik ben bang dat ik dat niet kan doen,’ zei de kale man. Hoewel zijn hoofd helemaal kaal was, zat er op de rug van zijn grote hand een heleboel haar, bijna als een vacht, en het groeide zelfs op de vingers tussen de knokkels.

‘Je hoeft geen geweld te gebruiken,’ zei Rachael.

Vincents glimlach was wrang en schonk een koude kwaadaardigheid aan zijn brede gezicht. ‘O, ja? Geen geweld nodig? Ik denk dat je daarom een pistool bij je had,’ zei hij terwijl hij de .32 ophield die hij van het bureau had gepakt.

Ben wist dat de S&W Combat Magnum twee keer de terugslag had van een .45, de reden waarom hij zo’n grote, de hand vullende greep had. Hoewel het wapen bijzonder nauwkeurig was, kon het erg afwijken in de handen van een onervaren schutter die niet voorbereid was op de enorme terugslag die het kon geven. Als de kale man de enorme kracht van het wapen niet kende, als hij er geen ervaring mee had, dan zou hij bijna zeker de eerste paar schoten hoog in de muur boven hun hoofden afvuren waardoor Ben tijd kreeg hem te bereiken en uit te schakelen.

‘We dachten niet echt dat Eric zo roekeloos zou zijn om je over Wildcard te vertellen,’ zei Vincent. ‘Maar hij heeft het blijkbaar wel gedaan, de arme dwaas, anders zou je niet hier in zijn kantoorkluis zitten rommelen. Hoe slecht hij je ook heeft behandeld, Rachael, hij bleef een zwak voor je houden.’

‘Hij was te trots,’ zei ze. ‘Altijd. Hij hield ervan over zijn prestaties op te scheppen.’

‘Negenennegentig procent van het personeel van Geneplan is niet op de hoogte van het Wildcard Project,’ zei Vincent. ‘Zo gevoelig ligt het. Geloof me, hoe erg je hem misschien ook hebt gehaat, hij vond je bijzonder en hij zou er tegen niemand anders over opgeschept hebben.’

‘Ik haatte hem niet,’ zei ze. ‘Ik had medelijden met hem. Vooral nu. Vincent, wist je dat hij de hoofdregel overtreden had?’

Vincent schudde zijn hoofd. ‘Nee... pas vanavond. Het was krankzinnig om te doen.’

Terwijl hij de kale man geconcentreerd in de gaten hield, stelde Ben met tegenzin vast dat de man ervaring had met de Combat Magnum en niet zou schrikken door de terugslag ervan. Zijn greep erop was helemaal niet achteloos; zijn rechterhand klemde er strak omheen. Zijn richten was ook niet achteloos; hij had zijn rechterarm uitgestrekt, stijf en recht, zijn elleboog vlak, met de loop precies tussen Rachael en Ben gericht. Hij hoefde die alleen maar een paar centimeter naar beide kanten te bewegen om een van hen of hen allebei overhoop te knallen.

Omdat ze zich niet bewust was dat Ben van meer nut kon zijn in een dergelijke situatie dan hij haar ooit redenen had gegeven om te geloven, zei Rachael: ‘Vergeet het pistool, Vincent. We hebben geen wapens nodig. We zijn er allemaal bij betrokken.’

‘Nee,’ zei Vincent. ‘Nee, wat de rest van ons betreft, ben jij er niet bij betrokken. Het had nooit zo mogen zijn. We vertrouwen je gewoon niet, Rachael. En deze vriend van je...’

De vuilgrijze ogen gingen van Rachael naar Ben. Zijn blik was doordringend, verontrustend. Hoewel zijn ogen slechts een paar ogenblikken op Ben bleven hangen, zat er een ijzigheid in die Ben voelde en die een kilte langs zijn ruggengraat joeg.

Daarna, toen hij hem – ten onrechte – kort had getaxeerd als iemand van wie hij weinig te duchten had, keek Vincent van Ben weer naar Rachael en zei: ‘Hij is een volslagen buitenstaander. Als we jou er niet bij willen hebben, dan zijn we zeker niet van plan ruimte voor hém te maken.’

Voor Ben was die verklaring dreigend als een terdoodveroordeling en ten slotte kwam hij in beweging met een soepelheid en snelheid die een aanvallende slang niet zou hebben misstaan. Hij nam de gok dat het tweede bevel aan de door stem geactiveerde schakelaar net zo eenvoudig zou zijn als het eerste en zei: ‘Licht úít!’ Het vertrek werd onmiddellijk donker terwijl hij tegelijkertijd de zaklantaarn naar Vincents hoofd gooide. Maar, jezus, de man draaide al, om op hem te schieten en Rachael gilde – Ben hoopte dat ze naar de grond dook – en de plotselinge duisternis werd een en al verwarring door de rondflitsende straal van de vallende zaklantaarn, wat hem, naar hij hoopte, voldoende speling zou geven, speling die hij heel erg nodig had omdat hij net een fractie van een seconde nadat de lichten uitgingen en de lantaarn zijn hand verliet al naar voren dook op het malachiet van het bureau en er op zijn buik overheen op Vincent af gleed. Hij was weer de man van actie geworden, het viel niet meer ongedaan te maken, en dit allemaal als in een film die op twee keer de gewone snelheid werd afgedraaid en toch met een griezelig objectief gevoel van tijd dat zo vertraagd was dat elke seconde wel een minuut leek. Het oude programma had weer bezit genomen van zijn hersenen, de vechtmachine had weer bezit genomen van zijn lichaam. In de volgende ene seconde gebeurde er een heleboel tegelijk: Rachael gilde nog steeds schril, Ben gleed naar voren, de lantaarn viel, de loop van de Magnum spuwde blauwwit vuur en Ben voelde een kogel zo dicht over zich heen komen dat die zijn haar geschroeid kon hebben; hij hoorde het gejammer van het voorbijgaan zelfs boven het donderende gebulder van het schot uit – skeeeeeeeen –, voelde de koelte van het gladde malachiet door zijn hemd heen. De lantaarn raakte Vincent toen het schot explodeerde en Ben over het bureau heen gleed. Vincent gromde door de klap, de lantaarn stuiterde weg en viel op de vloer. De lichtstraal kwam tot rust op een abstract bronzen beeld van bijna twee meter hoog en Ben was al van het bureau af, klapte tegen zijn tegenstander aan waardoor ze allebei hard tegen de grond sloegen. Het wapen ging weer af. Het schot eindigde in het plafond. Ben lag met gespreide benen en armen in de duisternis boven op Vincent, maar met een perfect intuïtief gevoel voor de verhoudingen van hun lichamen, waardoor het voor hem mogelijk werd om een knie omhoog te brengen tussen de dijen van de man en die in het onbeschermde kruis te raken. Vincent gilde harder dan Rachael, dus Ben stootte zijn knie weer omhoog. Hij toonde geen genade, durfde geen genade te tonen. Hij sloeg hem ook tegen de keel waardoor de gil afgebroken werd, sloeg hem vervolgens tegen de rechterslaap, en sloeg hem weer, hard, nog harder. Een derde schot ging af, weer oorverdovend, dus Ben sloeg hem nog een keer met de zijkant van zijn hand, weer harder, en het wapen viel uit de plotseling slap geworden greep van Vincent, en hijgend zei Ben: ‘Licht aan!’

Ineens werd het licht in het vertrek.

Vincent was bewusteloos, maakte zachte vochtige, reutelende geluiden terwijl hij langzaam in- en uitademde door zijn gekwetste keel.

De lucht stonk naar kruit en heet metaal.

Ben rolde van de bewusteloze man af, kroop naar de Combat Magnum en pakte die met meer dan een beetje opluchting op.

Rachael waagde zich achter het bureau vandaan. Ze bukte en pakte haar .32-pistool op dat Vincent ook had laten vallen. De blik die ze Ben schonk was voor een deel schrik, voor een deel verbazing en voor een deel ongeloof.

Hij kroop terug naar Vincent en onderzocht hem. Hij trok met zijn duim eerst het ene ooglid naar boven, vervolgens het andere, keek naar een ongelijke verwijding die op een zware hersenschudding of andere hersenbeschadiging zou kunnen wijzen. Voorzichtig controleerde hij de rechterslaap van de man waar twee klappen met de zijkant van zijn hand waren neergekomen. Hij voelde zijn keel. Hij vergewiste zich ervan dat zijn adem, hoewel gehinderd, niet al te moeilijk ging. Hij pakte zijn pols, vond zijn hartslag, nam de tijd op.

Hij zuchtte en zei: ‘Hij gaat niet dood, godzijdank. Soms is het moeilijk om te weten hoeveel kracht voldoende is... of te veel. Maar hij gaat niet dood. Hij zal een tijdje buiten bewustzijn zijn en als hij bijkomt zal hij verzorgd moeten worden, maar hij zal op eigen kracht naar een arts kunnen gaan.’

Sprakeloos staarde Rachael hem aan.

Hij pakte een kussen van een stoel en gebruikte dat als steun voor Vincents hoofd, waardoor de luchtpijp open zou blijven als er een bloedende wond in de keel zat.

Snel doorzocht hij Vincent, maar hij vond het Wildcard-dossier niet. ‘Hij moet hier met de anderen zijn gekomen. Ze hebben de kluis opengemaakt en de inhoud eruit gehaald, terwijl hij is achtergebleven om op ons te wachten.’

Ze legde een hand op zijn schouder en hij hief zijn hoofd op om haar in de ogen te kijken. Ze zei: ‘Benny, Jezus, je bent alleen maar een onroerendgoedmakelaar.’

‘Ja,’ zei hij, alsof hij de onderliggende vraag niet begreep, ‘en ik ben er nog verrekte goed in ook.’

‘Maar... de manier waarop je hem aanpakte... de manier waarop je... zo snel... zo gewelddadig... zo zeker van jezelf...’

Met een tevredenheid die zo intens was dat hij bijna pijn deed, zag hij haar worstelen met het besef dat zij niet de enige was met geheimen.

Terwijl hij voor haar net zo weinig genade toonde als zij tot dusver voor hem had gehad, en haar in haar nieuwsgierigheid gaar liet stomen, zei hij: ‘Kom mee. Laten we zo snel mogelijk maken dat we hier wegkomen, voordat iemand anders verschijnt. Ik ben goed in deze smerige spelletjes, maar ik ben er niet zo bijzonder dol op.’

8

Vuilcontainer

Toen een oude alcoholist in een smerige broek en een gescheurd Hawaïaans hemd de steeg binnen kwam hobbelen, een paar kratten op elkaar stapelde en erop klom om de vuilcontainer te doorzoeken naar god mag weten welke schatten, waren twee ratten uit de bak gesprongen die hem aan het schrikken maakten. Hij was van zijn provisorische trap gevallen – net toen hij een glimp opving van de dode vrouw die breeduit in het vuilnis lag. Ze droeg een crèmekleurige zomerjurk met een blauwe riem.

De alcoholist heette Percy. Hij kon zich zijn achternaam niet meer herinneren. ‘Ik weet eigenlijk niet of ik er ooit wel een heb gehad,’ zei hij toen Verdad en Hagerstrom hem korte tijd later in de steeg ondervroegen. ‘Het is wel zeker dat ik sinds ik me kan herinneren geen achternaam meer heb gebruikt. Ik denk dat ik er ooit wel een gehad zal hebben, maar mijn herinnering is niet meer wat die geweest is door die goedkope wijn, die gore troep, de enige vuiligheid die ik kan betalen.’

‘Denk je dat die zuiplap haar heeft vermoord?’ vroeg Hagerstrom aan Verdad alsof de dronkaard hen alleen kon horen als ze rechtstreeks tot hem spraken.

Terwijl hij Percy met een enorme afkeer bekeek, antwoordde Verdad op dezelfde toon: ‘Niet waarschijnlijk.’

‘Ja. En als hij iets belangrijks heeft gezien, dan zal hij niet geweten hebben wat dat te betekenen had en hij zal het zich trouwens niet meer herinneren.’

Inspecteur Verdad zei niets. Als immigrant, geboren en getogen in een veel minder fortuinlijk en minder correct land dan het land dat hij nu zijn onvoorwaardelijke trouw gezworen had, had hij maar weinig geduld en geen begrip voor verloren gevallen als Percy. Hoe kon iemand die was geboren met het onschatbare voordeel van het Amerikaanse staatsburgerschap zich van alle kansen om zich heen afkeren en kiezen voor verloedering en vuiligheid? Julio wist dat hij meer mededogen moest hebben met die paria’s uit vrije wil zoals Percy. Hij wist dat deze gesloopte man misschien geleden had, misschien een tragedie had meegemaakt, misschien gebroken was door het lot of door slechte ouders. Julio, die de maatschappelijke oriëntatieprogramma’s van de politieopleiding met goed gevolg had doorlopen, was goed op de hoogte van de psychologie en sociologie van de paria-als-slachtoffer-filosofie. Maar hij zou minder moeite hebben gehad met de buitenaardse gedachtenprocessen van een man van Mars dan hij had met het doorgronden van een hopeloos geval als deze man. Hij zuchtte alleen maar vermoeid, trok aan de manchetten van zijn witte zijden hemd en deed zijn paarlen manchetknopen recht, eerst de rechter en toen de linker.

Hagerstrom zei: ‘Weet je, soms lijkt het wel een natuurwet dat elke potentiële getuige van een moord in deze stad een dronkaard is die ongeveer drie weken geleden zijn laatste bad heeft gezien.’

‘Als dit een makkelijk baantje was,’ zei Verdad, ‘zouden we het niet zo leuk vinden, toch?’

‘Ik wel. Jezus, die man stinkt.’

Terwijl ze over hem spraken, scheen Percy geheel onbewust van alles. Hij plukte aan een ondefinieerbaar stukje vuil dat op een van de mouwen van zijn Hawaïaanse hemd zat geplakt en keerde, na een diepe, rommelende boer, terug naar het onderwerp van zijn afgebrande hersenschors. ‘Van die goedkope bocht gaan je hersenen naar de ratsmodee. Godsamme, ik zweer het, volgens mij krimpen mijn hersenen elke dag een beetje meer en de lege plekken worden opgevuld met haarballen en oude natte kranten. Volgens mij word ik beslopen door een kat die haarballen in mijn oren spuugt als ik lig te slapen.’ Hij klonk heel ernstig, zelfs een beetje bang voor zo’n brutaal en opdringerig poezenbeest.

Hoewel hij zich zijn achternaam niet meer kon herinneren of veel van iets anders, had Percy nog voldoende hersenweefsel over – daar ergens tussen de haarballen en oude, natte kranten in – om te weten dat je, als je een lijk vond, het best de politie kon informeren. En hoewel hij niet bepaald een steunpilaar van de samenleving was met veel respect voor de wet of met enig gevoel voor burgerlijk fatsoen, was hij direct haastig op zoek gegaan naar de autoriteiten. Hij meende dat het rapporteren van het lijk in de vuilcontainer hem misschien een beloning op zou leveren.

Terwijl hij meer dan een uur geleden met de technici van de forensische dienst was gearriveerd en Percy vruchteloos had ondervraagd, en terwijl de mensen van de technische recherche hun kabels aansloten en hun lichten ontstoken, zag inspecteur Verdad nu een rat in paniek uit het vuilnis wegschieten toen de assistenten van de lijkschouwer, nadat ze toezicht hadden gehouden op een uitgebreide fotosessie van het lijk zoals het lag, de dode vrouw uit de container begonnen te tillen. Met de pels klittend van het vuil, de staart lang en roze en vochtig, schoot het walgelijke knaagdier langs de muur van het gebouw naar de ingang van de steeg. Julio moest elk beetje zelfbeheersing gebruiken om niet zijn wapen te trekken en in het wilde weg op het dier te gaan schieten. Het schoot op een afvoer met een gebroken rooster af en verdween in de diepte.

Julio haatte ratten. Het zien van een rat alleen al beroofde hem van het zelfbeeld dat hij met veel pijn en moeite had opgebouwd in de meer dan negentien jaar als Amerikaans staatsburger en politieman. Als hij een rat zag, was hij meteen beroofd van alles wat hij in de bijna twintig jaar had bereikt en was geworden, en werd hij teruggebracht tot de kleine zielige Julio Verdad uit de sloppenwijken van Tijuana waar hij was geboren in een eenkamerkrot gemaakt van een stuk hout, roestende oliedrums en asfaltpapier.

Als het recht van bewoning werd toegewezen op grond van aantal, zouden de ratten eigenaar zijn geweest van het krot omdat de zeven leden van de familie Verdad in aantal verreweg werden overtroffen door het ongedierte.

Terwijl hij déze rat uit de draagbare schijnwerpers weg zag scharrelen naar de schaduwen en de afvoer in de steeg, kreeg Julio het gevoel alsof zijn mooie pak, zijn handgemaakte hemd en zijn schoenen van Bally als door toverkracht waren veranderd in een derdehands spijkerbroek, een gerafeld hemd en versleten sandalen. Een huivering voer door hem heen en heel even was hij weer vijf jaar oud en was hij in die verstikkende keet op een verzengende augustusdag in Tijuana en stond in verlammend afgrijzen naar de twee ratten te staren die druk aan het knagen waren aan de keel van de vier maanden oude baby, Ernesto. Iedereen was buiten, zat in stukken schaduw langs de drukke straat zich koelte toe te wuiven terwijl de kinderen rustige spelletjes speelden en water dronken, de volwassenen zich verkoelden met het bier dat ze goedkoop hadden gekocht van twee jonge ladrones die de avond ervoor met succes een kraak hadden gezet in een drankengroothandel. Kleine Julio probeerde te gillen, probeerde om hulp te roepen, maar hij kon geen geluid uitbrengen, alsof woorden en kreten niet op wilden stijgen in de zware, vochtige lucht van augustus. De ratten, die hem zagen, draaiden zich brutaal naar hem om, sisten en zelfs toen hij naar voren sprong en woest naar hen uithaalde, gingen ze slechts aarzelend achteruit en pas nadat een van hen zijn moed had getest door hem in het vlezige gedeelte van zijn linkerhand te bijten. Hij gilde en haalde nog woester uit, waarmee hij ten slotte de ratten verjoeg, en hij gilde nog steeds toen zijn moeder en zijn oudste zusje, Evalina, uit de door de zon geblakerde dag binnen kwamen rennen en hem aantroffen terwijl hij uit zijn hand bloedde als uit stigmata – en zijn kleine broertje dood was.

Reese Hagerstrom – die al lang genoeg Julio’s partner was om van zijn vrees voor ratten te weten, maar zo attent was die angst niet direct of indirect te noemen – legde een van zijn enorme handen op Julio’s slanke schouder en zei, om hem af te leiden: ‘Ik denk dat ik Percy vijf piek geef en hem vertel op te lazeren. Hij had hier niets mee te maken en we krijgen toch niet meer uit hem los, en ik word misselijk van die stank van hem.’

‘Ga je gang,’ zei Julio. ‘Ik doe mee voor tweeënhalf.’

Terwijl Reese de dronkenlap afhandelde, keek Julio naar de dode vrouw die uit de container getild werd. Hij probeerde zich van het slachtoffer te distantiëren. Hij probeerde zichzelf te vertellen dat ze er niet echt uitzag, meer leek op een grote lappenpop, en misschien zelfs wel een pop was, of een etalagepop, gewoon een etalagepop. Maar het was een leugen. Ze zag er heel erg echt uit. Verrek, ze zag er veel te echt uit. Ze legden haar op een stuk doek dat ze met dat doel op straat hadden neergelegd.

In het schijnsel van de draagbare schijnwerpers namen de fotografen nog een paar foto’s en Julio stapte dichterbij om haar wat beter te bekijken.

De dode vrouw was jong, begin twintig, een Latijns-Amerikaanse met zwart haar en bruine ogen. Ondanks wat de moordenaar met haar had gedaan en ondanks het vuilnis en de bezige ratten, was er alle reden om te geloven dat ze minstens aantrekkelijk en misschien zelfs wel mooi was geweest. Ze was doodgegaan in een crèmekleurige zomerjurk met blauwe biezen op de kraag en mouwen, een blauwe riem en blauwe schoenen met hoge hakken.

Ze droeg slechts een schoen. Ongetwijfeld lag de andere in de container. Er zat iets onverdraaglijk triests aan haar vrolijke jurk en haar ene blote voet met die zorgvuldig gelakte teennagels.

Op aanwijzingen van Julio trokken twee geüniformeerde agenten rubberlaarzen aan, zette een geurig chirurgisch masker op en klommen in de container om elk stukje afval te doorzoeken. Ze zochten naar de andere schoen, het moordwapen en alles wat verder nog met de zaak te maken kon hebben.

Ze vonden de tas van de dode vrouw. Ze was niet beroofd, want in haar portefeuille zaten drieënveertig dollar. Volgens haar rijbewijs heette ze Ernestina Hernandez, was ze vierentwintig en kwam ze uit Santa Ana.

Ernestina.

Julio huiverde. De overeenkomst tussen haar naam en die van zijn lang geleden gestorven broertje, Ernesto, bezorgde hem de rillingen. Zowel het kind als de vrouw waren aan de ratten overgeleverd geweest en hoewel Julio Ernestina niet had gekend, voelde hij direct een diepe en slechts voor een deel verklaarbare verplichting jegens haar op het moment dat hij haar naam wist.

Ik zal je moordenaar vinden, beloofde hij haar in stilte. Je was zo mooi en je stierf voor je tijd en als er enige rechtvaardigheid in de wereld bestaat, enige hoop wat zinnigs uit het leven te halen, dan kan jouw moordenaar niet ongestraft blijven. Ik zweer het je, ook al moet ik tot het eind van de wereld gaan, ik zal je moordenaar vinden.

Twee minuten later vonden ze een bebloede laboratoriumjas zoals artsen die dragen. Er waren drie woorden op het borstzakje gestikt: SANTA ANA STADSMORTUARIUM.

‘Wat is dat nou?’ zei Reese Hagerstrom. ‘Denk je dat iemand van het mortuarium haar de keel heeft afgesneden?’

Terwijl hij fronsend naar de doktersjas keek, zei Julio Verdad niets.

Een man van het laboratorium vouwde de jas op terwijl hij probeerde er geen haren of vezels uit te schudden die er misschien in vastzaten. Hij deed hem in een plastic zak die hij stevig afsloot.

Tien minuten later vonden de agenten in de container een scherp scalpel met bloedsporen op het scherp. Een duur, prachtig gemaakt stukje gereedschap uit de operatiekamer. Of uit het pathologische laboratorium van een lijkschouwer.

Het scalpel werd ook in een plastic zak gedaan, daarna naast de laboratoriumjas gelegd die nu naast het inmiddels toegedekte lichaam lag.

Om twaalf uur ’s nachts hadden ze de andere blauwe schoen van de dode vrouw nog steeds niet gevonden. Maar er zat nog altijd ongeveer veertig centimeter afval in de container en het ontbrekend item zou beslist uit die laatste laag vuilnis tevoorschijn komen.

9

Sudden death

Terwijl ze door de warme juninacht van de Riverside Freeway naar de I-5 East jakkerde, daarna naar het oosten over de I-10, langs Beaumont en Banning, vlak langs het reservaat van de Morongo-indianen naar Cabazon en verder, kreeg Rachael voldoende tijd om na te denken. Met elke kilometer kwam de uitgespreide stedelijke bebouwing van zuidelijk Californië verder achter haar te liggen; werden de lichten van beschaving minder en vager. Ze reden diep de woestijn in waar stukken lege duisternis zich naar alle kanten eindeloos uitstrekten en waar op de vlakte en in de heuvels vaak alleen maar een paar opstekende rotsformaties en verspreide yucca’s te zien waren, geschilderd met ijsbleek maanlicht dat toe- en afnam in het filter van dunne, ronddraaiende wolken die een fijn maaswerk in de nachtlucht weefden. Het kale landschap vertelde alles wat er te vertellen viel over eenzaamheid en zette aan tot bezinning, net zoals het slaapverwekkende gezoem van de motor van de Mercedes en het gefluister van de ronddraaiende banden over het wegdek.

Onderuitgezakt op de stoel naast de bestuurder bleef Benny lange tijd koppig zwijgen en staarde naar het zwarte lint van de snelweg in het licht van de koplampen. Een paar keer raakten ze verwikkeld in een kort gesprek hoewel het onderwerp altijd zo luchtig en onbeduidend was, dat het gezien de omstandigheden surrealistisch leek. Ze hadden het een tijdje over Chinees eten, vervielen in een diepe en wederzijds stilzwijgen, spraken daarna over films van Clint Eastwood, gevolgd door een nog langere stilte.

Ze besefte dat Benny haar met gelijke munt terugbetaalde voor haar weigering haar geheimen met hem te delen. Hij wist zeker dat ze geschokt was door het gemak waarmee hij zich van Vincent Baresco had ontdaan in het kantoor van Eric en dat ze stierf van verlangen om te weten waar hij het had geleerd om zo beheerst in actie te komen. Maar door haar koel te behandelen, door de broeierige stiltes langer te laten duren, vertelde hij haar dat ze hem enige informatie zou moeten geven, wilde ze er zelf iets voor terugkrijgen.

Maar die kon ze niet geven. Nog niet. Ze was bang dat hij al te ver in deze dodelijke zaak binnengetrokken was en ze was boos op zichzelf dat ze hem erbij betrokken had laten worden. Ze was vastbesloten hem niet verder de nachtmerrie binnen te slepen, tenzij zijn overleven afhing van een volledig begrip van wat er gaande was en wat er op het spel stond.

Toen zij van de Interstate 10 afsloeg naar State Highway 111, nu nog maar achttien kilometer van Palm Springs vandaan, vroeg ze zich af of ze meer had kunnen doen om hem te ontmoedigen met haar mee te gaan naar de woestijn. Maar toen ze de kantoren van Geneplan in Newport Beach verlieten, was hij zonder ook maar iets te zeggen onvermurwbaar geweest en om te proberen hem van gedachten te laten veranderen had net zo onzinnig geleken als op het strand van de oceaan te gaan staan en het opkomende getij te bevelen zich ogenblikkelijk terug te trekken.

Rachael betreurde de vervelende stemming tussen hen enorm. In de vijf maanden dat ze elkaar nu kenden was dit de eerste keer dat ze zich niet op hun gemak voelden bij elkaar en de eerste keer dat hun relatie werd gekleurd door zelfs maar een vleugje woede of dat het iets minder was dan volslagen harmonieus.

Ze waren om middernacht uit Newport Beach vertrokken en reden nu om kwart over een dinsdagochtend in Palm Springs over Palm Canyon Drive door het hart van de stad. Dat was honderdnegenenvijftig kilometer in slechts een uur en een kwartier met een gemiddelde snelheid van honderddertig kilometer per uur, wat Rachael een gevoel van snelheid gegeven moest hebben. Maar ze bleef het gevoel houden dat ze met een slakkengang reed en steeds verder achter raakte op de gebeurtenissen en dat ze met het moment terrein verloor.

De zomer met de zinderende woestijn was een iets minder seizoen voor toeristen in Palm Springs dan andere tijden van het jaar, en om kwart over een ’s ochtends was de hoofdstraat letterlijk verlaten. In de warme en windloze juninacht stonden de palmbomen even roerloos als op doek geschilderde beelden, verlicht en een beetje verzilverd door de straatlantaarns. De vele winkels waren donker. De trottoirs waren verlaten. De verkeerslichten sprongen nog steeds van groen naar oranje naar rood en weer naar groen, hoewel haar auto op de meeste kruisingen het enige verkeer was.

Ze had bijna het gevoel alsof ze door een postapocalyptische wereld reed, een wereld ontvolkt door ziekte. Even was ze er half van overtuigd dat er, als ze de radio aanzette, geen muziek zou zijn: alleen een koude, lege statische ruis over de hele golfband.

Sinds haar was verteld dat Erics lijk vermist werd, wist ze dat er iets vreselijks in de wereld was gekomen, en met het uur was ze somberder geworden. Nu bracht zelfs een lege straat die voor iedereen vredig zou hebben geleken, dreigende gedachten in haar naar boven. Ze wist dat ze overdreven reageerde. Wat er de komende paar dagen ook gebeurde, dit was niet het eind van de wereld.

Aan de andere kant, dacht ze, is het misschien wel het eind van míj, het eind van míjn wereld.

Terwijl ze van het commerciële centrum de woonwijken binnenreed, van buurten met bescheiden inkomsten naar de rijkere straten, kwam ze zelfs nog minder tekenen van leven tegen, tot ze ten slotte in Futura Stone een oprit op draaide en voor een laag, slank gestuukt huis met een plat dak parkeerde, de belichaming van de sobere architectuur van de woestijn. De weelderige tuinaankleding was duidelijk niet van de woestijn – ficussen, benjamini’s, impatiens, begonia’s, bedden goudsbloemen en margrietengroen en weelderig en boordevol bloemen in het zachte schijnsel van een reeks tuinlampen. Dat waren de enige lampen die brandden; alle ramen aan de voorkant waren donker.

Ze had Benny verteld dat dit ook een huis van Eric was, hoewel ze haar mond stijf dicht had gehouden over de reden dat ze erheen was gereden.

Terwijl ze de lichten uitdeed, zei hij: ‘Leuk vakantieoptrekje.’

Ze zei: ‘Nee. Hier had hij zijn minnaressen wonen.’

Er kaatste voldoende zacht licht van de tuinarmaturen terug van het gras en van de zijkant van de oprit om door het raampje van de auto naar binnen te dringen en Benny’s gezicht te bereiken om een blik van verrassing te laten zien. ‘Hoe wist je dat?’

‘Iets meer dan een jaar geleden, net een week voordat ik bij hem wegging, belde ze... Cindy Wasloff heette ze... belde ze het huis in Villa Park. Eric had haar verteld daar nooit naartoe te bellen, behalve in de uiterste noodzaak, en als ze iemand anders dan hij aan de telefoon kreeg moest ze zeggen dat ze de secretaresse van een zakenrelatie was. Maar ze was woest op hem, want de avond ervoor had hij haar behoorlijk hard aangepakt, en ze ging bij hem weg. Maar in de eerste plaats wilde ze me laten weten dat hij haar had onderhouden.’

‘Had je vermoedens?’

‘Dat hij een minnares had? Nee. Maar het maakte niet uit. Toen had ik al besloten er een punt achter te zetten. Ik luisterde naar haar en had medelijden met haar, kreeg het adres van het huis omdat ik dacht dat misschien ooit de dag zou komen dat ik het feit dat Eric overspel pleegde zou kunnen gebruiken om me van hem los te maken als hij niet wilde instemmen met een scheiding. Hoe lelijk het ook is geworden, ik ben godzijdank nooit helemaal zo smakeloos geworden. En het zou inderdaad heel smakeloos zijn geworden als ik ermee in de publiciteit was gekomen... omdat het meisje pas zestien was.’

‘Wat? De minnares?’

‘Ja. Zestien. Een wegloopster. Een van die verloren kinderen naar wat ik ervan begreep. Je kent ze wel. Ze beginnen op de middelbare school met drugs en schijnen gewoon zo... veel te veel grijze cellen op te branden. Nee, dat is ook niet waar. De drugs vernietigen niet zozeer hersencellen als wel... dat die hun ziel wegvreten, hen leeg en doelloos achterlaten. Ze zijn zielig.’

‘Sommigen wel,’ zei hij. ‘En sommigen zijn eng. Verveelde en lusteloze kinderen die van alles hebben geprobeerd. Het worden of immorele psychopaten die net zo dodelijk zijn als een ratelslang... of ze worden een gemakkelijke prooi. Ik begrijp dat je vertelt dat Cindy Wasloff een gemakkelijke prooi was en dat Eric haar uit de goot heeft gehaald voor wat lol en spelletjes.’

‘En duidelijk was ze niet de eerste.’

‘Hij had iets met tienermeisjes, hè?’

Rachael zei: ‘Hij had iets met oud worden. Dat maakte hem bang. Hij was pas eenenveertig toen ik bij hem wegging, nog altijd jong, maar elk jaar als zijn verjaardag naderde, werd hij nog gekker dan het jaar ervoor, alsof hij elk moment maar met zijn ogen hoefde te knipperen om ineens in een verzorgingstehuis te zitten, afgeleefd en seniel. Hij had een irrationele angst voor ouder worden en sterven, en de angst drukte zich in allerlei vormen uit. Om te beginnen werd het nieuwe voor hem met het jaar steeds belangrijker: elk jaar nieuwe auto’s, alsof een Mercedes van twaalf maanden klaar was voor de schroothoop; een voortdurende verandering van garderobe, weg met het oude en hier met het nieuwe...’

‘En de moderne kunst, moderne architectuur, al het ultramoderne meubilair.’

‘Ja. En de allernieuwste elektronische snufjes. En ik denk dat tienermeisjes gewoon een ander deel vormden van zijn obsessie jong te willen blijven en... de dood een loer te draaien. Ik denk dat in zijn verdraaide geest samenzijn met jonge meisjes hem ook jong hield. Toen ik achter Cindy Wasloff en dit huis in Palm Springs kwam, besefte ik dat een van de hoofdredenen dat hij met me is getrouwd, was dat ik twaalf jaar jonger was dan hij, drieëntwintig tegenover zijn vijfendertig. Ik was gewoon een van de manieren om het wegtikken van de tijd voor hem langzamer te laten verlopen, en toen ik tegen het eind van de twintig liep, toen hij zag dat ik een beetje ouder werd, toen kon ik aan die wens niet geheel meer voldoen, dus hij had jonger vlees nodig zoals Cindy.’

Ze deed haar portier open en stapte uit de auto, en Benny stapte aan zijn kant uit. Hij zei: ‘Waar zijn we precies naar op zoek hier? Niet alleen maar zijn huidige minnares; je bent hier niet alleen maar als een autocoureur naartoe gescheurd om te zien hoe zijn laatste speeltje eruitziet.’

Terwijl ze haar portier dichtdeed, het .32-pistool uit haar tas haalde en naar het huis liep, gaf Rachael geen antwoord – ze kon het niet.

De nacht was warm en droog. Het uitspansel van de heldere woestijnlucht was bespikkeld met een ongelooflijke hoeveelheid sterren. De lucht was stil en alles was stil, behalve de krekels die in het struikgewas zongen.

Te veel struikgewas. Ze keek nerveus om zich heen naar al die opstekende donkere vormen en zwarte gaten achter het schijnsel van de tuinlampen. Een heleboel schuilplaatsen. Ze huiverde.

De deur stond op een kier, wat een dreigend teken was. Ze belde aan, wachtte, belde weer aan, wachtte, belde aan en belde aan, maar niemand kwam opendoen.

Naast haar zei Benny: ‘Het is waarschijnlijk nu jouw huis. Jij hebt het samen met al het andere geërfd, dus ik denk niet dat je een uitnodiging nodig hebt om binnen te mogen.’

De op een kier staande deur bevatte meer uitnodiging dan ze prettig vond. Hij zag eruit als de open deur van een val. Als ze naar binnen liep, op zoek naar het aas, zou de val geactiveerd worden en de deur achter haar dichtklappen.

Rachael deed een stap achteruit, haalde met een voet uit en schopte de deur naar binnen toe open. Hij sloeg met een dreunende knal, hard tegen de muur van de hal.

‘Dus je verwacht niet met open armen verwelkomd te worden,’ zei Benny.

Het buitenlicht boven de deur wierp bleke stralen een eindje de hal in, maar niet zo ver als ze had gehoopt. Ze zag dat er die eerste paar meters niemand zat te wachten, maar erachter was een duisternis waar een aanvaller zich verborgen kon houden.

Omdat hij niet alles wist wat zij wist en daardoor de werkelijke omvang van het gevaar niet kende, omdat hij niets ergers verwachtte dan een volgende Vincent Baresco met weer een revolver, was Benny stoutmoediger dan Rachael. Hij liep voorbij haar het huis in, vond de schakelaar aan de muur in de hal en knipte de lichten aan.

Rachael liep naar binnen en stapte langs hem heen. ‘Verdomme, Benny, stap niet zo snel een deur binnen. Laten we het langzaam en voorzichtig doen.’

‘Geloof het of niet, maar ik kan zo’n beetje elk tienermeisje wel hebben dat probeert mij een oplawaai te verkopen.’

‘Ik maak me niet zo’n zorgen om zijn vriendin,’ zei ze scherp.

‘Om wie dan?’

Met haar lippen stijf op elkaar en haar pistool schietklaar liep ze voor hem het huis door terwijl ze onder het lopen de lichten aandeed.

Het opgeruimde ultramoderne interieur – nog futuristischer dan enige andere plek van Eric Leben – grensde aan strakheid en steriliteit. Een hoogglanzende vloer van steentjes, zo koud als ijs, met nergens een tapijt. Metalen luxaflex in plaats van gordijnen. Harde stoelen. Banken die, overgeplaatst naar het midden van een bos, eruit zouden zien als enorme zwammen. Alles was in bleekgrijs, wit, zwart en taupe, zonder kleur behalve die paar stukken ter accentuering die allemaal in tinten oranje waren.

De keuken was in een puinhoop veranderd. De witgelakte ontbijttafel en twee stoelen lagen op hun kant. De andere twee stoelen waren aan duigen geslagen tegen alles wat er verder te zien was. De koelkast zat zwaar onder de deuken en krassen; het donkere glas in de deur van de oven was aan scherven; het aanrecht en de kasten waren doorboord en bekrast, de randen afgesplinterd. Borden en drinkglazen waren uit de kasten getrokken en tegen de muren gegooid, de vloer prikte en glinsterde van duizenden scherpe glasscherven. Eten was van de planken van de koelkast op de vloer geveegd: augurken, melk, macaronisalade, mosterd, chocoladepudding, cocktailkersen, een stuk ham en een aantal ondefinieerbare substanties klonterden aan elkaar in een smerige bende. Naast de gootsteen, boven de snijplank, waren alle zes messen uit hun houder gehaald en met een geweldige kracht in de muur gestoken; sommige messen gingen tot halverwege het scherp in de stuclaag verborgen, terwijl twee er tot aan het lemmet ingestoken waren.

‘Denk je dat ze iets gezocht hebben?’ vroeg Benny.

‘Misschien.’

‘Nee,’ zei hij. ‘Ik denk het niet. Het ziet er hetzelfde uit als de slaapkamer in het huis in Villa Park. Vreemd. Griezelig. Dit is uit kwaadheid gedaan. Uit een enorme haat, in dolle razernij, een woede. Of door iemand die een puur, onvervalst genot haalt uit vernietiging.’

Rachael kon haar ogen niet weghalen van de messen die in de muur staken. Een diepe misselijke huivering vulde haar maag. Haar borst en keel werden samengeknepen door de angst.

Het pistool in haar hand voelde anders dan het daarnet had gevoeld. Te licht. Te klein. Bijna als een stuk speelgoed. Als ze het moest gebruiken, zou ze er dan wat aan hebben? Tegen déze tegenstander?

Ze liepen aanzienlijk veel voorzichtiger verder door het stille huis. Zelfs Benny was aangedaan door de psychopathische gewelddadigheid die hier was losgelaten. Hij kwelde haar niet langer met zijn bravoure, maar bleef dicht bij haar, behoedzamer dan hij was geweest.

In de grote slaapkamer was nog meer vernietiging aangericht, hoewel niet zo uitgebreid en zo tekenend voor een krankzinnige woede als de puinhoop in de keuken. Naast het dubbele bed van zwart gelakt hout en glanzend roestvrij staal staken veren uit een gescheurd kussen. De beddenlakens lagen over de vloer verspreid en een stoel lag op zijn kant. Een van de twee zwarte keramische lampen was van een nachtkastje geslagen en gebroken, en de kap was platgetrapt. De kap op de andere lamp stond schuin en de schilderijen hingen scheef aan de muren.

Benny bukte zich en tilde voorzichtig een stukje laken op om het beter te bekijken. Kleine roodachtige vlekjes en een enkele roodachtige veeg schenen met een bijna bovennatuurlijke helderheid op het witte katoen.

‘Bloed,’ zei hij.

Rachael voelde plotseling het koude zweet op haar hoofd en achter in haar nek uitbreken.

‘Niet zo veel,’ zei Benny toen hij weer overeind kwam en zijn blik over de verwarde lakens liet gaan. ‘Niet veel, maar beslist bloed.’

Rachael zag een bloederige handafdruk op de muur naast de open deur die toegang gaf tot de grote slaapkamer. Het was een mannenhand, en groot; alsof een slager, uitgeput van zijn afschuwelijke bezigheden daar een ogenblik had geleund om weer op adem te komen.

In de grote badkamer brandde het licht, het enige vertrek in het huis dat niet donker was geweest toen ze binnenkwamen. Door de open deur kon Rachael werkelijk bijna alles zien, of direct of in de spiegels die een wand bedekten: grijze tegels met aan de randen gebrand geel, een groot verzonken ligbad, een douchecabine, een toilet, een rand van het blad waarin de wasbakken zaten, blinkende koperen handdoekrekken en met koper afgezette verzonken plafondlampen. De badkamer leek verlaten. Maar toen ze over de drempel stapte, hoorde ze iemand snel en paniekerig ademhalen en haar eigen hartslag die al snel ging, sloeg op hol.

Direct achter haar zei Benny: ‘Wat is er aan de hand?’

Ze wees op de ondoorzichtige douchecabine. Het glas was zo zwaar gematteerd dat iemand aan de andere kant absoluut niet te zien was, zelfs geen donkere vorm. ‘Daar zit iemand.’

Benny boog zich naar voren en luisterde.

Rachael was met haar rug tegen de muur gaan staan en had de loop van de .32 op de douchedeur gericht.

‘Je kunt er maar beter uit komen,’ zei Benny tegen de persoon in de cabine.

Geen antwoord. Alleen maar een snelle, dunne, piepende ademhaling.

‘Je kunt er maar beter direct uit komen,’ zei Benny.

‘Kom eruit, verdomme!’ zei Rachael, terwijl haar verheven stem scherp weerkaatste tegen de grijze tegels en de heldere spiegels.

Uit de douche klonk een onverwacht ellendig gejammer dat op pure verschrikking wees. Het klonk als van een kind.

Geschokt, bezorgd, maar toch behoedzaam, bewoog Rachael zich voorzichtig naar het matglas.

Benny stapte langs haar heen, pakte de koperen knop en trok de deur open. ‘O, mijn god.’

Rachael zag een naakt meisje doodsbang ineengedoken op de tegelvloer van de beschaduwde cabine met haar rug in de hoek gedrukt. Ze zag er niet ouder uit dan vijftien of zestien en moest de huidige vriendin in het huis zijn, de laatste – en allerlaatste – van Erics zielige ‘veroveringen’. Haar slanke armen waren over haar borsten gekruist, meer uit angst en zelfverdediging dan uit schaamte. Ze trilde onbeheerst, haar ogen stonden groot van afgrijzen en haar gezicht was bleek, ziekelijk, wasachtig.

Ze was waarschijnlijk heel knap, maar dat viel moeilijk met zekerheid te zeggen, niet door de duisternis van de omsloten douchecabine maar omdat ze vreselijk geslagen was. Haar rechteroog was donker en begon op te zetten. Een andere lelijke kwetsuur vormde zich op haar rechterwang, van de ooghoek tot aan haar kaak. Haar bovenlip was gescheurd; de wond was nog open en haar kin zat onder het bloed. Er zaten ook plekken op haar armen en een grote op haar linkerdij.

Benny wendde zich af, duidelijk niet alleen uit gêne voor het meisje, maar ook omdat hij geschrokken was door haar toestand.

Terwijl ze haar pistool liet zakken en zich door de douchedeur boog, zei Rachael: ‘Wie heeft dit met je gedaan, schat? Wie heeft dit gedaan?’ Ze wist al wat het antwoord moest zijn, vreesde het te horen, maar was ziekelijk gedwongen de vraag te stellen.

Het meisje kon geen antwoord geven. Haar bloedende lippen bewogen en ze probeerde de woorden te vormen, maar het enige dat naar buiten kwam was dat dunne smartelijke gejammer, dat steeds weer werd onderbroken door bijzonder woeste aanvallen van huiveringen. Zelfs als ze gesproken zou hebben, zou ze hoogstwaarschijnlijk geen antwoord op de vraag hebben gegeven, want ze was duidelijk in een shock en tot op zekere hoogte los van de werkelijkheid geraakt. Ze scheen zich slechts gedeeltelijk bewust van Rachael en Benny, waarbij het grootste deel van haar aandacht was gericht op de verschrikking die ze had doorstaan. Ze beantwoordde Rachaels blik, maar leek haar niet echt te zien.

Rachael stak haar hand in de cabine. ‘Schat, het is in orde. Alles komt goed. Niemand zal je meer iets doen. Je kunt er nu uit komen. We laten je door niemand meer iets doen.’

Het meisje staarde door Rachael heen, mompelde zacht maar dwingend in zichzelf, door elkaar geschud door een wind van angst die door het een of andere grimmige innerlijke landschap waaide waarin ze gevangen scheen te zitten.

Rachael gaf haar wapen aan Benny. Ze stapte de grote douchecabine in en knielde naast het meisje neer, terwijl ze zacht en geruststellend tegen haar sprak, haar zacht op het gezicht en de armen aanraakte, haar verwarde blonde haren gladstreek. Bij de eerste aanrakingen kromp het meisje ineen alsof ze werd geslagen, hoewel ze door het contact heel even door haar trance heen brak. Ze keek Rachael even aan in plaats van door haar heen te kijken en ze liet zich overeind helpen, de donkere cabine uit, hoewel ze zich, op het moment dat ze de drempel van de douche met de badkamer overstapte, weer terugtrok in haar halfcatatonische toestand. Ze was niet in staat antwoord te geven op vragen of zelfs maar met een hoofdknikje te reageren als er iets tegen haar werd gezegd, en niet meer in staat om Rachael in de ogen te kijken.

‘We moeten haar naar een ziekenhuis brengen,’ zei Rachael huiverend toen ze in het helderder licht van de badkamer een beter zicht kreeg op de verwondingen van het arme meisje. Twee nagels van de rechterhand van het meisje waren afgescheurd, bijna tot op de nagelriem, en bloedden; een vinger leek gebroken.

Rachael zette haar op de rand van het bed terwijl Benny door de kasten en een aantal laden van een commode op zoek ging naar kleren.

Ze luisterde naar vreemde geluiden elders in het huis.

Ze hoorde die niet.

Toch luisterde ze aandachtig.

Naast een slipje, een gebleekte blauwe spijkerbroek, een blauwgeruite blouse, sokken en een paar joggingschoenen van New Balance, vond Benny een schat aan illegale drugs. De onderste la van een van de nachtkastjes bevatte vijftig tot zestig zelf gedraaide joints, een plastic zak vol onherkenbare felgekleurde capsules en nog een plastic zak met ongeveer een half ons witte poeder. ‘Waarschijnlijk cocaïne,’ zei Benny.

Eric had geen drugs gebruikt; hij had er een minachting voor gehad. Hij had altijd gezegd dat drugs voor de zwakken was, voor de kneuzen die zich niet aan de regels van het leven konden houden. Maar duidelijk had hij er geen bezwaar in gezien de jonge meisjes die hij onderhield aan allerlei verdovende middelen te helpen, waarmee hij hun volgzaamheid en kneedbaarheid verzekerde en hen verder de vernieling in draaide. Rachael had hem nog nooit zo veracht als op dat moment.

Ze moest het naakte meisje aankleden, zoals ze een heel klein kind aangekleed zou hebben, hoewel de hulpeloze verdwazing van de tiener – geaccentueerd door aanvallen van huiveringen en zo nu en dan gejammer – werd veroorzaakt door shock en angst en niet door de verdovende middelen die Benny in het nachtkastje had gevonden.

Terwijl Rachael het meisje snel aankleedde, hield de ridderlijke Benny zijn ogen discreet afgewend. Terwijl hij naar kleren zocht, had hij haar tas gevonden en hij doorzocht die nu, op zoek naar identiteitspapieren. ‘Ze heet Sarah Kiel, en ze is pas twee maanden geleden zestien geworden. Ze schijnt uit... ergens ten westen van Coffeyville, in Kansas, te komen.’

Weer zo’n wegloopstertje, dacht Rachael. Misschien op de vlucht voor een ondraaglijk leven thuis. Misschien gewoon een rebels type dat problemen had met discipline en dat de illusie koesterde dat een eigen leven, zonder beperkingen, alleen maar heerlijk zou worden. Weg naar L.A., de Big Orange, om een poging te wagen in de filmwereld, dromend van het sterrendom. Of misschien gewoon op zoek naar wat opwinding, een vlucht uit de verveling van de uitgestrekte en sluimerende vlakten van Kansas.

In plaats van de verwachte romantiek en glitter, had Sarah Kiel gevonden wat de meeste meisjes zoals zij aan het eind van de Californische regenboog vonden: een hard leven zonder thuis op straat, en uiteindelijk de bezorgde aandacht van een pooier. Eric moest haar of gekocht hebben van een pooier of zelf hebben gevonden terwijl hij op jacht was naar het soort seksuele afleiding dat hem het gevoel zou geven jong te blijven. Opgesloten in een duur huis in Palm Springs, voorzien van alle drugs die ze maar wilde, het speeltje van een heel rijk man, had Sarah zich er zeker van overtuigd dat ze dus toch was voorbestemd voor een sprookjesleven. Het naïeve kind kon de ware grootte van het gevaar waar ze in was gestapt niet geraden hebben, kon de verschrikking niet hebben voorzien die haar op een zekere dag een bezoek zou brengen en haar verdoofd en sprakeloos van angst zou achterlaten.

‘Help me haar naar buiten naar de auto te brengen,’ zei Rachael toen ze klaar was met het aankleden van Sarah Kiel.

Benny sloeg aan een kant een arm om het meisje heen terwijl Rachael haar aan de andere kant vasthield, en hoewel Sarah op eigen kracht voortschuifelde zou ze een paar keer zijn gevallen als ze haar niet ondersteund hadden. Haar knieën bleven dubbelslaan.

De nacht geurde naar jasmijn, beroerd door een bries die ook door het struikgewas ritselde, een reden voor Rachael om nerveus een blik in de schaduwen te werpen.

Ze zetten Sarah in de auto en maakten haar gordel voor haar vast, waarna ze inzakte in de riemen en haar hoofd naar voren liet vallen. Het was mogelijk om met z’n drieën in de 560 SL te zitten, hoewel de extra passagier dwars in de ruimte achter de twee kuipstoeltjes moest kruipen en een beetje moest persen. Benny was daar te groot voor, dus Rachael ging achter de stoelen en hij nam het stuur voor het ritje naar het ziekenhuis.

Toen ze van de oprit wegreden, verscheen er een auto om de hoek en koplampen spoelden over hen heen; en toen ze de straat bereikten, schoot de andere auto plotseling naar voren en kwam recht op hen af.

Rachaels hart haperde en ze zei: ‘O, jezus, zíj zijn het!’

De naderende auto draaide schuin in de smalle straat met de bedoeling die te blokkeren. Benny verspilde geen tijd met het stellen van vragen, maar veranderde direct van richting en gaf een ruk aan het stuur waardoor de andere auto achter hen kwam. Hij trapte de gaspedaal in; banden gierden; de Mercedes schoot naar voren met een betrouwbare snelheid en scheurde langs de lage, donkere huizen. Verderop liep de straat dood op een T-splitsing, waardoor ze gedwongen werden of naar links of naar rechts te gaan, dus Benny moest vaart minderen en Rachael liet haar hoofd zakken om door het achterraampje te turen waar ze tegenaan gepropt zat, en ze zag dat de andere auto – een Cadillac, misschien een Seville – heel dicht achter hen zat, heel dichtbij was, en steeds meer naderde.

Benny nam een ruime bocht waarbij hij beangstigend overhelde en Rachael zou omgevallen zijn door de plotselinge scherpte van de bocht als ze niet stevig in de ruimte achter de stoelen ingeklemd had gezeten. Ze kon ook nergens naartoe vallen en ze hoefde zich nergens aan vast te houden, maar ze hield zich vast aan de rug van de stoel van Sarah Kiel omdat ze het gevoel had dat de wereld onder haar vandaan aan het vallen was en ze dacht: God, alstublieft, laat de auto niet omslaan.

De Mercedes sloeg niet om, bleef prachtig op de weg kleven, bereikte een recht stuk woonstraat en versnelde. Maar achter hen sloeg de Cadillac bijna om en de chauffeur corrigeerde te veel waardoor de Caddy zo gevaarlijk weggleed dat hij met de zijkant tegen een Corvette aan kwam die aan de stoeprand stond geparkeerd. Vonken schoten de lucht in, en regenden neer op het wegdek. De Caddy veerde terug van de botsing en leek de straat over te zwenken naar auto’s die tegen de andere stoep stonden geparkeerd om die te raken, maar toen kwam hij weer goed te liggen. Hij had wat afstand verloren, maar de onverschrokken chauffeur joeg weer achter hen aan.

Benny bracht de 560 SL slippend door een volgende bocht, nam weer een hoek, hield hem nu steviger in zijn macht, en hield vervolgens de gaspedaal anderhalf blok ingetrapt waardoor het leek alsof ze in een raket zaten in plaats van in een auto. Net toen Rachael voelde dat ze naar achteren gedrukt werd met een kracht van misschien 4,5G, net toen het leek alsof ze de beperkingen van de zwaartekracht zouden doorbreken en in een baan om de aarde geschoten zouden worden, behandelde Benny de rem met de stijl van een briljant concertpianist die de ‘Moonlight Sonata’ bracht, en toen hij een volgend stopteken bereikte zonder van plan te zijn er gevolg aan te geven, trok hij zo hard als hij durfde aan het stuur waardoor het van achteren leek dat de Mercedes gewoon van die straat in die andere straat linksaf schoot.

Hij was net zo bedreven in het afschudden van een achtervolger als hij in het gevecht met blote handen was geweest, en Rachael wilde zeggen: Wie ben je eigenlijk; je bent niet zomaar een gewone onroerendgoedmakelaar met een liefde voor treintjes en swingmuziek, dat zeker niet, maar ze zei niets want ze was bang dat ze hem af zou leiden en als ze hem met deze snelheid afleidde, zouden ze onvermijdelijk omslaan – of nog erger – en zeker de dood vinden.

Ben wist dat de 560 SL het met gemak zou winnen van de Cadillac in een wedstrijd op open terrein, maar het was een ander verhaal in dit soort straten, die smal waren en zo nu en dan snelheidsdrempels hadden die juist dat soort wedstrijden tegengingen. Bovendien waren er stoplichten naarmate ze dichter bij het centrum van de stad kwamen, en zelfs op dit dode uur van de ochtend moest hij minstens iets van vaart minderen bij die grote kruisingen omdat hij anders het risico liep die enkele auto die van links of rechts kon komen in de flank te raken. Gelukkig nam de Mercedes een hoek honderd keer beter dan de Cadillac, waardoor hij lang niet zo veel snelheid hoefde te minderen als zijn achtervolgers, en elke keer dat hij een andere straat inreed, won hij een paar meter die de Caddy niet helemaal terug kon winnen op het volgende rechte eind. Tegen de tijd dat hij zigzaggend minder dan een blok van Palm Canyon Drive verwijderd was, zat zijn achtervolger, de Caddy, meer dan anderhalf blok achter hen en verloor meer terrein, en hij vertrouwde erop dat hij die schoften, wie het ook waren, uiteindelijk wel af zou schudden – toen hij de politieauto zag.

Die stond vooraan in een rij aan de stoeprand geparkeerde auto’s op de hoek van Palm Canyon, een straat verderop, en de politieagent moest hem aan hebben zien komen in zijn achteruitkijkspiegel, hem hebben zien komen als een duveltje uit een doosje, want de rode en blauwe zwaailichten op het dak van de patrouillewagen begonnen, helder en abrupt, verderop naar rechts te branden.

‘Halleluja!’ zei Ben.

‘Nee,’ zei Rachael vanuit haar onhandige positie in de ruimte achter hem, schreeuwend, hoewel haar mond bijna bij zijn oor was. ‘Nee, je kunt niet naar de politie! We zijn dood als je naar de politie gaat.’

Toch begon Ben, terwijl hij op de politieauto af schoot, te remmen omdat zij hem verdomme nooit had verteld waaróm ze niet op de politie konden vertrouwen voor bescherming, hij er de man niet naar was om het recht in eigen handen te nemen en de mannen in de Cadillac zeker zouden afdruipen als de politie in het spel kwam.

Maar Rachael schreeuwde: ‘Nee! Benny, in ’s hemelsnaam, vertrouw me, waarom doe je dat niet? We zijn dood als we stoppen. Ze knallen ons zonder meer overhoop.’

Het deed pijn dat hij beschuldigd werd haar niet te vertrouwen, dat stak. Hij vertrouwde haar wel, jezus, hij vertrouwde haar zonder meer omdat hij van haar hield. Hij begreep geen moer van haar, vanavond niet, maar hij vertrouwde haar wel en het leek wel alsof een mes in zijn hart werd rondgedraaid toen hij die klank van teleurstelling en beschuldiging in haar stem hoorde. Hij haalde zijn voet van de rem en zette die weer hard op de gaspedaal, scheurde zo snel langs de patrouillewagen dat het licht van de ronddraaiende zwaailichten slechts een keer door de Mercedes flitste en toen alweer achter hen lag. Toen hij een blik hun kant op wierp, had hij twee geüniformeerde agenten gezien die er verbouwereerd uitzagen. Hij nam aan dat ze op de Caddy zouden wachten en daarna achter beide auto’s aan zouden gaan, wat prima was, gewoon prima, omdat de mannen in de Caddy hem niet in konden halen om hen af te knallen als zij de politie achter zich aan hadden zitten.

Maar tot Bens verrassing en wanhoop trokken de agenten direct met gillende sirene achter hem op. Misschien waren ze zo geschokt geweest de Mercedes op hen af te zien komen als een straaljager dat ze de Cadillac verder naar achteren niet hadden opgemerkt. Of misschien hadden ze de Cadillac wel gezien, maar waren ze zo geschokt door de Mercedes dat ze niet hadden beseft dat de tweede auto op bijna dezelfde hoge snelheid aan kwam scheuren. Wat hun redenering ook was, ze schoten van de stoeprand weg en kwamen achter hem aan toen hij rechtsaf ging Palm Canyon Drive op.

Ben nam die bocht met de roekeloze vanzelfsprekendheid van een stuntrijder die weet dat zijn rolbar, speciale stabilisatoren, zware hydraulische schokdempers en andere geavanceerde uitrusting het meeste gevaar opvingen van dergelijke riskante manoeuvres – behalve dat hij geen rolbar en speciale stabilisatoren had. Hij besefte dat hij een verkeerde berekening had gemaakt en op het punt stond Rachael en Sarah en zichzelf in ingeblikt vlees te veranderen, drie brokken imitatieham in duur Duits blik. Jezus, de auto kwam op twee wielen, hij rook brandend rubber, het leek wel een uur te duren dat ze zo balanceerden, maar dankzij Gods genade en de briljante ontwerpers van Benz vielen ze met een schok en een dreun weer terug op alle vier de wielen en kregen ze, dankzij een volgend wonder, geen klapband, hoewel Rachaels hoofd tegen het dak bonsde en haar adem in een zucht naar buiten kwam die hij in zijn nek voelde.

Hij zag de oude man in het gele Banlon-hemd met de cockerspaniël nog voor de auto helemaal uitgeveerd was. Ze waren de straat aan het oversteken en waren nu halverwege toen de Mercedes als een vluchteling uit een afvalrace de hoek om kwam scheuren. Hij kwam met een angstaanjagende snelheid op hen af en ze stonden als verstard van verrassing en angst, zowel hond als man, hoofden geheven, ogen opengesperd. De man zag eruit als negentig en de hond scheen ook aftands, dus het sloeg allemaal nergens op dat ze om bijna twee uur ’s nachts op straat liepen. Ze hadden thuis in bed moeten liggen, vol dromen over bomen en een goed passend kunstgebit, maar ze waren hier.

‘Benny!’ schreeuwde Rachael.

‘Ik zie het, ik zie het!’

Hij had niet de hoop op tijd te remmen, dus hij trapte niet alleen op de rem maar keerde op Palm Cross, een combinatie van krachten waardoor de Mercedes al schuivend een volledige draai maakte, zodat ze honderdtachtig graden ronddraaiden en tegen de stoep aan de overkant terechtkwamen. Tegen de tijd dat hij weer gas had gegeven, terug de straat over was en weer naar het noorden scheurde, hadden de oude man en de cockerspaniël uiteindelijk wankelend de veiligheid van de stoep bereikt, en zat de patrouillewagen op nog geen tien meter achter hen.

In de spiegel zag hij dat de Caddy ook om de hoek was verschenen en nog steeds in de achtervolging zat, niet gehinderd door de aanwezigheid van de politie. Krankzinnig week de Caddy uit en probeerde de patrouillewagen in te halen.

‘Ze zijn krankzinnig,’ zei Ben.

‘Erger,’ zei Rachael. ‘Veel erger.’

Op de stoel naast de bestuurder liet Sarah Kiel dringende geluidjes horen, maar ze leek niet geschrokken door het gevaar waarin ze verkeerde. Het leek daarentegen wel alsof het geweld van de achtervolging het restje herinnering had beroerd waardoor ze zich het andere – veel ergere – geweld herinnerde dat ze eerder die nacht had doorstaan.

Terwijl hij snelheid meerderde op zijn weg naar het noorden over Palm Canyon wierp Ben weer een blik in de spiegel en zag dat de Caddy naast de politiewagen was komen rijden. Ze schenen een wedstrijdje te houden, gewoon een paar auto’s vol mannen die lol wilden hebben. Het was... nou, het was zonder meer dwaas wat er gebeurde. Toen plotseling was het helemaal niet dwaas meer, omdat de bedoelingen van de mannen in de Caddy afschuwelijk duidelijk werden met het herhaalde oplichten van schoten en het tat-tat-tat-tat-tat-tat van automatisch geweervuur. Ze hadden met een machinepistool het vuur geopend op de politieagenten, alsof dit niet Palm Springs was maar Chicago uit de tumultueuze jaren twintig.

‘Ze hebben op die smerissen geschoten,’ zei hij verbouwereerder dan hij ooit van zijn leven was geweest.

De patrouillewagen raakte uit de koers, wipte tegen de stoeprand op, reed over de stoep en knalde door de spiegelruit de etalage van een elegante boetiek binnen, maar nog steeds hing een man op de achterbank van de Cadillac uit het raampje en bleef naar achteren schoten afvuren op de politiewagen tot die buiten bereik was.

In de stoel naast Ben zei Sarah: ‘Uh, uh, uh, uh, uh, uh,’ en ze schokte en vertrok haar gezicht alsof iemand een regen van slagen op haar deed neerkomen. Ze scheen het pak slaag weer door te maken dat ze had gekregen en was zich niet bewust van de directe gevaren.

‘Benny, je rijdt te langzaam,’ zei Rachael dringend.

Gegrepen door schrik had hij zijn voet op de gaspedaal teruggenomen.

De Cadillac won terrein op hen, even hongerig als een haai die zijn prooi voor zich zag zwemmen.

Ben probeerde de gaspedaal door de vloer heen te drukken en de Mercedes reageerde als een kat die net een schop onder zijn staart had gekregen. Ze schoten Palm Canyon Drive over die voor betrekkelijke lange tijd recht was, waardoor hij zelfs enige afstand tussen hen en de Cadillac kon maken voordat hij weer bochten kreeg. En hij moest bochten nemen, de een na de ander, naar het westen van de stad, de heuvels in, weer naar beneden, gestaag naar het zuiden, door oudere woonwijken waar bomen over hen heen naar elkaar toe groeiden en een tunnel vormden, daarna door nieuwere wijken waar de bomen klein waren en het struikgewas te schaars om de werkelijkheid van de woestijn waarop de stad was gebouwd te verbergen. Met elke bocht die hij nam, vergrootte hij de afstand tussen hen en de moordenaars in de Cadillac.

Geschokt zei Ben: ‘Ze hebben twee agenten vermoord, alleen maar omdat die sukkels in de weg liepen.’

‘Ze willen ons echt heel erg graag hebben,’ zei Rachael. ‘Dat probeerde ik je te vertellen. Ze willen ons zo graag hebben.’

De Caddy lag nu twee straten achter en over nog eens vijf of zes bochten zou Ben hen kwijt zijn omdat ze hem dan niet meer in het gezicht zouden hebben en niet zouden weten welke kant hij op was gegaan.

Terwijl hij een trilling in zijn stem hoorde die hem verraste, een huivering die hem niet beviel, zei hij: ‘Maar, verdomme, ze hadden nooit veel kans ons te pakken te krijgen. Zeker niet zolang wij in dit snelheidsmonster zitten en zij in zo’n sukkelige Caddy. Dat moesten ze weten. Dat moesten ze wel. Een kans van een op de honderd. Op z’n hoogst. Een kans van een op de honderd, maar toch hebben ze die agenten vermoord.’

Half sturend en half slippend nam hij een volgende bocht naar een nieuwe straat.

‘O-mijn-god, o-mijn-god, o-mijn-god,’ zei Sarah zacht, doordringend, en probeerde zo ver als de veiligheidsgordel haar toestond naar beneden te zakken in de stoel, terwijl ze haar armen voor haar borst kruiste zoals ze in de douchecabine had gedaan toen ze naakt was geweest.

Achter Ben zei Rachael, terwijl ze net zo huiverig klonk als hij: ‘Ze dachten waarschijnlijk dat de politie ons kenteken had... en ook dat van hen... en dat ze dat wilden laten natrekken.’

De koplampen van de Cadillac kwamen ver naar achteren de hoek om en ze verloren steeds sneller terrein. Ben nam weer een bocht en scheurde verder over een donkere, slapende straat langs oudere huizen die wat vervallen waren en niet langer voldeden aan het fantasiebeeld dat de Kamer van Koophandel van Palm Springs had.

‘Maar je zei net dat de mannen in de Caddy je sneller te pakken zouden krijgen als je naar de politie zou gaan.’

‘Ja.’

‘Dus waarom wilden ze dan niet dat de politie ons te pakken kreeg?’

Rachael zei: ‘Het is waar dat ik in politiehechtenis veel makkelijker te pakken ben. Ik zou dan helemaal geen kans maken. Maar me vermoorden zal dan heel wat problematischer zijn en heel wat meer bekijks krijgen dan anders. De mensen in die Cadillac... en hun medewerkers... geven er de voorkeur aan dit privé te houden zolang het hun lukt, ook al betekent het dat ze wat meer tijd nodig hebben om me in handen te krijgen.’

Voor de koplampen van de Cadillac weer konden verschijnen had Ben weer een bocht genomen. Zo direct zou hij eindelijk van zijn achtervolgers verlost zijn. Hij zei: ‘Wat willen ze eigenlijk van jou?’

‘Twee dingen. Ten eerste... een geheim dat zij denken dat ik heb.’

‘Maar dat heb je niet?’

‘Nee.’

‘Wat is het tweede?’

‘Een ander geheim dat ik wel weet. Dat deel ik met hen. Ze weten het al en ze willen me ervan weerhouden het aan iemand anders te vertellen.’

‘Wat is het?’

‘Als ik het jou zou vertellen, zouden ze net zo veel reden hebben jou te vermoorden als mij.’

‘Ik denk dat ze mij al willen hebben,’ zei Ben. ‘Ik zit er al te diep in. Dus vertel op.’

‘Hou je aandacht op het rijden,’ zei ze.

‘Vertel op.’

‘Nu niet. Je moet je concentreren op het afschudden van die lui.’

‘Maak je daar geen zorgen om en gebruik het niet als een excuus om weer niks tegen me te zeggen, verdomme. We zijn al uit de problemen. Nog een bocht en we zijn ze voorgoed kwijt.’

Het rechtervoorwiel kreeg een klapband.

10

Spijkers

Het was een lange nacht voor Julio en Reese.

Om 0.32 uur was het laatste afval in de container doorzocht, maar de blauwe schoen van Ernestina Hernandez was niet gevonden.

De meeste rechercheurs zouden, als al het vuilnis was doorzocht en het lijk naar het lijkenhuis was afgevoerd, besloten hebben naar huis te gaan om wat te slapen en de volgende dag weer fris te beginnen; maar niet inspecteur Julio Verdad. Hij wist dat het spoor het meest fris was in de eerste vierentwintig uur na het ontdekken van het lijk. Daarbij had hij, als hij aan een nieuwe zaak begon, minstens een dag moeite in slaap te komen, omdat hij dan vooral last kreeg van de reacties op de verschrikking van de moord.

Bovendien had hij deze keer een speciale verplichting tegenover het slachtoffer. Om redenen die voor anderen misschien niet duidelijk waren, maar die voor hem dwingend aanwezig waren, voelde hij een diepe betrokkenheid bij Ernestina. Voor Julio was het niet alleen zijn taak om haar moordenaar voor het gerecht te brengen, maar ook een kwestie van eer.

Zijn partner, Reese Hagerstrom, vergezelde hem zonder ook maar een keer commentaar te leveren op het late tijdstip. Voor Julio en voor niemand anders zou Reese de klok rond werken, niet alleen zijn slaap maar ook zijn vrije dagen en regelmatige maaltijden opgeven, zou hij elk noodzakelijk offer brengen. Julio wist dat Reese, als de grote man het ooit nodig mocht vinden om in de baan van een kogel te stappen en voor Julio te sterven, het uiteindelijke offer ook zonder de minste aarzeling zou brengen. Het was iets dat ze allebei diep in hun hart, in hun botten, begrepen, maar waarover ze nooit spraken.

Om 0.41 uur ’s ochtends gingen ze met het nieuws van Ernestina’s gruwelijke dood naar haar ouders, waar ze had gewoond, een straat oostelijk van Main Street, in een bescheiden huis dat werd geflankeerd door twee magnolia’s. De ouders moesten wakker gemaakt worden en aanvankelijk geloofden ze het niet omdat ze er zeker van waren dat Ernestina al thuis was gekomen en naar bed was gegaan. Maar haar bed was natuurlijk leeg.

Hoewel Juan en Maria Hernandez zes kinderen hadden, ondergingen ze de klap net zo hard als ouders met een geliefd kind gedaan zouden hebben. Maria ging op de roze gekleurde sofa in de woonkamer zitten, te zwak om te blijven staan. Haar twee jongste zoons – allebei tieners – zaten naast haar, met rode ogen en te ontdaan om het machogedrag op te houden waarachter de Latijns-Amerikaanse jongens van hun leeftijd zich gewoonlijk verscholen. Maria hield een ingelijste foto van Ernestina vast en wisselde huilbuien af met een trillend verslag van de goede tijden die ze met hun geliefde dochter hadden gehad. Een andere dochter, de negentienjarige Laurita, zat alleen in de eetkamer en was niet te benaderen, niet te troosten, hield zich vast aan een rozenkrans. Juan Hernandez liep nerveus heen en weer, de kaken op elkaar geklemd, heftig met zijn ogen knipperend om de tranen binnen te houden. Als vader van de familie was het zijn plicht een voorbeeld van kracht voor zijn gezin te zijn, om onaangedaan en ongebroken te zijn door dit bezoek van muerta. Maar het was meer dan hij kon dragen en twee keer liep hij naar de keuken waar hij achter de gesloten deur zachte, verstikte geluiden van verdriet liet horen.

Julio kon niets doen om hun verdriet minder te maken, maar hij gaf vertrouwen en hoop op gerechtigheid, misschien omdat zijn speciale betrokkenheid bij Ernestina er duidelijk bovenop lag. Misschien omdat hij met zijn zachte manier van praten een koppige vastberadenheid toonde die de beloftes van snelle gerechtigheid overtuiging meegaf. Of misschien dat zijn smeulende woede over het bestaan van dood, elke dood, pijnlijk zichtbaar was op zijn gezicht, in zijn ogen en stem. Die woede brandde immers al vele jaren in hem, sinds de middag dat hij ratten aan de keel van zijn kleine broertje had zien knagen, en op dit moment moest het vuur in hem al helder genoeg branden dat iedereen om hem heen het kon zien.

Van Mr. Hernandez hoorden Julio en Reese dat Ernestina die avond naar de stad was gegaan met haar beste vriendin, Becky Klienstad, met wie ze werkte in een plaatselijk Mexicaans restaurant, allebei als serveerster. Ze waren met Ernestina’s auto gegaan: een kobaltblauwe, tien jaar oude Ford Fairlane.

‘Als dit met mijn Ernestina is gebeurd,’ zei Mr. Hernandez, ‘wat is er dan met de arme Becky gebeurd? Er moet ook iets met haar zijn gebeurd. Iets vreselijks.’

In de keuken van Hernandez belde Julio met de familie Klienstad in Orange. Becky – eigenlijk Rebecca – was nog niet thuis. Haar ouders hadden zich nog geen zorgen gemaakt, want ze was, hoe dan ook, een volwassen vrouw en een paar van de danstenten waar zij en Ernestina regelmatig kwamen bleven immers tot twee uur ’s ochtends open. Maar nu maakten ze zich ook grote zorgen.

1.20 uur.

In de ongemarkeerde sedan voor het huis van Hernandez zat Julio achter het stuur en staarde naargeestig naar de naar magnolia’s geurende nacht. Door de open raampjes klonk het gefluister van bladeren die beroerd werden door de vage junibries. Een eenzaam, kil geluid.

Reese maakte gebruik van de in de auto geïnstalleerde computer om opsporing en aanhouding te bevelen voor de kobaltblauwe Ford van Ernestina. Hij had het kentekennummer van haar ouders gekregen.

‘Kijk of er nog wat berichten voor ons zijn,’ zei Julio.

Op het moment vertrouwde hij zichzelf niet achter de toetsen. Hij zat vol woede en wilde met beide vuisten op iets – wat dan ook – slaan en als de computer hem ook maar enig probleem zou geven of als hij per ongeluk een verkeerde toets had ingedrukt, zou hij zijn frustratie weleens uit kunnen leven op de computer, voornamelijk omdat het een geschikt doelwit was.

Reese ging de databank van de politie op het hoofdkwartier binnen en vroeg naar uitstaande berichten. Zacht oplichtende groene letters schoven over het computerscherm. Het was een verslag van de geüniformeerde agenten die naar het lijkenhuis waren geweest op aanwijzingen van Julio om vast te stellen of het scalpel en de met bloed bevlekte laboratoriumjas die in de container waren gevonden herleid konden worden tot een bepaalde medewerker van de lijkschouwer. Employés van het kantoor van de lijkschouwer konden bevestigen dat een scalpel, een laboratoriumjas, een witte broek, een operatiemasker en een paar antistatische laboratoriumschoenen ontbraken uit de materiaalkast van het lijkenhuis. Maar geen werknemer in het bijzonder kon in verband worden gebracht met de diefstal van die goederen.

Terwijl hij opkeek van het scherm en naar de nacht staarde zei Julio: ‘Deze moord heeft op de een of andere manier te maken met het verdwijnen van het lichaam van Eric Leben.’

‘Het zou toeval kunnen zijn,’ zei Reese.

‘Geloof jij in toeval?’

Reese zuchtte. ‘Nee.’

Een mot fladderde tegen de voorruit.

‘Misschien heeft degene die het lijk heeft gestolen ook Ernestina vermoord,’ zei Julio.

‘Maar waarom?’

‘Daar moeten we achter zien te komen.’

Julio reed weg van het huis van Hernandez.

Hij reed weg van de fladderende mot en de fluisterende bladeren.

Hij koerste naar het noorden en reed weg van het centrum van Santa Ana. Maar, hoewel hij Main Street volgde, waar dicht op elkaar staande straatlantaarns fel schenen, kon hij niet wegrijden van de diepe duisternis, zelfs niet tijdelijk, want de duisternis zat in hem.

1.38 uur.

Ze bereikten het modern Spaanse huis van Eric Leben snel omdat er geen verkeer was. De nacht in die respectabele buurt was eerbiedwaardig stil. Hun voetstappen klonken hol op het betegelde voetpad en toen ze aanbelden, klonk het alsof de galm naar hen terugkaatste vanuit een diepe put.

Julio en Reese hadden totaal geen bevoegdheid in Villa Park dat twee plaatsen buiten hun eigen jurisdictie lag. Maar in de uitgestrekte stedelijke bebouwing van Orange County, dat in wezen niets anders was dan een enorme uitgespreide stad die was verdeeld in meerdere gemeentes, werden veel misdaden voor het gemak niet beperkt tot een enkel rechtsgebied, en een misdadiger mocht geen tijd of veiligheid winnen door de kunstmatige politieke grenzen tussen de ene en de andere gemeente over te steken. Als het nodig werd een aanwijzing naar een andere jurisdictie te volgen, moest men een escorte van de plaatselijke autoriteiten zien te krijgen of hun goedkeuring, of men moest hen zelfs erbij roepen om het onderzoek zelf te laten doen, en deze verzoeken werden gewoonlijk gehonoreerd.

Maar omdat het tijdverspilling was om de juiste kanalen te bewandelen, negeerden Julio en Reese regelmatig het voorschrift. Ze gingen daarheen waar ze naartoe moesten, spraken met iedereen met wie ze moesten praten en informeerden alleen maar de plaatselijke autoriteiten wanneer en als ze iets van werkelijke waarde voor hun zaak vonden; of als de situatie ernaar uitzag dat die gewelddadig kon worden.

Slechts weinig rechercheurs werkten zo stoutmoedig. Het niet naleven van standaardprocedures kon een reprimande tot gevolg hebben. Herhaald overtreden van de regels kon gezien worden als een treurig gebrek aan respect voor het beleid en in een disciplinaire schorsing resulteren. Te veel schorsingen en zelfs de beste smeris kon een verdere promotie wel vergeten; en kon zich zelfs zorgen gaan maken of hij het wel volhield tot aan zijn pensioen.

De risico’s deerden Julio of Reese niet zo bijzonder. Natuurlijk wilden ze wel promotie. En ze wilden hun pensioen. Maar meer dan carrièreverbetering en financiële zekerheid wilden ze zaken oplossen en moordenaars in de gevangenis zetten. Het had geen zin smeris te zijn als je niet bereid was je leven in de waagschaal te stellen voor je idealen, en als je bereid was je leven op het spel te zetten, dan had het geen zin je zorgen te gaan maken over kleine zaken zoals salarisverhogingen en pensioenfondsen.

Toen niemand naar de deur kwam op hun aanbellen, probeerde Julio de deur, maar die zat op slot. Hij probeerde niet het slot te kraken of te forceren. Bij afwezigheid van een gerechtelijk bevel, hadden ze, om het huis van Leben binnen te komen, een redelijk vermoeden nodig te denken dat er enige vorm van criminele activiteit gaande was op de plek, dat onschuldige mensen het slachtoffer zouden kunnen worden en dat het minstens een publiek noodgeval betrof.

Toen ze om het huis naar de achterkant liepen, vonden ze wat ze nodig hadden: een gebroken ruitje van de openslaande deuren die van de patio naar de keuken leidden. Ze zouden nalatig zijn geweest als ze niet het ergste hadden verondersteld: dat een gewapende binnendringer zich met geweld toegang had verschaft tot de woning, met de bedoeling roof te plegen en degene die er woonde schade toe te brengen.

Ze trokken hun revolver en gingen behoedzaam naar binnen. Glasscherven knerpten onder hun voeten.

Terwijl ze van kamer naar kamer liepen, deden ze de lichten aan en zagen voldoende om hun inval te rechtvaardigen. De bebloede handafdruk op de leuning van de witte sofa in de grote kamer. De destructie van de grote slaapkamer. En in de garage... de kobaltblauwe Ford van Ernestina Hernandez.

Toen ze de auto inspecteerden vond Reese bloedvlekken op de achterbank en vloermatten. ‘Sommige zijn nog een beetje kleverig,’ zei hij tegen Julio.

Julio probeerde het kofferdeksel van de auto en merkte dat die niet op slot zat. Erbinnen was nog meer bloed, een gebroken bril... en een blauwe schoen.

De schoen was van Ernestina en het zien ervan deed Julio’s borst samentrekken.

Voor zover Julio wist, had het meisje Hernandez geen bril gedragen. Maar op foto’s die hij bij de familie Hernandez thuis had gezien, had Becky Klienstad, de vriendin en collega serveerster, er een op gehad. Duidelijk waren beide vrouwen vermoord en in de kofferbak van de Ford gepropt. Later was het lijk van Ernestina in de afvalcontainer achtergelaten. Maar wat was er met het andere lichaam gebeurd?

‘Bel het plaatselijke bureau,’ zei Julio. ‘Het wordt tijd de regels te volgen.’

1.52 uur.

Toen Reese Hagerstrom terugkeerde van de politiewagen bleef hij even staan om de elektrische garagedeuren omhoog te doen om de geur van bloed kwijt te raken die uit de open kofferbak van de Ford was opgestegen en elke hoek van de lange ruimte had bereikt. Terwijl de deuren omhoog rolden, zag hij in een hoek een witte ziekenhuisbroek en een paar antistatische schoenen. ‘Julio? Kom eens hier kijken.’

Julio had aandachtig in de bloederige kofferbak van de auto gestaard zonder iets aan te raken waardoor kostbaar bewijs vernietigd kon worden, maar in de hoop een kleine aanwijzing te vinden, puur door de kracht van intens kijken. Hij liep naar Reese bij de afgedankte kleren.

Reese zei: ‘Wat is er verdomme aan de gang?’

Julio gaf geen antwoord.

Reese zei: ‘De avond begon met één ontbrekend lijk. Nu zijn er twee weg... dat van Leben en dat van het meisje Klienstad. En we hebben een derde gevonden waar we niet op gehoopt hadden. Als iemand dode lichamen verzamelt, waarom zou die dat van Ernestina Hernandez dan niet ook houden?’

Verwonderd over deze bizarre ontdekkingen en de verbijsterende connectie tussen de diefstal van Lebens lijk en de moord op Ernestina, trok Julio onbewust zijn das recht, trok aan zijn hemdsmouwen en frummelde aan zijn manchetknopen. Zelfs in zomerse hitte zou hij niet zonder das en hemd met lange mouwen gaan, zoals sommige rechercheurs deden. Net als een priester bekleedde een rechercheur een heilig ambt, werkte in dienst van de goden van Recht en Wet, en om minder formeel gekleed te gaan zou voor hem net zo oneerbiedig zijn als wanneer een priester de mis opdroeg in spijkerbroek en T-shirt.

‘Komen ze van het bureau hierheen?’ vroeg hij Reese.

‘Ja. En zodra we de gelegenheid hebben gehad hun de situatie uit te leggen, moeten we naar Placentia.’

Julio knipperde met zijn ogen. ‘Placentia? Waarom?’

‘Ik heb berichten nagekeken toen ik in de auto was. Het hoofdbureau had een belangrijk bericht voor ons. De politie van Placentia heeft Becky Klienstad gevonden.’

‘Waar? Leeft ze nog?’

‘Dood. In het huis van Rachael Leben.’

Verbaasd herhaalde Julio de vraag die Reese nog geen paar minuten geleden had gesteld. ‘Wat is er verdomme aan de gang?’

1.58 uur.

Om naar Placentia te komen reden ze van Villa Park door een deel van Orange, door een stuk van Anaheim en namen de brug van Tustin Avenue over de Santa Ana River, die in het droge seizoen niets anders was dan een zandrivier. Ze kwamen langs olieputten waar de grote pompen, lijkend op enorme bidsprinkhanen, op en neer bewogen, een tint lichter dan de nacht eromheen: herkenbaar maar toch gaven ze op de een of andere manier door hun geheimzinnige vormen een extra dreiging aan de duisternis.

Placentia was gewoonlijk een van de rustigste gemeenschappen van de county: rijk noch arm, gewoon gerieflijk en tevreden, zonder echt verschrikkelijke nadelen, en zonder bijzondere voordelen boven andere nabijgelegen plaatsjes, behalve misschien de enorme, prachtige dadelpalmen die langs sommige straten stonden. Enorm weelderige en statige palmen stonden in de straat waar Rachael Leben woonde en hun zwaar overhangende kruinen leken in brand te staan in de flikkerende reflectie van de rode zwaailichten op de verzameling politieauto’s die eronder geparkeerd stond.

Julio en Reese werden bij de voordeur begroet door een grote geüniformeerde agent van de politie van Placentia die Orin Mulveck heette. Hij was bleek. Zijn ogen stonden vreemd alsof hij zojuist iets had gezien dat hij zich nooit meer zou willen herinneren, maar dat hij nooit zou kunnen vergeten. ‘De buren hebben ons gebeld omdat ze een man gehaast het huis hebben zien verlaten en ze vonden hem er verdacht uitzien. Toen we hier kwamen om de boel te controleren, troffen we de voordeur wijd open aan en alle lichten brandend.’

‘Was Mrs. Leben hier niet?’

‘Nee.’

‘Enige aanwijzing waar ze is?’

‘Nee.’ Mulveck had zijn pet afgezet en was dwangmatig bezig met zijn vingers door zijn haar te gaan. ‘Jezus,’ zei hij, meer tegen zichzelf dan tegen Julio of Reese. Toen: ‘Nee, Mrs. Leben is weg. Maar we vonden de dode vrouw in de slaapkamer van Mrs. Leben.’

Terwijl hij achter Mulveck aan het gezellige huis binnenliep, zei Julio: ‘Rebecca Klienstad?’

‘Ja.’

Mulveck bracht Julio en Reese door een aangename woonkamer die was ingericht in verschillende tinten roze en wit met donkerblauwe accenten en koperen lampen.

Julio zei: ‘Hoe hebben jullie de overledene geïdentificeerd?’

‘Ze droeg zo’n medisch plaatje,’ zei Mulveck. ‘Ze had een aantal allergieën waaronder een voor penicilline. Ken je die hangers? Naam, adres, medische gegevens. Hoe we daarna zo snel bij jullie kwamen... we vroegen onze computer de vrouw Klienstad na te gaan bij Datanet en die gaf aan dat jullie haar zochten in Santa Ana in verband met de Hernandez-moord.’

Het Datanet waarop de vele politiediensten van de staat de informatie van hun computers met elkaar deelden was een nieuw programma, een logisch gevolg van het feit dat de sheriffs en de plaatselijke politie op computers waren overgestapt. Uren, soms dagen, konden uitgespaard worden met het gebruik van Datanet en dit was niet de eerste keer dat Julio dankbaar was smeris te zijn in de eeuw van de computerchip.

‘Is de vrouw hier vermoord?’ vroeg Julio terwijl ze om een potige technicus van het laboratorium heen liepen die het meubilair op vingerafdrukken onderzocht.

‘Nee,’ zei Mulveck. ‘Niet genoeg bloed.’ Hij ging onder het lopen nog steeds met een hand door zijn haar. ‘Ergens anders vermoord en... hierheen gebracht.’

‘Waarom?’

‘Je zult wel zien waarom. Maar ik mag doodvallen als je begrijpt waarom.’

Verwonderd over die cryptische tekst volgde Julio Mulveck door een gang naar de grote slaapkamer. Hij hijgde toen hij het tafereel zag dat hem wachtte, en een ogenblik kon hij niet ademhalen.

Achter hem zei Reese: ‘Allemachtig.’

Beide bedlampjes brandden en hoewel er nog schaduwen hingen aan de zijkanten van de kamer, bevond het lichaam van Rebecca Klienstad zich op de meest zichtbare plek, de mond open, ogen wijd door een beeld van de dood. Ze was spiernaakt en hing recht boven het bed tegen de muur gespijkerd. Een spijker door elke hand. Een spijker net onder elke elleboog. Een in elke voet. En een grote spijker door de holte van haar keel. Het was niet precies de klassieke houding van een kruisiging, want de benen waren onkuis gespreid, maar het kwam in de buurt.

Een politiefotograaf was nog bezig het lichaam vanuit elke hoek te fotograferen. Met elke flits van zijn flitslicht scheen de dode vrouw op de muur te bewegen; het was slechts een illusie, maar ze leek te schokken alsof ze zich verzette tegen de spijkers die haar daar vasthielden.

Julio had nog nooit zoiets barbaars gezien als de kruisiging van de dode vrouw, toch was het duidelijk niet gedaan in een ongecontroleerde aanval van krankzinnigheid, maar uit kille berekening. Duidelijk was de vrouw al dood geweest toen ze hierheen was gebracht, want de spijkergaten bloedden niet. Haar slanke keel was doorgesneden en dat was duidelijk de doodsoorzaak. De moordenaar – of moordenaars – hadden aanzienlijk veel tijd en energie besteed om de spijkers en hamer te vinden (die nu in een hoek van de kamer op de vloer lagen), het lichaam tegen de muur te tillen en de spijkers precies door het koude, dode vlees te jagen. Blijkbaar was het hoofd naar voren gevallen, de kin op de borst, en blijkbaar had de moordenaar gewild dat de dode vrouw naar de deur van de slaapkamer keek (een griezelige verrassing voor Rachael Leben), dus hij had een draad in een lus onder de kin getrokken en die strak vastgebonden aan een spijker die in de muur boven haar hoofd was geslagen, om haar te laten kijken. Ten slotte had hij haar ogen open geplakt – zodat ze zonder te zien zou kijken naar degene die haar zou ontdekken.

‘Ik begrijp het,’ zei Julio.

‘Ja,’ zei Reese Hagerstrom beverig.

Mulveck knipperde verrast met zijn ogen. Parels zweet glinsterden op zijn bleke voorhoofd, misschien niet door de juniwarmte. ‘Jullie maken een grapje. Jullie begrijpen deze... gekte? Zie je er enige reden in?’

Julio zei: ‘Ernestina en dit meisje zijn voornamelijk vermoord omdat de moordenaar een auto nodig had, en zij een auto hadden. Maar toen hij zag hoe de vrouw Klienstad eruitzag, dumpte hij die andere en bracht het tweede lichaam hier om een boodschap af te geven.’

Mulveck kamde met een hand nerveus door zijn haar. ‘Maar als deze psychopaat van plan was mrs. Leben te vermoorden, als zij zijn voornaamste doelwit was, waarom is hij dan niet gewoon hier gekomen om haar te pakken? Waarom alleen maar... een boodschap achterlaten?’

‘De moordenaar moet redenen hebben gehad te vermoeden dat ze niet thuis zou zijn. Misschien heeft hij zelfs wel eerst gebeld,’ zei Julio.

Hij herinnerde zich de enorme nervositeit van Rachael Leben toen hij haar eerder die avond in het lijkenhuis had ondervraagd. Hij had het gevoel gehad dat ze iets verborgen hield en dat ze heel erg bang was. Nu wist hij dat ze toen al besefte dat haar leven gevaar liep.

Maar voor wie was ze bang en waarom kon ze zich niet tot de politie wenden om hulp? Wat hield ze verborgen?

De camera van de politiefotograaf klikte-flitste.

Julio vervolgde: ‘De moordenaar wist dat hij haar niet direct in handen zou kunnen krijgen, maar hij wilde haar laten weten dat ze hem later kon verwachten. Hij... of zij... wilde haar doodsbang maken. En toen hij de vrouw Klienstad die hij had vermoord eens wat beter bekeek, wist hij wat hij moest doen.’

‘Huh?’ zei Mulveck. ‘Ik volg het niet.’

‘Rebecca Klienstad was welgevormd,’ zei Julio terwijl hij op de gekruisigde vrouw wees. ‘Net als Rachael Leben. Heel erg gelijkende lichaamstypen.’

‘En Mrs. Leben heeft zo ongeveer hetzelfde haar als het meisje Klienstad,’ zei Reese. ‘Koperkleurig bruin.’

‘Titiaans bruin,’ zei Julio. ‘En hoewel deze vrouw bij lange na niet zo knap is als mrs. Leben, is er een vage gelijkenis, een overeenkomst in de gezichtsstructuur.’

De fotograaf hield even op om een nieuwe film in zijn camera te doen.

Agent Mulveck schudde zijn hoofd. ‘Laat me dit even op een rijtje zetten. Zoals het had moeten lopen... Mrs. Leben zou uiteindelijk thuiskomen en als ze deze kamer binnenliep, zou ze deze gekruisigde vrouw zien en weten, door de overeenkomsten, dat zij het was die deze psychopaat eigenlijk tegen de muur had willen spijkeren.’

‘Ja,’ zei Julio. ‘Ik denk het.’

‘Ja,’ beaamde Reese.

‘Jezus christus,’ zei Mulveck, ‘beseffen jullie wel hoe duister, hoe bitter, hoe diep deze haat moet zijn? Wie het ook was, maar wat heeft mrs. Leben mogelijkerwijze kunnen doen dat hij haar zo erg haatte? Wat voor soort vijanden heeft zij?’

‘Heel gevaarlijke vijanden,’ zei Julio. ‘Dat is alles wat ik weet. En... als we haar niet snel vinden, vinden we haar niet levend meer.’

De camera van de fotograaf flitste.

Het lichaam scheen te schokken.

Flits, schok.

Flits, schok.

11

Spookverhaal

Toen de rechtervoorband klapte, vertraagde Benny nauwelijks. Hij worstelde met het stuur en reed nog een half blok. De Mercedes reed hobbelend, trillend en schokkend verder, aangeslagen maar gewillig.

Er verschenen geen koplampen achter hen. De achtervolgende Cadillac was twee straten terug nog niet de hoek om gekomen. Maar dat zou gebeuren. Snel.

Benny bleef wanhopig naar links en rechts kijken.

Rachael vroeg zich af naar wat voor soort schuilplaats hij aan het zoeken was.

Toen vond hij het: een gestuukt huis van een verdieping met een bord TE KOOP in de voortuin, gebouwd op een groot perceel van tweeduizend vierkante meter, ongeschoren gras, gescheiden van zijn buren door een tweeënhalf meter hoge muur van betonblokken die ook was afgesmeerd met stucwerk en die enige privacy bood. Er stonden ook veel bomen op het stuk grond en wild groeiend struikgewas dat enig snoeiwerk behoefde.

‘Eureka,’ zei Benny.

Hij draaide de oprit op en reed vervolgens om een hoek van het grasveld langs de zijkant van het huis. Achterom parkeerde hij op een betonnen plaat onder de dekking van een patio van roodhout. Hij doofde de koplampen en zette de motor uit.

Duisternis viel over hen heen.

Het warme metaal van de auto maakte zachte ping-geluiden toen hij afkoelde.

Het huis was onbewoond, dus niemand kwam kijken wat er gebeurde. En omdat het huis aan beide zijden voor de buren werd afgeschermd door de muur en bomen, kwam er ook geen alarm van die kant.

Benny zei: ‘Geef me je pistool.’

Vanaf haar plaats achter de stoelen gaf Rachael hem het pistool.

Sarah Kiel keek naar hen, nog steeds trillend, nog steeds bang, maar niet langer in een trance van verschrikking. Het geweld van de achtervolging scheen haar met een schok uit haar dwangmatige herinneringen aan ander, eerder doorstaan geweld getrokken te hebben.

Benny deed zijn portier open en wilde uitstappen.

Rachael zei: ‘Waar ga je naartoe?’

‘Ik wil zeker weten of ze voorbijrijden en niet terugkeren. Dan zal ik een andere auto moeten zoeken.’

‘We kunnen het wiel verwisselen...’

‘Nee. Deze bak is te makkelijk te zien. We hebben iets gewoons nodig.’

‘Maar waar vind je een andere auto?’

‘Ik steel er een,’ zei hij. ‘Blijf zitten en ik ben zo snel mogelijk terug.’

Hij deed zijn portier zacht dicht, rende de weg die ze waren gekomen terug, glipte de hoek van het huis om en was verdwenen.

Terwijl hij gebogen langs de zijkant van het huis rende, hoorde Ben een koor van sirenes in de verte. Politieauto’s en ambulances waren waarschijnlijk nog steeds op weg naar Palm Canyon Drive, een kilometer of drie terug, waar de met kogels doorzeefde agenten met hun patrouillewagen de etalage van een boetiek waren binnengereden.

Ben bereikte de voorkant van het huis en zag de Cadillac over de straat aan komen rijden. Hij dook in een weelderig plantenbed op de hoek en tuurde voorzichtig tussen de takken van de overwoekerde oleanderstruiken die zwaar beladen waren met roze bloemen en giftige bessen. De Caddy reed langzaam voorbij waardoor hij de kans kreeg vast te stellen dat er drie mannen in zaten. Hij kon er maar een duidelijk zien: de man op de voorbank naast de bestuurder die een wijkende haarlijn had, een snor, grove gelaatstrekken en een gemene, dunne mond.

Ze zochten natuurlijk naar de rode Mercedes en ze waren slim genoeg om te weten dat Ben geprobeerd zou hebben zich in een donker hoekje te verschuilen en te wachten tot ze voorbij waren. Hij hoopte dat hij geen duidelijke bandensporen op het korte stukje ongemaaide gras had achtergelaten dat hij was overgestoken van de oprit naar de zijkant van het huis. Het was dik Bermuda-gras, heel veerkrachtig, en was niet zo regelmatig gesproeid als hoorde, waardoor het flinke bruine stukken vertoonde die voor een natuurlijke camouflage zorgden zodat de sporen van de Mercedes nog beter verborgen waren. Maar de mannen in de Caddy waren misschien getrainde jagers die nog de allerkleinste sporen van hun prooi konden zien.

Terwijl hij neergehurkt zat in de dichte oleander, nog steeds gekleed in zijn hoogst onhandige geklede broek, vest, witte hemd en das met de losgetrokken strop, voelde Ben zich belachelijk. Erger nog, hij voelde zich hopeloos slecht uitgerust om de uitdaging waarmee hij te maken had aan te gaan. Hij was te lang onroerendgoedmakelaar geweest. Hij was niet meer in voor dit soort dingen, niet voor langere tijd. Hij was zevenendertig en de laatste keer dat hij een man van actie was geweest, was hij eenentwintig geweest, wat een tijdperk leek dat verloren ging in de mist van het stenen tijdperk. Hoewel hij door de jaren heen in conditie was gebleven, vertoonde hij roestplekken. Op Rachael had hij er geweldig uitgezien toen hij die man, Vincent Baresco, in het kantoor van Eric Leben in Newport Beach, te pakken nam en zijn stuurkunst in de auto had zonder twijfel indruk op haar gemaakt, maar hij wist dat zijn reflexen niet meer waren wat ze vroeger waren geweest. En hij wist dat die mensen, zijn naamloze vijanden, doodserieus waren.

Hij was bang.

Ze hadden die twee smerissen afgeknald alsof ze een stelletje vliegen doodmepten. Jezus.

Welk geheim deelden ze met Rachael? Wat kon er zo verrekte belangrijk zijn dat ze iedereen zouden vermoorden, zelfs smerissen, om het deksel erop te houden?

Als hij over een uur nog leefde, zou hij op de een of andere manier de waarheid uit haar krijgen. Hij mocht doodvallen als hij het haar nog langer voor zich liet houden.

De motor van de Caddy snorde en rammelde een beetje, de auto reed op kruipsnelheid voorbij en de man met de snor keek Ben een ogenblik recht aan, of leek het te doen, staarde recht tussen de oleandertakken die Ben een beetje uit elkaar hield. Ben wilde de takken dicht laten vallen, maar hij was bang dat de beweging, hoe klein ook, gezien zou worden, dus hij keek terug in de ogen van de andere man, en verwachtte dat de Caddy zou stilhouden en dat de portieren open zouden vliegen, verwachtte dat er een machinepistool zou gaan ratelen, waardoor de bladeren van de oleander met duizenden kogels doorzeefd werden. Maar de auto bleef langs het huis verder rijden door de straat. Terwijl hij de achterlichten zag vervagen, liet Ben zijn adem huiverend naar buiten komen.

Hij kroop uit het struikgewas, liep naar de straat en bleef in de schaduwen van een hoge jacaranda staan die aan de stoeprand stond. Hij staarde de Cadillac na tot die drie straten verder was, tegen een kleine heuvel op reed en over de top verdween.

In de verte klonken nog steeds sirenes, hoewel minder. Eerder hadden ze kwaad geklonken. Nu klonken ze rouwend.

Terwijl hij het .32-pistool langs zijn lichaam hield, haastte hij zich de in de nacht gehulde wijk in, op zoek naar een auto die hij kon stelen.

In de 560 sl was Rachael naar de stoel achter het stuur verhuisd. Het was gerieflijker dan in de krappe bagageruimte en het was een betere plek om met Sarah Kiel te praten. Ze knipte het kleine binnenlampje aan dat voor kaartlezen was aangebracht, erop vertrouwend dat het niet gezien kon worden achter het dichte scherm van bomen in de tuin. Het maanbleke schijnsel verlichtte een deel van het dashboard, het bedieningspaneel, Rachaels gezicht en Sarahs vertrokken gelaat.

Het toegetakelde meisje was losgekomen uit haar catatonische toestand, was eindelijk in staat om te reageren op vragen. Ze hield haar opgekrulde rechterhand beschermend tegen haar borst, waardoor ze het uiterlijk kreeg van een kleine, gekwetste vogel. Haar gescheurde nagels bloedden niet meer, maar haar gebroken vinger was grotesk opgezwollen. Met haar linkerhand verkende ze voorzichtig haar blauwe oog, haar gekwetste wang en gescheurde lip, terwijl ze vaak huiverde en kleine, dunne geluidjes liet horen van de pijn. Ze zei niets, maar toen haar verschrikte ogen die van Rachael troffen, blonk er bewustzijn doorheen.

Rachael zei: ‘Schat, we brengen je over een paar minuten naar het ziekenhuis. Goed?’

Het meisje knikte.

‘Sarah, heb je enig idee wie ik ben?’

Het meisje schudde haar hoofd.

‘Ik ben Rachael Leben, de vrouw van Eric.’

Angst scheen het blauw in Sarahs ogen te verduisteren.

‘Nee, schat, het geeft niet. Ik sta aan jouw kant. Echt waar. Ik was bezig van hem te scheiden. Ik wist van zijn jonge meisjes, maar dat heeft niets te maken met waarom ik bij hem weg ben gegaan. De man was ziek, schat. Verwrongen, arrogant en ziek. Ik ben hem gaan minachten en vrezen. Dus je kunt vrijuit tegen me praten. Je hebt aan mij een vriendin. Begrijp je dat?’

Sarah knikte.

Terwijl ze zweeg en rondkeek door de duisternis buiten de auto, naar de lege zwarte schaduwen en patiodeuren van het huis aan een kant en de onverzorgde struiken en bomen aan de andere kant, deed Sarah beide portieren op slot met de centrale vergrendeling. Het werd warm in de auto. Ze wist dat ze de raampjes open moest doen, maar ze voelde zich veiliger als die dicht waren.

Terwijl ze haar aandacht terugbracht bij de tiener, zei Rachael: ‘Vertel me wat er met je is gebeurd, schat. Vertel me alles.’

Het meisje probeerde te praten, maar haar stem brak. Heftige huiveringen trokken door haar heen.

‘Rustig aan,’ zei Rachael. ‘Je bent hier veilig.’ Ze hoopte dat het waar was. ‘Je bent veilig. Wie heeft dit gedaan?’

In het melkachtige schijnsel van het kaartleeslampje zag Sarahs huid er net zo bleek uit als uitgesneden bot. Ze schraapte haar keel en fluisterde. ‘Eric. Eric h-heeft me geslagen.’

Rachael had geweten dat dit het antwoord zou zijn, toch verkilde het haar tot op het merg en een ogenblik liet het haar sprakeloos. Ten slotte zei ze: ‘Wanneer? Wanneer heeft hij dit met je gedaan?’

‘Hij kwam... om halfeen vannacht.’

‘Lieve god, nog geen uur voordat we daar waren! Hij moet net voordat we kwamen zijn weggegaan.’

Vanaf het moment dat ze het stedelijk mortuarium eerder deze avond had verlaten, had ze gehoopt Eric in te halen, en ze zou blij moeten zijn te weten dat ze zo dicht achter hem zaten. Maar haar hart versnelde naar een hard drumachtig gebonk en haar borst verstrakte toen ze besefte hoe dicht ze bij hem in de buurt was geweest in de warme woestijnnacht.

‘Hij belde aan en ik deed open en hij... hij sloeg... sloeg me gewoon.’ Voorzichtig raakte Sarah haar blauwe oog aan dat nu bijna dichtzat. ‘Hij sloeg me en sloeg me tegen de grond en schopte me twee keer, schopte me tegen mijn benen...’

Rachael herinnerde zich de lelijke plekken op Sarahs dijen.

‘... greep me bij mijn haar...’

Rachael pakte de linkerhand van het meisje en hield die vast.

‘... sleepte me naar de slaapkamer...’

‘Ga door,’ zei Rachael.

‘... scheurde gewoon mijn pyjama uit, weet u, en... en bleef aan mijn haar trekken en bleef me maar slaan, en slaan, en stompte me...’

‘Heeft hij je ooit eerder geslagen?’

‘N-nee. Een paar klappen. Weet u... een beetje stoeien. Niet meer. Maar vanavond... vanavond was hij woest... zo vol háát.’

‘Heeft hij nog iets gezegd?’

‘Niet zo veel. Hij schold me uit. Vreselijk, weet u. En zoals hij praatte... dat was raar, slepend.’

‘Hoe zag hij eruit?’ vroeg Rachael.

‘O god...’

‘Vertel op.’

‘Een paar tanden eruit. Vol blauwe plekken. Hij zag er slecht uit.’

‘Hoe slecht?’

‘Grijs.’

‘Hoe was zijn hoofd, Sarah?’

Het meisje greep Rachaels hand heel stevig vast. ‘Zijn gezicht... helemaal grijs... als, weet u, als as.’

‘Hoe was zijn hoofd,’ herhaalde Rachael.

‘Hij... hij droeg een gebreide muts toen hij binnenkwam. Hij had die helemaal naar beneden getrokken, u weet wel wat ik bedoel, als een skimuts. Maar toen hij me sloeg... toen ik probeerde terug te slaan... ging de muts af.’

Rachael wachtte.

De lucht in de auto was bedompt en gekleurd door de scherpe geur van het zweet van het meisje.

‘Zijn hoofd was... helemaal kapotgeslagen,’ zei Sarah, haar stem dik van de angst, ontzetting en walging.

‘De zijkant van zijn hoofd?’ vroeg Rachael. ‘Heb je die gezien?’

‘Helemaal kapot, ingedeukt... verschrikkelijk, verschrikkelijk.’

‘Zijn ogen. Hoe waren zijn ogen?’

Sarah probeerde te praten, stikte bijna. Ze liet een ogenblik haar hoofd zakken en sloot haar ogen, deed moeite om zichzelf weer in bedwang te krijgen.

Gegrepen door het irrationele maar heel begrijpelijke gevoel dat iemand – of iets – langzaam op de Mercedes af kwam kruipen, keek Rachael weer in de nacht. Die scheen tegen de auto te pulseren, toegang te zoeken via de raampjes.

Toen het mishandelde meisje haar hoofd weer ophief, zei Rachael: ‘Alsjeblieft, schat, vertel me over zijn ogen.’

‘Vreemd. Opgefokt. Van de wereld, weet u? En... omfloerst...’

‘Een beetje troebel?’

‘Ja.

‘Zijn bewegingen. Was er iets vreemds aan de manier waarop hij bewoog?’

‘Soms... leek hij schokkerig... weet u, een beetje spastisch. Maar de meeste tijd was hij snel, veel te snel voor mij.’

‘En je zei dat zijn spraak sleepte?’

‘Ja. Soms sloeg het helemaal nergens op. En een paar keer hield hij op met slaan en stond daar gewoon, een beetje zwaaiend, alsof hij... in de war leek, weet u, alsof hij maar niet kon bedenken waar hij was of wie hij was, alsof hij alles over mij was vergeten.’

Rachael merkte dat ze net zo erg trilde als Sarah – en dat ze net zo veel kracht haalde uit het contact met de hand van het meisje als het meisje uit haar haalde.

‘Zijn aanraking,’ zei Rachael. ‘Zijn huid. Hoe voelde die?’

‘U hoeft het niet eens te vragen, hè? Omdat u al weet hoe hij voelde. Hè?’ zei het meisje. ‘Dat is toch zo? Op de een of andere manier... weet u het al.’

‘Maar vertel het me toch.’

‘Koud. Hij voelde veel te koud aan.’

‘En vochtig?’ vroeg Rachael.

‘Ja... maar... niet als zweet.’

‘Vettig,’ zei Rachael.

De herinnering was zo levendig dat het meisje kokhalsde en knikte.

Een heel klein beetje glibberig vlees, als het eerste stadium – het allereerste stadium – van verrotting, dacht Rachael, maar ze voelde zich te beroerd in haar maag en rond haar hart om haar gedachte hardop te verwoorden.

Sarah zei: ‘Vanavond zag ik het nieuws van elf uur en toen hoorde ik voor het eerst dat hij was omgekomen, dat hij eerder die dag, gisterochtend, was aangereden door een vrachtauto, en ik vroeg me af hoelang ik in het huis kon blijven voordat iemand me eruit kwam zetten, en ik probeerde te bedenken wat ik moest doen, waar ik daarna naartoe moest. Maar toen, iets meer dan een uur nadat ik het verhaal over hem op het nieuws had gehoord, verscheen hij aan de deur en eerst dacht ik dat het verhaal helemaal verkeerd moest zijn geweest, maar toen... o, jezus... toen wist ik dat het niet verkeerd was. Hij... hij was echt omgekomen. Echt waar.’

‘Ja.’

Het meisje likte zacht langs haar gescheurde lippen. ‘Maar op de een of andere manier...’

‘Ja.’

‘Is hij teruggekomen.’

‘Ja,’ zei Rachael. ‘Hij is teruggekomen. Feitelijk is hij aan het terugkomen. Hij heeft nog niet helemaal de weg terug gehaald en zal het waarschijnlijk nooit halen.’

‘Maar hoe...’

‘Geeft niet hoe. Je zult het niet willen weten.’

‘En wie...’

‘Je zult niet willen weten wie! Geloof me, je wilt het niet weten, je kunt het je niet permitteren het te weten. Schat, je moet nu goed luisteren en ik wil dat je het je zeer ter harte neemt wat ik je vertel. Je kunt niemand vertellen wat je hebt gezien. Niemand. Begrijp je? Als je het doet... kom je in een vreselijk gevaar te verkeren. Er zijn mensen die je direct zullen vermoorden om je ervan te weerhouden te praten over Erics wederopstanding. Er is hier meer mee gemoeid dan je ooit zult weten en ze zullen net zo veel mensen vermoorden als nodig is om hun geheimen te bewaren.’

Een duistere, ironische en een beetje krankzinnige lach ontsnapte aan het meisje. ‘Wie zou me trouwens geloven als ik het vertelde?’

‘Precies,’ zei Rachael.

‘Ze zouden denken dat ik krankzinnig was. Het is maf, het hele gedoe, gewoon absoluut onmogelijk.’

Sarahs stem had een sombere rand, een opgejaagde klank en het was duidelijk dat wat ze vannacht had gezien haar voor altijd had veranderd, misschien ten goede, misschien ten kwade. Ze zou nooit meer dezelfde zijn. En lange tijd, misschien de rest van haar leven, zou ze niet gemakkelijk in slaap komen, want ze zou altijd bang zijn welke dromen er zouden kunnen komen.

Rachael zei: ‘Goed. Als we je naar een ziekenhuis brengen, betaal ik al je rekeningen. En ik zal je ook een cheque van tienduizend dollar geven, waarvan ik hoop dat je het niet uit zult geven aan drugs. En als je dat wilt, zal ik je ouders in Kansas bellen en vragen of ze je komen halen.’

‘Dat... dat lijkt me heel fijn.’

‘Goed. Ik denk dat het heel goed is, schat. Ik weet zeker dat ze zich zorgen om je hebben gemaakt.’

‘Weet u... Eric zou me vermoord hebben. Ik weet het zeker dat hij dat wilde. Mij vermoorden. Misschien niet mij in het bijzonder. Gewoon iemand. Hij gaf me het gevoel dat hij iemand móést vermoorden, alsof het een behoefte in hem was, in zijn bloed. En ik was daar. Weet u? Makkelijk.’

‘Hoe ben je aan hem ontsnapt?’

‘Hij... hij raakte min of meer een paar minuten van de wereld. Zoals ik u al heb verteld, leek hij soms in de war. En toen op een bepaald moment vertroebelden zijn ogen nog meer, en hij begon van die rare, piepende geluiden te maken. Hij draaide zich van me af en keek om zich heen, alsof hij echt helemaal in de war was... weet u, en het niet meer wist. Hij scheen ook zwak te worden, omdat hij tegen de muur naast de badkamer steunde en zijn hoofd liet hangen.’

Rachael herinnerde zich de bloederige handafdruk op de muur van de slaapkamer naast de badkamerdeur.

‘En toen hij zo was,’ zei Sarah, ‘toen hij afgeleid was, lag ik plat op de vloer van de badkamer, en ik had heel erge pijn, kon me nauwelijks bewegen, dus ik kon nog het beste de douchecabine in kruipen. En ik was ervan overtuigd dat hij achter me aan zou komen als hij weer bij zinnen was, weet u, maar dat gebeurde niet. Alsof hij me vergeten was. Hij kwam weer bij zinnen en was of vergeten dat ik daar was geweest of kon niet bedenken waar ik naartoe was gegaan. En toen, na een tijdje, hoorde ik hem ergens anders in het huis, slaan met dingen, dingen stukmaken.’

‘Hij heeft de keuken behoorlijk toegetakeld,’ zei Rachael en in een duister hoekje van haar herinnering verscheen het beeld van de messen die diep in de keukenmuur waren gedreven.

Tranen gleden uit Sarahs goede oog, daarna een uit het blauwe en opgezwollen oog en ze zei: ‘Ik begrijp maar niet...’

‘Wat?’ vroeg Rachael.

‘Waarom hij achter mij is aan gekomen?’

‘Hij kwam waarschijnlijk niet speciaal achter jou aan,’ zei Rachael. ‘Als er een muurkluis in het huis had gezeten, zou hij het geld eruit hebben willen halen. Maar in wezen, denk ik dat hij gewoon... een plek zocht waar hij een tijdje kon rusten, tot het proces... voltooid was. Daarna, toen hij een ogenblik van de wereld was en jij je voor hem hebt verscholen, en hij kwam weer bij kennis en zag je niet, zal hij waarschijnlijk gedacht hebben dat je hulp was gaan halen, dus hij moest daar snel vandaan, ergens anders naartoe.’

‘De bungalow, wed ik.’

‘Welke bungalow?’

‘Weet u niets van het huis bij Lake Arrowhead?’

‘Nee,’ zei Rachael.

‘Het ligt niet echt aan het meer. Een stukje verder op de berg daar. Hij heeft me er een keer mee naartoe genomen. Hij heeft een paar hectare bos en dat leuke huisje...’

Iemand tikte op het raampje.

Rachael en Sarah gilden het uit van verrassing.

Het was Benny. Hij trok Rachaels portier open en zei; ‘Kom mee. Ik heb een andere auto. Het is een grijze Subaru... heel wat minder opvallend dan deze auto.’

Rachael aarzelde, hield haar adem in en wachtte tot haar dreunende hartslag minder werd. Ze had het gevoel alsof zij en Sarah kinderen waren die bij een kampvuur hadden gezeten en elkaar spookverhalen hadden verteld, hadden geprobeerd elkaar te laten griezelen en daar maar al te goed in waren geslaagd. Gek genoeg was ze er een ogenblik zeker van geweest dat het tikken op het raampje het harde, beenachtige klik-klik-klik was van de vinger van een geraamte.

12

Sharp

Vanaf het moment dat Julio Anson Sharp zag, mocht hij de man niet. En met de minuut werd zijn afkeer groter.

Sharp kwam het huis van Rachael Leben in Placentia meer deinend dan wandelend binnen, en hij liet zijn papieren van de Defense Security Agency zien, de militaire veiligheidsdienst, alsof gewone politieagenten op hun knieën hoorden te vallen in aanbidding voor een federale agent in zo’n hoge positie. Hij keek naar Becky Klienstad die gekruisigd aan de muur hing, schudde zijn hoofd en zei: ‘Heel jammer. Een lekker stuk, toch?’ Met een autoritaire vlotheid die erop gericht leek om te beledigen, vertelde hij hun dat de moorden op de vrouwen Hernandez en Klienstad nu deel uitmaakten van een uiterst gevoelige federale zaak, en uit de jurisdictie van lokale politiebureaus werd gehaald om redenen die hij niet kon – of niet wilde – onthullen. Hij stelde vragen en eiste antwoorden, maar gaf zelf geen antwoorden. Hij was een grote man, zelfs groter dan Reese, met een borst, schouders en armen die eruitzagen alsof ze uit reusachtige boomstammen waren gezaagd en zijn hals was bijna net zo dik als zijn hoofd. Anders dan Reese genoot hij ervan om zijn postuur te gebruiken om anderen te intimideren en had de gewoonte te dicht bij je te komen staan om opzettelijk je ruimte te overschrijden, boven je uit te torenen als hij tegen je praatte en op je neer te kijken met een nauwelijks waarneembare, maar toch meesmuilende grijns waar je razend van werd. Hij had een knap gezicht en scheen ijdel over zijn uiterlijk, en hij had dik blond haar dat door een dure kapper heel kort was gehouden, en zijn groene ogen die schitterden als edelstenen zeiden: Ik ben beter dan jullie, slimmer dan jullie, intelligenter dan jullie, en zo is dat maar net.

Sharp vertelde Orin Mulveck en de andere politiemensen van Placentia dat ze de plek moesten verlaten en ogenblikkelijk moesten ophouden met hun onderzoek. ‘Alle bewijzen die jullie hebben verzameld, de foto’s die jullie hebben genomen en het papierwerk dat jullie hebben ingevuld, moeten direct aan mijn team worden overgedragen. Jullie laten een patrouillewagen met twee agenten aan de stoeprand achter en geven hun de opdracht ons te helpen met alles wat ons goeddunkt.’

Orin Mulveck was duidelijk net zo weinig gecharmeerd van Sharp als Julio en Reese. Mulveck en zijn manschappen werden teruggebracht tot veredelde boodschappenjongens van de federale agent en geen van hen vond het prettig. Ze zouden het gemakkelijker geaccepteerd hebben als Sharp hen met meer tact had aangepakt – verrek, in ieder geval met enige tact.

‘Ik zal uw bevelen met mijn commandant op moeten nemen,’ zei Mulveck.

‘Natuurlijk,’ zei Sharp. ‘Haal ondertussen alsjeblieft je mensen uit dit huis. En jullie hebben allemaal het bevel over niets dat jullie hier hebben gezien te praten. Is dat duidelijk?’

‘Ik zal het met mijn commandant opnemen,’ zei Mulveck. Zijn gezicht was rood en de aderen in zijn slapen klopten toen hij naar buiten beende.

Twee mannen in donkere pakken waren met Sharp meegekomen, geen van beiden zo groot als hij en ook niet zo imponerend, maar allebei koel en zelfvoldaan. Ze stonden in de slaapkamer, elk aan een kant van de deur, als tempelbewakers, en namen Julio en Reese met onverhuld wantrouwen op.

Julio had nooit eerder mensen van de militaire veiligheidsdienst ontmoet. Die waren totaal verschillend van de FBI-agenten met wie hij weleens werkte, en waren minder politieman dan de agenten van de fbi. Ze hadden iets elitairs over zich, als een walm goedkope eau de cologne.

Tegen Julio en Reese zei Sharp: ‘Ik weet wie jullie zijn en ik weet iets van jullie reputatie... twee bloedhonden. Jullie bijten je vast in een zaak en laten nooit meer los. Gewoonlijk is dat bewonderenswaardig. Maar deze keer zul je los moeten laten. Ik kan het niet duidelijker zeggen. Begrijpen jullie me?’

‘Het is eigenlijk onze zaak,’ zei Julio strak. ‘Het begon op ons rechtsgebied en wij kregen als eerste de melding.’

Sharp fronste zijn voorhoofd. ‘Ik zeg jullie dat het voorbij is en dat jullie niet meer meedoen. Wat jullie bureau betreft, is er geen zaak meer voor jullie om aan te werken. De dossiers over Hernandez, Klienstad en Leben zijn allemaal uit jullie archief gehaald alsof ze nooit hebben bestaan, en van nu af aan behandelen wij alles. Ik laat mijn eigen technische dienst op dit moment uit L.A. overkomen. We hoeven en willen niets van jullie. Verdad, jullie liggen eruit. Neem het op met je meerderen als je me niet gelooft.’

‘Het bevalt me niet,’ zei Julio.

‘Het hoeft je niet te bevallen,’ zei Sharp.

Julio reed twee blokken van het huis van Rachael Leben vandaan voor hij naar de kant moest en de auto stilzette aan de stoeprand. Hij zette de auto met een woeste haal aan de versnellingspook in zijn vrij en zei: ‘Verdomme! Die Sharp is zo ingenomen met zichzelf dat hij waarschijnlijk denkt dat iemand zijn pis hoort te bottelen en te verkopen als parfum.’

In de tien jaar dat Reese met Julio werkte, had hij zijn partner nog nooit zo boos gezien. Woest. Zijn ogen stonden hard en opgewonden. Een tic in zijn rechterwang deed de helft van zijn gezicht vertrekken. De spieren in zijn kaken knepen samen en ontspanden en de pezen in zijn hals stonden strak. Hij zag eruit alsof hij iets in tweeën wilde breken. Reese werd getroffen door de vreemde gedachte dat als Julio een stripfiguur was geweest er nu stoom uit zijn oren zou komen.

Reese zei: ‘Hij is zeker een zakkenwasser, maar hij is een zakkenwasser met een heleboel gezag en connecties.’

‘Hij doet als een verrekte S.A.’er.’

‘Ik denk dat hij zijn werk moet doen.’

‘Ja, maar hij doet óns werk.’

‘Laat gaan,’ zei Reese.

‘Dat kan ik niet.’

‘Laat gaan.’

Julio schudde zijn hoofd. ‘Nee. Dit is een speciale zaak. Ik voel een speciale verplichting tegenover dat meisje van Hernandez. Vraag me niet om het uit te leggen. Je zou denken dat ik sentimenteel werd op mijn oude dag. Hoe dan ook, als dit een gewone zaak was geweest, een gewone moord, dan zou ik hem zo los hebben gelaten, zonder meer, echt waar, maar deze is bijzonder.’

Reese zuchtte.

Voor Julio was bijna elke zaak bijzonder. Hij mocht dan klein zijn, vooral voor een rechercheur, maar hij was betrokken, heel erg betrokken, en altijd vond hij een excuus om door te zetten op een zaak waar elke andere smeris het opgegeven zou hebben, als het gezonde verstand zei dat het geen zin had ermee door te gaan en als de wet van de teruglopende opbrengsten het duidelijk maakte dat het tijd was geworden verder te gaan met iets anders. Soms zei hij: ‘Reese, ik voel een speciale verplichting tegenover dit slachtoffer, want hij was zo jong, heeft nooit een kans gehad het leven te kennen en het is niet eerlijk, dat vreet aan me.’ En soms zei hij: ‘Reese, deze zaak is voor mij zo persoonlijk en bijzonder omdat het slachtoffer zo oud en weerloos was, en als we niet dat extra kilometertje lopen om onze oudere burgers te beschermen, dan zijn we een heel zieke samenleving; en dat vreet aan me, Reese.’ Soms was de zaak voor Julio speciaal omdat het slachtoffer knap was en omdat het zo’n tragedie leek dat die schoonheid voor de wereld verloren ging dat het gewoon aan hem vrat. Maar hij kon op dezelfde manier opgevreten worden als het slachtoffer lelijk was en daardoor toch al een nadeel in het leven had, wat die vloek van de dood het nog eens extra oneerlijk maakte. Deze keer vermoedde Reese dat Julio een speciale band met Ernestina had omdat haar naam leek op die van zijn lang geleden gestorven broertje. Er was niet zo veel voor nodig om een heftige betrokkenheid bij Julio Verdad los te maken. Bijna alles kon een aanleiding zijn. Het probleem was dat Julio zo’n diep reservoir aan medelijden en inleving had dat hij altijd gevaar liep erin te verdrinken.

Terwijl hij strak rechtop achter het stuur zat en licht maar herhaaldelijk met een vuist op zijn dijbeen sloeg, zei Julio: ‘De ontvreemding van het lijk van Eric Leben en de moorden op deze twee vrouwen hebben duidelijk met elkaar te maken. Maar hoe? Hebben de mensen die zijn lichaam hebben gestolen Ernestina en Becky vermoord? En waarom? En waarom hebben ze haar tegen de muur van de slaapkamer van Mrs. Leben gespijkerd? Dat is zo theatraal.’

Reese zei: ‘Laat gaan.’

‘En waar is Mrs. Leben? Wat weet ze hiervan? Iets. Toen ik haar ondervroeg, had ik het gevoel dat ze iets achterhield.’

‘Laat gaan.’

‘En waarom is dit een zaak van nationale veiligheid waar een Anson Sharp en zijn verrekte militaire veiligheidsdienst voor nodig zijn?’

‘Laat gaan,’ zei Reese, die klonk als een haperende grammofoonplaat, maar, hoewel hij wist dat het geen zin had om te proberen Julio af te leiden, toch een poging deed. Het was hun gebruikelijke litanie; hij zou zich onvolledig hebben gevoeld als hij zich niet aan zijn aandeel hield.

Nu minder kwaad dan peinzend, zei Julio: ‘Het moet iets te maken hebben met het werk dat het bedrijf van Leben doet voor de overheid. Een soort militair contract.’

‘Je blijft erin roeren, hè?’

‘Ik heb het je gezegd, Reese, dat ik een speciale band heb met dat arme meisje van Hernandez.’

‘Maak je geen zorgen; ze zullen haar moordenaar wel vinden.’

‘Sharp? Moeten we op hem vertrouwen? Hij is een sukkel. Zie je hoe hij zich kleedt?’ Julio was natuurlijk altijd onberispelijk gekleed. ‘De mouwen van zijn jasje waren ongeveer twee centimeter te kort en de zoom moet aan de achterkant uitgelegd worden. En hij poetst zijn schoenen niet vaak genoeg; ze zagen eruit alsof hij er net een lange wandeling mee heeft gemaakt. Hoe kan hij de moordenaar van Ernestina vinden als hij niet eens zijn schoenen keurig gepoetst kan houden?’

‘Ik heb hier zo een eigen gevoel over, Julio. Ik denk dat ze ons opknopen als we het niet loslaten.’

‘Ik kan er niet van weglopen,’ zei Julio onvermurwbaar. ‘Ik doe nog steeds mee. Ik doe mee voor zolang het duurt. Jij kunt eruit stappen als je wilt.’

‘Ik blijf.’

‘Ik leg geen druk op je.’

‘Ik doe mee,’ zei Reese.

‘Je hoeft niets te doen wat je niet wilt.’

‘Ik zei dat ik meedeed en ik doe mee.’

Vijf jaar geleden in een daad van ongeëvenaarde heldhaftigheid had Julio Verdad het leven van Esther Susanne Hagerstrom, Reeses dochter en enige kind, gered. Zo aandóénlijk klein en hulpeloos als een kind van vier maar kon zijn. In de wereld volgens Reese Hagerstrom wisselden de seizoenen, kwam de zon op en ging de zon onder en kreeg de zee vloed en kreeg de zee eb, om maar één reden: om Esther Susanne een plezier te doen. Zij was het centrum, het middelpunt, het begin en eind van zijn wereld en hij was haar bijna kwijtgeraakt, maar Julio had haar gered, had een man gedood en had twee anderen bijna gedood om haar te redden, dus nu zou Reese nog eerder een erfenis van een miljoen gedag zeggen dan dat hij zijn partner in de steek zou laten.

‘Ik kan alles in m’n eentje aan,’ zei Julio. ‘Echt.’

‘Heb je niet gehoord dat ik zei dat ik meedeed.’

‘We lopen het risico met disciplinaire schorsingen opgezadeld te worden.’

‘Ik doe mee.’

‘We zouden weleens toekomstige promoties gedag kunnen kussen.’

‘Ik doe mee.’

‘Je doet dus mee?’

‘Ik doe mee.’

‘Weet je het zeker?’

‘Ik weet het zeker.’

Julio zette de auto in de versnelling en reed weg van de stoeprand, weg uit Placentia. ‘Goed, we zijn allebei een beetje doorgeschoten, hebben wat rust nodig. Ik zet je bij je huis af, laat je een paar uurtjes pitten en haal je morgenochtend om tien uur op.’

‘En waar ga jij naartoe terwijl ik aan het slapen ben?’

‘Ik zou kunnen proberen zelf een oogje dicht te doen,’ zei Julio.

Reese en zijn zuster, Agnes, woonden met Esther Susanne in East Adams Avenue in het stadje Orange, in een aangenaam huis dat Reese bijna helemaal had gerenoveerd in zijn vrije tijd. Julio had een flat in een aantrekkelijk gebouw in Spaanse stijl in een straat achter 4th Street, ver weg in het oostelijke gedeelte van Santa Ana.

Allebei zouden ze naar huis gaan, naar een koud en eenzaam bed. Julio’s vrouw was zeven jaar geleden aan kanker overleden. Reeses vrouw, Esthers moeder, was doodgeschoten tijdens hetzelfde voorval waarin hij bijna zijn dochtertje was kwijtgeraakt, wat hem sinds vijf jaar tot weduwnaar maakte, slechts twee jaar minder dan Julio.

Op de 57 Freeway, ijlend in de richting van Orange en Santa Ana, zei Reese: ‘En als je niet kunt slapen?’

‘Dan ga ik naar het bureau, snuffel wat rond, probeer te zien of iemand iets weet over deze Sharp en waarom hij er zo op gebrand is de zaak te leiden. Misschien dat ik ook zo hier en daar wat navraag doe over dr. Eric Leben.’

‘Wat gaan we precies doen als je me morgenochtend om tien uur komt halen?’

‘Ik weet het nog niet,’ zei Julio. ‘Maar tegen die tijd zal ik wel wat bedacht hebben.’

13

Onthullingen

Ze brachten Sarah Kiel in de gestolen grijze Subaru naar het ziekenhuis. Rachael regelde de betaling van de ziekenhuisrekeningen, liet een cheque van tienduizend dollar voor Sarah achter, belde de ouders van het meisje in Kansas, vertrok toen met Ben uit het ziekenhuis en ze gingen op zoek naar een geschikte plek om zich de rest van de nacht schuil te houden.

Dinsdagochtend 3.35 uur, met dikke ogen en uitgeput, vonden ze een groot motel aan Palm Canyon Drive met een nachtbalie. Hun kamer had oranje en witte gordijnen die Bens afgrijzen opwekten en Rachael zei dat het patroon van de beddensprei leek op de maaginhoud van een jak, maar de douche, de airconditioning werkte, de twee twijfelaars hadden stevige matrassen en de kamer lag aan de achterzijde van het complex, van de straat vandaan, waar ze rust konden verwachten ook als de stad de volgende ochtend tot leven kwam, dus het was niet bepaald de hel op aarde.

Terwijl hij Rachael tien minuten alleen liet, reed Ben de gestolen Subaru de achteruitgang van het motel uit en liet hem achter op de parkeerplaats van een supermarkt, een paar straten verderop en keerde te voet terug. Zowel bij het weggaan als bij het terugkeren kwam hij niet langs de ramen van het kantoor van het motel om niet de nieuwsgierigheid van de nachtreceptionist te wekken. Morgen, als de behoefte aan een auto minder dringend was, zouden ze de tijd kunnen nemen om een auto te huren.

Tijdens zijn afwezigheid had Rachael een bezoekje gebracht aan de ijsmachine en de frisdrankenautomaat. Een plastic emmer, tot de rand toe gevuld met ijsklontjes, stond op de kleine tafel bij het raam, plus blikjes cola light, gewone cola, root beer en sinas.

Ze zei: ‘Ik dacht dat je wel dorst zou hebben.’

Hij besefte plotseling dat ze midden in de woestijn zaten en zich urenlang, met de dood voor ogen, in het zweet hadden gewerkt. Staand dronk hij een sinas in twee teugen, dronk bijna net zo snel een root beer, ging vervolgens zitten en trok het lipje van de cola light. ‘Zelfs met een bult, hoe doen kamelen dat?’

Alsof ze instortte onder een enorm gewicht, ging ze zitten aan de andere kant van de tafel, trok een cola open en zei: ‘Nou?’

‘Nou, wat?’

‘Vraag je het me niet?’

Hij geeuwde, niet uit perversiteit of omdat hij haar wilde irriteren, maar omdat op dat moment het vooruitzicht van slaap hem aantrekkelijker leek dan ten slotte de waarheid van haar omstandigheden te horen. Hij zei: ‘Wat vragen?’

‘Dezelfde vragen die je me al de hele nacht stelt.’

‘Je hebt duidelijk gemaakt dat je daar geen antwoord op wilt geven.’

‘Nou, nu wel. Nu heeft het geen zin je erbuiten te houden.’

Ze keek zo triest dat Ben een koud voorgevoel van dood in zijn botten voelde en hij zich afvroeg of het wel zo verstandig van hem was geweest erbij betrokken te raken, ook al was het voor de vrouw van wie hij hield. Ze keek naar hem alsof hij al dood was; alsof ze allebei al dood waren.

‘Als je dus bereid bent om het me te vertellen,’ zei hij, ‘dan hoef ik geen vragen te stellen.’

‘Je moet onbevooroordeeld luisteren. Wat ik je ga vertellen zal misschien ongeloofwaardig klinken... en heel erg vreemd.’

Hij nipte van de cola en zei: ‘Je bedoelt dat Eric dood is gegaan en uit de dood is teruggekeerd?’

Ze schoot verrast overeind en keek hem met open mond aan. Ze probeerde te praten, maar kon geen woord uitbrengen.

Hij had nog nooit in zijn leven zo’n verblufte reactie bij iemand gezien en hij haalde er onmetelijk veel plezier uit.

Ten slotte zei ze: ‘Maar... maar hoe... wanneer... wat...’

Hij zei: ‘Hoe ik dat weet? Wanneer ik erachter kwam? Wat me de aanwijzing heeft gegeven?’

Ze knikte.

Hij zei: ‘Verrek, als iemand Erics lijk had gestolen, dan zou hij zeker met een eigen auto zijn gekomen om het in te vervoeren. Ze zouden niet een vrouw hebben hoeven te vermoorden om haar auto te stelen. En je had nog die weggegooide ziekenhuiskleren in de garage in Villa Park. Bovendien was je al vanaf het moment dat ik gisteravond aan je deur verscheen uitzinnig bang, en je bent niet zo snel bang. Je bent een heel daadkrachtige, zelfbewuste vrouw, niet het type dat snel de zenuwen krijgt. Ik heb je eigenlijk nog nooit bang voor iemand gezien, behalve misschien voor... Eric.’

‘Hij is echt omgekomen door die vrachtwagen, weet je. Het is niet zo dat ze een verkeerde diagnose hebben gesteld.’

De wens om te slapen verdween iets en Ben zei: ‘Zijn bedrijf... en genie... was genetische manipulatie. En de man was geobsedeerd door het jong blijven. Dus ik denk dat hij een manier vond om die genen te isoleren die verbonden zijn met het ouder worden en de dood. Of misschien plaatste hij ergens een kunstmatig gefabriceerde gen in voor snelle genezing, weefselconditionering... onsterfelijkheid.’

‘Je verbaast me eindeloos,’ zei ze.

‘Ik ben best wel bijzonder.’

Haar eigen vermoeidheid maakte plaats voor nerveuze energie. Ze kon niet stil blijven zitten. Ze stond op en begon heen en weer te lopen.

Hij bleef zitten en nipte van zijn cola. Hij was de hele nacht al behoorlijk van slag geweest; nu was het haar beurt.

Haar treurige stem werd gekleurd door vrees, berusting. ‘Toen Geneplan patent nam op de eerste uiterst winstgevende kunstmatige micro-organismen, had Eric met het bedrijf de beurs op kunnen gaan, zou dertig procent van zijn aandelen hebben kunnen verkopen en van de ene op de andere dag honderd miljoen hebben kunnen verdienen.’

‘Honderd? Jezus.’

‘Zijn twee partners en drie onderzoekmedewerkers, die ook aandelen in het bedrijf hadden, wilden half dat hij het deed omdat zij dan ook een kapitaal zouden maken. Iedereen, behalve Vincent Baresco, wilde eigenlijk voor het grote geld gaan. Eric weigerde.’

‘Baresco,’ zei Ben. ‘De man die de Magnum op ons richtte, de man die ik vannacht in Erics kantoor heb gevloerd... is hij een partner?’

‘Hij is dr. Vincent Baresco. Hij zat bij Erics eigen uitgelezen onderzoeksteam... een van de weinigen die over het Wildcard Project wisten. Feitelijk wisten alleen zij zessen alles. Zes plus ik. Eric pochte graag tegen me. In ieder geval, Baresco koos de kant van Eric, wilde niet dat Geneplan de beurs op ging en hij overtuigde de anderen. Als het een bedrijf in privéhanden bleef, hoefden ze geen aandeelhouders te behagen. Ze konden geld uitgeven aan onwaarschijnlijke projecten zonder hun beslissingen te hoeven verdedigen.’

‘Zoals een speurtocht naar onsterfelijkheid of iets dat erop lijkt.’

‘Ze hadden niet verwacht onsterfelijkheid helemaal te bereiken... maar lang leven, regeneratie. Er was een heleboel geld voor nodig, geld dat aandeelhouders liever in dividenden uitgekeerd zagen. Eric en de anderen werden toch wel rijk uit het bescheiden percentage aan bedrijfswinsten dat zij onder zichzelf verdeelden, dus ze hadden het kapitaal dat ze zouden krijgen als ze de beurs op gingen niet zo wanhopig nodig.’

‘Regeneratie,’ zei Ben peinzend.

Bij het raam hield Rachael op met heen en weer lopen, trok voorzichtig het gordijn naar achteren en tuurde naar de in de nacht gehulde parkeerplaats van het motel.

Ze zei: ‘God weet dat ik geen expert ben in recombinant-DNA. Maar... nou, ze hoopten een goedaardig virus te ontwikkelen dat zou dienen als “drager” om nieuw genetisch materiaal de lichaamscellen binnen te brengen en de nieuwe stukjes precies op de kettingen chromosomen te plaatsen. Zie het virus als een soort levend scalpel dat genetische chirurgie doet. Omdat het microscopisch klein is, kan het heel kleine operaties uitvoeren wat met geen echte scalpel kan. Het kan zo ontwikkeld worden dat het een bepaald deel van een chromosomenketting uitzoekt... en zichzelf eraan hecht... door of het gen dat daar al zit te vernietigen of door er een nieuw gen in te voegen.’

‘En hebben ze dat ontwikkeld?’

‘Ja. Toen moesten ze de genen die te maken hadden met ouder worden positief identificeren en eruit halen... en kunstmatig genetisch materiaal ontwikkelen dat het virus naar de cel kon brengen. Die nieuwe genen werden zo ontworpen dat ze het proces van ouder worden tegengingen en het natuurlijke afweersysteem een enorme oppepper gaven door het lichaam ertoe aan te zetten enorme hoeveelheden interferon en andere genezende stoffen aan te maken. Volg je me?’

‘Grotendeels.’

‘Ze geloofden zelfs dat ze het menselijk lichaam het vermogen konden bezorgen vernietigd weefsel, bot en vitale organen te regenereren.’

Ze staarde nog steeds in de nacht en leek bleek te zijn geworden; niet door iets wat ze had gezien maar door te denken aan wat ze langzaam aan hem onthulde.

Uiteindelijk vervolgde ze: ‘Hun patenten leverden hopen geld op, bergen. Dus ze gaven god mag weten hoeveel tientallen miljoenen uit terwijl ze stukjes van de onderzoekspuzzel uitbesteedden aan genetici buiten het bedrijf, waarmee ze het werk zo gefragmenteerd hielden dat wellicht niemand de werkelijke betekenis van zijn aparte bezigheid besefte. Het was als een privé gefinancierd equivalent van het Manhattan Project... en misschien nog wel meer geheim dan de ontwikkeling van de atoombom.’

‘Geheim... omdat zij, als ze slaagden, de zegeningen van een verlengd leven voor zichzelf wilden houden?’

‘Voor een deel, ja.’ Terwijl ze het gordijn terug liet vallen, draaide ze zich om van het raam. ‘En door het geheim te bewaren, door de zegeningen slechts toe te kennen aan degenen die zij uitkozen... moet je eens voorstellen hoeveel mácht ze dan zouden krijgen. Ze konden in wezen een meesterras, een lang levende elite creëren die zijn bestaan aan hen te danken had. En de dreiging het geschenk niet te geven, zou het wapen worden waardoor waarlijk iedereen met hen zou samenwerken. Ik luisterde vroeger naar Eric als hij erover sprak en het klonk als onzin, opiumdromen, ook al wist ik dat hij op zijn terrein een genie was.’

‘Die mannen die ons in de Cadillac achtervolgden en de smerissen hebben doodgeschoten...’

‘Van Geneplan,’ zei ze, nog steeds vol nerveuze energie en weer heen en weer lopend. ‘Ik herkende de auto. Hij is van Rupert Knowls. Knowls heeft het eerste startkapitaal geleverd waarmee Eric is begonnen. Na Eric is hij de belangrijkste partner.’

‘Een rijk man... toch is hij bereid zijn reputatie en zijn vrijheid op het spel te zetten door twee smerissen dood te schieten?’

‘Om zijn geheim te bewaren, ja. Ik denk het wel. Hij is om te beginnen niet bepaald een scrupuleus mens. En geconfronteerd met deze kans, denk ik dat hij zijn scrupules nog wel iets ruimer wil stellen dan gewoonlijk.’

‘Goed. Dus zij hebben de technologie ontwikkeld om het leven te verlengen en om een ongelooflijk snelle genezing op gang te brengen. Wat dan?’

Haar aantrekkelijke gezicht was al bleek. Nu verduisterde het alsof er een schaduw overheen was gevallen, hoewel er geen schaduw was. ‘Toen... begonnen ze te experimenteren met laboratoriumdieren. In het begin met witte muizen.’

Ben ging rechter op zijn stoel zitten en zette het blikje cola opzij omdat hij uit Rachaels houding voelde dat ze de kern van het verhaal naderde.

Ze zweeg een ogenblik om de grendel te controleren van de deur die uitkwam op een overdekte passage langs de parkeerplaats. De grendel was stevig dichtgeschoven, maar na enige aarzeling pakte ze een van de stoelen met een rechte rug van de tafel vandaan, zette die schuin op twee poten en plaatste hem als extra bescherming onder de kruk.

Hij was ervan overtuigd dat ze te voorzichtig deed, op het randje van paranoia zat. Aan de andere kant had hij er geen bezwaar tegen.

Ze keerde terug naar de rand van het bed. ‘Ze injecteerden de muizen, veranderden de muizen, werkten natuurlijk met muizengenen in plaats van met mensengenen, maar pasten dezelfde theorieën en technieken toe die ze van plan waren te gebruiken om een langere levensduur voor de mens te activeren. En de muizen, een ras met korte levensduur, overleefde langer... twee keer zo lang als normaal en nog vitaal ook. Daarna drie keer zo lang... vier keer... en nog altijd jong. Sommige muizen kregen allerlei letsel toegebracht... van alles, variërend van kneuzingen tot verwondingen, tot snijwonden, gebroken botten, ernstige brandwonden... en ze genazen met een opmerkelijke snelheid. Ze herstelden en bloeiden op nadat hun nieren werkelijk vernietigd waren. Longen die half waren weggevreten door zure dampen regenereerden. Ze kregen werkelijk het gezichtsvermogen terug nadat ze blind gemaakt waren. En toen...’

Haar stem dreef weg en ze wierp een blik op de gebarricadeerde deur, daarna op het raam, liet haar hoofd zakken en sloot haar ogen.

Ben wachtte.

Met haar ogen nog dicht zei ze: ‘Volgens standaardprocedure maakten ze een paar muizen dood en legden die apart voor ontleding en grondige weefseltesten. Een paar werden gedood met injecties met lucht... embolie. Andere met dodelijke injecties formaldehyde. En er bestond geen twijfel over dat ze dood waren. Heel erg dood. Maar de muizen die nog niet ontleed waren... kwamen terug. Binnen een paar uur. Terwijl ze op de bladen lagen... begonnen... ze gewoon... te trekken, te bewegen. Blind en zwak in het begin... maar ze kwamen terug. Snel stonden ze weer overeind, scharrelden door hun kooien, aten... helemaal levend. Wat niemand had verwacht, helemaal niet. O, zeker, voordat de muizen gedood werden, hadden ze een geweldig opgevijzeld immuunsysteem, een werkelijk verbazingwekkend vermogen tot genezen en een levenstijd die dramatisch was toegenomen, maar...’ Rachael hief haar hoofd op, opende haar ogen en keek Ben aan. ‘Maar als de grens van de dood eenmaal is overgestoken... wie zou eraan gedacht hebben dat die weer terug overgestoken kon worden?’

Bens handen begonnen te trillen en een ijskoude huivering volgde de lijn van zijn ruggengraat en hij besefte dat de werkelijke betekenis en kracht van deze gebeurtenissen nu pas aankwamen.

‘Ja,’ zei Rachael, alsof ze wist wat er aan gedachten en emoties door zijn geest en hart joegen.

Hij raakte bevangen door een vreemde mengeling van schrik, ontzag en woeste vreugde: schrik door het idee dat iets, muis of mens terugkeerde uit het land der doden; ontzag door de gedachte dat het genie van de mensheid misschien de vreeswekkende ketenen van sterfelijkheid van de natuur had verbroken; vreugde door het vooruitzicht dat de mensheid voor eeuwig was bevrijd van het verlies van geliefden, voor eeuwig bevrijd van de enorme angsten voor ziekte en dood.

Alsof ze zijn gedachten kon lezen, zei Rachael: ‘Misschien dat op een dag... misschien dat zelfs snel op een dag de dreiging voor het graf voorbijgaat. Maar nog niet. Nog lang niet. Omdat de doorbraak van het Wildcard Project niet helemaal succesvol is. De muizen die terugkwamen waren... vreemd.’

‘Vreemd?’

In plaats van verder te gaan op dat beladen woord, zei ze: ‘Eerst dachten de onderzoekers dat het vreemde gedrag van de muizen het gevolg was van een soort van hersenbeschadiging... misschien niet van het cerebrale weefsel maar van de fundamentele chemie van de hersenen... die zelfs niet hersteld kon worden door de opgevijzelde genezingskwaliteiten van de muizen. Maar dat was niet het geval. Ze konden nog altijd door ingewikkelde doolhoven rennen en andere ingewikkelde trucs herhalen die ze hadden geleerd voordat ze stierven...’

‘Dus op de een of andere manier overleven de herinneringen, de kennis, waarschijnlijk zelfs de persoonlijkheid de korte periode van levenloosheid tussen dood en wedergeboorte.’

Ze knikte. ‘Wat zou inhouden dat altijd, voor enige tijd na de dood, een soort stroompje in de hersenen blijft bestaan, dat voldoende is om de herinnering intact te houden tot... een wederopstanding. Zoals een computer tijdens een stroomuitval zich net kan vasthouden aan materiaal in zijn kortetermijngeheugen door het heel kleine stroompje te gebruiken van een batterij.’

Ben was niet meer slaperig. ‘Goed, dus de muizen konden door doolhoven rennen, maar er was iets vreemds met hen. Wat? Hoe vreemd?’

‘Soms raakten ze verward... vaker in het begin dat ze weer onder de levenden waren dan ze weer wat langer met hen geleefd hadden... en ze stootten zich herhaaldelijk in hun kooien of renden in kringetjes achter hun staart aan. Dat soort van abnormaal gedrag ging langzaam voorbij. Maar een ander, angstaanjagender gedrag verscheen... en bleef.’

Buiten reed een auto het parkeerterrein van het motel op en stopte.

Rachael wierp een bezorgde blik op de gebarricadeerde deur.

In de stille woestijnlucht ging een autoportier open, weer dicht.

Ben ging rechter op zijn stoel zitten, gespannen.

Voetstappen weerkaatsten zacht door de lege nacht. Ze verwijderden zich van de kamer van Rachael en Ben. In een ander deel van het motel ging de deur van een andere kamer open en weer dicht.

Met zichtbare opluchting liet Rachael haar schouders zakken. ‘Muizen zijn, zoals je weet, van nature lafaards. Ze vechten nooit met hun vijanden. Daar zijn ze niet voor uitgerust. Ze overleven door weg te rennen, weg te schieten, te schuilen. Ze vechten zelfs niet onderling om de leiding of het territorium. Ze zijn tam, timide. Maar de muizen die terugkeerden waren helemaal niet tam. Ze vochten met elkaar en ze vielen muizen aan die niet opnieuw tot leven waren gewekt... en ze probeerden zelfs de onderzoekers die met hen omgingen te bijten, hoewel een muis niet de hoop heeft een mens pijn te doen en zich dat gewoonlijk heel goed bewust is. Ze kregen woedeaanvallen, klauwden op de vloer van hun kooi, klauwden in de lucht alsof ze denkbeeldige vijanden bevochten, klauwden soms zelfs naar zichzelf. Zo nu en dan duurden die aanvallen minder dan een minuut, maar vaker bleven ze doorgaan tot de muizen van uitputting instortten.’

Een ogenblik zeiden ze geen van beiden iets.

De stilte in de motelkamer was als van een graf.

Ten slotte zei Ben: ‘Ondanks dit vreemde gedrag bij muizen moeten Eric en zijn onderzoekers als gehypnotiseerd zijn geweest. Lieve hemel, ze hadden gehoopt het leven te verlengen... en in plaats daarvan versloegen ze de dood! Dus ze stonden te popelen verder te gaan met de ontwikkeling van soortgelijke methoden van genetische veranderingen voor de mens.’

‘Ja.’

‘Ondanks de onverklaarbare neiging van de muizen te vervallen tot razernij, woedeaanvallen, ongericht geweld.’

‘Ja.’

‘Met de gedachte dat het probleem misschien nooit optreedt bij de mens... of dat er ergens onderweg mee afgerekend kan worden.’

‘Ja.’

Ben zei: ‘Dus... het werk vorderde langzaam, maar te langzaam voor Eric. Op jeugd gericht, door jeugd geobsedeerd en buitensporig bang voor de dood, besloot hij niet te wachten op een veilige en geteste procedure.’

‘Ja.’

‘Dat bedoelde je vanavond in het kantoor van Eric toen je Baresco vroeg of hij wist dat Eric de kardinale regel had overtreden. Voor een genetisch onderzoeker of andere specialist in de biologische wetenschappen zou de kardinale regel zijn... welke... nooit met mensen te experimenteren voordat alle problemen die onderweg optreden en alle onbeantwoorde vragen zijn opgelost op het niveau van proefdieren of daaronder.’

‘Precies,’ zei ze. Ze had haar handen in haar schoot gevouwen zodat ze niet zouden trillen, maar haar vingers bleven aan elkaar plukken. ‘En Vincent wist niet dat Eric de kardinale regel had overtreden. Ik wist het wel, maar het moet voor hem een lelijke schok zijn geweest toen hij hoorde dat Erics lichaam vermist werd. Op het moment dat ze het hoorden, wisten ze dat hij het meest krankzinnige, roekeloze en onvergeeflijke had gedaan dat hij mogelijk maar had kunnen doen.’

‘En wat nu?’ vroeg Ben. ‘Willen ze hem helpen?’

‘Nee. Ze willen hem vermoorden. Weer.’

‘Waarom?’

‘Omdat hij niet helemaal terug zal komen, nooit helemaal precies weer zo zal worden als hij was. Dit spul was nog niet geperfectioneerd.’

‘Hij wordt zoals de laboratoriumdieren?’

‘Waarschijnlijk. Vreemd gewelddadig, gevaarlijk.’

Ben dacht aan de onzinnige vernietiging in het huis in Villa Park, het bloed in de kofferbak van de auto.

Rachael zei: ‘Denk eraan... hij was al zijn hele leven een meedogenloos mens en hij had nog voor dit alles last van nauwelijks onderdrukte aanvallen van gewelddadigheid. De muizen waren om te beginnen tam, maar Eric niet, dus wat kan hij op dit moment zijn? Kijk eens wat hij met Sarah Kiel heeft gedaan.’

Ben herinnerde zich niet alleen het toegetakelde meisje, maar ook de in puin geslagen keuken in het huis in Palm Springs en de messen die in de muur waren geramd.

‘En als Eric iemand vermoordt tijdens een van die woedeaanvallen,’ zei Rachael, ‘zal de politie er heel waarschijnlijk achter komen dat hij nog leeft en zal Wildcard volledig in de openbaarheid komen. Dus zijn partners willen hem op zo’n afdoende manier doden dat er geen volgende wederopstanding meer mogelijk is. Het zou me niet verbazen als ze het lichaam uit elkaar halen of verbranden en de resten over verschillende locaties verspreiden.’

Lieve heer, dacht Ben, is dit echt of het kabinet van dr. Caligari?

Hij zei: ‘Ze willen jou vermoorden omdat je van Wildcard weet?’

‘Ja, maar dat is niet de enige reden dat ze me graag in handen willen krijgen. Ze hebben nog minstens twee andere redenen. Ten eerste zullen ze waarschijnlijk denken dat ik weet waar Eric zich schuilhoudt.’

‘Maar dat weet je niet?’

‘Ik had een paar ideeën. En Sarah gaf me er nog een. Maar ik weet het niet zeker.’

‘Je zei dat er een derde reden was dat ze je willen hebben?’

Ze knikte. ‘Ik ben de eerste in directe lijn die Geneplan erft en ze vertrouwen er niet op dat ik voldoende geld in Wildcard zal blijven pompen. Door mij uit de weg te ruimen, hebben ze een veel betere kans de macht over het bedrijf te behouden en om Wildcard geheim te houden. Als ik eerder dan zij de kluis van Eric had kunnen bereiken en zijn verslag over het project in handen had kunnen krijgen, zou ik gegrond bewijs hebben gehad dat Wildcard bestaat en dan zouden ze het niet hebben gedurfd mij aan te raken. Zonder bewijs ben ik kwetsbaar.’

Ben stond op en begon rusteloos door de kamer te lopen terwijl hij koortsachtig nadacht.

Ergens in de nacht, niet ver buiten de muren van het motel, krijste een kat van woede of krolsheid. Het ging lang door, aanzwellend en afnemend, een griezelige golfbeweging.

Ten slotte zei Ben: ‘Rachael, waarom zit jíj achter Eric aan? Waarom die wanhopige ren om hem te bereiken voordat anderen dat doen? Wat doe je als je hem vindt?’

‘Hem doden,’ zei ze zonder aarzeling, en de treurigheid in haar groene ogen werd nu aangevuld met een vastbeslotenheid en ijzeren vastberadenheid die Rachael eigen was. ‘Hem voorgoed doden. Omdat hij, als ik hem niet dood, zich schuil zal houden tot hij in een betere conditie is, tot hij zich iets beter in de hand heeft, en dan zal hij mij komen vermoorden. Toen hij stierf was hij woedend op me, werd verteerd door zo’n haat jegens mij dat hij blind het verkeer inliep en ik weet zeker dat diezelfde haat in hem woedde op het moment dat in het mortuarium zijn bewustzijn terugkeerde. In zijn vertroebelde en verdraaide geest ben ik heel waarschijnlijk zijn voornaamste obsessie en ik denk niet dat hij zal rusten voordat ik dood ben. Of totdat hij dood is, en deze keer echt dood.’

Hij wist dat ze gelijk had. Hij maakte zich enorme zorgen om haar.

Zijn voorliefde voor het verleden was groter dan ooit tevoren en hij verlangde naar simpeler tijden. Hoe krankzinnig was de moderne wereld geworden? In de stad waren ’s nachts criminelen heer en meester over de straten. De hele planeet kon in een uur volledig vernietigd worden door het indrukken van een paar knoppen. En nu... nu konden doden tot leven gewekt worden. Ben wenste naar een tijdmachine die hem terug kon voeren naar een betere tijd: bijvoorbeeld het begin van de jaren twintig toen er nog een gevoel van verwondering bestond en toen het geloof in het vermogen van de mens onbezoedeld en onovertroffen was.

Toch... herinnerde hij zich nog de vreugde die door hem heen stroomde toen Rachael hem in het begin zei dat de dood verslagen was, voordat ze had uitgelegd dat degenen die terugkeerden van gene zijde angstwekkend veranderd waren. Hij was opgewonden geweest. Niet wat je van een aartsreactionair zou verwachten. Hij kon dan misschien naar het verleden turen en er puur sentimenteel naar verlangen, maar in wezen voelde hij zich, net als alle anderen van zijn leeftijd, zonder meer aangetrokken door de wetenschap en de potentie ervan een mooiere toekomst te scheppen. Misschien was hij dan toch niet zo’n minkukel in de moderne wereld als hij zich graag voorgaf. Misschien leerde deze ervaring hem iets over zichzelf dat hij liever niet had willen weten.

Hij zei: ‘Zou je echt de trekker kunnen overhalen bij Eric?’

‘Ja.’

‘Ik ben er niet zo zeker van dat je het zou kunnen. Ik vermoed dat je zou verstarren als je echt te maken krijgt met de morele implicaties van moord.’

‘Dit zou geen moord zijn. Hij is niet menselijk meer. Hij is al dood. De levende dode. De wandelende dode. Hij is geen mens meer. Hij is anders. Veranderd. Net zoals die muizen waren veranderd. Hij is nu alleen nog maar een ding, geen mens, een gevaarlijk ding en ik zou geen enkele scrupule hebben om hem neer te knallen. Als de autoriteiten er ooit achter kwamen, denk ik niet dat ze zelfs maar zouden proberen mij te vervolgen. En ik zie geen morele vraagstukken die me voor het gerecht van mijn eigen geest zullen dagen.’

‘Je hebt er duidelijk diep over nagedacht,’ zei hij. ‘Maar waarom verschuil je je dan niet, hou je je ergens gedeisd, en laat je Eric door zijn partners vinden die hem voor jou vermoorden?’

Ze schudde haar hoofd. ‘Ik kan niet alles inzetten op hun succes. Ze zouden kunnen mislukken. Misschien krijgen ze hem niet te pakken voordat hij mij vindt. We hebben het over mijn leven, en jezus, ik vertrouw niemand behalve mezelf om dat te verdedigen.’

‘En mij,’ zei hij.

‘En jou, ja. En jou, Benny.’

Hij kwam naar het bed en ging op de rand naast haar zitten. ‘Dus we zitten een dode na.’

‘Ja.’

‘Maar we moeten wat slapen.’

‘Ik ben doodop,’ beaamde ze.

‘Waar gaan we dus morgen naartoe?’

‘Sarah vertelde me over een bungalow die Eric in de bergen heeft bij Lake Arrowhead. Het klonk afgelegen. Precies wat hij nu, voor de komende paar dagen, nodig heeft terwijl het eerste genezingsproces nog bezig is.’

Ben zuchtte. ‘Ja, ik denk dat we hem misschien wel vinden op zo’n plek.’

‘Je hoeft niet met me mee.’

‘Ik ga mee.’

‘Maar je hoeft niet.’

‘Weet ik. Maar ik ga mee.’

Ze kuste hem licht op de wang.

Hoewel ze moe was, bezweet en verfomfaaid, haar haar sluik hing en haar ogen bloeddoorlopen waren, was ze beeldschoon.

Hij had zich nog nooit zo dicht bij haar gevoeld. Samen de dood in de ogen zien, smeedde altijd een speciale band tussen mensen, bracht ze zelfs nog dichter bij elkaar, hoe dicht ze ervoor al bij elkaar waren. Hij wist het, want hij had oorlog gevoerd in de Groene Hel.

Zacht zei ze: ‘Laten we wat gaan slapen, Benny.’

‘Juist,’ zei hij.

Maar voor hij kon gaan liggen en de lichten kon uitdoen, moest hij het magazijn van de Smith & Wesson Combat Magnum dat hij een paar uur geleden van Vincent Baresco had afgenomen openklappen en de resterende kogels tellen. Drie. De helft van het magazijn was gebruikt in het kantoor van Eric, toen Baresco in het wilde weg was gaan schieten in de duisternis toen Ben hem aanviel. Nog drie over. Niet veel. Amper genoeg om Ben een veilig gevoel te geven, ook al had Rachael haar eigen .32-pistool. Hoeveel kogels waren er nodig om een wandelende dode te stoppen? Ben legde de Combat Magnum op het nachtkastje waar hij ogenblikkelijk zijn hand naar uit kon steken om het te grijpen als het nodig mocht zijn in de resterende nacht.

Morgenochtend zou hij een doos munitie kopen. Twee dozen.

14

Als een nachtvogel

Terwijl hij twee mannen achterliet bij het huis van Rachael Leben in Placentia – waar het gekruisigde lichaam van Rebecca Klienstad eindelijk van de slaapkamermuur was gehaald – en andere mannen achterliet in het huis van Leben in Villa Park en weer andere in de kantoren van Geneplan, vloog Anson Sharp van de militaire veiligheidsdienst met nog twee andere agenten in een helikopter laag en snel door de duisternis van de woestijn naar het stijlvolle, maar vunzige liefdesnest van Eric Leben in Palm Springs. De piloot zette de helikopter neer op de parkeerplaats van een bank, nog geen blok van Palm Canyon Drive verwijderd, waar een onopvallende overheidsauto stond te wachten. De ronddraaiende rotorbladen van de helikopter sneden plakken warme, droge woestijnlucht af en gooiden die tegen de rug van Sharp toen hij naar de sedan rende.

Vijf minuten later arriveerden ze bij het huis waar dr. Leben zijn reeks tienermeisjes had gehouden. Sharp was niet verrast de voordeur op een kier aan te treffen. Hij belde een paar keer aan, maar niemand kwam naar de deur. Hij trok zijn dienstwapen, een Smith & Wesson Chief’s Special, en ging voorop het huis binnen op zoek naar Sarah Kiel die, volgens het allerlaatste verslag over Leben, het huidige speeltje in het huis was.

De militaire veiligheidsdienst wist van Lebens geheime seksleven omdat die alles wist van de mensen die op contractbasis uiterst geheim werk deden voor het Pentagon. Dat schenen burgers als Leben gewoon nooit te kunnen begrijpen: als ze eenmaal geld van het Pentagon accepteerden en aan uiterst gevoelig onderzoekswerk begonnen, hadden ze absoluut geen privéleven meer. Sharp wist alles over Lebens fascinatie voor moderne kunst, moderne design en moderne architectuur. Hij wist tot in de details over de huwelijksproblemen van Eric Leben. Hij wist welk eten Leben lekker vond, aan welke muziek hij de voorkeur gaf, welk merk onderbroek hij droeg; dus natuurlijk wist hij ook alles over de tienermeisjes omdat zij de mogelijkheid van chantage vertegenwoordigden en op die manier te maken hadden met de nationale veiligheid.

Toen Sharp de keuken instapte en de vernietiging zag, vooral de messen in de muur, meende hij Sarah Kiel niet levend te vinden. Die zou in een andere kamer vastgespijkerd zijn, of misschien tegen het plafond geklonken, of misschien in stukjes gehakt en aan een draad gehangen om een bloederige mobile te maken, misschien nog wel erger. Je wist nooit wat er hierna kon gebeuren in deze zaak. Alles was mogelijk.

Je kon het zo gek niet bedenken.

Gosser en Peake, de twee jonge agenten bij Sharp, waren geschokt en voelden zich ongemakkelijk door de puinhoop in de keuken en door de psychopathische waanzin die deze vertegenwoordigde. Hun veiligheidsstatus en hun informatiebevoegdheid was even groot als die van Sharp, dus ze wisten dat ze op een wandelende dode joegen. Ze wisten dat Eric Leben van een snijtafel van het mortuarium was opgestaan en was ontsnapt in ziekenhuiskleding, en ze wisten dat een half levende en krankzinnige Eric Leben de vrouwen Hernandez en Klienstad had vermoord om hun auto te pakken te krijgen, dus Gosser en Peake hielden hun dienstrevolver even stevig en voorzichtig vast als Sharp dat deed.

Natuurlijk was de DSA volledig op de hoogte van de aard van het werk dat Geneplan voor de overheid deed: onderzoek in biologische oorlogsvoering, het creëren van dodelijke, kunstmatige virussen. Maar de dienst kende ook de bijzonderheden van andere projecten waar ze binnen het bedrijf mee bezig waren, inclusief het Wildcard Project, hoewel Leben en zijn medewerkers hadden gewerkt in de waan dat het geheim van Wildcard alleen aan hen bekend was. Ze waren zich niet bewust van de federale agenten en van de informanten die hen in de gaten hielden. En ze beseften niet hoe snel de federale computers hun bedoelingen hadden uitgezocht, voornamelijk door een overzicht bij te houden van de onderzoeken die ze aan andere bedrijven hadden uitbesteed en door de bedoeling van dit alles daaruit te extrapoleren. Dat soort burgers begreep maar niet dat je, als je eenmaal onderhandelde met de overheid en heel graag haar geld accepteerde, niet slechts een klein stukje van je ziel kon verkopen. Dan verkocht je je ziel helemaal.

Anson Sharp genoot gewoonlijk als hij dit nare stukje informatie aan mensen als Eric Leben moest vertellen. Ze dachten dat zij heel grote vissen waren, maar vergaten dat zelfs grote vissen door nog grotere vissen werden opgegeten en er zat geen grotere vis in de zee dan de haai die Washington heette. Sharp hield ervan om te zien hoe het besef doordrong. Hij genoot als hij die gewichtige grote jongens zag zweten en trillen. Gewoonlijk probeerden ze hem om te kopen of met hem te argumenteren, en soms smeekten ze, maar natuurlijk kon hij ze niet laten gaan. Zelfs als hij ze los had kunnen laten, zou hij het niet hebben gedaan, omdat hij niets zo leuk vond als om hen te zien kruipen.

Dr. Eric Leben en zijn zes kornuiten hadden ongehinderd door kunnen gaan met hun revolutionaire onderzoek naar verlengde levensduur. Maar als ze alle problemen hadden opgelost en een bruikbare doorbraak hadden bereikt, zou de overheid zich ermee zijn gaan bemoeien en het project op welke manier dan ook hebben geconfisqueerd door het snel tot een zaak van nationaal militair belang uit te roepen.

Nu had Eric Leben alles verknald. Hij had de onaffe behandeling op zichzelf toegepast en het daarna per ongeluk uitgeprobeerd door voor een stompzinnige vuilniswagen te stappen. Niemand had zo’n verandering kunnen voorzien omdat de man te slim leek om zijn eigen genetische integriteit in de waagschaal te stellen.

Terwijl hij naar het gebroken serviesgoed en het vertrapte eten keek dat overal op de vloer lag, plooide Gosser zijn koorknapengezicht en zei: ‘Die gozer is echt volledig door het lint.’

‘Ziet eruit als het werk van een beest,’ zei Peake fronsend.

Sharp leidde hen de keuken uit en liep door de rest van het huis, kwam ten slotte in de grote slaapkamer met de badkamer waar nog meer vernietiging had plaatsgevonden en waar ze ook wat bloed aantroffen, onder meer een bloederige handafdruk op de muur. Het was waarschijnlijk een afdruk van Leben: een bewijs dat de dode man hoe dan ook leefde.

Er was geen lijk in het huis te vinden, niet dat van Sarah Kiel of dat van iemand anders en Sharp was teleurgesteld. De naakte en gekruisigde vrouw in Placentia had een onverwacht en pervers genoegen gegeven, een welkome variatie op de lijken die hij gewoonlijk te zien kreeg. Slachtoffers van kogels, messen, bommen en wurgsnaren waren oud nieuws voor Sharp; hij had die door de jaren heen in zo’n overvloed gezien dat hij er niet langer een kick uit haalde. Maar hij had zeker een kick gekregen van die del die aan de muur was gespijkerd en hij was nieuwsgierig om te zien wat de krankzinnige en verrotte geest van Leben hierna weer eens kon verzinnen. Sharp controleerde de verborgen kluis in de vloer van de slaapkamerkast en zag dat die leeggehaald was.

Terwijl hij Gosser achterliet om op het huis te passen voor het geval dat Leben terugkeerde, nam Sharp Peake mee op zoektocht door de garage in de verwachting het lichaam van Sarah Kiel daar te vinden, wat niet gebeurde. Toen stuurde hij Peake de achtertuin in met een zaklantaarn om het grasveld en de bloembedden te inspecteren op tekenen van een vers gedolven graf hoewel het onwaarschijnlijk leek dat Leben, in zijn huidige staat, de wens of de voorzienigheid had om zijn slachtoffers te begraven en zijn sporen uit te wissen.

‘Als je niets vindt,’ zei Sharp tegen Peake, ‘dan ga je de ziekenhuizen na. Ondanks het bloed is het meisje Kiel misschien niet dood. Misschien is het haar gelukt voor hem weg te vluchten en medische hulp te zoeken.’

‘Als ik haar in een ziekenhuis vind?’

‘Dan moet ik het meteen weten,’ zei Sharp, want hij moest Sarah Kiel zien te weerhouden over de terugkeer van Eric Leben te praten. Hij zou het met redelijkheid proberen, intimidatie en regelrechte bedreigingen om zich van haar zwijgen te verzekeren. Als dat niet werkte, zou ze stilletjes opgeruimd worden.

Ook Rachael Leben en Ben Shadway moesten snel gevonden worden en het zwijgen worden opgelegd.

Terwijl Peake vertrok om zich van zijn opgedragen taak te kwijten – en terwijl Gosser attent in het huis wachtte – stapte Sharp in de ongemarkeerde sedan aan de stoeprand en liet zich door de chauffeur terugrijden naar de parkeerplaats van de bank achter Palm Canyon Drive waar de helikopter nog op hem stond te wachten.

Weer in de lucht, op weg naar de laboratoriums van Geneplan in Riverside, staarde Anson Sharp uit over het nachtelijke landschap dat onder de helikopter door schoot, zijn ogen versmald als van een nachtvogel die zijn prooi zoekt.

15

Liefde

Bens dromen waren duister en vol donder, doorschoten door vreemde bliksemschichten die niets verlichtten in een landschap dat geen vorm had, bewoond door een onzichtbaar maar angstaanjagend wezen dat hem belaagde in schaduwen waar alles eindeloos, koud en eenzaam was. Het was – en ook weer niet – de Groene Hel waar hij meer dan drie jaar van zijn jonge leven had doorgebracht: een bekende maar toch onbekende plek; precies zoals het was geweest, toch anders zoals landschappen dat zijn in dromen.

Kort na het aanbreken van de dag werd hij wakker met ijle, kwetterende geluidjes vol vrees, huiverend, en Rachael was bij hem. Ze was uit het andere bed gekomen en had hem tegen zich aan getrokken, troostte hem. Haar warme, tedere aanraking verjoeg de kou en de eenzame droom. Het ritmische bonzen van haar hart leek het gestage kloppen van een helder vuurtorenlicht langs een mistige kust en elke oplichting was een vertroosting.

Hij geloofde dat ze van plan was geweest niets meer te geven dan de troost die een goede vriendin zou kunnen geven, hoewel ze misschien onbewust de extra gift van liefde bracht en die ook terug wilde krijgen. In de halfwakende toestand die volgt op slaap, toen zijn beeld gefilterd leek door een halftransparant weefsel, toen een onzichtbaar film van warme zijde zich tussen zijn handen en alles wat hij aanraakte leek te voegen, en terwijl de geluiden nog altijd gedempt als in een droom waren, was zijn waarneming niet scherp genoeg om vast te stellen hoe en wanneer haar verleende troost geboden – en geaccepteerde – liefde werd. Hij wist alleen dat het gebeurde en dat hij, toen hij haar ontklede lichaam tegen zich aan trok, een gevoel van juistheid kreeg dat hij nog niet eerder in zijn zevenendertig jaar had gehad.

Hij was ten slotte in haar en ze werd door hem gevuld. Het was nieuw en wonderlijk, toch hoefden ze niet te zoeken naar ritmes en patronen die ze prettig vonden, omdat ze wisten wat goed voor hen was, zoals minnaars die elkaar tien jaar kenden dat zouden kunnen weten.

Hoewel de zacht ratelende airconditioning de lucht koel hield, had Ben een bijna bovenzintuiglijk besef van de woestijnhitte die tegen de ramen drukte. De koele kamer was een bel die buiten de werkelijkheid van het wrede land was opgehangen, precies zoals hun speciale moment van teder vrijen een bel was die buiten het normale verloop van seconden en minuten dreef.

Slechts een ondoorzichtig raam van matglas – hoog in de keukenmuur – had geen gordijn ervoor en de opkomende zon wierp er een langzaam groeiend vuur op. Buiten filterden palmbladeren die wuifden in een lome bries de zonnestralen; vederachtige tropische schaduwen en melkbleek licht viel op hun naakte lichamen en rimpelden door hun bewegingen.

Ben zag haar gezicht helder, zelfs in het bewegende licht. Ze had haar ogen dicht, haar mond open. Ze haalde diep adem eerst, ademde toen sneller. Elke lijn in haar gezicht was bijzonder sensueel, maar ook oneindig dierbaar. Dit laatste betekende meer voor hem dan de verpletterende sensuele uitstraling die ze vertegenwoordigde, want het was meer een emotionele dan fysieke reactie, een gevolg van hun maanden samen en van zijn enorme genegenheid voor haar. Omdat ze zo speciaal voor hem was, was hun vrijen niet alleen maar een daad van seks maar een onmetelijk veel bevredigender daad van liefde.

Ze voelde dat hij haar bestudeerde en opende haar ogen en keek in die van hem, en hij voelde opwinding door zich heen gaan door dit nieuwe, hevige contact.

Het met palmen getekende ochtendlicht werd snel helderder, veranderde ook in toon, werd van melkbleek eerst citroengeel, toen goudkleurig. Het gaf die kleuren door aan Rachaels gezicht, haar slanke hals en volle borsten. Terwijl het licht in volheid toenam, nam ook het ritme van hun vrijen toe tot ze allebei snakten naar adem, tot zij het uitriep en weer uitriep, en op dat moment werd de bries buiten plotseling een opstekende wind die de palmkruinen geselde waardoor heftige schaduwen door het matglazen raam op het bed werden geworpen. Precies op het moment dat de door de wind geboetseerde schaduwen opsprongen en huiverden, stootte Ben diep toe en huiverde ook, waarbij hij enorme hoeveelheden van zichzelf in Rachael uitstortte, en net toen zijn laatste zaad uit hem gestoten was, verdween ook de opgestoken wind en vloeide weg naar andere uithoeken van de wereld.

Geleidelijk trok hij zich uit haar terug en ze gingen op hun zij liggen, met de gezichten naar elkaar toe, de hoofden dicht bij elkaar, hun adem vermengd. Toch zeiden ze allebei niets, hoefden het ook niet en zij dreven langzaam weer weg naar de slaap.

Hij had zich nooit eerder zo volledig bevredigd gevoeld als nu. Zelfs in de goede tijden van zijn jeugd, voor de Groene Hel, voor Vietnam, had hij zich nooit ook maar half zo goed gevoeld als nu.

Ze sliep eerder dan Ben, en een lang aangenaam moment keek hij naar haar terwijl langzaam een belletje speeksel tussen haar gescheiden lippen kwam en barstte. Zijn ogen werden zwaar en het laatste dat hij zag voor hij die sloot, was het vage – bijna onzichtbare – litteken op haar kaak, waar ze gesneden was toen Eric een glas naar haar toe had gegooid.

Terwijl hij wegdreef naar een kalmerende duisternis voelde Ben bijna medelijden met Eric Leben, omdat de wetenschapper nooit had beseft dat liefde het dichtst bij onsterfelijkheid kwam dan de mens ooit zou kennen en dat het enige – en beste – antwoord op de dood liefde was. Liefde.

16

Zombieland

Een deel van de nacht lag hij volledig gekleed op het bed in de bungalow boven Lake Arrowhead, in een toestand die dieper was dan slaap, dieper dan coma, terwijl zijn lichaamstemperatuur gestaag afnam, zijn hart slechts twintig keer per minuut sloeg zodat het bloed nauwelijks rondpompte, hij ondiep en slechts met tussenpozen ademhaalde. Zo nu en dan hielden zijn hartslag en ademhaling helemaal op, voor periodes van wel tien tot vijftien minuten, waarin het enige leven in hem op cellulair niveau bestond, hoewel dat eerder stasis, een statische toestand, dan leven was: een vreemd schemergebied dat geen mens op aarde ooit had gekend. Tijdens die periodes van uitgesteld leven, waarin cellen zich slechts langzaam vernieuwden en hun functies op een enorm gereduceerde snelheid verrichtten, verzamelde het lichaam energie voor de volgende periode van waken en versnelde genezing.

Hij genás ook, en met een verbazingwekkende snelheid. Met het uur kregen zijn vele verwondingen en kwetsuren bijna zichtbaar korsten en gingen dicht. Onder de lelijke blauwzwarte plekken die hij had opgelopen bij de woeste botsing met de vuilniswagen kwam al een gelige tint opzetten waar bloed van verpletterde vaatjes uit het weefsel werd gezogen. Als hij wakker was, voelde hij delen van zijn gebroken schedel onophoudelijk in zijn hersenen drukken, ook al stelde de medische wetenschap dat het weefsel van de hersenen geen zenuwuiteinden had en daardoor ongevoelig was; het was niet zozeer pijn als wel een druk, zoals een door novocaïne verdoofde tand aanvoelde onder de malende penetratie van de boor van de tandarts. En hij voelde, zonder te begrijpen hoe, dat zijn genetisch opgewaardeerde lichaam net zozeer methodisch afrekende met die hoofdwond als het die andere verwondingen sloot. Een week lang zou hij veel rust nodig hebben, maar in die tijd zouden de periodes van stasis korter worden, minder vaak gebeuren en minder beangstigend zijn. Dat wilde hij geloven. Over twee of drie weken zou zijn fysieke conditie niet slechter zijn dan van een man die uit het ziekenhuis werd ontslagen na een zware operatie. Over een maand was hij misschien helemaal hersteld, hoewel hij altijd een lichte – of misschien wel duidelijke – deuk aan de rechterkant van zijn schedel zou houden.

Maar het geestelijke herstel hield de snelle fysieke regeneratie van het weefsel niet bij. Zelfs als hij wakker was en zijn hartslag en ademhaling bijna normaal waren, was hij zelden volledig alert. En tijdens die korte periodes dat hij bijna dezelfde intellectuele vermogens had als die hij voor zijn dood had gehad, was hij zich er scherp en treurig van bewust dat hij voor het grootste deel functioneerde op een robotachtige manier, waarbij hij vaak terugviel naar een verwarde en soms heel duidelijk dierlijke toestand.

Hij had vreemde gedachten.

Soms zag hij zichzelf weer als jongeman, net afgestudeerd aan de universiteit, maar soms wist hij weer dat hij eigenlijk over de veertig was. Soms wist hij niet precies waar hij was, vooral niet als hij op de weg zat en reed en geen bekende referentiepunten met zijn eigen voorbije leven had; overweldigd door verwarring, met een gevoel van verloren-zijn en het gevoel dat hij altijd verloren zou blijven, moest hij naar de kant van de snelweg tot de paniek voorbij was. Hij wist dat hij een groots doel had, een belangrijke missie, hoewel het hem niet helemaal lukte zijn bedoeling of bestemming te omschrijven. Soms dacht hij dat hij dood was en de verschillende niveaus van de hel doorliep zoals Dante zijn reis beschreef. Soms dacht hij dat hij mensen had gedood, hoewel hij het zich niet kon herinneren wie, en dan herinnerde hij het zich wel even en schrok terug van de herinnering, schrok er niet alleen van terug, maar overtuigde zichzelf ervan dat het helemaal geen herinnering was, maar een fantasie, want hij was natuurlijk niet in staat tot koelbloedige moord. Natuurlijk niet. Toch, op andere momenten, dacht hij hoe opwindend en bevredigend het zou zijn om iemand te vermoorden, wie dan ook, iedereen, omdat hij in zijn hart wist dat ze achter hem aan zaten, allemaal, om hem te pakken te krijgen, die vuile schoften, zoals ze altijd hadden geprobeerd hem te pakken te krijgen, hoewel ze nu nog vastbeslotener waren dan ooit. Soms dacht hij steeds weer: denk aan de muizen, de muizen, de verwarde muizen, die zichzelf stuklopen tegen de wanden van hun kooien en vaker dan eens zei hij het zelfs hardop: ‘Denk aan de muizen, de muizen,’ maar hij had geen idee wat die woorden betekenden; welke muizen, waar, wanneer?

Hij zag ook vreemde dingen.

Soms zag hij mensen die er onmogelijk konden zijn: zijn lang geleden overleden moeder, een gehate oom die hem had misbruikt toen hij nog heel klein was, een bullebak uit de buurt die hem terroriseerde toen hij op de lagere school zat. Zo nu en dan, alsof hij leed aan het delirium tremens van de chronische alcoholist, zag hij dingen uit de muur kruipen: torren en slangen, en nog angstaanjagender wezens die alle beschrijving te buiten gingen.

Een aantal keren was hij er zeker van dat hij een pad van perfect zwarte tegels zag dat naar beneden leidde naar een vreselijke duisternis in de aarde. Altijd voelde hij de drang die tegels te volgen en ontdekte herhaaldelijk dat het pad een illusie was, een verzinsel van zijn ziekelijke en koortsige verbeelding.

Van alle verschijningen en illusies die aan zijn ogen en in zijn beschadigde geest voorbij flikkerden, waren de schaduwvuren de vreemdste en meest verontrustende. Ze schoten onverwacht op en maakten een knetterend geluid dat hij niet alleen hoorde maar ook tot in zijn botten voelde. Als hij liep, en hij liep met redelijke vaste tred, zich met enige overtuiging onder de levenden mengde en beter functioneerde dan hij durfde te geloven; dan schoot plotseling het vuur op in de beschaduwde uithoeken van een kamer of in de schaduwen die zich verzamelden onder een boom, in elke diepe trog van duisternis, vlammen in de kleur van nat bloed met hete, zilverkleurige randen die hem angst aanjoegen. En als hij wat aandachtiger keek, zag hij dat er niets brandde, dat de vlammen uit het niets waren ontstaan en door niets werden gevoed, alsof de schaduwen zelf in brand stonden en uitstekende brandstof leverden ondanks het ontbreken van substantie. Als de vuren langzaam doofden en verdwenen, bleef er niets achter: geen as, geen verkoolde resten, geen rookvlekken.

Hoewel hij voor hij stierf nooit bang was geweest voor vuur, nooit de ziekelijke angst had gehad dat hij voorbestemd was in de vlammen om te komen, was hij doodsbang voor die hongerige schijnvlammen. Als hij in de flikkerende gloed staarde, had hij het gevoel dat er direct achter een geheim lag dat hij op moest lossen, hoewel de oplossing hem een onvoorstelbaar lijden zou brengen.

In die enkele momenten van betrekkelijke helderheid, als zijn intellectuele vermogens bijna zo groot waren als ze waren geweest, zei hij tegen zichzelf dat de illusie van vlammen voornamelijk het gevolg was van gestoorde synapsen in zijn gewonde brein, elektrische pulsen die kortsloten in het beschadigde weefsel. En hij zei tegen zichzelf dat de illusies hem bang maakten omdat hij, voor alles, een intellectueel was, een man wiens leven een leven van de geest was geweest, dus hij had elk recht om bang te zijn voor tekenen van een hersenbeschadiging. Het weefsel zou genezen, de schaduwvuren voor altijd doven, en het zou goed met hem komen. Dat zei hij ook tegen zichzelf. Maar op zijn minder heldere momenten, als de wereld duister en griezelig werd, als hij gegrepen werd door verwarring en dierlijke angst, keek hij met een onverhulde verschrikking naar de schaduwvuren en raakte soms totaal verlamd door iets dat hij in – of achter – de dansende vlammen meende te zien.

Terwijl de dageraad onverdroten doorbrak en de weerbarstige duisternis van de bergen verdreef, kwam Eric Leben uit zijn stasis, kreunde eerst een tijdje zacht, daarna luider en werd uiteindelijk wakker. Hij ging op de rand van het bed zitten. Zijn mond was droog; hij proefde as. Zijn hoofd zat vol pijn. Hij raakte zijn gebroken hoofd aan. Het was niet erger: zijn schedel viel niet uit elkaar.

Het schrale licht van de ochtend viel door twee ramen naar binnen en een kleine lamp brandde; niet voldoende licht om alle schaduwen in de slaapkamer te verdrijven, maar voldoende om zijn uiterst gevoelige ogen pijn te doen. Zijn ogen, betraand en heet, konden zich sinds hij was opgestaan van de koude, stalen tafel in het lijkenhuis minder goed aanpassen aan licht, alsof duisternis nu zijn normale leefwereld was, alsof hij niet thuishoorde in een wereld die onderhevig was aan de zon of aan het door mensen voortgebrachte licht.

Een paar minuten lang concentreerde hij zich op zijn ademhaling, want het ritme ervan was onregelmatig: nu eens te langzaam en te diep, dan weer te snel en te licht. Hij pakte een stethoscoop van het nachtkastje en luisterde ook naar zijn hart. Dat sloeg snel genoeg om te weten dat hij niet gauw terug zou glijden naar een staat van uitgesteld leven, hoewel het verontrustend onregelmatig sloeg.

Naast zijn stethoscoop had hij andere instrumenten meegenomen om zijn vooruitgang te meten. Een sfygmomanometer om zijn bloeddruk op te nemen. Een oftalmoscoop die hij, samen met een spiegel, kon gebruiken om zijn netvlies en de pupilreacties te bestuderen. Hij had ook een aantekenboek bij zich waarin hij van plan was zijn observaties van zichzelf op te tekenen, want hij besefte – soms slechts een vaag besef, maar toch altijd wel degelijk een besef – dat hij de eerste man was die was gestorven en van gene zijde was teruggekeerd, dat hij geschiedenis schreef en dat een dergelijk dagboek van onschatbare waarde zou zijn als hij eenmaal volledig was hersteld.

Denk aan de muizen, de muizen...

Hij schudde geïrriteerd zijn hoofd alsof die plotselinge verwarrende gedachte een irritante mug was die rond zijn hoofd zoemde. Denk aan de muizen, de muizen: hij had geen enkel idee wat het betekende, maar toch was het een irritant terugkomende en bijzonder dwingende gedachte die hem de afgelopen nacht al veelvuldig had geplaagd. Hij vermoedde vaag dat hij wel wist wat de muizen betekenden en dat hij die kennis wegdrukte omdat die hem bang maakte. Maar als hij probeerde zich op de gedachte te concentreren en het te begrijpen, lukte het hem niet, en raakte hij nog gefrustreerder, nog opgewondener en verwarder.

Toen hij de stethoscoop op het nachtkastje teruglegde, pakte hij de bloeddrukmeter niet op omdat hij het geduld en de handigheid niet had die er nodig waren om zijn hemdsmouw op te rollen, de drukmanchet om zijn arm te binden, de balpomp te gebruiken en tegelijkertijd de meter vast te houden zodat hij die kon aflezen. Hij had het gisteravond geprobeerd en zijn onhandigheid had hem uiteindelijk een woedeaanval bezorgd. Ook pakte hij de oftalmoscoop niet omdat hij, om zijn ogen te bestuderen, naar de badkamer moest en in de spiegel moest kijken. Hij kon het niet verdragen zichzelf te zien zoals hij er nu uitzag: een grijs gezicht, troebele ogen, met een slapte in zijn gelaatsspieren die hem er... halfdood uit deed zien.

De bladzijden van zijn kleine aantekenboek waren voornamelijk leeg en hij deed nu geen poging om verdere observaties aan zijn genezingsdagboek toe te voegen. Al snel had hij gemerkt dat hij niet in staat was tot de ingespannen en langdurige concentratie die er nodig waren om begrijpelijk en leesbaar te schrijven. Bovendien was het zien van zijn slordige gekrabbelde handschrift dat vroeger zo precies en keurig was ook weer iets dat de macht bezat een kwaadaardige woedeaanval in hem los te maken.

Denk aan de muizen, de muizen die zich stuklopen tegen de wanden van hun kooien, die hun staart achternazitten, de muizen, de muizen...

Terwijl hij beide handen naar zijn hoofd bracht alsof hij fysiek die ongewenste en geheimzinnige gedachte wilde onderdrukken, sprong Eric Leben overeind van het bed. Hij moest piesen en hij had honger. Dat waren twee goede tekenen, twee indicaties dat hij leefde, in ieder geval meer leefde dan dood was en hij haalde vertrouwen uit die simpele biologische behoeften.

Hij wilde naar de badkamer lopen maar bleef plotseling staan toen vuur opschoot in een hoek van de kamer. Geen echte vlammen, maar schaduwvuur. Bloedrode tongen met zilverkleurige randen. Hongerige knetterende vlammen, die de schaduwen verteerden waaruit ze voortkwamen en toch op geen enkele manier die duisternis minder maakten. Terwijl hij zijn ogen iets samenkneep tegen het stekende licht, merkte Eric dat hij, zoals eerder, de aandrang voelde in het licht te staren en erin vreemde wriemelende vormen meende te zien die... die hem wenkten.

Hoewel hij op een onverklaarbare manier bang was voor die schaduwvuren, verlangde hij voor een deel, perverser dan hij begreep, de vlammen in te gaan, erdoorheen te gaan zoals iemand door een deur kon lopen om aan de weet te komen wat erachter lag.

Nee!

Toen hij dat verlangen voelde uitgroeien tot een directe behoefte, draaide hij zich wanhopig van het vuur af en bleef wankelend van angst en ontzetting staan, twee gevoelens die in zijn huidige breekbare staat snel overgingen in kwaadheid, de kwaadheid in woede. Alles scheen naar woede te leiden, alsof dat het uiteindelijke en onvermijdelijke destillaat van alle andere emoties was.

Een koperen en tinnen staande lamp met een ondoorzichtige kristallen kap stond binnen zijn bereik naast een fauteuil. Hij greep hem met beide handen, tilde hem hoog boven zijn hoofd en wierp hem door de kamer. De kap versplinterde tegen de muur en glinsterende scherven ondoorzichtig kristal vielen als ontploffend ijs neer. De metalen poot met voet raakte de rand van het witgelakte dressoir, stuiterde met een knal terug en viel kletterend op de vloer.

De opwinding van vernietiging die bevend door hem heen trok, bezat een donkere intensiteit die leek op een sadistische seksuele behoefte, en de kracht ervan was bijna net zo groot als een orgasme. Voor zijn dood was hij een obsessieve winnaar geweest, een bouwer van keizerrijken, een dwangmatig verzamelaar van rijkdom, maar na zijn dood was hij een vernietigingsmachine geworden, even dwangmatig bezig om dingen stuk te maken als hij ooit dwangmatig bezig was geweest dingen te verzamelen.

De bungalow was ultramodern ingericht met accenten in art deco – zoals de kapotte staande lamp – geen stijl die bijzonder geschikt was voor een berghut met zes kamers, maar wel een die Erics behoefte aan nieuwigheid en moderniteit in alles bevredigde. Dol geworden begon hij de trendy omgeving terug te brengen tot hopen veelkleurig puin. Hij pakte de leunstoel op alsof die slechts een paar ons woog en gooide die naar een uit drie panelen bestaande spiegel aan de muur achter het bed. De driedelige spiegel explodeerde en de leunstoel viel op het bed in een regen van verzilverd glas. Zwaar ademend greep Eric de beschadigde staande lamp op, hield die bij de poot vast en haalde ermee uit naar een bronzen beeld dat op de ladekast stond, waarbij hij de zware voet van de lamp als een enorme hamer gebruikte – bang! – en sloeg het beeld tegen de vloer, haalde tweemaal met de lamp-hamer verpletterend uit naar de spiegel van de ladekast – bang, bang! –, haalde ermee uit naar een schilderij dat aan de muur bij de deur naar de badkamer hing, sloeg het schilderij tegen de grond, sloeg op het kunstwerk in dat op de vloer lag. Hij voelde zich goed, zo goed, had zich nog nooit zo goed gevoeld, levend. Terwijl hij zich volledig en vol genot overgaf aan zijn dolzinnige woede, gromde hij met een dierlijke woestheid of gilde woordeloos, hoewel het hem lukte een bepaald woord met een onmiskenbare helderheid te formuleren, ‘Rachael’; hij sprak het met een onvervalste haat uit, terwijl hij speeksel spuugde – ‘Rachael, Rachael’. Hij liet de geïmproviseerde hamer dreunend op een witgelakt bijzettafeltje neerkomen dat naast de leunstoel had gestaan, beukte erop los tot het tafeltje volledig aan splinters was – ‘Rachael, Rachael’ – sloeg de kleine lamp van het nachtkastje tegen de grond. Bang! Aderen klopten woest in zijn hals en slapen, bloed suisde in zijn oren, hij sloeg op het nachtkastje in tot hij de grepen van de laden had geslagen, sloeg tegen de muur – ‘Rachael’ – sloeg tot de staande lamp te gebogen was om nog verder te kunnen gebruiken, wierp hem woest terzijde, greep de gordijnen en scheurde die van de roeden, rukte een ander schilderij van de muur en zette zijn voet door het canvas – ‘Rachael, Rachael, Rachael’. Hij stond woest wankelend met zijn grote armen door de lucht te maaien en draaide in kringetjes rond als een dol geworden stier, en plotseling kreeg hij moeite met zijn ademhaling, voelde de krankzinnige kracht uit hem wegvloeien, voelde de krankzinnige vernietigende drang wegstromen, weg, en hij viel op de vloer, op zijn knieën, strekte zich plat op zijn borst uit, zijn hoofd naar een kant gedraaid, het gezicht in het hoogpolige tapijt, snakkend naar adem. Zijn verwarde gedachten waren nog troebeler dan de vreemde en omfloerste ogen die hij niet in de spiegel dorst te zien, maar hoewel hij niet langer een demonische energie bezat, had hij wel de kracht om die speciale naam steeds maar weer te mompelen terwijl hij op de vloer lag: ‘Rachael... Rachael... Rachael...’

DEEL TWEE

Duisterder

DE NACHT HEEFT PATRONEN DIE ZICH VERTONEN

NIET ZOZEER AAN LEVENDE MAAR JUIST AAN DODE PERSONEN.

– The Book of Counted Sorrows

17

Mensen in beweging

Omdat hij per helikopter uit Palm Springs was komen vliegen, was Anson Sharp voor het aanbreken van de dag in de ondergrondse, bacterievrije onderzoekslaboratoria van Geneplan aangekomen, waar hij werd begroet door een peloton van zes agenten van de militaire veiligheidsdienst, vier marshals en acht hulpmarshals die een paar minuten voor hem waren gearriveerd.

Onder dekking van nationale militaire veiligheidsmaatregelen, volledig ondersteund door geldige gerechtelijke bevelschriften en huiszoekingspapieren maakten ze zich bekend aan de nachtploeg van de beveiligingsdienst van Geneplan, betraden het terrein, brachten zegels aan op alle onderzoeksarchieven en computers en zetten een commandohoofdkwartier op in de tamelijk weelderig ingerichte kantoren van dr. Vincent Baresco, hoofd van het team onderzoekers.

Terwijl het daglicht de nacht verdreef en bezit nam van de wereld boven de onderaardse laboratoria, zat Anson Sharp onderuitgezakt in de enorme leren fauteuil van Baresco van zijn koffie te nippen, en kreeg telefonisch verslagen binnen van ondergeschikten in heel Zuid-Californië met de melding dat alle medesamenzweerders van Eric Leben in het Wildcard Project onder huisarrest waren gesteld. In Orange County werd dr. Morgan Eugene Lewis, onderzoekscoördinator van Wildcard samen met zijn vrouw vastgehouden in zijn huis in Noord-Tustin. Dr. J. Felix Geffels werd in zijn huis daar in Riverside vastgehouden. Dr. Baresco, algemeen hoofd onderzoek van Geneplan was door agenten van de DSA bewusteloos aangetroffen op de vloer van Eric Lebens kantoor, waar alles wees op een schietpartij en een hevige worsteling.

In plaats van Baresco naar een openbaar ziekenhuis te brengen en daardoor voor een deel de controle over hem kwijt te raken, brachten de mannen van Sharp de kale en potige wetenschapper over naar de Amerikaanse mariniersbasis in El Toro waar hij in het hospitaal van de basis werd onderzocht door een mariniersarts. Omdat hij twee harde klappen tegen zijn keel had gekregen waardoor het hem onmogelijk was geworden te spreken, maakte Baresco gebruik van pen en papier om de DSA-agenten te vertellen dat hij was aangevallen door Ben Shadway, de minnaar van Rachael Leben, toen hij hen betrapte tijdens het leeghalen van de kluis in het kantoor van Eric. Hij was misnoegd toen de overheidsagenten weigerden hem te geloven dat dit het hele verhaal was en hij was zonder meer geschokt toen hij erachter kwam dat ze van Wildcard op de hoogte waren en wisten van Eric Lebens terugkeer uit de dood. Weer gebruik makend van pen en papier had Baresco geëist overgebracht te worden naar een burgerziekenhuis, wilde weten welke mogelijke aanklachten ze tegen hem konden inbrengen en eiste zijn advocaat te spreken. Alle drie de eisen werden natuurlijk genegeerd.

Rupert Knowls en Perry Seitz, de geldschieters die voor de enorme sommen van het startkapitaal hadden gezorgd waarmee Geneplan bijna tien jaar geleden was begonnen, zaten op het vier hectare grote landgoed Havenhurst van Knowls in Palm Springs. Drie agenten van de militaire veiligheidsdienst waren op het landgoed gearriveerd met arrestatiebevelen voor Knowls en Seitz en met een huiszoekingsbevel. Ze hadden een illegaal aangepast uzi-machinepistool gevonden, ongetwijfeld het wapen waarmee de twee agenten van Palm Springs nog maar een paar uren eerder waren vermoord.

Voorlopig voor onbeperkte tijd gedetineerd in Havenhurst maakte Knowls noch Seitz bezwaar. Ze kenden de consequenties. Ze zouden een onaantrekkelijk aanbod krijgen de overheid alle onderzoeken, rechten en zeggenschap over de Wildcard-onderneming te overhandigen zonder een spoor van compensatie en hun zou gevraagd worden voor eeuwig te zwijgen over de onderneming en over Eric Lebens wederopstanding. Hun zou ook gevraagd worden een moordbekentenis te ondertekenen die gebruikt kon worden hen voor de rest van hun leven gedwee te houden. Hoewel het aanbod geen wettelijke basis of geldingskracht had, hoewel de DSA alle grondbeginselen van de democratie en talloze wetten met de voeten trad, zouden Knowls en Seitz de voorwaarden accepteren. Ze waren mensen van de wereld en ze wisten dat niet meewerken – en vooral enige poging om hun grondwettelijke rechten te gebruiken – voor hen de dood zou betekenen.

Die vijf mannen bewaarden een geheim dat in potentie het machtigste in de geschiedenis was. Het proces van onsterfelijkheid was momenteel nog niet perfect, dat was waar, maar uiteindelijk zouden de problemen opgelost worden. Dan zou degene die de geheimen van Wildcard in zijn macht had, de wereld regeren. Als zo veel op het spel stond, maakte de overheid zich geen zorgen over het in acht nemen van de dunne lijn tussen moreel en immoreel gedrag en nu in het bijzonder had ze geen enkel belang bij alle publiek geharrewar bij een mogelijk proces.

Nadat hij het verslag over Seitz en Knowls had ontvangen, legde Sharp de hoorn neer, stond op uit de leren stoel en liep heen en weer door het raamloze ondergrondse kantoor. Hij bewoog zijn massieve schouders, rekte zich uit en probeerde een onregelmatigheid uit zijn dikke gespierde nek te masseren.

Hij was begonnen met acht mensen om wie hij zich zorgen maakte, acht mogelijke lekken die gedicht moesten worden en vijf van die acht waren inmiddels snel en soepel afgehandeld. Hij voelde zich behoorlijk goed over de dingen in het algemeen en over zichzelf in het bijzonder. Hij was verrekte goed in zijn werk.

Op dit soort momenten wenste hij dat hij iemand had met wie hij zijn triomfen kon delen, een bewonderende assistent, maar hij kon het zich niet permitteren iemand dicht bij zich in de buurt te laten komen. Hij was de onderdirecteur van de militaire veiligheidsdienst, de nummer twee van de hele organisatie en hij was vastbesloten directeur te worden tegen de tijd dat hij veertig was. Hij was van plan die positie veilig te stellen door voldoende beschadigend materiaal over de huidige directeur – Jarrod McClain – te verzamelen om hem te dwingen eruit te stappen en om McClain te chanteren tot het schrijven van een welgemeende aanbeveling dat Anson Sharp hem diende op te volgen. McClain behandelde Sharp als zijn zoon en maakte hem deelgenoot van elk geheim van de dienst, en nu al had Sharp bijna al het materiaal in handen dat hij nodig had om McClain te vernietigen. Maar omdat hij een voorzichtig man was, wilde hij niet in actie komen zolang er nog een mogelijkheid bestond dat zijn coup kon mislukken. En als hij opklom tot de positie van directeur zou hij niet de vergissing begaan een ondergeschikte aan zijn boezem te drukken zoals McClain met hem had gedaan. Het zou eenzaam aan de top zijn, het moest wel eenzaam zijn wilde hij het lange tijd daar volhouden, dus hij maakte zichzelf nu vertrouwd met die eenzaamheid; en hoewel hij protegees had, had hij geen vrienden.

Toen hij de stijfheid uit zijn hals en massieve schouders had gewerkt, keerde Sharp terug naar de stoel achter het bureau, ging zitten, sloot zijn ogen en dacht aan de drie mensen die nog vrij rondliepen en die gegrepen moesten worden. Eric Leben, Mrs. Leben, Ben Shadway. Die zouden geen deal krijgen zoals die andere vijf. Als Leben ‘levend’ gepakt kon worden, zou hij opgesloten worden en bestudeerd alsof hij een laboratoriumdier was. Mrs. Leben en Shadway zouden gewoon geëlimineerd worden en hun dood zou op een ongeluk lijken.

Hij had verscheidene redenen om hen dood te willen. Om te beginnen waren het allebei onafhankelijke geesten, principieel en eerlijk: een gevaarlijke en veranderlijke mix. Zij zouden het verhaal over Wildcard aan de grote klok kunnen hangen, puur voor de lol of vanuit een misplaatst idealisme, waardoor Sharp zijn weg naar de top gedwarsboomd zou zien. De anderen – Lewis, Geffels, Baresco, Knowls en Seitz – zouden uit puur eigenbelang inbinden, maar hij kon er niet op rekenen dat Rachael Leben en Ben Shadway hun eigenbelang voorop zouden stellen. Bovendien hadden ze geen van beiden iets crimineels gedaan en hadden ze geen van beiden hun ziel aan de overheid verkocht zoals de mannen van Geneplan, dus zij hadden geen zwaard boven hun hoofd hangen; er waren geen geloofwaardige dreigementen waarmee zij in bedwang gehouden konden worden.

Maar het belangrijkste was dat Sharp Rachael Leben gewoon dood wilde hebben omdat zij het liefje was van Shadway, omdat Shadway om haar gaf. Hij wilde eerst haar doden in aanwezigheid van Ben Shadway. En hij wilde Shadway dood hebben omdat hij die man bijna zeventien jaar lang had gehaat.

Alleen in dat ondergrondse kantoor, met zijn ogen gesloten, glimlachte Sharp. Hij vroeg zich af wat Ben Shadway zou doen als hij wist dat zijn oude kwelgeest, Anson Sharp, jacht op hem maakte. Sharp kon bijna niet wachten op die confrontatie om de verbazing op Shadways gezicht te zien, kon niet wachten om die schoft te vermoorden.

Jerry Peake, de jonge DSA-agent die door Anson Sharp was opgedragen Sarah Kiel te zoeken, zocht nauwgezet naar een pas gedolven graf op het ommuurde terrein van Eric Lebens bezit in Palm Springs. Gebruik makend van een felle schijnwerper, bijzonder vlijtig en uiterst grondig, trapte Peake door bloembedden, worstelde zich door het struikgewas en kreeg natte broekspijpen en bemodderde schoenen, maar hij vond niets verdachts.

Hij deed de zwembadlichten aan en verwachtte half een dode vrouw daar te zien drijven – of tegen de blauwe bodem hangend naar boven te zien staren in het gechloreerde water. Toen het zwembad geen lijk bleek te bevatten, besloot Peake dat hij te veel detectiveverhalen had gelezen; in detectives zaten zwembaden altijd vol lijken, maar nooit in het echte leven.

Jerry Peake was al sinds zijn twaalfde een hartstochtelijke lezer van detectiveverhalen en hij had nooit iets anders willen worden dan detective en niet zomaar een detective, maar een speciaal onderzoeker, zoals een agent bij de CIA, de FBI of de DSA, en niet zomaar een DSA-agent, maar een onderzoekend genie zoals waarover John le Carré, William F. Buckley of Frederick Forsythe zouden kunnen schrijven. Peake wilde bij zijn leven een legende worden. Hij was pas aan zijn vijfde jaar bij de DSA bezig en zijn reputatie als genie bestond nog niet, maar hij maakte zich geen zorgen. Hij had geduld. Niemand werd al binnen vijf jaar een legende. Eerst moest je een heleboel uren beroerd werk verrichten; zoals door bloembedden struinen, je beste pak openhalen aan doornig struikgewas en hoopvol in het holst van de nacht in zwembaden turen.

Toen hij het lichaam van Sarah Kiel niet op het perceel van Leben vond, maakte Peake een ronde langs de ziekenhuizen in de hoop haar naam op patiëntenlijsten te vinden of op een lijst van recent poliklinisch behandelde patiënten. Bij zijn eerste twee haltes had hij geen geluk. Erger nog, hoewel hij was uitgerust met zijn DSA-papieren, voorzien van foto, leken de verpleegsters en artsen met wie hij sprak hem met enige scepsis op te nemen. Ze werkten mee, maar waren op hun hoede, alsof ze dachten dat hij misschien een bedrieger was met verborgen – en niet al te bewonderenswaardige – motieven.

Hij wist dat hij er te jong uitzag voor een DSA-agent; hij kon zijn frustrerend fris en open gezicht wel vervloeken. En hij was minder agressief in zijn ondervragingen dan hij zou moeten zijn. Maar deze keer was hij er zeker van dat het probleem niet zijn jonge gezicht of zijn enigszins aarzelende manier van doen was. Hij werd met twijfel begroet door zijn bemodderde schoenen, die hij met papieren handdoeken had schoongeveegd maar die er besmeurd uit bleven zien. En door zijn broekspijpen: omdat ze nat waren geweest, waren ze verfrommeld en gekreukt opgedroogd. Je kon niet ernstig worden genomen, gerespecteerd worden, of een legende worden als je er uitzag alsof je net met varkens had geworsteld.

Een uur na zonsopkomst, bij het derde ziekenhuis, de Desert General, trof hij doel, ondanks zijn beroerde presentatie. Sarah Kiel was die nacht voor behandeling opgenomen. Ze was nog altijd patiënte.

De hoofdverpleegster, Alma Dunn, een stevige witharige vrouw van ongeveer vijfenvijftig, was niet onder de indruk van Peakes geloofsbrieven en absoluut niet te intimideren. Nadat ze bij Sarah Kiel was gaan kijken, keerde ze terug naar de balie waar ze Peake had laten wachten en zei: ‘Het arme meisje slaapt nog. Ze werd... nog maar een paar uur geleden verdoofd... dus ik denk dat ze de eerste paar uur niet wakker wordt.’

‘Maak haar alsjeblieft wakker. Dit is een dringende zaak van nationale veiligheid.’

‘Dat doe ik absoluut niet,’ zei zuster Dunn. ‘Het meisje is gewond. Ze heeft haar rust nodig. U zult moeten wachten.’

‘Dan wacht ik in haar kamer.’

De kaakspieren van zuster Dunn bolden op en haar vriendelijke blauwe ogen werden koud. ‘Dat zeker niet. U wacht in de bezoekerswachtkamer.’

Peake wist dat hij nergens zou komen met Alma Dunn omdat ze eruitzag als Jane Marple, de ontembare amateurdetective van Agatha Christie, en iemand die eruitzag als Miss Marple zou zich niet laten intimideren. ‘Luister, als u niet mee wilt werken, zal ik met uw chef moeten spreken.’

‘Dat vind ik prima,’ zei ze terwijl ze een afkeurende blik op zijn schoenen wierp. ‘Ik haal dr. Werfell.’

Onder de grond in Riverside sliep Anson Sharp een uur op de suèdine bank in het kantoor van Vincent Baresco, nam een douche in de kleine aangrenzende badkamer, en trok nieuwe kleren aan uit de koffer die hij op elk traject van zijn zigzagroute door zuidelijk Californië de afgelopen nacht bij zich had gehad. Hij was gezegend met het vermogen op ieder gewenst tijdstip zonder mankeren binnen een minuut in slaap te vallen en zich na een korte slaap verfrist en uitgerust te voelen. Hij kon overal waar hij wilde slapen, ongeacht de geluiden om hem heen. Hij geloofde dat dit vermogen eens te meer het bewijs was dat hij was voorbestemd de top waar hij naar verlangde te bereiken, het bewijs dat hij superieur was aan andere mensen.

Verfrist pleegde hij een paar telefoontjes, sprak met agenten die de partners en onderzoekshoofden van Geneplan op diverse plaatsen in drie county’s bewaakten. Ook kreeg hij verslagen binnen van andere mannen in de kantoren van Geneplan in Newport Beach, het huis van Eric Leben in Villa Park en het huis van Mrs. Leben in Placentia.

Van de agenten die Baresco bewaakten in de luchtmachtbasis van de mariniers in El Toro, hoorde Sharp dat Ben Shadway de afgelopen nacht in het kantoor van Geneplan de wetenschapper een Smith & Wesson .357 Magnum had afgepakt en dat de revolver nergens in dat gebouw te vinden was geweest. Shadway had hem niet achtergelaten en hem niet weggegooid in een afvalbak in de buurt of op de gang, maar blijkbaar besloten hem bij zich te houden. Daarbij meldden agenten in Placentia dat een .32 semiautomatisch pistool, op naam van Rachael Leben, nergens in het huis te vinden was en dat aangenomen werd dat zij het bij zich droeg hoewel ze geen vergunning had een wapen te dragen.

Sharp was opgetogen te horen dat zowel Shadway als de vrouw gewapend waren, want dat kon een arrestatiebevel alleen maar rechtvaardigen. En als hij hen in een hoek had, kon hij ze neerschieten en beweren, met een zekere mate van geloofwaardigheid, dat zij als eersten het vuur op hem hadden geopend.

Terwijl Jerry Peake bij de verpleegsterskamer wachtte tot Alma Dunn terugkeerde met dr. Werfell, kwam liet ziekenhuis voor die dag tot leven. De lege gangen raakten vol verplegend personeel dat medicijnen aan patiënten uitdeelde, met ziekenbroeders die patiënten in rolstoelen en op brancards naar verschillende afdelingen en operatiekamers reden en met een paar artsen die hun vroege rondes deden. De doordringende antiseptische dennengeur werd in toenemende mate overstemd door andere – alcohol, kruidnagelolie, urine, braaksel – alsof het drukke heen en weer lopende personeel opgekropte geuren uit alle hoeken van het gebouw losmaakte.

Na tien minuten kwam verpleegster Dunn terug met een lange man in een witte doktersjas. Hij had knappe, scherpe gelaatstrekken, dik peper-en-zoutkleurig haar en een keurig bijgehouden snor. Hij kwam hem bekend voor, hoewel Peake niet wist waarvan. Alma Dunn stelde hem voor als dr. Hans Werfell, het afdelingshoofd van de ochtenddienst.

Terwijl hij naar Peakes modderige schoenen en hevig gekreukte broek keek, zei dr. Werfell: ‘De fysieke toestand van miss Kiel is op geen enkele manier ernstig en ik neem aan dat ze hier vandaag of morgen wel weg zal gaan. Maar ze heeft een ernstig emotioneel trauma opgelopen, waardoor ze alle rust moet hebben die ze kan krijgen. En op dit moment rust ze en is ze vast in slaap.’

Hou ermee op naar mijn schoenen te kijken, verdomme, dacht Peake. Hij zei: ‘Dokter, ik begrijp uw bezorgdheid over de patiënt, maar dit is een dringende zaak van nationale veiligheid.’

Terwijl hij ten slotte zijn blik ophief van Peakes schoenen, fronste dr. Werfell sceptisch zijn voorhoofd en zei: ‘Wat kan een meisje van zestien in ’s hemelsnaam te maken hebben met nationale veiligheid?’

‘Dat is geheim, zeer geheim,’ zei Peake terwijl hij probeerde zijn kinderlijke gezicht tot een gepaste ernst te trekken en een uitdrukking probeerde op te leggen die Werfell zou overtuigen van de ernst van de situatie en tot diens medewerking zou bewegen.

‘Het heeft trouwens geen zin haar wakker te maken,’ zei Werfell. ‘Ze is nog steeds onder invloed van het slaapmiddel, en niet in staat om u goede antwoorden op uw vragen te geven.’

‘Zou u haar niets kunnen geven dat het middel tegengaat?’

Met slechts een frons toonde Werfell duidelijke afkeuring. ‘Mr. Peake, dit is een ziekenhuis. We helpen mensen beter te worden. We zouden miss Kiel niet helpen beter te worden als we haar vol middelen pompen met geen ander doel dan andere middelen tegen te gaan en een ongeduldige overheidsagent te plezieren.’

Peake voelde zijn gezicht blozen. ‘Ik wilde niet voorstellen dat u uw medische principes geweld aandeed.’

‘Goed.’ Het gezicht en de manier van doen van de patriciër stonden niet open voor debat. ‘Dan zult u natuurlijk wachten tot ze wakker is.’

Gefrustreerd, nog steeds peinzend over waarom dr. Werfell hem zo bekend voorkwam, zei Peake: ‘Maar we denken dat ze ons kan vertellen waar we iemand kunnen vinden naar wie we wanhopig op zoek zijn.’

‘Nou, ik ben ervan overtuigd dat ze mee zal werken als ze wakker en bij is.’

‘En wanneer zal dat zijn, dokter?’

‘O, ik denk zo... over een uur of vier, misschien wat langer.’

‘Wat? Waarom zo lang?’

‘De nachtdokter heeft haar een heel licht slaapmiddel gegeven, wat ze niet prettig vond, en toen hij weigerde haar iets sterkers te geven, nam ze zelf iets in.’

‘Zelf iets in?’

‘We beseften pas later dat ze drugs in haar tas had zitten: een paar benzedrinepillen gewikkeld in een klein stukje folie...’

‘Bennies, uppers?’

‘Ja. En een paar tranquillizers in een ander pakje en een paar slaapmiddelen. Die van haar waren sterker dan die wij haar hebben gegeven, dus ze is op het moment behoorlijk onder zeil. We hebben de rest van de drugs natuurlijk geconfisqueerd.’

Peake zei: ‘Ik wacht wel in haar kamer.’

‘Nee,’ zei Werfell.

‘Dan wacht ik wel buiten haar kamer.’

‘Ik ben bang van niet.’

‘Dan wacht ik hier.’

‘Hier staat u in de weg,’ zei Werfell. ‘U wacht in de bezoekerswachtkamer en we roepen u zodra miss Kiel wakker is.’

‘Ik wacht hier,’ hield Peake vol, terwijl hij zijn kinderlijke gezicht in de ernstigste, taaiste, stoerste blik trok die hij zich kon aanmeten.

‘De bezoekerswachtkamer,’ zei Werfell dreigend. ‘En als u daar niet onmiddellijk naartoe gaat, zal ik u daarheen laten brengen door de beveiligingsmensen van het ziekenhuis.’

Peake aarzelde en wenste dat hij wat agressiever kon zijn. ‘Goed, maar u kunt me maar beter meteen bellen als ze wakker wordt.’

Woest draaide hij zich van Werfell om en beende door de gang weg, op zoek naar de bezoekerswachtkamer, te gegeneerd om te vragen waar die was. Toen hij een blik achterom op Werfell wierp die nu diep in gesprek was met een andere arts, besefte hij dat de dokter een sprekende gelijkenis vertoonde met Dashiell Hammett, de formidabele schrijver van Pinkerton-detectives en thrillers, wat de reden was waarom hij zo bekend overkwam op een toegewijd lezer als Peake. Geen wonder dat Werfell zo’n geweldige autoriteit uitstraalde. Dashiell Hammett, godsamme. Peake voelde zich een beetje beter in de wetenschap dat hij voor hem het hoofd had gebogen.

Ze sliepen nog twee uur, werden vlak na elkaar wakker en vreeën weer in het motelbed. Voor Rachael was het deze keer zelfs nog beter dan de eerste keer: langzamer, fijner, met een nog aangenamer en bevredigender ritme. Ze was pezig, soepel, strak en ze haalde een enorm en intens plezier uit haar uitstekende fysieke conditie, haalde bevrediging uit elke samentrekking en zachte stoot en uit het trage, langzame draaien van haar lichaam, niet alleen het gewone genot van vrouwelijke en mannelijke organen die paarden, maar de subtielere opwinding van spier, pees en bot, die met de perfecte geoliede gladheid functioneerden waardoor ze zich meer dan door iets anders weer jong en gezond voelde, en lévend.

Met haar speciale gave het moment volledig te ervaren, liet ze haar handen over Benny’s lichaam dwalen, vol bewondering voor zijn pezigheid, terwijl ze de steenharde spieren van zijn schouders en armen betastte, de samengebundelde spieren van zijn rug kneedde en genoot van de zijdezachte gladheid van zijn huid, de stotende bewegingen van zijn heupen tegen die van haar, buik tegen buik, de warme aanraking van zijn handen, de verschroeiende hitte van zijn lippen op haar wangen, haar mond, haar keel, haar borsten.

Tot dit moment met Benny had Rachael bijna vijftien maanden niet meer gevreeën. En nooit eerder in haar leven had ze zo gevreeën: nooit zo goed, zo teder of opwindend, nooit zo bevredigend. Ze had het gevoel alsof ze tot nu toe halfdood was geweest en dat dit het moment van haar wederopstanding was.

Uiteindelijk bevredigd, bleven ze een tijdje in elkaars armen liggen, zwijgend, vredig, maar de zachte naweeën van het vrijen maakten langzaam plaats voor een merkwaardig gevoel van onrust. Eerst wist ze het niet wat haar onrustig maakte, maar snel herkende ze het als dat zeldzame en bijzondere gevoel dat iemand net over haar graf had gelopen, een irrationeel maar overtuigende instinctieve sensatie die een vage verkilling op haar naakte vlees bracht en een koudere huivering naar haar ruggengraat zond. Ze keek naar Benny’s zachte glimlach, bestudeerde elke vertrouwde lijn van zijn gezicht, staarde in zijn ogen... en ze kreeg het schokkende en niet af te werpen voorgevoel dat ze hem kwijt zou raken.

Ze probeerde tegen zichzelf te zeggen dat haar plotselinge vrees de begrijpelijke reactie was van een vrouw van dertig die, na een slecht huwelijk, ten slotte op wonderbaarlijke wijze de juiste man had gevonden. Zoiets als het ik-verdien-het-niet-zo-gelukkig-te-zijn-syndroom. Als het leven ons uiteindelijk een prachtig boeket bloemen overhandigt, kijken we gewoonlijk heel voorzichtig tussen de bloemblaadjes, op zoek naar een bij. Bijgeloof – vooral aanwezig bij een wantrouwen van geluk – zat misschien in de menselijke aard, en het was heel natuurlijk voor haar om bang te zijn dat ze het kwijt zou raken.

Dat probeerde ze zichzelf te vertellen, maar ze wist dat haar plotselinge vrees meer was dan bijgeloof, iets duisterder. De verkilling langs haar ruggengraat werd erger, tot ze het gevoel had alsof elke wervel was veranderd in een ijsklomp. De koele adem die haar huid had beroerd drong dieper door tot op haar botten.

Ze draaide zich van hem om, zwaaide haar benen uit het bed, ging staan, naakt en huiverend.

Benny zei: ‘Rachael?’

‘Laten we wat gaan doen,’ zei ze bezorgd terwijl ze naar de badkamer liep in het goudkleurige licht met de palmschaduwen die door het enkele raam zonder gordijnen naar binnen viel.

‘Wat is er aan de hand?’ vroeg hij.

‘We zijn hier een gemakkelijk doelwit. Of zouden dat kunnen zijn. We moeten in beweging blijven. We moeten zorgen dat we in de aanval blijven. We moeten hem vinden voordat hij ons vindt... of voordat iemand anders ons vindt.’

Benny kwam uit bed, stapte tussen haar en de badkamerdeur in, legde zijn handen op haar schouders. ‘Het komt allemaal goed.’

‘Zeg dat niet.’

‘Dat doe ik wel.’

‘Tart het lot niet.’

‘Samen zijn we sterk,’ zei hij. ‘Niets is sterker.’

‘Niet doen,’ hield ze vol terwijl ze een hand naar zijn lippen bracht om hem te laten zwijgen. ‘Alsjeblieft. Ik... ik zou er niet tegen kunnen je kwijt te raken.’

‘Je raakt me niet kwijt,’ zei hij.

Maar toen ze hem aankeek, had ze het vreselijke gevoel dat hij al weg was, dat de dood heel dicht bij hem was, en onvermijdelijk was.

Het ik-verdien-het-niet-zo-gelukkig-te-zijn syndroom.

Of misschien een echt voorgevoel.

Op geen enkele manier wist ze welke van de twee het was.

De zoektocht naar dr. Eric Leben had niets opgeleverd.

De beangstigende mogelijkheid te mislukken was voor Anson Sharp als een enorme druk: het drukte hem naar binnen, tegen de muren van het ondergronds laboratorium van Geneplan in Riverside, het drukte de raamloze kamers samen tot hij het gevoel had dat hij langzaam werd verpletterd. Hij kon zich geen mislukking permitteren; hij was een winnaar, altijd een winnaar geweest, stond boven andere mensen, en dat was de enige manier waarop hij zichzelf wilde zien: de enige manier dat hij kon verdragen zichzelf te zien, als het enige lid van een superieur soort, want dat zelfbeeld rechtvaardigde alles wat hij wilde, wat het ook was, en hij was een man die gewoon niet kon leven met de morele en ethische beperkingen van een gewone sterveling.

Toch gaven agenten op zoektocht negatieve rapporten over elke plaats waar verwacht kon worden dat de wandelende dode misschien verscheen en Sharp werd met het uur kwader en nerveuzer. Misschien was hun kennis omtrent dr. Leben niet zo grondig als ze dachten. Vooruitlopend op deze gebeurtenissen had de geneticus misschien een plek voorbereid waar hij zich schuil kon houden en was het hem gelukt die zelfs geheim te houden voor de DSA. Als dat het geval was, zou de vergeefse poging om Leben te grijpen gezien worden als Sharps persoonlijke falen, want hij had zich heel sterk geïdentificeerd met de operatie, omdat hij verwachtte de volledige eer van het succes op te strijken.

Toen kreeg hij een opening. Jerry Peake belde op om te melden dat Sarah Kiel, de minderjarige minnares van Eric Leben, was gevonden in een ziekenhuis in Palm Springs. ‘Maar die verrekte medische staf,’ legde Peake uit op zijn ernstige maar frustrerend weke manier, ‘die werkt niet mee.’

Soms vroeg Anson Sharp zich af of de voordelen zich te omringen met zwakkere – en daardoor niet bedreigende – jonge agenten wel opwoog tegen het nadeel van hun ondoeltreffendheid. Zeker zou geen van hen een gevaar voor hem betekenen als hij eenmaal was opgeklommen tot de positie van directeur, maar geen van hen zou waarschijnlijk iets uit eigen beweging doen dat hem als hun chef enige voldoening zou geven.

Sharp zei: ‘Ik ben er voordat haar verdoving is uitgewerkt.’

Het onderzoek in de laboratoria van Geneplan zou wel een tijdje zonder hem kunnen worden voortgezet. De onderzoekers en technici waren die dag gearriveerd en weer naar huis gestuurd met de opdracht niet terug te komen tot ze bericht kregen. Computerexperts van de militaire veiligheidsdienst waren in de databanken van Geneplan door de Wildcard-files aan het zoeken, maar hun werk was zo hoogst gespecialiseerd dat Sharp geen toezicht kon houden en het ook niet begreep.

Hij pleegde een paar telefoontjes met een aantal federale diensten in Washington. Hij kreeg inderdaad informatie over het Desert General Hospital en dr. Hans Werfell die hen misschien tot enige medewerking zou bewegen. Toen stapte hij aan boord van zijn wachtende helikopter en vloog terug over de woestijn naar Palm Springs, blij dat hij weer in beweging was.

Rachael en Benny namen een taxi naar het vliegveld van Palm Springs, huurden een schone nieuwe Ford van Hertz, reden terug de stad in en waren op tijd om als eerste klant bediend te worden in een kledingwinkel die om halftien openging. Zij kocht een geelbruine spijkerbroek, een bleekgele blouse, dikke, witte sportsokken en Adidas joggingschoenen. Benny koos een blauwe spijkerbroek, een wit hemd, sportsokken en dezelfde schoenen en ze kleedden zich om – ruilden hun hevig verfomfaaide kleren ervoor in – op het openbare toilet van een pompstation aan het noordelijke eind van Palm Canyon Drive. Omdat ze niet bereid waren tijd te verspillen met ontbijt, vooral vanwege hun angst gezien te worden, namen ze een Egg McMuffins en koffie bij McDonald’s en nuttigden dat onder het rijden.

Rachael had Benny geïnfecteerd met haar voorgevoelen van een aanstaande dood en haar plotselinge – bijna helderziende – gevoel dat hun tijd begon op te raken: het gevoel dat ze voor het eerst kreeg in het motel net nadat ze voor de tweede keer hadden gevreeën. Benny had geprobeerd haar gerust te stellen, haar te kalmeren, maar in plaats daarvan was hij met de minuut onrustiger geworden. Ze waren net twee dieren in het wild die onafhankelijk van elkaar en instinctief de nadering van een vreselijke storm voorvoelden.

Terwijl ze wenste dat ze terug hadden kunnen gaan naar haar rode Mercedes die veel sneller op zou schieten dan de gehuurde Ford, zakte Rachael onderuit op de passagiersstoel en knabbelde zonder enthousiasme van haar meeneemontbijt. Intussen reed Benny naar het noorden over de State Route III, daarna naar het westen over de Interstate 10. Hoewel hij zo veel mogelijk snelheid uit de Ford perste en hij ermee omging met diezelfde onmogelijke combinatie van roekeloosheid en gemak die in het geheel niet paste bij een onroerendgoedmakelaar, zouden ze Erics bungalow boven Lake Arrowhead niet ver voor een uur ’s middags bereiken.

Ze hoopte waarachtig dat het niet te laat zou zijn.

En ze probeerde er niet aan te denken hoe Eric zou zijn wanneer – en als – ze hem vonden.

18

Zombie blues

De donkere woede ging voorbij en Eric Leben kwam weer bij zinnen – voor zover dat mogelijk was – in de in puin geslagen slaapkamer van de bungalow waar hij bijna alles wat hij in handen had kunnen krijgen kapot had gemaakt. Een harde, scherpe pijn dreunde door zijn hoofd en een doffere pijn klopte in al zijn spieren. Zijn gewrichten voelden opgezwollen en stijf. Zijn ogen waren korrelig, waterig, en heet. Zijn tanden deden pijn en zijn mond smaakte naar as.

Na elke aanval van krankzinnige woede kwam Eric, zoals nu, in een sombere stemming terecht: een grijze wereld waar kleuren waren weggespoeld, waar geluiden waren verstomd, waar de randen van voorwerpen rafelig waren en waar elk licht, ongeacht de sterkte van de bron, groezelig was en te zwak om ook maar iets voldoende te verlichten. Het leek alsof de woede hem had leeggehaald en alsof hij gedwongen was de schakelaar uit te zetten zodat hij zijn energiereserves kon aanvullen. Hij bewoog zich log, iets onhandig, en hij had moeite om helder te denken.

Als zijn genezing achter de rug was, zouden de periodes van coma en de akelige aanvallen zeker afnemen. Maar die kennis verbeterde zijn stemming niet, want zijn troebele gedachtegang maakte het voor hem moeilijk vooruit te denken over een betere toekomst. Zijn conditie was griezelig, onplezierig, zelfs beangstigend; hij had het gevoel dat hij zijn lot niet in de hand had en dat hij feitelijk gevangenzat in zijn eigen lichaam, geketend aan dit onvolmaakte, halfdode vlees.

Hij liep wankelend de badkamer in, nam langzaam een douche, poetste zijn tanden. Hij had een volledige garderobe in de bungalow, net zoals in het huis in Palm Springs, dus hij hoefde nooit een koffer te pakken als hij een van die plaatsen bezocht; en hij kleedde zich om in een kakibroek, een rood wollen hemd, wollen sokken en een paar houthakkersschoenen. In zijn vreemde, grauwe mist duurde die ochtendroutine langer dan nodig was: hij had moeite met het afstellen van de douchekranen om de juiste temperatuur te krijgen; hij liet steeds zijn tandenborstel in de wasbak vallen; hij vervloekte zijn stijve vingers toen hij bezig was met de knopen van zijn hemd; en toen hij probeerde zijn lange mouwen op te rollen, verzette de stof zich tegen hem alsof die een eigen wil had; en pas na de grootste inspanning lukte het hem zijn schoenen dicht te knopen.

Eric werd daarbij nog afgeleid door de schaduwvuren.

Verscheidene keren braken in de grenzen van zijn blikveld schaduwen in vlammen uit. Net kortsluitende elektrische impulsen in zijn ernstig beschadigde – maar genezende – brein. Illusies die voortkwamen uit de sputterende, cerebrale synapsen tussen neuronen. Niets anders. Maar als hij zich omdraaide om recht naar de vlammen te kijken, doofden ze niet langzaam of verdwenen ineens zoals gewone luchtspiegelingen misschien zouden doen, maar werden zelfs nog helderder.

Hoewel ze geen rook of hitte afgaven, geen brandstof verbruikten, en geen echte substantie hadden, staarde hij elke keer dat ze verschenen met een grotere angst naar die niet-bestaande vlammen, voor een deel omdat hij erin – of misschien erachter – iets geheimzinnigs zag, iets beangstigends; in duister gehulde monsterlijke figuren die door het flakkerende licht heen wenkten. Hoewel hij wist dat de schimmen slechts voortkwamen uit zijn overspannen verbeelding, hoewel hij geen idee had wat ze voor hem konden betekenen of waarom hij er bang voor zou zijn, wás hij bang. En soms, gehypnotiseerd door de schaduwvuren, hoorde hij zichzelf jammeren alsof hij een doodsbang kind was.

Eten. Hoewel zijn genetisch veranderde lichaam op wonderbaarlijke wijze kon regenereren en snel herstelde, had het nog altijd goede voeding nodig – vitaminen, mineralen, koolhydraten, proteïnen – de bouwstenen waarmee zijn beschadigde weefsel hersteld werd. En voor het eerst sinds hij was opgestaan in het lijkenhuis, had hij honger.

Hij schuifelde onvast de keuken in, slofte naar de grote koelkast.

Hij dacht in de grens van zijn blikveld iets uit een van de gaten in een wandcontactdoos te zien kruipen. Iets langs, duns. Als een insect. Iets bedreigends. Maar hij wist dat het niet echt was. Hij had zulke dingen eerder gezien. Het was een ander symptoom van zijn hersenbeschadiging. Hij moest het gewoon negeren, zich er niet bang door laten maken, ook al hoorde hij de hoornachtige poten tik-tik-tikkend over de vloer gaan. Tik-tik-tikkend. Hij weigerde te kijken. Ga weg. Hij hield zich aan de koelkast vast. Tikkend. Hij beet zijn tanden op elkaar. Ga weg. Het geluid verdween. Toen hij naar het stopcontact keek, was er geen vreemd insect, niets buitengewoons.

Maar nu zat zijn oom Barry, die al lang dood was, aan de keukentafel naar hem te grijnzen. Als kind was hij vaak achtergelaten bij oom Barry Hampstead, die hem had misbruikt, en hij was te bang geweest om het iemand te vertellen. Hampstead had hem gedreigd pijn te doen, zijn penis af te snijden als hij het aan iemand vertelde en die bedreigingen waren zo levendig en afschuwelijk geweest dat Eric ze geen moment in twijfel had getrokken. Nu zat oom Barry aan de tafel, met een hand in zijn schoot, te grijnzen en hij zei: ‘Kom hier, liefje van me; laten we wat lol maken.’ En Eric kon de stem net zo duidelijk horen als hij hem vijfendertig jaar geleden had gehoord, hoewel hij wist dat de man noch de stem echt was, en hij was net zo doodsbang voor Barry Hampstead als hij dat lang geleden was geweest, hoewel hij wist dat hij nu ver buiten het bereik van zijn gehate oom was.

Hij sloot zijn ogen en probeerde de illusie met kracht te verdrijven. Hij moest daar huiverend meer dan een minuut hebben gestaan, terwijl hij zijn ogen niet wilde openen tot hij er zeker van was dat de verschijning weg zou zijn. Maar toen begon hij te denken dat Barry er wel was en dat hij dichter naar hem toe kwam sluipen terwijl hij zijn ogen dicht hield en dat hij hem elk moment in zijn kruis zou grijpen, hem grijpen en kneden...

Zijn ogen schoten open.

De geest Barry Hampstead was weg.

Terwijl hij gemakkelijker ademhaalde, pakte Eric een pak bevroren hotdogs uit het vriesvak en verhitte die op een blad in de oven terwijl hij zich met grote inspanning op de taak concentreerde om zich niet te branden. Onhandig maar geduldig zette hij een pot koffie. Hij ging aan de tafel zitten met zijn schouders opgetrokken, hoofd naar beneden, en spoelde het eten weg met de ene na de andere kop hete, zwarte koffie.

Hij had enige tijd een niet te verzadigen honger en de daad van het eten zelf gaf hem meer het gevoel van werkelijk te leven dan alles wat hij had gedaan sinds hij was herboren. Bijtend, kauwend, proevend en slikkend... door die eenvoudige handelingen kwam hij dichter bij de levenden terug dan op welk ander moment ook sinds hij op Main Street het pad van de vuilniswagen had gekruist. Een tijdje voelde hij zich dan ook opgewekter.

Toen werd hij zich langzaam bewust dat de smaak van het worstje niet zo sterk en zo aangenaam was als toen hij nog helemaal leefde en ervan kon genieten; en hoewel hij zijn neus dicht bij het warme, vette vlees bracht en diep opsnoof, lukte het hem niet de kruidige geur te ruiken. Hij staarde naar zijn koude, asgrijze, klamme handen waarin het worstenbroodje zat en de vulling van dampend varkensvlees zag er meer levend uit dan zijn eigen vlees.

Plotseling scheen de situatie hilarisch vrolijk voor Eric: een dode die aan zijn ontbijt zat, die onaandoenlijk op een worstenbroodje kauwde, en die hete Maxwell-koffie in zijn koude strot goot en wanhopig deed alsof hij een van de levenden was, alsof de dood omgekeerd kon worden door te doen alsof leven voornamelijk kon worden begrepen door maar voldoende wereldse activiteiten te verrichten – douchen, tanden poetsen, eten, drinken, schijten – en door het nuttigen van voldoende alledaagse producten.

Hij moest wel leven, omdat ze geen Farmer John-worstenbroodjes en Maxwell House-koffie in de hemel of hel zouden hebben. Of wel? Hij moest wel leven, omdat hij zijn Mr. Coffee-machine had gebruikt en zijn oven van General Electric, en verderop in de hoek zoemde zachtjes zijn Westinghouse-koelkast en hoewel die fabrieksartikelen alom verkocht werden, zouden die niet gevonden worden aan de overkant van de rivier de Styx, dus hij moest wel leven.

Zwarte humor inderdaad, heel zwarte humor, maar hij lachte hardop, lachte en lachte – tot hij zijn eigen lachen hoorde. Het klonk hard, schor, koud, niet echt als lachen maar als een armzalige imitatie ervan: grof en schor, alsof hij stikte, alsof hij stenen had ingeslikt die nu in zijn keel tegen elkaar aan ratelden en kletterden. Van streek gebracht door het geluid, huiverde hij en begon te huilen. Hij liet het broodje met de worst erin vallen, veegde het eten en de borden op de vloer en viel voorover, vouwde zijn handen voor zich op tafel en liet zijn hoofd op zijn armen steunen. Enorme uithalen van verdriet ontsnapten aan hem en een tijdje zat hij ondergedompeld in een diepe poel van zelfmedelijden.

De muizen, de muizen, denk aan de muizen die zich te barsten lopen tegen de wanden van hun kooien...

Nog steeds begreep hij de betekenis niet van die gedachten, kon hij zich geen enkele muis herinneren, hoewel hij het gevoel had dat hij er dichterbij zat het te begrijpen dan ooit tevoren. Een herinnering aan muizen, witte muizen, hing kwellend net buiten zijn greep.

Zijn akelige stemming versomberde.

Zijn verdoofde zintuigen werden zelfs nog ongevoeliger.

Na een tijdje besefte hij dat hij weer in een coma wegzonk, een van die periodes van uitgesteld leven waarin zijn hartslag dramatisch vertraagde en zijn ademhaling tot een fractie van de normale snelheid werd teruggebracht, waarmee zijn lichaam de gelegenheid kreeg verder te gaan met het herstel en het verzamelen van nieuwe energiereserves. Hij gleed van zijn stoel naar de keukenvloer en rolde zich op als een foetus naast de koelkast.

Benny ging bij Redlands van de Interstate 10 af en volgde State Route 30 tot 330. Lake Arrowhead lag slechts vijfenveertig kilometer verderop.

De geasfalteerde tweebaansweg sneed een kronkelig traject uit door de San Bernardino Mountains. Het wegdek was op sommige plaatsen omhooggekomen en oneffen, op andere plaatsen had het gaten, en vaak was de berm slechts een paar centimeter breed, met achter de flinterdunne vangrails een steile afgrond waardoor weinig ruimte voor fouten bestond. Ze werden gedwongen aanzienlijke snelheid te verminderen, hoewel Benny de Ford veel sneller reed dan Rachael gedaan zou hebben.

Gisteravond had Rachael haar geheimen aan Benny verklapt – de bijzonderheden van Wildcard en van Erics obsessies – en ze had van hem verwacht dat hij in ruil daarvoor die van hem zou onthullen, maar hij had niets gezegd dat de manier waarop hij Vincent Baresco had aangepakt, de geheimzinnige manier waarop hij met een auto om kon gaan en zijn kennis van wapens zou verklaren. Hoewel haar nieuwsgierigheid groot was, drong ze er niet bij hem op aan. Ze voelde dat zijn geheimen van een veel persoonlijker aard waren dan die van haar en dat hij lange tijd bezig was geweest barrières om zich heen op te werpen, barrières die niet gemakkelijk geslecht konden worden. Ze wist dat hij haar alles zou vertellen als hij het gevoel had dat de tijd er goed voor was.

Ze reden pas anderhalve kilometer over de Route 330 en waren nog steeds tweeëndertig kilometer van Running Springs verwijderd toen hij blijkbaar besloot dat de tijd nu wel aangebroken was. Terwijl de weg verder omhoogdraaide de scherp gehoekte bergen in, staken meer bomen aan weerskanten omhoog – berken en gedrongen eiken eerst, daarna veel soorten dennenbomen, tamaraks, en ook een paar sparren – en het wegdek was steeds vaker gehuld in de fluwelen schaduwen van die overhangende kruinen. Zelfs in de auto met airconditioning kon je voelen dat ze de woestijnhitte achter zich hadden gelaten en het leek alsof het ontsnappen aan die drukkende temperaturen Benny opwekte en aanmoedigde te praten. In een duistere tunnel van dennenschaduwen begon hij te praten met een zachte, maar toch duidelijke stem.

‘Toen ik achttien was, ging ik bij de mariniers, gaf me op als vrijwilliger voor Vietnam om te vechten. Ik was niet antioorlog zoals zo velen, maar ik was ook niet pro-oorlog. Ik was gewoon voor mijn land, goed of fout. En het bleek dat ik bepaalde kwaliteiten had, natuurlijke vaardigheden die me kandidaat maakte voor de elite-eenheid van het corps: de verkenningseenheid van de mariniers, wat zo’n beetje het equivalent is van de commando’s of de navy seals. Ik werd al vroeg opgemerkt, werd benaderd voor de opleiding bij die eenheid, ging vrijwillig, en uiteindelijk maakten ze van mij een niet te stuiten oorlogsmachine. Stop me een wapen in mijn hand en ik weet hoe ik dat moet gebruiken. Zet me zonder wapens neer en ik zou je net zo snel en makkelijk kunnen doden dat je niet eens wist dat het kwam tot je je nek voelde breken. Ik ging naar Vietnam in een verkenningseenheid, met de garantie voldoende actie mee te maken, wat ik eigenlijk wilde... een heleboel actie... en een paar maanden was ik totaal uit mijn bol, verrukt dat ik er middenin zat.’

Benny reed de auto nog steeds met een perfecte vaardigheid, maar Rachael merkte dat de snelheid geleidelijk afnam naarmate zijn verhaal hem dieper in de jungles van Zuidoost-Azië bracht.

Hij kneep zijn ogen iets samen als de zon doorkwam tussen de boomschaduwen en als lichtlovertjes over de voorruit speelden. ‘Maar als je een aantal maanden tot je knieën in het bloed hebt gezeten en je makkers hebt zien sterven, terwijl je zelf steeds maar weer van de dood weg weet te blijven, ziet hoe burgers gevangenzitten in een kruisvuur, dorpen af ziet branden, kleine kinderen mismaakt rond ziet lopen... nou, dan moet je wel gaan twijfelen. En ik begon te twijfelen.’

‘Benny, mijn god, het spijt me. Ik heb nooit vermoed dat je iets dergelijks hebt meegemaakt, zo’n verschrikking...’

‘Het heeft geen zin medelijden met me te hebben. Ik kwam levend terug en pakte mijn leven weer op. Dat is beter dan wat er met een heleboel anderen is gebeurd.’

O, god, dacht Rachael, en als je nu eens niet was teruggekomen? Ik zou je dan nooit zijn tegengekomen, nooit van je hebben gehouden, nooit hebben geweten wat ik miste.

‘Hoe dan ook,’ zei hij zacht, ‘de twijfel zette in en de rest van dat jaar zat ik met allerlei vragen. Ik vocht voor het behoud van de gekozen regering in Zuid-Vietnam, en toch scheen die regering hopeloos corrupt. Ik vocht voor het behoud van de Vietnamese cultuur zodat die niet weggevaagd zou worden onder het communisme, toch werd diezelfde cultuur weggevaagd door de tienduizenden Amerikaanse soldaten die het zo vlijtig aan het veramerikaniseren waren.’

‘We wilden vrijheid en vrede voor de Vietnamezen,’ zei Rachael. ‘Dat begreep ik er in ieder geval nog van.’ Ze was nog niet eens dertig, zeven jaar jonger dan Benny; maar dat waren zeven cruciale jaren en het was niet haar oorlog geweest. ‘Er is niets verkeerds aan vechten voor vrijheid en vrede.’

‘Ja,’ zei hij, en zijn stem klonk nu gekweld, ‘maar we leken van plan die vrede te creëren door iedereen te vermoorden en het hele land met de grond gelijk te maken, waardoor niemand zou kunnen genieten van welke vrijheid er ook volgde. Ik vroeg me af... zat mijn land op het verkeerde spoor? Helemaal verkeerd? Of zelfs maar... fout? Of was ik, ondanks mijn mariniersopleiding, gewoon te jong en te naïef om het te begrijpen?’ Hij zweeg een ogenblik, trok de auto recht na een scherpe bocht naar rechts, vervolgens naar links, weer even scherp toen de bergflank weer een draai maakte. ‘Tegen de tijd dat mijn diensttijd erop zat, had ik geen van die vragen tot mijn tevredenheid beantwoord... en dus gaf ik me vrijwillig op voor een volgende termijn.’

‘Jij bleef in Vietnam terwijl je naar huis had kunnen gaan?’ vroeg ze geschokt. ‘Ook al had je van die vreselijke twijfels?’

‘Ik moest het oplossen,’ zei hij. ‘Ik moest het gewoon. Ik bedoel, ik heb mensen gedood, een heleboel mensen, in iets waarvan ik dacht dat het een rechtvaardige zaak was, en ik moest weten of ik het bij het juiste of verkeerde eind had gehad. Ik kon niet weglopen, het uit mijn hoofd zetten, met mijn leven verdergaan en het gewoon vergéten. O, nee. Ik moest het oplossen, besluiten of ik een goed mens was of een moordenaar, en dan bedenken welke schikking ik in het leven kon treffen met mijn eigen geweten. En er was geen betere plek om dat op te lossen, het probleem te analyseren, dan juist daar. Bovendien, om te begrijpen waarom ik aanbleef voor een tweede keer, moet je mij begrijpen zoals ik toen was: heel jong, idealistisch, met een patriottisme dat net zozeer deel van me uitmaakte als mijn kleur ogen. Ik hield van mijn land, gelóófde in mijn land, geloofde er heilig in, en ik kon dat geloof niet zomaar van me afschudden... nou, zoals een slang zijn vel afschudt.’

Ze kwamen langs een richtingaanwijzer waarop stond dat ze zesentwintig kilometer van Running Springs verwijderd waren en zevenendertig kilometer van Lake Arrowhead.

Rachael zei: ‘Dus jij bleef nog een heel jaar in Vietnam?’

Hij zuchtte vermoeid. ‘Het bleken... twee jaar te worden.’

In zijn hut, hoog boven Lake Arrowhead, voor een tijd die hij niet kon meten, dreef Eric Leben in een bijzondere schemerige staat, wakend noch slapend, levend noch dood, terwijl zijn genetisch veranderde cellen in toenemende mate enzymen, proteïnen en andere substanties produceerden die bijdragen leverden aan het genezingsproces. Korte duistere dromen en loshangende nachtmerrieachtige beelden flitsten door zijn geest, als afschuwelijke schaduwen die opsprongen in het bloederige licht van talkkaarsen.

Toen hij uiteindelijk wakker werd uit zijn tranceachtige staat, weer vol energie, was hij zich er scherp van bewust dat hij zich moest bewapenen en voorbereid moest zijn op actie. Zijn geest was nog niet helemaal helder, zijn herinnering sleets op sommige plaatsen, en hij wist niet precies wie achter hem aan zouden komen, maar zijn instincten zeiden hem dat er op hem geloerd werd.

Zo zeker als wat zal iemand deze plek via Sarah Kiel aan de weet komen, zei hij tegen zichzelf.

Die gedachte bezorgde hem een schok omdat hij zich niet kon herinneren wie Sarah Kiel was. Hij stond met een hand op het keukenaanrecht, zwaaiend, en spande zich in om het gezicht en de identiteit die bij die naam hoorden voor de geest te halen.

Sarah Kiel...

Plotseling herinnerde hij het zich en hij vervloekte zichzelf dat hij het verrekte meisje meegenomen had. De bungalow had zijn geheime schuilplaats moeten zijn. Hij had het nooit tegen iemand moeten zeggen. Een van zijn problemen was dat hij jonge vrouwen nodig had teneinde zich jong te voelen en hij probeerde altijd indruk op hen te maken. Sarah wás onder de indruk geweest door de bungalow met vijf kamers, voorzien van alle gemakken, het privébos eromheen en het spectaculaire uitzicht op het meer ver beneden. Ze hadden goede seks gehad buiten, op een deken, onder de kruin van een enorme den en hij had zich heerlijk jong gevoeld. Maar nu wist Sarah over zijn geheime schuilplaats, en door haar zouden anderen – degenen die achter hem aan zaten en wiens identiteit hij niet helemaal duidelijk kon krijgen – over het huis kunnen horen en achter hem aan komen.

Met een nieuwe aandrift duwde Eric zich van het aanrecht los en liep naar de deur die van de keuken naar de garage leidde. Hij liep minder stijf dan ervoor, met meer energie, en zijn ogen hadden minder last van het heldere licht, en uit de hoeken kwamen geen spookooms of insecten gekropen om hem angst aan te jagen; de periode van coma had hem blijkbaar goed gedaan. Maar toen hij zijn hand op de deurknop legde, aarzelde hij, opgeschrikt door een andere gedachte.

Sarah kan niemand over deze plek vertellen omdat Sarah dood is. Ik heb haar nog maar een paar uur geleden gedood.

Een golf van afschuw spoelde door Eric heen en hij hield zich vast aan de deurknop alsof hij zich wilde verankeren om zich niet door die golf te laten wegvagen naar permanente duisternis, en krankzinnigheid. Plotseling herinnerde hij zich dat hij naar het huis in Palm Springs was gegaan, herinnerde zich dat hij het meisje sloeg, het naakte meisje, ongenadig op haar in beukte met zijn vuisten. Beelden van haar gekwetste en bloedende gezicht dat vertrokken was van schrik flikkerden door zijn beschadigde herinnering als dia’s door een kapotte toverlantaarn. Maar had hij haar echt gedood? Nee, nee, zeker niet. Hij hield ervan ruw met vrouwen om te gaan, ja, dat mocht hij wel toegeven, genoot ervan hen te slaan, vond niets zo heerlijk als ze voor hem wegkropen, maar hij zou nooit iemand dóden, had het nooit gedaan en zou het nooit doen, nee, zeker niet, nee, hij was een rechtschapen burger, een maatschappelijk en materieel winnaar, geen tuig of psychopaat. Toch werd hij ineens overvallen door een andere onduidelijke maar beangstigende herinnering: dat hij Sarah vastspijkerde aan de muur in Rachaels huis in Placentia, haar naakt vast timmerde boven het bed als een waarschuwing aan Rachael, en hij huiverde, besefte toen dat het niet Sarah was geweest, maar iemand anders die tegen die muur was getimmerd, iemand van wie hij de naam niet eens wist, een vreemde die vaag op Rachael had geleken, maar dat was belachelijk. Hij had niet twéé vrouwen vermoord, had er zelfs niet een vermoord, maar nu herinnerde hij zich ook een vuilcontainer, een smerige steeg, en weer een andere vrouw, een derde vrouw, een knappe Latijns-Amerikaanse; haar keel doorgesneden met een scalpel en hij had haar lichaam in de container geschoven...

Néé. Mijn god, wat heb ik van mezelf gemaakt? vroeg hij zich af terwijl zijn maag zich van misselijkheid omdraaide. Ik ben zowel onderzoeker als proefpersoon, schepper als schepping, en dat moet een vergissing zijn geweest, een vreselijke vergissing. Zou ik mijn eigen... monster van Frankenstein kunnen zijn geworden?

Eén vreselijk moment klaarden zijn gedachtenprocessen op en scheen de waarheid even helder door hem heen als de ochtendzon die door een pas gelapt raam naar binnen viel.

Hij schudde woest met zijn hoofd, deed alsof hij de laatste flarden mist kwijt wilde raken die zijn geest hadden verduisterd, maar wanhopig probeerde hij eigenlijk zich te bevrijden van zijn onwelkome en ondraaglijke helderheid. Zijn ernstig beschadigde geest en kwetsbare fysieke conditie maakte van het ontkennen van de waarheid een eenvoudige zaak. Het woeste schudden van zijn hoofd was voldoende om hem duizelig te maken, om zijn zicht te vertroebelen en om de alles verhullende mistflarden terug te brengen naar zijn geest, waardoor zijn gedachtenprocessen werden gehinderd en hij verward en enigszins gedesoriënteerd raakte.

De dode vrouwen waren valse herinneringen; ja, natuurlijk, ja, die konden niet echt zijn, want hij was niet in staat tot een koelbloedige moord. Zij waren net zo onwerkelijk als zijn oom Barry en de vreemde insecten die hij soms dacht te zien.

Denk aan de muizen, de muizen, de dolzinnige, bijtende, kwade muizen...

Welke muizen? Wat hebben kwade muizen hiermee te maken?

Vergeet die verrekte muizen.

Het belangrijkste was dat hij onmogelijk ook maar een mens vermoord kon hebben, laat staan drie. Niet hij. Niet Eric Leben. In de troebelheid van zijn halfverlichte en turbulente herinnering, waren die nachtmerriebeelden natuurlijk niets anders dan illusies, net zoals de schaduwvuren die vanuit het niets opschoten. Die waren voornamelijk het resultaat van kortgesloten elektrische impulsen in zijn vernietigde hersenweefsel en die zouden hem blijven lastigvallen tot het weefsel volledig genezen was. Ondertussen durfde hij er niet bij stil te blijven staan, want dan zou hij zichzelf en zijn waarnemingen in twijfel gaan trekken en in zijn breekbare mentale toestand had hij niet de energie om aan zichzelf te twijfelen.

Trillend en zwetend trok hij de deur open, stapte de garage in en knipte het licht aan. Zijn zwarte Mercedes 560 sel stond geparkeerd waar hij hem gisteravond had achtergelaten.

Toen hij naar de Mercedes keek, werd hij plotseling getroffen door de herinnering aan een andere auto, een oudere en minder sierlijke auto, in de kofferbak waarvan hij een dode vrouw had gestopt...

Nee. Weer valse herinneringen. Illusies. Wanen.

Voorzichtig zette hij een hand gespreid tegen de muur, steunde een ogenblik, verzamelde kracht en probeerde zijn hoofd helder te krijgen. Toen hij uiteindelijk opkeek, kon hij zich niet herinneren waarom hij in de garage was.

Maar langzamerhand raakte hij weer vervuld met het instinctieve gevoel dat hij belaagd werd, dat iemand hem te pakken wilde krijgen, en dat hij zich moest bewapenen. Zijn vertroebelde geest zou geen helder beeld leveren van de mensen die misschien achter hem aan zaten, maar hij wíst dat hij in gevaar verkeerde. Hij duwde zich van de muur weg, liep langs de auto en ging naar de werkbank en het gereedschapsrek aan de voorkant van de garage.

Hij wenste dat hij uit kon gaan van de veilige gedachte om een wapen in de bungalow te bewaren. Nu moest hij genoegen nemen met een bijl die hij uit de klemmen pakte waarmee hij tegen de muur zat, en verbrak een spinnenweb dat zich aan de greep was vastgehecht. Hij had de bijl gebruikt om stammen te kloven en aanmaakhoutjes voor de open haard te maken. Hij was heel scherp, een uitstekend wapen.

Hoewel hij niet in staat was tot koelbloedig moorden, wist hij dat hij, als het nodig was, uit zelfverdediging wel zou kunnen doden. Er was niets mis mee om zichzelf te beschermen. Zelfverdediging was heel wat anders dan moord. Het was te rechtvaardigen.

Hij tilde de bijl op, testte het gewicht. Te rechtvaardigen.

Hij haalde om te proberen met het wapen uit. Het sneed door de lucht met een zoef. Te rechtvaardigen.

Op ongeveer veertien kilometer van Running Springs en ongeveer zesentwintig kilometer van Lake Arrowhead ging Benny naar de kant en parkeerde op een schilderachtig gelegen parkeerplaats met twee picknicktafels, een afvalbak en onder de schaduw van een aantal enorme pijnbomen.

Hij zette de motor uit en draaide zijn raampje naar beneden. De berglucht was zo’n twintig graden koeler dan de lucht van de woestijn waar ze net vandaan kwamen; het was nog altijd warm maar niet verstikkend en Rachael vond de milde bries die door de auto spoelde en geurde naar wilde bloemen en dennenhars verfrissend.

Ze vroeg niet waarom hij naar de kant was gegaan, want zijn redenen waren voor de hand liggend: het was voor hem van vitaal belang dat ze de conclusies begreep tot welke hij in Vietnam was gekomen en dat ze geen illusies had over de soort man die de oorlog van hem had gemaakt, en hij vertrouwde zichzelf niet al die dingen op een juiste manier te vertellen terwijl hij zich ook moest bezighouden met de kronkelende bergweg.

Hij vertelde haar van zijn tweede jaar in de oorlog. Het was begonnen vol verwarring en wanhoop, met het vreselijke besef dat hij niet in een schone oorlog zat zoals de Tweede Wereldoorlog een duidelijke oorlog was geweest, met duidelijk omlijnde morele keuzen. Met de maand brachten de missies van zijn verkenningseenheid hem verder het oorlogsgebied binnen.

Vaak staken zij de frontlinie over, sloegen toe op vijandelijk gebied met clandestiene missies. Hun doel was niet alleen de vijand op te zoeken en te verslaan, maar ook om burgers op een vreedzame manier te treffen, in de hoop harten en geesten te winnen. Door die verschillende contacten zag hij de bijzondere wreedheid van de vijand en uiteindelijk kwam hij tot de conclusie dat deze vuile oorlog deelnemers dwong te kiezen tussen graden van immoraliteit: aan de ene kant was het immoreel om te blijven vechten, om deel uit te maken van iets dat dood en verderf zaaide; aan de andere kant was het moreel zelfs nog meer verkeerd om weg te lopen, omdat de politieke massamoord die zou volgen op een ineenstorting van Zuid-Vietnam en Cambodja zeker vele keren erger zou zijn dan de slachtoffers die zouden vallen wanneer de oorlog werd voortgezet.

Met een stem die Rachael deed denken aan de donkere biechthokjes waarin ze toen ze klein was geknield had gezeten, zei Benny: ‘In zekere zin besefte ik dat het, hoe fout we ook waren voor Vietnam, als we eenmaal weg waren alleen maar erger zou worden. Na ons een bloedbad. Miljoenen zouden geëxecuteerd of zich in kampen dood werken met slavenarbeid. Na ons... de zondeval.’

Hij keek haar niet aan, maar staarde door de voorruit naar de beboste heuvels van de San Bernardino Mountains.

Ze wachtte.

Ten slotte zei hij: ‘Er waren geen helden. Ik was zelfs niet eens eenentwintig, dus het was moeilijk voor me om te beseffen... dat ik geen held was, dat ik feitelijk slechts de mindere van de twee kwaden was. Op je eenentwintigste hoor je een idealist te zijn, een optimist en een idealist, maar ik begreep dat misschien wel een groot deel van het leven door dat soort keuzen bepaald werd, dat je moest kiezen tussen twee kwaden en maar blijven hopen dat je de minste van die twee kwaden kiest.’

Benny ademde diep de berglucht in die door het open raampje naar binnen kwam, ademde met kracht weer uit, alsof hij zich door het praten over de oorlog alleen al bezoedeld voelde en alsof de schone lucht van de bergen, als die maar diep genoeg werd ingeademd, de oude vlekken van zijn ziel zou wissen.

Rachael zei niets, voor een deel omdat ze de betovering niet wilde verbreken voordat hij haar alles had verteld. Maar ze was ook sprakeloos geworden door de ontdekking dat hij beroepssoldaat was geweest, want die onthulling dwong haar hem volledig opnieuw te bekijken.

Ze had hem gezien als een heerlijk ongecompliceerde man, als een gewone onroerendgoedmakelaar; zijn uitgesproken gewoonheid was aantrekkelijk geweest. God wist dat ze meer dan voldoende kleur en flamboyantheid aan Eric had gehad. Het beeld van simpelheid dat Benny had geprojecteerd, was kalmerend; het veronderstelde gelijkmoedigheid, betrouwbaarheid, gedegenheid. Hij was als een diepe, koele en vreedzame stroom, die langzaam voortkabbelde en kalmerend werkte. Tot nu toe had Benny’s interesse voor treintjes, oude boeken en muziek uit de jaren veertig voornamelijk een bevestiging geleken dat zijn leven vrij was geweest van ernstige trauma’s, want het leek niet mogelijk dat een door het leven getekende en gecompliceerde man zo’n onvermengd plezier kon halen uit die eenvoudige zaken. Als hij zich met die hobby’s bezighield, ging hij op in een kinderlijke verwondering en onschuld van zo’n puurheid dat het nauwelijks te geloven viel dat hij ooit teleurstelling of diepe bezorgdheid had gekend.

‘Mijn maten gingen dood,’ zei hij. ‘Niet allemaal, maar veel te veel, werden afgeknald in vuurgevechten, neergemaaid door sluipschutters, getroffen door antipersoneelsmijnen en sommigen werden invalide en beschadigd naar huis gestuurd: met mismaakte gezichten, lichaam en geest voor eeuwig onder de littekens. Het was een hoge prijs om te betalen als we niet voor een nobel doel vochten, als we alleen maar vochten voor de minste van twee kwaden... een verdomd hoge prijs. Maar voor mij was het enige alternatief... gewoon weglopen... alleen maar mogelijk als je je ogen sloot voor het feit dat er gradaties in kwaad waren, sommige waren erger dan andere.’

‘Dus je gaf je vrijwillig op voor een derde periode daar,’ zei Rachael.

‘Ja. Ik bleef. Ik overleefde. Niet gelukkig, niet trots. Gewoon doen wat er gedaan moest worden. Veel van ons hadden die overtuiging, wat niet zo makkelijk was. En toen... dat was het jaar dat we onze troepen terugtrokken, wat ik nooit zal vergeven of vergeten, omdat daarmee de Vietnamezen gewoon in de steek werden gelaten, ik gewoon in de steek werd gelaten. Ik begreep de voorwaarden, en nog altijd zou ik bereid zijn het offer te brengen. Toen dwong mijn land, waar ik zo diep in geloofde, me weg te lopen, om het grotere kwaad te laten winnen, alsof ik het makkelijk moest vinden de complexiteit van de morele overwegingen maar gewoon moest ontkennen nadat ik eindelijk de ingewikkelde aard ervan had begrepen, alsof het allemaal een godvergeten spelletje was geweest of zoiets.’

Ze had nooit eerder dit soort woede in zijn stem gehoord; woede hard als staal en ijskoud, had zich nooit voorgesteld dat hij er de capaciteiten voor had. Het was een volledig beheerste, kalme woede – maar intens en een beetje beangstigend.

Hij zei: ‘Het was een enorme schok voor die jongen van eenentwintig om erachter te komen dat het leven hem geen kans zou geven om een echte, zuivere held te worden, maar het was nog erger om erachter te komen dat zijn eigen land hem kon dwingen het verkeerde te doen. Toen we weg waren, slachtten de Vietcong en de Rode Kmer drie of vier miljoen mensen in Cambodja en Vietnam af en nog eens een half miljoen stierf in een poging de zee op te vluchten in zielige, flinterdunne bootjes. En... en op een manier die ik niet kan zeggen, heb ik het gevoel dat die doden mijn schuld zijn, onze schuld, en ik voel hun gewicht soms zo zwaar, dat ik het gevoel heb dat ik eronder bezwijk.’

‘Je bent te hard voor jezelf.’

‘Nee. Nooit te hard.’

‘Een man kan niet de hele wereld op zijn schouders torsen,’ zei ze.

Maar Benny wilde niet dat het gewicht van hem afgenomen werd, zelfs geen fractie ervan. ‘Daarom ben ik, geloof ik, op het verleden gericht. Ik heb geleerd dat de werelden waarin ik moet leven... de wereld van nu en de wereld van morgen... niet schoon zijn, nooit zullen zijn en ons niet de keuze laten tussen zwart en wit. Maar altijd is er tenminste de illusie dat dingen in het verleden heel anders waren.’

Rachael had altijd bewondering gehad voor zijn gevoel van verantwoordelijkheid en zijn onwankelbare eerlijkheid, maar nu zag ze dat die eigenschappen bij hem veel dieper zaten dan ze had beseft – misschien wel te diep. Zelfs waarden als verantwoordelijkheid en eerlijkheid konden obsessies worden. Maar, o, wat een heerlijke obsessies vergeleken bij die van andere mensen die ze had gekend.

Ten slotte keek hij haar aan, beantwoordde haar blik en zijn ogen stonden diep bezorgd – bijna melancholisch – iets dat ze er nooit eerder in had gezien. Maar andere emoties stonden ook duidelijk te lezen in zijn ogen: een bijzondere warmte en tederheid, een enorme genegenheid, liefde.

Hij zei: ‘Vannacht en vanmorgen... nadat we gevreeën hadden... Nou, voor het eerst sinds voor de oorlog, zag ik een belangrijke keuze die puur zwart en wit was, helemaal geen grijzen, en in die keuze zit een soort... een soort verlossing die ik dacht nooit te vinden.’

‘Welke keuze?’ vroeg ze.

‘Of ik mijn leven met jou wil delen... of niet,’ zei hij. ‘Om het met jou te delen is de juiste keuze, helemaal juist, geen tweeslachtigheid. En jou weg te laten glippen is fout, helemaal fout; daar heb ik geen twijfel over.’

Al weken, misschien wel maanden, wist Rachael dat ze verliefd was op Benny. Maar ze had haar emoties in toom gehouden, had niet gesproken over de diepte van haar gevoelens voor hem en had zichzelf niet toegestaan te denken aan een verbintenis op lange termijn. Haar jeugd en haar tienerjaren waren gekleurd geweest door eenzaamheid en gevormd door de verschrikkelijke ervaring dat niemand van haar hield, en die naargeestige jaren hadden in haar een zucht naar genegenheid gewekt. Die zucht, die behoefte om gewild en geliefd te zijn, had haar tot zo’n gemakkelijke prooi voor Eric Leben gemaakt en had haar in een slecht huwelijk gebracht. Erics obsessie met de jeugd in het algemeen en met haar jeugd in het bijzonder had voor Rachael op liefde geleken, want ze had wanhopig gewild dat het liefde was. De zeven daaropvolgende jaren had ze de barse en kwetsende waarheid leren accepteren – dat liefde er niets mee te maken had. Nu was ze op haar hoede, voorzichtig om niet weer gekwetst te worden.

‘Ik hou van je, Rachael.’

Met bonzend hart, terwijl ze wilde geloven dat een man die zo goed en zo lief was als Benny van haar kon houden, maar bang was om het te geloven, probeerde ze van zijn ogen weg te kijken, omdat ze, hoe langer ze erin staarde, hoe dichter ze bij het punt kwam waar ze haar zelfbeheersing en koele afstandelijkheid waarmee ze zich had gewapend, zou verliezen. Maar ze kon niet wegkijken. Ze probeerde niet iets te zeggen dat haar kwetsbaar zou maken, maar met een merkwaardige mengeling van vrees, opgetogenheid en woeste blijdschap zei ze: ‘Is dit wat ik denk dat het is?’

‘Wat denk je dat het is?’

‘Een aanzoek.’

‘Nauwelijks de tijd of de plaats voor een aanzoek, wel?’ zei hij.

‘Nauwelijks.’

‘Ja... dat is het. Ik wou dat de omstandigheden wat romantischer waren.’

‘Nou...’

‘Champagne, kaarsen, violen.’

Ze glimlachte.

‘Maar,’ zei hij, ‘toen Baresco die revolver op ons richtte en toen we gisteravond achtervolgd werden over Palm Canyon Drive, was de gedachte dat ik misschien dood kon gaan niet waar ik het meest bang voor was... maar dat ik dood kon gaan voordat ik je had laten weten wat ik voor je voelde. Dus ik laat het je weten. Ik wil voor altijd bij je zijn, Rachael, voor altijd.’

Gemakkelijker dan ze had gedacht dat mogelijk was, kwamen de woorden van haar eigen lippen. ‘Ik wil ook mijn leven met jou doorbrengen, Benny.’

Hij bracht een hand bij haar gezicht.

Ze boog zich naar voren en kuste hem licht.

‘Ik hou van je,’ zei hij.

‘God, ik hou van jou.’

‘Als we hier levend uit komen, trouw je dan met me?’

‘Ja,’ zei ze, gegrepen door een plotselinge kilte. ‘Maar verdomme, Benny, waarom moet je dat als erbij noemen?’

‘Vergeet dat ik het heb gezegd.’

Maar ze kon het niet vergeten. Eerder die dag, in de motelkamer in Palm Springs, net nadat ze voor de tweede keer hadden gevreeën, had ze een voorgevoel gehad van de dood. Daarvan was ze ontdaan geraakt en het had haar vervuld met de behoefte in beweging te komen, alsof een dodelijk gewicht op hen neer zou komen als ze nog langer op dezelfde plaats zouden blijven. Dat geheimzinnige gevoel keerde terug. De omgeving van de bergen die fris en vol allure had geleken, kreeg een somber en dreigend aspect dat haar verkilde, ook al wist ze dat het allemaal een subjectieve verandering was. De bomen schenen zich tot mutante vormen uit te strekken, de takken dunner, de schaduwen donkerder.

‘Laten we gaan,’ zei ze.

Hij knikte, omdat hij blijkbaar haar gedachten begreep en dezelfde stemmingsverandering opmerkte die zij voelde.

Hij startte de auto, reed de weg op. Toen ze de volgende bocht hadden genomen, zagen ze een volgend bord; LAKE ARROWHEAD – 24 kilometer.

Eric bekeek de verdere stukken gereedschap in de garage, en zocht een ander instrument voor zijn arsenaal. Hij zag niets dat hij kon gebruiken.

Hij liep terug naar het huis. In de keuken legde hij de bijl op de tafel en trok een paar laden open tot hij een set messen vond. Hij koos er twee: een uitbeenmes en een kleiner, puntiger mes.

Met een bijl en twee messen was hij voorbereid voor zowel strijd op afstand als voor dichtbij. Hij wenste nog steeds dat hij een pistool had, maar in ieder geval was hij niet langer weerloos. Als iemand hem kwam zoeken, zou hij zich kunnen verdedigen. Hij zou hun ernstig schade toebrengen voordat ze hem neerhaalden, een vooruitzicht dat hem enige bevrediging gaf en dat, min of meer tot zijn verrassing, een plotselinge grijns op zijn gezicht bracht.

De muizen, de muizen, de bijtende, dolle muizen...

Verdomme. Hij schudde zijn hoofd.

De muizen, muizen, muizen, de maniakale, krabbende, blazende...

Die krankzinnige gedachte, als een fragment van een bijna vergeten kinderliedje, draaide weer door zijn hoofd, en maakte hem bang, en toen hij zich erop probeerde te concentreren, het probeerde te begrijpen, werden zijn gedachten weer troebel, en hij kon gewoon de betekenis van de muizen niet te pakken krijgen.

De muizen, muizen, ogen bloeddoorlopen, knallend tegen kooiwanden...

Toen hij zich bleef inspannen om de ontsnappende herinnering aan de muizen in zijn hoofd te krijgen, vulde een bonzende, witte pijn zijn hoofd van kruin tot slapen en brandde over zijn neusbrug, maar toen hij het niet langer probeerde te begrijpen en in plaats daarvan probeerde de muizen uit zijn hoofd te zetten, werd de pijn nog heviger, een moker die ritmisch achter zijn ogen beukte. Hij moest zijn tanden op elkaar bijten om het te verduren, terwijl het zweet hem uitbrak en met het zweet de woede kwam, doffer dan de pijn, maar groeiend naarmate de pijn groeide, ongerichte woede eerst, maar niet lang. Hij zei: ‘Rachael, Rachael,’ en omklemde het uitbeenmes. ‘Rachael.’

19

Sharp en De Stone

Na zijn aankomst in het ziekenhuis van Palm Springs had Anson Sharp met groot gemak datgene gedaan wat Peake ondanks zijn enorme inspanningen niet had kunnen klaarspelen. In tien minuten veranderde hij de ijzeren onverzettelijkheid van verpleegster Alma Dunn tot stof en verpletterde hij de autoritaire rust van dokter Werfell: beiden bracht hij terug tot nerveuze, onzekere, gehoorzame en volgzame burgers. Hun medewerking was weliswaar onder protest, maar ze werkten mee en Peake was hevig onder de indruk. Hoewel Sarah Kiel nog altijd onder de invloed van de slaapmiddelen verkeerde die ze midden in de nacht had genomen, stemde Werfell ermee in haar met alle geëigende middelen wakker te maken.

Zoals altijd observeerde Peake Sharp nauwgezet en probeerde te leren hoe de onderdirecteur zijn doelen bereikte, misschien op dezelfde manier als de leerling-goochelaar alle bewegingen van zijn meester op het toneel bestudeerde. Om te beginnen gebruikte Sharp zijn enorme postuur om te intimideren; hij ging dichtbij staan, torende boven zijn tegenstanders uit, staarde dreigend op hen neer, zijn enorme schouders opgetrokken, vol opgekropt geweld, een gezaghebbend persoon. Toch werd de dreiging nooit openlijk en eigenlijk lachte Sharp zelfs vaak. Natuurlijk was de lach ook een wapen, want hij lachte te breed, met te veel tanden, totaal zonder humor en vreemd.

Meer nog dan zijn postuur gebruikte Sharp alle middelen die een hooggeplaatste agent van de overheid ten dienste stonden. Voor hij uit de laboratoria van Geneplan was vertrokken, had hij zijn autoriteit van de militaire veiligheidsdienst gebruikt om een paar telefoontjes te plegen naar verscheidene federale controlerende instellingen in Washington waar hij uit de computerbestanden alle informatie had gehaald die hij kon krijgen over het Desert General Hospital en over dr. Hans Werfell, informatie die gebruikt kon worden om hen onder druk te zetten.

De staat van dienst van het Desert General was werkelijk vlekkeloos. Voor artsen, verplegend en technisch personeel werden strikt de hoogste normen gehanteerd; er waren negen jaar verlopen voor er een aanklacht wegens een verkeerde behandeling tegen het ziekenhuis werd ingediend en geen enkele aanklacht werd ooit gehonoreerd; het genezingspercentage lag bij elke ziekte en operatieve ingreep hoger dan het gemiddelde. In twintig jaar was de enige smet op het Desert General de Zaak van de gestolen pillen geweest. Zo noemde Peake de affaire toen Sharp hem snel na aankomst informeerde; het was een naam die Peake niet aan Sharp vertelde, aangezien Sharp niet zo’n lezer van detectives was als Peake en Peakes gevoel voor avontuur niet had. Hoe dan ook, vorig jaar waren drie verplegers van het Desert General betrapt op het veranderen van de apotheeklijsten van aangekochte en uitgeschreven medicijnen en na onderzoek bleek dat ze al jaren medicijnen stalen. Uit wrok hadden de drie mensen valselijk zes van hun superieuren als medeplichtige aangewezen, waaronder verpleegster Dunn, hoewel de politierechter uiteindelijk Dunn en de anderen had vrijgesproken. Desert General werd op de ‘lijst van aandacht’ van medische instellingen van de Drug Enforcement Agency geplaatst en Alma Dunn, hoewel vrijgesproken, was ontdaan door de ervaring en voelde nog altijd dat haar reputatie gevaar liep.

Sharp maakte gebruik van die zwakke plek. Tijdens een discreet gesprek met Alma Dunn in de verpleegstersruimte, met slechts Peake als getuige, dreigde Sharp subtiel de verpleegster met een publieke heropening van het oorspronkelijke onderzoek, deze keer op federaal niveau. Hierdoor verkreeg hij niet alleen haar medewerking maar bracht haar op de rand van tranen, een overwinning die Peake – die Alma Dunn vergeleek met de onstuimige Miss Jane Marple van Agatha Christie – voor onmogelijk had gehouden.

Eerst leek het alsof dokter Werfell moeilijker te kraken zou zijn. Zijn staat als arts was onbevlekt. Hij stond in hoog aanzien in de medische wereld, was uitgeroepen tot Arts van het Jaar door het Amerikaans Medisch Genootschap, maakte zes uur per week van zijn tijd vrij voor een openbare kliniek voor de minderbedeelden: kortom, een reputatie, weinig minder dan die van een heilige. Op één uitzondering na. Hij was vijf jaar geleden aangeklaagd wegens belastingontduiking en was door de rechtbank veroordeeld op een ‘technische fout’. Hij had verzuimd zich precies aan de belastingregels te houden wat betreft zijn boekhouding, en hoewel zijn verzuim onopzettelijk was, een simpele nalatigheid wat betreft een regel, kon hij zich als verdediging niet uitsluitend daarop beroepen.

Sharp dreef Werfell in een hoek in een tweepersoonskamer die op het moment niet werd bezet door patiënten, en gebruikte een nieuw onderzoek door de belastingdienst als dreiging om de dokter in zo’n vijf minuten op de knieën te krijgen. Werfell leek ervan overtuigd dat zijn boeken nu geaccepteerd zouden worden en dat hij vrijgesproken zou worden, maar hij wist ook hoe duur en tijdrovend het was om zich te verdedigen tegen een onderzoek van de belastingdienst en hij wist dat zijn reputatie bezoedeld zou zijn, ook al werd hem niets ten laste gelegd. Hij keek een paar keer naar Peake voor medeleven omdat hij wist dat hij dat niet van Sharp zou krijgen, maar Peake deed zijn best de keiharde opstelling en onverschilligheid van Anson Sharp te imiteren. Omdat hij een intelligent man was, besloot Werfell al snel dat het voorzichtiger was te doen wat Sharp wenste teneinde een volgende nachtmerrie van een belastingproces te vermijden, ook al betekende het dat hij zijn principes in de zaak van Sarah Kiel wat geweld aan moest doen.

‘Het heeft geen enkele zin uzelf de schuld te geven of er enige slaap aan een onterechte bezorgdheid wat betreft beroepsethiek te verspillen, dokter,’ zei Sharp, terwijl hij met een gespierde hand de dokter een klapje op de schouder gaf in een gebaar van geruststelling, plotseling vriendelijk en meelevend nu Werfell was gebroken. ‘Het welzijn van ons land komt boven al het andere. Niemand zal dat in twijfel trekken of denken dat u de verkeerde beslissing hebt genomen.’

Dr. Werfell kromp niet bepaald ineen door de aanraking van Sharp, hij leek er eerder misselijk door te worden. Zijn uitdrukking veranderde niet toen hij van Sharp naar Jerry Peake keek.

Peake huiverde.

Werfell bracht hen uit de lege kamer door de ziekenhuisgang langs de verpleegsterskamer – waar Alma Dunn hen voorzichtig in de gaten hield en deed alsof ze niet keek – naar de privékamer waar de gedrogeerde Sarah Kiel lag. Onder het lopen merkte Peake dat Werfell, die eerder op Dashiell Hammett had geleken en die er enorm indrukwekkend uit had gezien, nu ietwat verschrompeld leek, kleiner was geworden. Zijn gezicht was grijs en hij leek ouder dan hij een kwartier daarvoor had gedaan.

Hoewel Peake bewondering had voor Anson Sharps vaardigheid om leiding te geven en dingen gedaan te krijgen, zag hij niet in op welke manier hij zich de methodes van zijn chef eigen zou kunnen maken. Peake wilde niet alleen een succesvol agent worden, maar ook nog een legende, en je kon alleen maar een legende worden als je het spel eerlijk speelde en toch de dingen gedaan kreeg. Onfatsoen en legende hoorden helemaal niet bij elkaar, konden eigenlijk niet naast elkaar bestaan. Als hij dan niet iets anders had opgestoken van vijfduizend detectives, dan wist Peake dat in ieder geval nog wel.

De kamer van Sarah Kiel was stil op haar langzame, licht piepende ademhaling na. Het was donker behalve een enkele gedempt brandende lamp naast haar bed en de paar dunne stralen heldere woestijnzon die naar binnen vielen langs de randen van de zware gordijnen die voor het enkele raam waren dichtgetrokken.

De drie mannen gingen om het bed staan: dr. Werfell en Sharp aan een kant, Peake aan de andere.

‘Sarah,’ zei Werfell zacht. ‘Sarah?’ Toen ze niet reageerde, herhaalde de arts haar naam en schudde zacht aan haar schouder.

Ze snoof, mompelde, maar werd niet wakker.

Werfell trok een van de oogleden van het meisje op, bestudeerde haar pupil, pakte vervolgens haar pols en nam haar hartslag op. ‘Op natuurlijke wijze duurt het misschien nog wel... een uur voor ze wakker wordt.’

‘Doe dan alles wat nodig is om haar nu wakker te maken,’ zei Anson Sharp ongeduldig. ‘We hebben het hier al over gehad.’

‘Ik zal haar een injectie toedienen voor een tegenreactie,’ zei Werfell terwijl hij naar de gesloten deur liep.

‘Blijf hier,’ zei Sharp. Hij wees op de bel die aan een snoer zat dat losjes aan een van de beddenrails was vastgebonden. ‘Laat een verpleegster brengen wat u nodig hebt.’

‘Dit is een twijfelachtige behandeling,’ zei Werfell. ‘Ik wil er geen enkele verpleegster bij betrekken.’ Hij liep naar buiten en de deur viel zacht zuchtend achter hem dicht.

Terwijl hij neerkeek op het slapende meisje, zei Sharp: ‘Lekker.’

Peake knipperde verrast met zijn ogen.

‘Smakelijk,’ zei Sharp zonder zijn ogen van het meisje af te halen.

Peake keek neer op de bewusteloze tiener en probeerde iets lekkers en smakelijks aan haar te ontdekken, maar dat viel niet mee. Haar blonde haar zat verward en was vettig omdat ze zweette in haar door medicijnen opgewekte slaap, haar sluike en geklitte lokken zaten onaantrekkelijk door het zweet vastgekleefd aan haar voorhoofd, wangen en hals. Haar rechteroog was donker en opgezwollen, met een aantal lijnen opgedroogd en korstend bloed uitstralend van de plek waar de huid was opengehaald en gescheurd. Haar rechterwang had een kwetsuur van haar opgezwollen ooghoek tot aan haar kaak en haar bovenlip was gescheurd en opgezet. Lakens bedekten haar bijna tot haar hals, op haar dunne rechterarm na die onbedekt was omdat een gebroken vinger in het gips was gezet; twee nagels waren afgebroken bij de nagelriem en de hand zag er minder uit als een hand dan als een lange, magere vogelklauw.

‘Vijftien toen ze bij Leben introk,’ zei Sharp zacht. ‘Nu amper zestien.’

Terwijl hij zijn aandacht van het slapende meisje naar zijn baas bracht, bestudeerde Jerry Peake Sharp terwijl Sharp Sarah Kiel bestudeerde, en hij werd niet zomaar getroffen door een ongelooflijk inzicht, maar werd er zo hevig door geraakt dat hij bijna achteruitdeinsde. Anson Sharp, onderdirecteur van de DSA, was zowel pedofiel als sadist.

In de harde groene ogen en het roofdierachtige gezicht van de man stond perverse honger te lezen. Hij vond Sarah duidelijk lekker en smakelijk, niet omdat ze er zo fantastisch uitzag, maar omdat ze pas zestien was en ernstig toegetakeld. Zijn verrukte blik gleed liefkozend over haar blauwe oog en haar verwondingen die duidelijk net zo’n erotisch effect op hem hadden als borsten en billen op een normale man. Hij was een uiterst beheerste sadist, ja, en een pedofiel die zijn zieke libido in de hand hield, een wellusteling die zijn verwrongen behoeften in volledig geaccepteerde kanalen had geleid, in agressie en ambitie, waarmee hij snel carrière had gemaakt naar de top van de dienst, maar desalniettemin een sadist en een pedofiel.

Peake was net zozeer verbaasd als ontsteld. En zijn verbazing kwam niet alleen maar door zijn verschrikkelijke inzicht in Sharps karakter, maar uit het feit dat hij überhaupt tot zo’n inzicht in staat was. Hoewel hij een legende wilde worden, wist Jerry Peake dat hij, zelfs met zijn zevenentwintig jaar, naïef en – vooral voor een DSA-agent – betreurenswaardig oppervlakkig was, omdat hij alleen maar naar de buitenkant van mensen en gebeurtenissen keek in plaats van wat eronder lag. Soms had hij het gevoel dat hij, ondanks zijn opleiding en zijn belangrijke baan, nog altijd een jochie was, of in ieder geval dat het jochie in hem nog steeds te veel deel uitmaakte van zijn karakter. Terwijl hij nu naar Anson Sharp keek en Sharp hunkerend naar Sarah Kiel keek, voelde Jerry Peake zich, hoewel aangeslagen door zijn inzicht, plotseling opgetogen. Hij vroeg zich af of het mogelijk was om uiteindelijk op zijn zevenentwintigste toch nog volwassen te worden.

Anson Sharp staarde naar de gekwetste en gebroken hand van het meisje, terwijl zijn ogen straalden en een vage glimlach rond zijn mondhoeken speelde.

Met een plof en zucht die Peake deed opschrikken ging de deur van de kamer open en kwam dr. Werfell terug. Sharp knipperde met zijn ogen en schudde zichzelf alsof hij uit een lichte trance kwam, deed een stap naar achteren en keek toe terwijl dr. Werfell het bed omhoogbracht, Sarahs linkerarm blootlegde en een injectie toediende om het effect van de twee verdovingsmiddelen die ze had genomen tegen te gaan.

Binnen een paar minuten was het meisje wakker, en redelijk bij kennis, maar verward. Ze kon zich niet herinneren waar ze was, hoe ze daar was gekomen of waarom ze zo was toegetakeld en zo’n pijn had. Ze bleef vragen wie Werfell, Sharp en Peake waren en Werfell gaf geduldig antwoord op al haar vragen, maar voornamelijk hield hij haar pols in de gaten, luisterde naar haar hart en tuurde in haar ogen met een lichtgevend instrument.

Anson Sharp werd ongeduldig omdat het meisje zo langzaam bijkwam uit haar gedrogeerde toestand. ‘Is de dosis die u haar hebt gegeven groot genoeg om het verdovingsmiddel teniet te doen of bent u de boel aan het ophouden, dokter?’

‘Dit kost tijd,’ zei Werfell koeltjes.

‘We hebben geen tijd,’ zei Sharp.

Een ogenblik later stelde Sarah Kiel geen vragen meer, hijgde verschrikt door de plotselinge terugkeer van haar herinnering en zei: ‘Eric!’

Peake had zich niet kunnen voorstellen dat haar gezicht nog bleker kon worden dan het al was, maar het gebeurde. Ze begon te huiveren.

Sharp keerde snel terug naar het bed. ‘Dit is voldoende, dokter.’

Werfell fronste zijn voorhoofd. ‘Wat bedoelt u?’

‘Ik bedoel dat ze nu bij kennis is en dat we haar kunnen ondervragen, en u kunt weggaan en het verder aan ons overlaten. Duidelijk?’

Dr. Werfell hield vol dat hij bij zijn patiënt moest blijven voor het geval zij een vertraagde reactie op de injectie kreeg. Sharp was echter onvermurwbaar en gebruikte al zijn federale autoriteit. Werfell gaf toe, maar liep eerst naar het raam om de gordijnen open te trekken. Sharp vertelde hem die dicht te laten en Werfell liep naar de lichtknop voor de tl-verlichting aan het plafond, maar Sharp vertelde hem die uit te laten. ‘Het felle licht doet pijn aan de ogen van het arme meisje,’ zei Sharp, hoewel zijn plotselinge bezorgdheid voor Sarah doorzichtig onoprecht was.

Peake had het ongemakkelijke gevoel dat Sharp van plan was het meisje hard aan te pakken, haar minstens doodsbang te maken, of die aanpak nu noodzakelijk was of niet. Zelfs als zij hun alles vertelde wat ze wilden weten, zou de adjunct-directeur haar alleen al uit lol bang maken. Hij zag waarschijnlijk geestelijke en emotionele mishandeling minstens voor een deel als bevredigende en sociaal aanvaarde alternatieven voor wat hij eigenlijk met haar wilde doen: haar slaan en haar neuken. De schoft wilde de kamer zo donker mogelijk houden omdat de schaduwen zouden bijdragen aan de dreigende atmosfeer die hij wilde creëren.

Toen Werfell de kamer verliet, liep Sharp naar het bed van het meisje. Hij deed de reling aan een kant naar beneden en ging op de rand van de matras zitten. Hij pakte haar gewonde linkerhand, hield die in beide handen, gaf er een bemoedigend drukje in, glimlachte tegen haar en terwijl hij sprak begon hij met een van de enorme handen langs haar slanke arm op en neer te bewegen, zelfs helemaal naar boven tot onder de korte mouw van het ziekenhuishemd, langzaam op en neer, niet als geruststelling maar veel meer provocerend.

Peake stapte achteruit naar een hoek van de kamer waar schaduwen hem beschutting gaven, voor een deel omdat hij wist dat van hem niet werd verwacht dat hij vragen aan het meisje zou stellen, maar ook omdat hij niet wilde dat Sharp zijn gezicht zag. Hoewel hij het eerste schokkende inzicht van zijn leven had gehad en gegrepen werd door het onstuimige gevoel dat hij over een jaar niet de jongen meer zou zijn die hij nu was, was hij nog niet zo erg veranderd dat hij zijn gezicht in bedwang kon houden of zijn walging kon verbergen.

‘Ik kan er niet over praten,’ zei Sarah Kiel tegen Sharp terwijl ze hem behoedzaam aankeek en zo ver mogelijk van hem wegkroop. ‘Mrs. Leben vertelde me er met niemand over te praten.’

Terwijl hij haar goede hand in zijn linkerhand bleef houden, bracht hij zijn rechterhand waarmee hij haar arm had gestreeld, omhoog en veegde zacht met zijn dikke knokkels over haar gladde, ongekwetste linkerwang. Het leek bijna een gebaar van medeleven of genegenheid, maar dat was het niet.

Hij zei: ‘Mrs. Leben is een gezochte crimineel, Sarah. Er loopt een arrestatiebevel tegen haar. Ik heb het zelf uitgevaardigd. Ze wordt gezocht wegens ernstige schending van de militaire veiligheidsregels. Ze kan militaire geheimen hebben gestolen, kan zelfs van plan zijn die aan de Russen door te spelen. Je wilt toch zeker niet zo iemand beschermen. Hmmm?’

‘Ze was aardig tegen me,’ zei Sarah beverig.

Peake zag dat het meisje probeerde weg te kruipen van de hand die haar gezicht streelde, maar dat ze duidelijk bang was zich te verzetten tegen Sharp. Duidelijk wist ze nog niet helemaal zeker dat hij haar bedreigde. Ze zou er snel achter komen.

Ze vervolgde: ‘Mrs. Leben heeft mijn ziekenhuisrekening betaald, heeft me wat geld gegeven, heeft mijn familie gebeld. Ze was... ze was z-zo aardig... en ze vertelde me hier niet over te praten, dus ik zal mijn belofte aan haar niet breken.’

‘Dat is interessant,’ zei Sharp terwijl hij zijn hand onder haar kin bracht en haar hoofd optilde waardoor ze hem met haar ene goede oog goed aan kon kijken. ‘Interessant dat zelfs een hoertje als jij nog principes heeft.’

Geschokt zei ze: ‘Ik ben geen hoer. Ik heb nooit...’

‘O, ja,’ zei Sharp, terwijl hij haar kin nu beet greep en voorkwam dat ze haar hoofd afwendde. ‘Misschien ben je zo dom of zit je zo onder de dope dat je de waarheid over jezelf niet kunt zien, maar dat ben je wel: een hoer, een slet in opleiding, een dom kuiken dat tot een mooi, mals kippetje zal uitgroeien.’

‘U kunt niet zo tegen me praten.’

‘Schat, ik praat tegen hoeren zoals ik wil.’

‘U bent politieman, een soort politieman, u bent een openbaar ambtenaar,’ zei ze. ‘U kunt me niet behandelen...’

‘Hou je kop, schat,’ zei Sharp. Het licht van de enige lamp viel in een hoek over zijn gezicht waardoor bepaalde gelaatstrekken vreemd overdreven werden, terwijl andere geheel in de schaduw verdwenen wat aan zijn gezicht een misvormde aanblik gaf, iets demonisch. Hij grijnsde, en het effect was nog verontrustender. ‘Je houdt je smerige klep en doet die alleen open als je bereid bent me te vertellen wat ik wil weten.’

Het meisje liet een dun, zielig kreetje van pijn horen en tranen sprongen uit haar ogen. Peake zag dat Sharp heel hard in haar linkerhand kneep en de vingers samenperste in zijn enorme knuist.

Een tijdlang praatte het meisje om pijn te voorkomen. Ze vertelde hem over Lebens bezoek de nacht ervoor, over de manier waarop zijn hoofd was ingedeukt en over hoe grijs en koel zijn huid had aangevoeld.

Maar toen Sharp wilde weten of ze enig idee had waar Leben naartoe was gegaan nadat hij het huis had verlaten, sloeg ze weer dicht en hij zei: ‘Ach, je hebt wel een idee,’ en hij begon haar hand weer fijn te malen.

Peake voelde zich misselijk en hij wilde iets doen om het meisje te helpen, maar hij kon niets doen.

Sharp liet de druk op haar hand wat minder worden en ze zei: ‘Alsjeblieft, dat was... Mrs. Leben wilde dat ik daar niemand over vertelde.’

‘Goed, schat,’ zei Sharp, ‘het is stom dat een hoertje zoals jij doet alsof ze scrupules heeft. Ik geloof niet dat jij die hebt, en jij weet dat je ze niet hebt, dus hou op met dat gedoe. Bespaar ons de tijd en bespaar jezelf een heleboel narigheid.’ Hij begon haar hand weer samen te knijpen en zijn andere hand gleed naar haar keel en daarna naar haar borsten die hij betastte door het dunne materiaal van het ziekenhuishemd heen.

In de beschaduwde hoek was Peake bijna te geschokt om adem te halen en hij wilde hiervandaan. Hij wilde zeker niet zien dat Sarah Kiel misbruikt en vernederd werd; maar hij kon niet een andere kant opkijken of zijn ogen sluiten, omdat Sharps onverwachte gedrag het meest ziekelijke, angstaanjagende, fascinerende was dat Peake ooit had gezien.

Hij was nauwelijks zover dat hij zijn eerdere, verpletterende inzicht ook maar enigszins had verwerkt en nu kreeg hij alweer een nog grotere openbaring. Hij had politiemensen – ook de agenten van de DSA – altijd gezien als de goeden met een hoofdletter G: de witte ridders, mannen op het witte paard, de dappere bestrijders van het kwaad, maar dat beeld van puurheid was plotseling niet meer te gebruiken als een man als Sharp gezien kon worden als een hoog gewaardeerd lid van die edele broederschap. O, natuurlijk, Peake wist dat er foute agenten waren, slechte agenten, maar op de een of andere manier had hij altijd gedacht dat de slechte agenten vroegtijdig in hun carrière gepakt werden en dat zij nooit een kans zouden krijgen op te klimmen tot hoge functies, dat ze zichzelf zouden elimineren, dat schorem als zij hun verdiende loon wel kregen en heel snel ook. Hij geloofde dat alleen rechtschapenheid beloond werd. Bovendien had hij altijd gedacht dat hij corruptie in een andere agent zou kunnen ruiken, dat het overduidelijk zou zijn vanaf het moment dat hij de man in het oog kreeg. En hij had nooit gedacht dat een uitgesproken pervers iemand zijn afwijking kon verbergen en een succesrijke carrière kon hebben in het overheidsapparaat. Misschien werden de meeste mensen lang voor hun zevenentwintigste al van dergelijke naïeve ideeën afgeholpen, maar pas nu, terwijl hij zag hoe de onderdirecteur bezig was als een hyena, als een regelrechte barbaar, begon Jerry Peake te begrijpen dat de wereld meer in grijstinten was geschilderd dan in zwart-wit en deze onthulling was zo machtig dat hij zijn ogen net zomin van Sharps ziekmakende vertoning af kon halen als hij gedaan zou kunnen hebben als Jezus bij Zijn wederkomst in een strijdwagen van vuur uit de van engelen vervulde hemel afdaalde.

Sharp bleef de hand van het meisje in zijn hand samenknijpen, waardoor ze harder begon te huilen. Hij had een hand op haar borsten, duwde haar hard terug tegen het bed en vertelde haar rustig te blijven. Dus ze probeerde hem te behagen, slikte tranen weg, maar Sharp bleef in haar hand knijpen en Peake stond op het punt iets te ondernemen, dan kon zijn carrière maar de kolere krijgen, en zijn toekomst bij de DSA, want hij kon niet gewoon blijven staan en deze wreedheid aanzien, hij deed zelfs een stap naar het bed –

En op dat moment ging de deur wijd open en De Stone kwam de kamer binnen alsof hij werd voortgedragen op een zuil van licht die uit de ziekenhuisgang achter hem naar binnen viel. Zo dacht Jerry Peake over de man vanaf het moment dat hij hem zag: De Stone.

‘Wat gebeurt er hier?’ vroeg De Stone met een stem die rustig, vriendelijk, diep maar niet echt diep en toch gebiedend klonk.

De man was bijna een meter tachtig, misschien een meter zevenenzeventig, een meter vijfenzeventig zelfs, en hij was ongeveer vijfenzeventig kilo, zeker twintig kilo lichter dan Sharp. Toch, toen hij door die deur stapte, leek hij de grootste man in de kamer en hij bleef de grootste man, op het moment dat Sharp het meisje losliet en opstond van de rand van het bed en zei: ‘Wie ben jij, verdomme?’

De Stone deed het tl-licht aan het plafond aan en stapte verder de kamer in terwijl hij de deur achter zich dicht liet zwaaien. Peake schatte de man op ongeveer veertig, hoewel zijn gezicht er ouder uitzag door de wijsheid die ervan afstraalde. Hij had kortgeknipt donker haar, een zonverweerde huid en sterke gelaatstrekken alsof ze uit graniet gehouwen waren. Zijn felle blauwe ogen hadden dezelfde tint als die van het meisje in het bed, maar waren helderder, direct en doordringend. Toen hij die ogen kort op Jerry Peake richtte, wilde Peake onder het bed kruipen en zich verschuilen. De Stone was massief en krachtig en hoewel hij echt kleiner was dan Sharp, leek hij oneindig veel sterker en indrukwekkender, alsof hij in werkelijkheid tot op de gram net zo veel als Sharp woog maar zijn weefsel had gecomprimeerd tot een onnatuurlijke dichtheid.

‘Ga alsjeblieft de kamer uit en wacht op me in de gang,’ zei De Stone rustig.

Verbouwereerd deed Sharp een paar stappen naar hem toe, torende boven hem uit en zei: ‘Ik vroeg je wie je verdomme was.’

De handen en polsen van De Stone waren veel te groot in vergelijking met de rest van zijn lichaam: lange dikke vingers; grote knokkels; elke pees, ader en zenuw stond scherp afgetekend, alsof het handen waren die in marmer waren gesneden door een beeldhouwer met een overdreven bewondering voor het detail. Peake had het gevoel dat het niet helemaal de handen waren waarmee De Stone was geboren, dat ze groter en sterker waren geworden door dag in dag uit lang, hard, zwaar handwerk te doen. De Stone zag eruit alsof hij teerde op het zware werk dat gedaan werd in ijzergieterijen of steengroeven of, gezien zijn in de zon gebruinde huid, een boerderij. Maar dan niet een van die grote, van alle gemakken voorziene, moderne boerderijen met duizenden machines en een overvloed aan goedkope arbeidskrachten. Nee, als hij een boerderij had, dan was hij die met weinig geld begonnen, met slecht rotsachtig land, en had hij te maken gehad met slecht weer en allerlei catastrofes om de weerbarstige aarde vrucht te laten opleveren, waarbij hij een succesvol bedrijf had opgebouwd ten koste van veel zweet, bloed, tijd, hoop en dromen, omdat de kracht van al die succesvolle worstelingen in zijn gezicht en handen lag.

‘Ik ben haar vader, Felsen Kiel,’ zei De Stone tegen Sharp.

Met een zachte stem zonder angst en vol verwondering, zei Sarah Kiel: ‘Papa...’

De Stone wilde langs Sharp naar zijn dochter lopen die rechtop in bed was gaan zitten en een hand naar hem uitgestoken hield.

Sharp stapte in zijn weg, boog zich naar hem toe, stak boven hem uit en zei: ‘U kunt haar spreken als we klaar zijn met de ondervraging.’

De Stone keek naar Sharp op met een onaangedane uitdrukking: het toonbeeld van gelijkmoedigheid en onverstoorbaarheid en Peake was niet alleen verheugd, maar opgetogen om te zien dat Sharp deze man niet zou intimideren. ‘Ondervragen? Met welk recht ondervraagt u haar?’

Sharp haalde zijn portefeuille uit zijn jasje, maakte die open om zijn DSA-papieren te tonen. ‘Ik ben een federaal agent en ik zit midden in een dringende ondervraging die een zaak van nationale veiligheid betreft. Je dochter heeft informatie die ik zo snel mogelijk moet zien te krijgen en ze werkt heel slecht mee.’

‘Als jullie even de gang op gaan,’ zei De Stone rustig, ‘zal ik met haar praten. Ik weet zeker dat ze jullie niet opzettelijk tegenwerkt. Ze is een overstuur kind, ja, en ze heeft zichzelf slecht laten leiden, maar ze is nooit slecht vanbinnen geweest of rancuneus. Ik zal met haar praten, erachter komen wat u moet weten en u dan die informatie geven.’

‘Nee,’ zei Sharp. ‘Je gaat naar de gang en wacht.’

‘Ga alsjeblieft uit de weg,’ zei De Stone.

‘Luister, meneer,’ zei Sharp terwijl hij zich direct voor De Stone opstelde en hem woedend aankeek. ‘Als je moeilijkheden met me zoekt, krijg je meer dan je aankunt. Je hindert een federaal agent en je geeft hem bijna het recht je zo hard hij maar wil aan te pakken.’

Omdat hij de naam op de DSA-identiteitskaart had gelezen, zei De Stone: ‘Mr. Sharp, gisteravond werd ik gewekt door een telefoontje van mrs. Leben die zei dat mijn dochter me nodig had. Dat is een bericht waar ik lang op heb gewacht. Het is groeiseizoen, een drukke tijd...’

De man was boer, godbetert, waardoor Peake nieuw vertrouwen kreeg in zijn observatievermogen. Met glanzend gepoetste schoenen, ongekreukte broek en een gesteven wit hemd, had De Stone de ongemakkelijke blik die zo typisch was voor de eenvoudige plattelander die door de omstandigheden gedwongen was zijn werkkleding om te ruilen voor oneigen kledij.

‘... een heel druk seizoen. Maar ik heb me meteen aangekleed toen ik de telefoon neerlegde, ben in het holst van de nacht in mijn auto honderdvijftig kilometer naar Kansas City gereden, nam de eerste vlucht naar Los Angeles en daarna de verbindingsvlucht naar Palm Springs hier, een taxi...’

‘Je reisverhaal interesseert me geen ene moer,’ zei Sharp terwijl hij nog steeds de doorgang blokkeerde.

‘Mr. Sharp, ik ben hondsmoe, en dat probeer ik u duidelijk te maken; en ik wil dolgraag mijn dochter spreken. Wat ik zo bij haar zie, heeft ze gehuild en daar raak ik heel erg door van streek. Hoewel ik van nature geen kwaadaardig mens ben of een lastpost, weet ik niet helemaal wat ik zou kunnen doen als u me zo hooghartig blijft behandelen en me probeert tegen te houden om te zien waarom mijn dochter huilt.’

Sharps gezicht verstrakte van woede. Hij stapte net voldoende achteruit om de ruimte te hebben dat hij een grote hand op de borst van De Stone kon leggen.

Peake wist niet helemaal of Sharp van plan was geweest de man de kamer uit te duwen naar de gang of om hem een enorme zet naar achteren naar de muur te geven. Hij kwam er nooit achter omdat De Stone zijn eigen hand op Sharps pols legde en die naar beneden drukte, en zonder dat het hem ook maar enige inspanning leek te kosten, haalde hij Sharps hand van zijn borst weg. Hij moest feitelijk net zo veel pijnlijke druk op de pols van Sharp hebben uitgeoefend als Sharp had gebruikt op de vingers van het meisje, want de onderdirecteur werd bleek, de rode kleur van woede stroomde direct uit hem weg en een vreemde blik verscheen in zijn ogen.

Terwijl hij Sharps hand losliet, zei De Stone: ‘Ik weet dat u een federale agent bent en ik heb een enorm respect voor de wet. Ik weet dat u dit kunt zien als een tegenwerking waarmee u een goed excuus hebt om me op mijn hoofd te meppen en me in de boeien te slaan. Maar ik ben zo de mening toegedaan dat het u of uw dienst maar heel weinig zal opleveren als u me hard aanpakt, vooral omdat ik u heb verteld dat ik mijn dochter zal aansporen mee te werken. Wat dacht u ervan?’

Peake wilde applaudisseren. Hij deed het niet.

Sharp stond daar maar, zwaar ademend, trillend en langzaam werden zijn van woede bewolkte ogen helder en hij schudde zichzelf zoals een stier soms deed om weer bij te komen nadat hij zonder succes op de rode doek van een matador af was gestormd. ‘Goed, ik wil mijn informatie alleen snel hebben. Het kan me niet schelen hoe. Misschien kun jij het sneller dan ik.’

‘Dank u, Mr. Sharp. Geef me een halfuurtje.’

‘Vijf minuten,’ zei Sharp.

‘Meneer,’ zei De Stone rustig, ‘u zult me de tijd moeten geven mijn dochter gedag te zeggen, tijd om haar te omhelzen. Ik heb haar bijna anderhalf jaar niet gezien. En ik heb tijd nodig om het hele verhaal uit haar te krijgen, om erachter te komen in wat voor soort problemen ze zit. Dat zal eerst moeten gebeuren, voordat ik haar lastig kan vallen met vragen.’

‘Een halfuur is veel te lang,’ zei Sharp. ‘We zitten een man achterna, een gevaarlijke man en we...’

‘Als ik een advocaat zou moeten bellen om mijn dochter bij te staan, wat haar recht als burger is, dan zou het weleens uren kunnen duren voordat hij hier was...’

‘Een halfuur,’ zei Sharp tegen De Stone, ‘en geen minuut langer. Ik ben op de gang.’

Eerder had Peake ontdekt dat de onderdirecteur een sadist en een pedofiel was, wat belangrijk was om te weten. Nu had hij iets anders ontdekt over Sharp: die schoft was in de grond van zijn hart een lafaard; hij zou je in de rug kunnen schieten of van achteren kunnen besluipen om je keel af te snijden, ja, die dingen leken in zijn aard te zitten, maar in een directe confrontatie zou hij het af laten weten als de inzet maar hoog genoeg was. En dat was zelfs nog belangrijker om te weten.

Peake bleef nog even staan, was niet in staat om te bewegen toen Sharp naar de deur liep. Hij kon zijn blik niet van De Stone afhalen.

‘Peake!’ zei Sharp toen hij de deur opentrok.

Ten slotte volgde Peake, maar hij bleef achterom kijken naar Felsen Kiel, De Stone. Daar stond, godbetert, een echte legende.

20

Smerissen met ziekteverlof

Rechercheur Reese Hagerstrom ging dinsdagochtend om vier uur naar bed, nadat hij thuis was gekomen van het huis van mrs. Leben in Placentia, en werd om halfelf niet uitgerust wakker omdat de nacht vervuld was geweest met vreselijke dromen. Doden met glazige ogen in afvalcontainers. Dode vrouwen die tegen muren waren gespijkerd. Veel nachtmerries hadden met Janet te maken gehad, de vrouw die Reese was kwijtgeraakt. In de dromen hield ze zich altijd stevig vast aan het portier van de blauwe Chevy-bus, de verdoemde bus, en riep: ‘Ze hebben Esther, ze hebben Esther!’ In elke droom schoot een van de mannen in de bus haar precies zo neer als het in werkelijkheid was gebeurd, van dichtbij, en de zware kogel vaagde haar lieftallige gezicht weg, blies het op...

Reese stapte uit bed en nam een heel warme douche. Hij wenste dat hij de bovenkant van zijn hoofd kon opendraaien en de afschuwelijke beelden kon wegspoelen die er door de nachtmerries waren blijven hangen.

Agnes, zijn zuster, had een briefje op de koelkast in de keuken geplakt. Ze was met Esther naar de tandarts voor controle.

Reese stond bij de gootsteen en keek uit het raam naar de grote koraalboom in de achtertuin, en dronk hete zwarte koffie en at een iets te muffe donut. Als Agnes het ontbijt kon zien dat hij voor zichzelf maakte, zou ze kwaad zijn. Maar zijn dromen hadden hem een ongemakkelijk gevoel bezorgd en hij had geen enkele trek in iets zwaarders. Zelfs de donut was moeilijk weg te werken.

‘Zwarte koffie en vette donuts,’ zou Agnes zeggen als ze het wist. ‘Van het een krijg je een maagzweer en van het ander slibben je aderen dicht door de cholesterol. Twee langzame manieren van zelfmoord. Als je zelfmoord wilt plegen, weet ik wel honderd snellere en minder pijnlijke manieren om het te doen.’

Hij dankte God voor Agnes, ondanks haar neiging om, als zijn oudere zus, op alles van hem te vitten, vanaf zijn eetgewoontes tot aan zijn smaak in dassen. Zonder haar zou hij het na Janets dood misschien niet gered hebben.

Agnes was ongelukkig genoeg zwaargebouwd, gezet, zag er gewoontjes uit, had een misvormde linkerhand, was voorbestemd alleen te blijven, maar ze had een groot hart en een ongeëvenaard moederlijk instinct. Na de dood van Janet was Agnes met een koffer en haar lievelingskookboek aan komen zetten en kondigde aan dat ze voor Reese en de kleine Esther zou zorgen ‘alleen voor de zomer’ tot ze voor zichzelf zouden kunnen zorgen. Als onderwijzeres in Anaheim had ze zomervakantie en ze kon heel veel tijd steken in het langzame herstel van de verpletterde huishouding van Hagerstrom. Ze was nu vijf jaar bij hen en zonder haar zouden ze verloren zijn geweest.

Reese hield zelfs van haar goedaardige gevit. Als ze hem aanmoedigde uitgebalanceerde maaltijden te eten, voelde hij haar zorg en liefde.

Terwijl hij weer een kop zwarte koffie voor zichzelf inschonk, besloot hij om, als hij vandaag naar huis kwam, voor Agnes een bos rozen en een doos bonbons mee te nemen. Hij was van nature niet geneigd vaak uiting te geven aan zijn gevoel, dus hij probeerde zo nu en dan degenen om wie hij gaf te verrassen met cadeautjes. Het kleinste cadeautje bracht Agnes al in verrukking, zelfs van haar broer. Zware, gezette, onaantrekkelijke vrouwen waren niet gewend cadeautjes te krijgen als er geen aanleiding voor was.

Het leven was niet alleen oneerlijk, maar soms beslist wreed. Dat was voor Reese geen nieuwe gedachte. Die was zelfs niet ingegeven door Janets vroegtijdige en wrede dood; of door het feit dat Agnes’ hartelijke, liefdevolle, edelmoedige aard voor altijd gevangenzat in een lichaam dat de meeste mannen, die meer op het uiterlijk afgingen, nooit zouden begeren. Als politieman, die veelvuldig werd geconfronteerd met het slechtste in de mens, had hij lang geleden geleerd dat wreedheid bij de wereld hoorde; en dat de enige verdediging ertegen de liefde was van familie en een paar goede vrienden.

Zijn beste vriend, Julio Verdad, kwam toen Reese een derde kop zwarte koffie inschonk. Reese pakte een andere kop uit de kast, schonk die voor Julio in en ze gingen aan de keukentafel zitten.

Julio zag eruit alsof hij weinig had geslapen en Reese was eigenlijk de enige die waarschijnlijk de subtiele tekenen van overwerktheid in de inspecteur opmerkte. Zoals altijd was Julio goed gekleed: een modieus donkerblauw pak, onberispelijk wit hemd, perfect geknoopte bruin met blauwe das met een gouden ketting, een kastanjebruine pochet en ossenbloedrode Bally-schoenen. Hij was net zo keurig en onberispelijk en modieus als altijd, maar onder zijn ogen waren vage donkere vegen zichtbaar en zijn zachte stem klonk beslist, hoewel onmeetbaar zachter dan anders.

‘De hele nacht wakker gebleven?’ vroeg Reese.

‘Ik heb geslapen.’

‘Hoelang? Twee uur? Dat dacht ik al. Ik maak me zorgen om je,’ zei Reese. ‘Op een dag ben je helemaal op.’

‘Dit is een bijzondere zaak.’

‘Voor jou zijn het allemaal bijzondere zaken.’

‘Ik voel een speciale verplichting tegenover het slachtoffer, Ernestina.’

‘Dit is het duizendste slachtoffer tegenover wie je een speciale verplichting voelt,’ merkte Reese op.

Julio haalde zijn schouders op en nipte van zijn koffie. ‘Sharp blufte niet.’

‘Waarover?’

‘Dat hij ons dit uit handen zou nemen. De namen van de slachtoffers – Ernestina Hernandez en Rebecca Klienstad – zitten nog in de dossiers, maar alleen de namen. Plus een memo die aangeeft dat de federale overheid de zaak heeft opgevraagd omdat het binnen hun jurisdictie valt om “redenen van nationale veiligheid”. Vanmorgen, toen ik er bij Folbeck op aandrong jou en mij de feds te laten helpen, ontplofte hij. Hij zei: “Godskolere, Julio, blijf erbuiten. Dat is een bevel.” Zijn eigen woorden.’

Folbeck was commandant van de recherche, een toegedaan mormoon die zich wist te handhaven tussen mannen die de goorste taal uitsloegen, maar die nooit de naam van de Heer ijdel gebruikte. Daar trok hij de grens. Ondanks zijn levendige en veelvuldige gebruik van drieletterwoorden kon Nicholas Folbeck elke rechercheur een kwaadaardige veeg uit de pan geven die hij een blasfemie hoorde gebruiken. Een keer had hij tegen Reese gezegd: ‘Hagerstrom, alsjeblieft, zeg nooit meer in mijn aanwezigheid “godverdomme” of “jezus christus” of wat ook. Ik haat die kutzooi en ik zal het absoluut niet tolereren.’ Als Nick Folbecks waarschuwing aan Julio een blasfemie had ingehouden in plaats van de gewone gore schuttingtaal, was de druk op het bureau om buiten deze zaak te blijven van een veel hogere autoriteit afkomstig dan van Anson Sharp.

Reese zei: ‘Hoe staat het met die zaak van het stelen van het lijk van Eric Leben?’

‘Hetzelfde,’ zei Julio. ‘Uit onze bevoegdheid weggehaald.’

Praten over het werk had Reeses gedachten afgeleid van de bloederige dromen over Janet van de afgelopen nacht en zijn trek was een beetje teruggekomen. Hij pakte een andere donut uit de broodtrommel. Hij bood er een aan Julio aan, maar Julio bedankte. Reese zei: ‘Waar ben je nog meer mee bezig geweest?’

‘Om te beginnen... ben ik naar de bibliotheek gegaan toen die openging en heb alles gelezen wat ik kon vinden over dr. Eric Leben.’

‘Rijk, een wetenschappelijk genie, een zakelijk genie, meedogenloos, koel, te stom om te weten dat hij een fantastische vrouw had... we weten het allemaal al over hem.’

‘Hij was ook geobsedeerd,’ zei Julio.

‘Ik denk dat genieën dat altijd op de een of andere manier zijn.’

‘Wat hem obsedeerde, was onsterfelijkheid.’

Reese fronste zijn voorhoofd. ‘Zeg het nog eens?’

‘Als afstuderend student en in de jaren direct na zijn afstuderen, toen hij een van de knapste jonge genetici in de wereld was die zich bezighielden met recombinant DNA-onderzoek, schreef hij artikelen voor een heleboel tijdschriften en publiceerde onderzoeksrapporten over verscheidene aspecten van het verlengen van het menselijk leven. Een stroom artikelen; de man is bezeten.’

‘Was bezeten. Vergeet de vuilniswagen niet,’ zei Reese.

‘Zelfs de saaiste, meest technische stukken hebben... nou, er zit vuur in, een hartstocht waardoor je gegrepen wordt,’ zei Julio. Hij haalde een vel papier uit een van de binnenzakken van zijn jasje en vouwde het open. ‘Dit is een zin uit een artikel dat is verschenen in een populair wetenschappelijk tijdschrift, kleurrijker dan het technische tijdschriftengedoe: “Misschien is het uiteindelijk mogelijk dat de mens zichzelf genetisch herschept en daarmee de doem van het graf van zich afzet, langer leeft dan Methusalem – en zelfs zowel Jezus als Lazarus in een persoon wordt, zichzelf opwekt van de tafel van het mortuarium op het moment dat de dood hem daarop te ruste heeft gelegd.”’

Reese knipperde met zijn ogen. ‘Grappig, hè? Zijn lichaam is uit het lijkenhuis gestolen, wat ook een manier van opwekken is, ook al is het niet de manier die hij bedoelde.’

Julio’s ogen stonden vreemd. ‘Misschien niet grappig. Misschien niet gestolen.’

Reese voelde hoe zijn eigen ogen opensperden. Hij zei: ‘Je bedoelt toch niet... nee, natuurlijk niet.’

‘Hij was een genie met onbeperkte middelen, misschien de knapste man die ooit met recombinant DNA heeft gewerkt en hij was erdoor geobsedeerd jong te blijven en te ontkomen aan de dood. Dus als het gewoon lijkt dat hij is opgestaan en weggelopen uit een lijkenhuis... is het dan zo onmogelijk je voor te stellen dat hij echt is opgestaan en weggelopen?’

Reese voelde zijn borst verstrakken en hij was verrast een stoot angst door zich heen te voelen trekken. ‘Maar is zoiets mogelijk na alle verwondingen die hij heeft opgelopen?’

‘Een paar jaar geleden beslist onmogelijk. Maar we leven in een eeuw van wonderen, of in ieder geval in een tijd van onbegrensde mogelijkheden.’

‘Maar hoe?’

‘Dat is iets waar we achter moeten zien te komen. Ik heb de UCI gebeld en contact opgenomen met dr. Easton Solberg, wiens werk over ouder worden in Lebens artikelen wordt genoemd. Het blijkt dat Leben Solberg kende en hem zag als zijn mentor, en een tijdje waren ze zeer met elkaar bevriend. Solberg heeft enorme waardering voor Leben en zegt dat hij absoluut niet verbaasd is dat Leben een fortuin vergaarde met DNA-onderzoek, maar Solberg zegt ook dat er een donkere kant aan Eric Leben zat. En hij is bereid erover te praten.’

‘Welke donkere kant?’

‘Dat wilde hij over de telefoon niet zeggen. Maar we hebben om een uur een afspraak met hem op de UCI.’

Terwijl Julio zijn stoel naar achteren schoof en opstond, zei Reese: ‘Hoe kunnen we hierin blijven graven zonder moeilijkheden te krijgen met Nick Folbeck?’

‘Ziekteverlof,’ zei Julio. ‘Zolang ik met ziekteverlof ben, onderzoek ik officieel niets. Noem het persoonlijke nieuwsgierigheid.’

‘Dat houdt geen stand als we betrapt worden. Smerissen horen geen persoonlijke nieuwsgierigheid te hebben in dit soort situaties.’

‘Nee, maar als ik met ziekteverlof ben, maakt Folbeck zich geen zorgen over wat ik aan het doen ben. Het is minder waarschijnlijk dat iemand over mijn schouder zal meekijken. Ik heb min of meer aangegeven dat ik niets te maken wilde hebben met zoiets links als dit. Ik heb tegen Folbeck gezegd dat ik, gezien de druk die hierachter zit, misschien het beste een paar dagen weg kon gaan, voor het geval de media er lucht van krijgen en willen dat ik een paar vragen beantwoord. Hij was het ermee eens.’

Reese kwam overeind. ‘Dan kan ik me ook beter ziek melden.’

‘Ik heb het al voor je gedaan,’ zei Julio.

‘O. Goed dan, laten we gaan.’

‘Ik bedoel, ik dacht dat het wel goed was. Maar als je hier niet bij betrokken wenst te worden...’

‘Julio, ik doe mee.’

‘Alleen als je zeker bent.’

‘Ik doe mee,’ zei Reese geïrriteerd.

En hij dacht, maar zei het niet: jij hebt Esther, mijn dochtertje, gered, ging recht op die mannen in de Chevy-bus af en haalde haar er levend uit, je leek wel bezeten, ze moeten gedacht hebben dat een duivel ze op hun hielen zat; jij zette je eigen leven op het spel en redde Esther en ik hield voor die tijd al van je omdat je mijn partner was en een goede, maar erna hield ik van je, krankzinnige klootzak, en zolang ik leef ben ik daar waar je me nodig hebt, waarvoor dan ook.

Hoewel hij het moeilijk vond zijn diepste gevoelens uit te drukken, wilde Reese dat allemaal tegen Julio zeggen, maar hij zei het niet omdat Julio niet uitgebreid bedankt wilde worden en zich ervoor zou generen. Julio wilde alleen maar de betrokkenheid van een vriend en partner. Eeuwige dankbaarheid zou, als het uitgesproken zou worden, een barrière tussen hen opwerpen omdat Julio daardoor duidelijk in een superieure positie terecht zou komen en zij dan alleen nog maar onbeholpen met elkaar om zouden kunnen gaan.

In hun relatie tijdens het dagelijkse werk was Julio natuurlijk altijd in een superieure positie geweest, omdat hij bijna altijd besliste wat de volgende stap zou worden bij een moordonderzoek, maar zijn gedrag was nooit nadrukkelijk of overduidelijk, wat het hele verschil uitmaakte. Reese zou het niet erg hebben gevonden als Julio’s dominantie duidelijk zichtbaar was geweest; het kon hem niet schelen om na Julio op de tweede plaats te komen, omdat Julio de snelste en slimste van hun tweeën was.

Maar Julio die was geboren en getogen in Mexico en naar Amerika was gekomen en er geslaagd was, had een eerbied en een passie voor democratie, niet alleen voor democratie in de politieke betekenis van het woord, maar voor democratie in alle dingen, zelfs in een relatie van een tegen een. Hij kon de mantel van leiderschap en heerschappij alleen maar omhangen als die werd gegeven in een wederzijdse stilzwijgende afspraak; maar als zijn rol openbaar werd, zou hij hem niet kunnen vervullen en het partnerschap zou eronder lijden.

‘Ik doe mee,’ herhaalde Reese terwijl hij hun koffiekopjes in de gootsteen schoonspoelde. ‘We zijn gewoon twee smerissen op ziekteverlof. Laten we dus samen aan ons herstel gaan werken.’

21

Arrowhead

De winkel in sportartikelen was bij het meer. Hij was gebouwd in de vorm van een grote blokhut, en een rustiek houten uithangbord gaf aan AAS, LIJN, BOTENVERHUUR, VISSPULLEN. In een raam hing een bord van Coors-bier, in een ander een bord van Miller Lite. Drie auto’s, twee bestelwagens en een Jeep stonden op het zonnige gedeelte van de parkeerplaats terwijl de vroege namiddagzon op hun chroom glinsterde en de ramen verzilverde.

‘Wapens,’ zei Ben toen hij de winkel zag. ‘Die zullen wel wapens verkopen.’

‘We hebben wapens,’ zei Rachael.

Ben reed naar de achterkant van de parkeerplaats, kwam van het asfalt op het grind dat knerpte onder hun banden, daarna over een dik tapijt van dennennaalden, en hij parkeerde uiteindelijk in de verhullende schaduw van een van de massieve altijdgroene bomen die om het terrein heen stonden. Achter de bomen zag hij een stuk van het meer, een paar boten op het met zon bespikkelde water en de oever aan de overkant die omhoogliep in een beboste helling.

‘Jouw .32 is niet bepaald een proppenschieter, maar hij is ook niet echt zwaar,’ zei Ben tegen haar toen hij de motor afzette. ‘De .357 die ik van Baresco heb afgepakt, is beter, bijna een kanon, maar een jachtgeweer zou eigenlijk perfect zijn.’

‘Jachtgeweer? Dat klinkt nogal overdreven.’

‘Ik overdrijf altijd graag als ik achter een levende dode aan zit,’ zei Ben terwijl hij probeerde er een grap van te maken, wat mislukte. Rachaels toch al opgejaagde ogen kregen een extra naargeestige tint en ze huiverde.

‘Hé,’ zei hij, ‘het komt allemaal goed.’

Ze stapten uit de huurauto, bleven een ogenblik staan en ademden de schone heerlijke berglucht in. De dag was warm en windstil, zelfs niet beroerd door de lichtste bries. De bomen stonden onbeweeglijk en zwijgend alsof hun kruinen in steen waren veranderd. Er kwamen geen auto’s langs over de weg en er waren geen andere mensen te zien. Geen vogels vlogen of zongen. De stilte was diep, perfect, bovennatuurlijk.

Ben voelde iets dreigends in de stilte. Het leek bijna een voorteken, een waarschuwing om zich om te keren van de onherbergzaamheid van de bergen en terug te gaan naar beschaafdere gebieden waar wel geluid en beweging en andere mensen waren tot wie ze zich konden wenden voor hulp bij noodgevallen.

Rachael werd blijkbaar getroffen door hetzelfde ongemakkelijke gevoel dat Ben in zijn greep had gekregen, want ze zei: ‘Misschien is dit maf. Misschien moeten we hier gewoon weg, gewoon ergens anders naartoe.’

‘En wachten tot Eric van zijn verwondingen is hersteld?’

‘Misschien herstelt hij niet genoeg om goed te functioneren.’

‘Maar als hij dat wel doet, komt hij achter jou aan.’

Ze zuchtte, knikte.

Ze staken de parkeerplaats over en liepen de winkel binnen in de hoop een jachtgeweer en wat munitie te kopen.

Er gebeurde iets vreemds met Eric, nog vreemder zelfs dan zijn terugkeer uit de dood. Het begon weer als hoofdpijn, een van de vele hevige hoofdpijnaanvallen die hem sinds zijn wederopstanding hadden geteisterd en hij besefte niet meteen dat er iets anders aan de hand was met deze, iets vreemds. Hij kneep zijn ogen een beetje samen om iets van het licht dat hem irriteerde buiten te sluiten en weigerde zich over te geven aan het meedogenloze en ondermijnende gebonk dat zijn schedel vulde.

Hij trok een leunstoel voor het raam van de woonkamer en ging op de uitkijk zitten, keek langs het hellende bos naar beneden, over de aarden weg die van het drukker bewoonde voorgebergte bij het meer omhoogleidde. Als er vijanden voor hem kwamen, zouden ze het pad minstens voor een deel tegen de heuvel op volgen voordat ze het bos in glipten. Zodra hij zag waar ze de weg verlieten, zou hij via de achterdeur de bungalow uitgaan, een omtrekkende beweging door het bos maken, tot achter de binnendringers sluipen en ze bij verrassing overvallen.

Hij had gehoopt dat het dreunen in zijn hoofd iets minder zou worden als hij ging zitten en naar achteren leunde in de grote comfortabele stoel. Maar het werd veel erger dan alles wat hij ooit eerder had meegemaakt. Hij had bijna het gevoel alsof zijn schedel... zacht als klei was... en alsof die met elke heftige bonk in een nieuwe vorm werd geslagen. Hij beet zijn kaken steviger op elkaar, vastbesloten deze nieuwe terugval te doorstaan.

Misschien werd de hoofdpijn verergerd door de concentratie die er nodig was om eventuele vijanden die naderden op de door bomen overschaduwde weg in de gaten te houden. Als het onverdraaglijk werd, zou hij moeten gaan liggen, hoewel hij het haatte zijn post te verlaten. Hij voelde het gevaar naderbij komen.

Hij had de bijl en de twee messen naast de stoel op de vloer liggen. Elke keer dat hij een blik op die scherpe wapens wierp, voelde hij zich niet alleen gerustgesteld maar ook op een vreemde manier uitbundig. Als hij zijn vingertoppen op de greep van de bijl legde, stroomde er een duistere en bijna erotische opwinding door hem heen.

Laat ze maar komen, dacht hij. Ik zal ze laten zien dat Eric Leben nog altijd een man is met wie rekening gehouden moet worden. Laat ze maar komen.

Hoewel hij nog steeds moeite had om te begrijpen wie er naar hem op zoek konden zijn, wist hij op de een of andere manier dat zijn angst niet onredelijk was. Toen schoten namen zijn geest binnen: Baresco, Seitz, Geffels, Knowls, Lewis. Ja, natuurlijk, zijn compagnons bij Geneplan. Die zouden weten wat hij gedaan had. Ze zouden beslissen dat hij snel gevonden en gedood moest worden om het geheim van Wildcard te beschermen. Maar zij waren niet de enige mannen die hij te vrezen had. Er waren anderen... schimmige figuren die hij zich niet kon herinneren, mannen met meer macht dan zijn partners bij Geneplan.

Heel even had hij het gevoel dat hij bijna door een muur van mist heen brak en een heldere open plek bereikte. Hij stond op het punt zijn geest helder en zijn herinnering volledig terug te krijgen, wat hij niet meer had gehad sinds hij van die tafel in het mortuarium was opgestaan. Hij hield zijn adem in en boog zich trillend van verwachting naar voren in zijn stoel. Bijna had hij het, alles; de identiteit van die andere achtervolgers, de betekenis van de muizen, de betekenis van het vreselijke beeld van de gekruisigde vrouw dat hem bleef achtervolgen...

Vervolgens sloeg de niet aflatende pijn in zijn hoofd hem van de rand van verlichting weer terug de mist in. Troebele stromen vloeiden de opklarende rivier van zijn gedachten binnen en een ogenblik later was alles weer net zo troebel als ervoor. Hij piepte van frustratie.

Zijn aandacht werd getrokken door een beweging buiten in het bos. Terwijl hij zijn warme betraande ogen iets samenkneep, schoof Eric op de stoel naar voren tot de rand en boog zich naar het grote raam, tuurde gespannen naar de met bomen overdekte helling en de door schaduwen gevlekte aarden weg. Er was niemand te zien. De beweging werd gewoon veroorzaakt door een opstekende bries die ten slotte de zomerse stilte had verbroken. Struiken bewogen en de kruinen van de altijdgroene bomen kwamen iets omhoog, vielen terug, gingen weer omhoog, vielen terug, alsof de bomen zich koelte toewuifden.

Hij wilde net weer naar achteren schuiven in de stoel toen een fonkelende pijnscheut dwars door zijn voorhoofd ging en hem letterlijk naar achteren wierp. Heel even had hij zo’n verschrikkelijke pijn dat hij zich niet kon bewegen of kon roepen of kon ademhalen. Toen hij uiteindelijk weer wel adem kon halen, schreeuwde hij het uit hoewel het op dat moment eerder een schreeuw van woede was dan van pijn, want de pijn was net zo abrupt weer verdwenen als hij was gekomen...

Eric, bang dat de heldere explosie van pijn een plotselinge verandering ten slechte had aangekondigd, misschien zelfs zijn gebarsten schedel zou breken, bracht een trillende hand omhoog naar zijn hoofd. Eerst raakte hij zijn beschadigde rechteroor aan, dat gisterochtend bijna was afgescheurd maar dat nu stevig zat aangeplakt, vormloos en ongewoon griezelig bij aanraking, maar niet langer los en bloederig.

Hoe kon hij zo snel helen? Het proces hoorde weken te duren, niet een paar uur.

Langzaam liet hij zijn vingers naar boven glijden en aarzelend verkende hij de diepe deuk langs de rechterkant van zijn schedel waar de vuilniswagen hem had geraakt. De deuk zat er nog steeds. Maar niet zo meer zo diep als hij zich herinnerde. En de holte voelde stevig aan. Eerder had die een beetje sponzig aangevoeld. Als gekneusd en rottend fruit. Maar nu niet meer. Het vlees was ook niet gevoelig meer. Hierdoor aangemoedigd drukte hij zijn vingers harder in de wond, masseerde, peilde de deuk van de ene naar de andere kant en overal kwam hij gezond vlees tegen en een stevig omhulsel van bot. De gebarsten en versplinterde schedel was in minder dan een dag volledig weer in elkaar gezet en de gaten waren gevuld met nieuw bot, wat ronduit onmogelijk was, verdomme, onmogelijk, maar het was wel gebeurd. De wond was genezen en zijn hersenweefsel werd wederom beschermd door een omhulsel van ongebroken bot.

Hij zat als verdoofd, was niet in staat het te begrijpen. Hij herinnerde zich dat zijn genen waren gemanipuleerd om het genezingsproces te versnellen en om celvernieuwing op gang te brengen, maar hij mocht doodvallen als hij zich herinnerde dat het zo snel had moeten gebeuren. Ernstige verwondingen die in louter een paar uur weer dicht waren? Vlees, bloedvaten en aderen die bijna met zichtbare snelheid vernieuwd werden? Uitgebreide botreconstructie die in minder dan een dag plaatsvond? Jezus, zelfs de kwaadaardigste kankercellen in hun heftigste stadium van oncontroleerbare vermenigvuldiging konden die snelheid niet evenaren!

Een ogenblik voelde hij zich opgevrolijkt, ervan overtuigd dat zijn experiment een veel groter succes bleek te zijn dan hij had gehoopt. Toen besefte hij dat zijn gedachten nog steeds verward waren, dat zijn herinnering nog steeds fragmentarisch was, ook al was zijn hersenweefsel net zo grondig hersteld als zijn schedel. Betekende het dat zijn intellect en helderheid van geest nooit volledig hersteld zouden worden, ook als alle weefsel genezen was? Dat vooruitzicht beangstigde hem, vooral toen hij zijn lang geleden overleden oom Barry Hampstead opnieuw zag, die daar in de hoek naast een knetterende zuil van schaduwvuur stond.

Misschien zou hij wel, ook al was hij teruggekeerd uit het land der doden, voor altijd voor een deel een dode blijven, ondanks zijn wonderbaarlijke nieuwe genetische structuur.

Nee. Dat wilde hij niet geloven, want dat zou betekenen dat al zijn inspanningen, plannen en risico’s voor niets waren geweest.

In de hoek grijnsde oom Barry en zei: ‘Geef me een kus, Eric. Laat me eens zien hoeveel je van me houdt.’

Misschien was dood wel meer dan een ophouden van fysieke en mentale activiteit. Misschien was er ook iets anders verloren gegaan... een geestkracht die niet zo succesvol opgewekt kon worden als het vlees en het bloed en de hersenactiviteit.

Bijna uit eigen wil bewoog zijn zoekende hand trillend van de zijkant van zijn hoofd naar zijn voorhoofd waar de pijnexplosie van daarnet zich had geconcentreerd. Hij voelde iets vreemds. Iets dat fout was. Zijn voorhoofd was niet meer een glad stuk bot. Het was knobbelig, met verdikkingen. Er waren blijkbaar in een willekeurig patroon vreemde uitgroeisels ontstaan. Hij hoorde een huilend geluid van pure verschrikking en besefte eerst niet dat hij zelf het geluid voortbracht.

Het bot boven elk oog was veel dikker dan het had moeten zijn.

En een gladde verdikking van bot, bijna twee centimeter dik was op zijn rechterslaap verschenen.

Hoe? Mijn god, hoe?

Terwijl hij de bovenkant van zijn gezicht verkende zoals een blinde een indruk wil krijgen van het uiterlijk van een vreemde, kristalliseerde de angst in hem uit tot ijs.

Een smalle gegroefde richel van bot was midden op zijn voorhoofd verschenen en liep door tot op de neusbrug.

Hij voelde dikke, kloppende aderen langs zijn haargrens waar die aderen helemaal niet hadden moeten zitten.

Hij begon onwillekeurig te jammeren en hete tranen sprongen in zijn ogen. Zelfs in zijn vertroebelde geest was de verschrikkelijke waarheid van de situatie duidelijk. Technisch gesproken was zijn genetisch gemanipuleerde lichaam gedood door de brute confrontatie met de vuilniswagen, maar op celniveau was een soort leven blijven bestaan en zijn aangepaste genen die op de allerkleinste levenskracht functioneerden hadden door zijn afkoelende weefsel dringende signalen uitgestuurd om de verbazingwekkend snelle aanmaak van alle substanties te bevelen die er nodig waren voor regeneratie en verjonging. Nu de herstelwerkzaamheden voltooid waren, werd de dolzinnige groei niet stopgezet door zijn veranderde genen. Er was iets mis. De genetische schakelaars bleven openstaan. Zijn lichaam was als een waanzinnige bezig bot en vlees aan te maken, en hoewel de nieuwe weefsels waarschijnlijk prima gezond waren, was het proces zoiets als een kanker geworden, hoewel de snelheid van de groei verreweg die van de meest kwaadaardige kankercellen had overtroffen.

Zijn lichaam was zichzelf aan het hervormen.

Maar in wat?

Zijn hart sloeg wild en het koude zweet was hem uitgebroken.

Hij duwde zich uit de leunstoel. Hij moest naar een spiegel. Hij moest zijn gezicht zien.

Hij wilde het niet zien, hij werd afgeschrikt door de gedachte wat hij zou vinden, was bang een totaal bizarre reflectie in de spiegel te ontdekken, maar tegelijkertijd moest hij dringend weten wat hij aan het worden was.

In de winkel met sportbenodigdheden aan het meer koos Ben een Remington semiautomatisch kaliber 12 jachtgeweer met een magazijn voor vijf patronen. Op de juiste wijze gebruikt kon het een verwoestend wapen zijn – en hij wist hoe hij ermee om moest gaan. Hij pakte twee dozen patronen voor het jachtgeweer plus een doos munitie voor de Smith & Wesson .357 Combat Magnum die hij Baresco had afgepakt en nog een doos voor Rachaels .32-pistool.

Ze zagen eruit alsof ze zich opmaakten voor een oorlog.

Hoewel er geen vergunning of wachttijd gold voor het kopen van een jachtgeweer – zoals wel het geval was voor een handwapen – moest Ben een formulier invullen waarop hij zijn naam, adres en sofinummer prijsgaf en daarna de winkelbediende een identiteitsbewijs tonen, bij voorkeur een rijbewijs uit Californië met een gelamineerde foto. Terwijl Ben met Rachael bij de gele formica toonbank het formulier stond in te vullen, verontschuldigde de bediende zich – ‘Noem me Sam,’ had hij gezegd toen hij hun de wapenafdeling van de winkel liet zien – en liep naar de noordkant van het vertrek om een groepje vissers te helpen die vragen hadden over een aantal werphengels.

De tweede bediende was met een andere klant bezig aan de tegenoverliggende kant van het lange vertrek en legde uitgebreid de verschillen uit tussen types slaapzakken.

Achter de toonbank, op een muurplank naast een grote uitstalling van in cellofaan verpakt gedroogd vlees stond een radio afgestemd op een AM-station van Los Angeles. Terwijl Ben en Rachael een geweer en munitie hadden uitgezocht, had de radio alleen maar popmuziek en reclames uitgezonden. Maar nu kwam het nieuws van halfeen ertussendoor, en plotseling hoorde Ben zijn eigen naam en die van Rachael over de radiogolven klinken.

‘Shadway en Rachael Leben worden gezocht door de federale politie. Mrs. Leben is de vrouw van de welgestelde ondernemer Eric Leben die gisteren bij een verkeersongeluk om het leven is gekomen. Volgens een woordvoerder van het ministerie van justitie worden Shadway en Mrs. Leben gezocht in verband met de diefstal van uiterst gevoelige, ultrageheime onderzoeksgegevens over diverse projecten van de Geneplan Corporatie die worden gefinancierd door het ministerie van defensie, en ook als verdachten van moord in het geval van twee agenten uit Palm Springs die gisteravond tijdens een woeste beschieting met automatische wapens werden doodgeschoten.’

Rachael hoorde het ook. ‘Dat is krankzinnig!’

Terwijl hij een hand op haar arm legde om haar tot rust te manen, wierp Ben een nerveuze blik op de twee winkelbediendes die nog steeds elders in de winkel met andere klanten in gesprek waren. Het laatste dat Ben wilde was hun aandacht trekken op de nieuwsuitzending. De bediende die Sam heette had Bens rijbewijs gezien voordat hij een informatieformulier voor vuurwapens uit het dossier pakte. Hij kende Bens naam en als hij die over de radio hoorde, zou hij er bijna zeker op reageren.

Protesten van onschuld zouden geen zin hebben. Sam zou de politie bellen. Misschien had hij zelfs een wapen achter de toonbank, onder de kassa en zou dat misschien proberen te gebruiken om Ben en Rachael daar te houden tot de politie arriveerde, en Ben wilde hem niet het wapen afpakken waarbij hij hem misschien zou verwonden.

‘Jarrod McClain, directeur van de Nationale Veiligheidsdienst die het onderzoek en de jacht op Shadway en Mrs. Leben coördineert, gaf nog geen uur geleden een verklaring uit aan de pers in Washington waarbij hij de zaak een kwestie van groot belang noemde die in alle redelijkheid een nationale veiligheidscrisis genoemd kan worden...’

Sam, bij de visspullen, lachte over iets dat een klant zei – en kwam teruglopen naar de kassa. Een van de vissers liep met hem mee. Ze spraken geanimeerd, dus als het nieuws bij hen aan zou komen, zou dat hoogstens alleen maar gebeuren op een onbewust niveau. Maar als ze ophielden met praten voordat het bericht afgelopen was...

‘Hoewel aangenomen wordt dat Shadway en Mrs. Leben de veiligheid van hun land op ernstige wijze hebben beschadigd, wilden McClain noch de woordvoerder van het ministerie van justitie enige bijzonderheden geven over de aard van het onderzoek dat door Geneplan voor het Pentagon werd gedaan.’

De twee naderende mannen waren nu op zes meter afstand, nog steeds pratend over de voors en tegens van verschillende merken werphengels en molens.

Rachael staarde bevreesd naar hen en Ben stootte haar zacht aan om haar af te leiden, zodat haar uitdrukking hen niet zou waarschuwen over de waarde van het nieuws op de radio.

‘... recombinant DNA als Geneplans enige zaken...’

Sam kwam om het eind van de toonbank heen. Het pad van de klant liep evenwijdig aan dat van de bediende en ze bleven praten over het gele formica heen terwijl ze op Rachael en Ben afliepen.

‘Foto’s en beschrijvingen van Benjamin Shadway en Rachael Leben zijn gestuurd naar alle politiebureaus in Californië en de meeste in het Zuidwesten, samen met de federale waarschuwing dat de vluchtelingen gewapend en gevaarlijk zijn.’

Sam en de visser bereikten de kassa waar Ben zijn aandacht weer bij het overheidsformulier bracht.

De nieuwslezer was op een ander bericht overgegaan.

Ben was geschokt en blij toen hij Rachael een luchtig gesprek hoorde beginnen waarmee ze de aandacht van de visser kreeg. De man was groot, fors, in de vijftig, en droeg een zwart T-shirt dat zijn gespierde armen bloot liet die allebei uitgewerkte blauw met rode tatoeages droegen. Rachael wendde voor enorm gefascineerd te zijn door tatoeages en de hengelaar, zoals de meeste mannen, was gevleid en blij door de overdadige aandacht van een prachtige jonge vrouw. Iedereen die luisterde naar Rachaels charmante en licht onnozele gebabbel – want ze deed zich voor als een lichtzinnige strandschone – zou nooit hebben vermoed dat ze net naar een radioverslaggever had geluisterd die haar beschreef als een vluchteling die gezocht werd wegens moord.

Dezelfde, wat overdreven ernstig klinkende nieuwslezer praatte op het moment over een terroristische bomaanslag in het Midden-Oosten en Sam, de winkelbediende, klikte de knop op de radio uit en onderbrak hem midden in een zin. ‘Ik word kotsmisselijk als ik over die verrekte Arabieren hoor,’ zei hij tegen Ben.

‘Wie niet?’ zei Ben terwijl hij de laatste vraag op het formulier invulde.

‘Wat mij betreft,’ zei Sam, ‘als we nog meer last van die gasten krijgen, moeten we er gewoon een atoombom op donderen en dan is het voorbij.’

‘Gewoon een atoombom,’ beaamde Ben. ‘Terug naar het Stenen Tijdperk.’

De radio had ook een cassetterecorder en Sam zette dat aan, deed er een bandje in. ‘Moet veel verder terug dan het Stenen Tijdperk. Ze leven al in het Stenen Tijdperk.’

‘Een atoombom erop en terug naar de tijd van de dinosaurussen,’ zei Ben toen een song van de Oak Ridge Brothers uit de cassettespeler klonk.

Rachael liet verbaasde en overdreven geluidjes horen toen de visser haar vertelde hoe de tatoeagenaalden de inkt helemaal onder de drie huidlagen aanbracht.

‘Tijd van de dinosaurussen,’ beaamde Sam. ‘Dan kunnen ze hun terreurgezeik op de tyrannosaurus botvieren, hè?’

Ben lachte en gaf hem het volledig ingevulde formulier.

De aankoop was al op Bens Visa card gedaan, dus Sam hoefde alleen nog maar het afschrijvingsbonnetje en de kassabon op een kopie van het informatieformulier voor vuurwapens te nieten en het papierwerk in de zak te doen waarin de vier dozen munitie zaten. ‘Kom nog eens terug.’

‘Zal ik zeker doen,’ zei Ben.

Rachael zei gedag tegen de getatoeëerde visser en Ben zei hem hallo en gedag en allebei zeiden ze gedag tegen Sam. Ben droeg de doos met het jachtgeweer en Rachael droeg de plastic zak met de dozen munitie, en ze liepen nonchalant door het vertrek naar de voordeur, langs stapels aluminium aasemmers met een binnenkant van geperforeerd piepschuim, langs opgevouwen visnetten en kleine schepnetten die eruitzagen als tennisrackets met slecht gespannen snaren, langs koelkisten en thermoskannen en kleurrijke vissershoedjes.

Achter hen, met een stem waarvan hij dacht dat die zachter klonk dan in feite het geval was, zei de getatoeëerde visser tegen Sam: ‘Wat een vrouw.’

Je weet nog niet half, dacht Ben toen hij de deur voor Rachael openduwde en haar naar buiten volgde.

Op nog geen drie meter afstand stapte een hulpsheriff van San Bernardino County uit een patrouillewagen.

Tl-licht reflecteerde van de groene en witte gebakken tegels, helder genoeg om elk afschuwelijk detail te tonen. Te helder.

De badkamerspiegel in een koperen lijst, was niet getekend door vlekken of gele strepen van verwering en de weerspiegelingen die hij gaf waren tot in de details scherp en helder, te helder.

Eric Leben was niet verrast door wat hij zag, want toen hij in de leunstoel in de woonkamer zat, had hij al aarzelend zijn handen gebruikt om de schokkende veranderingen in de bovenkant van zijn gezicht te verkennen. Maar de visuele bevestiging van wat zijn ongelovige handen hem hadden verteld, was schokkend, beangstigend en deprimerend; en fascinerender dan alles wat hij in zijn hele leven had gezien.

Een jaar geleden had hij zichzelf tot proefpersoon gemaakt van het onvoltooide Wildcard-programma van genetische manipulatie en vermeerdering. Sinds die tijd had hij geen kou of griep meer gehad, had geen last gehad van mondzweertjes of hoofdpijnen, zelfs niet van maagzuur. Week in week uit had hij bewijzen verzameld die de stelling ondersteunden dat de behandeling in hem de beoogde verandering had bewerkstelligd zonder negatieve bijwerkingen.

Bijwerkingen.

Hij lachte bijna. Bijna.

Terwijl hij vol afschuw in de spiegel keek, alsof het een raam naar de hel was, hief hij een trillende hand op naar zijn voorhoofd en raakte weer de smalle gerimpelde richel van bot aan die was opgekomen van zijn neusbrug tot aan zijn haargrens.

De afschuwelijke verwondingen die hij gisteren had opgelopen, hadden zijn nieuwe heelprocessen in werking gezet op een manier en in een mate die een toeslaande kou en griepvirussen niet hadden gedaan. Zijn cellen, die in een extra versnelling waren geraakt, waren in een verbazingwekkend tempo interferon, een breed spectrum van infectiebestrijdende antilichaampjes, en vooral groeihormonen en proteïnen gaan produceren. Om de een of andere reden bleven die stoffen zijn systeem binnenkomen nadat de genezing was voltooid, nadat de behoefte eraan voorbij was. Zijn lichaam verving niet langer alleen maar beschadigd weefsel, maar voegde in een schrikbarend tempo nieuw weefsel toe, weefsel zonder duidelijke functie.

‘Nee,’ zei hij zacht, ‘nee’ waarmee hij probeerde te ontkennen wat hij voor zich zag. Maar het was waar en hij voelde de waarheid ervan onder zijn vingertoppen terwijl hij de bovenkant van zijn hoofd verder verkende. De vreemde richel van been was het duidelijkst op zijn voorhoofd, maar hij zat ook op zijn hoofd, onder zijn haar, en hij dacht zelfs dat hij het kon voelen groeien terwijl hij hem naar de achterkant van zijn schedel volgde.

Zijn lichaam was of willekeurig of met een bedoeling die hij niet begreep aan het veranderen, en op geen enkele manier kon hij weten wanneer het afgelopen zou zijn. Misschien bleef hij wel groeien, veranderen, zichzelf eindeloos hervormen tot duizenden nieuwe beelden. Hij was aan het veranderen in een monster... of misschien wel, uiteindelijk in iets dat zo volledig vreemd was dat het niet langer menselijk kon worden genoemd.

De beenrichel werd achter op zijn schedel geleidelijk minder. Hij bracht zijn hand weer naar voren naar het verdikte botuitsteeksel boven zijn ogen. Het deed hem vaag lijken op een Neanderthaler, hoewel een Neanderthaler geen botrichel midden op zijn hoofd had gehad. Of een beenknobbel op een slaap. Ook hadden Neanderthalers – of enige andere voorouders van de mens – de enorme opgezwollen bloedvaten niet gehad die zo duidelijk op zijn voorhoofd te zien waren en walgelijk klopten.

Zelfs in zijn huidige gedegenereerde geestelijke toestand, waarbij alle gedachten aan de randen onscherp waren en zijn herinnering troebel was, begreep Eric de hele vreselijke betekenis van deze ontwikkeling. Hij zou nooit meer de maatschappij in welke acceptabele hoedanigheid dan ook binnen kunnen stappen. Hij was zonder enige twijfel zijn eigen Monster van Frankenstein, en hij had van zichzelf – en was het nog steeds aan het doen – een hopeloze en eeuwige paria gemaakt.

Zijn toekomst was zo naargeestig dat je het al geen toekomst meer kon noemen. Misschien werd hij gepakt en ergens in een laboratorium in leven gehouden, onderhevig aan de blikken en onderzoeken van ontelbare gefascineerde wetenschappers, die zeker eindeloze proeven op hem zouden doen in voor hen ogenschijnlijk logische en te rechtvaardigen experimenten, en die voor hem ronduit een pure kwelling zouden zijn. Of hij zou de wildernis in kunnen vluchten en op de een of andere manier een treurig leven kunnen leiden, waarmee hij voeding gaf aan legendes over een nieuw monster tot op een dag een jager hem bij toeval tegen het lijf liep en hem afknalde. Maar welke van de vele verschrikkelijke mogelijkheden hem ook te wachten stond, er zouden twee grimmige constanten blijven: een enorme angst, niet zozeer angst wat anderen hem aan zouden doen, maar angst voor wat zijn eigen lichaam met hem deed; en eenzaamheid, een diepe en bijzondere eenzaamheid die geen andere mens ooit had gekend of ooit zou kennen, want hij zou de enige van zijn soort zijn op het aangezicht van de aarde.

Toch werden zijn wanhoop en angst ten minste een beetje verlicht door nieuwsgierigheid, dezelfde ontembare nieuwsgierigheid die hem tot zo’n groot wetenschapper had gemaakt. Terwijl hij zijn afschuwelijke weerspiegeling bestudeerde, naar zijn genetische catastrofe in wording staarde, was hij geboeid, bewust dat hij dingen zag die geen mens ooit eerder had gezien. Beter nog: dingen die geen mens ooit had mogen zien. Dat was een opbeurende gedachte. Het was iets waar een man als hij voor leefde. Elke wetenschapper zoekt tot op een zekere hoogte een glimp van de grote duistere mysteriën die aan het leven ten grondslag liggen en hoopt als hij ooit die glimp opvangt te begrijpen wat hij ziet. Dit was meer dan een glimp. Dit was een lange, uitgebreide blik op het raadsel van de menselijke groei en ontwikkeling, een blik die net zolang duurde als hij maar wilde, en waarvan de duur alleen maar afhing van hoe ver hij durfde te gaan.

De gedachte aan zelfmoord flikkerde heel even door zijn gedachten en ging toen voorbij, want de gelegenheid die hem werd geboden was zelfs nog belangrijker dan de fysieke, mentale en emotionele pijn die hij van nu af aan zeker te verduren zou krijgen. Zijn toekomst zou een vreemd landschap zijn, overschaduwd door angst, verlicht door de bliksem van pijn, toch was hij gedwongen erdoorheen te reizen naar een onzichtbare horizon. Hij moest erachter komen wat hij zou worden.

Bovendien werd zijn angst voor de dood op geen enkele manier minder door deze ongelooflijke ontwikkelingen. Zijn necrofobie had, omdat hij nu dichter in de buurt van het graf leek dan ooit eerder in zijn leven, nu zelfs een nog grotere greep op hem. Hoe de vorm en de kwaliteit van het leven dat voor hem lag er ook uit mochten zien, hij moest door; hoewel zijn metamorfose uiterst deprimerend en bloedstollend was, hield het alternatief voor het leven zelfs een nog grotere verschrikking voor hem in.

Terwijl hij in de spiegel keek, keerde zijn hoofdpijn terug.

Hij meende iets nieuws in zijn ogen te zien.

Hij boog zich dichter naar de spiegel toe.

Er was beslist iets vreemds, iets anders aan zijn ogen, maar hij kon de verandering niet helemaal vatten.

Zijn hoofdpijn werd snel ernstiger. Hij kreeg last van het tl-licht, dus hij kneep zijn ogen iets samen om een beetje van het witte schijnsel uit te bannen.

Hij keek weg van zijn eigen ogen en liet zijn blik over de rest van zijn spiegelbeeld dwalen. Plotseling meende hij veranderingen op te merken die op zijn rechterslaap plaatsvonden en ook in het jukbeen en de jukboog rond en onder zijn rechteroog.

Angst spoelde door hem heen, puurder dan welke angst ook die hij tot dusver had gekend, en zijn hart begon te hameren.

Zijn hoofdpijn zette zijn hele schedel in vuur en vlam en ook een groot deel van zijn gezicht.

Abrupt draaide hij zich van de spiegel weg. Het was moeilijk maar mogelijk om naar de monstrueuze veranderingen te kijken als die achter de rug waren. Maar om te kijken hoe het vlees en bot voor zijn ogen veranderden, eiste veel meer van hem en hij bezat de vastberadenheid noch de moed ervoor.

Krankzinnig genoeg dacht hij aan Lon Chaney jr. in die oude film The Wolfman. Chaney was zo ontsteld door zijn metamorfose naar wolf dat hij overweldigd raakte door angst – en medelijden – voor zichzelf. Eric keek naar zijn eigen grote handen en verwachtte half er haar op te zien groeien. Die verwachting deed hem lachen, hoewel zijn lach, zoals eerder, schel, koud en gebarsten klonk en totaal zonder humor, en snel veranderde het lachen in een reeks verscheurende snikken.

Zijn hele hoofd en gezicht waren nu vol pijn – zelfs zijn lippen voelde hij steken – en terwijl hij de badkamer uit wankelde, eerst tegen de wasbak stootte, daarna tegen de deurpost sloeg, liet hij een hoog gejammer horen dat, op één toon, een symfonie van angst en lijden was.

De hulpsheriff van San Bernardino County droeg een donkere zonnebril die zijn ogen, en daarmee zijn bedoelingen, verborg. Maar toen de politieman uit de patrouillewagen stapte, zag Ben geen aanwijsbare verstrakking van zijn lichaam, geen aanwijzingen dat hij hen herkende als de beruchte verraders van Waarheid, Rechtvaardigheid en de Amerikaanse manier van leven, over wie de nieuwslezer daarnet had gesproken.

Ben pakte Rachaels arm en ze bleven doorlopen.

De afgelopen twee uur waren hun beschrijving en foto naar alle politiediensten in Californië en het Zuidwesten gestuurd, maar dat betekende niet dat zij boven aan het lijstje van elke politieagent stonden.

De hulpsheriff leek naar hen te staren.

Maar niet alle smerissen waren zo gewetensvol dat ze de laatste verslagen lazen voordat ze de weg op gingen en degenen die vanochtend vroeg aan hun dienst waren begonnen, zoals misschien deze man, zouden al weg zijn geweest voordat de foto’s van Ben en Rachael waren verstuurd.

‘Neem me niet kwalijk,’ zei de hulpsheriff.

Ben bleef staan. Door de hand die hij op de arm van Rachael hield, voelde hij haar verstrakken. Hij probeerde nonchalant te blijven, te glimlachen. ‘Ja?’

‘Is die Chevy-pick-up van u?’

Ben knipperde met zijn ogen. ‘Eh... nee. Niet van mij.’

‘Een achterlicht is stuk,’ zei de hulpsheriff terwijl hij zijn zonnebril afnam en zijn ogen, waarin geen wantrouwen stond, liet zien.

‘Die Ford is van ons,’ zei Ben.

‘Weet u van wie die bestelwagen is?’

‘Nee. Waarschijnlijk van een van de andere klanten binnen.’

‘Goed, prettige dag verder en geniet van onze prachtige bergen,’ zei de hulpsheriff terwijl hij langs hen liep en de winkel in sportartikelen binnenging.

Ben probeerde niet regelrecht naar de auto te rennen en hij voelde dat Rachael een soortgelijke aandrang onderdrukte. Hun afgemeten pas was bijna te nonchalant.

De griezelige stilte die zo volledig was geweest toen ze aankwamen, was verdwenen en de ochtend was vol beweging. Op het water zoemde een buitenboordmotor als een zwerm horzels. Een bries was opgestoken en kwam van het blauwe meer gewaaid, ritselde door de bomen, beroerde het gras, de planten en wilde bloemen. Op de weg kwamen een paar auto’s voorbij, uit een ervan schetterde rock-’n-roll uit de open raampjes.

Ze bereikten de gehuurde Ford in de koele schaduwen van de dennen.

Rachael trok haar portier dicht, kromp ineen bij de luide tsjonk die het maakte alsof het geluid de hulpsheriff terug zou halen. Haar groene ogen stonden groot van vrees. ‘Laten we hier weggaan.’

‘Wat je zegt,’ zei hij terwijl hij de motor startte.

‘We vinden wel een andere plek, iets beslotener, waar je het jachtgeweer kunt uitpakken en laden.’

Ze reden de geasfalteerde tweebaansweg op die om het meer heen liep en gingen naar het noorden. Ben bleef in de achteruitkijkspiegel kijken. Niemand volgde; zijn angst dat hun achtervolgers direct achter hen zouden zitten was irrationeel en paranoïde. Maar hij bleef toch steeds zijn achteruitkijkspiegel controleren.

Het meer lag glinsterend links onder hen en de bergen staken rechts omhoog. Op sommige plaatsen stonden huizen op grote kavels bosgrond: sommige waren prachtig, bijna landhuizen en andere waren keurige maar kleine zomerhuisjes. Op andere plaatsen was het land of staatseigendom of te steil om huizen te bouwen en de bos rukte op in een warboel van bomen vol onkruid en braamstruiken. Er lag ook een heleboel droog kreupelhout en borden waarschuwden voor brandgevaar, een jaarlijkse dreiging in de zomer en de herfst in heel Zuid-Californië. De weg kronkelde en golfde, klom en dook, afwisselend door stukken schaduw en goudkleurig zonlicht.

Na een paar minuten zei Rachael: ‘Ze kunnen niet echt geloven dat we defensiegeheimen hebben gestolen.’

‘Nee,’ beaamde Ben.

‘Ik bedoel, ik wist niet eens dat Geneplan defensiecontracten had.’

‘Daar maken ze zich ook geen zorgen over. Het is een excuus.’

‘Waarom willen ze ons dan zo graag in handen krijgen?’

‘Omdat we weten dat Eric... is teruggekomen.’

‘En jij denkt dat de overheid het ook weet?’ vroeg ze.

‘Je zei dat het Wildcard-project heel erg geheim werd gehouden. De enige mensen die het wisten, waren Eric, zijn compagnons bij Geneplan en jij.’

‘Inderdaad.’

‘Maar als Geneplan met andere projecten zijn handen in de zakken van het Pentagon had, dan kun je erop gokken dat het Pentagon alles wist wat er maar te weten viel over de eigenaars van Geneplan en wat die van plan waren. Je kunt geen winstgevende geheime onderzoeksprojecten aannemen en tegelijk je eigen privacy bewaren.’

‘Dat lijkt me logisch,’ zei ze. ‘Maar misschien heeft Eric het niet beseft. Eric geloofde dat hij altijd alleen maar van iedereen de voordelen kon hebben.’

Een bord aan de kant waarschuwde voor een gat in de weg. Ben remde en de Ford schokte met piepende vering en rammelend koetswerk over een kapot stuk wegdek.

Toen ze weer op beter asfalt zaten, zei hij: ‘Dus het Pentagon wist voldoende over Wildcard om te beseffen wat Eric met zichzelf heeft gedaan toen zijn lichaam uit het lijkenhuis verdween. En nu willen zij het lek dichten, het geheim bewaren omdat zij het als een wapen zien of, op z’n minst, als een bron voor een enorme macht.’

‘Macht?’

‘Het Wildcard-proces zou wel eens onsterfelijkheid kunnen betekenen voor degenen die een behandeling ondergaan. Dus de mensen die Wildcard in hun macht hebben, beslissen wie er het eeuwige leven heeft en wie niet. Kun jij je een beter wapen voorstellen, een beter stuk gereedschap om politieke macht over de hele wereld uit te oefenen?’

Rachael bleef een tijdje stil. Toen zei ze zacht: ‘Jezus, ik ben zo gericht geweest op het persoonlijke aspect hiervan, zo bezig met wat het voor mij betekent, dat ik het niet eens in een breder perspectief heb gezien.’

‘Dus ze moeten ons te pakken krijgen,’ zei Ben.

‘Ze willen niet dat we het geheim bekendmaken voordat Wildcard geperfectioneerd is. Als het eerder bekend werd, zouden ze er niet ongestoord mee verder kunnen gaan.’

‘Precies. Aangezien jij het grootste aandelenpakket van Geneplan zult erven, zou de overheid weleens kunnen denken dat jij overgehaald kunt worden om mee te werken voor het welzijn van het land en ten eigen bate.’

Ze schudde haar hoofd. ‘Ik ben niet over te halen. Niet hiermee. Om te beginnen, als er überhaupt enige hoop is de lengte van een mensenleven dramatisch te verlengen en genezing te stimuleren via genetische manipulatie, dan zou het onderzoek openbaar gepleegd moeten worden en zouden de voordelen er voor iedereen moeten zijn. Het is immoreel om er op een andere manier mee om te gaan.’

‘Ik dacht wel dat je dat zou vinden,’ zei hij terwijl hij de Ford door een scherpe bocht naar rechts draaide en vervolgens weer scherp naar links.

‘Bovendien ben ik niet over te halen om het onderzoek langs dezelfde weg te laten gebeuren als die de Wildcard-groep heeft gevolgd, omdat ik zeker weet dat het een verkeerde route is.’

‘Ik wist dat je dat zou zeggen,’ zei Ben waarderend.

‘Ik moet toegeven dat ik maar heel weinig van genetica weet, maar ik kan wel zien dat er een heleboel gevaar schuilt in de benadering die zij volgen. Denk maar aan de muizen waarover ik je heb verteld. En denk aan... het bloed in de kofferbak van de auto bij het huis in Villa Park.’

Hij dacht eraan, en dat was een reden dat hij het jachtgeweer had willen hebben.

Ze zei: ‘Als ik de leiding over Geneplan op me nam, dan zou ik misschien geld willen steken in een voortzetting van onderzoek naar levensverlenging, maar ik zou erop staan Wildcard te schrappen en opnieuw te beginnen vanuit een nieuwe optiek.’

‘Ik wist ook dat je dat zou zeggen,’ zei Ben tegen haar, ‘en ik vermoed dat de overheid ook een behoorlijk idee heeft wat je zou zeggen. Dus ik heb er niet zo veel hoop op dat ze alleen maar een kans willen om je te overtuigen. Als ze ook maar iets van je weten... en als de vrouw van Eric zul je ongetwijfeld in hun dossiers zitten... dan weten ze dat je niet om te kopen bent of onder bedreiging iets zult doen dat volgens jou echt fout is, dat je niet te corrumperen bent. Dus ze zullen waarschijnlijk niet eens de moeite nemen dat te proberen.’

‘Het komt door mijn katholieke opvoeding,’ zei ze met een vleugje ironie. ‘Een heel strenge, strikt religieuze familie, weet je.’

Hij wist het niet. Dit was de eerste keer dat ze het ooit noemde.

Zacht zei ze: ‘En al heel vroeg werd ik naar een kostschool voor meisjes gestuurd, geleid door nonnen. Ik ben het gaan haten... de eindeloze missen... de vernedering van de biecht, waarbij je al je zielige kleine zondetjes moest vertellen. Maar het zal wel allemaal voor m’n eigen bestwil zijn geweest, hè? Misschien was ik wel niet zo vuurbestendig onomkoopbaar geweest als ik niet al die jaren in handen van de brave zusters had gezeten.’

Hij had het gevoel dat deze onthullingen slechts een twijgje vormden aan een enorme boom, waarvan de vreselijke herinneringen diep in haar herinneringen zaten geworteld.

Hij haalde zijn blik een ogenblik van de weg, wilde haar gezicht zien. Maar hij werd gehinderd door het voortdurend en snel veranderende mozaïek aan boomschaduwen en zonlicht dat door de voorruit viel en haar gezicht bespikkelde. Er was een illusie van vuur en haar gezicht was voor hem slechts voor de helft zichtbaar, ging half schuil achter het veranderende en trillende gordijn van imaginaire vlammen.

Zuchtend zei ze: ‘Goed, dus als de overheid weet dat ik niet over te halen ben, waarom vaardigt die dan een opsporingsbevel uit op grond van een aantal verzonnen aanklachten en zet ze zo veel mankracht in voor een zoektocht naar mij?’

‘Ze willen je vermoorden,’ zei Ben botweg.

‘Wat?’

‘Ze hebben je liever niet meer in beeld en handelen het liever met Erics compagnons, Knowls, Seitz en de anderen af, omdat ze al weten dat die mensen wel omkoopbaar zijn.’

Ze was geschokt en hij was niet verrast door haar reactie. Ze was geen dromer of vreselijk naïef. Maar ze was, uit keuze, een op het heden gericht mens die maar weinig aandacht had besteed aan de ingewikkelde veranderingen van de wereld om zich heen, behalve waar die wereld aansloot bij haar primaire behoefte om zo veel mogelijk plezier uit het moment te halen. Ze accepteerde een verscheidenheid aan mythes omdat die haar goed uitkwamen, als een manier om haar leven te vereenvoudigen, en een mythe was dat de overheid altijd haar welzijn nastreefde, of het nu om een oorlog ging of het hervormen van een rechtssysteem, de belastingverhoging, of iets anders. Ze was apolitiek en zag geen reden zich bezorgd te maken over wie de macht zou krijgen of zich die toe zou eigenen als ze op iemand zou stemmen, want het was veel simpeler om te geloven in de goede bedoelingen van de mensen die zo vurig de publieke zaak wilden dienen.

Ze staarde hem met open mond van verbazing aan. Hij hoefde zelfs die uitdrukking door het flikkerende licht en de schaduwen heen niet te zien om te weten dat die bezit had genomen van haar gezicht, want hij voelde het in de verandering van haar ademhaling en in de grotere spanning die haar plotseling gegrepen had en ervoor zorgde dat ze meer rechtop ging zitten.

‘Me vermoorden? Nee, nee, Benny. De Amerikaanse overheid die burgers laat vermoorden zoals in zo’n bananenrepubliek? Nee, zeker niet.’

‘Niet noodzakelijk de hele overheid, Rachael. Het Huis, de Senaat, de president en het kabinet hebben geen vergaderingen gehad om het obstakel te bespreken dat jij vormt, hebben niet om de tafel gezeten om je te doden. Maar iemand in het Pentagon of de DSA of de CIA heeft vastgesteld dat jij in de weg staat van het nationaal belang en dat je een bedreiging vormt voor het welzijn van miljoenen burgers. Als ze het welzijn van miljoenen afwegen tegen een of twee kleine moorden, is voor hen de keuze duidelijk, zoals die voor collectivistische denkers altijd duidelijk is geweest. Een of twee kleine moorden – tienduizenden moorden – zijn altijd te rechtvaardigen als het welzijn van de massa in het geding komt. Zo zien zij het in ieder geval, ook al doen ze alsof ze geloven in de onschendbaarheid van het individu. Dus ze kunnen opdracht geven tot een of twee moorden en zich heel rechtschapen blijven voelen.’

‘Lieve hemel,’ zei ze geëmotioneerd. ‘Waar heb ik je in meegesleept, Benny?’

‘Je hebt me nergens in meegesleept,’ zei hij. ‘Ik heb mezelf binnengedrongen. Je had me er niet buiten kunnen houden. En het spijt me helemaal niet.’

Ze scheen niet in staat een woord te zeggen.

Verderop, naar links, leidde een afslag naar het meer. Op een bord stond: OEVER VAN HET MEER – AANLEGFACILITEITEN.

Ben verliet de hoofdweg en volgde de smallere grindweg naar beneden door een menigte immense bomen. Na ongeveer vierhonderd meter was hij de bomen voorbij en bereikte een open plek aan de oever van zo’n twintig meter breed en honderd meter lang. Spikkeltjes zonlicht versierden op sommige plaatsen het meer en serpentines van zonlicht wriemelden op andere plaatsen over het bewegende oppervlak, en hier en daar schoten schitterend gekleurde pijlen op van de golven die het oog verblindden.

Meer dan tien auto’s, bestelwagens en campers stonden aan de andere kant van de open plek geparkeerd, een aantal met lege bootopleggers erachter.

Een grote camper – zwart met rood en met grijze strepen, en vol in de zon oplichtende chromen bumpers – stond met de achterkant bij de rand van het water en drie mannen waren bezig een tweemotorige Water King van vierentwintig voet te water te laten van hun aanhanger. Verscheidene mensen waren aan het lunchen aan picknicktafels bij het water en een Ierse setter was snuffelend onder een tafel op zoek naar restjes, en twee jonge jongens gooiden een rugbybal naar elkaar en acht of tien vissers waren op de oever hun hengels aan het klaarmaken.

Ze zagen er allemaal uit alsof ze van de rust genoten. Als iemand van hen besefte dat de wereld vlak bij dit aangename toevluchtsoord donker en krankzinnig aan het worden was, liet hij het niet merken.

Benny reed naar het parkeergedeelte maar zette de Ford bij de rand van het bos, zo ver mogelijk van de andere wagens vandaan. Hij deed de motor uit en draaide zijn raampje naar beneden. Hij schoof zijn stoel zo ver mogelijk naar achteren om ruimte te maken, zette de doos met het jachtgeweer op zijn schoot, maakte die open, haalde het wapen eruit en gooide de lege doos op de achterbank.

‘Hou een oogje in het zeil,’ zei hij tegen Rachael. ‘Als je iemand ziet komen, laat het me dan weten. Dan stap ik uit en loop op hem af. Ik wil niet dat iemand het jachtgeweer ziet en de kriebels krijgt. Het is beslist nog geen jachtseizoen.’

‘Benny, wat gaan we doen?’

‘Gewoon wat we van plan waren,’ zei hij terwijl hij een van de autosleutels gebruikte om het luchtledig getrokken plastic open te maken waarin het geweer zat verpakt. ‘De aanwijzingen volgen die Sarah Kiel jou heeft gegeven, Erics bungalow vinden en kijken of hij daar is.’

‘Maar de bevelen voor onze arrestatie... mensen die ons willen doden... verandert dat niet alles?’

‘Niet veel.’ Hij gooide het verfrommelde plastic weg en controleerde het wapen. Het was volledig in elkaar gezet, een prachtig stukje werk en het voelde prettig en betrouwbaar aan in zijn handen. ‘Oorspronkelijk wilden we Eric te pakken krijgen en hem doden voordat hij helemaal genezen was en achter jou aan kwam om jou te doden. Misschien moeten we hem nu gevangennemen in plaats van hem te doden...’

‘Hem levend pakken?’ zei Rachael, ontsteld door die mogelijkheid.

‘Nou, levend kun je hem niet bepaald noemen, wel? Maar ik denk dat we hem zullen moeten pakken in welke conditie hij ook is, hem vastbinden, hem ergens heen rijden zoals... nou, zoiets als de bureaus van de Los Angeles Times. En dan kunnen we een echt schokkende persconferentie houden.’

‘O, Benny, nee, nee, dat kunnen we niet doen.’ Ze schudde vastbesloten haar hoofd. ‘Dat is krankzinnig. Hij wordt gewelddadig, uiterst gewelddadig. Ik heb je over de muizen verteld. Je hebt het bloed gezien in de kofferbak van de auto, in ’s hemelsnaam. De vernietiging overal waar hij is geweest, de messen in de muur van het huis in Palm Springs, het pak slaag dat hij Sarah heeft gegeven. We kunnen het niet riskeren dicht bij hem te komen. Hij zal niet schrikken van het wapen, als je dat denkt. Hij zal er absoluut niet bang voor zijn. Als je dicht genoeg bij hem in de buurt komt om hem te pakken, dan maakt hij gehakt van je, ondanks het wapen. Misschien heeft hij zelf wel een wapen. Nee, nee, als we hem zien, moeten we hem meteen afmaken, zonder aarzelen neerschieten, en hem weer neerschieten en neerschieten, hem zo veel schade toebrengen dat hij niet meer terug kán komen.’

Een paniekerige klank was haar stem binnengekomen en ze was steeds sneller gaan praten terwijl ze haar best deed Ben te overtuigen. Haar huid was meelwit en haar lippen hadden een blauwige tint gekregen. Ze huiverde.

Zelfs hun hachelijke positie in overweging genomen en het beslist gevaarlijke karakter van hun prooi, scheen haar angst Ben overdreven en hij vroeg zich af in hoeverre haar reactie op Erics wederopstanding niet verhevigd werd door de uiterst religieuze kindertijd die haar had gevormd. Zonder dat ze haar eigen gevoelens helemaal begreep was ze misschien niet alleen maar bang voor Eric omdat ze zijn neiging tot gewelddadigheid kende en niet alleen maar omdat hij een wandelende dode was, maar omdat hij het had gedurfd de macht van God te trotseren door de dood te verslaan en daardoor niet alleen een zombie was geworden, maar een wezen uit de hel die terugkeerde uit het rijk der verdoemden.

Terwijl hij het jachtgeweer een ogenblik vergat en haar beide handen vastpakte, zei hij: ‘Rachael, schat, ik kan hem hebben; ik heb ergere mensen aangepakt, veel ergere mensen...’

‘Blaas niet zo hoog van de toren! Dat wordt nog eens je dood.’

‘Ik ben opgeleid voor de oorlog, goed opgeleid om op mezelf te passen...’

‘Alsjeblieft!’

‘En ik ben al deze jaren in topconditie gebleven omdat Vietnam me heeft geleerd dat de wereld in een klap duister en smerig kan worden en dat je alleen maar op jezelf en op je beste vrienden kunt vertrouwen. Dat was een smerige les over de moderne wereld waarvan ik niet wilde toegeven dat ik die had geleerd, waarom ik dus zo veel tijd in het verleden heb geleefd. Maar het feit alleen al dat ik in vorm ben gebleven en mijn vechttechnieken ben blijven oefenen, bewijst de les. Ik ben in puike conditie, Rachael. En ik ben goed bewapend.’ Hij legde haar het zwijgen op toen ze probeerde bezwaar te maken. ‘We hebben geen keuze, Rachael. Daar komt het op neer. Geen andere keuze. Als we hem gewoon doden, die stakker afknallen met twintig of dertig patronen uit het jachtgeweer en hem zo erg doodmaken dat hij deze keer voorgoed dood blijft... dan hebben we geen bewijs van wat hij zichzelf heeft aangedaan. Dan hebben we alleen maar een lijk. Wie zou kunnen bewijzen dat hij zichzelf tot leven heeft gewekt? Het zou erop lijken alsof wij zijn lijk uit het mortuarium hebben gestolen, hem vol hagel hebben gepompt en dit krankzinnige verhaal hebben bedacht, het misschien hebben bedacht om de misdaden waar de overheid ons van beschuldigt te verdoezelen.’

‘Laboratoriumproeven van zijn celstructuur zouden iets bewijzen,’ zei Rachael. ‘Een bestudering van zijn genetische materiaal...’

‘Dat zou weken kosten. Voor die tijd zou de overheid wel een manier hebben gevonden om zijn lichaam op te eisen, en ons te elimineren, en de testresultaten zo te bewerken dat er niets ongewoons te zien is.’

Ze wilde wat zeggen, aarzelde en zweeg omdat ze duidelijk begon te beseffen dat hij gelijk had. Ze zag er erger verloren uit dan welke vrouw dan ook die hij ooit eerder had gezien.

Hij zei: ‘Onze enige hoop om de overheid van ons af te halen, is bewijs van Wildcard te vinden en het verhaal aan de pers door te spelen. De enige reden waarom ze ons willen doden, is om het geheim te bewaren, dus als het geheim bekend wordt, zijn we veilig. Aangezien we het dossier van Wildcard niet uit Erics kantoorsafe hebben gekregen, is Eric voor ons het enige bewijs dat we misschien in handen krijgen. En we hebben hem levend nodig. Ze moeten hem zien ademen, functioneren, ondanks zijn ingedeukte hoofd. Ze moeten de veranderingen in hem zien waarvan jij vermoedt dat die er zijn... de irrationele woedeaanvallen, de akelige staat van de levende doden.’

Ze slikte moeilijk. Ze knikte. ‘Oké. Goed. Maar ik ben zo bang.’

‘Je kunt sterk zijn; het zit in je.’

‘Ik weet het. Ik weet het. Maar...’

Hij boog zich naar voren en gaf haar een kus.

Haar lippen waren ijzig.

Eric kreunde en opende zijn ogen.

Duidelijk was hij weer voor een korte periode afgedaald in uitgesteld leven, een korte maar diepe coma, want hij kwam langzaam weer bij bewustzijn op de vloer van de woonkamer, wijd uitgespreid, te midden van zeker wel honderd vellen papier. Zijn barstende koppijn was weg, hoewel een vreemd brandend gevoel zich van de bovenkant van zijn schedel naar beneden, over zijn hele gezicht, naar zijn kin uitstrekte, en ook in de meeste van zijn spieren en gewrichten en in zijn schouders, armen en benen. Het was geen onaangenaam branden en ook geen aangenaam gevoel, gewoon een neutraal gevoel dat hij nooit eerder had gehad.

Ik ben een man van snoep, een man van chocola, die op een tafel in de zon zit en smelt en smelt, maar van binnenuit smelt...

Een tijdje bleef hij zo liggen en vroeg zich af waar de vreemde gedachte vandaan kwam. Hij was gedesoriënteerd, duizelig. Zijn geest was een moeras waarin onsamenhangende gedachten openbraken als stinkende bellen op het waterige oppervlak. Langzaam werd het water een beetje helder en de dunne modder van het moeras werd iets vaster.

Terwijl hij zich opdrukte en ging zitten, keek hij naar de papieren die om hem heen uitgespreid lagen en hij kon zich niet herinneren wat die waren. Hij pakte er een paar op en probeerde ze te lezen. De wazige letters wilden eerst geen woorden vormen en daarna wilden de woorden geen samenhangende zinnen vormen. Toen hij ten slotte een beetje kon lezen, begreep hij slechts een fractie van wat hij las, maar hij begreep er voldoende van om te beseffen dat dit de derde uitgedraaide kopie van het Wildcard-dossier was.

Buiten de projectgegevens die in de computers van Geneplan opgeslagen zaten, bestond er een uitgedraaide kopie in Riverside, een in de kluis van zijn kantoor op het hoofdkantoor in Newport Beach en een derde hier. De bungalow was zijn geheime onderkomen dat alleen hij kende en het had hem wel zo verstandig geleken om een volledig bijgehouden dossier in de verborgen kluis in de kelder te bewaren, als verzekering voor de dag dat Seitz en Knowls – de geldschieters achter zijn werk – probeerden hem via slimme financiële trucs het bedrijf afhandig te maken. Dat mogelijke bedrog was onwaarschijnlijk omdat ze hem nodig hadden, zijn genie nodig hadden en ze hem waarschijnlijk nog steeds nodig zouden hebben als Wildcard geperfectioneerd was. Maar hij was er de man niet naar om risico’s te nemen, behalve dat ene grote risico toen hij zichzelf met het duivelse brouwsel had geïnjecteerd waardoor zijn lichaam nu in kneedbare klei was veranderd. Hij had niet het risico willen lopen uit Geneplan geschopt te worden en zichzelf afgesneden te zien van cruciale gegevens die nodig waren voor de bereiding van het onsterfelijkheidsserum.

Hij was duidelijk naar beneden naar de kelder gegaan nadat hij de badkamer uit was gewankeld, had de kluis opengemaakt en had het dossier mee naar boven genomen om te bestuderen. Wat had hij gezocht? Een verklaring voor wat er met hem gebeurde? Een manier om de veranderingen die er in hem hadden plaatsgevonden – en die nog steeds bezig waren – ongedaan te maken?

Dat had geen zin. Deze monstrueuze ontwikkelingen waren niet voorzien. Niets in het dossier zou verwijzen naar de mogelijkheid van op hol geslagen groei en hem de weg wijzen naar redding. Hij moest een delirium hebben gehad, want alleen in een dergelijke staat zou hij de moeite hebben genomen een magische geneeswijze in deze stapel fotokopieën te zoeken.

Hij bleef een paar ogenblikken geknield tussen de verspreid liggende papieren zitten, beheerst door het vreemde hoewel pijnloze brandende gevoel dat zijn lichaam vervulde, en probeerde de bron en betekenis ervan te begrijpen. Op sommige plekken – langs zijn ruggengraat, op de bovenkant van zijn hoofd, onder in zijn keel, in zijn testikels – ging de hitte vergezeld van een vreemde tinteling. Bijna had hij het gevoel alsof miljoenen vuurmieren zich in hem genesteld hadden en met duizenden tegelijk door zijn aderen en bloedbanen marcheerden en een netwerk aan tunnels in zijn vlees en botten aan het graven waren.

Ten slotte stond hij op en een heftige kwaadheid kwam zonder een bepaalde reden en zonder bepaald doel in hem boven. Hij haalde woest uit met zijn voet waardoor een wolk van papieren kort en luidruchtig opstoof. Een beangstigende woede ziedde onder de oppervlakte van zijn geestmoeras en hij was nog net opmerkzaam genoeg om te beseffen dat die op een bepaalde manier heel anders was dan de eerdere woedeaanvallen waaraan hij onderhevig was geweest. Dit was een... primitiever, minder gericht, minder een menselijke woede, eerder de irrationele kolkende woede van een beest. Hij had het gevoel alsof een diep begraven herinnering van ras zich manifesteerde, iets dat omhoogkroop uit de genetische put, omhoog van tien miljoen jaar geleden, omhoog uit de ver afgelegen tijden toen mensen nog apen waren, of van een tijd nog verder terug dan dat, van een ondenkbare oertijd toen mensen nog amfibische wezens waren die moeizaam tegen een vulkanische kust opkropen en voor het eerst ademhaalden. Het was een koude, en geen hete woede zoals die ervoor, koud als het hart van de zuidpool, van miljarden jaren van kou... reptielachtig. Ja, dat was het gevoel, een ijzige reptielachtige woede, en toen hij de aard ervan begon te begrijpen, schrok hij terug van verdere gedachten erover en hij hoopte wanhopig dat hij die in bedwang zou kunnen houden.

De spiegel.

Hij was ervan overtuigd dat er veranderingen in hem hadden plaatsgevonden terwijl hij bewusteloos op de vloer van de woonkamer had gelegen en hij wist dat hij naar de badkamer zou moeten gaan om zichzelf in de spiegel te bekijken. Maar plotseling werd hij weer gegrepen door angst over wat hij aan het worden was en hij kon niet de moed vatten om zelfs maar een stap in die richting te doen.

Hij besloot in plaats daarvan zijn tastzin te gebruiken waardoor hij eerder al de eerste veranderingen in zijn gezicht had opgemerkt. Door de veranderingen te voelen voordat hij ze zag zou hij een beetje voorbereid zijn op de schok van zijn uiterlijk. Aarzelend bracht hij zijn handen omhoog om zijn gezicht te verkennen, maar kwam niet zo ver omdat hij zag dat zijn handen aan het veranderen waren en hij werd tegengehouden door de aanblik ervan.

Het waren niet volslagen andere handen dan die ze waren geweest, maar het waren ontegenzeggelijk niet zijn handen meer, niet de handen die hij zijn hele leven had gebruikt. De vingers waren langer en dunner, misschien wel twee centimeter langer, met vleziger toppen. De nagels waren ook anders; dikker, harder, geliger, puntiger dan gewone nagels. Het waren klauwen in wording, zeker weten, en als de metamorfose zich doorzette, zouden ze zich waarschijnlijk ontwikkelen tot puntige, gekromde en vlijmscherpe klauwen. Zijn knokkels waren ook aan het veranderen: werden groter, hoekiger, bijna door artritis aangetaste knokkels.

Hij verwachtte te merken dat zijn handen stijf en minder bruikbaar zouden zijn dan voorheen, maar tot zijn verbazing bewogen zijn veranderde knokkels gemakkelijk, vloeiend, en ze bleken veruit superieur aan de knokkels waaruit ze voortgekomen waren. Hij bewoog testend zijn handen en hij merkte dat hij ongelooflijk vingervaardig was: zijn langer geworden vingers hadden een nieuwe soepelheid en onthutsende beweeglijkheid.

En hij ontdekte dat de veranderingen ongehinderd bleven doorgaan, hoewel niet snel genoeg dat hij de botten feitelijk kon zien groeien en het vlees kon zien veranderen. Maar morgen zouden zijn handen zeker radicaal anders zijn dan ze vandaag waren.

Dit was schokkend anders dan de kennelijk willekeurige, tumorachtige uitwassen van bot en weefsel die op zijn voorhoofd waren gevormd. Deze handen waren niet alleen maar het gevolg van een overdaad aan groeihormonen en -proteïnen. Deze groei had een doel, een richting. En plotseling zag hij dat aan beide handen, tussen duim en wijsvinger, onder de eerste knokkel van elk kootje doorzichtige vliezen de open ruimte waren gaan opvullen.

Reptielachtig. Net als de koude woede waarvan hij wist dat die hem (als hij het liet gebeuren) in een dolzinnige vernietigingsdrang uit zou laten barsten. Reptielachtig.

Hij liet zijn handen zakken, bang er verder nog naar te kijken.

Hij had geen moed meer om de contouren van zijn gezicht te verkennen, zelfs niet met zijn vingers. Het vooruitzicht alleen al om in een spiegel te kijken, vervulde hem met vrees.

Zijn hart sloeg woest en met elke donderende slag leek het nagels van angst en eenzaamheid in hem te slaan.

Een ogenblik was hij totaal verloren, verward, zonder richting. Hij draaide naar links, dan naar rechts, deed een stap in de ene richting, dan in de andere, waarbij de papieren van Wildcard onder zijn voeten knisperden als dode bladeren. Omdat hij niet wist wat hij moest doen of waar hij naartoe moest, hield hij ermee op en bleef staan met zijn schouders afhangend, zijn hoofd naar beneden onder het gewicht van wanhoop – tot plotseling het vreemde branden in zijn vlees en de griezelige tinteling langs zijn ruggengraat werden aangevuld met een nieuw gevoel: honger. Zijn maag knorde en zijn knieën werden zwak en hij begon te trillen van honger. Hij begon zijn mond te bewegen en voortdurend te slikken, onwillekeurig en hard te slikken, wat bijna pijn deed, alsof zijn lichaam eiste gevoederd te worden. Hij liep naar de keuken, terwijl zijn trillen bij elke stap heviger werd en zijn knieën hem nauwelijks konden dragen. Het zweet van behoefte gutste in stromen, in rivieren van hem af. Een honger zoals hij nog nooit had gekend. Woeste honger. Vol pijn. Die aan hem scheurde. Zijn blik vertroebelde en zijn gedachten richtten zich slechts op een ding: eten. De macabere veranderingen die in hem plaatsvonden zouden heel wat meer brandstof nodig hebben dan gewoonlijk, energie om oud weefsel neer te halen, bouwstenen om nieuwe weefsels te construeren – ja, natuurlijk – zijn metabolisme sloeg op hol, als een enorme oven die niet meer in bedwang te houden was, een woedend vuur, het had de worstenbroodjes die hij eerder had gegeten verwerkt en opgenomen en het moest meer, veel meer hebben, dus tegen de tijd dat hij de kastdeuren openmaakte en blikken soep en stoofvlees van de planken haalde, was hij aan het fluiten en slikken, mompelde hij zonder woorden en gromde hij als een woest of wild dier, misselijk en vol weerzin door zijn verlies van zelfbeheersing, maar te hongerig om zich er druk om te maken, bang maar hongerig, wanhopig, maar zo hongerig, hongerig, hongerig...

Terwijl ze de richtingen volgden, die Sarah Kiel Rachael had gegeven, sloeg Ben van de hoofdweg af naar de smalle, slecht onderhouden asfaltweg die langs een steile helling omhoogliep. De weg ging dieper het bos in, waar de loofbomen helemaal plaatsmaakten voor altijdgroene bomen die voornamelijk oud en enorm waren. Ze reden driekwart kilometer, kwamen langs ver uit elkaar liggende opritten van huizen en bungalows. Een paar bouwsels waren volledig zichtbaar, maar de meeste waren nauwelijks te zien tussen de bomen of gingen geheel schuil in het gebladerte en de schaduwen van het bos.

Hoe verder ze kwamen, hoe minder de zon doordrong tot beneden in het bos en Rachaels stemming verduisterde in dezelfde mate als de omgeving. Ze hield het .32-pistool op haar schoot en tuurde bezorgd naar voren.

Het wegdek hield op, maar de weg liep nog eens vijfhonderd meter verder met een bovenlaag van grind. Ze kwamen langs nog twee opritten, met twee Dodge Chargers en een kleine camper op een parkeerplaats naast een oprit, voordat ze een gesloten hek bereikten. Het hek was gemaakt van stalen buizen, hemelsblauw geschilderd en had een hangslot, maar zat niet aan een omheining vast en diende alleen om voertuigen de toegang tot de weg erachter te ontzeggen die verder in kwaliteit achteruitging van grind naar aarde.

Stevig vastgemaakt met draad aan het midden van het obstakel hing een zwart met rood bord met de waarschuwing:

GEEN TOEGANG

PRIVÉTERREIN

‘Precies zoals Sarah je heeft gezegd,’ zei Ben.

Achter het hek lag het eigendom van Eric Leben, zijn geheime schuilplaats. De bungalow was niet te zien, want die lag nog eens vierhonderd meter verderop op de bergwand, vanuit deze hoek volledig afgeschermd door de bomen.

‘Het is nog steeds niet te laat om terug te gaan,’ zei Rachael.

‘Jawel,’ zei Ben.

Ze beet op haar lip en knikte somber. Voorzichtig haalde ze beide veiligheidspallen van haar pistool over.

Eric gebruikte de elektrische opener om de bovenkant van een groot blik minestronesoep open te maken, besefte dat hij een pan nodig had om het op te warmen, maar trilde zo hevig dat hij niet langer kon wachten en de koude soep gewoon uit het blik dronk, het blik weggooide en afwezig het vocht wegveegde dat langs zijn kin droop. Hij had geen vers eten in de bungalow, slechts een paar bevroren artikelen, voornamelijk eten in blik, dus maakte hij een blik Dinty Moore-stoofvlees open en at dat ook koud, zo snel dat hij er bijna in stikte.

Hij kauwde het vlees met iets dat leek op maniakale vreugde, haalde een vreemd intens plezier uit het kauwen en vermalen van het vlees tussen zijn tanden. Het was een genot dat in niets leek op wat hij ooit eerder had ervaren – rudimentair, woest – en hij raakte er net zozeer verrukt als bang door.

Hoewel het stoofvlees al gaar was en alleen maar opgewarmd hoefde te worden, en hoewel het vol specerijen en conserveringsmiddelen zat, kon Eric de sporen bloed ruiken die nog in het vlees zaten. Hoewel de hoeveelheid bloed minuscuul en grondig gekookt was, nam Eric het niet alleen waar als een vaag aroma, maar als een sterke, bijna overweldigende geur, een opwindende en uiterst verrukkelijke organische wierook waardoor hij huiverde van verrukking. Hij haalde diep adem en raakte duizelig door de geur van bloed, en op zijn tong was het als ambrozijn.

Toen hij klaar was met de koude vleesschotel, wat slechts een paar minuten duurde, maakte hij een blik chili open en at die zelfs nog sneller, daarna weer een blik soep, deze keer vermicelli-kippensoep en ten slotte ging de scherpe rand van zijn honger af. Hij draaide het deksel van een pot pindakaas, schepte er iets met zijn vingers uit en at het. Hij vond het niet zo lekker als het vlees, maar hij wist dat het goed voor hem was, rijk aan voedingsmiddelen die zijn op hol geslagen metabolisme nodig had. Hij at nog meer, at bijna de hele pot leeg, gooide die toen weg en bleef een tijdje, snakkend naar adem en uitgeput van het eten, staan.

Het vreemde, pijnloze vuur bleef in hem branden, maar de honger was aanzienlijk afgenomen.

Uit zijn ooghoek zag hij zijn oom Barry op een stoel bij de kleine keukentafel naar hem zitten grijnzen. Deze keer negeerde Eric de geest niet, maar draaide zich naar hem om, deed een paar stappen naar hem toe en zei: ‘Wat moet je hier, schoft?’ Zijn stem klonk knarsend, helemaal niet zoals hij vroeger had geklonken. ‘Waarom grijns je, vuile smeerlap? Sodemieter hiervandaan.’

Oom Barry begon werkelijk te verdwijnen, hoewel dat niet verrassend was. Hij was slechts een illusie, voortgekomen uit gedegenereerde hersencellen.

Onwerkelijke vlammen die teerden op schaduwen dansten in de duisternis achter de kelderdeur die Eric duidelijk had opengelaten toen hij weer naar boven was gekomen met het Wildcard-dossier. Hij keek naar de schaduwvuren. Zoals eerder voelde hij een geheim wenken en hij was bang. Maar aangemoedigd door zijn geslaagde poging de schim van Barry Hampstead weg te sturen, wilde hij naar de flikkerende rode en zilverkleurige vlammen lopen, met de gedachte om ze of weg te sturen of om minstens te zien wat erachter zat.

Toen herinnerde hij zich de leunstoel in de woonkamer, het raam, de uitkijkpost die hij had ingenomen. Hij was afgeleid door die belangrijke taak door een keten van gebeurtenissen: de ongewoon wrede hoofdpijn, de veranderingen die hij in zijn gezicht had gevoeld, de macabere weerspiegeling in de spiegel, het Wildcard-dossier, zijn plotselinge razende honger, de verschijning van oom Barry en nu de valse vuren achter de kelderdeur. Hij kon zich niet lange tijd op een ding concentreren en hij schreeuwde het uit van frustratie door dit nieuwe bewijs van het slechte functioneren van zijn geest.

Hij liep terug door de keuken, schopte een leeg blik van Dinty Moore-stoofvlees en een paar soepblikken opzij, en ging naar de woonkamer en zijn verlaten uitkijkpost.

Rieieie, rieieie, rieieie... Het eentonige lied van de cicaden, monotoon voor het menselijke oor maar hoogstwaarschijnlijk rijk aan betekenis voor andere insecten, klonk schril en hol door het hoge bos.

Ben stond naast de huurwagen, hield een waakzaam oog op het bos om hen heen, en stak vier extra patronen voor het jachtgeweer en acht extra patronen voor de Combat Magnum in de zakken van zijn spijkerbroek.

Rachael maakte haar tas leeg en vulde die met drie dozen munitie, een voor elk wapen. Dat was zeker een overdreven voorraad, maar Ben stelde niet voor dat ze minder mee zou nemen.

Hij droeg het jachtgeweer onder een arm. Bij het minste onraad kon hij het in een fractie van een seconde omhoogbrengen en afvuren.

Rachael had de .32 en de Combat Magnum bij zich, een in elke hand. Ze wilde dat Ben zowel de Remington als de .357 bij zich hield, maar hij kon ze niet allebei tegelijk efficiënt genoeg hanteren en gaf de voorkeur aan het geweer.

Ze gingen het kreupelhout in, net ver genoeg om langs het hek met het hangslot te komen, en kwamen aan de andere kant weer op de aarden weg.

Voor hen uit klom de weg onder een baldakijn van dennentakken, geflankeerd door met stenen afgezette afvoergreppels die begroeid waren met dood droog onkruid dat tijdens het regenseizoen was opgekomen en tijdens de droge lente en zomer was verdord. Ongeveer tweehonderd meter boven hen maakte het pad een scherpe bocht naar rechts en verdween. Volgens Sarah Kiel leidde het pad na de bocht in een rechte lijn direct naar de bungalow die op ongeveer nog eens tweehonderd meter van dat punt lag.

‘Denk je dat het veilig is om gewoon zo over het pad naderbij te komen?’ fluisterde Rachael, hoewel ze nog zo ver van de bungalow af waren dat hun gewone spreekstem Eric onmogelijk kon bereiken.

Ben merkte dat hij ook fluisterde: ‘Het is goed, in ieder geval tot we de bocht bereiken. Zolang we hem niet kunnen zien, kan hij ons ook niet zien.’

Ze bleef bezorgd kijken.

Hij zei: ‘Als hij daar zelfs maar is.’

‘Hij is daar,’ zei ze.

‘Misschien.’

‘Hij zit daar,’ hield ze vol terwijl ze naar vage bandensporen wees in de dunne laag stof die over de hard samengepakte aarden weg lag.

Ben knikte. Hij had hetzelfde gezien.

‘Te wachten,’ zei Rachael.

‘Hoeft niet.’

‘Te wachten.’

‘Misschien is hij aan het herstellen.’

‘Nee.’

‘Gevloerd.’

‘Nee. Hij is klaar voor ons.’

Ze had waarschijnlijk daarin ook gelijk. Hij voelde hetzelfde als zij: aankomende narigheid.

Hoewel ze in de schaduwen van de bomen stonden was het bijna onzichtbare litteken langs haar kaak waar Eric haar ooit had geraakt met een gebroken glas, vreemd genoeg zichtbaar, zichtbaarder dan het gewoonlijk was bij normaal licht. Het leek voor Ben zelfs zacht te gloeien, alsof het litteken reageerde op de nabijheid van degene die het veroorzaakt had, zo ongeveer op de manier waarop reumatische gewrichten een mens waarschuwen voor een naderende regenbui. Verbeelding natuurlijk. Het litteken was nu niet opvallender dan het een uur geleden was geweest. De illusie dat het opviel was slechts een aanwijzing hoezeer hij bang was haar kwijt te raken.

In de auto, tijdens de rit van het meer naar boven, had hij zijn best gedaan haar te overreden achter te blijven en hem alleen Eric te laten aanpakken. Ze was tegen dat idee geweest; waarschijnlijk omdat ze net zo bang was Ben kwijt te raken als hij was om haar kwijt te raken.

Ze begonnen over het pad te lopen.

Ben keek onder het lopen nerveus naar links en naar rechts omdat hij zich er ongemakkelijk van bewust was dat de zwaar beboste berghelling, zelfs in de middag nog duister, aan beide zijden heel dichtbij talloze schuilplaatsen bood, dus plaatsen voor een mogelijke hinderlaag.

De lucht was zwaar van de geur van het sap van naaldbomen, de frisse en aantrekkelijke geur van droge dennennaalden en de zwaardere geur van rottend dood hout.

Rieieie, rieieie, rieieie...

Hij was weer in de leunstoel gaan zitten met een verrekijker waarvan hij zich had herinnerd dat die in de kast in de slaapkamer lag. Slechts een paar minuten nadat hij bij het raam was gaan zitten, voordat zijn slecht werkende hersenprocessen zich weer op een nieuwe koers zouden zetten, zag hij tweehonderd meter verderop beweging, bij de scherpe bocht beneden in de weg. Hij speelde met de scherpstelling, haalde het tafereel duidelijker naar voren, en hij zag, ondanks de diepte van de schaduwen op die plaats bij de weg, twee mensen precies uitgetekend: Rachael en die schoft met wie ze het bed deelde, Shadway.

Hij had niet geweten wie hij moest verwachten – buiten Seitz, Knowls en de mensen van Geneplan – maar hij had zeker niet Rachael en Shadway verwacht. Hij was ontzet en kon zich niet voorstellen hoe zij achter dit huis was gekomen, hoewel hij wist dat het antwoord voor hem heel duidelijk zou zijn als zijn geest normaal zou functioneren.

Ze zaten ineengedoken in de berm langs de weg, en waren tamelijk goed verborgen. Maar ze moesten iets van zichzelf laten zien om zelf een goede blik op de bungalow te krijgen en dat beetje dat ze lieten zien, was voor Eric voldoende om hen te identificeren in het versterkte veld van de verrekijker.

Het zien van Rachael maakte hem woedend, want ze had hem afgewezen, de enige vrouw in zijn volwassen leven die hem afgewezen had – het kreng, het ondankbare, vuile kreng! – en ze had het geld ook haar rug toegekeerd. Nog erger zelfs: in het ziekmakende moeras van zijn verwarde geest, was zij verantwoordelijk voor zijn dood, had zij hem feitelijk gedood door hem zo kwaad te maken dat hij afgeleid werd en Main Street op was gerend en op de baan van de vrachtwagen was gekomen. Hij zou kunnen geloven dat ze daadwerkelijk zijn dood had opgezet teneinde zijn hele fortuin te erven waarvan ze had beweerd dat het niet haar bedoeling was. Ja, natuurlijk, waarom niet? En nu was ze daar met haar minnaar, met de man met wie zij achter zijn rug had geneukt en ze was duidelijk gekomen om de klus af te maken waar de vuilniswagen mee was begonnen.

Ze trokken zich terug achter de bocht, maar een paar ogenblikken later zag hij beweging in het kreupelhout links van de weg, en ving een glimp van hen op terwijl ze het bos in gingen. Ze zouden met een voorzichtige, omtrekkende beweging naderbij komen.

Eric liet zijn verrekijker vallen en duwde zich op uit de leunstoel, bleef zwaaiend staan, gegrepen door een woede die zo enorm was dat hij het gevoel kreeg erdoor verpletterd te worden. Stalen banden trokken strak rond zijn borst en even kon hij geen adem halen. Toen braken de banden en hij haalde enorme hoeveelheden lucht zijn longen binnen. Hij zei: ‘O, Rachael, Rachael,’ met een stem die klonk alsof hij uit de hel weerkaatst werd. Het geluid beviel hem, dus hij zei haar naam weer: ‘Rachael, Rachael...’

Van de vloer naast de stoel pakte hij de bijl op.

Hij besefte dat hij niet tegelijk de bijl en de twee messen kon gebruiken, dus hij koos voor het uitbeenmes en liet het andere mes liggen.

Hij zou achterom naar buiten gaan. Een bocht maken. Hen besluipen door het bos. Hij had de vaardigheid ervoor. Hij had het gevoel alsof hij geboren was om te besluipen en te vermoorden.

Terwijl hij zich door de woonkamer naar de keuken haastte, zag Eric een beeld van zichzelf in zijn geestesoog: hij plantte het mes diep in haar ingewanden, rukte het vervolgens omhoog en haalde haar platte jonge buik open. Hij liet een schril geluid van gretigheid horen en viel bijna over de lege soep- en etensblikken in zijn haast om de achterdeur te bereiken. Hij zou haar opensnijden, haar opensnijden, opensnijden. En als ze op de grond viel met het mes in haar buik, zou hij haar te pakken nemen met de bijl, eerst de stompe kant ervan gebruiken, haar botten versplinteren, haar armen en benen breken, en daarna zou hij het wonderbaarlijke glanzende gereedschap in zijn handen omdraaien – zijn vreemde en machtige nieuwe handen! – en de scherpe kant gebruiken.

Tegen de tijd dat hij de achterdeur bereikte, die openrukte en het huis uit ging, was hij in de greep van die reptielachtige woede die hij nog maar kort geleden zo gevreesd had, een koele en berekenende woede, opgeroepen uit de genetische herinneringen van onmenselijke voorouders. Terwijl hij zich ten slotte had overgegeven aan die oerwoede, was hij verrast te ontdekken dat het goed voelde.

22

Wachten op De Stone

Jerry Peake had staande kunnen slapen want hij was al de hele nacht wakker. Maar om Anson Sharp vernederd te zien worden had hem meer nieuwe energie gegeven dan acht uur tussen de lakens had kunnen doen. Hij voelde zich fantastisch.

Hij stond met Sharp in de gang van het ziekenhuis voor de kamer waar Sarah Kiel lag en wachtte tot Felsen Kiel naar buiten kwam en hun vertelde wat ze wilden weten. Peake had ontzettend veel moeite om niet in lachen uit te barsten door het wrokkige gekanker van zijn baas op de boer uit Kansas.

‘Als het niet zo’n ongeletterde strontboer was, zou ik hem zo hard aangepakt hebben dat zijn tanden de volgende kerst nog los in zijn mond zaten,’ zei Sharp. ‘Maar wat heeft het voor zin, hè? Hij is gewoon een koppige boerenkinkel uit Kansas die niet beter weet. Je kunt net zo goed tegen een lantaarnpaal lullen, Peake. Het heeft geen enkele zin kwaad te worden op een lantaarnpaal.’

‘Nee,’ zei Peake.

Terwijl hij voor de gesloten deur van Sarah heen en weer liep en woedend naar passerende verpleegsters in de gang keek, zei Sharp: ‘Weet je, die boerenfamilies daar op die vlakten, die worden een beetje raar omdat ze te veel onder mekaar fokken, neef met nicht en zo, zodat ze elke generatie stommer worden. Maar niet alleen stom, Peake, die inteelt maakt ze net zo koppig als ezels.’

‘Meneer Kiel lijkt me inderdaad wel koppig,’ zei Peake.

‘Gewoon een achterlijke strontboer, dus wat heeft het voor zin om hem een schop onder zijn reet te geven? Hij zal het trouwens toch niet begrijpen.’

Peake kon zich geen antwoord permitteren. Hij had bijna bovenmenselijke kracht nodig om een grijns van zijn gezicht weg te houden.

Een keer of zes, acht in het halfuur erna zei Sharp: ‘Bovendien zal het sneller gaan als hij de informatie van het meisje loskrijgt. Zij is zelf al geen licht, een junkiehoer die waarschijnlijk zo vaak een druiper en een sjanker heeft gehad dat haar hersenen op havermout lijken. Ik had gedacht dat het ons uren zou kosten om iets uit haar los te krijgen. Maar toen die strontboer binnenkwam hoorde ik het meisje “papa” zeggen met dat intens gelukkige stemmetje dat ik wist dat hij sneller dan wij wat we willen weten uit haar los zou krijgen. Laat hem het maar voor ons doen, dacht ik.’

Jerry Peake verwonderde zich over het gemak waarmee de onderdirecteur probeerde Peakes waarneming van wat er werkelijk was gebeurd in Sarahs kamer in zijn voordeel om te draaien. Aan de andere kant geloofde Sharp misschien wel dat hij geen stapje terug had gedaan en handig De Stone had gemanipuleerd zodat die zijn uiterste best zou doen. Hij was gestoord genoeg om zijn eigen leugens te geloven.

Een keer legde Sharp een hand op Peakes schouder, niet op een kameraadschappelijke manier, maar om zeker te zijn van de aandacht van zijn ondergeschikte. ‘Luister, Peake, krijg niet het verkeerde idee door hoe ik dat hoertje heb aangepakt. De smerige taal die ik gebruikte, de bedreigingen, dat beetje pijn dat ik haar heb gedaan toen ik in haar hand kneep... de manier waarop ik haar heb aangeraakt... betekende helemaal niets. Gewoon een techniek, weet je. Een goede methode om snel antwoorden te krijgen. Als dit geen nationale veiligheidscrisis was, zou ik dat allemaal nooit geprobeerd hebben. Maar soms, in speciale situaties zoals deze, moeten we dingen voor ons land doen die wij en ons land gewoonlijk niet goed zouden keuren. Begrijpen we elkaar?’

‘Ja. Natuurlijk.’ Verrast door zijn eigen vermogen om naïviteit en bewondering te spelen en het nog overtuigend te doen ook, zei Peake: ‘Het verbaast me dat u zich zorgen maakt dat ik het verkeerd zou begrijpen. Ik zou zelf nooit aan zo’n aanpak gedacht hebben. Maar op het moment dat u met haar bezig was... nou, ik wist wat u aan het doen was, en ik bewonderde uw manier van ondervragen. Ik zie deze zaak als een kans. Ik bedoel, de kans om met u te werken, wat me heel erg leerzaam leek, wat het ook is... zelfs nog leerzamer dan ik had gehoopt.’

Een ogenblik bleven Sharps bikkelharde groene ogen met duidelijke achterdocht op Peake gericht. Toen besloot de onderdirecteur hem op zijn woord te geloven, want hij ontspande een beetje en zei: ‘Goed, ik ben blij dat je er zo over denkt, Peake. Dit is soms smerig werk. Je kunt zelfs zo nu en dan een vies gevoel krijgen over wat je moet doen, maar het is voor het land, en dat moeten we altijd in gedachten houden.’

‘Jawel. Ik hou dat altijd in gedachten.’

Sharp knikte en begon weer knorrig heen en weer te lopen.

Maar Peake wist dat Sharp ervan had genoten Sarah Kiel te intimideren en pijn te doen en er immens van had genoten haar te betasten. Hij wist dat Sharp een sadist en een pedofiel was, want die duistere aspecten van zijn baas waren duidelijk naar de oppervlakte gekomen in die ziekenhuiskamer. Wat voor leugens Sharp hem ook allemaal zou vertellen, Peake zou nooit vergeten wat hij had gezien. Door die dingen over de onderdirecteur te weten, had Peake een enorm voordeel gekregen; hoewel hij, tot dusver, absoluut geen enkel idee had hoe hij het geleerde in zijn voordeel kon omzetten.

Hij was er ook achter gekomen dat Sharp in wezen een lafaard was. Ondanks zijn harde aanpak en indrukwekkende fysieke verschijning zou de onderdirecteur terugkrabbelen bij een confrontatie, zelfs met een kleinere man als De Stone, zolang de kleinere man hem bevocht met overtuiging. Sharp had geen schuldgevoelens ten aanzien van geweld en zou erop teruggrijpen als hij dacht dat hij volledig gedekt werd door zijn overheidsfunctie of als zijn tegenstander maar zwak genoeg en onbedreigend was, maar hij zou terugkrabbelen op het moment dat hij geloofde ook maar enige kans te lopen zichzelf pijn te doen. Door die kennis had Peake nog een enorm voordeel gekregen, maar zag ook nog geen enkele manier dat te gebruiken.

Desalniettemin vertrouwde hij erop dat hij uiteindelijk zou weten hoe hij het geleerde kon toepassen. Een weloverwogen, eerlijk en doeltreffend gebruik van dergelijke inzichten was precies datgene wat een legende typeerde.

Sharp, onbewust dat hij Peake twee scherpe messen had gegeven, beende heen en weer als een ongeduldige bevelhebber.

De Stone had geëist een halfuur alleen te zijn met zijn dochter. Toen er dertig minuten voorbij waren, begon Sharp steeds vaker op zijn horloge te kijken.

Na vijfendertig minuten liep hij zwaar naar de deur, legde een hand ertegen, begon naar binnen te drukken, aarzelde en draaide zich om. ‘Verrek, geef hem nog een paar minuten. Het zal wel niet zo makkelijk zijn om iets samenhangends uit dat doorgeflipte hoertje te krijgen.’

Peake mompelde instemmend.

De blik die Sharp op de gesloten deur wierp, werd met het moment moorddadiger. Uiteindelijk, veertig minuten nadat ze op aandringen van De Stone de kamer hadden verlaten, probeerde Sharp zijn angst voor een confrontatie met de boer te maskeren door te zeggen: ‘Ik moet nog een paar belangrijke telefoontjes plegen. Ik ben bij de publiekstelefoons in de hal.’

‘Jawel.’

Sharp wilde weglopen, keek toen om. ‘Als die strontboer naar buiten komt, zal hij op me moeten wachten, hoelang het ook duurt, en het kan me geen moer schelen of hij daar boos om wordt.’

‘Jawel, meneer.’

‘Het kan geen kwaad, als hij een tijdje moet wachten,’ zei Sharp en beende weg, hoofd geheven, terwijl hij zijn brede schouders bewoog, en eruitzag als een heel belangrijk man, duidelijk ervan overtuigd dat zijn waardigheid intact was gebleven.

Jerry Peake leunde tegen de muur van de gang en keek naar de verpleegsters die langsliepen, lachte als ze er leuk uitzagen en knoopte wat flirterige gesprekjes met ze aan als ze het niet te druk hadden.

Sharp bleef twintig minuten weg en gaf De Stone een vol uur met Sarah, maar toen hij terugkwam van zijn belangrijke – waarschijnlijk niet bestaande – telefoontjes, was De Stone nog steeds niet verschenen. Zelfs een lafaard kon uit zijn vel springen als hij maar lang genoeg getreiterd werd en Sharp was woedend.

‘Die gore boerenheikneuter. Die kan niet zomaar stinkend naar de varkensstront hier mijn onderzoek komen verkloten.’

Hij draaide zich om van Peake en liep naar Sarahs kamer.

Voor Sharp twee stappen had gedaan kwam De Stone naar buiten.

Peake had zich afgevraagd of Felsen Kiel er bij een tweede ontmoeting net zo indrukwekkend uit zou zien als hij had gedaan toen hij zijn dramatische entree in Sarahs kamer had gemaakt en Anson Sharp had gestoord in zijn molesterende praktijken. Tot Peakes grote tevredenheid was De Stone zelfs nog indrukwekkender dan hij bij de eerste gelegenheid was geweest. Dat sterke, getekende, verweerde gezicht. Die te grote handen met de door het werk knoestig geworden knokkels. Een air van onverstoorbare beheerstheid en oprechtheid. Peake keek toe met een soort ontzag toen de man de gang overstak alsof hij een stuk graniet was dat tot leven was gekomen.

‘Heren, het spijt me dat ik u heb laten wachten. Maar ik weet zeker dat u zult begrijpen dat mijn dochter en ik veel in te halen hadden.’

‘En net zoals jij moet begrijpen dat dit een dringende zaak van nationale veiligheid is,’ zei Sharp hoewel rustiger dan hij ervoor gesproken had.

Onaangedaan zei De Stone: ‘Volgens mijn dochter wilt u weten of zij misschien enig idee heeft waar die man die Leben heet, zich schuilhoudt.’

‘Precies,’ zei Sharp strak.

‘Ze zei iets over dat hij een levende dode was, wat ik bij haar niet helemaal kan plaatsen, maar misschien komt het alleen maar door de medicijnen dat ze zoiets zei. Denkt u niet?’

‘Alleen maar de medicijnen,’ zei Sharp.

‘Nou, ze weet een bepaalde plek waar hij misschien is,’ zei De Stone. ‘Die man heeft een berghuis boven Lake Arrowhead, zegt ze. Het is een soort geheime schuilplaats voor hem.’ Hij haalde een opgevouwen vel papier uit de zak van zijn hemd. ‘Ik heb de route opgeschreven.’ Hij gaf het papier aan Peake. Aan Peake, niet aan Sharp.

Peake wierp een blik op het precieze, duidelijke handschrift van De Stone, gaf het papier vervolgens aan Sharp.

‘Weet u,’ zei De Stone, ‘mijn Sarah was een goed meisje tot drie jaar geleden, een prima dochter in elk opzicht. Toen kwam ze in de ban van een ziek mens dat haar aan de drugs bracht, vreemde gedachten in haar hoofd plantte. Ze was toen pas dertien, gevoelig voor indrukken, kwetsbaar, makkelijk te pakken.’

‘Mister Kiel, we hebben geen tijd...’

De Stone deed alsof hij Sharp niet hoorde, ook al keek hij hem recht aan. ‘Mijn vrouw en ik deden ons uiterste best om erachter te komen wie haar zo begoocheld had, dachten dat het een ouder joch van school was, maar we hebben hem nooit kunnen thuisbrengen. Toen op een dag, een jaar nadat de ellende ons huis was binnengekomen, verdween Sarah ineens, liep weg naar Californië om het goede leven te leren kennen. Dat schreef ze in het briefje aan ons, zei dat ze het goede leven wilde kennen en dat wij ouderwetse plattelanders waren die niets van de wereld begrepen, zei dat we vol rare ideeën zaten. Zoals eerlijkheid, eenvoud en zelfrespect, denk ik. Tegenwoordig vinden een heleboel mensen dat rare ideeën.’

‘Mister Kiel...’

‘Hoe dan ook,’ vervolgde De Stone, ‘niet lang daarna kwam ik er uiteindelijk achter wie haar op het slechte pad had gebracht. Een leraar. Kunt u zich dat voorstellen? Een leraar, een man die respectabel hoort te zijn. Een nieuwe jonge geschiedenisleraar. Ik eiste van de schoolraad een onderzoek tegen hem. De meeste andere leraren kozen zijn kant om elk onderzoek tegen te werken omdat tegenwoordig veel van hen lijken te denken dat we alleen maar onze mond moeten houden en hun salaris moeten betalen welke troep ze ook allemaal in de hoofden van onze kinderen willen pompen. Twee derde van de leraren...’

‘Mr. Kiel,’ zei Sharp met meer overtuiging, ‘dit interesseert ons allemaal niet en we...’

‘O, het zal u zeker interesseren als u het hele verhaal hoort,’ zei De Stone. ‘Dat kan ik u verzekeren.’

Peake wist dat De Stone niet het soort man was dat onzin verkocht, wist dat dit alles een bedoeling had en hij stond te popelen om te horen waar dit zou eindigen.

‘Zoals ik dus zei,’ vervolgde De Stone, ‘waren twee derde van de leraren en de helft van de stad tegen me, alsof ik de lastpost was. Maar uiteindelijk werd er erger spul over die leraar bekend, erger dan het kopen en verkopen van drugs aan een paar leerlingen en tegen de tijd dat het voorbij was, waren ze blij dat ze hem konden lozen. Toen, de dag nadat hij ontslagen was, verscheen hij op de boerderij en wilde me persoonlijk grijpen. Hij was behoorlijk groot, maar was toen ook onder invloed van iets, wat je marihuana of wiet noemt of misschien wel sterker gif en het was niet zo moeilijk om hem aan te pakken. Het spijt me te zeggen dat ik zijn beide armen heb gebroken, wat mijn bedoeling niet helemaal was.’

Jezus, dacht Peake.

‘Maar zelfs toen was het nog niet voorbij, want het bleek dat hij een oom had die president was van de grootste bank van onze county, dezelfde bank die mijn boerderijleningen doet. Goed, elke man die zijn persoonlijke wrok laat meetellen in zijn zakelijk oordeel, is een idioot, maar die bankmeneer was een idioot want hij probeerde me iets te flikken om me een lesje te leren, probeerde een van de clausules in mijn grootste lening opnieuw te interpreteren in de hoop dat ik te laat zou zijn met betalen en mijn land kwijt zou raken. Mijn vrouw en ik hebben een jaar lang teruggevochten, een aanklacht ingediend en alles en net vorige week moest de bank het opgeven en buiten de rechtbank om een regeling met ons treffen op de aanklacht die voldoende was om de helft van mijn leningen af te betalen.’

De Stone was klaar met zijn verhaal en Peake begreep de bedoeling, maar Sharp zei ongeduldig: ‘Nou? Ik begrijp nog steeds niet wat dit met mij te maken heeft.’

‘O, ik denk het wel,’ zei De Stone rustig en de ogen die hij op Sharp richtte waren zo intens dat de onderdirecteur ineenkromp.

Sharp keek naar de aanwijzingen op het velletje papier, las die, schraapte zijn keel en keek op. ‘Dit is alles wat we nodig hebben. Ik denk niet dat we verder nog met jou of je dochter hoeven te praten.’

‘Ik ben zeker opgelucht dat te horen,’ zei De Stone. ‘We gaan morgen terug naar Kansas en ik zou het niet leuk vinden te denken dat dit ons daarheen volgt.’

Toen glimlachte De Stone. Tegen Peake, niet tegen Sharp.

De onderdirecteur draaide zich scherp om en beende weg door de gang. Peake beantwoordde de glimlach van De Stone en volgde vervolgens zijn baas.

23

In de duisternis van het bos

Rieieie, rieieie, rieieie, rieieie... In het begin vond Rachael het stoomfluitachtige geroep van de cicaden prettig omdat het deed denken aan schoolreisjes naar natuurparken toen ze klein was, aan vakantiepicknicks en aan het kamperen dat ze had gedaan toen ze studeerde. Maar ze raakte snel geïrriteerd door het doordringende geluid. Het kreupelhout noch de zware dennen verminderden het lawaai. Elke molecule droge lucht leek mee te trillen met dat raspende geluid en al snel begonnen haar tanden en botten ook mee te trillen.

Haar reactie was voor een deel het gevolg van Benny’s plotselinge overtuiging dat hij iets in het kreupelhout in de buurt had gehoord dat geen deel uitmaakte van de gewone achtergrondgeluiden van een bos. In stilte vervloekte ze de insecten en wenste dat ze stil waren zodat ze elk onnatuurlijk geluid kon horen... zoals het knappen van twijgen en onderhout dat ritselde door het voorbijkomen van iets dat meer substantie had dan de wind.

De Combat Magnum zat in haar tas en ze hield alleen het .32-pistool in haar hand. Ze had gemerkt dat ze een hand nodig had om de grotere grashalmen opzij te duwen en om bruikbare takken vast te grijpen die haar over steilere of verraderlijker delen van de grond heen hielpen. Ze overwoog de .357 uit haar tas te halen, maar het geluid van de rits zou hun locatie verraden aan iedereen die misschien naar hen op zoek was.

Iedereen. Dat was een laffe uitvlucht. Natuurlijk was er maar een die er hier naar hen op zoek kon zijn. Eric.

Zij en Benny waren recht richting het zuiden langs de bergwand gegaan en vingen heel even blikken op van de bungalow op de helling, een paar honderd meter boven hen, terwijl ze zorgvuldig bomen, struikgewas en rotsformaties tussen hen en de grote panoramaramen hielden, die haar deden denken aan enorme, vierkante oogkassen. Toen ze de bungalow ongeveer dertig meter voorbij waren, waren ze in oostelijke richting gegaan, heuvelopwaarts, en het bleek daar zo steil dat ze maar half zo snel vorderden als ze ervoor hadden gedaan. Benny’s bedoeling was een cirkel om de bungalow heen te maken en die van achteren te benaderen. Maar toen ze ongeveer honderd meter hadden geklommen – waarmee ze nog altijd honderd meter onder en dertig meter opzij van de bungalow waren – hoorde Benny iets, bleef staan, drukte zich tegen de beschermende dekking van de stam van een spar die een diameter van anderhalve meter had, hield zijn hoofd schuin en bracht zijn jachtgeweer omhoog.

Rieieie, rieieie, rieieie...

Naast het onophoudelijke koor van de cicaden – die niet tot zwijgen gebracht waren door hun aanwezigheid en daardoor niet tot zwijgen zouden worden gebracht om de aanwezigheid van iemand anders te verraden – werkte de luidruchtige wind op hun zenuwen. De bries die was opgestoken toen ze uit de winkel met sportartikelen bij het meer waren gekomen, nog geen drie kwartier geleden, was duidelijk sterker geworden. Niet veel ervan bereikte helemaal de beschutte bodem van het bos, nauwelijks meer dan een zachte ademzucht. Maar de bovenste regionen van de massieve bomen bewogen onophoudelijk mee en een hol klagend gekreun klonk van boven neer als de wind door de openingen van de hoogste takken waaide.

Rachael bleef dicht bij Benny en drukte zich tegen de stam van de spar. De ruwe bast prikte zelfs door haar blouse heen.

Ze had het gevoel alsof ze daar minstens een kwartier verstard hadden gestaan, terwijl ze hun oren gespitst hielden en gespannen in het bos tuurden, hoewel ze wist dat het minder dan een minuut moest zijn geweest. Toen begon Benny weer voorzichtig tegen de heuvel op te lopen, iets naar rechts buigend om een ondiepe geul te volgen waarin bijna geen struikgewas was. Ze bleef dicht achter hem. Dun bruin gras, knisperend als papier, streek licht langs hun benen. Ze moesten oppassen niet op een paar losse stenen te stappen die daar door het water van de gesmolten sneeuw in de afgelopen lente waren neergelegd, maar ze schoten iets beter op dan ze buiten de geul hadden gedaan.

De wanden van struikgewas opzij vormden het enige minpunt van hun gemakkelijker begaanbare nieuwe weg. De begroeiing was dik, soms droog en bruin, soms donkergroen, en het drukte aan beide kanten van de ondiepe geul naar voren met slechts een paar wijd uit elkaar liggende openingen waardoor Benny en Rachael in het bos erachter konden kijken. Ze verwachtte half dat Eric door de struiken op hen af zou komen springen. Ze werd alleen gerustgesteld door de braambossen die op veel plekken in het kreupelhout groeiden en door de gemene doornen die ze op sommige struiken zag zitten, waardoor een mogelijke aanvaller zich misschien wel zou bedenken voor hij vanuit die richting in de aanval ging.

Zou Eric zich echter, omdat hij al uit de dood was teruggekeerd, zorgen maken over zulke kleine obstakels als doornen?

Ze liepen slechts tien of vijftien meter toen Benny weer verstarde, half neerhurkte om een kleiner doelwit te vormen en het jachtgeweer omhoogbracht.

Deze keer hoorde Rachael het ook: een gekletter van losgeraakte kiezelstenen.

Rieieie, rieieie...

Een zacht schrapen als van een leren schoen op steen.

Ze keek naar links en rechts, toen tegen de helling op, daarna naar beneden, maar ze zag geen beweging die met het geluid te maken had.

Een gefluister van iets dat doelbewuster door het kreupelhout bewoog dan de wind.

Niets anders.

Tien seconden gingen voorbij zonder dat er iets gebeurde.

Twintig.

Terwijl Benny de struiken om hen heen afzocht, was er op zijn gezicht niets meer te zien van die bedrieglijke ik-ben-maar-een-gewone-alledaagse-makelaar blik. Zijn knappe, maar niet opmerkelijke gezicht bood een schokkende aanblik: de hevigheid van zijn concentratie bracht een nieuwe scherpte op zijn voorhoofd, jukbeenderen en kaken; een instinctief gevoel van gevaar en een dierlijke vastberadenheid te overleven waren duidelijk merkbaar in zijn iets samengeknepen ogen, zijn uitstaande neusvleugels en in de manier waarop zijn lippen naar achteren waren getrokken tot een humorloze, dierlijke grijns. Hij was gespannen als een veer, zich direct bewust van elke nuance van het bos en alleen al als ze naar hem keek, wist Rachael dat hij razendsnelle reflexen had. Dit was het werk waarvoor hij was opgeleid: jagen en gejaagd worden. Zijn bewering dat hij voornamelijk een op het verleden gericht mens was, leek gespeeld of zelfmisleiding, want er bestond geen enkele twijfel dat hij een onnatuurlijke vaardigheid had zich totaal en met heel zijn macht op het heden te richten, wat hij nu deed.

De cicaden.

De wind in het dak van het bos.

Zo nu en dan de triller van een vogel, ver weg.

Niets anders.

Dertig seconden.

In dit bos hoorden zij minstens de jager te zijn, maar plotseling leken zij de prooi en deze omkering van rollen frustreerde Rachael net zo hevig als dat het haar beangstigde. De noodzaak stil te blijven was zenuwslopend, want zij wilde hardop vloeken, naar Eric schreeuwen, hem uitdagen. Ze wilde gillen.

Veertig seconden.

Behoedzaam begonnen Benny en Rachael weer tegen de heuvel op te lopen. Ze liepen om de grote hut heen tot ze de rand van het bos aan de achterkant bereikten, en bij elke stap werden ze in de gaten gehouden; of dachten dat ze in de gaten werden gehouden. Nog zes keer, sinds ze uit de droge greppel waren gekomen en in noordelijke richting door het bos waren getrokken, waren ze blijven staan in een reactie op onnatuurlijke geluiden. Soms was het breken van een twijg of een niet helemaal thuis te brengen schrapend geluid zo dicht bij hen in de buurt dat het leek alsof hun kwelgeest slechts een paar passen van hen vandaan was en gemakkelijk te zien zou zijn, maar toch zagen ze niets.

Ten slotte, twaalf meter achter de hut, net binnen de boomgrens waar ze slechts voor een deel werden afgedekt door purperen schaduwen, kropen ze achter omhoogwijzende blokken graniet die uit de grond omhoogstaken als afgeslepen en een beetje verrotte tanden. Benny fluisterde: ‘Er moeten een heleboel dieren in dit bos zitten. Dat moeten we gehoord hebben.’

‘Wat voor dieren?’ fluisterde ze.

Met een stem die zo zacht was dat Rachael hem nauwelijks kon horen, zei Benny: ‘Eekhoorns, vossen. Zo hoog... misschien een paar wolven. Kan Eric niet geweest zijn. Onmogelijk. Hij heeft die overlevingstechnieken of vechtopleiding niet gehad waardoor je je zo goed en zo lang stil en verborgen kunt houden. Als het Eric was, zouden we hem gezien hebben. Bovendien, als het Eric is geweest en hij is misschien zo gestoord als je denkt, dan zou hij geprobeerd hebben ons ergens onderweg te bespringen.’

‘Dieren,’ zei ze twijfelend.

‘Dieren.’

Met haar rug tegen de granieten tand keek ze naar het bos waar ze doorheen waren gekomen, bestudeerde alle duistere gaten en elke vreemde vorm.

Dieren. Geen afzonderlijke, doelgerichte sluipjager. Gewoon het geluid van diverse dieren van wie ze het pad hadden gekruist. Dieren.

Waarom had ze dan nog steeds het gevoel alsof er iemand daar in het bos naar haar zat te kijken en naar haar verlangde?

‘Dieren,’ zei Benny. Tevreden met die verklaring draaide hij zich om van het bos, kwam uit zijn gehurkte houding omhoog tot hij gebukt stond, tuurde over de met korstmos bespikkelde granietformatie en bestudeerde de achterkant van Erics berghuis.

Rachael was er niet van overtuigd dat de hut de enige bron van gevaar vormde, dus ze kwam overeind, steunde met een heup en een schouder tegen de rots en nam een positie in waardoor ze haar aandacht kon verdelen tussen het rustieke huisje voor hen en het bos achter hen.

Aan de achterkant van het berghuis dat op een brede strook vlak land tussen hellingen stond, was een stuk land van twaalf meter breed schoongemaakt om als achtertuin te dienen en de zon viel over het grootste deel ervan. Er was roggegras geplant, maar dat groeide slechts zo hier en daar omdat de grond vol stenen zat. Bovendien had Eric blijkbaar geen sproeisysteem geïnstalleerd, waardoor die stukjes gras maar een korte tijd groen waren geweest, tussen het smelten van de winterse sneeuw en de verzengende zomerhitte in. Omdat het gras een paar weken geleden dood was gegaan, was het nu afgemaaid tot korte, bruine, stekelige stengels. Maar bloembedden – duidelijk bevloeid door een druppelsysteem – stonden langs de brede gebeitste houten veranda die langs de hele breedte van het huis liep; een overdaad aan gele, oranje, vuurrode, wijnrode, roze, witte en blauwe bloemen die trilden, zwaaiden en deinden in de vlagen van de bries: zinnia’s, geraniums, madeliefjes, chrysanten en andere bloemen.

De hut was een constructie van mes op groef hout en metselspecie, maar het was geen goedkoop, onaantrekkelijk huis. Het leek het resultaat van eersteklas vakwerk; Eric moest veel geld aan het huis hebben uitgegeven. Het stond op een verhoogde fundering van onzichtbaar gemetselde stenen en het had grote openslaande deuren waarvan er twee voor een deel openstonden voor de ventilatie. Een zwart leien dak hield houtvliegen en speelse eekhoorns tegen die vooral aangetrokken werden door losse dakspanen, en er stond zelfs een satellietontvanger op het dak om voor een goede tv-ontvangst te zorgen.

De achterdeur stond zelfs nog wijder open dan de twee openslaande deuren en samen met de helder gekleurde deinende bloemen zou dat het huis een welkome aanblik hebben gegeven. Maar voor Rachael leek de open deur op de gapende opening van een val, die zo wijd openstond om het snuffelende slachtoffer op zoek naar geurig aas te overvallen.

Natuurlijk zouden ze toch naar binnen gaan. Daarom waren ze hier gekomen: om naar binnen te gaan, om Eric te vinden. Maar ze hoefde het niet leuk te vinden.

Nadat hij de hut bestudeerd had, fluisterde Benny: ‘We kunnen het huis niet besluipen; er is geen dekking. We kunnen dus maar het beste eropaf rennen en neerhurken bij de balustrade van de veranda.’

‘Goed.’

‘Waarschijnlijk is het het slimste als jij hier wacht, mij eerst laat gaan om te kijken of hij misschien een wapen heeft en op mij begint te schieten. Als er niet geschoten wordt, kun je achter me aan komen.’

‘Moet ik hier alleen blijven?’

‘Ik ben niet ver weg.’

‘Zelfs drie meter is te ver.’

‘En we zijn maar een minuut uit elkaar.’

‘Dat is voor mij precies zestig tellen te lang om hier alleen te blijven,’ zei ze terwijl ze achterom naar het bos keek waar elke diepe plas schaduw en elke onherkenbare vorm dichterbij gekropen leken te zijn terwijl haar aandacht even afgeleid was. ‘Vergeet het maar. We gaan samen.’

‘Ik dacht al dat je dat zou zeggen.’

Een plotselinge opstekende vlaag warme wind draaide dwarrelend over de tuin en wierp grond op, beroerde de bloemen en bereikte de rand van het bos net genoeg om tegen Rachaels gezicht te slaan.

Benny kroop voorzichtig naar het eind van de granietformatie, het jachtgeweer in beide handen, tuurde om de hoek, en wierp een laatste blik op elk van de achterramen om er zeker van te zijn dat niemand naar buiten keek.

De cicaden waren opgehouden met tjirpen.

Wat betekende die plotselinge stilte?

Voor ze die nieuwe ontwikkeling onder Benny’s aandacht kon brengen, dook hij naar voren, de bescherming van het bos uit. Hij schoot het onregelmatige, dode grasveld over.

Voortgeschoten door het elektriserende gevoel dat er iets moorddadigs door het beschaduwde bos achter haar naderbij kwam – naar haar haar greep, haar wilde grijpen, haar weg wilde sleuren naar de duisternis van het bos – dook Rachael achter Benny aan, langs de stenen, de bomen uit, de zon in. Ze bereikte de veranda aan de achterkant op het moment dat hij naast de trap neerhurkte.

Ademloos bleef ze naast hem staan en keek achterom naar het bos. Er zat niets achter haar aan. Het was nauwelijks te geloven.

Benny sprong snel en lichtvoetig de trap van de veranda op naar de muur naast de open deur waar hij zijn rug tegen het hout drukte en naar beweging in het huis luisterde. Hij hoorde duidelijk niets, want hij trok de hordeur open en liep naar binnen, hield zich laag, het geweer recht naar voren gericht.

Rachael liep achter hem aan een keuken in die groter en beter uitgerust was dan ze had verwacht. Op de tafel stond een bord met de resten van een niet geheel gegeten ontbijt van worst en toost. Soepblikken en een lege pot pindakaas lagen op de vloer.

De kelderdeur stond open. Voorzichtig en stil duwde Benny die dicht en sloot het uitzicht op de trap die afdaalde naar de duisternis erachter.

Zonder dat haar was gezegd wat ze moest doen, pakte Rachael met een hand een keukenstoel, bracht die naar de deur, zette hem schuin onder de knop en klemde hem daar vast zodat ze een doeltreffende barrière creëerde. Ze konden pas de kelder in als ze het woongedeelte van het huis hadden doorzocht; want als Eric in een van de kamers op de begane grond was, zou hij de keuken binnen kunnen glippen als ze de trap afliepen, de deur dicht kunnen doen en hen op kunnen sluiten in de donkere kelder. Omgekeerd zou hij, als hij op de raamloze kelderverdieping was, naar boven kunnen sluipen terwijl ze naar hem zochten, en hen van achteren kunnen besluipen, een mogelijkheid die ze hadden uitgesloten door de deur simpelweg dicht te klemmen.

Ze zag dat Benny blij was door de alertheid die ze had getoond toen ze die stoel onder de deurknop zette. Ze vormden een goed team.

Ze blokkeerde een andere deur die waarschijnlijk toegang gaf tot de garage, en gebruikte daar ook een stoel voor. Als Eric daar zat, kon hij natuurlijk ontsnappen door de grote garagedeur naar boven te laten rollen, maar dat zouden ze horen, waar ze ook in de hut waren, en ze zouden hem precies gelokaliseerd hebben.

Ze bleven een ogenblik in de keuken staan luisteren. Rachael hoorde alleen de windstoten van de bries langs de fijnmazige hor van het open keukenraam zoemen, en door de diepe dakspanen onder het overhangende leien dak zuchten.

Terwijl hij gebukt bleef en snel bewoog, haastte Benny zich door de doorgang tussen keuken en woonkamer, links en rechts kijkend toen hij de drempel overstak. Hij gebaarde naar Rachael dat de weg vrij was en ze kwam achter hem aan.

In de ultramoderne woonkamer stond de voordeur van de hut open, hoewel niet zo wijd als de achterdeur. Een paar honderd losse velletjes papier, twee kleine ringbanden met zwarte plastic kaften en diverse bruine mappen lagen over de vloer verspreid, enkele verfrommeld en gescheurd.

Op de vloer naast een leunstoel bij het grote raam aan de voorkant lag ook een middelgroot gekarteld mes met een scherpe punt. Een paar zonnestralen die door het bos buiten heen waren gedrongen, vielen door het raam naar binnen en een ervan raakte het stalen lemmet, deed het gladde metaal glinsteren, danste speels op het scherp.

Benny staarde bezorgd naar het mes, draaide zich toen naar een van de drie deuren die behalve de doorgang naar de keuken op de woonkamer uitkwamen.

Rachael wilde een paar papieren oppakken om te kijken wat erop stond, maar toen Benny in beweging kwam, volgde ze.

Twee deuren waren dicht, maar de deur waar Benny op af ging, stond een paar centimeter open. Met de loop van het geweer duwde hij hem helemaal open en liep erdoorheen met zijn gewone voorzichtigheid.

Terwijl zij de achterhoede dekte, bleef Rachael in de woonkamer waar ze de open voordeur, de twee gesloten deuren en de poort naar de keuken kon zien, maar waar ze ook een uitzicht had op de kamer waar Benny in was gegaan. Het was een slaapkamer, op dezelfde manier aan puin geslagen als de slaapkamer in het herenhuis in Villa Park en de keuken in het huis in Palm Springs, het bewijs dat Eric hier was geweest en dat hij weer zo’n aanval van krankzinnige woede had gehad.

In de slaapkamer schoof Benny behoedzaam een van de grote van spiegels voorziene deuren van een kast open, keek voorzichtig naar binnen, en vond duidelijk niets van belang. Hij liep door de slaapkamer naar de aangrenzende badkamer waar hij uit Rachaels gezicht verdween.

Ze wierp nerveus een blik op de voordeur, op de veranda erachter, op de doorgang naar de keuken en op elk van de twee gesloten deuren.

Buiten steunde de wind bij vlagen zacht onder het overhangende dak en maakte een laag, gretig jammerend geluid. Het geritsel van de in de wind bewegende bomen dreef door de open voordeur naar binnen.

In de hut werd de diepe stilte zelfs nog dieper. Vreemd genoeg had die stilte hetzelfde effect op Rachael als een crescendo in een symfonie: tijdens de verheviging van de stilte, werd haar spanning groter, raakte ze er meer van overtuigd dat de gebeurtenissen naar een explosief hoogtepunt schoten.

Eric, verdomme, waar ben je? Waar ben je, Eric?

Benny scheen een dreigend lange tijd weg te zijn. Ze stond op het punt paniekerig naar hem te roepen, maar ten slotte verscheen hij weer, ongedeerd, en schudde zijn hoofd om aan te geven dat hij geen teken van Eric of iets anders van belang had gevonden.

Ze ontdekten dat de twee gesloten deuren uitkwamen op weer twee slaapkamers die een tweede badkamer samen deelden, hoewel Eric in geen van de kamers een bed had neergezet. Benny verkende beide kamers, de kasten en de tussenliggende badkamer, terwijl Rachael toekijkend in de woonkamer bleef staan, eerst bij de ene deur en toen bij de andere. Ze zag dat de eerste kamer een werkkamer was met een aantal boekenplanken waar dikke boeken op stonden, een bureau en een computer; de tweede was leeg en werd niet gebruikt.

Toen het duidelijk werd dat Benny Eric ook niet in dat gedeelte van de bungalow zou vinden, bukte Rachael zich en raapte een paar vellen papier van de vloer op – fotokopieën, zag ze – en nam ze snel door. Toen Benny terugkeerde, wist ze wat ze had gevonden en haar hart sloeg woest. ‘Het is het Wildcard-dossier,’ zei ze zacht. ‘Hij moet hier nog een kopie bewaard hebben.’

Ze begon meer verspreid liggende papieren op te rapen, maar Benny hield haar tegen. ‘We moeten eerst Eric vinden,’ fluisterde hij.

Terwijl ze instemmend knikte, liet ze met tegenzin de papieren vallen.

Benny liep naar de voordeur, duwde de knarsende hordeur zo geruisloos mogelijk open en constateerde tevreden dat de veranda met de planken vloer verlaten was. Toen volgde Rachael hem weer naar de keuken.

Ze schoof de schuin staande stoel onder de knop van de kelderdeur weg, trok de deur open en stapte snel achteruit terwijl Benny haar dekte met het jachtgeweer.

Eric kwam niet brullend uit de duisternis.

Terwijl kleine zweetdruppels op zijn voorhoofd glinsterden, liep Benny naar de drempel, vond de schakelaar op de muur naast de trap en knipte de lichten beneden aan.

Rachael zweette ook. En net zoals zeker het geval was bij Benny, werd haar transpiratie niet veroorzaakt door het warme zomerweer.

Het was nog altijd niet raadzaam dat Rachael Benny zou vergezellen naar de raamloze ruimte beneden. Eric was misschien buiten en hield het huis in de gaten, en hij zou op het geschikte moment binnen kunnen glippen; daarna, als ze terugkeerden naar de keuken, zouden ze van bovenaf overvallen kunnen worden als ze halverwege de trap en het meest kwetsbaar waren. Dus ze bleef op de drempel, waar ze langs de keldertrap naar beneden kon kijken en ook een goed uitzicht hield op de hele keuken, inclusief de doorgang naar de woonkamer en de open deur naar de veranda achter.

Benny daalde de houten trap stiller af dan menselijk mogelijk leek, hoewel een beetje geluid onvermijdelijk was: af en toe licht gekraak, een paar schrapende geluiden. Beneden aarzelde hij, ging toen naar links en verdween uit het gezicht. Een ogenblik zag Rachael zijn schaduw op de muur beneden, groot en tot een vreemde vorm getrokken door de hoek van het licht, maar naarmate hij verder de kelder inliep, nam de schaduw af en verdween uiteindelijk samen met hem.

Ze wierp een blik op de gebogen doorgang. Ze zag een deel van de woonkamer die verlaten en stil bleef.

Ertegenover, bij de deur naar de veranda, kleefde een enorme gele vlinder tegen de hor en bewoog zacht met zijn vleugels.

Beneden klonk gekletter, niets dramatisch, alsof Benny ergens tegenaan gelopen was.

Ze keek de trap af. Geen Benny, geen schaduw.

De doorgang. Niets.

De achterdeur. Alleen de vlinder.

Meer geluid beneden, zachter deze keer.

‘Benny?’ zei ze zacht.

Hij gaf geen antwoord. Hij hoorde haar waarschijnlijk niet. Bovendien had ze nauwelijks harder dan fluisterend gesproken.

De poort, de achterdeur...

De trap: nog steeds geen teken van Benny.

‘Benny,’ herhaalde ze, en ze zag toen een schaduw beneden. Een ogenblik draaide haar hart om, omdat de schaduw er zo vreemd uitzag, maar Benny verscheen en begon naar haar toe te klimmen; ze zuchtte van opluchting.

‘Beneden is er niets, behalve een open muurkluis die achter de warmwaterketel zit,’ zei hij toen hij de keuken bereikte. ‘Hij is leeg, dus misschien bewaarde hij daar het dossier dat op de vloer van de woonkamer verspreid ligt.’

Rachael wilde haar pistool neerleggen en haar armen om hem heen slaan om hem stevig te omhelzen en zijn hele gezicht te kussen, alleen maar omdat hij levend uit de kelder teruggekeerd was. Ze wilde hem laten weten hoe gelukkig ze was om hem te zien, maar de garage moest nog verkend worden.

Als bij stilzwijgende afspraak, haalde ze de schuin geplaatste stoel onder de knop vandaan en opende de deur terwijl Benny haar dekte met het jachtgeweer. Weer was er geen teken van Eric.

Benny stond op de drempel, tastte naar de schakelaar en vond die, maar de lichten in de garage waren zwak. Zelfs met een raampje hoog in een muur bleef de ruimte duister. Hij probeerde een andere schakelaar die de grote elektrische deur bediende. Die rolde met veel gezoem, gerammel en geknars omhoog en het heldere, koperkleurige zonlicht spoelde naar binnen.

‘Dat is beter,’ zei Benny terwijl hij de garage in stapte.

Ze volgde hem en zag de zwarte Mercedes 560 SEL, weer een bewijs dat Eric daar was geweest.

De omhoogschuivende deur had wat stof op doen waaien waarvan deeltjes langzaam op het schuin invallende zonlicht dreven. Boven hun hoofd, in de daksparren, waren spinnen druk bezig geweest met het weven van kunstzijde.

Rachael en Benny liepen voorzichtig om de auto heen, keken door de raampjes (zagen de sleuteltjes in het contact hangen) en loerden er zelfs onder. Maar Eric was niet te vinden.

Een goed geoutilleerde werkbank strekte zich uit langs de hele achterkant van de garage. Erboven hing gaatjesboard met pennen waaraan gereedschap hing en elk stuk gereedschap was in een geschilderd omtrek gehangen. Rachael merkte dat er geen bijl in de bijlvorm hing, maar ze dacht niet verder over het ontbrekende stuk gereedschap na omdat ze alleen maar zocht naar plaatsen waar Eric zich kon verschuilen; ze was beslist niet bezig met een inventarisatie.

De garage verschafte geen beschutte plekken die groot genoeg waren voor een man om zich schuil te houden en toen Benny weer sprak, nam hij niet meer de moeite om te fluisteren. ‘Ik begin te denken dat hij hier misschien is geweest en weer is verdwenen.’

‘Maar dat is zijn Mercedes.’

‘Dit is een garage voor twee auto’s, dus misschien had hij hier permanent een auto staan, een jeep of een 4x4 pick-up, om een beetje door deze bergen te toeren. Misschien wist hij dat er een kans bestond dat de federale politie erachter zou komen wat hij met zichzelf had gedaan, en dat die achter hem aan zou komen met een beschrijving van de auto, dus hij is ervandoor gegaan in de jeep, of wat het ook was.’

Rachael staarde naar de zwarte Mercedes die daar stond als een groot slapend beest. Ze keek omhoog naar de spinnenwebben in de daksparren. Ze staarde naar de zonovergoten aarden weg die van de garage wegliep. De stilte van deze verschansing in de bergen leek minder onheilspellend dan hij was geweest bij hun aankomst; zeker niet vredig en sereen, en ook niet verwelkomend; maar op de een of andere manier was het minder bedreigend.

‘Waar zou hij naartoe zijn?’ vroeg ze.

Benny haalde zijn schouders op. ‘Ik weet het niet. Maar als ik het huis grondig doorzoek, vind ik misschien wel iets wat me in de juiste richting zet.’

‘Hebben we wel tijd om te gaan zoeken? Ik bedoel, toen we Sarah Kiel gisteravond in het ziekenhuis achterlieten, wist ik niet dat de overheidsagenten misschien ook op dit spoor zouden zitten. Ik vertelde haar niet te praten over wat er was gebeurd en niemand over deze plek te vertellen. Het ergste dat ik kon bedenken was dat Erics zakelijke partners misschien zouden gaan snuffelen en zouden proberen iets uit haar los te krijgen, en ik dacht dat zij tegen hen haar mond wel zou houden. Maar het zal haar niet lukken de overheid tegen te houden. En als ze gelooft dat wij verraders zijn, zal ze zelfs denken dat ze er goed aan doet hun over dit huis te vertellen. Dus die zullen hier vroeg of laat wel komen.’

‘Mee eens,’ zei Benny terwijl hij peinzend naar de Mercedes keek.

‘Dan hebben we geen tijd om ons zorgen te maken over waar Eric naartoe is. Bovendien ligt daar op de vloer van de woonkamer een kopie van het Wildcard-dossier. We hoeven het alleen maar op te rapen en weg te gaan, en we hebben al het bewijs dat we nodig hebben.’

Hij schudde zijn hoofd. ‘Het is belangrijk om het dossier te hebben, misschien wel cruciaal, maar ik ben er niet zo zeker van of het wel voldoende is.’

Ze liep opgewonden heen en weer, waarbij ze het .32-pistool met de loop op het plafond gericht hield in plaats van op de vloer omdat een per ongeluk afgedrukt schot van de betonnen vloer zou ricocheren. ‘Hoor eens, het hele verhaal staat hier zwart op wit. We geven het gewoon aan de pers...’

‘Om te beginnen,’ zei Benny, ‘denk ik dat het dossier een heleboel uiterst technisch spul bevat... laboratoriumresultaten, formules... en geen journalist zal het begrijpen. Hij zal het naar een vooraanstaand geneticus moeten brengen om het na te laten kijken, en om het om te zetten in begrijpelijke taal.’

‘Nou?’

‘Nou, misschien is die geneticus toch niet goed genoeg of gewoon ouderwets in zijn aanname wat er mogelijk is op zijn terrein en in beide gevallen gelooft hij het hele spul misschien niet; misschien zegt hij wel tegen de journalist dat het oplichterij is, boerenbedrog.’

‘Dat soort tegenslagen kunnen we wel hebben. We kunnen blijven zoeken tot we een geneticus vinden die...’

Benny onderbrak haar en zei: ‘Nog erger: misschien brengt de verslaggever het wel naar een geneticus die zijn eigen onderzoek doet voor de overheid, voor het Pentagon. En is het niet logisch aan te nemen dat federale agenten contact zullen opnemen met veel wetenschappers die zijn gespecialiseerd in recombinant DNA-onderzoek en hen waarschuwen dat mensen van de media misschien wel bepaalde gestolen dossiers van heel geheime aard bij hen zullen brengen voor een analyse van de inhoud?’

‘De federale agenten kunnen niet weten dat dat mijn bedoeling is.’

‘Maar als ze een dossier over jou hebben... en dat hebben ze... dan kennen ze je goed genoeg om te weten dat je dat van plan bent.’

‘Oké, ja,’ gaf ze ongelukkig toe.

‘Dus elke door het Pentagon gesteunde wetenschapper zal zeker graag de overheid willen behagen om zijn eigen dikke toelage te houden en hij zal hen zeker waarschuwen op het moment dat hij zo’n dossier in handen krijgt. Hij zal het zeker niet riskeren zijn toelage kwijt te raken of vervolgd te worden voor het verkwanselen van militaire geheimen, dus op z’n best zal hij de journalist vertellen met zijn verrekte dossier op te hoepelen en hij zal zijn mond houden. Op z’n best. Maar waarschijnlijker zal hij de journalist aan de federale agenten doorspelen en de journalist zal ons aan de agenten geven. Het dossier wordt vernietigd en hoogstwaarschijnlijk wij ook.’

Rachael wilde niet geloven wat hij zei, maar ze wist dat er waarheid in zat.

Buiten in het bos waren de cicaden weer begonnen met tjirpen.

‘Dus wat doen we nu?’ vroeg ze.

Het was duidelijk dat Benny diep had nagedacht over die vraag terwijl ze de kamers van de bungalow hadden doorzocht zonder Eric te vinden, want zijn antwoord was goed voorbereid. ‘Als we Eric en het dossier in ons bezit hebben, staan we veel sterker. We hebben dan niet alleen een stapel cryptische onderzoekspapieren die alleen maar door een handjevol mensen begrepen kunnen worden; maar we hebben dan ook een wandelende dode, een man met ingedeukte schedel en, verrekt, dat is dramatisch genoeg om te garanderen dat werkelijk elke krant of elk televisiestation er een volledig verslag aan zal wijden voordat ze de opinie van een expert over het dossier vragen. Dan zal de overheid of iemand anders geen reden meer hebben om te proberen ons de mond te snoeren. Als Eric eenmaal op het tv-nieuws gezien is, zal zijn foto op de omslag van Times en Newsweek verschijnen en de National Enquierer zal voldoende materiaal hebben voor tien jaar en David Letterman zal elke avond zombiegrappen maken, dus ze winnen er niets mee als ze ons het zwijgen opleggen.’

Hij haalde diep adem en ze kreeg het idee dat hij haar iets voor wilde stellen dat haar helemaal niet zou bevallen.

Toen hij verderging, werd haar idee bevestigd. ‘Goed, zoals ik al zei, moet ik deze plek grondig doorzoeken om te kijken of ik ergens een aanwijzing kan vinden die ons zal vertellen waar Eric naartoe is. Maar de autoriteiten kunnen hier snel zijn. Nu we een kopie van het Wildcard-dossier hebben, kunnen we niet het risico lopen dat het ons afgepakt wordt, dus jij vertrekt met het dossier, terwijl ik...’

‘Je bedoelt dat we uit elkaar gaan?’ zei ze. ‘O, nee.’

‘Het is de enige manier, Rachael. Wij...’

‘Nee.’

De gedachte hem alleen te moeten laten was verkillend.

De gedachte zelf alleen te zijn, was bijna te veel om te dragen en ze besefte met een verschrikkelijke scherpte hoe hecht de relatie tussen hen was geworden in de afgelopen vierentwintig uur.

Ze hield van hem. God, wat hield ze van hem.

Hij richtte zijn vriendelijke, geruststellende bruine ogen op haar. Op een toon die minzaam noch grof commanderend maar toch vol autoriteit en redelijkheid was, een toon die geen tegenspraak duldde – waarschijnlijk de toon die hij had geleerd te gebruiken in Vietnam op crisismomenten met soldaten die in rang onder hem zaten – zei hij: ‘Jij brengt het Wildcard-dossier hiervandaan, laat kopieën maken, stuurt er een paar naar vrienden die ver uit elkaar zitten en verstopt er een paar waar je ze meteen snel kunt pakken. Dan hoeven we ons geen zorgen te maken dat we onze enige kopie kwijtraken of dat die ons afgepakt wordt. We hebben dan een goede verzekering. Ondertussen doorzoek ik hier grondig het huis en kijk wat ik kan vinden. Als ik iets vind dat ons in de richting van Eric brengt, ontmoet ik je op een vooraf afgesproken plek en we gaan samen achter hem aan. Als ik geen aanwijzing naar hem vind, treffen we elkaar en verschuilen we ons samen tot we kunnen beslissen wat we erna zullen doen.’

Ze wilde niet alleen weg en hem hier alleen achterlaten. Eric kon nog in de buurt zitten. Of de federale agenten kwamen. Benny kon, hoe dan ook, gedood worden. Maar zijn argumenten om uit elkaar te gaan, waren overtuigend; verdomme, hij had gelijk.

Toch zei ze: ‘Als ik alleen ga en ik neem de auto, hoe kom jij dan hier weg?’

Hij wierp een blik op zijn horloge, niet omdat hij de tijd wilde weten (dacht ze) maar om de indruk te wekken dat hun tijd begon te dringen. ‘Jij laat de gehuurde Ford voor me achter,’ zei hij. ‘Die moet toch snel geloosd worden, want de politie zal hem wel in de peiling hebben. Jij neemt deze Mercedes en ik neem de Ford net ver genoeg hiervandaan om hem voor iets anders in te ruilen.’

‘Ze zullen ook uitkijken naar de Mercedes.’

‘O, zeker. Maar het opsporingsbevel zal specifiek verwijzen naar een zwarte 560 SEL met dit kentekennummer, gereden door een man die past bij Erics beschrijving. Jij zit achter het stuur, niet Eric, en we ruilen de nummerplaten om met die van een van die auto’s die een eindje verderop onder aan de berg aan de grindweg staan geparkeerd, waardoor het allemaal wel zal lukken.’

‘Ik weet het niet zeker.’

‘Ik wel.’

Terwijl ze haar armen om zichzelf heen sloeg alsof het eerder een dag in november was dan een dag in juni, zei Rachael: ‘Maar waar treffen we elkaar daarna?’

‘Las Vegas,’ zei hij.

Het antwoord deed haar schrikken. ‘Waarom daar?’

‘Zuid-Californië is te link voor ons. Ik vertrouw er niet op dat we ons hier kunnen verbergen. Maar als we overwippen naar Las Vegas, heb ik een plek.’

‘Welke plek?’

‘Ik heb een motel aan de Tropicana Boulevard, ten westen van het uitgaanscentrum.’

‘Ben jij zo’n gladde jongen uit Las Vegas? Onze ouderwetse, conservatieve Benny Shadway is een gladde jongen uit Las Vegas?’

‘Mijn makelaarskantoor heeft meerdere keren met bezit in Las Vegas te maken gehad, maar ik ben niet echt een gladde jongen. Het is klein naar standaarden van Las Vegas. Het gaat om een oud motel met slechts achtentwintig kamers en een zwembad. En het is niet in al te beste staat. Het is nu feitelijk gesloten. Ik heb de koop twee weken geleden rondgemaakt en we gaan het de volgende maand slopen, zetten er een nieuw motel neer: zestig kamers, een restaurant. De elektriciteit doet het nog. De behuizing van de manager is tamelijk uitgewoond, maar de badkamer functioneert, er staan meubels, een telefoon; dus we kunnen ons daar schuilhouden als het nodig is, en plannen maken. Of gewoon wachten tot Eric ergens in het openbaar verschijnt en een sensatie veroorzaakt waardoor de federale agenten het niet in de doofpot kunnen stoppen. In ieder geval, als we geen aanwijzing kunnen vinden waar hij zit, kunnen we ons alleen nog maar schuilhouden.’

‘Moet ik naar Las Vegas rijden?’ vroeg ze.

‘Dat is het beste. Het hangt ervan af hoe graag de overheid ons wil hebben... en gezien wat er op het spel staat, denk ik dat ze ons heel graag willen hebben... maar ze zullen waarschijnlijk mensen op alle grote vliegvelden hebben staan. Jij kunt de snelweg langs Silverwood Lake nemen, daarna de Interstate 15 pakken en vanavond in Las Vegas zijn. Ik volg over een paar uur.’

‘Maar als de agenten komen...’

‘Alleen, als ik me geen zorgen om jou hoef te maken, kan ik ertussenuit glippen.’

‘Denk jij dat ze niet zo goed zijn?’ vroeg ze wrang.

‘Nee. Ik weet alleen dat ik beter ben.’

‘Omdat jij hiervoor opgeleid bent. Maar dat is meer dan vijftien jaar geleden.’

Hij glimlachte dunnetjes. ‘Het lijkt gisteren, die oorlog.’

En hij was in vorm gebleven. Dat kon ze niet betwisten. Wat had hij ook alweer gezegd: dat Vietnam hem had geleerd voorbereid te zijn omdat de wereld een manier had om duister en smerig te worden als je dat het minst verwachtte?

‘Rachael?’ vroeg hij terwijl hij weer op zijn horloge keek.

Ze besefte dat hun beste kans op overleven, op een toekomst samen, was dat ze deed wat hij verlangde.

‘Goed,’ zei ze. ‘Goed. We gaan uit elkaar. Maar het maakt me bang, Benny. Ik denk dat ik niet het lef heb voor dit soort dingen, de juiste dingen. Het spijt me, maar het maakt me echt bang.’

Hij kwam naar haar toe en kuste haar. ‘Bang zijn is niets om je voor te schamen. Alleen krankzinnigen zijn nergens bang voor.’

24

Een bijzondere angst voor de hel

Dr. Easton Solberg was meer dan een kwartier te laat voor zijn afspraak van een uur met Julio Verdad en Reese Hagerstrom. Ze hadden bij zijn gesloten kantoor gestaan toen hij ten slotte door de brede gang aan kwam rennen, zijn armen vol boeken en bruine mappen, een gekwelde uitdrukking op zijn gezicht, eerder een student van twintig die te laat was voor een college dan een professor van zestig die te laat was voor een afspraak. Hij droeg een verkreukt bruin pak dat hem een maat te groot was, een blauw hemd en een groen met oranje gestreepte das die volgens Julio alleen maar in een cadeauwinkel gekocht kon zijn. Zelfs bij heel ruime maatstaven was Solberg geen aantrekkelijke man, en ook niet gewoontjes. Hij was kort en gedrongen. Zijn maanvormige gezicht had een platte neus die bij sommige mannen een wipneus zou heten, maar bij hem gewoon op een varkenssnuit leek; had kleine dicht bij elkaar geplaatste grijze ogen die er waterig en bijziend uitzagen achter zijn beslagen bril, een mond die vreemd breed was in verhouding tot de rest van zijn gezicht, en hij had een wijkende kin.

In de gang voor zijn kantoor, terwijl hij zich overvloedig verontschuldigde, had hij erop gestaan beide rechercheurs de hand te schudden, ondanks de vracht in zijn armen; en daardoor liet hij voortdurend boeken vallen en bleven Julio en Reese zich bukken om die op te rapen.

Solbergs kantoor was een chaos. Boeken en wetenschappelijke tijdschriften lagen op alle planken, lagen op de vloer, waren opgestapeld tot wankele stapels in de hoeken, lagen willekeurig opgestapeld op het meubilair. Op zijn grote bureau waren dossiermappen, indexkaarten en notitieblokken in volkomen wanorde op elkaar gelegd. De professor schoof stapels papier van twee stoelen om Julio en Reese een plek te geven waar ze konden zitten.

‘Kijk eens wat een prachtig uitzicht,’ zei Solberg terwijl hij plotseling bleef staan, met open mond naar de ramen keek en om zijn bureau heen liep alsof hij voor het eerst zag wat er achter de muren van zijn kantoor lag.

De Irvine-campus van de Universiteit van Californië was gezegend met veel bomen, golvende groene grasvelden en bloemperken want het besloeg een enorm perceel vruchtbaar land in Orange County. Onder het kantoor van dr. Solberg op de eerste etage, draaide een pad door het kortgeschoren gras, langs impatiens stralend met duizenden helderkleurige bloemen – koraalrood, rood, roze, purper – en verdween onder de takken van jacaranda’s en eucalyptussen.

‘Heren, we behoren tot de meest fortuinlijke mensen op aarde: om hier te zijn, in dit prachtige land, in deze gematigde luchtstreken, in een land van overvloed en tolerantie.’ Hij stapte naar het raam en opende zijn korte armen alsof hij heel Zuid-Californië wilde omarmen. ‘En de bomen, vooral de bomen. Er staan een paar prachtige soorten op de campus. Ik houd van bomen, werkelijk waar. Dat is mijn hobby: bomen, de studie van bomen, de cultivering van ongewone soorten. Het zorgt voor een welkome verandering op de menselijke biologie en genetica. Bomen zijn zo majestueus, zo edel. Bomen geven ons alles – vruchten, noten, schoonheid, lommer, hout, zuurstof – en nemen niets in ruil terug. Zou ik in reïncarnatie geloven, dan zou ik bidden om als boom terug te komen.’ Hij wierp een blik op Julio en Reese. ‘Hoe staat het met u? Denkt u niet dat het fantastisch zou zijn om als boom terug te komen, om het lange en majestueuze leven te leiden van een eik of een reusachtige spar, van jezelf weg te geven zoals sinaasappelbomen en appelbomen dat doen, om van die enorme sterke takken te hebben waar kinderen in kunnen klimmen?’ Hij knipperde met zijn ogen, verrast door zijn eigen monoloog. ‘Maar natuurlijk, u bent hier niet om over bomen en reïncarnatie te praten, wel? U moet me vergeven... maar, nou, dat uitzicht, vindt u niet? Ik werd er even door gegrepen.’

Ondanks zijn meelijwekkende varkensachtige gezicht, slordige voorkomen en duidelijke ongeorganiseerdheid had dr. Easton Solberg zeker drie aspecten die ten gunste van hem spraken: een scherpe intelligentie, enthousiasme voor leven, en optimisme. In een wereld van doemdenkers, waar de helft van de intelligentsia bijna smachtend wachtte op het einde der tijden, vond Julio Solberg verfrissend. Hij mocht de professor bijna onmiddellijk.

Toen Solberg naar zijn bureau liep, ging zitten in een grote leren stoel en half uit het gezicht verdween achter zijn papierwerk, zei Julio: ‘Over de telefoon zei u dat er een duistere kant aan Eric Leben zat waar u alleen persoonlijk over kon praten...’

‘En in het grootste vertrouwen,’ zei Solberg. ‘De informatie, indien relevant voor uw zaak, komt ergens in een dossier terecht natuurlijk, maar als die niet relevant is, verwacht ik discretie.’

‘Dat kan ik u verzekeren,’ zei Julio. ‘Maar zoals ik u al eerder heb verteld, is dit een uiterst belangrijk onderzoek dat te maken heeft met twee moorden en het mogelijk uitlekken van uiterst geheime defensiedocumenten.’

‘Bedoelt u dat Erics dood misschien geen ongeluk is?’

‘Nee,’ zei Julio. ‘Dat was beslist een ongeluk. Maar er zijn andere doden... ik heb alleen niet de vrijheid om daarover in details te treden. En er kunnen meer mensen sterven voordat deze zaak gesloten is. Dus rechercheur Hagerstrom en ik hopen dat u ons uw volledige en directe medewerking zult geven.’

‘O, natuurlijk, natuurlijk,’ zei Easton Solberg terwijl hij met een pafferige hand gebaarde om het idee alleen al dat hij niet mee zou werken weg te wuiven. ‘En hoewel ik niet met zekerheid weet of de emotionele problemen van Eric te maken hebben met uw zaak, verwacht ik... en vrees ik... dat het wel zo is. Zoals ik al zei... hij had een duistere kant.’

Maar voordat Solberg zover was dat hij hun vertelde over de duistere kant van Leben, had hij een kwartier nodig om de dode geneticus te prijzen, blijkbaar niet in staat iets slechts over de man te zeggen voordat hij eerst hoog over hem opgegeven had. Eric was een genie. Eric was een harde werker. Eric was edelmoedig in zijn steun aan collega’s. Eric had een goed gevoel voor humor, een waardering voor kunst, een goede smaak in de meeste dingen en hij hield van honden.

Julio begon al te denken dat ze een comité moesten vormen om geld in te zamelen voor een standbeeld van Leben en om dat neer te laten zetten op een geschikte plaats zoals onder een indrukwekkend koepeldak van een groot openbaar gebouw. Hij wierp een blik op Reese en zag dat zijn maat hoogst geamuseerd was door de opborrelende Solberg.

Ten slotte zei de professor: ‘Maar hij was een gekweld mens, het spijt me dat te zeggen. Heel, heel erg gekweld. Hij was een tijdje een student van me, hoewel ik al snel besefte dat de leerling de leraar ver achter zich zou laten. Toen we niet langer student en leraar waren, maar collega’s, bleven we bevriend. We waren geen vrienden, maar bevriend, omdat Eric niet toestond dat enige relatie zo dichtbij kwam dat je die vriendschap kon noemen. Dus, hoe dicht we beroepsmatig ook bij elkaar stonden, het duurde jaren voordat ik hoorde over zijn... obsessie voor jonge meisjes.’

‘Hoe jong?’ vroeg Reese.

Solberg aarzelde. ‘Ik heb het gevoel alsof... ik hem verraad.’

‘We weten misschien het meeste al dat u ons wilt vertellen,’ zei Julio. ‘U bevestigt misschien alleen maar wat we al weten.’

‘O, ja? Nou... ik weet van een meisje dat veertien was. In die tijd was Eric eenendertig.’

‘Was dit voor Geneplan?’

‘Ja. Eric zat toen bij de UCLA. Nog niet rijk, maar we zagen allemaal dat hij op een dag de academische wereld zou verlaten en de wereld stormenderhand zou veroveren.’

‘Een gerespecteerd docent loopt niet te pochen dat hij met veertienjarige meisjes naar bed gaat,’ zei Julio. ‘Hoe kwam u erachter?’

‘Het gebeurde in een weekend,’ zei dr. Solberg, ‘toen zijn advocaat de stad uit was en hij iemand nodig had om borg te staan. Hij vertrouwde niemand anders dan mij wat betreft het stilzwijgen over de smerige details van de arrestatie. Het stond me ook min of meer tegen. Hij wist dat ik me moreel verplicht zou voelen me achter een berisping te scharen tegen een collega die betrokken was bij een dergelijke smerige zaak, maar hij wist ook dat ik me verplicht zou voelen elke confidentie die hij me deed voor me te houden en hij vertrouwde erop dat die tweede verplichting sterker was dan de eerste. Misschien was dat, in mijn nadeel, inderdaad ook zo.’

Easton Solberg zakte onder het praten langzaam steeds verder weg in zijn stoel, alsof hij zich probeerde te verschuilen achter de papierstapels op zijn bureau omdat hij zich geneerde voor het smerige verhaal dat hij moest vertellen. Die zaterdag, elf jaar geleden, nadat hij het telefoontje van Leben had gekregen, was dr. Solberg naar een politiebureau in Hollywood gegaan waar hij een Eric Leben had aangetroffen die heel erg verschilde van de man die hij kende: nerveus, onzeker van zichzelf, beschaamd, verloren. De avond ervoor was Eric gearresteerd tijdens een actie van de zedenpolitie op een peeshotel waar de hoertjes van Hollywood, veel van hen weglopers met een drugsprobleem, hun klanten mee naartoe namen. Hij was betrapt met een veertienjarig meisje en beschuldigd van verkrachting, een verplichte aanklacht ook als een minderjarig meisje toegeeft seks tegen betaling te verlenen.

In het begin vertelde Leben Easton Solberg dat het meisje er veel ouder uit had gezien dan veertien, dat hij op geen enkele manier had kunnen weten dat ze minderjarig was. Maar later, misschien ontwapend door Solbergs aardigheid en bezorgdheid, sloeg hij door en vertelde uitgebreid over zijn obsessie voor jonge meisjes. Solberg had er eigenlijk niets van willen weten, maar hij kon Eric geen luisterend oor weigeren. Hij had het gevoel dat Eric – die een afstandelijke en beheerste eenling was en zich hoogstwaarschijnlijk tegenover niemand zou ontlasten – wanhopig de behoefte had zijn intiemste gevoelens en angsten op dat troosteloze dieptepunt van zijn leven met iemand te delen. Dus Easton Solberg luisterde, vervuld van zowel walging als medelijden.

‘Het was niet alleen maar begeerte naar jonge meisjes,’ zei Solberg tegen Julio en Reese. ‘Het was een obsessie, een dwang, een vreselijke dwingende behoefte.’

Hoewel hij toen pas eenendertig was, was Leben enorm bang voor ouder worden en doodgaan. Onderzoek naar levensverlenging vormde al het centrum van zijn carrière. Maar hij benaderde het probleem van ouder worden niet alleen maar in wetenschappelijke zin: privé, in zijn persoonlijke leven, ging hij er op een emotionele en irrationele manier mee om. Om te beginnen had hij het gevoel dat hij op de een of andere manier de vitale energiebronnen van de jeugd absorbeerde als hij met die jeugd naar bed ging. Hoewel hij wist dat die gedachte belachelijk was, bijna bijgelovig, was hij toch genoodzaakt die meisjes na te jagen. Hij was niet echt een kinderverkrachter in de klassieke betekenis, dwong zichzelf niet alleen maar op aan kinderen. Hij ging alleen maar achter die meisjes aan die bereid waren mee te werken, gewoonlijk tieners die waren weggelopen en gedwongen waren tot prostitutie.

‘En soms,’ zei Easton Solberg met een lichte wanhoop, ‘vond hij het leuk... om ze te slaan. Niet om ze echt in elkaar te slaan. Toen hij het aan mij uitlegde, kreeg ik het gevoel dat hij het voor het eerst aan zichzelf uitlegde. Die meisjes waren zo jong dat ze vol zaten met die bijzondere arrogantie van de jeugd, die arrogantie die voortkwam uit de zekerheid dat ze het eeuwige leven hadden; en Eric had het gevoel dat hij, door hen pijn te doen, de arrogantie uit hen sloeg, hun de angst voor de dood bijbracht. Hij, zo stelde hij het, “stal hun onschuld, de energie van hun jeugdige onschuld” en hij had het gevoel dat dit hem op de een of andere manier jonger maakte, dat de gestolen onschuld en jeugd van hem werden.’

‘Een vampier van de geest,’ zei Julio ongemakkelijk.

‘Ja!’ zei Solberg. ‘Precies. Een vampier van de geest die eeuwig jong kon blijven door de jeugd uit die meisjes te zuigen. Toch wist hij tegelijkertijd dat het fantasie was, wist dat de meisjes hem niet jong konden houden, maar weten en erkennen hielpen hem niet zich van de greep van de fantasie los te maken. En hoewel hij wist dat hij ziek was... zelfs de spot met zichzelf dreef, zichzelf ontaard noemde... kon hij zich niet losmaken van zijn obsessie.’

‘Wat is er gebeurd met die aanklacht van verkrachting?’ vroeg Reese. ‘Ik ben me niet bewust dat hij berecht of veroordeeld is. Hij had geen politiedossier.’

‘Het meisje werd overgedragen aan de jeugdrechtbank,’ zei Solberg, ‘en opgesloten in een halfopen instelling. Ze ontsnapte, verliet de stad. Ze had geen identificatie bij zich en de naam die ze had opgegeven bleek vals te zijn, dus op geen enkele manier was ze te achterhalen. Zonder het meisje hadden ze geen zaak tegen Eric Leben en de aanklacht kwam te vervallen.’

‘Hebt u er bij hem op aangedrongen dat hij psychiatrische hulp zocht?’ vroeg Julio.

‘Ja. Maar dat wilde hij niet. Hij was een uiterst intelligent man, heel introspectief, en hij had zichzelf al geanalyseerd. Hij wist... althans hij dacht het te weten... wat de oorzaak van zijn geestelijke afwijking was.’

Julio leunde naar voren in zijn stoel. ‘En wat was volgens hem de oorzaak?’

Solberg schraapte zijn keel, wilde spreken, schudde zijn hoofd alsof hij wilde zeggen dat hij een ogenblik nodig had om te besluiten hoe hij verder moest gaan. Het was duidelijk dat hij zich geneerde voor het gesprek en was net zo verontrust door zijn onthulling van Eric Lebens bekentenis, ook al was Leben nu dood. De stapels papier op het bureau verschaften hem niet langer voldoende dekking om zich achter te verschuilen, dus Solberg stond op en liep naar het raam, omdat dat hem de kans gaf Julio en Reese zijn rug toe te draaien en zijn gezicht verborgen te houden.

Solbergs wanhoop en zelfverwijt over het onthullen van vertrouwelijke informatie over een dode – voor wie hij weinig meer dan een kennis was geweest – mocht voor sommigen overdreven lijken, maar Julio bewonderde Solberg ervoor. In een tijd waarin maar weinigen geloofden in morele waarheden, zouden velen zonder scrupules een vriend verraden en een moreel dilemma van deze aard zouden ze niet eens kunnen vatten. Solbergs ouderwetse morele bezorgdheid leek slechts overdreven bezien tegen het licht van de afkalvende normen en waarden van tegenwoordig.

‘Eric vertelde me dat hij als kind seksueel misbruikt was door een oom,’ zei Solberg tegen het vensterglas. ‘Hampstead heette de man. Het misbruik begon toen Eric vier was en duurde voort tot zijn negende. Hij was doodsbang voor zijn oom, maar te beschaamd om iemand te vertellen wat er gebeurde. Beschaamd omdat zijn familie zo religieus was. Dat is belangrijk, zoals u zult zien. De familie Leben was toegedaan, vurig religieus. Nazareners. Heel strikt. Geen muziek. Geen dansen. Die koude, benarde religie die het leven troosteloos maakt. Natuurlijk voelde Eric zich een zondaar door wat hij had gedaan met zijn oom, ook al was hij ertoe gedwongen en hij was bang het zijn ouders te vertellen.’

‘Het is een normaal patroon,’ zei Julio, ‘zelfs in families die niet religieus zijn. Het kind geeft zichzelf de schuld van de misdaad van de volwassene.’

Solberg zei: ‘Zijn angst voor Barry Hampstead... dat was zijn voornaam, ja... werd met de maand groter, met de week. En uiteindelijk, toen Eric negen was, stak hij Hampstead dood.’

‘Negen?’ zei Reese ontsteld. ‘Lieve hemel.’

‘Hampstead lag te slapen op de bank,’ ging Solberg verder, ‘en Eric vermoordde hem met een slagersmes.’

Julio dacht na over de gevolgen van dat trauma op een negenjarig joch dat al emotioneel gekwetst was door de beproeving van langdurig misbruik. In zijn geestesoog zag hij het mes, gekneld in de kleine hand van een kind, omhoogkomen en neergaan, terwijl bloed van het glanzende lemmet spatte en de ogen van de jongen vol afschuw gericht waren op het gevolg van zijn angstaanjagende daad, afgestoten door wat hij deed en toch gedwongen het af te maken.

Julio huiverde.

‘Hoewel iedereen toen te horen kreeg wat er gaande was,’ zei Solberg, ‘zagen Erics ouders op hun verwrongen manier in hem zowel een overspelige als een moordenaar en ze begonnen aan een koortsachtige en psychologisch zeer beschadigende campagne om zijn ziel van de hel te redden, door dag en nacht voor hem te bidden, hem te disciplineren, hem te dwingen hardop passages uit de bijbel te lezen en te herlezen terwijl zijn stem barstte en wegstierf naar een hees gefluister. Zelfs nadat hij uit dat duistere en gehate huis weg was en zich toegang verschafte tot de universiteit door allerlei baantjes te nemen en door het winnen van beurzen, zelfs nadat hij een berg aan academische prijzen had binnengehaald en een geacht man van de wetenschap was geworden, bleef Eric half in de hel geloven en in zijn eigen besliste verdoemenis. Misschien geloofde hij het wel meer dan half.’

Plotseling begreep Julio wat er zou komen en een verkilling zo koud als hij nooit eerder had gevoeld kroop omhoog langs zijn rug. Hij wierp een blik op zijn maat en zag op Reeses gezicht een blik van afschuw die Julio’s gevoelens weerspiegelde.

Terwijl hij over de groene campus bleef uitkijken die nog net zo in het zonlicht baadde als ervoor maar er nu donkerder uitzag, zei Easton Solberg: ‘U weet al van Erics diepe en totale betrokkenheid bij het onderzoek naar verlengd leven en zijn droom over onsterfelijkheid, verkregen door genetische manipulatie. Maar nu begrijpt u misschien waarom hij zo geobsedeerd was om dat onrealistische... sommigen zouden het irrationeel en onmogelijk noemen... doel te bereiken. Ondanks zijn opleiding, ondanks zijn redeneergave, bleef hij onlogisch over dit ene: in zijn hart geloofde hij dat hij naar de hel zou gaan als hij stierf, niet alleen maar omdat hij gezondigd had met zijn oom, maar omdat hij zijn oom ook vermoord had en hij zowel hoer als moordenaar was. Hij vertelde me een keer dat hij bang was zijn oom weer in de hel tegen te komen en dat het hiernamaals voor hem een volledige onderwerping aan de lusten van Barry Hampstead zou betekenen.’

‘Mijn hemel,’ zei Julio trillend en onbewust maakte hij een kruisteken, iets dat hij sinds hij kind was niet meer buiten de kerk had gedaan.

Terwijl hij zich van het raam omdraaide en de rechercheur ten slotte aankeek, zei de professor: ‘Dus wat Eric Leben betreft, was onsterfelijkheid op aarde niet zozeer een doel dat werd nagestreefd vanuit liefde voor het leven, maar vanuit een bijzondere angst voor de hel. Ik stel me zo voor dat u kunt begrijpen waarom hij, met een dergelijke motivatie, voorbestemd was zo’n gedreven en geobsedeerde man te zijn.’

‘Onvermijdelijk,’ zei Julio.

‘Gedreven naar jonge meisjes, gedreven om te zoeken naar manieren om de levensduur van de mens te verlengen, om de duivel een loer te draaien,’ zei Solberg. ‘Met de jaren werd het ernstiger. We dreven uit elkaar na dat weekend waarin hij zijn bekentenissen had gedaan, waarschijnlijk omdat hij het betreurde dat hij mij zijn geheimen had verteld. Ik betwijfel het of hij zelfs zijn vrouw over zijn oom en zijn jeugd heeft verteld toen hij een paar jaar later trouwde. Ik was waarschijnlijk de enige. Maar ondanks de groeiende afstand tussen ons hoorde ik vaak genoeg over die arme Eric om te weten dat zijn angst voor de dood en het ouder worden toenam naarmate hij zelf ouder werd. Om eerlijk te zijn was hij na zijn veertigste gewoon buiten zichzelf. Het is naar dat hij gisteren is overleden; hij was een briljant mens en hij had de potentie om zo veel aan de mensheid te geven. Maar aan de andere kant had hij geen gelukkig leven. En misschien was zijn dood zelfs een blessing in disguise omdat...’

‘Ja?’ zei Julio.

Solberg zuchtte en veegde met een hand over zijn maanvormige gezicht dat door vermoeidheid enigszins was ingezakt. ‘Nou, soms maakte ik me zorgen over wat Eric gedaan zou kunnen hebben als hij ooit een doorbraak had bereikt in het soort onderzoek dat hij deed. Als hij dacht de middelen te hebben om zijn genetische structuur te manipuleren dat hij zijn levensduur dramatisch kon verlengen, dan was hij misschien wel dwaas genoeg om met een onbeproefd procedé op zichzelf te experimenteren. Hij zou de vreselijke risico’s kennen als hij knoeide met zijn eigen genetische code, maar vergeleken bij zijn niet aflatende angst voor de dood en het leven hierna, zouden die risico’s weleens klein kunnen lijken. En god mag weten wat er misschien met hem gebeurd zou zijn als hij zichzelf als proefkonijn had gebruikt.’

Wat zou u zeggen als u wist dat zijn lichaam gisteravond uit het lijkenhuis was verdwenen? vroeg Julio zich af.

25

Alleen

Ze namen niet de moeite de kopieën van het Wildcard-dossier op volgorde te leggen, maar raapten alle losse vellen papier op van de vloer van de woonkamer in de bungalow en deden die in een plastic vuilniszak die Benny uit een van de keukenla’s had gepakt. Hij draaide de bovenkant van de zak dicht en bond hem af met een plastic sluitstripje, zette hem daarna op de vloer achter in de Mercedes, achter de stoel van de bestuurder.

Ze reden over het verharde pad naar het hek aan de andere kant waarvan ze de Ford hadden geparkeerd. Zoals ze hadden gehoopt vonden ze aan dezelfde sleutelring waaraan de autosleutels zaten een sleutel die paste op het hangslot van het hek.

Benny reed de Ford naar binnen en toen hij langs haar heen was gereden, reed Rachael de Mercedes het hek uit en parkeerde net aan de andere kant. Ze wachtte nerveus in de 560 SEL met haar .32 in een hand terwijl haar blik het omliggende bos afspeurde.

Benny ging te voet verder de weg af en verdween uit het gezicht, naar de drie auto’s die ze eerder op hun weg tegen de berg op waren gepasseerd en die op de parkeerstrook bij een van de opritten stonden geparkeerd. Hij had de twee nummerborden van de Mercedes bij zich – plus een schroevendraaier en een tang. Toen hij terugkwam, had hij de nummerborden van een van de Dodge Chargers bij zich, die hij aan de Mercedes vastmaakte.

Hij stapte bij haar in de auto en zei: ‘Als je in Las Vegas bent, ga dan naar een openbare telefoon en zoek het nummer op van een man die Whitney Gavis heet.’

‘Wie is dat?’

‘Een oude vriend. En hij werkt voor me. Hij houdt een oogje op dat verwaarloosde motel waar ik je over heb verteld... de Golden Sand Inn. Hij is trouwens degene die het pand heeft gevonden en mij op de mogelijkheden ervan heeft gewezen. Hij heeft de sleutels. Hij kan je binnenlaten. Zeg hem dat je in de woning van de bedrijfsleider wilt blijven en dat ik vannacht naar je toe kom. Vertel hem alles wat je hem wilt vertellen; hij kan zijn mond houden, en als hij erbij gesleept wordt, hoort hij te weten hoe ernstig het is.’

‘En als hij over ons heeft gehoord op de radio of tv?’

‘Dat maakt Whitney niets uit. Hij zal niet geloven dat we moordenaars of Russische agenten zijn. Hij heeft een gezond verstand en weet heel goed wat flauwekul is en niemand is loyaler dan Whitney. Je kunt hem vertrouwen.’

‘Als jij het zegt.’

‘Achter het kantoor van het motel is een garage voor twee auto’s. Zorg ervoor dat je de Mercedes daarin zet, uit het gezicht, meteen als je aankomt.’

‘Het bevalt me niet.’

‘Ik ben er ook niet zo gek op,’ zei Benny. ‘Maar het is het beste plan. We hebben er al over gesproken.’ Hij boog zich naar voren en legde een hand op haar gezicht, kuste haar daarna.

De kus was heerlijk en toen die voorbij was, zei ze: ‘Vertrek je meteen als je klaar bent met het doorzoeken van de hut? Ook al heb je geen enkele aanwijzing gevonden waar Eric misschien naartoe is?’

‘Ja. Ik wil weg zijn voordat de overheidsagenten er zijn.’

‘En als je een aanwijzing hebt waar hij naartoe is, ga je dan niet alleen achter hem aan?’

‘Wat heb ik je beloofd?’

‘Ik wil het je nog een keer horen zeggen.’

‘Eerst kom ik jou halen,’ zei Ben. ‘Ik neem Eric niet in m’n eentje te pakken. We doen het met z’n tweeën.’

Ze keek in zijn ogen en wist niet zeker of hij de waarheid vertelde of loog. Maar zelfs als hij loog, kon ze er niets aan doen omdat de tijd drong. Ze konden geen verder uitstel velen.

‘Ik hou van je,’ zei hij.

‘Ik hou van jou, Benny. En als je doodgaat, neem ik het je altijd kwalijk.’

Hij glimlachte. ‘Je bent me een vrouw, Rachael. Je zou een rots nog tot leven kunnen brengen en je bent voor mij alle reden om levend terug te komen. Maak je geen zorgen. Goed, sluit de portieren als ik uitgestapt ben... oké?’

Hij kuste haar weer, deze keer licht. Hij stapte uit de auto, sloeg het portier dicht, wachtte tot hij automatisch de knopjes in de portieren zag verzinken, gebaarde haar toen verder.

Ze reed de grindweg af terwijl ze herhaaldelijk een blik in haar achteruitkijkspiegeltje wierp om Benny zo lang mogelijk in het gezicht te houden, maar uiteindelijk maakte de weg een bocht en verdween hij achter de bomen.

Ben reed de gehuurde Ford het verharde pad op en parkeerde voor de bungalow. Een paar grote, witte wolken waren in de lucht verschenen en de schaduw van een ervan rimpelde over de balken van de hut.

Met het jachtgeweer in de ene hand en de Combat Magnum in de andere – Rachael had alleen de .32 bij zich – beklom hij de trap van de veranda en vroeg zich af of Eric hem in de gaten hield.

Ben had Rachael verteld dat Eric was verdwenen, ergens naar een andere schuilplaats was gegaan. Misschien was dat waar. De kans was zeker groot dat het waar was. Maar er bleef een kans, hoe klein ook, dat de dode nog steeds hier was, en misschien toekeek vanuit een uitkijkpost ergens in het bos.

Rieieie, rieieie...

Hij stak de revolver in de riem op zijn rug en ging voorzichtig het huis via de voordeur binnen, het jachtgeweer in de aanslag. Hij liep weer door alle kamers heen en zocht naar iets dat hem zou kunnen vertellen waar Eric een andere schuilplaats had georganiseerd die te vergelijken was met de berghut.

Hij had niet tegen Rachael gelogen; het was echt nodig om het speurwerk te doen, maar hij had er geen uur voor nodig zoals hij had beweerd. Als hij binnen een kwartier niets bruikbaars vond, zou hij het huis uit gaan en de grenzen van het grasveld afspeuren naar tekenen van een plek waar Eric het bos in was gegaan: vertrapt gras, voetafdrukken in de zachte grond. Als hij vond wat hij zocht, zou hij zijn prooi in het bos nazitten.

Hij had Rachael niet over dat deel van zijn plan verteld, omdat ze, als hij het wel gedaan zou hebben, nooit naar Las Vegas zou zijn gegaan. Maar hij kon niet het bos in gaan en de man opjagen met Rachael naast zich. Dat had hij wel beseft toen ze door het bos naar boven gingen, bij hun eerste nadering van de bungalow. Ze was niet zo zelfverzekerd in het bos als hij, niet zo snel. Als ze met hem meeging, zou hij zich zorgen om haar maken, door haar worden afgeleid, waardoor Eric in het voordeel kwam als de dode daar werkelijk ergens zat.

Eerder had hij Rachael verteld dat de vreemde geluiden die ze hadden gehoord in het bos door dieren werden veroorzaakt. Misschien. Maar toen ze de hut verlaten hadden aangetroffen, had hij die bosgeluiden weer in zijn herinnering laten klinken en hij was het gevoel gaan krijgen dat hij te snel de mogelijkheid van zich af had gezet dat Eric hen vanuit de schaduwen, de bomen en het kreupelhout in de gaten had gehouden.

De hele rit over de smalle weg naar beneden, van het grind naar het asfalt, tot aan de weg die om Lake Arrowhead heen liep, was Rachael er meer dan half van overtuigd dat Eric de auto vanuit het omliggende bos zou bestormen en zich aan het portier zou vastgrijpen. Met bovenmenselijke kracht, voortkomend uit demonische woede, zou hij zelfs misschien een vuist door het gesloten raampje kunnen slaan. Maar hij verscheen niet.

Op de provinciale weg die om het meer heen liep maakte ze zich minder zorgen om Eric en meer om de politie en de federale agenten. Elke auto die ze tegenkwam zag er op het eerste gezicht uit als een patrouillewagen.

Las Vegas leek duizend kilometer ver weg.

En ze had het gevoel dat ze Benny in de steek had gelaten.

Toen Peake en Sharp op het vliegveld van Palm Springs aankwamen, direct na hun ontmoeting met De Stone, hadden ze ontdekt dat de helikopter, een Bell Jet Ranger, motorproblemen had gekregen. De onderdirecteur, vol opgekropte woede die hij niet op De Stone had kunnen afreageren, trok de piloot van de helikopter bijna uit elkaar alsof de arme man niet alleen maar het toestel bestuurde maar ook nog verantwoordelijk was voor het ontwerp, de constructie en het onderhoud ervan.

Achter Sharps rug gaf Peake de piloot een knipoog.

Er was geen andere helikopter te huur geweest en de twee toestellen die waren toegewezen aan het bureau van de sheriff waren in gebruik en konden niet snel ergens anders op ingezet worden. Met tegenzin had Sharp besloten dat ze geen andere keuze hadden dan van Palm Springs naar Lake Arrowhead te rijden. De donkergroene overheidsauto had een rood zwaailicht dat gewoonlijk in de kofferbak bleef, maar dat in minder dan een minuut met een vleugelmoer op het dak vastgemaakt kon worden. Ze hadden zowel het zwaailicht als de sirene gebruikt om het verkeer uit de weg te jagen terwijl ze zich voort haastten over Highway 111 en daarna bijna over de I-10 vlogen naar de afslag naar Redland. Bijna de hele weg reden ze honderdvijfenveertig kilometer per uur, terwijl de motor van de Chevy brulde en het chassis onder hen trilde. Jerry Peake achter het stuur had zich zorgen gemaakt over een klapband, omdat als een band met die snelheid klapte, ze dood zouden zijn.

Sharp scheen zich geen zorgen te maken om een klapband, maar hij klaagde over het ontbreken van airconditioning en over de warme wind die door de open raampjes in zijn gezicht blies. Het leek wel alsof hij, overtuigd van zijn lotsbestemming, zich niet kon voorstellen nu hier in een rijdende auto dood te gaan; alsof hij geloofde dat hij als kroonprins ongeacht de omstandigheden recht had op alle gemakken. Peake besefte dat Sharp er in werkelijkheid waarschijnlijk zo tegenaan keek.

Ze reden in de San Bernardino Mountains, op State Route 330, een paar kilometer van Running Springs vandaan, door de bochtige weg gedwongen een veiliger snelheid aan te houden. Sharp zweeg broedend zoals hij al deed sinds ze van de I-10 waren afgegaan bij de afslag Redland. Zijn woede was afgenomen. Hij zat nu te rekenen, maakte plannen. Peake kon bijna het klikken, zoemen, tikken en het gesnor horen van het Machiavelliaanse mechanisme van Sharps geest.

Ten slotte, terwijl afwisselend stralen zon en schaduwen van het bos de voorruit troffen en de auto vulden met flikkerende, spookachtige bewegingen, zei Sharp: ‘Peake, je vraagt je misschien af waarom we hier slechts met z’n tweeën naartoe zijn gegaan, waarom ik de politie niet heb gewaarschuwd of meer eigen reservetroepen heb opgeroepen.’

‘Ja, dat vroeg ik me af,’ zei Peake.

Sharp bestudeerde hem een tijdje. ‘Jerry, ben je ambitieus?’

Pas op je tellen, Jerry! dacht Peake meteen toen Sharp hem bij zijn voornaam aansprak, want Sharp was er de man niet naar om ‘dikke mik’ met een ondergeschikte te spelen.

Hij zei: ‘Nou, ik wil het zo goed mogelijk doen, een goede agent zijn, als u dat bedoelt.’

‘Ik bedoel meer dan dat. Hoop je op promotie, meer gezag, de kans om onderzoeken te leiden?’

Peake vermoedde dat Sharp wantrouwig zou zijn tegenover een jonge agent met te veel ambitie, waardoor hij maar niets zei over zijn droom een legende van de militaire veiligheidsdienst te worden. Dus hij zei onoprecht: ‘Nou, ik heb er altijd zo’n beetje van gedroomd om me eens op te werken tot ondercommandant van het bureau Californië, waar ik enige inspraak in operaties zou kunnen hebben. Maar eerst moet ik nog een heleboel leren.’

‘Is dat alles?’ vroeg Sharp. ‘Je komt op me over als een intelligente, kundige jongeman. Ik zou hebben verwacht dat je je vizier wat hoger had gesteld.’

‘Nou, dank u, maar er lopen nogal wat intelligente, kundige mannen van mijn leeftijd bij de dienst rond en als ik het in die competitie tot ondercommandant van het districtsbureau zou brengen, ben ik al gelukkig.’

Sharp bleef een minuut zwijgen, maar Peake wist dat het gesprek niet voorbij was. Ze moesten langzamer rijden voor een scherpe bocht naar rechts en na de bocht schoot een sprintende wasbeer de weg over, dus Peake trapte voorzichtig de rem in en ging nog langzamer rijden om het dier weg te laten komen. Uiteindelijk zei de onderdirecteur: ‘Jerry, ik heb je nauwgezet in de gaten gehouden en het bevalt me wat ik zie. Jij hebt alles wat ervoor nodig is om het bij de dienst ver te schoppen. Als je de wens hebt om naar Washington te gaan, ben ik ervan overtuigd dat je een waardevolle toevoeging zou zijn op diverse posities van het hoofdbureau.’

Jerry Peake werd plotseling bang. Sharps vleierij was overdreven en zijn zogenaamde zorgzaamheid te uitbundig. De onderdirecteur wilde iets van Peake en in ruil daarvoor wilde hij dat Peake iets van hem aannam, iets met een hoog prijskaartje eraan, misschien heel wat hoger dan Peake bereid was te betalen. Maar als hij weigerde de deal te accepteren waar Sharp naartoe werkte, zou hij een levenslange vijand aan de onderdirecteur overhouden.

Sharp zei: ‘Dit is niet algemeen bekend, Jerry, en ik wil je vragen het voor jezelf te houden, maar binnen twee jaar gaat de directeur met pensioen en hij zal de aanbeveling doen dat ik zijn plaats aan het hoofd van de dienst overneem.’

Peake geloofde dat Sharp oprecht was, maar hij had ook het vreemde gevoel dat Jarrod McClain, directeur van de DSA, verrast zou zijn als hij hoorde van zijn aanstaande pensionering.

Sharp vervolgde: ‘Wanneer dat gebeurt, loos ik een heleboel mensen die Jarrod op hoge plaatsen heeft gezet. Ik wil niet onbeleefd zijn tegenover de directeur, maar hij is te veel van de oude school en de mannen die hij heeft gepromoveerd zijn meer bureaucraat dan agent. Ik wil jongere en agressievere mannen inbrengen... zoals jij.’

‘Meneer, ik weet niet wat ik moet zeggen,’ zei Peake tegen hem, wat zowel waar als ontwijkend was.

Even aandachtig als Peake de weg voor hem in de gaten hield, hield Sharp Peake in de gaten. ‘Maar de mensen die ik om me heen krijg, moeten volledig betrouwbaar zijn, volledig toegedaan aan mijn visie op de dienst. Ze moeten bereid zijn elk risico te nemen, elk offer te brengen, alles te geven wat er nodig is om de zaak van de dienst en natuurlijk het welzijn van het land te dienen. Soms, niet zo vaak maar wel zeker, zullen ze in situaties terechtkomen waar ze de wet een beetje aan moeten passen of zelfs helemaal moeten overtreden voor het welzijn van het land en de dienst. Als je tegenover het schorem staat waar we mee te maken hebben – terroristen, Russische agenten – kun je niet alles strikt volgens het boekje doen als je wilt winnen, en onze regering heeft de dienst gecreëerd om te winnen, Jerry. Jij bent jong, maar ik weet zeker dat je al lang genoeg meedoet om te weten waar ik het over heb. Ik weet zeker dat je zelf de wet ook wel een paar keer aangepast hebt.’

‘Nou, ja, misschien een beetje,’ zei Peake behoedzaam, terwijl hij begon te zweten onder de kraag van zijn witte hemd.

Ze passeerden een bord: LAKE ARROWHEAD – 16 kilometer.

‘Goed, Jerry, ik zal open kaart met je spelen en hopen dat je die solide, betrouwbare man bent die ik denk dat je bent. Ik heb niet zo veel ondersteuning meegenomen omdat uit Washington het bericht is gekomen dat Mrs. Leben en Benjamin Shadway moeten verdwijnen. En als wij ze laten verdwijnen, moeten we het gezelschap klein, stil en discreet houden.’

‘Laten verdwijnen?’

‘Ze moeten gedood worden, Jerry. Als we ze in het huis bij Eric Leben aantreffen, doen we ons best om Leben gevangen te nemen zodat hij in laboratoriumomstandigheden onderzocht kan worden, maar Shadway en de vrouw moeten zonder voorbehoud gedood worden. Dat zou weleens moeilijk, zo niet onmogelijk kunnen worden met een heleboel politie in de buurt; dan moeten we het doden uitstellen tot we Shadway en Mrs. Leben alleen hebben en daarna een valse ontsnappingspoging of zoiets in scène zetten. En met te veel eigen mensen in de buurt is de kans groter dat de dood uitlekt naar de media. In zekere zin is het een geluk dat jij en ik de kans krijgen dit alleen af te handelen, omdat we het in scène kunnen zetten voordat de politie en mensen van de media erbij worden gehaald.’

Doden? De dienst had geen vergunning om burgers te doden. Dit was krankzinnig. Maar Peake zei: ‘Waarom moeten Shadway en Mrs. Leben gedood worden?’

‘Ik ben bang dat dat geheim is, Jerry.’

‘Maar de opsporingsbevelen waarop ze verdacht worden van spionage en de moord op de politieagenten in Palm Springs... nou, dat is dus gewoon een excuus? Gewoon een manier om de plaatselijke politie ons bij de zoektocht te laten helpen.’

‘Ja,’ zei Sharp, ‘maar er zit nog veel aan deze zaak dat je niet weet, Jerry. Informatie die heel strikt achtergehouden wordt en die ik niet met je kan delen, ook al vraag ik je me te helpen in wat voor jou misschien lijkt op een uiterst onwettige en mogelijk zelfs immorele onderneming. Maar als onderdirecteur verzeker ik je, dat Shadway en Mrs. Leben een dodelijk gevaar vormen voor dit land, zo gevaarlijk dat we hen niet durven laten spreken met de media of met de plaatselijke autoriteiten.’

Gelul, dacht Peake, maar hij zei niets, reed alleen maar voort onder de viltgroene en blauwgroene bomen die over de weg heen bogen.

Sharp zei: ‘De beslissing om ze te doden komt niet van mij alleen. Die komt van Washington, Jerry. En niet gewoon van Jarrod McClain. Veel hoger dan dat, Jerry. Veel hoger. Het allerhoogste.’

Gelul, dacht Peake. Verwacht je nu echt dat ik geloof dat de president bevel heeft gegeven tot een koelbloedige moord op twee ongelukkige burgers die er werkelijk buiten hun schuld tot over hun oren in verzeild zijn geraakt?

Toen besefte hij dat hij, voordat hij kortgeleden in het ziekenhuis in Palm Springs die inzichten had gekregen, misschien wel naïef genoeg was geweest om alles te geloven wat Sharp hem vertelde. Maar de nieuwe Jerry Peake, verlicht door zowel de manier waarop Sharp Sarah Kiel had behandeld als door de manier waarop hij had gereageerd op De Stone, was helemaal niet meer zo lichtgelovig als de oude Jerry Peake, maar dat kon Sharp op geen enkele manier weten.

‘Van de allerhoogste autoriteit, Jerry.’

Op de een of andere manier wist Peake dat Anson Sharp zo zijn eigen redenen had om Shadway en Rachael Leben dood te willen hebben, dat Washington niets wist van Sharps plannen. Hij kon de redenen voor zijn zekerheid in deze zaak niet geven, maar hij twijfelde er niet aan. Misschien was het een ingeving. Legendes – en aankomende legendes – moesten op hun ingevingen vertrouwen.

‘Ze zijn gewapend, Jerry... en gevaarlijk, dat verzeker ik je. Hoewel ze niet schuldig zijn aan de misdaden die wij op die opsporingsbevelen hebben gezet, zijn ze schuldig aan andere misdaden waarover ik niet kan praten omdat jouw veiligheidsstatus niet hoog genoeg is. Maar je kunt ervan verzekerd zijn dat we niet bepaald een stel vooraanstaande burgers zullen neerknallen.’

Peake was verbaasd door de enorm toegenomen gevoeligheid van zijn flauwekuldetector. Gisteren nog, toen hij nog vol ontzag was geweest voor elke hogere agent, zou hij misschien die pure, onversneden geur van Sharps gladde praatje niet hebben opgemerkt, maar nu was de stank overweldigend.

‘Maar, meneer,’ zei Peake, ‘als zij zich overgeven, hun wapens neerleggen. Schieten we ze dan nog altijd neer... zonder meer.’

‘Ja.’

‘We zijn dan rechter, jury én beul?’

Er verscheen een ongeduldige toon in Sharps stem. ‘Jerry, verdomme, denk je dat ik dit leuk vind? Ik heb gedood in de oorlog, in Vietnam, toen mijn land me vertelde dat doden noodzakelijk was, en ik hield er niet zo van, zelfs niet toen het om een duidelijke vijand ging, dus ik sta niet bepaald te springen van vreugde bij het vooruitzicht Shadway en Mrs. Leben te vermoorden, die het op het eerste gezicht veel minder lijken te verdienen gedood te worden dan de Vietcong. Maar ik ben deelgenoot van uiterst geheime informatie die me ervan heeft overtuigd dat ze een vreselijke bedreiging vormen voor mijn land, en ik ben in het bezit van bevelen van de allerhoogste autoriteit om hen te doden. Als je de waarheid wilt weten: ik word er een beetje misselijk van. Niemand vindt het leuk het feit onder ogen te zien dat soms een immorele daad het enige juiste is om te doen, dat de wereld een plaats is van morele grijstonen, niet alleen van zwart en wit. Het bevalt me niet, maar ik ken m’n plicht.’

O, je vindt het best leuk, dacht Peake. Je vindt het zo leuk dat je door het vooruitzicht ze af te knallen zo opgewonden bent geraakt dat je bijna in je broek pist.

‘Jerry? Ken jij je plicht ook? Kan ik op je rekenen?’

In de woonkamer van het huis vond Ben iets dat hij en Rachael niet eerder hadden opgemerkt: een verrekijker aan de andere kant van de leunstoel bij het raam. Toen hij die naar zijn ogen bracht en uit het raam keek, zag hij duidelijk de bocht in de aarden weg waar hij en Rachael ineengedoken hadden gezeten om het huis te bestuderen. Had Eric in de stoel gezeten en door de verrekijker naar hen gekeken?

In minder dan een kwartier was Ben klaar met het doorzoeken van de woonkamer en de drie slaapkamers. Pas bij het raam van de laatste kamer zag hij de geknakte struik aan de overkant van het grasveld, op een punt dat een eindje verwijderd was van de plaats waar hij en Rachael uit het bos waren gekomen bij hun eerste nadering van het huis. Daar, zo vermoedde hij, was Eric het bos ingegaan, kort nadat hij hen door de verrekijker had gezien. Steeds meer begon het erop te lijken dat de geluiden die ze in het bos hadden gehoord, geluiden waren van Eric die hen in de gaten hield.

Heel waarschijnlijk zat Leben daar nog toe te kijken.

De tijd was aangebroken achter hem aan te gaan.

Benny verliet de slaapkamer en liep door de woonkamer. In de keuken zag hij, terwijl hij de hor van de achterdeur openduwde, vanuit zijn ooghoek de bijl: hij stond tegen de zijkant van de koelkast.

Bijl?

Terwijl hij zich fronsend en verwonderd van de deur wegdraaide, keek hij naar het scherpe stuk gereedschap. Hij was er zeker van dat het daar niet had gestaan toen hij en Rachael het huis door dezelfde deur waren binnengekomen.

Een kou kroop door de holte van zijn ruggengraat.

Nadat Rachael en hij hun eerste ronde door het huis hadden gemaakt, waren ze uiteindelijk in de garage uitgekomen waar ze hadden overlegd wat ze erna moesten doen. Daarna waren ze weer binnengegaan en waren dwars door de keuken naar het woongedeelte gelopen om het Wildcard-dossier op te rapen. Toen ze dat gedaan hadden, waren ze teruggekeerd naar de garage, waren in de Mercedes gestapt en waren naar het hek gereden. Geen enkele keer waren ze langs deze kant van de koelkast gekomen. Had de bijl hier toen al gestaan?

De ijzige verkilling in Bens ruggengraat was helemaal naar boven naar de onderkant van zijn schedel gekropen.

Ben zag twee verklaringen voor de bijl, slechts twee. Een, misschien had Eric in de keuken gezeten terwijl zij in de aangrenzende garage hun volgende zet aan het beramen waren. Hij kon het wapen in zijn hand hebben gehad en hebben gewacht tot ze in het huis terugkeerden met de bedoeling hen bij verrassing te overvallen. Ze waren zonder het te beseffen slechts een paar passen bij Eric vandaan geweest, slechts ogenblikken verwijderd van de snelle, scherpe pijn van de bijl. Toen, om de een of andere reden, had Eric, terwijl hij luisterde naar hun strategieoverleg, besloten niet aan te vallen en voor een andere actie te kiezen en had hij de bijl neergezet.

Of...

Of Eric was toen niet in het huis geweest, was pas later binnengekomen toen hij hen in de Mercedes had weg zien rijden. Hij had de bijl neergezet met de gedachte dat ze voorgoed waren verdwenen, was daarna zonder bijl gevlucht toen hij Benny terug hoorde komen in de Ford.

Het een of het ander.

Welke verklaring? De behoefte om een antwoord op die vraag te krijgen leek dringend en uiterst belangrijk. Welke verklaring was juist?

Als Eric hier eerder had gezeten, toen Rachael en Ben in de garage waren, waarom had hij dan niet aangevallen? Wat had hem van gedachten doen veranderen?

Het huis was bijna net zo zonder geluid als wanneer het vacuüm was geweest. Terwijl hij luisterde, probeerde Ben vast te stellen of de stilte er een was van verwachting, die werd gedeeld door hem en een andere verborgen entiteit, of de stilte van het alleen zijn.

Alleen zijn, besloot hij al snel. De dode, holle, lege stilte die je alleen ervaart als je volledig en ontegenzeglijk alleen bent. Eric was niet in het huis. Ben keek door de hordeur naar het bos aan de andere kant van het bruine grasveld. Het bos leek ook stil en hij had het ongemakkelijke gevoel dat Eric daar ook niet was, dat hij het bos voor zich alleen zou hebben als hij onder de bomen op zoek ging naar zijn prooi.

‘Eric?’ zei hij zacht maar niet fluisterend, terwijl hij geen antwoord verwachtte en ook niet kreeg. ‘Waar ben je verdomme naartoe, Eric?’

Hij liet zijn geweer zakken, deed geen moeite meer om het schietklaar te houden, omdat hij tot in het diepst van zijn botten wist dat hij Eric niet op deze berg zou treffen.

Nog meer stilte.

Zware, drukkende, diepe stilte.

Hij voelde dat hij gevaarlijk dicht op de rand van een vreselijke onthulling balanceerde. Hij had een fout gemaakt. Een dodelijke fout. Een die hij niet kon herstellen. Maar welke? Welke fout? Waar was hij in de fout gegaan? Hij keek ingespannen naar de achtergelaten bijl en zocht wanhopig naar een antwoord.

Toen stokte zijn adem in zijn keel.

‘Lieve god,’ fluisterde hij. ‘Rachael.’

LAKE ARROWHEAD – 5 kilometer.

Peake kwam achter een langzaam rijdende camper te zitten op een stuk waar hij niet mocht inhalen, maar Sharp scheen zich niet te storen aan het oponthoud omdat hij druk bezig was Peakes instemming te verwerven voor de dubbele moord op Shadway en mrs. Leben.

‘Natuurlijk, Jerry, als je ook maar de geringste twijfel hebt om hier überhaupt aan mee te doen, dan laat je het aan mij over. Natuurlijk verwacht ik van je dat je me dekt als het erop aankomt... dat is voor een deel trouwens je werk... maar als we Shadway en de vrouw zonder moeite kunnen ontwapenen, dan doe ik die moorden zelf.’

Ik blijf medeplichtig aan moord, dacht Peake.

Maar hij zei: ‘Nou, meneer, ik wil u niet laten zakken.’

‘Ik ben blij dat je dat zegt, Jerry. Ik zou teleurgesteld zijn geweest als je niet het juiste gevoel zou hebben. Ik bedoel, ik was zo zeker van je betrokkenheid en moed toen ik besloot je mee te nemen op deze opdracht. En ik kan niet sterk genoeg benadrukken hoe dankbaar je land en de dienst zullen zijn voor je oprechte medewerking.’

Vuile psychopathische schijnheilige leugenaar, dacht Peake.

Maar hij zei: ‘Ik zou niets willen doen dat tegen de beste belangen van mijn land ingaat of dat een smet zou achterlaten op mijn staat van dienst.’

Sharp glimlachte toen hij totale overgave begreep uit die verklaring.

Ben liep langzaam door de keuken terwijl hij nauwgezet de vloer bekeek waar resten uit zowel de rondliggende soepblikken als vleesblikken op de tegels glinsterden. Hij en Rachael waren voorzichtig over en om de resten van het eten heen gestapt toen ze de keuken hadden doorzocht en Ben had eerder geen voetafdrukken van Eric in de rotzooi opgemerkt, iets waarvan hij zeker wist dat hij het gezien zou hebben.

Nu vond hij iets dat daar niet eerder was geweest: een bijna volledige voetafdruk in een plasje dikke jus uit het Dinty Moore-blik en een hakafdruk in een kwak pindakaas. Een mannenschoen, een grote, aan de afdruk te zien.

Nog twee afdrukken blonken vaag op de tegel bij de koelkast waar Eric een spoor in de jus en de pindakaas had achtergelaten toen hij daarnaartoe was gelopen om de bijl neer te zetten en natuurlijk om zich te verschuilen. Om zich te verschuilen, jezus. Toen Ben en Rachael uit de garage de keuken waren binnengekomen en naar de woonkamer waren gelopen om de verspreid liggende papieren van het Wildcard-dossier op te rapen, had Eric zich, ineengedoken aan de andere kant van de koelkast, schuilgehouden.

Met snel kloppend hart draaide Ben zich om van de afdrukken en haastte zich naar de deur die naar de garage leidde.

LAKE ARROWHEAD.

Ze waren aangekomen.

De langzaam rijdende camper reed de parkeerplaats op van een winkel in sportartikelen, gaf ruim baan en Peake trapte op het gas.

Na de aanwijzingen te hebben geraadpleegd die De Stone op een stukje papier had geschreven, zei Sharp: ‘Je gaat de goede kant op. Volg de provinciale weg naar het noorden om het meer heen. Na een kilometer of zes kijk je uit naar een afslag naar rechts met een groepje van tien brievenbussen, en op een ervan staat een grote wit met rode ijzeren haan.’

Onder het rijden zag Peake dat Sharp een zwart diplomatenkoffertje op zijn schoot tilde en openmaakte. Erin lagen twee .38 pistolen. Hij legde er een op de bank tussen hen in.

Peake zei: ‘Wat is dat?’

‘Jouw wapen voor deze operatie.’

‘Ik heb mijn dienstrevolver.’

‘Het is geen jachtseizoen. Kan me niet het lawaai van schieten permitteren, Jerry. Daar kunnen buren op afkomen of het kan zelfs een hulpsheriff alarmeren die toevallig in de buurt zit.’ Sharp haalde een geluiddemper uit de koffer en begon die op zijn eigen pistool te schroeven. ‘Je kunt op een revolver geen demper gebruiken en we willen zeker niet dat iemand ons stoort voor het voorbij is en we voldoende tijd hebben gehad om de lichamen zo te arrangeren dat het in ons scenario past.’

Wat moet ik verdomme doen? vroeg Peake zich af terwijl hij de sedan naar het noorden langs het meer stuurde en uitkeek naar een rood met witte haan.

Op een andere weg, op State Route 138, had Rachael Lake Arrowhead achter zich gelaten. Ze naderde Silverwood Lake, waar het landschap van de hoge San Bernardinos zelfs nog adembenemender was; in haar huidige gemoedstoestand had ze echter geen oog voor het landschap.

Vanaf Silverwood leidde de 138 de bergen uit en liep bijna pal naar het westen tot hij aansloot op de Interstate 15. Daar was ze van plan om voor benzine te stoppen en vervolgens de 15 naar het noordoosten te volgen, het hele eind dwars door de woestijn naar Las Vegas. Dat was een rit van meer dan driehonderd kilometer door een van de grimmigste en mooiste stukjes puur verlaten land van Amerika en zelfs onder de beste omstandigheden kon het een eenzame reis worden.

Benny, dacht ze. Ik wou dat je hier was.

Ze kwam langs een boom die door de bliksem getroffen was en met dode, zwarte takken omhoogstak naar de lucht.

De witte wolken die al eerder waren verschenen, werden dikker. Een paar ervan waren niet wit.

In de lege garage zag Benny op de betonnen vloer een voetafdruk van vijf bij tien centimeter, achtergelaten in een soort olieachtige vloeistof die glinsterde in de stralen van het binnenvallende zonlicht. Hij knielde en bracht zijn neus bij de plek. Hij was ervan overtuigd dat de vage geur van vleesjus niet denkbeeldig was.

De afdruk moest hier hebben gezeten toen hij en Rachael terugkeerden naar de auto met de Wildcard-pagina’s, maar hij had hem niet opgemerkt.

Hij stond op en liep verder de garage in terwijl hij de vloer aandachtig bestudeerde en binnen slechts een paar ogenblikken zag hij een kleine, vochtige bruine vlek ongeveer ter grootte van een halve erwt. Hij raakte hem met zijn vingers aan, bracht de vinger bij zijn neus. Pindakaas. Hierheen gebracht op de zool of de hak van een van Eric Lebens schoenen terwijl Ben en Rachael in de woonkamer druk bezig waren het Wildcard-dossier in de vuilniszak te stoppen.

Toen Ben hier met Rachael en het dossier terugkeerde had hij haast gehad, omdat het hem belangrijk had geleken te zorgen dat ze uit het huis en van de berg af was voordat Eric of de autoriteiten verschenen. Dus hij had niet naar de grond gekeken en had de afdruk of de pindakaas niet opgemerkt. En natuurlijk had hij geen reden gehad om naar tekenen van Eric te zoeken op plaatsen waar ze slechts een paar ogenblikken ervoor al hadden gezocht. Hij had deze slimheid niet kunnen voorzien bij een man met ernstige hersenbeschadiging: een wandelende dode die, als hij überhaupt het patroon van de laboratoriummuizen volgde, min of meer gedesoriënteerd, verward, en mentaal en emotioneel onstabiel was. Daardoor kon Ben het zichzelf niet kwalijk nemen; nee, hij had het juiste gedaan toen hij Rachael had weggestuurd in de Mercedes met de gedachte dat hij haar in haar eentje wegstuurde, terwijl hij nooit had beseft dat ze niet alleen in de auto zou zitten. Hoe had hij dat kunnen weten? Het was het enige dat hij gedaan kon hebben. Het was helemaal zijn fout niet, deze onvoorziene ontwikkeling was zijn fout niet, was zijn fout niet; maar hij vervloekte zichzelf hartgrondig.

Eric moest, toen hij met de bijl in de keuken zat te wachten en hoorde hoe zij in de garage hun volgende stap aan het plannen waren, beseft hebben dat hij een kans kreeg Rachael alleen te treffen, en duidelijk had dat idee hem zozeer aangesproken dat hij bereid was de kans om Ben te pakken had laten lopen. Hij had zich naast de koelkast verscholen tot ze in de woonkamer waren, was daarna naar de garage geslopen, had de sleutels uit het contact gepakt en had stilletjes het kofferdeksel opengemaakt, had de sleutels teruggestoken in het contact, was in de kofferbak gekropen en had het deksel achter zich dichtgetrokken.

Als Rachael een lekke band kreeg en de kofferbak openmaakte...

Of als Eric, op een rustig stuk weg door de woestijn, besloot de achterbank van de auto uit zijn ophanging te trappen en uit de kofferbak naar binnen te klimmen...

Zijn hart bonsde zo hard dat hij ervan trilde. Ben rende de garage uit naar de gehuurde Ford voor het huis.

Jerry Peake zag de rood met witte ijzeren haan op een van de tien brievenbussen staan. Hij reed de smalle zijweg in die tegen een steile helling opliep, langs ver uiteen liggende opritten en langs huizen die voornamelijk verborgen lagen in het bos dat hen aan beide zijden omsloot.

Sharp was klaar met het opschroeven van de dempers op beide .38-ers. Nu pakte hij twee volledig geladen magazijnen uit de diplomatenkoffer, hield er zelf een en legde het andere naast het pistool dat hij voor Peake had georganiseerd. ‘Ik ben blij dat je het hiermee eens bent, Jerry.’

Peake had niet echt gezegd dat hij het hierover met Sharp eens was en eigenlijk begreep hij niet waarom hij mee kon doen aan een koelbloedige moord en met zichzelf verder kon leven. Met zekerheid zou zijn droom een legende te worden aan duigen gaan.

Aan de andere kant, als hij Sharp kwaad maakte, zou hij zijn carrière bij de DSA wel kunnen vergeten.

‘Dit asfalt moet in grind overgaan,’ zei Sharp terwijl hij de aanwijzingen raadpleegde die De Stone hem had gegeven.

Ondanks al zijn recente inzichten, ondanks de voordelen die de inzichten hem hadden moeten geven, wist Jerry Peake niet wat hij moest doen. Hij zag geen uitweg waarmee hij zowel zijn zelfrespect als zijn carrière zou behouden. Terwijl hij tegen de helling op reed, dieper het duistere bos in, voelde hij paniek in zich groeien en voor het eerst sinds vele uren voelde hij zich niet capabel.

‘Grind,’ merkte Anson Sharp op toen ze het asfalt verlieten.

Plotseling begreep Peake dat zijn hachelijke situatie nog erger was dan hij had beseft, omdat Sharp hem waarschijnlijk ook zou doden. Als Peake Sharp probeerde te beletten Shadway en Mrs. Leben te doden, dan zou Sharp gewoon Peake eerst neerschieten en het dan laten lijken alsof de twee vluchtelingen het hadden gedaan. Dat zou Sharp zelfs een excuus geven Shadway en Mrs. Leben dood te schieten. ‘Ze hebben die arme Peake neergeschoten, dus ik kon niets anders doen.’ Sharp zou er misschien zelfs als een held uit tevoorschijn komen. Aan de andere kant kon Peake niet gewoon een stapje opzij doen en toekijken hoe de onderdirecteur hen zou neerknallen, want daar zou Sharp geen genoegen mee nemen; als Peake niet enthousiast aan het moorden meedeed, zou Sharp hem nooit echt vertrouwen en hem heel waarschijnlijk neerschieten als Shadway en Mrs. Leben al dood waren, en dan beweren dat een van hen het had gedaan. Jezus. Voor Peake (wiens geest sneller werkte dan hij ooit in zijn leven had gedaan) leek het alsof hij slechts twee keuzes had: meedoen aan de moord en daarmee het volledige vertrouwen van Sharp winnen – of Sharp vermoorden voordat Sharp iemand anders kon vermoorden. Maar nee, wacht, dat was ook geen oplossing –

‘Nog een klein stukje,’ zei Sharp terwijl hij zich naar voren boog op zijn stoel en gespannen door de voorruit tuurde. ‘Ga heel langzaam rijden.’

– helemaal geen oplossing, omdat als hij Sharp neerschoot, niemand zou geloven dat Sharp van plan was geweest Shadway en Mrs. Leben te vermoorden – want wat was eigenlijk het motief van die schoft? – en Peake zou uiteindelijk voor het gerecht gebracht worden wegens het neerschieten van een superieur. De rechtbanken waren niet zo coulant voor politiemoordenaars, ook niet als de politiemoordenaar een andere politieman was, dus hij zou zo zeker als wat naar de gevangenis gaan, waar al die criminele gasten van twee meter en zonder nek het heerlijk zouden vinden een voormalige regeringsagent te verkrachten. Waardoor slechts een – wat? – verschrikkelijke keuze overbleef en niet meer dan een, en dat was meedoen aan het moorden en afdalen naar Sharps niveau, vergeten een legende te worden en ervoor kiezen zo’n Gestapo-schoft te worden. Dit was krankzinnig, hij zat gevangen in een situatie waar geen goede antwoorden op bestonden, alleen maar verkeerde, krankzinnig en oneerlijk, verdomme, en Peake had het gevoel alsof de bovenkant van zijn hoofd eraf zou knallen door de inspanning van het zoeken naar een beter antwoord.

‘Dat is het hek dat ze heeft genoemd,’ zei Sharp. ‘En het staat open! Parkeer aan deze kant.’

Jerry Peake stopte de auto en zette de motor af.

In plaats van de verwachte rust van het bos, klonk er een ander geluid door de open raampjes op het moment dat de sedan stilviel: een brullende motor, het geluid van een andere auto dat weergalmde tussen de bomen.

‘Er komt iemand aan,’ zei Sharp terwijl hij zijn pistool met geluiddemper greep en zijn portier opengooide, net toen een blauwe Ford op de weg boven hen brullend in zicht kwam en met enorme snelheid op hen af stoof.

Terwijl de bediende van het benzinestation de Mercedes volgooide met ongelood Arco, kocht Rachael snoep en een blikje coke uit de automaat. Ze leunde tegen de kofferbak, dronk coke en kauwde op een mr. Goodbar in de hoop dat een grote dosis geraffineerde suiker haar stemming zou verbeteren waardoor de lange rit die voor haar lag minder eenzaam zou lijken.

‘Gaat u naar Las Vegas?’ vroeg de pompbediende.

‘Jawel.’

‘Dat dacht ik al. Ik kan goed raden waar mensen naartoe gaan. U hebt die Las Vegas-blik. Moet u luisteren, het eerste dat u daar moet spelen is roulette. Nummer vierentwintig, omdat ik dat gevoel erover heb, gewoon door naar u te kijken. Oké?’

‘Oké. Vierentwintig.’

Hij hield haar coke vast terwijl zij het geld uit haar portemonnee haalde om hem te betalen. ‘Als u een fortuin wint, verwacht ik natuurlijk de helft. Maar als u verliest, is dat het werk van de duivel, en niet van mij.’

Hij bukte zich en keek in het raampje, net toen ze weg wilde rijden. ‘Voorzichtig in de woestijn. Het kan er gevaarlijk zijn.’

‘Ik weet het,’ zei ze.

Ze reed de I-15 op, ging naar het noordnoordoosten naar het verre Barstow en voelde zich heel erg alleen.

26

Een foute man

Ben reed de Ford de bocht om en begon snelheid te vermeerderen, maar zag de donkergroene sedan net achter het open hek. Hij remde en de Ford slipte met de achterkant over de aarden weg. Het stuur rukte in zijn handen. Maar hij raakte de macht over de auto niet kwijt, hield hem uit de greppels aan weerskanten en kwam slippend tot stilstand in een opstuivende stofwolk op ongeveer vijftig meter voor het hek.

Beneden waren twee mannen in donkere pakken al uit de sedan gestapt. Een van hen hield zich op de achtergrond, maar de andere – en grotere – man rende recht tegen de heuvel op en kwam snel naderbij, als een te gretige marathonloper die was vergeten zijn sportbroekje en gymschoenen aan te trekken. Het opdwarrelende gelige stof gaf de illusie van gemarmerde substantie door de geaderde patronen van schaduw en zonneschijn. Maar ondanks het stof en ondanks de dertig meter die Ben van de naderende man scheidden, kon hij het wapen in de hand van de man zien. Hij zag ook de demper, wat hem een schok bezorgde.

Politiemensen en de federale agenten gebruikten geen geluiddemper. En Erics zakenpartners hadden in het hartje van Palm Springs met een machinepistool geschoten, dus het was onwaarschijnlijk dat zij plotseling discreet gingen doen.

Toen, slechts een fractie van een seconde nadat Ben de geluiddemper had gezien, kreeg hij een goede blik op het grijnzende gezicht van de naderende man en hij was tegelijkertijd verbaasd, verward en bang. Anson Sharp. Zestien jaar geleden had hij Anson Sharp voor het laatst in Vietnam gezien, in 1972. Toch twijfelde hij niet over de identiteit van de man. De tijd had Sharp veranderd, maar niet veel. In de lente en zomer van 1972 had Ben verwacht dat die enorme schoft hem in zijn rug zou schieten of een stuk schorem uit Saigon zou huren om dat te doen – Sharp was tot alles in staat – maar Ben was heel voorzichtig geweest, had Sharp niet de geringste kans gegeven. Nu was Sharp er weer alsof hij door een tijdmachine hierheen was getransporteerd.

Wat had hij verdomme hier te zoeken, meer dan vijftien jaar later? Ben kreeg het krankzinnige idee dat Sharp de hele tijd naar hem op zoek was geweest, popelend om de zaak te vereffenen en hem nu toevallig, te midden van al die andere problemen, op het spoor was gekomen. Maar natuurlijk was dat onwaarschijnlijk – onmogelijk – dus op de een of andere manier moest Sharp te maken hebben met die Wildcard-narigheid.

Op nog geen twintig meter afstand nam Sharp op de weg beneden een schuttershouding aan door zijn benen te spreiden en hij opende het vuur met het pistool. Met een wap en een vochtig gekraak van veiligheidsglas boorde een kogel zich door de voorruit op dertig centimeter rechts van Bens gezicht.

Terwijl hij de auto in z’n achteruit zette, draaide hij zich om op zijn stoel om zicht te krijgen op de weg achter zich. Met een hand aan het stuur reed hij zo snel hij durfde achteruit over de aarden weg terug. Hij hoorde een volgende schot van de auto afketsen en het klonk heel dichtbij. Toen was hij de bocht om en uit het gezicht van Sharp.

Hij reed het hele eind achteruit naar de bungalow voor hij tot stilstand kwam. Daar zette hij de Ford in zijn vrij, liet de motor lopen en trok de handrem aan, de enige manier om de auto op de helling te houden. Hij stapte uit en legde snel het jachtgeweer en de Combat Magnum op de grond. Terwijl hij zich weer in het open portier boog, greep hij de knop om de handrem los te maken en tuurde de heuvel af.

Tweehonderd meter verderop heuvelafwaarts verscheen de Chevy-sedan om de bocht en kwam snel op hem af. Toen ze hem zagen, gingen ze iets langzamer rijden, maar ze stopten niet, en hij durfde nog een paar ogenblikken te wachten voor hij de handrem losmaakte en achteruit stapte.

Overgeleverd aan de zwaartekracht rolde de Ford de weg af, die zo smal was dat de Chevy niet helemaal naar de kant kon. De Ford raakte een lage bult, schokte eroverheen en draaide naar een afwateringsgeul. Een ogenblik dacht Ben dat de auto zonder schade aan te richten de berm in zou rijden, maar hij stuiterde over andere ribbels en kwam weer op koers te liggen.

De chauffeur van de Chevy stopte de auto, begon achteruit te rijden, maar de Ford kreeg meer snelheid en kwam te snel naderbij om te ontwijken. De Ford raakte weer een hobbel en draaide weer iets naar links, waardoor de Chevy op het laatste moment scherp naar rechts draaide om hem te ontwijken en bijna in de greppel terechtkwam. Toch botsten beide auto’s met een knal en een geschraap van metaal tegen elkaar, hoewel de botsing niet zo effectief en afdoende was als Ben had gehoopt. Het rechtervoorspatbord van de Ford raakte het rechtervoorspatbord van de Chevy, daarna gleed de Ford zijwaarts naar links alsof hij honderdtachtig graden zou draaien tot hij naast de Chevy zou eindigen waarbij beide neuzen naar boven zouden wijzen. Maar toen hij slechts een kwart draai had gemaakt, kwamen de achterwielen van de Ford in de greppel terecht en hij bleef met een huivering dwars op de weg staan waardoor hij hem doeltreffend blokkeerde.

De geraakte Chevy hobbelde willekeurig nog zo’n tien meter achteruit, miste ternauwernood de andere greppel en kwam vervolgens tot stilstand. Beide voorportieren werden opengeworpen. Anson Sharp stapte uit het ene portier en de chauffeur kwam uit het andere, en geen van beiden scheen gewond, wat Ben ook zo ongeveer had verwacht toen de Ford hen niet frontaal raakte.

Ben greep het jachtgeweer en de Combat Magnum, draaide zich om en rende om de zijkant van het huis heen. Hij sprintte over de door de zon bruin geworden achtertuin naar de tandachtige granieten formatie vanwaar hij en Rachael eerder het huis hadden geobserveerd. Hij pauzeerde even om het bos te verkennen, zocht naar de snelste dekking en verdween toen tussen de bomen in de richting van dezelfde, door kreupelhout geflankeerde ondiepte die hij en Rachael eerder hadden gebruikt.

Achter hem, in de verte, riep Sharp zijn naam.

Nog altijd worstelend met zijn dilemma mee te doen of niet, bleef Jerry Peake iets achter Sharp hangen en hield zijn chef behoedzaam in de gaten. De onderdirecteur was al zijn kalmte en voorzichtigheid kwijtgeraakt op het moment dat hij Shadway in de blauwe Ford had zien zitten. Hij was de heuvel gaan bestormen, schieten vanuit een onvoordelige positie, waarbij hij weinig tot geen kans had om zijn doel te raken. Bovendien kon hij zien dat de vrouw niet bij Shadway in de auto zat en dat zij, als ze de man doodschoten voordat ze vragen hadden gesteld, er misschien niet achter zouden komen waar ze naartoe was gegaan. Het was een ontstellend slordige aanpak en Peake was geschokt.

Nu beende Sharp langs de rand van de achtertuin en ademde als een kwade stier, was in zo’n vreemde staat van opwinding en woede dat hij niet leek te beseffen dat hij zo een gemakkelijk doelwit vormde. Op verscheidene plaatsen langs de rand van het bos deed hij een stap of twee het kniediepe gras in en tuurde in de aaneengesloten rijen bomen.

Aan drie kanten van de tuin viel het beboste land weg in onregelmatige, rotsachtige hellingen en smalle engtes die talloze beschaduwde schuilplaatsen boden. Ze waren Shadway voorlopig kwijt. Zo veel begreep Peake wel. Ze zouden nu versterking erbij moeten halen, omdat anders hun man helemaal aan hen zou ontglippen in de wildernis.

Maar Sharp was vastbesloten Shadway te doden. Hij zou niet naar rede luisteren.

Peake keek alleen maar, wachtte en zei niets.

Terwijl hij naar beneden naar het bos keek, schreeuwde Sharp: ‘Amerikaanse overheid, Shadway. Militaire veiligheidsdienst. Hoor je me? DSA. We willen met je praten, Shadway.’

Een beroep op zijn autoriteit zou niet helpen, nu niet, niet nu Sharp was gaan schieten op het moment dat hij Ben Shadway zag.

Peake vroeg zich af of de onderdirecteur aan het instorten was, wat een verklaring zou zijn voor zijn gedrag met Sarah Kiel, zijn vastbeslotenheid om Shadway te vermoorden en zijn slecht ingegeven, onverantwoordelijke, schietende bestorming over het pad daarnet.

Stampend langs de rand van het bos terwijl hij weer een paar stappen het lage kreupelhout in deed, riep Sharp: ‘Shadway! Hé, ik ben het, Shadway. Anson Sharp. Weet je nog wie ik ben, Shadway? Weet je het nog?’

Jerry Peake deed een stap achteruit en knipperde met zijn ogen alsof iemand hem zojuist een klap in zijn gezicht had gegeven: Sharp en Shadway kenden elkaar, godsamme; ze kenden elkaar, niet alleen maar abstract als jager en gejaagde, maar ze kenden elkaar persoonlijk. En het was duidelijk – door Sharps honende geschreeuw, zijn rode gezicht, zijn uitpuilende ogen en luidruchtige ademhaling – dat zij bittere tegenstanders waren. Dit was een soort persoonlijke vete, die alle restjes twijfel elimineerde die Peake gehad mocht hebben dat werkelijk iemand boven Sharp in de DSA had bevolen dat Shadway en Mrs. Leben gedood moesten worden. Sharp had besloten die vluchtelingen af te maken, Sharp en niemand anders. Peakes intuïtie was helemaal goed geweest. Maar het loste niets op te weten dat hij gelijk had gehad toen hij verraad rook in Sharps verhaal. Juist of niet juist, hij bleef nog steeds met de keuze zitten of hij mee zou doen met de onderdirecteur of een pistool op hem zou richten, en beide keuzes zouden noch zijn carrière noch zijn zelfrespect intact laten.

Sharp ging dieper het bos in, daalde een helling af naar de duisternis onder de in elkaar grijpende takken van dennen en sparren. Hij keek achterom, schreeuwde naar Peake mee te komen in de achtervolging, deed nog een paar stappen de struiken in, wierp weer een blik achterom en riep nog nadrukkelijker toen hij zag dat Peake zich niet had bewogen.

Onwillig volgde Peake. Sommige grassen waren zo droog en broos dat ze door zijn sokken heen prikten. Klitten en pluizen van wolfsmelk kleefden aan zijn broekspijpen. Toen hij tegen de stam van een boom leunde, werd zijn hand kleverig van de hars. Kruipers probeerden hem te laten struikelen. Bramen haakten in zijn pak. Zijn schoenen met leren zolen gleden verraderlijk uit over de stenen, op stukken droge dennennaalden, op mos, op alles. Terwijl hij over een omgevallen boom klom, stak hij zijn voet in een krioelende mierenhoop; hoewel hij zich snel uit de voeten maakte en ze van zijn schoenen veegde, klommen er een paar langs zijn benen en ten slotte moest hij blijven staan, zijn broekspijpen oprollen en de verrekte beesten van zijn hevig gebeten kuit vegen.

‘We zijn hier niet voor gekleed,’ zei hij tegen Sharp toen hij hem had ingehaald.

‘Stil,’ zei Sharp terwijl hij zich onder een laaghangende dennentak werkte die vol hing met scherpgepunte dennenappels.

Peakes voeten gleden bijna onder hem vandaan en hij greep zich wanhopig aan een tak vast. Terwijl hij zich nauwelijks overeind wist te houden, zei hij: ‘We breken onze nek nog.’

‘Stil!’ fluisterde Sharp woest. Over zijn schouder keek hij kwaad achterom naar Peake. Zijn gezicht stond onrustbarend: de ogen wijd open en woest, de huid blozend, de neusvleugels gesperd, de tanden bloot, de kaakspieren gespannen, de aderen in zijn slapen kloppend. Die woeste gezichtsuitdrukking bevestigde Peakes vermoeden dat de onderdirecteur sinds hij Shadway had gezien buiten zinnen was geraakt en werd gedreven door een bijna maniakale haat en pure bloeddorst.

Ze werkten zich door een smal gat in een wand van dicht, stekelig struikgewas waaraan giftig uitziende oranje bessen zaten. Ze struikelden een droge bedding in – en zagen Shadway. De vluchteling was vijftien meter verderop in de ondiepte en volgde die naar beneden door het bos. Hij liep gebukt en snel en had een jachtgeweer bij zich.

Peake dook ineen en drukte zich tegen de zijkant van de geul om van zichzelf een zo klein mogelijk doelwit te maken.

Maar Sharp stond volledig in het zicht, alsof hij Superman was en loeide Shadways naam, drukte een aantal schoten af met het pistool waar een demper op zat. Met een demper ruilde je afstand en richting in tegen de stilte die je won, dus gezien de afstand die ertussen Sharp en Shadway was, was elk schot onzinnig. Of Sharp kende de effectieve afstand van zijn wapen niet – wat onwaarschijnlijk leek – of was zo volledig gegrepen door zijn haat dat hij niet langer in staat was tot enige rationele actie. Het eerste schot scheurde bast los van een boom aan de rand van de droge bedding, twee meter links van Shadway, en het tweede schot schampte met een hoog, dun gejammer van een rotsblok. Toen verdween Shadway waar de afwateringsgeul naar rechts draaide, maar Sharp vuurde nog drie schoten af hoewel hij zijn doelwit niet kon zien.

Zelfs de beste demper neemt af bij gebruik en het zachte wump van Sharps pistool klonk al snel luider met elk schot dat hij afvuurde. Het vijfde en laatste schot klonk als een houten hamer die een hard maar rubberen oppervlak raakte, op geen enkele manier oorverdovend, maar luid genoeg om een ogenblik door het bos te weergalmen.

Toen de echo ophield, luisterde Sharp een paar ogenblikken gespannen, sprong toen door de droge bedding terug naar dezelfde opening in het struikgewas waar zij het kanaal binnen waren gekomen. ‘Kom mee, Peake. We grijpen die schoft nu.’

Terwijl hij volgde, zei Peake: ‘Maar we kunnen hem in het bos niet te pakken krijgen. Hij is er beter voor gekleed dan wij.’

‘We gaan het bos uit, verdomme,’ zei Sharp en ze liepen inderdaad de weg die ze waren gekomen naar boven naar de tuin achter het huis. ‘Ik wilde er alleen maar voor zorgen dat we hem in beweging kregen, zodat hij daar niet op ons zou blijven liggen wachten. Hij is nu in beweging, jezus, en hij gaat nu rechtstreeks de berg af naar de weg bij het meer. Hij zal proberen daar ergens een auto te stelen en met een beetje geluk krijgen we die schoft te pakken als hij probeert de auto van de een of andere visser te jatten. Kom op nu.’

Sharp had nog steeds die woeste, dolle, half krankzinnige blik, maar Peake besefte dat de onderdirecteur toch niet zo overweldigd was door haat en er zo volledig door beheerst werd als het aanvankelijk had geleken. Hij was buiten zinnen, ja, en niet helemaal rationeel, maar hij was zijn verstand niet helemaal kwijt. Hij was nog altijd een gevaarlijk man.

Ben rende voor zijn leven, maar hij was ook paniekerig over Rachael. Zij reed in de Mercedes naar Nevada, en was zich niet bewust dat Eric opgerold in de kofferbak lag. Op de een of andere manier moest Ben haar zien in te halen, hoewel ze met de minuut meer afstand op hem kreeg waardoor zijn hoop die kloof te overbruggen snel minder werd. Hij moest minstens een telefoon vinden om Whitney Gavis te bereiken, zijn vriend in Las Vegas, zodat hij, als Rachael daar arriveerde en Whitney belde voor de motelsleutels, haar kon waarschuwen over Erics aanwezigheid. Natuurlijk kon Eric lang voordat Rachael in Las Vegas aankwam uit die kofferbak breken of eruit bevrijd worden, maar die afschuwelijke mogelijkheid viel zelfs niet te overdenken.

Rachael alleen op de donker wordende snelweg in de woestijn... een vreemd geluid in de kofferbak... haar koude, dode echtgenoot die zich plotseling uit zijn gevangenis schopt en de achterbank uit de scharnierpunten trapt... het passagierscompartiment binnen klautert...

Dat monsterlijke beeld schudde Ben zo hevig door elkaar dat hij er niet bij stil durfde staan. Als hij er te veel over nadacht, zou het worden tot een doemscenario en zou hij de moed verliezen om verder te kunnen gaan. Dus hij weigerde resoluut over het ondenkbare na te denken en hij verruilde de droge ondiepte voor een hertenspoor dat hem voor dertig meter een betrekkelijk gemakkelijke afdaling bood voordat dat afboog tussen twee zilversparren in een richting die hij niet wilde volgen. Daarna werd de voortgang aanzienlijk moeilijker en de grond verraderlijker: een verzameling wilde braamstruiken met gemene doorns dwong hem tot een omweg van vijftig meter uit zijn koers; een lange helling van onbetrouwbaar leisteen verkruimelde onder zijn voeten wat hem verplichtte onder een hoek af te dalen om niet met zijn hoofd voorover in de diepte te duiken, omdat de grond onder hem wegschoof; hindernissen van dode bomen en kreupelhout dwongen hem er of omheen te gaan of overheen te klimmen, met het risico van een verstuikte enkel of een gebroken been. Meer dan eens wenste hij dat hij een paar bergschoenen aan had gehad in plaats van Adidas-gympen, hoewel zijn spijkerbroek en hemd met lange mouwen enige bescherming boden tegen klitten en scherpe takken. Hoe moeilijk het ook ging, hij bleef doorgaan omdat hij wist dat hij uiteindelijk de lagere hellingen zou bereiken waar de huizen onder de bungalow van Eric Leben op minder woest terrein waren neergezet; daar zou het lopen gemakkelijker worden. Bovendien had hij geen andere keuze dan door te gaan omdat hij niet wist of Anson Sharp nog achter hem aan zat.

Anson Sharp.

Het was niet te geloven.

Tijdens zijn tweede jaar in Vietnam was Ben luitenant van een eigen verkenningseenheid geweest – dienend onder de pelotonskapitein, Olin Ashborn – en had een reeks uiterst geslaagde invallen in door de vijand bezet gebied opgezet en uitgevoerd. Zijn sergeant, George Mendoza, was gedood door mitrailleurvuur tijdens een missie om vier Amerikaanse krijgsgevangenen te bevrijden die vastgehouden werden in een tijdelijk kamp voordat ze overgebracht zouden worden naar Hanoi. Anson Sharp was de sergeant die werd aangesteld om Mendoza te vervangen.

Vanaf het moment dat hij Sharp ontmoette, mocht Ben hem niet. Het was gewoon zo’n instinctieve reactie, want aanvankelijk had hij niets ernstigs fout gezien aan Sharp. De man was geen fantastische sergeant, kon niet tippen aan Mendoza, maar hij had de bevoegdheid en hij was niet aan de drugs of alcohol, waarmee hij een graadje hoger stond dan veel andere soldaten in die ellendige oorlog. Misschien genoot hij iets te veel van zijn autoriteit en pakte hij de mannen onder zich te hard aan. Misschien werden zijn verhalen over vrouwen gekleurd door een verontrustend gebrek aan respect, maar aanvankelijk had het op die gewone verveelde en slechts half gemeende vrouwenhaat geleken die je soms aantrof bij een bepaald soort mannen in een grote groep; Ben had er niets kwaads in gezien – tot later. En misschien was Sharp te snel geweest toen hij zich verzette tegen een directe confrontatie als de vijand in het vizier kwam en toonde hij te veel gretigheid bij het terugtrekken als de vijand eenmaal tegenover hen stond, maar in het begin kon hij niet precies als lafaard betiteld worden. Toch was Ben voor hem op zijn hoede gebleven en hij had zich een beetje schuldig gevoeld omdat hij geen aantoonbare redenen had om zijn nieuwe sergeant te wantrouwen.

Een van de dingen die hij niet prettig had gevonden was het duidelijke gebrek aan overtuiging bij Sharp. In alles. Sharp leek geen mening te hebben over politiek, religie, doodstraf, abortus of een van de andere onderwerpen die zijn leeftijdsgenoten interesseerden. Sharp had ook geen sterke gevoelens over de oorlog, voor of tegen. Het kon hem niet schelen wie won en hij beschouwde het quasidemocratische Zuiden en het totalitaire Noorden ethisch gezien gelijk, als hij al in termen van ethiek dacht. Hij was bij de mariniers gegaan om niet ingelijfd te worden door het leger en hij voelde helemaal niets van die marinierstrots of betrokkenheid waardoor de meeste andere mannen zich bij het korps thuis voelden. Hij was van plan een militaire carrière te maken, hoewel wat hem aantrok tot het leger geen plicht of trots was, maar de hoop op promotie naar een positie van werkelijke macht, vervroegd afzwaaien na precies twintig jaar dienst en een genereus pensioen; hij kon uren praten over militaire pensioenen en voordelen.

Hij had geen speciale passie voor muziek, kunst, boeken, sport, jagen, vissen of iets anders; behalve voor zichzelf. Hij was zelf zijn eigen – en enige – passie. Hoewel hij niet hypochondrisch was, was hij bepaald wel geobsedeerd door de staat van zijn gezondheid en kon hij oeverloos praten over zijn spijsvertering, zijn constipatie of het ontbreken ervan en de toestand van zijn stoelgang ’s ochtends. Een andere man zou gewoon gezegd hebben: ‘Ik heb barstende koppijn,’ maar Anson Sharp zou, als hij geplaagd werd door een dergelijke aandoening, tweehonderd woorden gebruiken om de mate en aard van de ziekte in ondraaglijke bijzonderheden te beschrijven en zou een vinger gebruiken om de precieze pijn op zijn voorhoofd aan te geven. Hij was lang bezig met het kammen van zijn haar, het lukte hem altijd gladgeschoren te zijn, zelfs onder vuur, had een narcistische aantrekkingskracht voor spiegels en andere weerspiegelende oppervlakten en maakte er een ware kruistocht van om zo veel mogelijk geneugten des levens binnen te halen als een soldaat in oorlogsgebied maar kon krijgen.

Het was moeilijk om een man die alleen maar zichzelf aardig vond, aardig te vinden.

Maar als Anson Sharp geen goed of geen slecht mens was geweest toen hij naar Vietnam kwam – gewoon blanco en egocentrisch – dan had de oorlog de ongevormde klei van zijn persoonlijkheid geboetseerd tot een schurk. Toen Ben hoorde van gedetailleerde en overtuigende geruchten over Sharps betrokkenheid bij de zwarte handel, had een onderzoek bewijs geleverd van een ontstellende criminele carrière. Sharp was betrokken geweest bij het kapen van goederen die onderweg waren naar belastingvrije winkels en kampwinkels en hij had de verkoop geregeld van die goederen aan kopers in de onderwereld van Saigon. Aanvullende informatie gaf aan dat Sharp, hoewel geen gebruiker of rechtstreekse dealer van drugs, de handel in verdovende middelen bevorderde tussen de Vietnamese maffia en Amerikaanse soldaten. En, het schokkendste van alles, Bens speuractiviteiten hadden geleid tot de ontdekking dat Sharp sommige winsten van zijn criminele activiteiten gebruikte om een pied-à-terre te onderhouden in de meest ongure nachtclubwijk van Saigon; daar, met de hulp van een uiterst kwaadaardige Vietnamese schoft die diende als combinatie van huisbediende en kerkerbaas, hield Sharp een elfjarig meisje – Mai Van Trang – daadwerkelijk gevangen als slavin, terwijl hij haar seksueel misbruikte als hij in de gelegenheid was en haar verder overliet aan de genade van zijn huisschoft.

De onvermijdelijke krijgsraad had niet het voorspelbare resultaat opgeleverd waarop Ben had gehoopt. Hij wilde Sharp twintig jaar laten opsluiten in een militaire gevangenis. Maar voor de zaak voor het gerecht kwam, begonnen potentiële getuigen met een verontrustend tempo dood te gaan of te verdwijnen. Twee onderofficieren van het leger – handelaars die bereid waren tegen Sharp te getuigen in ruil voor een mildere behandeling – werden dood met een doorgesneden keel in achterafstraatjes van Saigon gevonden. Een luitenant werd in zijn slaap aan flarden gescheurd door een fragmentatiegranaat. De huisbediende met het rattengezicht en de arme Mai Van Trang verdwenen en Ben was ervan overtuigd dat de eerste ergens leefde en was er net zo zeker van dat het meisje dood en begraven in een ongemerkt graf lag: geen moeilijk afvalprobleem in een land dat werd verscheurd door de oorlog en ondermijnd door ongemerkte graven. Sharp bepleitte, omdat hij in hechtenis op de rechtszaak zat te wachten, met succes onschuld van betrokkenheid bij deze reeks hem welgevallige doden en verdwijningen; hoewel hij beslist zijn invloed in de Vietnamese onderwereld had aangewend om een dergelijke gunstige ontwikkeling te bereiken.

Bij het begin van de krijgsraad waren alle getuigen tegen Sharp verdwenen en de zaak werd in essentie teruggebracht tot Bens woord – en dat van zijn onderzoekers – tegen Sharps zelfgenoegzame protesten van onschuld. Er was niet voldoende hard bewijs om hem in de gevangenis te doen belanden, maar veel te veel indirect bewijs om hem helemaal vrijuit te laten gaan. Als gevolg daarvan raakte hij zijn sergeantstrepen kwijt, werd gedegradeerd tot gewoon soldaat en oneervol ontslagen.

Zelfs die relatief lichte veroordeling was een slag voor Sharp geweest, wiens diepe en vastgeroeste eigendunk hem niet had toegestaan enige gedachten te hebben over het vooruitzicht op welke straf ook. Zijn persoonlijke gerief en welzijn waren zijn centrale – misschien enige – zorg en hij leek zonder meer aan te nemen dat hij, als een begenadigd zondagskind, altijd van doorlopend geluk verzekerd zou zijn. Voordat hij oneervol uit Vietnam op transport werd gezet, had Sharp van al zijn resterende contacten gebruik gemaakt om een kort verrassingsbezoekje aan Ben af te leggen, te kort om hem enige schade te berokkenen, maar lang genoeg om een dreiging te uiten: ‘Luister, klootzak, als je weer in de States bent, denk er dan gewoon aan, dat ik daar op je zal wachten. Ik zal weten wanneer je thuiskomt en zal een ontvangst voor je klaar hebben staan.’

Ben had het dreigement niet ernstig genomen. Om te beginnen was Sharps aarzeling aan het front, al lang voor de krijgsraad, op sommige momenten zo ernstig dat hij gevaarlijk dicht in de buurt kwam van insubordinatie om zijn kostbare huid te redden. Als hij niet voor het gerecht was gebracht voor diefstal, zwarte handel, drugshandel en verkrachting van een minderjarige, zou hij hoogstwaarschijnlijk zijn beschuldigd op aanklachten van desertie of andere overtredingen die te maken hadden met zijn toenemende lafheid. Hij mocht dan praten over wraak in Amerika, maar hij zou er niet het lef voor hebben. En ten tweede maakte Ben zich er geen zorgen over wat er met hem kon gebeuren, omdat hij zichzelf tot het eind ervan aan de oorlog had verplicht; en die verplichting gaf hem alle redenen om te geloven dat hij in een kist naar huis zou gaan, in een zodanige toestand dat het hem geen moer kon schelen of Anson Sharp nu op hem wachtte of niet.

Nu, terwijl hij door het beschaduwde bos afdaalde en ten slotte het eerste stukje half schoongemaakte land bereikte waar huizen onder de bomen stonden, vroeg Ben zich af hoe Anson Sharp, beroofd van rang en oneervol ontslagen, tot de opleiding toegelaten kon worden van DSA-agent. Een man die zo fout was geweest als Sharp bleef gewoonlijk verder naar beneden afglijden als hij eenmaal aan het glijden was. Nu hoorde hij aan zijn tweede of derde termijn in de gevangenis bezig te zijn wegens burgerlijke misdrijven. Op zijn hoogst zou je verwacht kunnen hebben hem tegen te komen als verlopen zwendelaar die een vunzig leven bij elkaar schraapte, zo zielig kleinschalig dat hij niet eens de aandacht van de autoriteiten trok. Zelfs als hij zijn optreden had verbeterd, dan nog zou hij geen oneervol ontslag van zijn staat van dienst gehaald kunnen hebben. En met die schandvlek zou hij zonder meer geweigerd worden bij elke politiedienst, en vooral bij een organisatie met zulke hoge normen als de militaire veiligheidsdienst.

Dus: hoe had hij dat voor elkaar gekregen? vroeg Ben zich af.

Hij kauwde op die vraag terwijl hij over een houten omheining klom en behoedzaam om een huis van baksteen en verweerd grenenhout van twee verdiepingen liep, van boom naar boom schoot en van struik naar struik, en zo veel mogelijk uit het gezicht bleef. Als iemand uit een raam keek en een man zag met in een hand een jachtgeweer en een grote revolver in de riem op zijn rug, zou een telefoontje naar de sheriff onvermijdelijk zijn.

Aangenomen dat Sharp niet loog toen hij zichzelf bekendmaakte als een agent van de militaire veiligheidsdienst – en het leek geen zin te hebben erover te liegen – was het volgende dat Ben zich afvroeg, hoever Sharp was gestegen in de DSA. Hoe dan ook leek het wel erg onwaarschijnlijk dat Sharp bij puur toeval was aangesteld op een zaak waar Ben bij betrokken was. Waarschijnlijker was het dat Sharp zijn opdracht geregeld had toen hij het Leben-dossier las en ontdekte dat Ben, zijn oude en misschien grotendeels vergeten kwelgeest, een relatie had met Rachael. Hij had een lang uitgestelde kans gezien voor wraak en die gegrepen. Maar een gewone agent zou zeker geen opdrachten kunnen uitkiezen, wat betekende dat Sharp in een positie moest zitten die zo hoog was dat hij zijn eigen schema kon opstellen. En nog erger: Sharp zat op zo’n hoge positie dat hij zonder aanleiding het vuur op Ben kon openen en verwachtte een moord te kunnen verdoezelen die in het volle gezicht van een van zijn medeagenten bij de DSA werd gepleegd.

Met de extra dreiging van Anson Sharp, gevoegd bij alle andere dreigingen waar hij en Rachael al mee te maken hadden, begon Ben het gevoel te krijgen dat hij weer in een oorlog verzeild was. In de oorlog begon het vijandelijke vuur meestal als je dat het minst verwachtte en vanuit de meest onwaarschijnlijke bron en richting. Dat was precies wat het verschijnen van Anson Sharp inhield: verrassend vuur uit de meest onwaarschijnlijke bron.

Bij de derde bungalow kwam Ben bijna terecht in een groepje van vier jongens die hun eigen hinderlagenoorlogje aan het spelen waren, maar werd net op het laatste moment gewaarschuwd toen een van hen uit zijn dekking schoot en het vuur op een ander opende met een met klappertjes geladen machinepistool. Voor het eerst in zijn leven kreeg Ben een levendige flashback van de oorlog, een van die mentale trauma’s die door de media aan elke veteraan werd toegeschreven. Hij viel en rolde achter een paar laag groeiende kornoeljes waar hij naar zijn bonzend hart bleef liggen luisteren, terwijl hij een kreet onderdrukte en een halve minuut wachtte tot de flashback voorbij was.

Geen van de jongens had hem gezien en toen hij weer verderging, kroop hij op zijn buik van de ene dekking naar de andere. Van de bladerrijke kornoelje naar een bosje wilde azalea’s. Van de azalea’s naar een lage kalkstenen formatie waar het uitgedroogde karkas van een grondeekhoorn lag, bijna als een waarschuwing. Daarna over een lage heuvel, door grove grashalmen die zijn gezicht openhaalden, onder een volgende houten omheining door.

Vijf minuten later, bijna veertig minuten nadat hij bij de bungalow was vertrokken, denderde hij langs een met struiken begroeide helling naar beneden naar een droge afwateringssloot langs de weg die om het meer liep. Veertig minuten, godsamme.

Hoever was Rachael in de verlaten woestijn gekomen in veertig minuten? Niet over nadenken. In beweging blijven.

Hij hurkte een ogenblik neer in het hoge gras om weer op adem te komen, ging toen staan en keek beide kanten op. Er was niemand te zien. Op de geasfalteerde tweebaansweg was geen naderend of verdwijnend verkeer.

Aangezien hij niet van plan was het geweer of de Combat Magnum, die hem angstwekkend verdacht maakten, weg te gooien, had hij geluk hier op een dinsdag en op dit uur te zijn. Op een ander tijdstip zou de provinciale weg niet zo weinig worden gebruikt. Vroeg in de ochtend zou de weg vol met pleziervaarders, vissers en kampeerders zitten op weg naar het meer, en later zouden veel van hen teruggaan. Maar midden op de dag – het was vijf voor drie ’s middags – hadden ze zich gerieflijk geïnstalleerd voor de dag. Hij had ook geluk dat het geen weekend was, want dan zou de weg flink gebruikt worden ongeacht het uur.

Besluitend dat hij aankomend verkeer zou kunnen horen voordat het in het gezicht kwam – en daardoor tijd zou hebben zich te verbergen – klom hij uit de greppel en liep over het wegdek naar het noorden, in de hoop een auto te vinden die hij kon stelen.

27

Weer onderweg

Om vijf voor drie was Rachael door de El Cajon Pass, nog steeds zestien kilometer ten zuiden van Victorville en ruim zeventig kilometer van Barstow.

Dit was het laatste stuk Interstate waarop met enige frequentie nog tekenen van de beschaving konden worden gezien. Zelfs hier was er, buiten Victorville zelf en de geïsoleerde huizen en ondernemingen die zich uitstrekten tussen daar en Hesperia en Apple Valley, voornamelijk alleen maar een eindeloze uitgestrektheid van wit zand, gegroefde rotsen, verdorde woestijnstruiken, yucca’s en cactussen. In de tweehonderdzestig kilometer tussen Barstow en Las Vegas zouden feitelijk maar twee buitenposten komen: Caligo, de spookstad (met een groepje bedienende restaurants, pompstations en een paar motels) en Baker, de toegang tot het Death Valley National Monument, eigenlijk weinig meer dan een pitsstop die in een paar seconden voorbijflitste, zo snel voorbij dat het een luchtspiegeling leek. Halloran Springs, Cal Neva en Stateline lagen daar ook, maar geen ervan kon werkelijk een stad genoemd worden en in één geval telde de bevolking minder dan vijftig zielen. Hier, waar de grote Mojave Desert begon, had de mensheid enig terrein op de woestenij veroverd, maar na Barstow bleef zijn heerschappij onbetwist.

Als Rachael zich niet zo’n zorgen om Benny had gemaakt, zou ze genoten hebben van de eindeloze vergezichten, de kracht en wendbaarheid van de grote Mercedes en het gevoel van ontsnapping en bevrijding dat haar altijd steunde tijdens een rit door de Mojave. Maar ze bleef maar aan hem denken en ze wenste dat ze hem niet alleen had gelaten, ook al had hij haar een goed argument voor zijn plannen gegeven en haar weinig keuze gelaten. Ze overwoog om te draaien en terug te gaan, maar misschien was hij al weg tegen de tijd dat ze de bungalow bereikte. Misschien reed ze wel recht in de armen van de politie als ze terugkeerde naar Arrowhead, dus ze bleef de Mercedes verder rijden op een constante vijfennegentig kilometer per uur in de richting van Barstow.

Acht kilometer ten zuiden van Victorville schrok ze door een vreemd, hol gebonk dat van onder de auto afkomstig leek; vier of vijf scherpe tikken, daarna stilte. Ze vloekte binnensmonds bij het vooruitzicht van panne. Terwijl ze de snelheid terug liet zakken naar tachtig en daarna naar vijfenzestig, luisterde ze zeker een kilometer lang aandachtig naar het geluid van de Mercedes.

Het gezoem van de banden op het wegdek.

Het gesnor van de motor.

Het zachte fluisteren van de airconditioning.

Geen kloppen.

Toen het verontrustende geluid niet terugkwam, versnelde ze weer naar negentig en bleef vol verwachting luisteren in de gedachte dat het onbekende mankement iets was dat alleen bij hogere snelheid optrad. Maar toen er na weer een kilometer geen geluid kwam, besloot ze dat ze over gaten in het wegdek gereden moest zijn. Ze had geen gaten gezien en ze kon zich niet herinneren dat de auto tegelijk met het bonkende geluid schudde, maar ze kon geen andere verklaring bedenken. De ophanging van de Mercedes en de zware schokdempers waren perfect en die zouden de schok van een paar hobbels tot het minimum teruggebracht hebben en misschien had het vreemde geluid haar aandacht wel weggehaald van die kleine trilling die er was geweest.

Een paar kilometer lang bleef Rachael nerveus, niet omdat ze precies wachtte tot de hele aandrijving er met een enorm knal uit viel of dat de motor zou exploderen, maar omdat ze voor de helft toch problemen verwachtte die haar zouden vertragen. Maar toen de auto bleef functioneren met zijn gewone rustige betrouwbaarheid, ontspande ze en haar gedachten dreven terug naar Benny.

De groene Chevy sedan was beschadigd tijdens de aanrijding met de blauwe Ford – gebogen grille, kapotte koplamp, gedeukt spatbord – maar hij functioneerde nog volledig. Peake was over de aarden weg via de grindweg en asfaltweg naar de snelweg gereden die om het meer heen leidde, terwijl Sharp in de stoel naast hem het bos om hen heen afzocht, het pistool met geluiddemper op zijn schoot. Sharp vertrouwde erop (zei hij) dat Shadway een andere richting uit was gegaan, van het meer vandaan, maar toch bleef hij oplettend.

Peake had verwacht een schot hagel door het zijraampje te krijgen dat hem elk moment kon doden. Maar hij bereikte de provinciale weg levend.

Ze hadden heen en weer over de hoofdweg gereden tot ze een rij van zes auto’s en bestelwagens waren tegengekomen die langs de berm geparkeerd stonden. Die auto’s waren waarschijnlijk van hengelaars die door het bos naar het nabijgelegen meer waren gelopen, naar een favoriete, maar moeilijk te bereiken stek. Sharp had besloten dat Shadway zuidelijk van de auto’s van de berg zou komen en, misschien omdat hij zich herinnerde die gepasseerd te zijn op zijn weg naar de afslag naar het huisje, naar het noorden over de provinciale weg zou komen – misschien door gebruik te maken van een van de afwateringsgeulen voor dekking of door zelfs evenwijdig aan de weg in het bos te blijven – met de bedoeling een nieuwe auto voor zichzelf te stelen. Peake had de sedan achter de laatste auto in de rij van zes gereden, een smerige en gedeukte Dodge-stationcar, en net iets verder naar binnen dan de auto’s aan het begin zodat Shadway de Chevy niet duidelijk zou kunnen zien als hij vanuit het zuiden aan kwam lopen.

Nu zaten Peake en Sharp onderuitgezakt op de voorbank, net hoog genoeg om door de voorruit te kijken en door de ramen van de stationcar voor hen. Ze waren klaar om snel in actie te komen bij het eerste teken dat iemand met een van de auto’s aan het rotzooien was. Of in ieder geval was Sharp klaar. Peake zat nog altijd in een dilemma.

De bomen ritselden in de vlagen van de bries.

Een enorme libel veegde langs de voorruit op zacht tokkelende, schitterend gekleurde vleugels.

De klok in het dashboard tikte zacht en Peake had het vreemde, hoewel misschien verklaarbare gevoel dat ze op een tijdbom zaten.

‘Hij verschijnt binnen vijf minuten,’ zei Sharp.

Ik hoop het niet, dacht Peake.

‘We knallen die klootzak wel overhoop,’ zei Sharp.

Ik niet, dacht Peake.

‘Hij zal verwachten dat we heen en weer over de weg blijven rijden, op zoek naar hem. Hij zal niet verwachten dat wij hem doorhebben en hier op hem zitten te wachten. Hij komt recht op ons af.’

God, ik hoop het niet, dacht Peake. Ik hoop dat hij naar het zuiden gaat in plaats van naar het noorden. Of misschien gaat hij over de top van de berg en aan de andere kant naar beneden en komt nooit zelfs maar in de buurt van deze weg. Of god, alsjeblieft, wat dacht u ervan hem gewoon de weg over te laten steken en naar het meer te laten lopen waar hij over het water naar de kust aan de overkant loopt?

Peake zei: ‘Mij lijkt het dat hij meer vuurkracht heeft dan wij. Ik bedoel, ik zag een jachtgeweer. Dat is iets om over na te denken.’

‘Dat zal hij niet tegen ons gebruiken,’ zei Sharp.

‘Waarom niet?’

‘Omdat hij zo’n preutse moralist is, daarom. Een gevoelig type. Maakt zich voortdurend veel te veel zorgen over zijn verrekte ziel. Zijn soort kan doden alleen maar rechtvaardigen midden in een oorlog... en alleen een oorlog waarin hij gelooft... of in een andere situatie waarin hij absoluut geen andere keuze heeft dan te doden om zichzelf te redden.’

‘Ja, nou, maar als we op hem beginnen te schieten, heeft hij geen andere keuze dan om terug te schieten, toch?’

‘Je begrijpt hem gewoon niet. In een situatie als deze... die geen oorlog is... zolang er nog een plek is om naar weg te rennen, als hij niet met zijn rug in een hoek gedrukt staat, zal hij altijd kiezen voor vluchten in plaats van vechten. Het is de moreel superieure keuze, weet je, en hij ziet zichzelf graag als een moreel superieur mens. Daar in het bos had hij genoeg plaatsen om naar weg te rennen. Dus als we op hem schieten en hem raken, is het voorbij. Maar als we missen, zal hij niet terugschieten... niet die huichelachtige kwezel... hij zal vluchten en we krijgen een volgende kans om hem op te sporen en hem neer te schieten, en hij zal ons kansen blijven geven tot hij, vroeg of laat, of ons voorgoed heeft afgeschud of wij hem hebben neergeknald. Dwing hem alleen in ’s hemelsnaam nooit in een hoek; laat hem altijd een uitweg. Als hij wegrent, hebben wij een kans hem in de rug te schieten, wat het verstandigste is dat we kunnen doen, omdat de man bij de verkenners van de mariniers heeft gezeten en hij was goed, beter dan de meesten, de beste... ik vind het vreselijk om hem die eer te geven... de beste. En hij lijkt in conditie te zijn gebleven. Dus als hij zou moeten, zou hij je kop er met zijn blote handen af kunnen draaien.’

Peake kon niet beslissen welke van deze nieuwe onthullingen het meest schrikbarend was: dat ze, om een wrok van Sharp te vereffenen, niet alleen een onschuldig man zouden vermoorden, maar ook nog eens een man met een ongebruikelijk ingewikkelde en trouw nagevolgde morele code; of dat ze hem als ze de kans hadden in de rug zouden schieten; of dat hun doelwit liever zijn eigen leven tot het uiterste in de waagschaal zette dan om hen achteloos om zeep te helpen, hoewel zij erop voorbereid waren hem zonder meer te doden; of dat de man, als hem geen andere keuze werd gelaten, het vermogen had hen volledig te vernietigen zonder ook maar een traan te laten. Peake had zijn bed niet meer gezien sinds gistermiddag, bijna vierentwintig uur geleden en hij had hard slaap nodig, maar zijn prikkende ogen stonden wijd open en zijn geest was waakzaam terwijl hij nadacht over de overdaad aan slecht nieuws die hij net had binnengekregen.

Sharp boog zich plotseling naar voren alsof hij Shadway vanuit het zuiden had zien aankomen, maar het was waarschijnlijk niets, want hij leunde weer naar achteren op zijn stoel en liet zijn opgekropte adem ontsnappen.

Hij is net zo bang als boos, dacht Peake.

Peake zette zich schrap om een vraag te stellen die Sharp hoogstwaarschijnlijk kwaad zou maken of minstens zou irriteren. ‘Kent u hem, meneer?’

‘Ja,’ zei Sharp wrang, niet bereid er verder op in te gaan.

‘Waarvan?’

‘Een andere plaats.’

‘Wanneer?’

‘Lang geleden,’ zei Sharp op een toon die het duidelijk maakte dat er geen verdere vragen gesteld werden.

Vanaf het begin van dit onderzoek, gisteravond, was Peake verrast geweest dat iemand zo hoog als de onderdirecteur zich pardoes in het werk te velde begaf, zij aan zij met mindere agenten, in plaats van de zaken te coördineren vanuit een kantoor. Dit was een belangrijke zaak. Maar Peake was betrokken geweest bij andere belangrijke zaken en hij had nooit gezien dat een van de andere hogere officieren daadwerkelijk zijn handen vuil maakte. Nu begreep hij het: Sharp had besloten zich in de modder van deze zaak te begeven omdat hij had ontdekt dat zijn oude vijand, Shadway, erbij betrokken was en omdat hij alleen tijdens de operatie een kans kreeg om Shadway te doden en om de schietpartij zo in scène te zetten dat het legitiem werd.

‘Lang geleden,’ zei Sharp, deze keer meer tegen zichzelf dan tegen Jerry Peake. ‘Lang geleden.’

Het ruime interieur van de kofferbak van de Mercedes-Benz was warm omdat die verhit werd door de zon. Maar Eric Leben, opgekruld op zijn zij in de duisternis, voelde een andere en grotere warmte: het vreemde en bijna aangename vuur dat in zijn bloed, zijn vlees en botten brandde, een vuur dat hem leek om te smelten tot... tot iets anders dan een mens.

De inwendige en uitwendige warmte, de duisternis, de beweging van de auto en het hypnotische gezoem van de banden hadden hem in een tranceachtige toestand gebracht. Een tijdje was hij vergeten wie hij was, waar hij was en waarom hij zichzelf op deze plek had gebracht. Gedachten dreven loom door zijn geest, als glanzende voortdrijvende oliefilms op water, rimpelend, in elkaar grijpend en langzaam bewegende draaikolken vormend op het oppervlak van een meer. Soms waren zijn gedachten licht en aangenaam: de heerlijke rondingen en huidstructuren van Rachael, Sarah en andere vrouwen met wie hij gevreeën had; de lievelingsteddybeer waarmee hij sliep toen hij klein was; fragmenten van films die hij had gezien; zinnen van lievelingssongs. Maar soms werden de beelden in zijn geest duister en beangstigend: oom Barry die grijnsde en wenkte; een onbekende dode vrouw in een vuilcontainer; een andere vrouw tegen de muur gespijkerd – naakt, dood, starend; de in een mantel gehulde gedaante van de Dood die uit de schaduwen opdoemde; een misvormd gezicht in een spiegel; vreemde en monstrueuze handen die op de een of andere manier aan zijn polsen vastzaten...

Een keer hield de auto stil en het ophouden van beweging deed hem uit de trance omhoogdrijven. Snel oriënteerde hij zich en die ijzige, reptielachtige woede vloeide in hem terug. Gretig bewoog hij zijn sterke, verlengde handen met scherpe nagels heen en weer, in de verwachting alle leven uit Rachael te knijpen... die hem ontkend had, hem had afgewezen, die hem op de weg naar zijn dood had gestuurd. Bijna brak hij uit de kofferbak, hoorde toen de stem van een man, aarzelde. Te horen aan de flarden idiote conversatie die hij af kon luisteren en door het geluid van het mondstuk van een benzineslang dat in de benzinetank werd gestoken, besefte Eric dat Rachael bij een tankstation was gestopt waar zeker een paar – en misschien een heleboel – mensen waren. Hij moest op een betere gelegenheid wachten.

Eerder, nog in het huis, had hij toen hij de kofferbak had opengemaakt onmiddellijk gemerkt dat de achterwand een solide metalen schot was, waardoor het voor hem onmogelijk werd om gewoon de achterbank van de auto uit de pennen te schoppen en in het passagiersgedeelte te klauteren. Daarbij was het sluitmechanisme vanuit de kofferbak onbereikbaar omdat er een metalen dekplaatje overheen zat dat op zijn plaats werd gehouden door een aantal kruiskopschroeven. Gelukkig hadden Rachael en Shadway het zo druk gehad met het verzamelen van de kopie van het Wildcard-dossier dat Eric een kruiskopschroevendraaier van het gereedschapsrek had kunnen graaien om het dekplaatje los te halen, in de kofferbak kon klimmen en het deksel kon sluiten. Zelfs in het donker zou hij de blote sluiting kunnen vinden, de punt van de schroevendraaier in het mechanisme steken en hem zonder moeite openmaken.

Als hij de volgende keer dat ze stilhielden geen stemmen hoorde, zou hij binnen een paar seconden uit de kofferbak kunnen zijn, snel genoeg om haar te pakken te krijgen voor ze besefte wat er gebeurde.

Bij het benzinestation, terwijl hij stil en geduldig wachtte in de kofferbak, bracht hij zijn handen bij zijn gezicht en hij meende nog meer veranderingen op te merken dan die hij in het huis had gezien en gevoeld. Eveneens leek hij, toen hij zijn hals, schouders en het grootste deel van zijn lichaam verkende, niet helemaal zo gevormd te zijn als zou moeten.

Hij meende een plek met... schubben te voelen.

Walging deed zijn tanden klapperen.

Snel hield hij ermee op zichzelf te verkennen.

Hij wilde weten wat hij aan het worden was.

Toch wilde hij het niet weten.

Hij moest het weten.

En hij kon het niet verdragen het te weten.

Vaag vermoedde hij dat hij, doordat hij opzettelijk een klein deel van zijn genetische materiaal had veranderd, een gebrek aan evenwicht had gecreëerd in onbekende – misschien niet te kennen – levensprocessen en levenskrachten. Het gebrek aan evenwicht was niet ernstig geweest tot, na zijn dood, zijn veranderde cellen waren gaan presteren zoals ze nooit hadden moeten presteren, genazen in een tempo en in een mate die onnatuurlijk was. Die activiteit – de overweldigende toevloed van groeihormonen en proteïnen die deze produceerde – maakte op een bepaalde manier de samenhang van genetische stabiliteit los en wierp de biologische besturing af die zorgde voor een langzame afgemeten tred voor evolutie. Nu evolueerde hij in een schrikbarend tempo. Misschien was het juister dat hij aan het devolueren was, waarbij zijn lichaam probeerde oude vormen te herscheppen die nog altijd in de tientallen miljoenen jaren van ervaring van het ras in zijn genen opgeslagen zaten. Hij wist dat hij geestelijk pendelde tussen het vertrouwde moderne intellect van Eric Leben en het oneigen bewustzijn van verscheidene primitieve staten van het menselijk ras, en hij was bang zowel geestelijk als fysiek naar de een of andere bizarre vorm te devolueren die zo ver af stond van de menselijke ervaring dat hij zou ophouden te bestaan als Eric Leben, dat zijn persoonlijkheid voor altijd zou oplossen in een prehistorisch aapachtig of reptielachtig bewustzijn.

Zij had hem dit aangedaan – had hem vermoord, en daarmee het vluchtgedrag van zijn genetisch veranderde cellen in werking gesteld. Hij wilde wraak, wilde dat zo hevig dat het pijn deed, wilde dat kreng openscheuren en haar dampende ingewanden openrijten, wilde haar ogen uitrukken en haar hoofd openbreken, wilde dat mooie gezichtje eraf klauwen, dat zelfvoldane hatelijke gezicht, haar tong afbijten en zijn mond daarna tegen haar spuitende aderen drukken en drinken, drinken...

Hij huiverde weer, maar deze keer was het een huivering van directe behoefte, een trilling van onmenselijk plezier en opwinding.

Toen de benzinetank vol was, reed Rachael terug naar de snelweg en Eric werd weer in zijn tranceachtige staat gewiegd. Deze keer waren zijn gedachten vreemder, droomachtiger dan die hem eerder bezig hadden gehouden. Hij zag zichzelf soepel door een in mist gehuld landschap stappen, nauwelijks half rechtop; verre bergen rookten aan de horizon en de lucht was van een puurder en donkerder blauw dan hij die ooit eerder had gezien, toch was die vertrouwd, net zoals de glanzende vegetatie anders was dan alles wat hij ooit had gezien als Eric Leben, maar die toch bekend was aan iemand anders die diep in hem verborgen zat. Toen, in zijn halfdromen, was hij zelfs niet meer slechts gedeeltelijk rechtop, was hij helemaal niet meer hetzelfde wezen, gleed hij nu op zijn buik over warme, vochtige grond, trok zich op langs een sponzig, rottend stuk hout, ernaar klauwend met voeten met lange tenen, de bast en het zachte hout eraf halend om een enorm nest van krioelende maden bloot te leggen waarin hij hongerig zijn gezicht drukte...

Voortgedragen door een donkere, woeste opwinding, roffelde hij met zijn voeten tegen de zijkant van de kofferbak, een daad die hem even wakker maakte uit de duistere beelden en gedachten die zijn geest vulden. Hij besefte dat zijn trommelende voeten Rachael zouden waarschuwen en hij hield ermee op – hoopte hij – na een paar harde schoppen.

De auto ging langzamer rijden en hij tastte in het duister naar de schroevendraaier voor het geval hij het slot open moest maken en er snel uit moest komen. Maar toen versnelde de auto weer – Rachael had niet begrepen wat ze had gehoord – en hij viel terug in de stroom van oerherinneringen en oerbegeertes.

Terwijl hij mentaal wegdreef naar een ver oord, bleef hij fysiek veranderen. De donkere kofferbak was als een baarmoeder waarin een onvoorstelbaar gemuteerd kind werd gevormd en weer gevormd en daarna weer. Het was zowel oud als nieuw in de wereld. Zijn tijd zat erop – en toch was zijn tijd nog aanstaande.

Ben dacht dat ze van hem zouden verwachten dat hij zich de rij geparkeerde auto’s op de westelijke berm van de snelweg zou herinneren en zouden zitten wachten tot hij er een zou stelen. Daarbij zouden ze er waarschijnlijk op rekenen dat hij over de weg zelf naar het noorden kwam en de greppel rechts ervan als dekking zou gebruiken wanneer hij verkeer hoorde naderen. Of ze zouden kunnen denken dat hij op de rechterberm bleef, tegenover het meer en voorzichtig het asfalt naar het noorden zou volgen maar gebruik zou maken van de bomen en struiken als dekking. Maar hij dacht niet dat ze zouden verwachten dat hij de weg over zou steken, het bos in zou gaan aan de linkerzijde ervan – aan de kant van het meer – en dan naar het noorden zou gaan onder de dekking van die bomen, waardoor hij uiteindelijk de geparkeerde auto’s van de achterkant zou naderen.

Hij had het goed gedacht. Toen hij enige tijd naar het noorden was gegaan met de snelweg rechts van hem en het meer links, ging hij de helling naar de weg op, kroop voorzichtig naar de rand en keek over de bovenkant naar het zuiden naar de geparkeerde auto’s. Hij zag twee mannen onderuitgezakt op de voorbank van de donkergroene Chevy sedan. Ze hadden zich verstopt achter een Dodge-stationcar, waardoor hij hen niet had kunnen zien als hij vanuit het zuiden was gekomen in plaats van de omcirkelende beweging naar de achterkant te maken. Ze keken de andere kant op, keken door de raampjes van de auto’s die voor hen geparkeerd stonden naar geometrisch uitgesneden stukken van de tweebaansweg.

Terwijl hij zich van de bovenkant van de verhoogde weg liet zakken, bleef Ben een minuut plat op zijn rug op de helling liggen. Zijn matras was samengesteld uit oude dennennaalden, verdord raaigras en onbekende planten met gekleurde caladiumachtige bladeren die onder hem geplet werden en hun koele sap in het weefsel van zijn hemd en spijkerbroek persten. Hij was zo smerig en zat zo vol vlekken door de dolle afdaling langs de berghelling onder Erics hut dat het hem weinig kon schelen wat voor viezigheid die planten nog aan hem doorgaven.

De Combat Magnum, weggestoken in zijn broeksband, drukte pijnlijk tegen zijn rug, zodat hij iets opzij draaide om die druk te verminderen. Maar hoe ongemakkelijk de Magnum ook was, hij gaf hem ook een veilig gevoel.

Terwijl hij nadacht over de twee mannen die op de weg boven hem op hem zaten te wachten, kreeg hij de neiging verder naar het noorden te gaan tot hij ergens anders onbewaakte auto’s vond. Misschien kon hij op een andere plek een auto stelen en uit de buurt weg zijn voordat zij besloten dat hij weg was.

Het was echter ook mogelijk dat hij drie, vier kilometer zou lopen zonder andere geparkeerde auto’s te ontdekken buiten het zicht van de eigenaars ervan.

En het was onwaarschijnlijk dat Sharp en zijn medeagent hier erg lang zouden wachten. Als Ben niet gauw verscheen, zouden ze zich gaan afvragen of ze hem verkeerd beoordeeld hadden. Ze zouden gaan rijden en misschien zo nu en dan stoppen om uit te stappen en het bos aan weerskanten van de weg af te zoeken, en hoewel hij beter was in dit soort spelletjes dan zij, kon hij er niet zeker van zijn dat ze hem niet ergens onderweg zouden verrassen.

Op dit moment had hij het voordeel van de verrassing, want hij wist waar zij waren, terwijl zij geen idee hadden waar hij zich bevond. Hij besloot goed gebruik te maken van dat voordeel.

Eerst keek hij om zich heen naar een gladde, vuistgrote steen, zag er een en testte het gewicht ervan in zijn hand. Hij voelde goed aan – stevig. Hij knoopte zijn hemd voor een deel open, deed de steen erin tegen zijn buik en knoopte het weer dicht.

Met de semiautomatische Remington kaliber twaalf in zijn rechterhand, liep hij langs de helling naar het zuiden tot hij het gevoel had net onder de achterkant van hun Chevrolet te zitten. Toen hij weer naar de top van de helling kroop, merkte hij dat hij de afstand perfect had geschat: de achterbumper van hun sedan bevond zich op een paar centimeter van zijn gezicht.

Sharps raampje stond open – de gewone overheidsauto’s hadden zelden airconditioning – en Ben wist dat hij de laatste nadering in absolute stilte moest doen. Als Sharp iets verdachts hoorde en uit zijn raampje keek, of zelfs maar een blik in zijn zijspiegeltje wierp, zou hij Ben zien die achter de Chevy vandaan schoot.

Een geschikt geluid, net luid genoeg om dekking te verschaffen, zou welkom zijn en Ben wenste dat de wind iets toenam. Een beetje sterke windvlaag die de bomen deed ritselen zou al voldoende maskeren om...

Nog beter: het geluid van een automotor werd sterker; hij naderde vanuit het noorden, van achter de sedan. Ben wachtte gespannen af en een grijze Pontiac Firebird verscheen uit die richting. Terwijl de Firebird dichterbij kwam, werd het geluid van rockmuziek luider: een stel jongelui op een plezierritje, ramen open, schetterende cassettespeler. Bruce Springsteen die enthousiast over liefde en auto’s en metaalarbeiders zong. Perfect.

Net toen de opgevoerde Firebird de Chevy passeerde, toen het geluid van de motor en van Springsteen op z’n hardst waren, en toen Sharps aandacht bijna zeker die richting uit ging, precies de andere kant op dan van zijn zijspiegeltje, kroop Ben snel over de bovenkant van de helling achter de sedan. Hij hield zich laag onder hun achterruit zodat hij niet gezien kon worden in de achteruitkijkspiegel als de andere DSA-agent naar de weg achter zich keek.

Terwijl de Firebird en Springsteen langzaam verdwenen, liep Ben ineengedoken naar de linkerachterkant van de Chevy, haalde diep adem, sprong overeind en pompte een kogel in de achterband aan die kant. De knal verscheurde de stille berglucht met zo’n kracht dat Ben er zelfs van schrok hoewel hij wist dat het eraan kwam, en beide mannen erin schreeuwden het uit van schrik. Een van hen schreeuwde: ‘Naar beneden!’ De auto zakte door naar de chauffeurskant. Zijn handen deden zeer door de terugslag van het eerste schot. Ben schoot weer, ditmaal puur om hen bang te maken, joeg de lading over het dak van de auto, net laag genoeg dat iets van de hagel over het dak schraapte, wat voor de mensen erin geklonken moest hebben alsof de kogels in het interieur insloegen. Beide mannen hielden zich laag op de voorbank, en probeerden buiten de vuurlijn te blijven, een positie die het voor hen ook onmogelijk maakte Ben te zien of op hem te schieten.

Hij vuurde een volgend schot af in de berm terwijl hij rende, bleef even staan om de voorband aan de chauffeurskant lek te schieten, waardoor de auto verder die kant op zakte. Hij pompte nog een lading in dezelfde band, alleen voor het dramatische effect – de donderende knal van het jachtgeweer had zelfs hem van zijn stuk gebracht, zodat Sharp en de andere man wel verstard moesten zijn – wierp toen een blik op de voorruit om er zeker van te zijn dat zijn beide tegenstanders nog steeds onder zijn vuurlijn zaten. Hij zag geen enkel teken van hen en hij joeg zijn zesde en laatste schot door de voorruit, vertrouwend dat hij geen van beide mannen ernstig zou verwonden, maar wel zo veel schrik zou aanjagen dat ze zeker nog een halve minuut ineengedoken op de autobank zouden blijven liggen.

Terwijl de hagel nog neerregende op de achterbank van de Chevy en het veiligheidsglas nog op de voorbank viel, deed Ben drie rennende passen, liet zich plat op de grond vallen en trok zich onder de Dodge-stationcar. Als zij de moed hadden om hun hoofd op te tillen, zouden ze denken dat hij naar een van beide kanten van de weg het bos in was gerend, waar hij aan het herladen was en wachtte op zijn volgende actie tegen hen als ze zich lieten zien. Ze zouden nooit verwachten hem hier op zijn buik op de grond te vinden onder de volgende auto in de rij.

Zijn longen probeerden diep adem te halen in enorme luidruchtige halen, maar hij dwong zichzelf langzaam, rustig, ritmisch en stil te ademen.

Hij wilde over zijn handen en armen wrijven die zeer deden door het snelle schieten met het jachtgeweer en vanuit die ongewone positie. Maar hij wreef nergens over, verduurde het gewoon, omdat hij wist dat de pijn en de ongevoeligheid zonder meer voorbij zouden gaan.

Na een tijdje hoorde hij ze daar praten en hoorde toen een portier opengaan.

‘Verdomme, Peake, schiet op!’ zei Sharp.

Voetstappen.

Ben draaide zijn hoofd naar rechts en keek onder de stationcar vandaan naar buiten. Hij zag Sharps modieuze zwarte Freeman-schoenen naast de auto verschijnen. Ben had net zo’n paar. Deze waren geschaafd en een paar stekelige klitten zaten aan de veters.

Links verschenen geen schoenen.

‘Nu, Peake!’ zei Sharp met een schorre fluistering die bijna een schreeuw was.

Een ander portier ging aan die kant open, gevolgd door aarzelende voetstappen, en toen kwamen ook aan de linkerkant van de stationcar schoenen in het gezicht. Peakes goedkopere zwarte lage schoenen waren nog meer bevuild dan de schoenen van Anson Sharp: over de bovenkant zat modder gesmeerd en modder koekte aan de zolen en hakken en er zaten twee keer zo veel klitten aan zijn veters.

De twee mannen stonden aan tegenovergestelde kanten van de stationcar, en geen van beiden sprak; ze luisterden en keken alleen maar.

Ben had het krankzinnige idee dat ze zijn bonzende hart zouden horen, dat voor hem als een pauk klonk.

‘Misschien zit hij voor ons, tussen twee van deze auto’s en wacht hij tot hij ons kan overvallen,’ fluisterde Peake.

‘Hij is het bos weer in,’ zei Sharp met een stem net zo zacht als die van Peake, maar snerend. ‘Houdt ons waarschijnlijk vanuit dekking in de gaten en probeert niet te lachen.’

De gladde vuistgrote steen die Ben in zijn hemd had gestoken, drukte tegen zijn maag, maar hij veranderde niet van positie, uit angst dat het geringste geluid hem zou verraden.

Uiteindelijk kwamen Sharp en Peake gelijk in beweging, en stapten evenwijdig aan elkaar uit het gezicht. Ze keken waarschijnlijk behoedzaam in alle auto’s en ertussenin.

Maar het was niet waarschijnlijk dat ze op hun knieën zouden gaan om eronder te kijken, want het was krankzinnig dat Ben zich daar schuilhield, plat op zijn buik, bijna hulpeloos zonder snelle uitweg, waar hij net zo gemakkelijk neergeschoten kon worden als de spreekwoordelijke kat in het bakkie. Als zijn riskante actie succes had, dan zou hij ze van zijn spoor halen, en ze snuffelend de verkeerde richting uit sturen en een kans hebben een van deze auto’s te pikken. Maar als ze dachten dat hij dom genoeg was – of slim genoeg – om zich onder de stationcar te verschuilen, was hij dood.

Ben bad dat de eigenaar van de auto niet op dit ongewenste moment zou terugkeren en de bak weg zou rijden waardoor hij in het zicht kwam.

Sharp en Peake bereikten de voorkant van de rij auto’s en keerden terug omdat ze geen vijand hadden gevonden, waarbij ze aan tegengestelde kanten van de auto’s bleven lopen. Ze spraken nu wat harder.

‘U zei dat hij nooit op ons zou schieten,’ merkte Peake wrang op.

‘Dat heeft hij ook niet gedaan.’

‘Hij heeft zeker wel op mij geschoten,’ zei Peake terwijl zijn stem hoger werd.

‘Hij heeft op de auto geschoten.’

‘Wat is het verschil. We zaten in de auto.’

Ze bleven weer naast de stationcar staan.

Ben keek links en rechts naar hun schoenen en hoopte dat hij niet hoefde te niezen, te hoesten of winden te laten.

Sharp zei: ‘Hij heeft op de banden geschoten. Zie je? Het heeft geen zin om ons transport onklaar te maken als hij van plan was ons te doden.’

‘Hij heeft de voorruit eruit geschoten,’ zei Peake.

‘Ja, maar we hielden ons laag, uit de weg, en hij wist dat hij ons niet zou raken. Ik zeg het je, hij is zo’n zacht ei, een truttige moralist, ziet zichzelf als de man met de witte hoed. Hij zou alleen op ons schieten als hij geen keuze had gehad en hij zou nooit als eerste op ons schieten. Wij zullen de actie moeten beginnen. Hoor eens, Peake, als hij ons had willen doden, zou hij de loop van dat wapen door willekeurig welk raampje hebben kunnen steken en ons allebei af hebben kunnen knallen in twee seconden rond. Denk erover na.’

Ze zwegen allebei.

Peake dacht er waarschijnlijk over na.

Ben vroeg zich af wat Sharp dacht. Hij hoopte dat Sharp niet dacht aan Edgar Allan Poe’s The Purloined Letter: wat je zoekt is dichterbij dan je denkt. Hij veronderstelde niet dat er veel gevaar op was omdat hij niet dacht dat Sharp ooit in zijn leven meer had gelezen dan pornoblaadjes.

‘Hij zit in die bossen,’ zei Sharp ten slotte, terwijl hij zijn rug naar de stationcar toe draaide en Ben zijn hakken liet zien. ‘In de richting van het meer. Hij kan ons nu zien, wed ik. Laat ons de volgende stap doen.’

‘We moeten een andere auto zien te krijgen,’ zei Peake.

‘Eerst moet je daar dat bos in, een beetje om je heen kijken en zien of je hem eruit kunt drijven.’

‘Ik?’

‘Jij,’ zei Sharp.

‘Meneer, ik ben niet echt gekleed voor dat soort dingen. M’n schoenen...’

‘Er is daar minder struikgewas dan er daar bij het huis van Leben was,’ zei Sharp. ‘Het lukt je wel.’

Peake aarzelde, maar zei ten slotte: ‘Wat doet u terwijl ik daar aan het rondsnuffelen ben?’

‘Hiervandaan,’ zei Sharp, ‘kan ik bijna recht door de bomen daar in het kreupelhout kijken. Als je daar beneden bij hem in de buurt komt, is hij misschien in staat bij je weg te komen onder dekking van rotsen en struiken, zonder dat je een glimp van hem ziet. Maar weet je, van bovenaf zie ik hem bijna zeker bewegen. En als ik dat doe, ga ik recht op die schoft af.’

Ben hoorde een vreemd geluid, alsof er een deksel van een pot mayonaise werd gedraaid. Heel even kon hij zich geen voorstelling vormen van wat het was, besefte toen dat Sharp de demper van zijn pistool draaide.

Sharp bevestigde zijn vermoeden. ‘Misschien houdt hij voordeel met zijn jachtgeweer...’

‘Misschien?’ zei Peake met verbazing.

‘... maar wij zijn met z’n tweeën, twee pistolen en zonder demper kunnen we beter richten. Schiet op, Peake. Ga naar beneden en jaag hem er voor me uit.’

Peake scheen op het punt te staan van rebellie, maar hij ging.

Ben wachtte.

Een paar auto’s reden voorbij over de weg.

Ben bleef heel stil naar Anson Sharps schoenen kijken. Na een tijdje deed Sharp een stap van de auto vandaan, maar verder ging hij niet in die richting, want één stap bracht hem op de uiterste rand van de helling die afliep naar het bos.

Toen de volgende auto voorbij denderde, gebruikte Ben de dekking van het geluid ervan om aan de bestuurderskant onder de Dodge stationcar vandaan te kruipen, waar hij ineengedoken tegen het voorportier bleef staan, onder het raampje. Nu was de stationcar tussen hem en Sharp in.

Terwijl hij het jachtgeweer in een hand hield, maakte hij een paar knopen van zijn hemd open. Hij haalde de steen eruit die hij in het bos had gevonden.

Aan de andere kant van de Dodge kwam Sharp in beweging.

Ben verstarde, luisterde.

Blijkbaar was Sharp opzij gestapt langs de rand van de helling om Peake beneden in het zicht te houden.

Ben wist dat hij snel in actie moest komen. Als er een andere auto langskwam, zou hij een behoorlijke vertoning vormen voor iedereen die erin zat: een man in smerige kleren die een steen in de ene hand hield en een jachtgeweer in de andere, en een revolver in zijn broeksband had zitten. Met een druk op de claxon zou elke passerende automobilist Sharp kunnen waarschuwen voor de woesteling achter hem.

Terwijl hij vanuit zijn gehurkte houding omhoogkwam, keek Ben over de stationcar recht tegen het achterhoofd van Sharp aan. Als Sharp zich nu omdraaide, zou een van hen de ander neer moeten schieten.

Ben wachtte gespannen tot hij er zeker van was dat Sharps aandacht gericht was op het noordwestelijke deel van het bos. Toen gooide hij de vuistgrote steen zo hard hij kon over de auto heen, heel hoog en heel ver van Sharps hoofd vandaan, zodat het langskomen niet de aandacht van de man trok. Hij hoopte dat Sharp niet de steen in de lucht zou zien, hoopte dat hij niet te snel een boom zou raken maar in het bos zou zijn voor hij neerkwam.

Hij deed een heleboel aan oprecht hopen en bidden de laatste tijd.

Zonder te wachten om te zien wat er gebeurde, liet hij zich weer naast de auto vallen en hoorde zijn projectiel door de kruin van dennen of door struikgewas komen en uiteindelijk neerkomen met een weerklinkende plof.

‘Peake!’ riep Sharp. ‘Achter je, achter je. Aan die kant. Daar is beweging in de struiken, bij de afwateringsgeul.’

Ben hoorde geschraap, gekletter en geritsel dat misschien van Anson Sharp afkomstig was die van de bovenkant van de helling naar beneden naar het bos daverde. Met de gedachte dat het toch wel te mooi was om waar te zijn, kwam hij behoedzaam overeind.

Verbazend genoeg was Sharp verdwenen.

Met de tweebaansweg voor zich alleen haastte Ben zich langs de rij geparkeerde auto’s en probeerde de portieren. Hij vond een onafgesloten, vier jaar oude Chevette. Het was een afschuwelijke galgele bak met vloekende groene bekleding, maar hij was niet in de positie om zich druk te maken over smaak.

Hij stapte in, trok het portier dicht. Hij haalde de .357 Combat Magnum uit zijn broeksband en legde die op de stoel waar hij hem snel kon pakken. Gebruik makend van de kolf van het geweer sloeg hij op het contactslot in tot hij de sleutelplaat van de stuurkolom had geslagen.

Hij vroeg zich af of het geluid buiten de auto en daar beneden in het bos voor Sharp en Peake te horen was.

Terwijl hij de Remington neerlegde, trok hij haastig de startdraden tevoorschijn, sloot de twee kale uiteinden kort en trapte de gaspedaal in. De motor sputterde, sloeg aan en loeide.

Hoewel Sharp waarschijnlijk het gehamer niet had gehoord, hoorde hij zeker de auto starten en wist wat het betekende, en hij was ongetwijfeld als een dolle de helling aan het beklimmen die hij net was afgedaald.

Ben maakte de handrem los. Hij zette de Chevette in de versnelling en reed de weg op. Hij reed naar het zuiden omdat de auto die kant op stond en hij geen tijd had om hem te keren.

Het harde, vlakke gekraak van een pistoolschot klonk achter hem.

Hij kromp ineen, trok zijn hoofd tussen zijn schouders, wierp een blik in de achteruitkijkspiegel en zag Sharp tevoorschijn komen tussen de sedan en de Dodge-stationcar naar het midden van de weg waar hij een beter schot kon afvuren.

‘Te laat, sukkel,’ zei Ben terwijl hij de gaspedaal helemaal tot de bodem intrapte.

De Chevette hoestte alsof hij een tuberculeus, kreupel oud brouwerspaard was dat ertoe aangespoord werd de Kentucky Derby te lopen.

Een kogel schampte langs de achterbumper of misschien een spatbord en de hoge skieieieieien klonk alsof de Chevette blaatte van de pijn.

De auto hield op met hoesten en huiveren, schoot ten slotte naar voren terwijl hij een blauwe wolk in zijn kielzog uitspuwde.

In de achteruitkijkspiegel verdween Anson Sharp achter de rook alsof hij een duivel was die terug tuimelde in de hel. Misschien schoot hij weer, maar Ben hoorde het schot niet boven het gegil van de toeren draaiende Chevette uit.

De weg bereikte de top van de heuvel en liep naar beneden, draaide naar rechts, daalde iets verder af en Ben ging iets langzamer rijden. Hij herinnerde zich de hulpsheriff bij de winkel met sportartikelen. De wetsdienaar was misschien nog altijd in de buurt. Ben meende zo veel geluk opgebruikt te hebben bij zijn ontsnapping van Sharp dat hij het noodlot zou tarten als hij de snelheidslimiet zou overschrijden in zijn gretigheid om weg te komen uit Arrowhead. Hoe dan ook, zijn kleren waren smerig, hij reed in een gestolen auto, had een jachtgeweer en een Combat Magnum bij zich, dus als hij werd aangehouden wegens te hard rijden, kon hij nauwelijks verwachten er met alleen maar een bekeuring af te komen.

Hij zat weer op de weg. Dat was het belangrijkste nu – op de weg blijven tot hij Rachael had ingehaald op de I-15 of in Las Vegas.

Met Rachael zou alles goed komen.

Hij was ervan overtuigd dat het met haar goed zou komen.

Witte wolken waren laag naderbij komen drijven onder de blauwe zomerse hemel. Ze werden dikker. De randen van sommige waren grijs als geweren.

Aan weerskanten van de weg zonk het bos dieper weg in de duisternis.

28

Woestijnhitte

Rachael bereikte Barstow dinsdagmiddag om 15.40 uur. Ze dacht erover van de I-15 af te gaan om een broodje te eten; ze had die ochtend alleen een Egg McMuffin gegeten en twee kleine repen die ze had gekocht bij het Arco-pompstation voordat ze de Interstate op was gegaan. Bovendien begonnen de koffie van die ochtend en het blikje coke hun werk in haar te doen; ze begon een vage behoefte voelen een toilet te bezoeken, maar ze besloot te blijven rijden. Barstow was groot genoeg om een politiebureau te hebben en een bureau van de staatspolitie van Californië. Hoewel er weinig kans op was dat ze welke politie dan ook zou tegenkomen en geïdentificeerd zou worden als de beruchte crimineel over wie de radioverslaggever had gesproken, waren haar honger en de druk op haar blaas allebei te gering om het risico te nemen.

Op de weg tussen Barstow en Las Vegas zou ze betrekkelijk veilig zijn, want de staatspolitie kreeg zelden de opdracht dat lange verlaten stuk snelweg op te gaan. De dreiging om aangehouden te worden voor te snel rijden was zo klein (en zo alom en wijdverbreid bekend) dat het verkeer met een gemiddelde snelheid van honderdtien tot honderddertig kilometer per uur reed. Zij voerde de snelheid van de Mercedes op tot honderdtien en andere auto’s gingen haar voorbij, zodat ze erop kon vertrouwen dat ze niet door een patrouillewagen zou worden aangehouden in het onwaarschijnlijke geval dat er een verscheen.

Ze herinnerde zich een stopplaats aan de kant van de weg met faciliteiten voor het publiek ongeveer vijftig kilometer verderop. Ze kon wachten om dat toilet te gebruiken. Wat eten betrof, zou ze geen last van ondervoeding krijgen door het avondeten uit te stellen tot ze in Las Vegas was.

Sinds ze door de El Cajon Pass was gekomen had ze gemerkt dat het aantal en de omvang van de wolken waren toegenomen, en hoe verder ze de Mojave in reed, hoe somberder de lucht werd. In het begin waren de wolken helemaal wit geweest, daarna wit met bleekgrijze randen en nu waren ze voornamelijk grijs met donkere leikleurige strepen. Er was maar weinig neerslag in de woestijn, maar in de zomer konden de hemelsluizen weleens opengaan voor een heropvoering van het bijbelse verhaal van Noach, met een zondvloed die de onvoorbereide droge aarde nauwelijks kon verwerken. Voor het grootste deel van de route was de Interstate aangelegd boven de afwateringslijn, maar zo hier en daar stonden waarschuwingsborden met OVERSTROMINGSGEVAAR. Ze maakte zich geen ernstige zorgen in een overstroming te komen. Maar het verontrustte haar dat een zware regen haar aanzienlijk zou vertragen en ze was erg gebrand Las Vegas kwart over zes of halfzeven te bereiken.

Ze zou zich pas half veilig voelen als ze in het afgesloten motel van Ben zat. En ze zou zich pas helemaal veilig voelen als hij bij haar was, met de gordijnen dicht en de wereld buitengesloten.

Niet lang nadat ze Barstow had verlaten, passeerde ze de afslag naar Calico. Toen de pompstations, motels en restaurants van die afslag eenmaal achter haar lagen, was er niets anders dan een leegte zonder mensen van honderd kilometer voor haar, tot aan het stadje Baker. De Interstate en het verkeer erop waren het enige bewijs dat dit een bevolkte planeet was en geen steriele, levenloze rots die stil in een zee van koude ruimte in zijn omloopbaan zat.

Omdat het dinsdag was, was er weinig verkeer; meer vrachtwagens dan personenauto’s. Van donderdag tot maandag waren tienduizenden mensen op weg van en naar Las Vegas. Vaak was op vrijdag en zondag het verkeer zo druk dat het angstaanjagend anachronistisch leek in deze woestenij – alsof alle forenzen van een grote stad simultaan in de tijd teruggebracht waren naar een dor tijdperk dat voorafging aan het Mesozoïcum. Maar nu was Rachaels auto al een tijdlang de enige auto die er op de snelweg te zien was aan haar kant van de weg.

Ze reed door een doods landschap van gescalpeerde heuvels en kale vlakten, waar witte, grijze en roodbruine rotsen opstaken als naakte ribben – als sleutelbeenderen en schouderbladen, spaakbeenderen en ellepijpen, hier een darmbeen, daar een dijbeen, hier twee kuitbeenderen en daar verderop een verzameling enkelbeenderen en middenvoetsbeentjes – alsof het land de begraafplaats was voor reuzen uit een ander tijdperk en de graven opengelegd waren door eeuwen van wind. De veelarmige yucca’s – als monumenten aan Sjiva – en de cactussen van de hogere woestijnen werden niet aangetroffen in deze lagere en warmere streken. De vegetatie was beperkt tot wat waardeloze struiken, met zo hier en daar een kluitje bruin gras. Het grootste deel van de Mojave bestond uit zand, rots, alkalische vlakten en gestolde lavabeddingen. In de verte, in het noorden, waren de Calico-bergen en nog verder naar het noorden staken de Granite Mountains paars en majestueus af tegen de horizon, en ver naar het zuidoosten waren de Cady Mountains: een grimmige verzameling scherp gepunte monolieten van kaal en afschrikwekkend steen.

Om 16.10 uur bereikte ze de rustplaats die ze herinnerde toen ze besloot niet te stoppen in Barstow. Ze ging langzamer rijden, verliet de snelweg en reed een grote lege parkeerplaats op. Ze bleef staan voor een laag gebouw van betonblokken waarin de toiletten voor mannen en vrouwen waren. Rechts van de toiletten was een stukje grond dat was afgeschermd tegen de zon door een stevig metalen rasterwerk op vier metalen poten van tweeënhalve meter hoogte, en onder die zonwerende beschutting stonden drie picknicktafels. De ruimte eromheen was schoongemaakt van struikgewas en grassen en schoon kaal zand was achtergebleven, en op blauwe vuilnisbakken met scharnierende deksels stonden beleefde verzoeken in witte blokletters – GEEN ROMMEL MAKEN, ALSTUBLIEFT.

Ze stapte uit de Mercedes, nam alleen de sleutels en haar tas mee en liet de .32 en de dozen met munitie onder de chauffeursstoel achter waar ze die had verborgen toen ze was stilgehouden voor benzine bij de oprit naar de I-15. Ze deed het portier dicht en sloot dat meer uit gewoonte dan uit noodzaak af.

Even keek ze omhoog naar de lucht die voor negentig procent schuilging achter staalgrijze wolken, alsof die zich verschanste. De dag bleef heel warm, tussen de tweeëndertig en achtendertig graden, hoewel twee uur geleden, voordat het wolkendek zich begon te verzamelen, de temperatuur zeker vijf of misschien wel tien graden hoger was geweest.

Op de Interstate denderden twee enorme opleggers voorbij, naar het oosten, die het stille weefsel van de woestijn verscheurden maar een nog naadlozer kleed van stilte achter zich neerlegden.

Terwijl ze naar de deur van het vrouwentoilet liep, kwam ze langs een bord dat reizigers waarschuwde voor ratelslangen. Ze veronderstelde dat die het prettig vonden uit de woestijn te kruipen en volledig gestrekt op de betonnen looppaden te liggen zonnen.

Het toilet was heet, alleen maar geventileerd door jaloezieramen die hoog in de muur geplaatst waren, maar in ieder geval was het kortgeleden schoongemaakt. De plek geurde naar een schoonmaakmiddel van dennengeur. Ze merkte ook de zurige geur van beton op die te lang in de felle woestijnzon had gebakken.

Eric kwam langzaam uit een hevige en levendige droom – of misschien een oeroude herinnering – waarin hij iets anders was dan een mens. Hij kroop rond in een hol met ruwe wanden, niet dat van hem maar van een ander wezen, kroop naar beneden en volgde een muskusachtige geur met de zekere wetenschap dat in de duisternis beneden eieren vol vocht gevonden konden worden die voor hem waren. Een stel gloeiende amberkleurige ogen in de inktzwarte duisternis was de eerste aanwijzing dat hij verzet kreeg tegen zijn plannen. Een warmbloedig harig dier, goed bewapend met tanden en klauwen, kwam op hem af geschoten om zijn ondergrondse nest te verdedigen en hij was plotseling verwikkeld in een felle strijd die tegelijk angstaanjagend en opwindend was. Koude, reptielachtige woede vervulde hem, deed hem de honger vergeten die hem op zoektocht naar de eieren had gedreven. In de duisternis beten, scheurden en klauwden hij en zijn tegenstander naar elkaar. Eric siste – de ander gilde en blies – en hij bracht meer schadelijke wonden toe dan hij kreeg tot het hol zich vulde met de opwindende stank van bloed, uitwerpselen en urine.

Terwijl zijn menselijk bewustzijn terugkeerde, besefte Eric dat de auto niet meer reed. Hij had geen idee hoelang die al stilstond: misschien slechts een paar minuten, misschien uren. Terwijl hij zich verzette tegen de hypnotische aantrekkingskracht van de droomwereld die hij net had verlaten, en hoe graag hij zich ook weer terug wilde trekken in die opwindend gewelddadige en geruststellend eenvoudige plaats van primaire behoeftes en genietingen, beet hij op zijn onderlip om zijn hoofd helder te krijgen en was geschokt – maar, bij nadere overweging, niet verrast – toen hij merkte dat zijn tanden scherper leken dan ze ervoor waren geweest. Hij luisterde een ogenblik, maar hij hoorde geen stemmen of andere geluiden buiten. Hij vroeg zich af of ze al het hele eind naar Las Vegas hadden afgelegd en of de auto nu in de garage van het motel stond geparkeerd waar Shadway Rachael had verteld hem neer te zetten.

De kille, onmenselijke woede die hem in zijn droom had vervuld, was nog altijd in hem, hoewel nu niet meer gericht op een klein holbewonend zoogdier met amberkleurige ogen, maar op Rachael. Zijn haat jegens haar was overweldigend en zijn behoefte haar in handen te krijgen – haar keel open te scheuren, haar ingewanden stuk te trekken – groeide uit tot razernij.

Hij tastte in de stikdonkere kofferbak naar de schroevendraaier. Hoewel er niet meer licht dan ervoor was, scheen hij toch niet zo blind als hij was geweest. Hij mocht dan niet daadwerkelijk de vage dimensies van zijn duistere cel zien, hij nam die duidelijk wel waar met een nieuw gevonden zesde zintuig, want hij bezat minstens een begin van bewustzijn van de positie en kenmerken van alle metalen zijkanten. Ook nam hij waar dat de schroevendraaier tegen de wand bij zijn knieën lag en toen hij zijn hand naar beneden uitstak om de geldigheid van zijn waarneming te testen, legde hij zijn hand op het geribbelde perspex handvat van het stuk gereedschap.

Hij liet het kofferdeksel openspringen.

Licht schoot naar binnen. Een ogenblik prikten zijn ogen, pasten zich toen aan.

Hij duwde het deksel open.

Hij was verrast de woestijn te zien.

Hij klom uit de kofferbak.

Rachael waste haar handen in de wasbak – er was warm water maar geen zeep – en droogde die met een stoot warme lucht uit de blower die er hing in plaats van een handdoekenautomaat.

Buiten, toen de zware deur achter haar dichtging, zag ze dat geen ratelslang zich op het looppad had genesteld. Ze deed slechts drie stappen toen ze ook zag dat de kofferbak van de Mercedes wijd openstond.

Ze bleef fronsend staan. Ook als de kofferbak niet op slot had gezeten, zou het deksel niet uit zichzelf opengesprongen kunnen zijn.

Plotseling wist ze het: Eric.

Op het moment dat zijn naam door haar hoofd schoot, verscheen hij bij de hoek van het gebouw, vijf meter van haar vandaan. Hij bleef staan en staarde alsof het zien van haar hem net zo vastnagelde als zij verstard was door hem te zien.

Het was Eric; toch was het Eric niet.

Ze staarde hem aan, vol afschuw en ongeloof, niet onmiddellijk in staat zijn bizarre metamorfose te bevatten, terwijl ze toch voelde dat de manipulatie van zijn genetische structuur op de een of andere manier in deze monsterlijke veranderingen had geresulteerd. Zijn lichaam leek misvormd; maar door zijn kleding was het moeilijk te zeggen wat er precies met hem was gebeurd. Er was iets veranderd aan de gewrichten van zijn knieën en heupen. En hij was gebocheld: zijn rode geruite hemd spande op de naden om de bult te bevatten die van schouder naar schouder was opgekomen. Zijn armen waren vijf of acht centimeter gegroeid, wat ook duidelijk zichtbaar zou zijn geweest als de knobbelige en vreemde polsgewrichten niet uit zijn hemdsmanchetten hadden gestoken. Zijn handen leken vreselijk sterk, misvormd naar menselijke normen, maar toch met een suggestie van soepelheid en beweeglijkheid; ze waren geel-bruin-grijs gevlekt; de langer geworden vingers met enorme knokkels eindigden in klauwen; op sommige plekken leek zijn huid vervangen door kiezelachtige schubben.

Zijn vreemd veranderde gezicht was het ergste aan hem. Elk aspect van zijn eens knappe gelaat was veranderd, hoewel er nog voldoende van zijn vertrouwde gelaatstrekken waren overgebleven om hem herkenbaar te maken. Botten waren anders gevormd, waren op sommige plaatsen breder en platter geworden, op andere plaatsen smaller en meer afgerond, zwaarder boven en onder zijn nu verzonken ogen en langs zijn kaken die vooruitstaken. En midden op zijn gezwollen voorhoofd was een richel van bot ontstaan die – minder wordend – wegliep over de bovenkant van zijn schedel.

‘Rachael,’ zei hij.

Zijn stem klonk laag, trillend en schor. Ze meende dat er een rouwige, zelfs melancholische klank in zat.

Op zijn verdikte voorhoofd zaten twee conische uitsteeksels die halfgevormd leken, hoewel ze voorbestemd leken hoorns te worden, zo groot als Rachaels duimen als ze uitgegroeid waren. Hoorns zouden voor haar helemaal belachelijk zijn geweest als de stukken geschubde huid op zijn handen niet overeenkwamen met delen van zijn gezicht en plekken leerachtige huid onder zijn kaak en langs zijn hals zoals bepaalde reptielen hadden; een paar hagedissoorten hadden hoorns en misschien dat ergens in het verre begin van de mens de evolutie een amfibische vorm had besloten die dergelijke uitsteeksels had (hoewel het haar onwaarschijnlijk voorkwam).

Sommige elementen van zijn gekwelde gezicht waren menselijk, terwijl andere weer als van een mensaap waren. Vaag begon ze te beseffen dat tientallen miljoenen jaren van genetische erfenis in hem losgelaten waren, dat elke fase van de evolutie tegelijk bezig was de macht over hem in handen te krijgen; lang geleden verworpen vormen – een veelheid aan mogelijkheden – waren in gevecht om zich opnieuw te manifesteren terwijl zijn weefsel nog zo kneedbaar was.

‘Rachael,’ herhaalde hij, terwijl hij nog altijd niet bewoog. ‘Ik wil... ik wil...’ Hij leek de woorden niet te kunnen vinden om de gedachte af te maken, of misschien wist hij gewoon niet wat hij wilde.

Zij kon ook niet in beweging komen, voor een deel omdat ze verlamd was door afschuw, maar ook voor een deel omdat ze zo wanhopig wilde begrijpen wat er met hem was gebeurd. Als hij eigenlijk in twee tegengestelde richtingen werd getrokken door de vele raciale herinneringen in zijn genen, als hij veranderde naar een minder dan menselijke staat terwijl zijn moderne uiterlijk en intellect zich inspanden om de heerschappij over het weefsel te behouden, dan leek het alsof elke verandering in hem functioneel moest zijn, met een bedoeling die duidelijk verbonden was met de een of andere voormenselijke vorm. Maar dat leek niet het geval te zijn. In zijn gezicht leken kloppende aderen, opstekende bloedbanen, uitwassen van bot en willekeurige holtes zonder reden te bestaan, zonder verband met enig bekende diersoort op de evolutieladder. Hetzelfde gold voor de bochel op zijn rug. Ze vermoedde dat, naast het feit dat diverse vormen van menselijke biologische erfenis zich opnieuw manifesteerden, gemuteerde genen de doelloze veranderingen in hem veroorzaakten of hem misschien duwden in de richting van een oneigen levensvorm die totaal verschilde met die van de menselijke soort.

‘Rachael...’

Zijn tanden waren scherp.

‘Rachael...’

De grijsblauwe irissen van zijn ogen waren niet meer helemaal rond, maar neigden naar een verticale ovale vorm zoals die in de ogen van slangen. Nog niet helemaal. Blijkbaar nog steeds midden in een metamorfose. Maar ook niet meer helemaal de ogen van een mens.

‘Rachael...’

Zijn neus scheen ergens onderweg in zijn gezicht gedrukt te zijn en de neusvleugels waren geprononceerder dan ervoor.

‘Rachael... alsjeblieft... alsjeblieft...’ Hij stak een monsterlijke hand naar haar uit in een zielig gebaar en in zijn raspende stem klonk een toon van ellende en een andere van zelfmedelijden door. Maar er was zelfs een nog duidelijker en nadrukkelijker klank van liefde en verlangen die hem net zo scheen te verrassen als haar. ‘Alsjeblieft... alsjeblieft... ik wil...’

‘Eric,’ zei ze, haar stem bijna net zo vreemd als die van hem, verdraaid door angst en bedrukt door triestheid. ‘Wat wil je?’

‘Ik wil... ik... ik wil... niet...’

‘Ja?’

‘... bang...’

Ze wist niet wat ze moest zeggen.

Hij deed een stap naar haar toe.

Onmiddellijk stapte ze achteruit.

Hij deed nog een stap en ze zag dat hij een beetje moeite had met zijn voeten alsof ze in zijn schoenen waren veranderd en niet meer gemakkelijk zaten in die omsluiting.

Weer stapte ze achteruit, gelijk met zijn stap vooruit.

Terwijl hij de woorden naar buiten perste alsof het hem pijn deed ze te vormen en los te laten, zei hij: ‘Ik wil... jou...’

‘Eric,’ zei ze zacht, medelijdend.

‘... jou... jou...’

Hij deed drie snelle, slingerende stappen; zij schoot er vier naar achteren.

Met die stem die paste bij een man die in de hel gevangenzat, zei hij: ‘Wijs... me niet... af... Rachael... niet doen...’

‘Eric, ik kan je niet helpen.’

‘Wijs me niet af.’

‘Je bent niet meer te helpen, Eric.’

‘Wijs me niet af... niet weer.’

Ze had geen wapen, alleen maar haar autosleutels in de ene hand en haar tas in de andere, en ze vervloekte zichzelf dat ze haar pistool in de Mercedes had achtergelaten. Ze stapte verder achteruit, van hem vandaan.

Met een woeste kreet die Rachael de rillingen bezorgde ondanks de hitte van eind juni, kwam Eric op haar af gestormd.

Ze gooide haar tas naar zijn hoofd, draaide zich om en rende de woestijn in achter de stopplaats. Het zachte zand verschoof onder haar voeten en een paar keer verdraaide ze bijna een enkel, viel ze bijna en het schaarse gras geselde haar benen en deed haar bijna struikelen, maar ze viel niet, bleef gaan, rende snel als de wind, trok haar hoofd in, drukte haar ellebogen tegen haar lichaam en rende, rende voor haar leven.

Toen Eric met Rachael werd geconfronteerd op het voetpad naast de toiletten, had zijn eerste reactie hem verbaasd. Toen hij haar prachtige gezicht zag, haar licht kastanjebruine haar en het heerlijke lichaam waar hij ooit naast had gelegen, werd Eric onverwachts gegrepen door spijt over de manier waarop hij haar had behandeld en raakte vervuld van een ondraaglijk gevoel van verlies. De eerste woede die in hem had gewoed, verdween ogenblikkelijk en menselijker emoties kregen de overhand, hoewel dun. Tranen prikten in zijn ogen. Hij vond het moeilijk om te praten, niet alleen maar omdat veranderingen in zijn keel het praten moeilijker maakten, maar hij verstikt raakte door spijt en verdriet en een plotseling dodelijk gevoel van eenzaamheid.

Maar ze wees hem weer af, en bevestigde de ergste vermoedens die hij over haar had en haalde hem met een ruk uit zijn pijn en zelfmedelijden weg. Als een golf donker water vol kolkend ijs stroomde de kille woede van een oud bewustzijn weer door hem heen. De wens haar haar te strelen, om zacht haar gladde huid aan te raken, om haar in zijn armen te nemen – die verdween ogenblikkelijk en werd vervangen door iets sterkers dan begeerte, door een diepe behoefte haar te doden. Hij wilde haar opensnijden, zijn mond in haar nog warme vlees verbergen en uiteindelijk zijn zege uitroepen door op haar levenloze resten te urineren. Hij dook op haar af, wilde haar nog steeds hebben, maar om andere redenen.

Zij rende weg en hij ging haar achterna.

Instincten, raciale herinnering aan talloze andere achtervolgingen – niet alleen herinneringen uit de uithoeken van zijn geest maar die in zijn bloed stroomden – gaven hem een voordeel. Hij zou haar te pakken krijgen. Het was slechts een kwestie van tijd.

Ze was snel, dit arrogante beest, maar ze waren altijd snel als ze werden voortgedreven door angst en overlevingsinstincten, voor een tijdje snel maar niet voor altijd. En in hun angst waren de gejaagden nooit zo slim als de jagers. Ervaring verzekerde hem dat.

Hij wenste dat hij de schoenen uit had gedaan, want ze beperkten hem nu. Maar zijn eigen adrenalinepeil was zo hoog dat hij de pijn in zijn verkrampte tenen en verdraaide hielen had buitengesloten; tijdelijk werd het ongemak niet geregistreerd.

De prooi vluchtte naar het zuiden, hoewel niets in die richting ook maar de minste hoop op veiligheid bood. Tussen hen en de bergen in de verte was het ruige landschap alleen thuis voor de wezens die kropen en kronkelden en gleden, wezens die beten en staken en soms hun eigen jongen aten om te overleven.

Toen Rachael pas een paar honderd meter had gerend begon ze al naar adem te happen. Haar benen voelden loodzwaar aan.

Het lag er niet aan dat ze uit vorm was; het kwam alleen maar omdat de woestijnhitte zo fel was dat die substantie had gekregen en het rennen erdoorheen bijna net zo moeilijk leek als proberen door water te rennen. Voor het grootste deel kwam de hitte niet van boven naar beneden, omdat het nagenoeg geheel bewolkt was op een paar schijfjes lucht na. De hitte kwam van beneden naar boven, steeg op van het verzengde zand dat had liggen bakken in de nu verborgen zon, zand dat de verschrikkelijke hitte had opgeslagen vanaf het aanbreken van de dag tot het afgelopen uur of zo toen de wolken waren gekomen. De dag was nog altijd warm, tweeëndertig graden, maar de lucht die opsteeg van het zand moest wel meer dan achtendertig zijn. Ze had het gevoel alsof ze over een rooster van een hoogoven rende.

Ze wierp een blik achterom.

Eric was ongeveer twintig meter achter haar.

Ze keek recht naar voren en zette harder door, stuwde echt haar benen op, stopte er alles in wat ze had, brak door die muur van hitte heen om te zien dat erachter eindeloos veel andere muren waren, zoog de hete lucht op tot haar mond droog was, haar tong tegen haar gehemelte plakte, haar keel begon te barsten en haar longen begonnen te branden. Een natuurlijke haag van gedrongen mesquitebomen lag voor haar en strekte zich tot twintig of dertig meter links van haar uit en over een gelijke afstand naar rechts. Ze wilde er niet omheen rennen, want ze was bang terrein te verliezen op Eric. De mesquite was slechts kniehoog en voor zover ze kon zien was hij niet gesloten en diep, dus ze dook door de heg heen, waarna hij dieper bleek dan hij eruit had gezien, vier of zes meter dik en ook iets dichter begroeid dan het had geleken. De stekelige olieachtige plant porde in haar benen, haakte aan haar spijkerbroek en vertraagde haar met zo’n hardnekkigheid dat hij gevoel leek te hebben en partij koos voor Eric.

Haar snel kloppende hart begon harder te bonzen, te hard, en beukte tegen haar borstbeen. Toen was ze door de heg heen, met honderden stukjes mesquitebast en bladeren die op haar broek en sokken plakten. Ze verhoogde haar snelheid weer, terwijl het zweet stroomde, ze zoutige stromen van dezelfde rivier uit haar ogen knipperde voor het haar gezicht te veel kon vertroebelen, en het proefde in haar mondhoeken. Als ze op deze manier bleef zweten, zou ze gevaarlijk uitdrogen. Ze zag nu al rondkolkende kleuren aan de rand van haar blikveld, voelde de lichte weeheid in haar maag en voelde een beginnende duizeligheid die haar ineens zou kunnen overmeesteren. Maar ze bleef haar benen op en neer bewegen en bleef voort rennen over het kale land, omdat ze absoluut niets anders kon doen.

Ze wierp weer een blik achterom.

Eric was dichterbij. Nu nog maar vijftien meter.

Met een enorme inspanning tastte Rachael in zichzelf en vond nog een beetje meer kracht, nog een beetje energie en daarnaast nog een beetje uithoudingsvermogen.

De grond, niet langer verraderlijk zacht, verhardde tot een breed plateau van kale rots. De rots was afgeschuurd door wegwaaiend zand dat eeuwenlang honderden kleine, ingewikkelde wervelingen in het oppervlak had uitgeschuurd: de vingerafdrukken van de wind. Het gaf goede ondergrond en ze kreeg weer wat meer snelheid. Maar snel zouden haar reserves opraken en zou de uitdroging beginnen, hoewel ze daar niet over na durfde te denken. Positief denken was de sleutel, dus ze dacht positief voor nog eens vijftig stappen, erop vertrouwend dat ze de afstand tussen hen groter maakte.

De derde keer dat ze een blik achterom wierp, het ze onwillekeurig een kreet van wanhoop los.

Eric was dichterbij! Tien meter.

Toen struikelde ze en viel.

De rots eindigde en zand kwam ervoor in de plaats. Omdat ze niet naar beneden had gekeken en niet had gezien dat de grond zou veranderen, verstapte ze haar linkerenkel. Ze probeerde overeind te blijven, probeerde door te gaan, maar het verstappen had haar ritme verstoord. Dezelfde enkel verstuikte weer direct de volgende keer dat ze die voet neerzette. Ze schreeuwde – ‘Nee!’ – en dook naar links, rolde over een paar struikjes, stenen en klompjes gras.

Ze eindigde aan de rand van een grote arroyo – een natuurlijk uitgesneden waterkanaal in de woestijn dat tijdens een wolkbreuk in een bulderende rivier veranderde, maar dat de meeste tijd droogstond, zoals nu ook – van ongeveer vijftien meter breed, negen diep, met wanden die een heel klein beetje schuin afliepen. Op het moment dat ze bij de arroyo ophield met rollen, nam ze de situatie in zich op, zag wat ze moest doen en deed het: ze gooide zichzelf over de rand, rolde weer, deze keer langs de steile wand naar beneden, waarbij ze wanhopig hoopte de scherpe stenen en ratelslangen te ontwijken.

Het was een pijnlijke afdaling en ze bereikte de bodem met zo veel kracht dat ze half buiten adem raakte. Toch krabbelde ze overeind, keek naar boven en zag Eric – of het wezen dat Eric was geworden – die op haar neerkeek van de bovenkant van de arroyo-wand. Hij was maar negen of tien meter boven haar, maar negen meter verticaal leek meer dan negen meter horizontaal; het leek alsof ze in de straat van een stad stond en hij van het dak van een huis van drie verdiepingen op haar neerkeek. Haar stoutmoedigheid en zijn aarzeling hadden haar wat tijd doen winnen. Als hij direct achter aan haar was gerold, zou hij haar heel waarschijnlijk nu te pakken hebben gehad.

Ze had een kort uitstel gewonnen en ze moest er het beste van maken. Ze draaide naar rechts en rende over de vlakke bedding van de arroyo waarbij ze haar verdraaide enkel ontzag. Ze wist niet waar de arroyo haar zou brengen. Maar ze bleef rennen en hield haar ogen open voor iets dat ze gemakkelijk in haar voordeel kon ombuigen, iets dat haar zou redden, iets...

Iets.

Wat ook.

Wat ze nodig had, was een wonder.

Ze had verwacht dat Eric zich langs de wand van de kloof naar beneden zou storten toen ze begon te rennen, maar hij deed het niet. Hij bleef boven aan de rand van de arroyo en rende over de rand mee, terwijl hij naar haar keek en haar stap voor stap bijhield.

Ze veronderstelde dat hij zocht naar iets waar hij voordeel van had.

29

Nieuwe identiteit

Met de assistentie van het bureau van de sheriff van Riverside County dat voor een patrouillewagen zorgde en voor een hulpsheriff om die te besturen, waren Sharp en Peake dinsdagmiddag om halfvijf weer terug in Palm Springs. Ze namen twee kamers in een motel aan de Palm Canyon Drive. Sharp belde Nelson Gosser, de agent die achter was gebleven in het huis van Eric Leben in Palm Springs. Gosser kocht badjassen voor Peake en Sharp en bracht hun kleren naar een wasserette en stomerij met een éénuursservice en nam twee maaltijden mee van Kentucky Fried Chicken met koolsla, friet en koekjes.

Terwijl Sharp en Peake bij Lake Arrowhead waren, was de rode Mercedes 560 sl van Rachael Leben gevonden met een lekke band achter een verlaten huis op een paar straten ten westen van Palm Canyon Drive. Ook was de blauwe Ford die Shadway in Arrowhead had gereden, terug gespoord naar een verhuurbedrijf op een vliegveld. Natuurlijk gaf geen van beide auto’s enige hoop op een aanwijzing.

Sharp belde het vliegveld en sprak met de piloot van de Bell JetRanger. De reparaties aan de helikopter waren bijna gedaan. Hij zou binnen een uur volledig getankt ter beschikking komen van de onderdirecteur.

Terwijl hij de frites meed omdat hij geloofde dat je om een hartaandoening smeekte als je die at, de koolsla negeerde omdat die afgelopen april al oud was geworden, trok hij het krokante en vette vel van de gegrilde kip en at alleen het vlees, geen vette buitenkant, en pleegde nog een paar telefoontjes met ondergeschikten in de laboratoria van Geneplan in Riverside en op diverse locaties in Orange County. Er zaten meer dan zestig agenten op de zaak. Hij kon ze niet allemaal spreken, maar door contact op te nemen met zes van hen, kreeg hij een gedetailleerd beeld van waar de verscheidene aspecten van het onderzoek heen leidden.

Waar ze heen leidden, was nergens.

Een heleboel vragen, geen antwoorden. Waar was Eric Leben? Waar was Ben Shadway? Waarom had Rachael Leben niet bij Shadway in het huis boven Lake Arrowhead gezeten? Waar was ze naartoe? Waar zat ze nu? Bestond er enig gevaar dat Shadway en Mrs. Leben het soort bewijs in handen konden krijgen waardoor Wildcard publiekelijk bekend werd?

Met al die dringende onbeantwoorde vragen en de vernederende mislukking van de onderneming naar Arrowhead in het achterhoofd, zouden de meeste andere mannen maar weinig trek hebben in eten, maar Anson Sharp werkte zich met smaak door de laatste kip en koek heen. En aangezien hij zijn hele toekomst op het spel had gezet door werkelijk alle doelstellingen van de dienst ondergeschikt te maken aan zijn eigen persoonlijke vendetta tegen Ben Shadway, leek het onwaarschijnlijk dat hij zou kunnen gaan liggen en genieten van de ongestoorde slaap van een onschuldig kind. Maar toen hij het dek van de twijfelaar van het motel opensloeg, was hij niet bang dat hij niet kon slapen. Hij kon altijd slapen op het moment dat hij zijn hoofd op het kussen legde, ongeacht de omstandigheden.

Hij bleef uiteindelijk een man die als enige passie zichzelf had, wiens enige betrokkenheid zichzelf gold, wiens enige belangen bij die dingen lagen die direct op hem van invloed waren. Daardoor was het van het allerhoogste belang voor zichzelf te zorgen: goed te eten, te slapen, fit te blijven en zich goed te verzorgen. Bovendien kon hij, omdat hij geloofde dat hij superieur was aan andere mensen en de gunsteling was van het noodlot, niet onderuitgehaald worden door enige tegenslag, want hij was ervan overtuigd dat ongeluk en teleurstelling voorbijgaande zaken waren, onbeduidende onregelmatigheden op zijn verder gladde en altijd klimmende pad naar grootsheid en succes.

Voor hij in bed stapte, stuurde Sharp Nelson Gosser erop uit om een paar instructies over te brengen aan Peake. Toen zei hij de centrale van het motel alle telefoontjes tegen te houden, trok de gordijnen dicht, trok zijn jas uit, klopte zijn kussen op en strekte zich uit op het matras.

Terwijl hij naar het donkere plafond staarde, dacht hij aan Shadway en lachte.

Die arme Shadway moest zich wel afvragen hoe het in godsnaam mogelijk was dat iemand die voor de krijgsraad was geweest en oneervol uit het marinierskorps was gezet, toch DSA-agent kon worden. Dat was het voornaamste probleem met die brave, edelmoedige Ben: hij ploeterde onder het verkeerde beeld dat het ene gedrag moreel en het andere immoreel was, dat goede daden beloond werden en dat slechte daden uiteindelijk minstens rampspoed deden neerkomen op de hoofden van hen die ze begingen.

Maar Anson Sharp wist dat er geen rechtvaardigheid bestond in het abstracte, dat je alleen wraak van anderen moest vrezen als je hun toestond wraak te nemen en dat altruïsme en eerlijk spel niet automatisch beloond werden. Hij wist dat moraliteit en immoraliteit betekenisloze begrippen waren; de keuzes in het leven gingen niet tussen goed en slecht, maar tussen die dingen waar je beter van werd en dingen waar je dat niet van werd. En slechts een dwaas zou iets doen waar hij niet beter van werd of iets dat iemand anders meer opleverde dan hemzelf. Jezelf nummer een stellen was het enige dat telde en elke beslissing of actie die jou wat opleverde, was goed, ongeacht het effect op anderen.

Omdat zijn daden alleen maar beperkt werden door die uiterst bruikbare filosofie, was het hem betrekkelijk makkelijk afgegaan om het oneervolle ontslag uit zijn dossier te wissen. Zijn talent voor computers en zijn kennis van de mogelijkheden ervan waren eveneens van onschatbare waarde.

In Vietnam had Sharp met een verbazingwekkend gemak grote voorraden voor belastingvrije winkels en kampwinkels kunnen stelen omdat een van zijn medesamenzweerders – korporaal Eugene Dalmet – op het kantoor van de kwartiermeester achter de computer zat. Met de computer konden hij en Gene Dalmet heel precies alle bevoorradingen binnen het systeem opsporen en de perfecte plek en tijd kiezen om die te onderscheppen. Later lukte het Dalmet vaak alle dossiers van gestolen goederen uit de computer te verwijderen; daarna kon hij, via door de computer gegenereerde bevelen, onwetende bevoorradingsmensen opdracht geven de papieren dossiers die betrekking hadden op die verzending te vernietigen. Zo kon niemand bewijzen dat de diefstal ooit had plaatsgevonden, omdat niemand kon bewijzen dat er om te beginnen iets was geweest dat gestolen had kunnen worden. In zijn ‘brave new world’ van bureaucraten en hightech leek niets echt te bestaan, tenzij papierwerk en uitgebreide computergegevens het bestaan ervan ondersteunden. Het complot werkte prachtig tot Ben Shadway begon rond te snuffelen.

Terwijl hij met oneervol ontslag werd teruggestuurd naar Amerika wanhoopte Sharp niet, omdat hij de verheffende kennis bij zich had van de wonderbaarlijke mogelijkheden van de computer om dossiers te veranderen en de geschiedenis te herschrijven. Hij was er zeker van dat hij die ook kon gebruiken om zijn reputatie te veranderen.

Hij deed een cursus van een halfjaar in computerprogrammering, werkte er dag en nacht aan, zette er alles voor opzij, tot hij niet alleen een eersteklas operateur en programmamaker was, maar ook een hacker met een uitzonderlijk talent en slimheid. En dat in een tijd dat het woord hacker nog niet eens uitgevonden was.

Hij kreeg een baan bij Oxelbine Placement, een uitzendbureau voor hoger opgeleid personeel dat groot genoeg was dat ze een computerprogrammeur konden gebruiken, maar zo klein en onbeduidend dat ze zich geen zorgen maakten over de schade aan hun imago die ze konden oplopen door het aannemen van een man met een oneervol ontslag. Het enige dat Oxelbine wel kon schelen was dat hij geen crimineel strafblad had en dat hij hoogst gekwalificeerd was voor zijn werk in een tijd dat de computergekte bij het publiek nog niet had toegeslagen, waardoor het zakenleven gretig op zoek was naar mensen met gevorderde vaardigheden in dataverwerking.

Oxelbine had een directe verbinding met de hoofdcomputer van TRW, de grootste onderneming op het gebied van kredietwaardigheid. De TRW-dossiers waren de voornaamste bron voor lokale en nationale kredietverlenende instanties. Oxelbine betaalde TRW voor informatie over kaderpersoneel dat werk zocht en drukte de kosten doordat ze, wanneer mogelijk, TRW informatie verkochten die TRW niet verwerkte. Naast zijn werk voor Oxelbine ging Sharp heimelijk de computer van TRW binnen en zocht naar het schema van het coderingssysteem. Hij maakte gebruik van een vermoeiende trial-and-error-benadering die elke hacker tien jaar later vertrouwd voor zou komen, hoewel in die tijd het proces langzamer was omdat computers langzamer waren. Mettertijd evenwel leerde hij alle kredietdossiers van TRW binnen te komen en, wat belangrijker was, ontdekte hoe hij gegevens moest toevoegen en verwijderen. Het proces was destijds eenvoudiger dan het later zou worden, omdat in die tijd de behoefte aan computerbeveiliging nog niet zo algemeen erkend was. Hij slaagde erin zijn eigen dossier binnen te komen, zodat hij zijn ontslag bij de mariniers van oneervol in eervol kon veranderen. Hij gaf zichzelf zelfs een paar buitengewone vermeldingen, promoveerde zichzelf van sergeant tot luitenant en schoonde een paar minder belangrijke negatieve aantekeningen op zijn staat van dienst op. Vervolgens gaf hij de computer van TRW opdracht het bestaande uitgedraaide dossier van hem te vernietigen en dat te vervangen door een dossier dat was gebaseerd op het nieuwe computerbestand.

Nu hij niet langer gestigmatiseerd was met een oneervol ontslag op zijn staat van dienst, lukte het hem een nieuwe baan te krijgen bij een grote klant van defensie, General Dynamics. Zijn positie was er een op kantoor en vereiste geen veiligheidsstatus, waardoor hij een nauwkeurig onderzoek van de FBI en de GAO vermeed die allebei een verbinding hadden met de gegevensopslag van de computers van het ministerie van defensie waardoor zijn ware militaire geschiedenis boven water gekomen zou zijn. Door de computerverbindingen van Hughes toe te passen op datzelfde computersysteem van het ministerie van defensie, lukte het Sharp uiteindelijk om zijn militaire dossier binnen te komen bij de afdeling personeelszaken van het Marine Corps MCOP en dat te veranderen zoals hij zijn dossier bij TRW had veranderd. Daarna was het een simpele zaak de computer van MCOP een bevel uit te laten vaardigen om de bestaande uitdraai van Sharps mariniersdossier te vernietigen en dat te vervangen met het ‘bijgewerkte, gecorrigeerde en gewijzigde’ dossier.

De FBI hield een eigen archief bij van mensen die tijdens hun militaire dienst betrokken waren bij criminele activiteiten. Ze gebruikten die om verbanden te leggen met verdachten van burgerlijke criminele activiteiten, en indien nodig een onderzoek te starten van een sollicitant voor een federale baan die een veiligheidsstatus nodig had. Nadat Sharp de computer van MCOP had bijgewerkt, gaf hij opdracht een kopie van zijn nieuwe dossier naar de FBI te sturen, samen met de aantekening dat zijn eerdere dossier ‘ernstige onjuistheden met een smadelijke inhoud bevatte waardoor de directe vernietiging gewenst was’. In die tijd, voordat iemand van hackers had gehoord of de kwetsbaarheid besefte van elektronische data, geloofden mensen wat de computers hun vertelden; zelfs agenten van de FBI, opgeleid om wantrouwig te zijn, geloofden computers. Sharp had er behoorlijk veel vertrouwen in dat zijn bedrog zou slagen.

Een paar maanden later solliciteerde hij bij de militaire veiligheidsdienst voor plaatsing bij het opleidingsprogramma en wachtte om te zien of zijn actie om zijn reputatie te herstellen was geslaagd. Dat was zo. Hij werd bij de DSA geaccepteerd nadat door de FBI een onderzoek was gedaan naar zijn antecedenten en persoonlijkheid. Daarna, met de toewijding van een echte machtsmanipulator en de slimheid van een geboren Machiavelli, was hij aan een bliksemcarrière bij de DSA begonnen. Het kon geen kwaad dat hij de computer van dat bureau kon gebruiken om zijn dienstgegevens wat te verfraaien: hij voegde valse eervolle vermeldingen en bijzondere aantekeningen toe van hogere officieren die tijdens de uitoefening van hun plicht waren gestorven of die aan natuurlijke oorzaken waren overleden en niet meer die later gedateerde eerbewijzen in twijfel konden trekken.

Sharp had besloten dat hij alleen nog maar onderuitgehaald kon worden door een handjevol mensen die samen met hem in Vietnam hadden gediend en betrokken waren geweest bij de krijgsraad tegen hem. Daardoor begon hij, nadat hij bij de DSA was aangenomen, informatie te verzamelen van mensen die een bedreiging konden vormen. Drie waren er gedood in Vietnam nadat Sharp naar huis was gestuurd. Een ander was jaren daarna om het leven gekomen tijdens de slecht opgezette poging van president Carter om de Iraanse gijzelaars te bevrijden. Weer een ander was aan natuurlijke oorzaken overleden. Een ander was in zijn hoofd geschoten in Teaneck, in New Jersey, waar hij een nachtwinkel was begonnen na zijn afzwaaien bij de mariniers en waar hij de pech had gehad aan het werk te zijn toen een op benzedrine doorgedraaide tiener een gewapende overval probeerde te plegen. Drie andere mensen – allemaal in staat om Sharps werkelijke verleden te onthullen en hem te vernietigen – waren na de oorlog naar Washington teruggekeerd en aan een carrière bij buitenlandse zaken, de FBI en het ministerie van justitie begonnen. Met uiterste zorgzaamheid – maar zonder uitstel, opdat ze Sharp niet bij de DSA zouden ontdekken – had hij de moord op alle drie beraamd en die plannen zonder hapering uitgevoerd.

Vier anderen die de waarheid over hem kenden, leefden nog allemaal – onder wie Shadway – maar geen van hen was betrokken bij de overheid of leek in staat hem bij de DSA te ontdekken. Natuurlijk zou zijn naam, als hij opklom tot de positie van directeur, vaker in het nieuws verschijnen, en vijanden als Shadway zouden dan heel waarschijnlijk van hem horen en proberen hem ten val te brengen. Hij wist al enige tijd dat die vier op de een of andere manier moesten sterven. Toen Shadway betrokken raakte bij de zaak van Leben, had Sharp dat weer eens gezien als een cadeautje van het noodlot, een extra bewijs dat hij, Sharp, was voorbestemd zo hoog te klimmen als hij maar wilde.

Gezien zijn eigen geschiedenis was Sharp niet verrast te horen over Eric Lebens experimenten op zichzelf. Anderen toonden verbazing of schrik over Lebens arrogantie te proberen de goddelijke en natuurlijke wetten te omzeilen en de dood te slim af te zijn. Maar lang geleden was Sharp erachter gekomen dat absoluutheden zoals waarheid – of Goed of Slecht of Rechtvaardigheid of zelfs Dood – niet langer absoluutheden waren in deze tijd van de hightech. Sharp had zijn reputatie opnieuw opgebouwd door het manipuleren van elektronische data en Eric Leben had geprobeerd zichzelf te veranderen van een lijk in een levend mens door het manipuleren van zijn eigen genen. Voor Sharp was het allemaal onderdeel van hetzelfde wonderlijke handboek dat gevonden kon worden in de tas van de wetenschappelijke tovenaar van de twintigste eeuw.

Nu, gerieflijk uitgespreid op zijn motelbed, genoot Sharp de slaap der immorelen, die veel dieper en veel opwekkender was dan de slaap van de goeden, de rechtvaardigen en de onschuldigen.

Jerry Peake kon de slaap een tijdje niet vatten. Hij had in geen vierentwintig uur een bed gezien, had kriskras door de bergen gejaagd, was tot minstens twee verpletterende inzichten gekomen en was uitgeput geweest toen ze kortgeleden terugkeerden in Palm Springs, te uitgeput om ook maar iets te eten van de Kentucky Fried Chicken die Nelson Gosser had gehaald.

Hij was nog steeds uitgeput, maar hij kon niet slapen.

Om te beginnen was Gosser met een bericht van Sharp gekomen dat Peake maar twee uur zijn ogen dicht kon doen en weer om halfacht die avond paraat moest zijn, waardoor hij een halfuur kreeg om te douchen en zich aan te kleden als hij weer wakker was. Twee uur! Hij had er tien nodig. Het scheen nauwelijks de moeite waard om te gaan liggen als hij alweer zo snel op moest.

Bovendien was hij niet verder gekomen in het vinden van een uitweg uit het smerige morele dilemma dat hem al de hele dag dwarszat: meedoen als medeplichtige aan moord op bevel van Sharp en daardoor zijn carrière te bevorderen ten koste van zijn ziel; of een wapen trekken tegen Sharp als dat nodig was, waarmee hij zijn carrière vernietigde maar zijn ziel redde. De laatste mogelijkheid leek voor de hand te liggen, behalve dat hij, als hij een wapen trok tegen Sharp, zelf doodgeschoten kon worden. Sharp was slimmer en sneller dan Peake en Peake wist het. Hij had gehoopt dat zijn onvermogen om op Shadway te schieten hem zo in het verdomhoekje bij de onderdirecteur zou brengen dat deze hem walgend van de zaak zou schoppen; dat zou ook niet goed zijn geweest voor zijn carrière, maar had zeker zijn dilemma opgelost. Maar Sharps klauwen zaten nu diep in Jerry Peake en Peake moest met tegenzin toegeven dat er geen gemakkelijke uitweg was.

Wat hem het meest dwarszat, was de zekerheid dat een slimmer mens dan hij al een manier gevonden zou hebben om deze situatie zeer tot zijn voordeel om te buigen. Omdat hij zijn moeder nooit had gekend, en geen liefde had gekend van zijn gemelijke alleen achtergebleven vader, omdat hij op school niet populair was door zijn verlegenheid en introverte aard, had Jerry Peake er vaak van gedroomd zichzelf van verliezer in winnaar te veranderen, van een niemand in een legende en nu was zijn kans gekomen om aan de klim te beginnen en hij wist niet wat hij met de gelegenheid aan moest.

Hij woelde. Hij draaide.

Hij maakte plannen, schema’s en complotten tegen Sharp en voor zijn eigen succes, maar al die plannen, schema’s en complotten vielen herhaaldelijk uit elkaar omdat ze zo armzalig en kinderlijk in elkaar staken. Hij wilde zo graag George Smiley of Sherlock Holmes of James Bond zijn, maar hij voelde zich eigenlijk Sylvester the Cat die dwaas bezig was de oneindig veel slimmere Tweety te pakken te krijgen.

Zijn slaap was vol nachtmerries waarin hij van ladders of daken of uit bomen viel terwijl hij een akelige kanarie achternazat die het gezicht had van Anson Sharp.

Ben was tijd kwijtgeraakt met het dumpen van de gestolen Chevette bij Silverwood Lake en met het vinden van een andere auto om te stelen. Het zou zelfmoord zijn geweest de Chevette te houden terwijl Sharp zowel de beschrijving als het kentekennummer had. Uiteindelijk vond hij een nieuwe zwarte Merkur, geparkeerd aan het eind van een lang looppad dat naar het meer leidde uit het zicht van de vissende eigenaar. De portieren zaten op slot, maar de raampjes stonden op een kier voor ventilatie. Hij had een hanger van ijzerdraad in de kofferbak van de Chevette gevonden – samen met een ongelooflijke hoeveelheid andere troep – en had juist die meegenomen voor dit soort noodgevallen. Hij had hem gebruikt door hem door de open bovenkant van het raampje te steken en het knopje van het portier omhoog te trekken, had vervolgens de Merkur kortgesloten en was nu op weg naar Interstate 15.

Hij bereikte Barstow pas om kwart voor vijf. Hij was al tot de verontrustende beslissing gekomen dat het hem nooit zou lukken Rachael op de weg in te halen. Door Sharp was hij te veel tijd kwijtgeraakt. Toen de laaghangende lucht een paar dikke regendruppels losliet, besefte hij dat een stortbui de Merkur zelfs nog verder zou vertragen dan de betrouwbare en gemakkelijk te rijden Mercedes, waardoor de kloof tussen hem en Rachael groter zou worden. Dus hij draaide van de niet al te drukke Interstate af en reed naar het centrum van Barstow; daar maakte hij gebruik van een telefooncel bij een pompstation van Union 76 om Whitney Gavis in Las Vegas te bellen.

Hij zou Whitney vertellen dat Eric Leben zich in de kofferbak van Rachaels auto verborgen hield. Met een heel klein beetje geluk zou Rachael onderweg niet stoppen, zou Eric geen gemakkelijke gelegenheid krijgen om haar te pakken te nemen, waardoor de dode man in zijn schuilplaats zou wachten tot ze helemaal in Las Vegas waren aangekomen. Daar zou Whitney Gavis, van tevoren gewaarschuwd, ongeveer zes patronen zware hagel kunnen afvuren op de kofferbak als Eric hem van binnenuit openmaakte en Rachael, die nooit had beseft dat ze in gevaar verkeerde, zou dan veilig zijn.

Alles zou goed komen.

Whit zou alles regelen.

Ben was klaar met het intoetsen van het nummer, terwijl hij voor het bellen gebruik maakte van een telefoonkaart, en even later ging Whits telefoon tweehonderdvijftig kilometer verderop over.

De bui had nog steeds moeite met doorbreken. Slechts een paar dikke regendruppels spatten tegen de glazen wanden van de cel.

De telefoon ging over en ging over.

De eerst melkwitte wolken waren opgeklopt tot enorme grijszwarte donderkoppen, die op hun beurt weer waren samengevlochten tot donkerder, kwaadaardige wolkenpartijen, en die zich op grote snelheid naar het zuidoosten voortbewogen.

De telefoon rinkelde steeds maar weer en weer.

Wees thuis, verdomme, dacht Ben.

Maar Whit was er niet en wensen dat hij thuis was, maakte het nog niet waar. Bij de twintigste keer overgaan hing Ben op.

Een ogenblik bleef hij wanhopig in de telefooncel staan en hij wist niet wat hij moest doen.

Ooit was hij een man van actie geweest, die nooit twijfelde tijdens een crisis. Maar als reactie op diverse onthutsende ontdekkingen over de wereld waarin hij leefde, had hij geprobeerd van zichzelf een ander mens te maken: een verkenner van het verleden, een treinhobbyist. Zijn verandering was niet gelukt, een mislukken dat in recente gebeurtenissen overduidelijk was geworden: hij kon niet zomaar ophouden de man te zijn die hij ooit was geweest. Dat accepteerde hij nu. En hij had gedacht dat hij niets van zijn scherpte was kwijtgeraakt. Maar hij besefte dat al die jaren waarin hij had gedaan alsof hij iemand anders was, hem trager hadden gemaakt. Zijn verzuim om in de kofferbak van de Mercedes te kijken voordat hij Rachael wegstuurde, zijn huidige wanhoop, zijn verwarring, zijn plotselinge gebrek aan richting waren allemaal bewijs dat al dat doen alsof een dodelijk effect had.

Bliksem schoot door de opgezwollen zwarte lucht, maar zelfs dat scalpel van licht sneed de buik van de storm niet open.

Hij besloot dat hij niets anders kon doen dan weer de weg op te gaan en naar Las Vegas te rijden, en er maar het beste van te hopen, hoewel hoop nu ijdel leek te zijn. Hij kon stilhouden in Baker, bijna honderd kilometer verderop en Whits nummer weer proberen.

Misschien dat zijn geluk veranderde.

Het moest veranderen.

Hij deed de deur van de cel open en rende naar de gestolen Merkur.

Weer schoot een bliksemschicht door de verkoolde lucht.

Een kanonnade van donder schoot heen en weer tussen de lucht en de wachtende aarde.

De lucht stonk naar ozon.

Hij stapte in de auto, sloeg het portier dicht, startte de motor en de regenbui brak uiteindelijk los en wierp miljoenen tonnen water neer op de woestijn in een plotselinge zondvloed.

30

Ratelslangen

Rachael volgde de bodem van de brede arroyo voor wat wel kilometers leek, maar wat waarschijnlijk slechts een paar honderd meter was. De illusie dat de afstand groter was, werd voor een deel veroorzaakt door de scherpe pijn in haar verdraaide enkel, die wel minder werd, maar slechts langzaam.

Ze voelde zich gevangen in een maaswerk waarin ze voor eeuwig zinloos op zoek zou zijn naar een niet bestaande uitgang. Smallere arroyo’s vertakten zich van het eerste kanaal, allemaal naar rechts. Ze overwoog een andere kloof te volgen, maar ze kruisten allemaal de hoofdgeul onder een hoek zodat ze niet kon zien tot hoe ver die zich uitstrekten. Ze was bang er een in te gaan en dat die na een korte afstand dood zou lopen.

Links van haar, drie verdiepingen hoger, haastte Eric zich over de rand van de arroyo en volgde haar manke voortgang alsof hij de gemuteerde meester van het labyrint was in een spel van Dungeons and Dragons. Mocht hij langs de wand van de arroyo naar beneden komen, dan zou ze zich om moeten draaien en direct de tegenoverliggende wand moeten beklimmen, want ze wist dat ze het in een achtervolging niet zou redden. Haar enige kans op overleven was boven hem te komen en een paar stenen te vinden die ze op hem neer kon gooien als hij achter haar aan naar boven klom. Ze hoopte dat hij de eerste paar minuten niet achter haar aan zou komen, omdat ze tijd nodig had om de pijn in haar enkel iets verder te laten wegtrekken voor ze die gebruikte in een klim.

Het donderde in de verte, bij Barstow in het westen: een lange donderslag, weer een, toen een derde die luider klonk dan de eerste twee. De hemel boven dit deel van de woestijn was grijs en roetzwart, alsof de hemel in vuur en vlam had gestaan, was verbrand en nu alleen nog maar bestond uit as en koude, zwarte kool. De uitgebrande hemel was ook lager komen te hangen, tot hij bijna een deksel leek dat helemaal naar beneden zou drukken en stevig om de bovenkant van de arroyo zou sluiten. Een warme wind floot klagend en kreunend over de bodem van de Mojave en een paar windvlagen vonden hun weg naar beneden het kanaal in en wierpen beetjes zand in Rachaels gezicht. De donderbui die al in het westen bezig was, was nog niet hier gekomen, maar dat zou snel gebeuren; een geur die aan noodweer voorafging, hing zwaar in de lucht en de atmosfeer was elektrisch geladen zoals altijd vlak voor een zware regenbui.

Ze kwam een bocht om en schrok door een stapel droog tuimelgras dat uit de woestijn boven in de kloof was gerold. Opgestoven door een neerwaartse wind kwam het snel op haar af met een schrapend geluid, bijna gesis, alsof het levende wezens waren. Ze probeerde die borstelige bruine ballen te ontwijken, struikelde en viel languit in het poederachtige slib dat de bodem van de geul bedekte. Terwijl ze viel, vreesde ze voor de enkel die ze al gekwetst had, maar gelukkig verzwikte ze die niet weer.

Op het moment dat ze viel, hoorde ze nog meer geluid achter zich. Ze dacht heel even dat het geluid veroorzaakt werd door het tuimelgras dat nog steeds tegen elkaar wreef in hun roedelachtige voortgang door de arroyo, maar een harder gekletter waarschuwde haar voor de ware bron van het geluid. Toen ze achterom naar boven keek, zag ze Eric langs de wand van de kloof naar beneden komen. Hij had gewacht tot ze zou vallen of tot ze een obstakel tegen zou komen; nu ze lag, maakte hij snel gebruik van haar pech. Hij was een derde van de helling afgedaald en stond nog steeds overeind, want de helling hier was lang niet zo steil als waar Rachael over de rand was gerold. Onder het dalen veroorzaakte hij een kleine lawine van aarde en stenen, maar de wand van de arroyo begaf het niet helemaal. In een ogenblik zou hij de bodem bereikt hebben en dan, met tien stappen, boven op haar zijn.

Rachael drukte zich van de grond op, rende naar de andere wand van de kloof met de bedoeling naar boven te klimmen, maar besefte dat ze haar autosleutels had laten vallen. Misschien zou ze nooit de weg terug naar de auto vinden; ze zou waarschijnlijk of door Eric te grazen worden genomen of verloren raken in de woestenij, maar als ze door het een of andere wonder de Mercedes wel bereikte, dan zou ze de sleutels nodig hebben.

Eric was bijna halverwege de helling en daalde verder in het stof dat opsteeg door de verschuiving die hij had veroorzaakt.

Als een waanzinnige ging ze op zoek naar haar sleutels en liep terug naar de plaats waar ze was gevallen, zag ze eerst niet. Toen zag ze glanzende getande randen opsteken uit het poederige bruine slib, bijna helemaal verborgen. Ze was klaarblijkelijk op de sleutels gevallen en had ze in de zachte ondergrond gedrukt. Ze pakte ze op.

Eric was meer dan halverwege de bodem van de arroyo.

Hij maakte een vreemd geluid: een dun, schril roepen – hardop fluisterend, half gillend.

Donder dreunde door de lucht, nu iets dichterbij.

Nog steeds gutsend van het zweet en snakkend naar adem, haar mond gortdroog door de hete lucht, haar longen pijnlijk, rende ze terug naar de wand, en stak de autosleutels in een zak van haar spijkerbroek. De helling had dezelfde steilte als die waarlangs Eric afdaalde, maar Rachael ontdekte dat te voet omhooggaan niet zo gemakkelijk ging als zo naar beneden komen; de helling werkte haar net zo erg tegen als die in haar voordeel gewerkt zou hebben als ze de andere kant op was gegaan. Na drie of vier meter moest ze zich voorover tegen de helling laten vallen, en wanhopig haar handen, knieën en voeten gebruiken om zich schrap te zetten en zich gestaag langs de wand omhoog te drukken.

Erics griezelige fluistergil klonk achter haar op, dichterbij.

Ze durfde niet achterom te kijken.

Nog vierenhalve meter naar de top.

De zachte aarden wand werkte haar gekmakend tegen bij elke decimeter die ze klom. Op sommige plaatsen verkruimelde die als ze probeerde steun voor haar handen en voeten te vinden of te maken. Ze had alle hardnekkigheid van een spin nodig om dat beetje grond dat ze won te behouden en ze was doodsbang plotseling helemaal terug te glijden naar de bodem. De bovenkant van de arroyo was minder dan drieënhalve meter van haar vandaan, dus ze moest nu ongeveer twee verdiepingen boven de bodem zitten.

‘Rachael,’ zei het Eric-wezen achter haar met een stem die raspte als een vijl die langs haar ruggengraat werd gehaald.

Kijk niet naar beneden, niet doen, in ’s hemelsnaam, niet doen...

Verticale erosiegeulen doorsneden de wand van boven naar beneden, sommige slechts een paar centimeter breed en een paar centimeter diep, andere drie decimeter breed en twee keer zo diep. Ze moest daar uit de buurt blijven; want vooral waar ze te dicht bij elkaar de helling doorsneden was de ondergrond verrot en geneigd onder haar in te storten.

Gelukkig waren er op sommige plaatsen banen gestreepte steen: roze, grijs, bruin met aderen die leken op witte kwarts. Dat waren de uiterste randen van steenlagen die pas kortgeleden door de eroderende arroyo bloot waren komen te liggen, en die zorgden voor steviger houvast.

‘Rachael...’

Ze greep een dertig centimeter diepe rotsrichel die uit de zachte aarde boven haar naar buiten stak, met de bedoeling zich eraan op te trekken, en hoopte dat hij niet af zou breken, maar voor ze hem kon testen, greep iets naar de hak van haar rechterschoen. Ze kon er niets aan doen: ze moest deze keer naar beneden kijken en daar was hij, jezus, het Eric-wezen, op de arroyo-wand onder haar, terwijl hij zich met een hand op zijn plaats hield en de andere hand omhoogstak in een poging haar schoen te pakken, en hij miste zijn doel op slechts een paar centimeter.

Met een verbijsterende soepelheid, meer die van een beest dan van een mens, slingerde hij zich naar boven. Zijn handen, knieën en voeten zetten zich met een beangstigend gemak vast op de aarden wand. Gretig stak hij zijn hand weer naar haar uit. Hij was nu voldoende dichtbij om haar kuit te grijpen in plaats van de onderkant van haar schoen.

Maar zij bewoog zich ook niet bepaald als een slak. Zij was ook verbazend snel en ze reageerde op het moment dat hij op haar af kwam. Met reflexen die werden opgejaagd door een stoot adrenaline, liet ze de wand los met haar knieën en voeten en hield zich alleen nog vast aan de rotsrichel op een armslengte boven haar hoofd, bungelde, en liet roekeloos de onbeproefde steen haar hele gewicht dragen. Toen hij zijn hand naar haar uitstak, trok ze haar benen op en schopte daarna met beide voeten naar beneden waarbij ze alle kracht van haar dijen erin zette en zijn grijpende handen raakte en tegen zijn lange, magere, gemuteerde vingers trapte.

Hij liet een onmenselijk gejammer horen.

Ze schopte weer.

In plaats van langs de wand naar beneden te glijden, zoals Rachael had gehoopt, hield Eric zich eraan vast, schoof nog een paar decimeter naar boven, gillend van triomf en deed weer een uithaal naar haar.

Tegelijkertijd schopte ze weer en raakte met een voet zijn arm en dreunde de ander recht in zijn gezicht.

Ze hoorde haar spijkerbroek scheuren, voelde een flits van pijn en wist dat hij zijn nagels door de stof heen had geslagen op het moment dat haar schop doel trof.

Hij loeide van de pijn, verloor uiteindelijk zijn greep op de wand en bleef een ogenblik aan zijn nagels in haar spijkerbroek hangen. Toen braken zijn nagels, scheurde het weefsel en viel hij in de arroyo.

Rachael wachtte niet zo lang dat ze hem twee verdiepingen naar de bodem van de kloof zag vallen, maar wijdde zich direct aan de veeleisende taak zichzelf op te trekken aan de stenen richel waar ze in benarde positie aan hing. Pijngolven, die ritmisch mee klopten met haar woest dreunende hart, vloeiden door haar arm van pols naar schouder. Haar gespannen spieren trilden en wilde niet doen wat zij verlangde. Terwijl ze haar tanden op elkaar zette, en zo hard door haar neus ademde dat ze snoof als een paard, worstelde ze zich naar boven, gravend in de wand onder de richel met haar voet om dat beetje afzet te krijgen dat ze nodig had. Door puur doorzettingsvermogen en vastbeslotenheid – gekruid met een overvloedige dosis gemotiveerde verschrikking – klauterde ze uiteindelijk op de richel.

Uitgeput, geteisterd door allerlei pijnen, weigerde ze evenwel te pauzeren. Ze sleepte zich de laatste tweeënhalve meter omhoog tegen de arroyo-wand waarbij ze houvast vond in een paar laatste rotsuitsteeksels en in de door de erosie blootgelegde wortels van mesquitestruiken die aan de rand groeiden. Toen was ze bij de rand, eroverheen, en ze werkte zich door een opening in de mesquite en rolde over de grond van de woestijn.

Bliksem sloeg uit de hemel als een trap voor een afdalende godheid en overal om Rachael heen wierpen de lage woestijnstruiken kortlevende, reusachtige schaduwen in het rond.

De donder volgde, hard en vlak, en ze voelde hem in de grond tegen haar rug weerkaatsen.

Ze sleepte zich terug naar de rand van de arroyo, en bad dat ze het Eric-wezen daar nog steeds bewegingloos op de bodem zou zien liggen, voor de tweede keer dood. Misschien was hij op een rots gevallen. Er waren een paar rotsen op de bodem van de kloof. Het was mogelijk. Misschien was hij op een ervan neergekomen en had hij zijn ruggengraat gebroken.

Ze tuurde over de rand.

Hij was weer verder dan halverwege de wand.

Bliksem lichtte op en verlichtte zijn misvormde gezicht, verzilverde zijn onmenselijke ogen, bracht een elektrische glans op zijn te scherpe tanden.

Rachael sprong op en begon tegen de losse aarde langs de rand te schoppen, en tegen de struiken die daar groeiden, en schopte dat boven op hem. Hij hing aan de met kwarts dooraderde richel, hield ter bescherming zijn hoofd eronder, waardoor het zand en de struiken onschadelijk over hem heen vielen. Ze hield op met schoppen en keek om zich heen naar een paar stenen, vond er een paar zo groot als eieren en gooide die op zijn handen. Toen de stenen zijn groteske vingers raakten, liet hij de richel los en trok zich er helemaal onder terug, hield zich vast aan de aarde in de schaduw van dat stenen uitsteeksel waar ze hem niet kon raken.

Ze kon wachten tot hij weer verscheen en dan weer stenen naar hem toe gooien. Ze kon hem daar urenlang vastpinnen. Maar ze zou er niets mee opschieten. Het zou een ingespannen, uitputtende en vruchteloze onderneming worden; als ze door haar voorraad aan stenen die binnen haar bereik lagen heen was en alleen nog maar met aarde kon gooien, zou hij met een dierlijke snelheid omhoogkomen, niet gehinderd door haar zielige bombardement en hij zou haar afmaken.

Een withete hemelse ketel viel om en morste een derde gesmolten bliksemschicht. Veel dichter in de buurt dan de twee andere maakte hij contact met de aarde, niet meer dan vierhonderd meter verderop, tegelijkertijd vergezeld door een knal alsof de wereld verging en de stem van de Dood die met een knetterend gesis in de taal van de elektriciteit sprak.

Beneden, onaangedaan door de bliksem, aangemoedigd door het staken van de aanval die Rachael had gedaan, stak het Eric-wezen een monsterlijke hand over de rand van de richel.

Ze schopte nog meer aarde naar beneden, veel aarde. Hij haalde zijn hand terug, verschool zich weer, maar ze bleef door stampen op de losse rand van de helling. Plotseling stortte een enorm stuk direct onder haar voeten in en ze viel bijna in de arroyo. Toen de grond begon te schuiven, gooide ze zich net op tijd naar achteren om een ramp te vermijden en ze kwam hard op haar billen neer.

Nu er zo veel aarde over hem heen viel, zou hij misschien langer aarzelen voor hij weer een poging deed zichzelf op de overhangende richel te trekken. Zijn voorzichtigheid gaf haar een paar extra minuten voorsprong. Ze kwam overeind en rende weg, de onaanlokkelijke woestijn in.

De overwerkte spieren van haar benen werden herhaaldelijk bestookt en belaagd door de messcherpe pijnen. Haar rechterenkel bleef kwetsbaar en haar rechterkuit brandde waar zijn nagels door haar broek heen waren gegaan.

Haar mond was droger dan ooit en haar keel kraakte. Haar longen voelden aan als verzengd door haar diepe huiverende slokken hete woestijnlucht.

Ze gaf zich niet over aan de pijn, kon zich niet permitteren zich over te geven, bleef gewoon doorrennen, niet zo snel als eerder, maar zo snel ze kon.

Verderop werd het land minder vlak dan het tot dusver was, begon te golven in een reeks lage heuvels en kuilen. Ze rende een heuvel op en daarna naar beneden, tegen een volgende op, daarna weer, en probeerde een barrière tussen zichzelf en Eric te krijgen als afscherming voordat hij uit de arroyo kroop. Uiteindelijk, terwijl ze besloot in een van de holtes te blijven, ging ze een richting uit die naar ze dacht naar het noorden ging; hoewel haar gevoel van richting misschien totaal in de war was geraakt door de achtervolging, geloofde ze dat ze eerst naar het noorden moest, en daarna naar het oosten als ze hoopte in een cirkel terug te komen bij de Mercedes, die nu minstens anderhalve kilometer hiervandaan was, waarschijnlijk veel verder.

Bliksem... bliksem.

Deze keer een bliksemschicht die ongelooflijk lang, zeker tien seconden, opflikkerde tussen de donderwolken en de grond eronder, en op en neer gaand van het zuiden naar het noorden schoot, als een reusachtige naald die probeerde voor eeuwig de storm stevig aan het land vast te naaien.

Die flits en de hemelse knal die volgde waren voldoende om ten slotte de regen te brengen. En die viel met bakken, plakte Rachaels haar aan haar schedel, prikte in haar gezicht. Hij was koel, gezegend koel. Ze likte langs haar gekloofde lippen, dankbaar voor het vocht.

Verscheidene keren keek ze achterom, vol angst voor wat ze zou zien, maar Eric was er niet.

Ze was hem kwijtgeraakt. En zelfs als ze voetafdrukken had achtergelaten om haar vlucht te markeren, zou de regen die snel uitwissen. In zijn vreemde incarnatie was hij misschien op de een of andere manier in staat haar geur op te snuiven, maar de regen zou ook in dat opzicht bescherming bieden door haar geur van de grond en uit de lucht te boenen. Zelfs als zijn vreemde ogen een beter zicht gaven dan de menselijke ogen die ze ooit geweest waren, zou hij niet zo ver kunnen zien in deze zware regen en duisternis.

Je bent ontsnapt, zei ze tegen zichzelf terwijl ze zich naar het noorden haastte. Je bent veilig.

Het was waarschijnlijk waar.

Maar ze geloofde het niet.

Op het moment dat Ben Shadway net een paar kilometer ten oosten van Barstow reed, vulde de regen niet alleen de wereld maar werd die de wereld. Buiten het metronomische ploffen van de ruitenwissers waren alle geluiden die van water in beweging waarin al het andere verdronk: een onophoudelijk geroffel op het dak van de Merkur, het snep-snep-snep van druppels die met hoge kracht tegen de voorruit sloegen, het zuigen en sissen van nat wegdek onder de banden. Buiten de gerieflijke – hoewel plotseling vochtige – begrenzingen van de auto, was het meeste licht uit de gekwetste en gewonde stormdonkere hemel gebloed en was er nog maar weinig meer te zien dan alleen de alomtegenwoordige regen die in miljoenen schuine, grijze lijnen viel. Soms ving de wind gordijnen water, op dezelfde manier als waarop hij gewone gordijnen bij een open raam had kunnen vangen en blies die over de uitgestrekte woestijnbodem in elegante, golvende patronen, de ene dunne laag na de ander, grijs over grijs. Als de bliksem op flitste – wat hij met een onrustbarende frequentie deed – werden miljarden druppels helder zilverkleurig en een paar seconden leek het alsof er sneeuw viel in de Mojave; op andere momenten leek de door de bliksem getransformeerde regen meer op glinsterend, stromend engelenhaar.

De hoosbui werd heviger tot de ruitenwissers het glas niet meer schoon konden houden. Voorovergebogen over het stuur keek Ben met iets samengeknepen ogen in de door de storm geteisterde dag. De snelweg voor hem was nauwelijks zichtbaar. Hij had het grote licht aangedaan, wat het zicht er niet beter op maakte. Maar de koplampen van naderende auto’s – hoewel weinig – werden verstrooid door de dunne laag water op de voorruit en staken in zijn ogen.

Hij vertraagde naar zestig, vervolgens naar vijftig. Uiteindelijk, omdat de dichtstbijzijnde stopplaats meer dan dertig kilometer verderop was, reed hij de smalle berm van de weg in, zette de auto stil, liet de motor draaien en zette de alarmknipperlichten van de Merkur aan. Aangezien het hem niet was gelukt Whitney Gavis te bereiken, was zijn bezorgdheid om Rachael heviger dan ooit en hij werd zich met het moment scherper bewust van zijn onvolkomenheden, maar het zou dwaas zijn iets anders te doen dan te wachten tot het verblindende noodweer minder zou worden. Hij zou voor Rachael van geen enkel nut zijn als hij de macht over het stuur kwijtraakte op het door de regen spekgladde wegdek, onder een van de grote opleggers gleed waaruit het grootste deel van het schaarse verkeer bestond en verongelukte.

Nadat Ben tien minuten had zitten wachten in de ergste regen die hij ooit had meegemaakt, net toen hij zich begon af te vragen of het wel ooit zou ophouden, zag hij dat een afwateringskanaal naast de weg overliep met een massa snelstromend water. Omdat de snelweg zeker een halve meter boven het omringende land lag, kon het water niet over het wegdek heen komen, maar het liep weg naar de woestijn erachter. Terwijl hij uit het zijraampje van de Merkur keek, zag hij een golvende donkere vorm gladjes over het oppervlak van de voortsnellende geelbruine stroom glijden, daarna een andere, soortgelijke vorm, vervolgens een derde en een vierde. Even bleef hij er niet-begrijpend naar staren tot hij besefte dat het ratelslangen waren die uit de grond werden verdreven omdat hun holen onderliepen. Er moesten meerdere holen van ratelslangen in de directe omgeving hebben gezeten, want binnen een paar ogenblikken verschenen er wel veertig. Ze bewogen over het gestaag breder wordende stijgende water naar hoger liggend, droog terrein, waar ze weer bij elkaar kwamen, om elkaar heen kronkelden – hun lange lijven in elkaar weefden, verstrikten en knoopten – en een krioelende, vloeiende massa werden, alsof het geen afzonderlijke beesten waren geweest, maar onderdeel uitmaakten van een geheel dat door de zondvloed uit elkaar was geraakt en nu moeite deed zich weer samen te voegen.

De bliksem flitste.

De krioelende ratelslangen, als de manen van een begraven Medusa, leken met nog meer woestheid te kolken toen het stroboscopische weerlicht hen toonde in haperende lichtflitsen.

Het zien ervan joeg een verkilling tot in het merg van Bens botten. Hij keek weg van de slangen en staarde recht naar voren door de door regen overspoelde voorruit. Met de minuut nam zijn optimisme af; zijn wanhoop nam toe; zijn angst voor Rachael bereikte zo’n diepte en hevigheid dat het hem door elkaar begon te schudden, hem fysiek door elkaar schudde, en hij zat daar huiverend in de gestolen auto in de verblindende regen in de sombere, door het noodweer geteisterde woestijn.

De wolkbreuk wiste elk spoor uit dat Rachael achtergelaten mocht hebben. Dit was gunstig, maar het onweer had ook nadelen. Hoewel de stortregen de temperatuur slechts met een paar graden had laten dalen, waardoor het nog altijd heel warm was, en hoewel ze ook zelfs geen klein beetje verkild was, was ze wel doorweekt tot op haar huid. Bovendien viel de doorwekende regen in watervallen die, gecombineerd met de duisternis midden op de dag die de grijszwarte wolken op het land hadden gedrukt, het moeilijk maakten om een goed gevoel voor richting te behouden; zelfs als ze het risico nam uit een van de kuilen op een heuvel te klimmen om haar positie te bepalen, gaf haar slechte uitzicht haar maar heel weinig zekerheid dat ze terugliep in de richting van de stopplaats en de Mercedes. En nog erger was dat de bliksem zo tekeerging tussen de kwaadaardige buiken van de donderkoppen en met zo’n frequentie in de aarde sloeg dat ze meende dat het slechts een kwestie van tijd was voor ze getroffen werd door een van die bliksems en teruggebracht werd tot een verkoold en rokend lijk.

Maar het allerergste was dat het luide en onophoudelijke geluid van de regen – het sissen, het klokken, het plassen, het kletteren, het gorgelen, het druppelen, het borrelen en het holle gestage trommelen – alle waarschuwende geluiden buitensloot die het Eric-wezen misschien maakte als hij haar achterna kwam, waardoor ze groter gevaar liep bij verrassing gegrepen te worden. Herhaaldelijk keek ze achter zich, en wierp bezorgde blikken op de toppen van de zachte glooiingen aan beide zijden van de ondiepe holte waar zij zich doorheen haastte. Elke keer dat ze een bocht naderde in het verloop van de holte, ging ze langzamer lopen, uit vrees dat hij net om de bocht zou zijn, uit de regen zou opdoemen, met vreemde ogen die straalden in de duisternis, en haar zou grijpen met zijn afschuwelijke handen.

Toen ze hem ten slotte, zonder waarschuwing, tegenkwam, zag hij haar niet. Ze kwam een van die bochten om die ze zo beangstigend vond en zag Eric op slechts zes of negen meter van haar vandaan op zijn knieën midden in de holte bezig met iets dat Rachael in het begin niet begreep. Een door de wind uitgeëtste rotsformatie met gaten stak uit de helling op in een wigvormige vleugel en Rachael zocht er snel dekking achter voor hij haar zag. Bijna draaide ze zich meteen om en kroop ze de weg terug die ze was gekomen, maar zijn vreemde houding en bezigheid hadden haar nieuwsgierig gemaakt. Plotseling leek het belangrijk om te weten wat hij aan het doen was omdat ze misschien, door hem heimelijk te observeren, iets aan de weet zou komen dat garantie gaf voor haar ontsnapping of zelfs iets dat haar een voordeel boven hem gaf in een latere confrontatie. Ze kroop langs de rotsformatie en tuurde door verscheidene holtes en gaten tot ze een door de wind uitgeboord gat vond met een diameter van ongeveer zeven centimeter waardoorheen ze Eric kon zien.

Hij zat nog steeds geknield op de natte grond, zijn brede bultige rug gebogen in de neerstromende regen. Hij leek... veranderd te zijn. Hij zag er niet meer helemaal zo uit als toen hij tegenover haar had gestaan bij de openbare toiletten. Hij was nog steeds monsterlijk misvormd, hoewel op een vage manier anders dan ervoor. Een subtiele verandering, maar belangrijk... Wat was het precies? Terwijl ze door het gat in het steen tuurde en de wind zacht door het twintig of vijfentwintig centimeter diepe gat in haar gezicht blies, spande Rachael haar ogen in om een beter zicht op hem te krijgen. De regen en het slechte licht hinderden haar, maar ze meende dat hij aapachtiger was geworden. Log, met afhangende schouders, iets langere armen. Misschien was hij ook minder reptielachtig dan hij ervoor was geweest, toch had hij nog steeds die groteske, magere, lange handen voorzien van gemene nagels.

Natuurlijk moest elke verandering die ze zag denkbeeldig zijn, want de wezenlijke structuur van zijn botten en vlees kon niet zomaar in minder dan een kwartier veranderd zijn. Of wel? Aan de andere kant... waarom niet? Als zijn genetische integriteit grondig was aangetast sinds hij gisteravond Sarah Kiel in elkaar had geslagen – toen zijn uiterlijk nog menselijk was geweest – als zijn gezicht, lichaam en ledematen zo drastisch waren veranderd in de twaalf uur tussen toen en nu, was de snelheid van zijn metamorfose duidelijk zo dolzinnig, dat inderdaad een verandering misschien wel zichtbaar was in slechts een kwartier.

Het besef was ontstellend.

Het werd gevolgd door een nog erger besef: Eric hield een dikke, kronkelende slang in zijn handen. Met een hand hield hij hem bij de staart en met de andere hand achter zijn kop, en hij at hem levend. Rachael zag de kaken van de slang wijd openstaan, giftanden als twee scherfjes ivoor in het flikkerende onweerslicht alsof hij vergeefs worstelde om zijn kop naar achteren te krommen en de hand van het man-wezen dat hem vasthield te bijten. Eric scheurde aan het midden van de slang met zijn onmenselijk scherpe tanden, reet hompen vlees los en kauwde enthousiast. Omdat zijn kaken zwaarder en langer waren dan de kaken van een mens, was de obsceen gretige beweging – het verpletteren en vermalen van de slang – zelfs op deze afstand te zien.

Geschokt en misselijk wilde Rachael zich afwenden van het kijkgat in de rots. Maar ze gaf niet over en ze wendde zich niet af, omdat haar misselijkheid en haar walging werden overtroffen door haar verbijstering en haar behoefte Eric te begrijpen.

In overweging genomen hoe graag hij haar in handen had willen krijgen, waarom was hij dan met de jacht opgehouden? Was hij haar vergeten? Had de slang hem gebeten en had hij in zijn woeste kwaadheid die beet met een beet willen vergelden?

Maar hij was niet alleen die slang aan het terugpakken: hij at hem, consumeerde gretig de ene volle hap na de andere. Een keer, toen Eric opkeek naar de tierende lucht, zag Rachael zijn door de bliksem verlichte gezicht verwrongen in een beangstigende uitdrukking van onmenselijke extase. Hij huiverde met duidelijke verrukking terwijl hij aan de slang scheurde. Zijn honger scheen net zo dwingend en onverzadigbaar als dat het onuitsprekelijk was.

De regen gutste, de wind kreunde, de donder denderde, de bliksem flitste en ze had het gevoel alsof ze door een spleet in de muren van de hel tuurde en keek naar een duivel die de zielen van de verdoemden verslond. Haar hart hamerde hard genoeg om te wedijveren met het geluid van de regen die op de grond roffelde. Ze wist dat ze moest vluchten, maar ze was gehypnotiseerd door het pure kwaad van het tafereel dat ze door het gat zag. Ze zag een tweede slang – daarna een derde, vierde, vijfde – opkomen uit de regenpoelen van de grond rond Erics knieën. Hij knielde bij de ingang van een hol van die dodelijke beesten, een nest dat blijkbaar ondergelopen was door het water van het noodweer. De ratelslangen kronkelden heen en weer en toen ze het man-wezen in hun midden vonden, sloegen ze onmiddellijk toe naar zijn dijen en armen en beten hem herhaalde malen. Hoewel Eric niet gilde of ineenkromp, raakte Rachael vervuld van opluchting, omdat ze wist dat hij snel in zou storten door de gevolgen van het gif.

Hij gooide de half opgegeten slang opzij en greep een andere. Terwijl zijn perverse honger niet afnam, liet hij zijn puntige messcherpe tanden in het levende vlees van de slang zinken en scheurde het ene druipende brok na het andere los. Misschien dat zijn veranderde metabolisme in staat was om met het sterke gif van de ratelslang om te gaan; misschien brak het af in een reeks onschuldige chemicaliën of herstelde het weefsel net zo snel als het gif het beschadigde.

Een reeks bliksemschichten schoot heen en weer door de kwaadaardige lucht en in dat opgloeiende schijnsel glinsterden Erics lange, scherpe tanden als de scherven van een gebroken spiegel. Zijn vreemd glanzende ogen gaven een koude weerkaatsing van het hemelse vuur. Zijn natte, verwarde haar stroomde met een zilverkleurige helderheid die heel even duurde; de regen glinsterde als gesmolten zilver op zijn gezicht; en overal om hem heen siste de aarde alsof het door de bliksem verkleurde water eigenlijk gesmolten vet was dat borrelde en spetterde in een bakpan.

Ten slotte verbrak Rachael de hypnotische band die het tafereel uitoefende, draaide zich om van het gat en rende de weg terug die ze was gekomen. Ze zocht een andere verdieping tussen andere lage heuvels, een andere route die haar naar de stopplaats aan de weg en naar de Mercedes zou brengen.

Toen ze het heuvelachtige gebied achter zich had gelaten en weer over de zanderige vlakte liep, was ze heel vaak het hoogste punt in de omgeving, veel hoger dan de woestijnstruiken. Weer maakte ze zich zorgen dat ze door de bliksem getroffen zou worden. In het griezelige stroboscopische licht leek het naargeestige en kale landschap omhoog te komen en weg te vallen en weer omhoog te komen, als tijdvakken van geologische activiteit die werden samengeperst in een paar dolzinnige seconden.

Ze probeerde een arroyo binnen te gaan, waar ze misschien veilig was voor de bliksem. Maar de diepe kloof was voor twee derde gevuld met modderig, kolkend water. Flottieljes van rondwervelende boten van tuimelgras, en dobberende vlotten van mesquite dreven mee op het golvende wateroppervlak.

Ze was gedwongen een route om het netwerk van ondergelopen arroyo’s heen te vinden. Maar op een bepaald moment bereikte ze toch de rustplaats waar ze Eric de eerste keer was tegengekomen. Haar tas lag nog waar ze hem had laten vallen, en ze raapte hem op. De Mercedes stond ook nog precies waar ze hem had achtergelaten.

Een paar stappen van de Mercedes vandaan, bleef ze abrupt staan, want ze zag dat het kofferdeksel, dat eerder open had gestaan, nu dicht was. Ze had het beangstigende gevoel dat Eric – of het wezen dat ooit Eric was geweest – eerder dan zij was teruggekomen, weer in de kofferbak was geklommen en het deksel achter zich dicht had getrokken.

Trillend, besluiteloos en bang bleef Rachael in de doordrenkende regen staan, onwillig om dichter bij de auto te komen. De parkeerplaats, door het ontbreken van een doeltreffende afwatering, was in een ondiep meer aan het veranderen. Ze stond in water dat tot boven haar gymschoenen kwam.

Het .32-pistool lag onder de bestuurdersstoel. Als ze dat kon pakken voordat Eric de kofferbak opengooide en naar buiten kwam...

Achter haar klonk het staccato plop-plop-plop van water dat van de overdekking van de picknickplaats droop als het geluid van rennende ratten. Meer water viel in vlagen van het dak van het huisje en spetterde op het looppad. Overal om haar heen geselde de regen de plassen en poelen met een geluid als van krakend cellofaan dat elk moment harder scheen te worden.

Ze deed een stap naar de auto, weer een, bleef weer staan.

Misschien zat hij niet in de kofferbak, maar in de auto zelf. Hij kon de kofferbak dicht hebben gedaan en op de achterbank zijn gekropen of zelfs voorin kunnen liggen waar hij – zwijgend, stil en ongezien – wachtte tot zij het portier opendeed. Wachtte om zijn tanden in haar te zetten zoals hij die in de ratelslangen had gezet...

Regen stroomde van het dak van de Mercedes, rimpelde langs de raampjes, vertroebelde het zicht op het donkere interieur van de auto.

Bang om op de auto af te lopen, maar net zo bang om terug te gaan, deed Rachael ten slotte een laatste stap naar voren.

Bliksem flitste op. Groot en dreigend in het haperende licht, deed de zwarte Mercedes haar plotseling aan een rouwauto denken.

Op de snelweg verderop kwam een grote vrachtwagen met brullende motor voorbij, terwijl de grote banden zuigende geluiden op het natte wegdek maakten.

Rachael bereikte de Mercedes, rukte het portier open aan de bestuurderskant, en zag niemand. Ze tastte onder de stoel naar het pistool. Vond het. Nu ze nog de moed had om handelend op te treden, liep ze om naar de achterkant van de auto, aarzelde slechts een ogenblik, drukte op de knop van het deksel en tilde het op, erop voorbereid het magazijn van de .32 leeg te schieten op het Eric-wezen als het daar ineengedoken lag.

De kofferbak was leeg. De vloermat was doorweekt en een grijze regenplas spreidde zich uit over het midden van de bak, dus ze veronderstelde dat hij open was blijven staan ten prooi aan de elementen tot een bijzonder sterke windvlaag hem dicht had gewaaid.

Ze sloeg het deksel dicht, deed het met haar sleutel op slot, keerde terug naar het bestuurdersportier en ging achter het stuur zitten. Ze legde het pistool op de stoel naast zich waar ze het snel kon pakken.

De auto startte zonder aarzelen. De ruitenwissers veegden de regen van het glas.

Buiten was de woestijn voorbij het huisje van betonsteen geheel in tinten van lei gehuld; grijs, zwart, bruin en roestkleurig. In dat sombere landschap kwam de enige beweging van de neerstortende regen en het door de wind voortgejaagde tuimelgras.

Eric was haar niet gevolgd.

Misschien hadden de ratelslangen hem toch gedood. Hij kon beslist niet zo veel beten van zo veel slangen hebben overleefd. Misschien kon zijn genetisch veranderde lichaam, ook al was het in staat enorme weefselschade te herstellen, toch niet de giftige gevolgen van zulk sterk gif opvangen.

Ze reed weg van de stopplaats, terug de snelweg op, naar het oosten naar Las Vegas, dankbaar dat ze nog leefde. De regen viel te hard om een veilig gevoel te hebben bij een snelheid van boven de zestig of zeventig kilometer per uur, dus ze bleef op de meest rechtse baan en liet zich door de overmoediger automobilisten inhalen. Kilometer na kilometer probeerde ze zichzelf ervan te overtuigen dat het ergste voorbij was; maar overtuigd raakte ze niet.

Ben zette de Merkur in de versnelling en reed de snelweg weer op.

Het onweer bewoog zich snel naar het oosten, naar Las Vegas. De voortrollende donder was verder weg dan ervoor, eerder een diep gerommel dan een oorverdovend geknal. De bliksem die gevaarlijk dichtbij aan alle kanten had ingeslagen, flikkerde verder weg, aan de oostelijke horizon. De regen viel nog steeds hard, maar kwam niet meer naar beneden in verblindende schermen en rijden was weer mogelijk.

De klok op het dashboard bevestigde de tijd op Bens horloge: 17.15 uur. Toch was de zomerdag donkerder dan die had moeten zijn op dit uur. De door het onweer verduisterde lucht had een vroege zonsondergang gebracht, en naar voren verdween het sombere land gestaag in de omhelzing van een valse avondschemering.

Met zijn huidige snelheid zou hij Las Vegas pas om halfnegen vanavond bereiken, waarschijnlijk twee of drie uur nadat Rachael daar was aangekomen. Hij zou in Baker moeten stilhouden, de enige buitenpost in dit deel van de Mojave, en weer proberen Whitney Gavis te bereiken. Maar hij had het gevoel dat hij Whit niet te pakken zou krijgen. Een gevoel dat misschien het geluk van hem en Rachael voorbij was.

31

Vraatzucht

Eric herinnerde zich de ratelslangen slechts vaag. Hun giftanden hadden kleine prikwonden in zijn handen, armen en dijen achtergelaten, maar die gaatjes waren alweer genezen en de regen had de bloedvlekken uit zijn doorweekte kleren gewassen. Zijn muterende vlees brandde met dat vreemde pijnloze vuur van voortdurende verandering, dat volledig het zachtere prikken van het gif maskeerde. Soms werden zijn knieën zwak, of zijn maag draaide om van de misselijkheid, of zijn zicht werd troebel of hij werd gegrepen door een aanval van duizeligheid, maar die symptomen van vergiftiging werden met de minuut minder. Terwijl hij door de door het noodweer verduisterde woestijn liep, kwamen beelden van de slangen in zijn geheugen op – kronkelende vormen die als rook om hem heen kringelden, fluisterend in een taal die hij bijna verstond – maar hij had er moeite mee te geloven dat ze echt waren geweest. Een paar keer herinnerde hij zich bijten, kauwen en het wegslikken van monden vol slangenvlees, gegrepen als hij was door vraatzucht. Voor een deel reageerde hij opgetogen en met tevredenheid op die bloederige herinneringen. Maar een ander deel – het deel dat nog steeds Eric Leben was – voelde walging en weerzin en hij onderdrukte die beangstigende herinneringen, omdat hij zich ervan bewust was dat hij zijn toch al geringe greep op de werkelijkheid kwijt zou raken als hij erbij stil bleef staan.

Hij liep snel naar een onbekende plek, voortgedreven door instinct. Voornamelijk rende hij rechtop, min of meer als een mens, maar soms draafde en sukkelde hij met zijn schouders naar voren getrokken en zijn lichaam gebogen in een aapachtige houding. Af en toe werd hij gegrepen door de aandrang zich op handen en voeten te laten vallen en op zijn buik door het zand te schuifelen; maar die vreemde aandrang maakte hem bang en het lukte hem die te onderdrukken.

Zo hier en daar op de woestijnbodem brandden schaduwvuren, maar hij werd er niet naartoe getrokken zoals hem eerder was gebeurd. Ze waren niet zo geheimzinnig en intrigerend als ze voorheen waren geweest, want nu vermoedde hij dat het poorten naar de hel waren. Eerder, toen hij die schijnvlammen zag, had hij ook zijn al lang overleden oom Barry gezien, wat waarschijnlijk betekende dat oom Barry uit het vuur was gekomen.

Eric was ervan overtuigd dat Barry Hampstead in de hel vertoefde, daardoor meende hij dat de deuren portalen naar de verdoemenis waren. Toen Eric gisteren in Santa Ana was doodgegaan, was hij bezit van Satan geworden, verdoemd om tot in der eeuwigheid met Barry Hampstead te zijn, maar op het alleruiterste moment had hij de ketenen van het graf afgeworpen en zijn ziel van de hel gered. Nu zette Satan om hem heen deuren open in de hoop dat hij door nieuwsgierigheid gedreven een van die poorten zou onderzoeken, en zich, door erdoorheen te stappen, zou overleveren aan de zwavelachtige cel die voor hem was gereserveerd. Zijn ouders hadden hem gewaarschuwd dat hij gevaar liep naar de hel te gaan, dat zijn overgave aan de begeerten van zijn oom – en later de moord op zijn kwelgeest – zijn ziel had verdoemd. Nu wist hij dat ze gelijk hadden. De hel was nabij. Hij durfde niet in die vlammen te kijken waar iets wenkte en glimlachte.

Hij rende voort door de woestijnstruiken. Het onweer, als botsende legers, doorbrak de dag met heldere lichtflitsen en voortrollend kanonvuur.

Zijn onbekende bestemming bleek de rustplaats bij de parkeerplaats van de snelweg te zijn waar hij Rachael eerder was tegengekomen. Geactiveerd door een schemerschakelaar die de storm verkeerd had geïnterpreteerd als het invallen van de nacht waren rijen tl-buizen aan de voorkant van het bouwsel en boven de deuren aan beide zijden gaan branden. Op de parkeerplaats wierpen een paar kwikdamplampen een blauwachtig licht op het wegdek vol plassen.

Toen hij verderop het lage bouwsel van betonblokken in de door regen geteisterde duisternis zag, begonnen Erics vertroebelde gedachten op te klaren en plotseling herinnerde hij zich alles wat Rachael hem had aangedaan. Zijn botsing met de vuilniswagen op Main Street was haar schuld. En omdat de gewelddadige schok van de dood zijn kwaadaardige groei in werking had gezet, gaf hij haar ook de schuld van zijn monsterlijke mutatie. Hij had haar bijna in handen gehad, had haar bijna aan stukken gereten, maar ze was hem ontglipt toen hij overweldigd raakte door honger, door een wanhopige behoefte brandstof te vinden voor zijn op hol geslagen metabolisme. Nu hij aan haar dacht, voelde hij die koude reptielachtige woede weer in zich opwellen en hij stootte een dunne kreet van woede uit die verloren ging in het geluid van het onweer.

Toen hij om de zijkant van het gebouw heen kwam, voelde hij iemand dichtbij. Een golf van opwinding schoot door hem heen. Hij liet zich op handen en voeten vallen en kroop tegen de muur van blokken naar een plas van duisternis, net buiten bereik van de dichtstbijzijnde tl-lamp.

Hij luisterde; het hoofd schuin, de adem ingehouden. Een jaloezieraam stond open boven zijn hoofd, hoog in de muur van het mannentoilet. Beweging binnen. Een man hoestte. Toen hoorde Eric zacht, aangenaam fluiten: ‘All Alone in the Moonlight,’ uit de musical Cats. Het geschraap en geklik van voetstappen op beton. De deur ging naar buiten toe open naar het looppad, tweeënhalf tot drie meter van de plaats waar Eric ineengedoken zat en een man verscheen.

De man was achter in de twintig, stevig gebouwd, grof gezicht, gekleed in laarzen, spijkerbroek, cowboyhemd en een geelbruine cowboyhoed. Hij bleef een ogenblik staan onder het beschuttende afdakje en keek naar de neervallende regen. Plotseling werd hij zich van Eric bewust, draaide zich om, hield op met fluiten en staarde vol ongeloof en verschrikking.

Toen de ander zich naar hem toe draaide, bewoog Eric zo snel dat hij een springende reflectie leek van de bliksem die langs de horizon in het oosten schoot. De cowboy was lang en stevig gespierd en zou een gevaarlijke tegenstander zijn geweest in een gevecht met een gewoon mens, maar Eric Leben was geen gewoon mens meer – zelfs helemaal geen mens meer. En de schrik van de cowboy voor het uiterlijk van zijn aanvaller werkte hevig in zijn nadeel, want hij raakte erdoor verlamd. Eric dreunde tegen zijn prooi aan en dreef alle vijf nagels van zijn rechterhand heel diep in de buik van de man. Tegelijkertijd, terwijl hij de keel van zijn prooi met zijn andere hand greep, vernietigde hij de luchtpijp en scheurde het strottenhoofd en de stembanden naar buiten waarmee hij verzekerd was van onmiddellijke stilte. Bloed spoot uit de opengereten halsslagaders. Dood verglaasde de ogen van de cowboy nog voor Eric zijn buik had opengescheurd. Dampende darmen rolden op het door de regen nat geworden beton en de dode man stortte neer in zijn eigen warme ingewanden.

Terwijl hij zich woest, vrij en machtig voelde, zette Eric zich neer op het warme lijk. Vreemd genoeg voelde hij geen weerzin of angst meer voor het moorden. Hij werd een primitief beest dat een woeste verrukking haalde uit het doden. Maar ook dat deel van hem dat beschaafd bleef – dat Eric Leben-deel – was onmiskenbaar opgetogen door het geweld, en ook door de enorme kracht en de katachtige snelheid van zijn gemuteerde lichaam. Hij wist dat hij geschokt en misselijk hoorde te zijn, maar hij was het niet. Zijn hele leven had hij het nodig gehad om anderen te domineren, om zijn tegenstanders te verpletteren, en nu vond die behoefte uitdrukking in de meest pure vorm: wrede, genadeloze, gewelddadige moord.

Ook kon hij zich voor het eerst duidelijk de moord op de twee jonge vrouwen herinneren van wie hij maandagavond in Santa Ana een auto had gestolen. Hij voelde geen loodzware verantwoordelijkheid voor hun dood, geen gevoel van schuld, slechts een heerlijke duistere bevrediging en een heftige vorm van blijdschap. Zeker, de herinnering aan hun vergoten bloed, de herinnering aan de naakte vrouw die hij tegen de muur had gespijkerd, droegen slechts bij aan zijn vreugde over de moord op de cowboy en zijn hart bonsde luid een ritme van ijzige vreugde.

Toen, terwijl hij zich op het lijk bij de deur van het herentoilet liet zakken, verloor hij voor enige tijd alle bewuste besef van zichzelf als intelligent wezen, als wezen met een verleden en een toekomst. Hij daalde af in een droomachtige staat waar de enige sensaties de geur en de smaak van bloed waren. De roffelende en gorgelende regen bleef hem ook bereiken, maar het leek nu eerder een geluid vanbinnen dan vanbuiten, misschien het geluid van verandering die door zijn aderen, bloedvaten, botten en weefsel stroomde.

Hij schoot uit zijn trance door een schreeuw. Hij keek op van de kapot gescheurde keel van zijn prooi waar hij zijn snuit in begraven had. Een vrouw stond bij de hoek van het gebouwtje met wijd open ogen, een arm beschermend voor haar borsten gehouden. Gezien haar laarzen, spijkerbroek en cowboyhemd, hoorde ze bij de man die Eric net had vermoord.

Eric besefte dat hij van zijn prooi had gegeten en hij was niet geschokt of ontsteld door dat besef. Een leeuw zou niet verrast of ontzet zijn door zijn slachting. Zijn op hol geslagen metabolisme genereerde een honger die hij nooit eerder had gekend en hij had rijke voedingsstoffen nodig om die enorme pijn tot bedaren te brengen. In het vlees van zijn prooi vond hij het voedsel dat hij nodig had, precies zoals de leeuw vond wat hij nodig had in het vlees van de gazelle.

De vrouw probeerde weer te gillen maar ze kon geen geluid uitbrengen.

Eric kwam omhoog van het lijk. Hij likte zijn met bloed bevlekte lippen af. De vrouw rende de door de wind voortgejaagde regen in. Haar cowboyhoed vloog af en haar geelblonde haar stroomde achter haar aan, de enige heldere kleur in de door het noodweer verduisterde dag.

Eric ging haar achterna. Hij haalde een onbeschrijflijk genot uit het gevoel van zijn dreunende voeten op het harde beton, daarna op het onder water gelopen zand. Hij spatte over het ondergelopen asfalt van de parkeerplaats en won met de seconde op haar.

Ze rende in de richting van een dofrode bestelwagen. Ze wierp een blik achterom en zag hem dichterbij komen. Ze moest beseft hebben dat ze de auto niet op tijd zou bereiken om hem te starten en weg te rijden, dus ze zwenkte af naar de snelweg, blijkbaar in de hoop hulp te krijgen van de chauffeur van een van de zo af en toe passerende auto’s of vrachtwagens.

De jacht was kort. Hij sleepte haar tegen de grond voordat ze het eind van de parkeerplaats had bereikt. Ze rolden door smerig enkeldiep water. Ze haalde naar hem uit, probeerde hem te krabben. Hij liet zijn messcherpe nagels in haar armen zinken, nagelde die tegen haar lichaam vast en ze liet een vreselijke kreet van pijn horen. Terwijl ze woest trapte, rolden ze een laatste keer om en toen had hij haar vastgepind in het stromende water dat kil was ondanks de warme lucht om hen heen.

Een ogenblik was hij verrast te merken dat zijn bloeddorst afnam en werd vervangen door een seksuele honger toen hij neerkeek op de hulpeloze vrouw. En hij gaf zich voornamelijk aan die behoefte over zoals hij zich aan de dwingende behoefte aan bloed had overgegeven. Onder hem probeerde de vrouw die zijn bedoeling voelde hem wanhopig van zich af te werpen. Haar kreten van pijn gingen over in schrille kreten van pure verschrikking. Terwijl hij zijn nagels uit haar arm trok, scheurde hij haar blouse stuk en legde zijn donkere, knoestige onmenselijke hand op haar naakte borsten.

Haar gegil werd zwakker. Ze staarde leeg naar hem op; sprakeloos, trillend, verlamd van angst.

Een ogenblik later, nadat hij haar broek had opengescheurd, haalde hij gretig zijn mannelijkheid uit zijn eigen broek. Zelfs in de razernij om met haar te paren, besefte hij dat het stijve orgaan in zijn hand niet menselijk was; het was groot, vreemd, afschuwelijk. Toen de blik van de vrouw op die monsterlijke staf viel, begon ze te huilen en te jammeren. Ze moest gedacht hebben dat de poorten van de hel waren opengegaan en dat de duivels naar buiten waren gekomen. Haar verschrikking en ellendige angst zweepten zijn lust op.

Het noodweer, dat aan het afnemen was, werd een moment heviger, als een kwaadaardige illustratie van de wrede daad die hij op het punt stond te begaan.

Hij beklom haar.

De regen sloeg op hen neer.

Het water klotste om hen heen.

Een paar minuten later doodde hij haar.

Bliksem flitste op en terwijl de weerspiegeling ervan over de ondergelopen parkeerplaats speelde, zag het zich verspreidende bloed van de vrouw eruit als glanzende oliefilms op water.

Nadat hij haar had gedood, at hij.

Toen hij verzadigd was, werden zijn primaire behoeftes minder dwingend, en het deel van hem dat een intellect bezat kreeg weer de overhand over het wilde dier. Langzaam werd hij zich bewust van de gevaren gezien te worden. Er was weinig verkeer op de Interstate, maar als een van de voorbijrijdende auto’s of vrachtwagens de parkeerplaats op reed, zou hij gezien worden. Haastig sleepte hij de dode vrouw over het asfalt, om de zijkant van de rustplaats heen naar de mesquite achter het gebouw. Hij legde de dode man daar ook neer.

Hij vond de sleutels in het contact van de bestelwagen. De motor sloeg aan bij de tweede keer starten.

Hij had de cowboyhoed gepakt. Nu drukte hij die op zijn hoofd, trok de rand naar beneden en hoopte dat die de vreemdheid van zijn gezicht zou verbergen. De benzinemeter van de pick-up gaf een volle tank aan, dus hij zou niet hoeven stoppen tussen hier en Las Vegas. Maar als een passerende automobilist een blik opzij wierp en zijn gezicht zag... Hij moest op zijn hoede blijven, goed rijden en geen aandacht trekken, zich voortdurend verzetten tegen de teruggaande evolutie die hem gestaag het geestloze perspectief van het beest binnentrok. Hij moest eraan blijven denken zijn groteske gezicht af te wenden van voertuigen die hij passeerde en die hem passeerden. Als hij die voorzorgsmaatregelen trof, dan zou de hoed – samen met de vroege schemering die door het noodweer was veroorzaakt – hem misschien voldoende dekking verschaffen.

Hij keek in de achteruitkijkspiegel en zag een paar ongelijke ogen. Het een was lichtgevend bleekgroen met een verticale spleetvormige oranje iris die glinsterde als hete kool. Het ander was groter, donker en... en had facetten.

Dat schokte hem meer dan wat hem ook de afgelopen tijd was overkomen en hij keek snel van de spiegel weg. Een facetoog? Dat was veel te buitenissig om over na te denken. In geen enkel stadium van de menselijke evolutie was dat ooit voorgekomen, zelfs niet in de vroegste tijden toen de eerste luchthappende reptielen uit zee op de kust waren gekropen. Hier was het bewijs dat hij niet alleen maar devolueerde, dat zijn lichaam niet alleen maar worstelde om alle potentieel in de genetische erfenis van de mensheid uit te drukken; hier was het bewijs dat zijn genetische structuur op hol was geslagen en dat die hem naar een vorm en een bewustzijn voerde die niets te maken had met het menselijke ras. Hij werd iets anders, iets voorbij reptiel of aap of Neanderthaler of Cro-Magnon-mens of moderne Europese man, iets dat zo vreemd was dat hij de moed en de nieuwsgierigheid miste om de confrontatie aan te gaan.

Van nu af aan zorgde hij ervoor dat hij, als hij een blik in de achteruitkijkspiegel wierp, alleen maar een blik op de weg achter hem zou krijgen en niet het geringste aspect van zijn eigen veranderde uiterlijk zou zien.

Hij zette de koplampen aan en reed van de stopplaats weg naar de snelweg.

Het stuur voelde vreemd in zijn misvormde, monsterlijke handen. Rijden, dat voor hem even vertrouwd hoorde te zijn als lopen, leek een bijzonder exotische bezigheid – en ook moeilijk, bijna te moeilijk voor zijn vaardigheid. Hij greep het stuur beet en concentreerde zich op de beregende snelweg voor zich.

De fluisterende banden en het metronomische zwiepen van de ruitenwissers scheen hem door het noodweer en de dieper wordende duisternis naar een speciale bestemming voort te trekken. Een keer, toen zijn volledige intellect voor heel even terugkeerde, dacht hij aan William Butler Yeats en hij herinnerde zich een toepasselijke frase uit de gedichten van de grote man:

En welk woest beest, zijn tijd eindelijk gekomen

Schuifelt naar Bethlehem om daar het licht te zien?

32

Flamingoroze

Dinsdagmiddag, na hun onderhoud met dr. Easton Solberg op de UCI, waren rechercheur Julio Verdad en Reese Hagerstrom, nog altijd met ziekteverlof, naar Tustin gereden. Daar was het hoofdkantoor van Shadway Realty gehuisvest in een suite op de begane grond van een gebouw van drie verdiepingen in Spaanse stijl met een blauw betegeld dak. Julio had bij de eerste keer voorbijrijden de patrouillewagen gezien. Het was een ongemarkeerde mestgroene Ford die een half blok van Shadway Realty verwijderd aan de stoeprand geparkeerd stond. De inzittenden hadden zo een goed uitzicht op het kantoor en op de oprit die naar de parkeerplaats naast het gebouw leidde. In de Ford zaten twee mannen in blauwe pakken: de een las een krant en de ander hield de uitkijk.

‘Feds,’ zei Julio toen hij langs de uitkijk reed.

‘Mensen van Sharp? DSA?’ vroeg Reese.

‘Moet wel.’

‘Een beetje al te duidelijk, hè?’

‘Ik denk dat ze niet echt verwachten dat Shadway hier verschijnt,’ zei Julio. ‘Maar ze moeten alles doen.’

Julio parkeerde een half blok voorbij de surveillancewagen, zette een aantal auto’s tussen hem en de Ford van de DSA, zodat ze de anderen in de gaten konden houden zonder gezien te worden.

Reese had samen met Julio aan tientallen surveillances meegedaan en de surveillance was nooit de beproeving geworden die het met een andere partner zou zijn geweest. Julio was een complex mens en gesprekken met hem bleven urenlang interessant. Maar als een van beiden geen zin had in praten, konden ze heel lang op hun gemak zwijgend bij elkaar zitten, zonder zich opgelaten te voelen – een van de meest zekere bewijzen van vriendschap.

Dinsdagmiddag, terwijl ze de surveillanten surveilleerden en tevens de kantoren van Shadway Realty in de gaten hielden, spraken ze over Eric Leben, over genetische manipulatie en de droom van onsterfelijkheid. Die droom was geenszins alleen maar de droom van Eric Leben. Een diep verlangen naar onsterfelijkheid, naar een afstel van de terdoodveroordeling, vervulde de mensheid zeker al sinds de eerste leden van de soort zelfbewustzijn en een grove vorm van intelligentie hadden verworven. Het onderwerp lag speciaal voor Reese en Julio gevoelig omdat ze allebei de dood van hun geliefde vrouw hadden meegemaakt en nooit helemaal waren hersteld van het verlies.

Reese kon meevoelen met Lebens droom en zelfs de redenen begrijpen van de wetenschapper om zichzelf als proefpersoon te gebruiken voor een gevaarlijk genetisch experiment. Het was fout gelopen, ja: de twee moorden en de afschuwelijke kruisiging van het ene dode meisje waren bewijs dat Leben uit het graf was teruggekeerd als iets dat niet menselijk meer was, en hij moest tegengehouden worden. Maar het dodelijke resultaat van zijn experimenten – en de dwaasheid ervan – sloot sympathie niet volledig uit. In hun sterfelijkheid waren alle mannen en vrouwen een, waren ze broers en zusters.

Terwijl de zonnige zomerdag somber werd door een uit de zee binnenkomende laag asgrijze wolken, voelde Reese een deken van melancholie over zich heen vallen. Hij zou erdoor overweldigd kunnen zijn als hij niet aan het werk was geweest, maar hij was wel aan het werk hoewel hij ook met ziekteverlof was.

Zij – net zoals de mensen van het surveillanceteam van de DSA – verwachtten niet dat Shadway op zijn hoofdkantoor zou verschijnen, maar ze hoopten een van de makelaardijagenten te identificeren die vanuit het kantoor opereerden. Terwijl de middag voortschreed zagen ze verscheidene mensen het kantoor binnengaan en verlaten, maar een lange, magere vrouw met een zwart Betty Boop-kapsel was de meest opmerkelijke, waarbij haar reigerachtige verschijning werd benadrukt door een nauwsluitende flamingoroze jurk. Niet bleekroze, niet opzichtig roze, maar ronduit helroze. Ze kwam en vertrok twee keer, en beide keren reed ze een middelbaar echtpaar die in hun eigen auto naar het kantoor waren gekomen – duidelijk cliënten voor wie ze een passende behuizing zocht. Haar eigen auto, met een eigen aangepast nummerbord – REQUEEN, wat waarschijnlijk stond voor Real Estate Queen – was een nieuwe kanariegele Cadillac Seville met spaakwielen, al even opmerkelijk als de vrouw zelf.

‘Die,’ zei Julio toen ze met het tweede paar terugkeerde bij het kantoor.

‘Moeilijk kwijt te raken in het verkeer,’ beaamde Reese.

Om tien voor vijf was ze weer uit de deur van Shadway Realty gekomen en had zich als een opgejaagde vogel naar haar auto gehaast. Julio en Reese hadden besloten dat ze waarschijnlijk klaar was met haar werk en naar huis ging. Terwijl ze de surveillance van de DSA achterlieten met de vruchteloze wacht op Benjamin Shadway, volgden ze de gele Cadillac over First Street naar Newport Avenue en naar het noorden naar Cowan Heights. Ze woonde in een gestuukt huis van twee verdiepingen met een dak van overlappende dakspanen en een heleboel balkons en vlonders van sequoia in een van de steilere straten van de Heights.

Julio parkeerde aan de voorkant toen de Caddy van de roze dame achter de sluitende garagedeuren verdween. Hij stapte uit de auto om de inhoud van de brievenbus te controleren – een federale misdaad – in de hoop de naam van de vrouw te ontdekken. Een ogenblik later stapte hij weer in de auto en zei: ‘Theodora Bertlesman. Wordt blijkbaar Teddy genoemd, want dat stond op een van haar brieven.’

Ze wachtten een paar minuten, liepen toen naar het huis waar Reese aanbelde. De zomerwind, warm ondanks de wintergrijze lucht waaruit hij voortkwam, ademde door de omliggende bougainville, de rode hibiscus en geurige jasmijn. De straat was stil en vredig, de geluiden van de buitenwereld geëlimineerd door het meest effectieve filter dat de mens kent: geld.

‘Ik had in onroerend goed moeten gaan, denk ik,’ zei Reese. ‘Waarom heb ik in ’s hemelsnaam ooit smeris willen worden?’

‘Je was waarschijnlijk smeris in een vroeger leven,’ zei Julio droog, ‘in een andere tijd toen je als smeris meer verdiende dan met de verkoop van onroerend goed. Je viel gewoon deze keer weer in hetzelfde patroontje terug zonder te beseffen dat de dingen waren veranderd.’

‘Gevangen in een lus van het karma, hè?’

Even later ging de deur open. De lange reigerachtige vrouw in de flamingoroze jurk keek neer op Julio, vervolgens iets op naar Reese, en van dichtbij was ze minder vogelachtig en veel indrukwekkender dan ze van een afstand had geleken. Eerder, terwijl hij uit de auto naar haar keek, had Reese niet de porseleinen structuur van haar huid kunnen zien, haar overrompelende grijze ogen of de geboetseerde fijnheid van haar gelaatstrekken. Haar Betty Boop-haar dat er gelakt uitgezien had – zelfs keramisch – van vijftig meter afstand bleek nu dik en zacht te zijn. Ze was niet minder groot, niet minder mager en niet minder flamboyant dan ze eerder had geleken, maar haar borst was zeker niet plat en haar benen waren prachtig.

‘Kan ik u helpen?’ vroeg Teddy Bertlesman. Haar stem was laag en zijdezacht. Ze straalde zo’n air van rustige zelfverzekerdheid uit dat als Julio en Reese twee gevaarlijke mannen waren geweest in plaats van agenten, ze niets tegen haar zouden hebben durven doen.

Terwijl hij zijn identificatie en zijn penning liet zien, stelde Julio zichzelf voor en zei: ‘Dit is mijn partner, rechercheur Hagerstrom,’ en legde uit dat ze haar een paar vragen wilden stellen over Ben Shadway. ‘Misschien is mijn informatie niet bijgewerkt, maar ik geloof dat u als agent bij zijn firma werkt.’

‘Natuurlijk, je weet heel goed dat ik dat doe,’ zei ze zonder hatelijk te zijn, zelfs met enige geamuseerdheid. ‘Kom alsjeblieft binnen.’

Ze ging hen voor naar een woonkamer die in aankleding net zo stoutmoedig was als haar jurk maar ontegenzeglijk stijl en smaak bezat. Een massieve witmarmeren salontafel. Moderne banken bekleed met een diepgroen weefsel. Stoelen in perzikzijden moiré, met kunstig versierde leuningen en poten. Smaragdgroene vazen van ruim een meter hoog waarin enorme stengels witte pluimen pampagras stonden. Heel grote en dramatische moderne schilderijen versierden de hoge muren van de kamer met een koepelvormig plafond en schonken een aangename menselijke maat aan wat een bedreigende ruimte had kunnen zijn. Een glazen wand verschafte een panorama-uitzicht op Orange County. Teddy Bertlesman ging op een groene sofa zitten met de ramen achter zich, een bleke stralenkrans van licht om haar hoofd, en Reese en Julio namen plaats op een moiré stoel, gescheiden van haar door de enorme marmeren tafel die op een altaar leek.

Julio zei: ‘Mevrouw Bertlesman...’

‘Nee, alsjeblieft,’ zei ze terwijl ze haar schoenen uitdeed en haar lange benen onder zich trok. ‘Noem me of Teddy of, als je erop staat formeel te doen, miss Bertlesman. Ik heb een hekel aan dat belachelijk mevrouw-gedoe; het doet me denken aan het Zuiden van voor de burgeroorlog... wufte dames in crinolines die van hun muntcocktails nippen onder de magnolia’s terwijl zwarte moekes hen bedienen.’

‘Miss Bertlesman,’ vervolgde Julio, ‘we zouden heel graag met Mr. Shadway willen praten en we hopen dat je misschien enig idee hebt waar hij zit. Het komt me bijvoorbeeld voor dat hij als handelaar, investeerder en makelaar in onroerend goed huurwoningen kan hebben die momenteel leegstaan en waarvan hij er een nu misschien gebruikt...’

‘Neem me niet kwalijk, maar ik zie niet in hoe dit onder jullie jurisdictie valt. Volgens je identificatie ben je van de politie van Santa Ana. Ben heeft kantoren in Tustin, Costa Mesa, Orange, Newport Beach, Laguna Beach en Laguna Niguel, maar niet in Santa Ana. En hij woont in Orange Park Acres.’

Julio verzekerde haar dat de zaak Shadway-Leben onder de jurisdictie van het politiebureau van Santa Ana viel en hij legde uit dat een samenwerking tussen verschillende rechtsgebieden niet ongebruikelijk was, maar Teddy Bertlesman bleef beleefd sceptisch en weinig bereid mee te werken. Reese bewonderde de diplomatie, de discretie en het aplomb waarmee ze onderzoekende vragen pareerde en antwoord gaf zonder iets bruikbaars te zeggen. Haar ontzag voor haar baas en haar vastbeslotenheid hem te beschermen werden steeds duidelijker. Toch zei ze niets dat het mogelijk maakte haar te beschuldigen van liegen of van het beschermen van een voortvluchtige.

Ten slotte zag hij de nutteloosheid in van een autoritaire aanpak. Hij hoopte dat het tonen van zijn werkelijke motieven en een directe smeekbede voor sympathie zouden doen wat autoriteit niet had kunnen bewerkstelligen. Julio zuchtte, leunde naar achteren in zijn stoel en zei: ‘Luister, miss Bertlesman, we hebben tegen je gelogen. We zijn hier in geen enkele officiële bevoegdheid. Niet in de strikte zin van het woord. We zijn allebei zogenaamd met ziekteverlof. Onze commandant zou woest worden als hij wist dat we nog steeds met deze zaak bezig waren, omdat federale diensten de leiding hebben overgenomen en ons hebben gezegd op te hoepelen. Maar om een heleboel redenen kunnen we dat niet, niet als we ons zelfrespect willen behouden.’

Teddy Bertlesman fronste haar voorhoofd – heel aantrekkelijk, dacht Reese – en zei: ‘Ik begrijp het niet...’

Julio stak een kleine hand op. ‘Wacht. Luister heel even.’

Op een zachte, oprechte en intieme wijze die zeer verschilde met zijn officiële toon, vertelde hij dat Ernestina Hernandez en Becky Klienstad op een gruwelijke wijze waren vermoord; dat een van hen in een vuilcontainer was gegooid, en de ander tegen een muur was gespijkerd. Hij vertelde haar over zijn eigen kleine broertje, Ernesto, die lang geleden in een verre plaats door ratten was gedood. Hij legde uit dat die tragedie had bijgedragen aan zijn obsessie voor een onrechtvaardige dood en dat de overeenkomst tussen de namen Ernesto en Ernestina een van de dingen was die de moord op het meisje Hernandez voor hem tot een bijzonder en heel persoonlijke kruistocht had gemaakt.

‘Hoewel ik moet toegeven,’ zei Julio, ‘dat als de namen niet op elkaar hadden geleken en als andere factoren niet hetzelfde waren geweest, ik gewoon andere redenen gevonden zou hebben om hier een kruistocht van te maken. Omdat ik altijd een kruistocht maak van een zaak. Het is een slechte gewoonte van me.’

‘Een prachtige gewoonte,’ zei Reese.

Julio haalde zijn schouders op.

Reese was verrast dat Julio zich zijn eigen motieven zo terdege bewust was. Terwijl hij luisterde naar zijn partner en de mate van inzicht en zelfbewustzijn overdacht waarnaar die verklaringen verwezen, kreeg Reese een zelfs nog grotere bewondering voor de man.

‘Het punt is,’ zei Julio tegen Teddy Bertlesman, ‘dat ik geloof dat je baas en Rachael Leben nergens schuldig aan zijn, dat ze slechts pionnen zijn in een spel dat ze niet eens volledig begrijpen. Ik denk dat ze gebruikt worden, dat ze misschien als zondebokken geofferd worden om de belangen van anderen te dienen, misschien zelfs de belangen van de overheid. Ze hebben hulp nodig en ik denk dat wat ik je probeer te vertellen is dat zij min of meer ook een kruistocht voor mij zijn geworden. Help me hen te helpen, Teddy.’

Julio’s voorstelling was verbazend en bij ieder ander zou het precies daarop geleken kunnen hebben: op een pure gespeelde voorstelling. Maar er bestond geen twijfel aan de oprechtheid of de diepte van zijn bezorgdheid. Hoewel zijn donkere ogen alert stonden en hoewel er enige sluwheid in zijn gezicht te lezen was, waren zijn gevoel van rechtvaardigheid en zijn enorme warmte onmiskenbaar oprecht.

Teddy Bertlesman was slim genoeg om te zien dat Julio haar geen flauwekul verkocht en ze gaf zich gewonnen. Ze zwaaide haar lange benen van de sofa en schoof naar voren naar de rand in een fluisterend geritsel van roze zijde, een geluid dat als een bries over Reese heen scheen te waaien, de kleine haartjes op de rug van zijn handen overeind deed staan en een aangename huivering door hem heen joeg. ‘Ik wist verrekte goed dat Ben Shadway geen bedreiging voor de nationale veiligheid vormde,’ zei Teddy. ‘Die federale agenten kwamen hier snuffelen om die redenen en ik had er de grootste moeite mee om ze niet in hun gezicht uit te lachen. Nee, ik had eigenlijk de grootste moeite om ze niet in hun gezicht te spugen.’

‘Waar kan Ben Shadway naartoe zijn gegaan, hij en Rachael Leben?’ vroeg Julio. ‘Vroeg of laat zullen de federale agenten hen vinden en ik denk dat het voor hen beter is als Reese en ik hen als eerste vinden. Heb je enig idee waar we moeten zoeken?’

Terwijl ze van de bank opstond in een schitterende dieproze werveling en heen en weer beende door de woonkamer op steltachtige benen die onhandig hadden moeten zijn maar die de essentie van gratie vormden, en er ongehoord lang uitzag voor Reese omdat hij nog steeds op de moiré stoel zat, zo nu en dan bleef staan met een provocatieve naar voren gestoken heup, peinzend, en daarna weer heen en weer liep, ging Teddy Bertlesman de mogelijkheden na en noemde ze op: ‘Goed, oké, hij heeft bezit... voornamelijk kleine huizen... in de hele county. Op dit moment... de enige die niet zijn verhuurd... laat eens kijken... Een, er is een kleine bungalow in Orange, een huis in Pine Street, maar ik denk niet dat hij daar is omdat er wat werk aan gedaan wordt... een nieuwe badkamer, verbeteringen in de keuken. Hij zou zich niet verbergen waar arbeiders in- en uitlopen. Twee, de helft van een duplex in Yorba Linda...’

Reese luisterde naar haar, maar voorlopig hoorde hij niet wat ze zei; dat liet hij aan Julio over. Het enige dat Reese nog iets kon schelen, was hoe ze eruitzag, hoe ze bewoog en klonk; ze vulde al zijn zintuigen volledig en liet geen ruimte voor iets anders. Op afstand had ze er mager uitgezien, als een vogel, maar van dichtbij was ze een gazelle, lenig en snel en helemaal niet mager. Haar lengte was minder indrukwekkend dan haar gratie die van een ballerina was en haar gratie was minder indrukwekkend dan haar souplesse en haar souplesse was minder indrukwekkend dan haar schoonheid en haar schoonheid was minder indrukwekkend dan haar intelligentie en energie en flair.

Zelfs toen ze zich van de vensterwand verwijderde, werd ze omgeven door een nimbus van licht. Voor Reese leek ze te gloeien.

Hij had zoiets in geen vijf jaar meer gevoeld, sinds Janet was gedood door de mannen in de bus die die dag probeerden kleine Esther in het park te pakken te krijgen. Hij vroeg zich af of Teddy Bertlesman hem ook opvallend had gevonden, of dat hij gewoon voor haar de zoveelste lomperd van een smeris was. Hij vroeg zich af hoe hij haar kon benaderen zonder van zichzelf een idioot te maken of zonder aanstootgevend te zijn. Hij vroeg zich af of er ooit iets kon worden tussen een vrouw als zij en een man als hij. Hij vroeg zich af of hij zonder haar kon leven. Hij vroeg zich af wanneer hij weer adem kon halen. Hij vroeg zich af of zijn gevoelens zichtbaar waren. Het kon hem niet schelen of ze zichtbaar waren.

‘... het motel!’ Teddy bleef staan, keek een ogenblik geschrokken, grijnsde toen. Een verbazend lieftallige grijns. ‘Ja, natuurlijk, dat is de meest waarschijnlijke plek.’

‘Heeft hij een motel?’ vroeg Julio.

‘Een verlopen zaak in Las Vegas,’ zei Teddy. ‘Hij heeft het net gekocht. Hij heeft een nieuw vennootschap gevormd om het te kopen. Het zou de federale agenten wel enige tijd kunnen kosten om op die plaats te komen, omdat het pas kortgeleden is gekocht en in een andere staat ligt. De plek is verlaten en is afgesloten, maar het is gemeubileerd verkocht. Zelfs de woning van de bedrijfsleider was gemeubileerd, denk ik, dus Ben en Rachael zouden zich daar gerieflijk kunnen verstoppen.’

Julio wierp een blik op Reese en zei: ‘Wat denk jij?’

Reese moest van Teddy wegkijken om te kunnen ademen en te praten. Met een grappig fluittoontje zei hij: ‘Klinkt goed.’

Terwijl ze weer heen en weer beende, flamingoroze zijde wervelend rond haar knieën, zei Teddy: ‘Ik weet het zeker. Ben zit samen met Whitney Gavis in dat project en Whitney is misschien de enige man ter wereld die Ben echt volledig vertrouwt.’

‘Wie is die Gavis?’ vroeg Julio.

‘Ze zaten samen in Vietnam,’ zei ze. ‘Ze zijn heel hecht. Even hecht als broers. Nog hechter misschien wel. Weet je, Ben is echt een aardige man, een van de aardigste, en iedereen zal dat zeggen. Hij is vriendelijk, open, zo verrekte eerlijk en zo eerbaar dat sommige mensen hem gewoon een tijdje ronduit niet geloven tot ze hem beter hebben leren kennen. Maar het is grappig... in zekere zin... hij houdt bijna iedereen op armlengte van zich vandaan, geeft zich nooit echt helemaal bloot. Behalve, denk ik, aan Whit Gavis. Het is alsof er in de oorlog dingen met hem zijn gebeurd waardoor hij voor altijd anders is geworden dan andere mensen, dat het voor hem onmogelijk heeft gemaakt echt dicht bij iemand te zijn, behalve bij degenen die hetzelfde hebben doorgemaakt als hij en eruit zijn gekomen met alles nog op een rijtje. Zoals Whit.’

‘Is hij op dezelfde manier open met Mrs. Leben?’ vroeg Julio.

‘Ja, ik denk het. Ik denk dat hij van haar houdt,’ zei Teddy, ‘wat van haar zo’n beetje de gelukkigste vrouw maakt die ik ken.’

Reese voelde jaloezie in Teddy’s stem en zijn hart voelde aan alsof het losbrak en door zijn borst heen viel.

Blijkbaar hoorde Julio dezelfde klank, want hij zei: ‘Neem me niet kwalijk, Teddy, maar ik ben een smeris en ik ben nieuwsgierig van aard en je klonk alsof je het niet erg zou vinden als hij op jou was gevallen.’

Ze knipperde verrast met haar ogen en lachte toen. ‘Ben en ik? Nee, nee. Om te beginnen ben ik langer dan hij en op hakken toren ik beslist boven hem uit. Bovendien is hij een huisman... een rustige, vredelievende man die oude detectives leest en treinen verzamelt. Nee. Ben is een fantastische man, maar ik ben veel te uitgesproken voor hem en hij is te ingehouden voor mij.’

Reeses hart hield op met vallen.

Teddy zei: ‘Ik ben alleen maar jaloers op Rachael omdat zij zo’n goede man voor zichzelf heeft gevonden en ik niet. Als je zo lang bent als ik, weet je vanaf het begin dat mannen niet bij bosjes op je af komen... behalve basketbalspelers en ik heb een hekel aan sporters. Dus als je tegen de tweeëndertig loopt, begin je elke keer als je ziet dat iemand een goede partner binnenhaalt onwillekeurig een beetje een wrang gevoel te krijgen, je kunt er niets aan doen, zelfs als je je gelukkig voor ze voelt.’

Reeses hart schoot de lucht in.

Toen Julio nog een paar vragen had gesteld over het motel in Las Vegas en hij een beschrijving van de ligging ervan had gekregen, stonden hij en Reese op en Teddy vergezelde hen naar de deur. Stap voor stap pijnigde Reese zijn geest voor een aanpak, een openingszin. Toen Julio de deur opende, keek Reese om naar Teddy en zei: ‘Eh, neem me niet kwalijk, miss Bertlesman, maar ik ben een smeris en vragen stellen is mijn werk, weet je, en ik vroeg me af of je...’ Hij wist niet hoe hij verder moest. ‘... of je misschien... eh... iemand speciaal ziet.’ Terwijl hij zichzelf zo hoorde, was Reese verbaasd en ontsteld dat Julio zo soepel uit zijn woorden kon komen waar hij, terwijl hij de relaxte manier van doen van zijn partner probeerde te imiteren, zo plomp en zo voor de hand liggend kon klinken.

Ze keek glimlachend naar hem op en ze zei: ‘Heeft dit te maken met de zaak die jullie aan het onderzoeken zijn?’

‘Nou... ik dacht net... ik bedoel... ik zou niet willen dat je dit gesprek aan iemand vertelde, ik bedoel, het is niet alleen maar dat we problemen zouden kunnen krijgen met onze commandant... maar als je het motel tegen iemand zou noemen, zou je Mr. Shadway en Mrs. Leben in gevaar kunnen brengen en... nou...’

Hij wilde zichzelf neerschieten om een eind te maken aan deze vernedering.

Ze zei: ‘Ik zie niemand in het bijzonder, niemand met wie ik geheimen deel.’

Reese schraapte zijn keel. ‘Nou, eh, dat is goed. Oké.’

Hij begon zich naar de deur om te draaien waar Julio hem een vreemde blik schonk en Teddy zei: ‘Jij bent groot, hè?’

Reese keek haar weer aan. ‘Pardon?’

‘Jij bent echt een grote man. Jammer dat er niet meer van jouw lengte zijn. Een meisje als ik lijkt bijna tenger naast jou.’

Wat bedoelde ze daarmee? Vroeg hij zich af. Iets? Gewoon beleefdheidspraat? Geeft ze me een opening? Als ze me een opening geeft, hoe moet ik daar dan op reageren?

‘Het zou aardig zijn om als tenger gezien te worden,’ zei ze.

Hij probeerde wat te zeggen. Kon het niet.

Hij voelde zich stompzinnig, onhandig en verlegen zoals hij op zijn zestiende was.

Plotseling kon hij wel praten, maar hij gooide de woorden eruit zoals hij ook gedaan kon hebben als jongen van zestien. ‘Miss-Bertlesman-zou-je-een-keer-met-me-uit-willen-gaan?’

Ze glimlachte en zei: ‘Ja.’

‘Echt waar?’

‘Ja.’

‘Zaterdagavond? Eten? Zeven uur?’

‘Klinkt goed.’

Hij staarde haar verbaasd aan. ‘Echt waar?’

Ze lachte. ‘Echt waar.’

Een ogenblik later, in de auto, zei Reese: ‘Nou, ik mag doodvallen.’

‘Ik heb nooit beseft dat jij zo’n handige prater was,’ zei Julio plagend, vol genegenheid.

Blozend zei Reese: ‘Lieve heer, het leven is grappig, vind je niet? Je weet nooit wanneer het misschien een heel nieuwe wending neemt.’

‘Rustig aan,’ zei Julio terwijl hij de motor startte en wegreed van de stoeprand. ‘Het is gewoon een afspraak.’

‘Ja. Waarschijnlijk. Maar... ik heb het gevoel alsof het misschien meer wordt dan dat alleen.’

‘Een gladde prater en een romantische dwaas,’ zei Julio terwijl hij de auto door de Heights stuurde naar Newport Avenue.

Na een tijdje nagedacht te hebben, zei Reese: ‘Weet je wat Eric Leben is vergeten? Hij was zo geobsedeerd door het eeuwige leven, dat hij vergat te genieten van het leven dat hij had. Het leven mag dan kort zijn, maar daar valt een hoop voor te zeggen. Leben had het zo druk met het plannen van de eeuwigheid, dat hij vergat van het moment te genieten.’

‘Hoor eens,’ zei Julio, ‘als jij filosofisch wordt door een romance, moet ik misschien wel een nieuwe partner gaan nemen.’

Een paar minuten bleef Reese zwijgen, ondergedompeld in herinneringen aan diep gebruinde benen en flamingoroze zijde. Toen hij weer aan de oppervlakte kwam, besefte hij dat Julio niet doelloos reed. ‘Waar gaan we naartoe?’

‘John Wayne Airport.’

‘Las Vegas?’

‘Vind je dat goed?’ vroeg Julio.

‘Lijkt het enige dat we kunnen doen.’

‘We zullen de tickets uit onze eigen zak moeten betalen.’

‘Weet ik.’

‘Als je hier wilt blijven, is dat oké.’

‘Ik doe mee,’ zei Reese.

‘Ik kan het alleen wel af.’

‘Ik doe mee.’

‘Het zou hiervandaan weleens gevaarlijk kunnen worden en je hebt Esther om aan te denken,’ zei Julio.

Mijn kleine Esther en misschien nu Theodora ‘Teddy’ Bertlesman, dacht Reese. En als je iemand vindt om wie je geeft – om wie je durft te geven – dan wordt leven wreed; dan worden ze je afgenomen; dan verlies je alles. Een gedachte aan dood deed hem huiveren.

Toch zei hij. ‘Ik doe mee. Hoorde je niet dat ik zei dat ik meedeed? Godsamme, Julio, ik doe mee.’

33

Viva Las Vegas

Achter het noodweer boven de woestijn aan bereikte Ben Shadway om 18.20 uur Baker, in Californië, de poort naar Death Valley.

De wind waaide veel harder dan hij in de buurt van Barstow had gedaan. De voortgejaagde regen klapte tegen de voorruit met een geluid als duizenden inslaande kogels. Uithangborden van benzinestations, restaurants en motels zwaaiden aan hun ophanging, probeerden los te komen en weg te vliegen. Een stopbord zwaaide woest heen en weer, gevangen in de turbulente stromingen van de lucht en scheen zichzelf los te schroeven uit de grond. Bij een Shell-station waren twee bediendes in gele regenjassen met gebogen hoofden en opgetrokken schouders in de weer; de flappen van hun glinsterende plastic jassen sloegen tegen hun benen en klapperden naar achteren. Een verzameling borstelige tuimelgrassen, sommige een tot anderhalve meter in doorsnede, sprongen stuiterend met hoge snelheid door de smalle enige straat van Baker van oost naar west, het dorp in gewaaid vanuit het desolate landschap in het zuiden.

Ben probeerde Whitney Gavis te bellen vanuit een telefooncel in een kleine supermarkt. Hij kon geen verbinding krijgen met Las Vegas. Drie keer luisterde hij naar een opgenomen boodschap, die meldde dat de verbinding tijdelijk verbroken was. De wind kreunde en gilde tegen het spiegelglas van de ramen en roffelde woest op het dak, en dit was voor hem voldoende verklaring voor de problemen van de telefoonmaatschappij.

Hij was bang. Hij had zich al grote zorgen gemaakt sinds hij de bijl had gevonden die tegen de koelkast had gestaan in de keuken van Erics berghuis. Maar nu vermeerderde zijn angst zich met het moment omdat hij het gevoel begon te krijgen dat alles verkeerd liep, dat het geluk zich volledig tegen hem had gekeerd. De ontmoeting met Sharp, de rampzalige omslag van het weer, het feit dat hij Whit Gavis niet kon bereiken toen de telefoon het nog deed, nu de problemen met de verbindingen met Las Vegas; het leek allemaal alsof het universum niet toevallig in elkaar stak, maar een machine was met een duistere en gruwelijke bedoeling en dat de goden die de leiding hadden samenzwoeren om er zeker van te zijn dat hij Rachael nooit meer in levende lijve zou zien.

Ondanks zijn angst, frustratie en gretigheid om weer op weg te zijn, bleef hij lang genoeg hangen om een paar dingen te kopen die hij in de auto kon eten. Hij had niets meer gegeten sinds het ontbijt in Palm Springs en hij was uitgehongerd.

De vrouwelijke bediende achter de toonbank – een vrouw van middelbare leeftijd in een spijkerbroek, met door de zon gebleekt haar, haar bruine huid verweerd door te veel jaren in de woestijn – verkocht hem drie repen, een paar zakjes pinda’s en een pak van zes blikjes Pepsi. Toen Ben haar over de telefoon vroeg, zei ze: ‘Ik heb gehoord dat er een overstroming is in het oosten, bij Cal Neva en nog erger rond Stateline. Een paar telefoonpalen zijn omgegaan, waardoor er kapotte verbindingen zijn. Ze zeggen dat het met een paar uur gerepareerd is.’

‘Ik heb nooit geweten dat het zo hard kon regenen in de woestijn,’ zei hij terwijl ze hem zijn wisselgeld gaf.

‘Het regent misschien... echt regenen, bedoel ik... niet meer dan drie keer per jaar. Maar als we onweer krijgen, komt het soms naar beneden alsof God zijn belofte heeft verbroken over het vuur de volgende keer en meent ons weg te moeten vagen met een enorme zondvloed zoals vroeger.’

De gestolen Merkur stond maar zes stappen buiten de uitgang van de winkel, maar Ben was alweer doorweekt in die paar seconden die hij nodig had om de auto te bereiken. Erin trok hij een blikje Pepsi open, nam een grote teug, klemde het blikje tussen zijn dijen, trok de wikkel van een reep, startte de motor en reed weg naar de Interstate.

Hoe vreselijk het weer ook was, hij zou door moeten rijden naar Las Vegas op een zo hoog mogelijke snelheid, honderdtien of honderdtwintig kilometer per uur, sneller als het hem lukte, ook al was de kans erg groot dat hij vroeg of laat de macht over de auto verloor op de door de regen spekglad geworden weg. Zijn onvermogen Whit Gavis te bereiken had hem geen alternatief gelaten.

Toen hij de oprit naar de I-15 op reed, hoestte de auto een keer en huiverde, maar toen stoof hij naar voren zonder verder te aarzelen. Terwijl hij naar het oostnoordoosten naar Nevada reed, luisterde Ben heel even gespannen naar de motor en keek herhaaldelijk even naar het dashboard in de verwachting een waarschuwingslampje te zien branden. Maar de motor zoemde en de waarschuwingslampjes bleven uit en geen van de wijzerplaten gaf moeilijkheden aan, dus hij ontspande een beetje. Hij kauwde op zijn reep en bracht de Merkur geleidelijk naar de honderdtien, waarbij hij voorzichtig de reactie ervan op het verraderlijke natte wegdek testte.

Anson Sharp werd dinsdagavond om tien over zeven verfrist wakker. Vanuit zijn motelkamer in Palm Springs met het achtergrondgeluid van harde regen op het dak en water gorgelend door de regenpijp bij zijn raam, belde hij ondergeschikten op verscheidene plaatsen door heel Zuid-Californië.

Van Dirk Cringer, een agent in het commandocentrum van de zaak in Orange County, hoorde Sharp dat Julio Verdad en Reese Hagerstrom niet uit de zaak-Leben waren gestapt zoals ze hadden moeten doen. Gezien hun welverdiende reputatie van vasthoudende smerissen die met tegenzin zelfs uit een hopeloze zaak stapten, had Sharp gisteravond bevolen hun eigen auto’s uit te rusten met verborgen zenders en had mannen aangesteld om hen elektronisch te volgen, op een afstand waarop Verdad en Hagerstrom een achtervolger niet zouden opmerken. Die voorzorg had succes opgeleverd want die middag hadden ze een bezoek afgelegd aan de UCI en gesproken met dr. Easton Solberg, een voormalige medewerker van Leben, en later hadden zij een paar uur een surveillance gehouden voor het hoofdkantoor van Shadway Realty’s in Tustin.

‘Ze zagen ons team en hebben hun eigen surveillance een half blok terug gedaan,’ zei Cringer, ‘waar ze zowel ons als het makelaarskantoor in de gaten konden houden.’

‘Zullen zichzelf wel heel slim hebben gevonden,’ zei Sharp, ‘terwijl wij de hele tijd hen in de gaten hielden terwijl ze ons in de gaten hielden.’

‘Daarna volgden ze een van de medewerkers van het kantoor naar huis, een vrouw die Theodora Bertlesman heet.’

‘We hebben haar toch al ondervraagd over Shadway?’

‘Ja, iedereen die voor hem werkt in dat kantoor. En deze vrouw Bertlesman werkte net zomin mee als de anderen, misschien wel minder.’

‘Hoelang zijn Verdad en Hagerstrom bij haar binnen geweest?’

‘Meer dan twintig minuten.’

‘Het klinkt alsof ze misschien wat opener tegen hen is geweest. Heb je enig idee wat ze hun heeft verteld?’

‘Nee,’ zei Cringer. ‘Ze woont tegen een heuvel op, waardoor het voor een richtmicrofoon moeilijk was een goede hoek op het raam te krijgen. Tegen de tijd dat we die opgezet zouden hebben, waren Verdad en Hagerstrom toch al aan het weggaan. Ze gingen direct van haar huis naar het vliegveld.’

‘Wat?’ zei Sharp verrast. ‘Het LAX?’

‘Nee. John Wayne Airport hier in Orange County. Daar zijn ze nu, ze wachten op de eerste uitgaande vlucht.’

‘Welke vlucht? Waarheen?’

‘Las Vegas. Ze kochten tickets voor de eerstvolgende vlucht naar Las Vegas. Die vertrekt om acht uur.’

‘Waarom Las Vegas?’ zei Sharp meer tegen zichzelf dan tegen Cringer.

‘Misschien hebben ze uiteindelijk besloten de zaak op te geven zoals we ze hebben opgedragen. Misschien zijn ze op een korte vakantie.’

‘Je gaat niet op vakantie zonder koffers te pakken. Je zei dat ze rechtstreeks naar het vliegveld zijn gegaan. Dat betekent volgens mij dat ze niet even bij hen thuis zijn langsgegaan om een paar kleren te pakken.’

‘Direct naar het vliegveld,’ bevestigde Cringer.

‘Juist, goed,’ zei Sharp, plotseling opgewonden. ‘Dan proberen ze waarschijnlijk Shadway en Mrs. Leben eerder dan wij te pakken te krijgen en ze hebben redenen te geloven dat de plaats om te zoeken ergens in Las Vegas is.’ Er bestond een kans dat hij Shadway dan toch in handen zou krijgen. En deze keer zou die schoft er niet tussenuit glippen. ‘Als er nog stoelen vrij zijn op die vlucht van acht uur, wil ik dat je er twee mannen van jou op zet.’

‘Jawel.’

‘Ik heb mensen hier in Palm Springs en wij gaan ook naar Las Vegas zodra we kunnen. Ik wil daar op het vliegveld aanwezig zijn en klaarstaan om Verdad en Hagerstrom te achtervolgen op het moment dat zij aankomen.’

Sharp hing op en belde onmiddellijk naar Peakes kamer.

Buiten, in het noorden, bulderde de donder en vervaagde tot een zacht gerommel terwijl hij naar het zuiden trok door de Coachella Valley.

Peake klonk versuft toen hij opnam.

‘Het is bijna halfacht,’ zei Sharp tegen hem. ‘Wees er klaar voor om over een kwartier weg te gaan.’

‘Wat gebeurt er?’

‘We gaan naar Las Vegas achter Shadway aan en deze keer hebben wij het geluk aan onze kant.’

Een van de vele nadelen van het rijden in een gestolen auto is dat je nooit zeker bent van de mechanische staat ervan. Je kunt geen garantie van betrouwbaarheid vragen en een overzicht van de beurten van de eigenaar voordat je ervandoor gaat met zijn auto.

De gestolen Merkur liet Ben vijfenzestig kilometer voorbij Baker in de steek. Hij begon te hoesten, te fluiten en te huiveren zoals hij een tijdje ervoor had gedaan op de oprit naar de Interstate, maar deze keer bleef hij hoesten tot de motor afsloeg. Hij stuurde naar de berm en probeerde de motor opnieuw te starten, maar die wilde niet aanslaan. Het enige dat hij ermee bereikte, was dat hij de accu leeg startte, dus hij bleef een tijdje zitten wanhopen terwijl de regen met bakken op de auto neerstortte.

Maar zich overgeven aan wanhoop, lag niet in zijn aard. Na slechts een paar ogenblikken, ontwikkelde hij een plan en bracht dat ten uitvoer, hoewel het misschien heel inadequaat zou uitwerken.

Hij stak de .357 Combat Magnum in de riem bij zijn rug en trok zijn hemd uit zijn broek om het wapen te bedekken. Het jachtgeweer kon hij niet meenemen en hij betreurde het verlies ervan ten zeerste.

Hij stelde de knipperlichten van de Merkur in werking en stapte de neerstromende regen in. Gelukkig was de bliksem weggetrokken naar het oosten. Terwijl hij in de onweersgrijze schemering naast de auto met panne stond, dekte hij zijn ogen af met een hand en keek in de regen naar het westen, waar verre koplampen naderden.

Er was nog altijd weinig verkeer op de I-15. Een paar vastbesloten gokkers waren op weg naar hun Mekka en zouden waarschijnlijk niet afgeschrikt worden door het noodweer, hoewel er meer vrachtwagens waren dan ander verkeer. Hij wuifde met zijn armen, gebaarde om hulp, maar twee personenauto’s en drie vrachtwagens reden hem voorbij zonder vaart te minderen. Terwijl hun banden door plassen op het wegdek reden, stuurden ze in hun kielzog gordijnen van water op waarvan enkele op Ben neerkwamen en aan zijn ellende bijdroegen.

Ongeveer twee minuten later kwam een andere oplegger in het zicht. Hij droeg zo veel licht dat hij voor de kerst versierd leek. Tot Bens opluchting begon hij ver van tevoren al af te remmen en kwam volledig tot stilstand op de berm achter de Merkur.

Hij rende terug naar de grote vrachtwagencombinatie en tuurde naar het open raam, waar een man met een geplooid gezicht en een knevel op hem neerkeek met iets samengeknepen ogen vanuit de warme, droge cabine.

‘Panne!’ schreeuwde Ben boven de kakofonie van wind en regen uit.

‘De dichtstbijzijnde garage zul je terug in Baker vinden,’ riep de chauffeur naar hem. ‘Je kunt beter naar de overkant lopen en proberen een rit die kant op te krijgen.’

‘Ik heb geen tijd om een monteur te zoeken om haar te repareren!’ schreeuwde Ben. ‘Ik moet zo snel mogelijk naar Las Vegas.’ Hij had de leugen voorbereid terwijl hij wachtte tot iemand zou stoppen. ‘Mijn vrouw ligt daar in het ziekenhuis, is ernstig gewond, misschien stervende.’

‘Lieve heer,’ zei de chauffeur, ‘dan kun je maar beter instappen.’

Ben haastte zich naar het andere portier en bad dat zijn weldoener een snelle rijder was die de pedaal op de bodem zou houden ondanks het weer en in een recordtijd naar Las Vegas zou scheuren.

Terwijl ze door de door de regen gegeselde Mojave reed op de laatste etappe van de rit naar Las Vegas, en de duisternis van de storm langzaam plaats maakte voor de nog diepere duisternis van de nacht, voelde Rachael zich eenzamer dan ze zich ooit eerder had gevoeld, en ze was niet onbekend met eenzaamheid. De afgelopen paar uur was het niet opgehouden met regenen, voornamelijk omdat ze meer dan gelijke tred hield met de onweersbui terwijl die naar het oosten trok, en dieper het hart ervan binnenreed. Het holle ploffen van de ruitenwissers en het gonzen van de banden op de natte weg klonken als het geluid van een weefgetouw dat geen weefsel weefde, maar isolement.

Een groot deel van haar leven had ze in eenzaamheid doorgebracht en in een emotioneel – als het niet altijd fysiek was – isolement. Op het moment dat Rachael werd geboren hadden haar moeder en vader ontdekt dat ze elkaar niet uit konden staan, maar om religieuze redenen waren ze niet bereid geweest een scheiding ook maar te overwegen. Daardoor gingen Rachaels vroegste jaren voorbij in een liefdeloos huis, waar de wrok van haar ouders jegens elkaar op onvoldoende wijze werd verhuld. Erger nog, allebei leken ze haar te zien als het kind van de ander, en ook daarom verwensten ze haar. Geen van beiden was meer dan plichtsgetrouw liefdevol.

Zodra ze oud genoeg was, werd ze naar katholieke kostscholen gestuurd waar ze, op de vakanties na, de volgende elf jaar doorbracht. In die instituten, allemaal geleid door nonnen, maakte ze maar weinig vrienden, en geen dikke vrienden, voor een deel omdat ze maar heel weinig gevoel van eigenwaarde had en niet kon geloven dat iemand bevriend met haar wilde zijn.

Een paar dagen nadat ze eindexamen had gedaan, de zomer voordat ze naar de universiteit zou gaan, kwamen haar ouders om het leven bij een vliegtuigongeluk op weg naar huis na een zakenreis. Rachael had de indruk gehad dat haar vader een klein vermogen had verdiend in de kledingindustrie door geld te investeren dat haar moeder had geërfd in het jaar van hun huwelijk. Maar toen het testament bekrachtigd werd en het bezit geregeld, ontdekte Rachael dat de familiezaak jarenlang op het randje van bankroet had verkeerd en dat hun levensstijl die hoorde bij de rijke bovenklasse elke verdiende dollar had opgesoupeerd. Werkelijk zonder een cent moest ze haar plannen om naar de Brown University te gaan opgeven, en ze ging in plaats daarvan werken als serveerster, terwijl ze woonde in een pension en zo veel mogelijk spaarde voor een bescheidener opleiding in het door de belasting gesteunde universiteitssysteem van Californië.

Een jaar later, toen ze eindelijk ging studeren, maakte ze geen echte vrienden, omdat ze moest blijven serveren en geen tijd had voor buitenschoolse activiteiten waarin de relaties op de universiteit worden gevormd. Toen ze haar graad behaalde en zich op een programma stortte om af te studeren, had ze minstens al achtduizend nachten van eenzaamheid gekend.

Ze was een gemakkelijke prooi voor Eric toen hij, met de noodzaak zich te storten op haar jeugd zoals een vampier zich voedt met bloed, besloten had haar tot zijn vrouw te maken. Hij was twaalf jaar ouder dan zij, dus hij wist veel meer over hoe hij een jonge vrouw moest charmeren en voor zich innemen dan mannen van haar eigen leeftijd; hij gaf haar voor het eerst van haar leven het gevoel gewild en bijzonder te zijn. Gezien het verschil in leeftijd zag ze in hem misschien ook een vaderfiguur die haar niet alleen de liefde kon geven van een echtgenoot, maar ook de vaderlijke liefde die ze nooit had gekend.

Natuurlijk bleek het minder goed uit te werken dan ze had gedacht. Ze kwam erachter dat Eric niet van haar hield, maar hield van wat ze voor hem vertegenwoordigde: een vitale, gezonde, energieke jeugd. Hun huwelijk bleek snel al even liefdeloos als dat van haar ouders.

Toen had ze Benny gevonden. En voor het eerst in haar leven was ze niet eenzaam geweest.

Maar nu was Benny weg en ze wist niet of ze hem ooit weer zou zien.

De ruitenwissers van de Mercedes sloegen een monotoon ritme en de banden zongen een eentonige melodie, een lied van leegte, van wanhoop en eenzaamheid.

Ze probeerde zichzelf te troosten met de gedachte dat Eric in ieder geval niet langer een bedreiging vormde voor haar of voor Ben. Natuurlijk was hij dood door die tientallen beten van ratelslangen. Zelfs als zijn genetisch veranderde lichaam bestand was tegen die massieve doses gevaarlijk gif, zelfs als Eric voor een tweede keer uit de dood kon terugkeren, dan was hij duidelijk aan het aftakelen; niet alleen fysiek, maar ook mentaal. Ze had een levendig gedachtebeeld van hem knielend op de door de regen doorweekte grond terwijl hij een levende slang at, even beangstigend en elementair als de bliksem die boven hem flitste. Als hij de beten van de ratelslangen overleefde, zou hij heel waarschijnlijk in de woestijn blijven: niet langer als mens, maar als een wezen, dat gebocheld voorthobbelde of op zijn buik door de zandterpen kroop, door de arroyo’s kronkelde, gretig de andere woestijnbewoners at, een bedreiging voor elk beest dat hij tegenkwam, maar niet langer een bedreiging voor haar. En zelfs als er een glinstering van menselijk bewustzijn en intelligentie in hem bleef bestaan, en als hij de behoefte bleef houden dat hij zich op Rachael moest wreken, dan zou het voor hem moeilijk worden, zo niet onmogelijk, om uit de woestijn naar de beschaving te komen en er vrijuit rond te lopen. Als hij dat probeerde, zou hij een sensatie veroorzaken – paniek en schrik – waar hij ook kwam en hij zou waarschijnlijk opgejaagd worden en gevangengenomen of doodgeschoten.

Toch... was ze nog altijd bang voor hem.

Ze herinnerde zich dat ze naar hem opkeek toen hij haar langs de bovenkant van de arroyo volgde, herinnerde zich dat ze op hem neerkeek toen zij boven was geweest en hij achter haar aan kwam klimmen, herinnerde zich hoe hij eruit had gezien toen ze hem de laatste keer zag, gewikkeld in een strijd met een nest ratelslangen. In al die herinneringen was er iets aan hem dat... nou... iets dat bijna mythisch leek, dat boven de natuur uit steeg, dat onmetelijk bovennatuurlijk leek, onsterfelijk en onbedwingbaar. Ze huiverde door een plotselinge verkilling die zich vanuit het merg van haar botten verspreidde.

Een ogenblik later toen ze de top van een heuvel in de snelweg bereikte, zag ze dat ze het eind van de laatste etappe van haar reis naderde. In een brede, donkere vallei recht voor haar glinsterde Las Vegas als een wonderbaarlijk visioen in de regen. Er brandden miljoenen en miljoenen lichtjes in elke kleur en de stad leek groter dan New York, hoewel dat in werkelijkheid twintig keer groter was. Zelfs van deze afstand, minstens vierentwintig kilometer, zag ze de Strip met alle duizelingwekkende vakantiehotels en het casinocentrum midden in de stad die sommigen Glitter Gulch noemden, want die buurten schitterden met verreweg de hoogste concentratie aan lichtjes die allemaal leken te knipperen, te pulseren en te twinkelen.

Minder dan twintig minuten daarna kwam ze uit de uitgestrekte lege woestenij van de deprimerende Mojave op Las Vegas Boulevard South, waar het neon trilde op het door regen weerspiegelende wegdek in golven van paars, roze, rood, groen en goud. Terwijl ze bij de entree van de Bally’s Grand stilhield, huilde ze bijna van opluchting toen ze de piccolo’s, de parkeerbedienden en een paar hotelgasten zag die onder de luifel stonden. Urenlang hadden de passerende auto’s op de Interstate leeg geleken in de door het noodweer verduisterde nacht, dus het was heerlijk om weer mensen te zien, ook al waren het allemaal vreemden.

Eerst aarzelde Rachael om de Mercedes achter te laten bij een parkeerbediende omdat het kostbare Wildcard-dossier in een vuilniszak op de vloer achter de bestuurdersstoel lag. Maar ze besloot dat het niet waarschijnlijk was dat iemand een vuilniszak zou stelen, vooral niet een die vol verkreukt en verfrommeld papier zat. Bovendien zou het veiliger zijn als ze de auto achterliet bij de parkeerbediende dan op een openbare parkeerplaats. Ze vertrouwde de auto aan zijn zorgen toe en nam een bon in ontvangst.

Haar gekwetste enkel, die ze had verstapt toen ze voor Eric wegrende, deed bijna geen pijn meer. De nagelprikken in haar kuit klopten en brandden, hoewel die wonden ook beter voelden. Ze liep het hotel binnen met slechts een licht trekken van haar been.

Heel even kwam ze bijna in een shock terecht door het contrast tussen de onweersnacht die ze achter had gelaten en de opwinding van het casino. Het was een glitterwereld van kristallen kroonluchters, fluweel, brokaat, weelderige tapijten, marmer, glanzend koper en groen vilt waar het geluid van wind en regen niet te horen was boven het gebrul van stemmen uit die Vrouwe Fortuna aanriepen, het gerinkel van fruitmachines en de rauwe muziek van een rockband in de foyer.

Geleidelijk werd Rachael zich er ongemakkelijk van bewust dat haar verschijning haar tot een onderwerp van nieuwsgierigheid maakte in deze omgeving. Natuurlijk was niet iedereen – zelfs geen meerderheid van de clientèle – elegant gekleed voor een avond van drinken, nachtclubshows en gokken. Vrouwen in cocktailjurken en mannen in mooie pakken waren algemeen, maar andere gasten waren veel meer casual gekleed: sommigen in vrijetijdskleding van kunststof, sommigen in spijkerbroek en sporthemden. Maar niemand van hen droeg een gescheurde en besmeurde blouse (zoals zij) en niemand van hen droeg net als zij een spijkerbroek die eruitzag alsof er misschien net een rodeo in gereden was en niemand van hen liep zoals zij op smerige gympen met zwart geworden veters en een half afgescheurde zool van het op en neer klauteren langs de wanden van een arroyo en niemand had een smerig gezicht en piekhaar zoals zij. Ze moest aannemen dat, zelfs in die ontsnappingswereld van Las Vegas, mensen weleens naar het nieuws op tv keken en haar zouden kunnen herkennen als de beruchte verraadster en vluchteling die in het hele Zuidwesten gezocht werd. Ze kon het absoluut niet gebruiken dat ze aandacht op zichzelf richtte. Gelukkig zijn gokkers mensen met maar een ding aan het hoofd, meer gericht op spelen dan op de noodzaak adem te halen, en een paar keken zelfs even op van hun spel om naar haar te kijken; maar niemand keek een tweede keer.

Ze haastte zich langs de buitenkant van het casino naar de openbare telefoons die zich in een nis bevonden waar het geluid van het casino was teruggebracht tot een zacht gemurmel. Ze belde informatie voor het nummer van Whitney Gavis. Hij nam op bij de eerste keer overgaan. Nogal buiten adem, zei ze: ‘Het spijt me, u kent me niet, ik heet Rachael...’

‘Bens Rachael?’ onderbrak hij haar.

‘Ja,’ zei ze verrast.

‘Ik ken je wel, ik weet alles van je.’ Hij had een stem die verbazend veel op die van Benny leek: kalm, kortaf en geruststellend. ‘En ik heb net een uur geleden het nieuws gehoord, dat belachelijke verhaal over defensiegeheimen. Wat een gelul. Iedereen die Benny kent, zou het geen moment geloven. Ik weet niet wat er gaande is, maar ik dacht zo dat jullie wel mijn kant op zouden komen als jullie een tijdje onder moesten duiken.’

‘Hij is niet bij me, maar hij stuurde me naar jou,’ legde Rachael uit.

‘Zeg niets meer. Vertel me alleen waar je zit.’

‘De Grand.’

‘Het is acht uur. Ik ben daar om tien over acht. Ga niet aan de wandel. Ze hebben zo veel surveillance in die casino’s dat je wel ergens op een monitor moet verschijnen als je de vloer op gaat en misschien heeft een van de veiligheidsmensen die dienst heeft het avondnieuws gezien. Begrijp je waar ik heen wil?’

‘Kan ik naar het toilet? Ik zie er niet uit. Ik zou me wel een beetje kunnen opfrissen.’

‘Natuurlijk. Ga alleen niet de vloer van het casino op. En wees over tien minuten terug bij de telefoons omdat ik je daar zal treffen. Er zijn geen veiligheidscamera’s bij de telefoons. Blijf daar, meisje.’

‘Wacht!’

‘Wat is er?’ vroeg hij.

‘Hoe zie je eruit? Hoe kan ik je herkennen?’

Hij zei: ‘Maak je geen zorgen, meisje, ik herken jou wel. Benny heeft me je foto zo vaak laten zien dat elk detail van je heerlijke gezicht in mijn hersenstam gebrand staat. Denk eraan, blijf daar!’

De verbinding viel weg en ze hing op.

Jerry Peake wist niet zeker of hij nog wel een legende wilde worden. Hij wist zelfs niet zeker of hij nog wel een DSA-agent wilde blijven, al of niet legendarisch. Er was te veel te snel gebeurd. Hij kon het allemaal niet meer goed bevatten. Hij had het gevoel alsof hij probeerde door een van die grote rollende vaten te lopen die soms als entree naar een kermistent werden gebruikt, alleen draaiden ze deze ton ongeveer vijf keer zo snel rond als zelfs de meest sadistische kermisexploitant zou durven, en het leek ook nog eens een rond vat zonder eind waaruit hij nooit naar buiten zou komen. Hij vroeg zich af of hij ooit nog vaste grond onder zich zou voelen en weer stabiliteit zou kennen.

Het telefoontje van Anson Sharp had Peake wakker gemaakt uit een slaap die zo diep was dat er bijna een grafsteen voor gebruikt kon worden. Zelfs een snelle koude douche had hem niet helemaal wakker gekregen. Een ritje door de door regen overspoelde straten naar het vliegveld van Palm Springs, met gillende sirene en zwaailicht, had onderdeel geleken van een nachtmerrie. Om 20.10 uur arriveerde een tweemotorig toestel van het opleidingscentrum van het marinierskorps in het nabijgelegen Twentynine Palms, vanwege dit noodgeval op grond van een ongeschreven afspraak tussen de diensten geleverd aan de militaire veiligheidsdienst, iets meer dan een halfuur nadat Sharp erom had verzocht. Ze gingen aan boord en vertrokken onmiddellijk het noodweer in. De gedurfde steile klim van de ervaren militaire piloot, gecombineerd met de huilende wind en de jagende regen, joeg uiteindelijk de laatste sporen slaap weg. Peake was klaarwakker en greep de leuningen van zijn stoel zo stevig beet dat zijn witte knokkels eruitzagen alsof ze door zijn huid heen zouden barsten.

‘Met een beetje geluk,’ zei Sharp tegen Peake en Nelson Gosser, ‘landen we ongeveer tien of vijftien minuten voor die vlucht uit Orange County op het McCarran International in Las Vegas. Als Verdad en Hagerstrom de terminal binnen komen dansen, zetten we een stevige surveillance op die lui.’

Om 20.10 uur was de vlucht van 20.00 uur naar Las Vegas nog niet vertrokken van John Wayne Airport in Orange County, maar de piloot verzekerde de passagiers dat het vertrek aanstaande was. Intussen waren er drankjes, met honing geroosterde nootjes en muntwafels om de minuten aangenamer voorbij te laten gaan.

‘Ik ben dol op die honingnootjes,’ zei Reese, ‘maar ik moet net aan iets denken waar ik helemaal niet gek op ben.’

‘En dat is?’ vroeg Julio.

‘Vliegen.’

‘Het is maar een korte vlucht.’

‘Een mens verwacht niet de hele kaart over te moeten vliegen als hij voor een carrière kiest bij wetshandhaving.’

‘Vijfenveertig minuten, op z’n hoogst vijftig,’ zei Julio sussend.

‘Ik doe mee,’ zei Reese snel voordat Julio het verkeerde idee zou kunnen krijgen over zijn bezwaar tegen vliegen. ‘Ik zit op de zaak voor zolang die duurt, maar ik wou gewoon dat er een boot naar Las Vegas ging.’

Om 20.12 uur taxieden ze naar het begin van de startbaan en stegen op.

Terwijl hij in de rode pick-up naar het oosten reed, kreeg Eric er met de kilometer meer moeite mee voldoende menselijk bewustzijn vast te houden om de auto te besturen. Soms werd hij geplaagd door bizarre gedachten en gevoelens: een diep verlangen om uit de auto te stappen en naakt over de donkere woestijnvlakten te rennen, zijn haar dat waaide in de wind, de regen die neerstroomde langs zijn naakte huid; een onthutsende behoefte een hol te graven, een donkere vochtige plek binnen te kruipen en zich te verschuilen; een enorme, felle, veeleisende seksuele behoefte, in geen enkel opzicht menselijk meer, eerder de koortsige bronst van een dier. Ook kreeg hij herinneringen, duidelijke beelden in zijn geest, die niet van hem waren maar kwamen uit de een of andere genetische feitenopslag van herinneringen van het ras: hongerig graaien in een rottend stuk hout voor maden en krioelende insecten; paren met een naar muskus stinkend wezen in een vochtig en duister leger... Als hij een van die gedachten, van die begeertes of herinneringen toestond bezit van hem te nemen, zou hij wegglijden naar die primitieve niet meer menselijke staat die hij beide keren was binnengegaan toen hij had gedood bij de rustplaats, en in die hoedanigheid zou hij de auto meteen van de weg rijden. Daardoor probeerde hij die verlokkende beelden en begeertes te onderdrukken, spande zich in om zijn aandacht op de beregende snelweg voor hem te houden. Het lukte hem voor een groot deel, hoewel op sommige momenten zijn zicht even bewolkte en hij te snel begon te ademen en de lokkende roep van een andere bewustzijnsstaat bijna te veel werd om te verdragen.

Lange tijdsperiodes voelde hij fysiek niets ongewoons met zich gebeuren. Maar op sommige momenten was hij zich bewust van veranderingen die plaatsvonden en dan leek het alsof zijn lichaam een bal verwarde wormen was die tot voor kort stil hadden liggen slapen en plotseling dolzinnig begonnen te wriemelen en te kronkelen. Nadat hij bij die stopplaats zijn onmenselijke ogen in de achteruitkijkspiegel had gezien – een groen en oranje oog met een spleetvormige iris, de ander gefacetteerd en zelfs nog vreemder – had hij niet meer naar zichzelf durven kijken, want hij wist dat zijn mentale toestand al op het randje was. Maar hij kon wel zijn handen op het stuur zien en hij was zich bewust van de voortgaande veranderingen daarin: een tijdje werden zijn langer geworden vingers weer korter, dikker en de lange gehoekte nagels trokken iets terug en het vlies tussen duim en wijsvinger verdween nagenoeg helemaal; daarna keerde het proces om en de handen werden weer langer, de knokkels voller, de nagels zelfs nog scherper en gemener gebogen dan ervoor. Op het moment waren zijn handen zo afschuwelijk – donker, gespikkeld, met een naar achteren gebogen spoor aan de basis van elke monsterlijke nagel en met een extra kootje in elke vinger – dat hij zijn blik op de weg voor zich hield en probeerde niet naar beneden te kijken.

Zijn onvermogen zijn eigen uiterlijk onder ogen te zien was niet alleen maar uit angst voor wat hij werd. Hij was bang, ja, maar hij haalde ook een ziek, krankzinnig plezier uit die transformatie. Voorlopig was hij in ieder geval ongelooflijk sterk, bliksemsnel en dodelijk. Buiten zijn onmenselijke verschijning was hij de personificatie van die machodroom van absolute macht en niet te stoppen woede die elke jongeman koesterde en waar geen enkele man ooit helemaal uit groeide. Hij kon het zich niet permitteren hierin te blijven hangen, want zijn machtsfantasieën konden een afdaling naar de dierlijke staat versnellen.

Het vreemde en niet onplezierige vuur in zijn vlees, bloed en botten brandde nu voortdurend en zonder ophouden in hem, en werd feitelijk met het uur sterker. Ervoor had hij zichzelf gezien als een man die in een nieuwe vorm smolt, maar nu had hij bijna het gevoel alsof hij niet smolt maar in brand stond, alsof elk moment vuur van zijn vingertoppen kon springen. Hij had het een naam gegeven: wisselvuur.

Gelukkig maakten de afmattende scheuten van intense pijn die hem eerder in de metamorfose hadden gegrepen niet langer deel uit van de veranderingen. Zo nu en dan stak er een pijn op, of een korte, stekende scheut, maar niet zo hevig als ervoor en het duurde nooit langer dan een paar minuten. Blijkbaar was in de afgelopen tien uur die amorfheid een genetisch geprogrammeerde toestand van zijn lichaam geworden, even natuurlijk voor hem – en daardoor net zo pijnloos – als ademhaling, regelmatige hartslag, spijsvertering en uitscheiding.

Periodieke aanvallen van een verlammende hevige honger waren de enige pijnen die hij leed. Maar die aanvallen konden ondraaglijk zijn, anders dan welke honger ook die hij ooit had gekend in zijn vorige leven. Terwijl zijn lichaam oude cellen vernietigde en nieuwe aanmaakte met een waanzinnige snelheid, had het gigantisch veel brandstof nodig om het proces gaande te houden. Hij merkte ook dat hij veel meer urineerde dan gewoonlijk en elke keer dat hij naar de kant van de weg ging om zijn blaas te legen, rook zijn urine weer sterker naar ammoniak en andere chemicaliën.

Nu, terwijl hij de pick-up over een hoger punt in de snelweg reed en plotseling merkte dat hij neerkeek op het uitgestrekte fonkelende spektakel van Las Vegas, werd hij weer gegrepen door een honger die zijn maag in een ijzeren greep hield en hard draaide. Hij begon te zweten en onbeheerst te trillen.

Hij stuurde de pick-up de berm in en stopte. Hij tastte naar de handrem en trok die aan.

Hij was gaan jammeren toen de eerste pijnen hem troffen. Nu hoorde hij zich diep in zijn keel grommen en hij voelde zijn zelfbeheersing snel wegglippen terwijl zijn dierlijke behoeftes de overhand kregen en bijna niet tegen te houden waren.

Hij was bang voor wat hij misschien zou doen. Misschien uit de auto stappen en gaan jagen in de woestijn. Hij zou verdwaald kunnen raken in die ongebaande dorre streek, zelfs binnen een paar kilometer van Las Vegas. Erger nog: als alle intellect verdween, en hij werd geleid door puur instinct, dan zou hij de snelweg op kunnen gaan en op de een of andere manier een langskomende auto tot stilstand kunnen brengen, de schreeuwende chauffeur uit het voertuig slepen en hem aan stukken scheuren. Anderen zouden het zien en dan zou er geen hoop zijn heimelijk verder te reizen naar het afgesloten motel in Las Vegas waar Rachael zich schuilhield.

Niets mocht hem tegenhouden om Rachael te bereiken. De gedachte aan haar alleen al bracht een bloedrode rand aan zijn blikveld en hij liet onwillekeurig een kreet van woede ontsnappen die schril weerkaatste van de beregende ramen van de auto. Wraak nemen op haar, haar doden, was de enige begeerte die krachtig genoeg was geweest om hem de sterkte te geven zich tijdens de lange rit door de woestijn tegen de terugval te verzetten. De mogelijkheid tot wraak had hem bij zinnen gehouden, had hem gedreven door te zetten.

Terwijl hij wanhopig het primitieve bewustzijn onderdrukte dat de acute honger in hem losgelaten had, draaide hij zich gretig om naar de piepschuimen koelbox die in de open laadruimte achter de voorbank van de pick-up stond. Hij had hem zien staan toen hij in de auto stapte, maar had tot dusver de inhoud ervan nog niet bekeken. Hij tilde het deksel op en zag met enige opluchting dat de cowboy en het meisje tijdens hun reisje naar Las Vegas een soort picknick hadden willen houden. De koelbox bevatte een stuk of zes broodjes in stevig afgesloten zakken, twee appels en een pak van zes blikjes bier.

Met zijn drakenhanden scheurde Eric de plastic zakken open en at de broodjes bijna net zo snel als hij ze in zijn mond kon proppen. Een aantal keren stikte hij bijna in het eten, hij kokhalsde door gummiachtige proppen brood en vlees en hij moest zich concentreren om wat aandachtiger te kauwen.

Vier broodjes waren belegd met dikke plakken rauwe rosbief. De smaak en de geur van het half doorbakken vlees bezorgden hem een bijna ondraaglijke opwinding. Hij wenste dat het vlees rauw en druipend was. Hij wou dat hij zijn tanden in het levende dier had kunnen laten zinken en kloppende hompen vlees los had kunnen scheuren.

De andere twee broodjes waren met kaas en mosterd, geen vlees en hij at die ook, omdat hij alle brandstof nodig had die hij kon krijgen, maar hij vond ze niet lekker, want ze misten de heerlijke en opwindende smaak van bloed. Hij herinnerde zich de smaak van het bloed van de cowboy. En nog beter, de hevig koperachtige smaak van het bloed van de vrouw, genomen van haar keel en van haar borst... Hij begon te sissen en heen en weer te draaien op zijn stoel, opgebeurd door die herinneringen. Uitgehongerd at hij ook de twee appels hoewel zijn verlengde kaken, vreemd vervormde tong en scherpgepunte tanden niet waren ontworpen voor het eten van fruit.

Hij dronk al het bier, stikkend en spetterend terwijl hij het naar binnen klokte. Hij was niet bang voor dronkenschap, want hij wist dat zijn voortijlende metabolisme de alcohol zou verbranden voor hij enig effect ervan kon voelen.

Een tijdje, nadat hij elke gram eten uit de koelbox had verslonden, zat hij onderuit op de bank te hijgen. Hij staarde stompzinnig naar de met water bedekte raampjes, het beest in hem tijdelijk tot bedaren gebracht. Dromerige herinneringen aan moord en vagere herinneringen aan paren met de vrouw van de cowboy dreven als rookslierten door de achterkant van zijn geest.

Buiten in de in nacht gehulde woestijn brandden schaduwvuren.

Doorgangen naar de hel? Die hem wenkten naar de verdoemenis die zijn lotsbestemming was, maar waaraan hij was ontsnapt door de dood te verslaan?

Of puur hallucinaties? Misschien probeerde zijn gekwelde onderbewuste geest, doodsbang door de veranderingen die plaatsvonden in het lichaam dat hij bewoonde, wanhopig het wisselvuur naar buiten te brengen om de hitte van de metamorfose uit zijn vlees en bloed om te zetten in die levendige illusies.

Dat was de meest intellectuele gedachtegang die hij in vele uren had gehad en heel even voelde hij een bemoedigende heropleving van de cognitieve krachten waardoor hij de reputatie van genie op zijn terrein had verdiend. Maar slechts heel even. Toen keerde de herinnering aan bloed terug, en een huivering van woest genot ging door hem heen en hij liet een zwaar keelachtig geluid achter in zijn keel opklinken.

Een paar auto’s en vrachtwagens passeerden over de snelweg links van hem. Reden naar het oosten. Reden naar Las Vegas. Las Vegas...

Langzaam herinnerde hij zich dat hij ook op weg was naar Las Vegas, naar de Golden Sand Inn. Daar moest hij zijn voor zijn wraak.

DEEL DRIE

Duisternis

DE NACHT KAN ZIJN ALS EEN ZOEN, ZOET EN ZACHT,

MAAR DAT GAAT ZEKER NIET OP VOOR DEZE NACHT.

– The Book of Counted Sorrows

34

Samentreffen

Nadat ze haar gezicht had gewassen en dat kleine beetje had gedaan dat er te doen viel met haar sluike en verwarde haar, keerde Rachael terug naar de omgeving van de openbare telefoons en ging op een rode kunstleren bank in de buurt zitten waar ze iedereen kon zien die uit de hotelfoyer voorin en van de trappen uit het verzonken casino omhoogkwamen. De meeste mensen bleven beneden op de lichte en luidruchtige spelverdieping, maar de verbinding met de foyer was gevuld met een gestage stroom bezoekers.

Ze bestudeerde alle mannen zo heimelijk mogelijk. Ze probeerde niet Whitney Gavis te vinden, want ze had geen idee hoe hij eruitzag. Ze maakte zich zorgen over de mogelijkheid dat iemand haar herkende van de foto’s op de televisie. Ze had het gevoel dat overal vijanden zaten, overal om haar heen, die dichterbij kwamen; en hoewel dat misschien paranoïde was, was dat misschien ook wel waar.

Als ze zich ooit vermoeider en ellendiger had gevoeld, dan kon ze zich niet meer herinneren wanneer. De paar uren slaap die ze afgelopen nacht in Palm Springs had gehad, hadden haar niet voorbereid op alle krankzinnige activiteiten van vandaag. Haar benen deden pijn van al het rennen en klimmen dat ze had gedaan; haar armen voelden stijf en loodzwaar. Een doffe pijn strekte zich uit van achter in haar nek tot onder aan haar ruggengraat. Haar ogen waren bloeddoorlopen, voelden korrelig en deden pijn. Hoewel ze in Baker was gestopt voor een doos cola light en ze alle zes blikjes tijdens de rit naar Las Vegas had opgedronken, was haar mond droog en wrang.

‘Je ziet er aangeslagen uit, meisje,’ zei Whitney Gavis terwijl hij op de bank af stapte waar ze zat en haar deed schrikken.

Ze had hem zien komen van de voorkant van de foyer maar ze had haar aandacht op andere mannen gericht, ervan overtuigd dat hij Whitney Gavis niet kon zijn. Hij was ongeveer een meter vijfenzeventig, zo’n vijf centimeter kleiner dan Benny, maar misschien steviger gebouwd dan Benny, met zwaardere schouders, een bredere borst. Hij droeg een ruime witte broek en een zacht pastelblauw, gebreid katoenen hemd, aangepaste Miami Vice-aankleding zonder het witte jasje. Maar de linkerkant van zijn gezicht was misvormd door een web van rode en bruine littekens, alsof hij ernstig gesneden of verbrand was – of allebei. Zijn linkeroor was opgezwollen en gekruld. Hij liep met een stijve, onhandige gang, waarbij hij omslachtig met zijn linkerheup zwaaide op een manier die aangaf dat het been of verlamd was of, waarschijnlijker, een prothese. Zijn linkerarm was halverwege de elleboog en pols geamputeerd en de stomp stak uit de korte mouw van zijn hemd.

Lachend om haar verrassing zei hij: ‘Benny heeft je duidelijk niet gewaarschuwd: als dolende ridder die te hulp snelt, laat ik nog iets te wensen over.’

Terwijl ze met knipperende ogen naar hem opkeek, zei ze: ‘Nee, nee, ik ben blij dat je er bent. Ik ben blij een vriend te hebben, wat dan ook... ik bedoel, ik wist niet... ik ben ervan overtuigd... O verrek, er is geen reden om...’ Ze begon overeind te komen, besefte toen dat hij misschien liever wilde zitten, besefte vervolgens dat dát een bevoogdende gedachte was en merkte vervolgens dat ze op en neer deinde in een gênante onbeslistheid.

Weer lachend pakte Whitney haar met zijn ene hand bij de arm en zei: ‘Rustig aan, meisje. Ik ben niet beledigd. Ik heb nog nooit iemand gekend die zich zo weinig zorgen maakt over uiterlijk als Benny; hij beoordeelt je op wat je bent en wat je doet, niet op hoe je eruitziet of op je fysieke beperkingen, dus het is precies iets voor hem om te vergeten mijn... zullen we zeggen “eigenaardigheden” te noemen? Ik weiger het handicaps te noemen. Hoe dan ook, je hebt alle redenen om ontdaan te zijn, meisje.’

‘Ik denk dat hij niet de tijd heeft gehad er iets over te zeggen, ook als hij er wel aan gedacht had,’ zei ze terwijl ze besloot te blijven staan. ‘We zijn nogal haastig uit elkaar gegaan.’

Ze was geschrokken omdat ze had geweten dat Benny en Whitney samen in Vietnam hadden gezeten en toen ze de ernstige misvormingen van de man daarnet zag, begreep ze niet dat hij soldaat had kunnen zijn. Toen besefte ze dat hij lichamelijk natuurlijk gezond was geweest toen hij naar Zuidoost-Azië ging en dat hij in die oorlog zijn arm en been was kwijtgeraakt.

‘Gaat het goed met Ben?’ vroeg Whitney.

‘Ik weet het niet.’

‘Waar zit hij?’

‘Hij komt hier naar me toe, hoop ik. Maar ik weet het niet zeker.’

Plotseling werd ze getroffen door het vreselijke besef dat het net zo goed haar Benny had kunnen zijn die uit de oorlog was teruggekeerd met zijn gezicht vol littekens, een hand weg, een been afgerukt, en de gedachte was verpletterend. Sinds maandagavond toen Benny de .357 Magnum van Vince Baresco had afgepakt, had Rachael min of meer onbewust over hem gedacht als eindeloos vindingrijk, niet klein te krijgen en feitelijk onkwetsbaar. Ze was op sommige momenten bang voor hem geweest, en sinds ze hem alleen had gelaten op de berg boven Lake Arrowhead had ze zich constant zorgen om hem gemaakt. Maar diep binnenin had ze willen geloven dat hij te sterk en te snel was om enig letsel op te lopen. Nu ze zag hoe Whitney Gavis was teruggekeerd uit de oorlog, en wist dat Benny naast Whitney had gediend, wist en voelde Rachael abrupt – en geloofde uiteindelijk – dat Benny een sterflijk mens was, even kwetsbaar als ieder ander, gekoppeld aan het leven door een draad die zo erbarmelijk dun was als die van iedereen die boven de leegte was opgehangen.

‘Hé, gaat het met je?’ vroeg Whitney.

‘Ik... ik heb niks,’ zei ze trillend. ‘Ik ben alleen uitgeput... en maak me zorgen.’

‘Ik wil alles weten... het echte verhaal, niet het verhaal van het nieuws.’

‘Er is een heleboel te vertellen,’ zei ze. ‘Maar niet hier.’

‘Nee,’ zei hij terwijl hij om zich heen keek naar de voorbijgangers, ‘niet hier.’

‘Benny heeft met me afgesproken in de Golden Sand.’

‘Het motel? Ja, natuurlijk, dat is een goede plek om je te verbergen, denk ik. Niet bepaald een eersteklas voorziening.’

‘Ik ben niet in de positie om kieskeurig te zijn.’

Hij had zijn auto ook aan de parkeerbediende in bewaring gegeven en hij gaf zowel zijn bon als die van Rachael toen ze het hotel verlieten.

Voorbij de enorme, hoge luifel geselde de door de wind voortgejaagde regen de nacht. Het bliksemen was minder geworden, maar de neerstortende regen was niet grijs en somber en lichtloos, in ieder geval niet in de nabijheid van het hotel. Miljoenen druppels reflecteerden de okerkleurige en gele lichten die de ingang van het Grand omgaven waardoor het leek alsof een plensbui van gesmolten goud de Strip met een dun laagje bedekte tot een wapenrusting die een engel paste.

Whitneys auto, een als nieuw uitziende, witte Karmann Ghia, werd het eerst gebracht, maar de zwarte Mercedes kwam er meteen achteraan. Hoewel ze wist dat ze ermee de aandacht van de bediendes trok, wilde Rachael per se op de achterbank en in de kofferbak kijken voordat ze achter het stuur ging zitten en wegreed. De plastic vuilniszak met het Wildcard-dossier was waar ze hem had achtergelaten, hoewel ze daar niet naar zocht. Ze deed belachelijk en ze wist het. Eric was dood – of teruggebracht tot een minder dan menselijke vorm en kroop op meer dan honderdvijftig kilometer hiervandaan door de woestijn. Op geen enkele manier kon hij haar zijn gevolgd naar de Grand, en op geen enkele manier kon hij in de auto zijn gekomen tijdens de korte tijd dat hij in de ondergrondse garage geparkeerd had gestaan. Toch keek ze behoedzaam in de kofferbak en was opgelucht toen ze zag dat die leeg was.

Ze volgde de Karmann Ghia van Whitney de Flamingo Boulevard op, reed naar het oosten naar Paradise Boulevard, sloeg vervolgens af naar het zuiden naar Tropicana en de beschutting van de gesloten Golden Sand Inn.

Zelfs ’s nachts in de verhullende regen durfde Eric niet over de Las Vegas Boulevard South te rijden, die schel verlichte, barokke straat die de bewoners de Strip noemden. De nacht werd in lichterlaaie gezet door reclameborden van acht tot tien verdiepingen hoog vol knipperende, pulserende, lopende, gloeiende lichtjes en door honderden en honderden kilometers gloeiende tl-buizen die om elkaar heen gewikkeld zaten als de lichtgevende ingewanden van doorzichtige diepzeevissen. Het vertekenende water op de ramen van de pick-up en de cowboyhoed met de neergeslagen rand waren niet voldoende om zijn nachtmerrieachtige gezicht aan de passerende automobilisten te onttrekken. Daarom ging hij al ver voor de hotels van de Strip af en nam de eerste zijstraat naar het oosten die hij tegenkwam, net langs de achterkant van McCarran International Airport. In die straat waren geen hotels, geen kermisachtige lichtshows en het verkeer was schaars. Via een rondweg bereikte hij de Tropicana Boulevard.

Hij had Shadway tegen Rachael horen praten over de Golden Sand Inn, en het kostte hem geen moeite die te vinden op een betrekkelijk onontgonnen en ietwat mistroostig stuk van de Tropicana Boulevard. Het U-vormige gebouw van een verdieping omklemde een zwembad met de open kant naar de straat gericht. Een door zon verweerde houten betimmering die wel een verfje kon gebruiken. Vlekkerig, gebarsten, pokdalig stucwerk. Het dak van teer en gemalen steen zoals veel werd gezien in de woestijn was kaal en moest opnieuw gedekt worden. Een paar ramen waren stuk en hadden planken ervoor. Een tuin vol onkruid. Dode bladeren en papieren afval opgehoopt tegen een muur. Een groot uithangbord, kapot en gedoofd, hing tussen twee stalen masten van zes meter hoog bij de entree en zwaaide licht aan zijn ophanging in de wind die jammerend uit het westen kwam.

Alleen maar dor, met lage struiken begroeid land strekte zich tweehonderd meter aan weerskanten van de Golden Sand Inn uit. Aan de overkant van de boulevard was een huizenproject in aanbouw: een rij huizen in diverse stadia van wording, geraamtes in de nacht en regen. Maar voor de paar auto’s die over Tropicana voorbijkwamen, lag het motel hier op de zuidoostelijke grens van de stad betrekkelijk geïsoleerd.

En te oordelen naar het totaal ontbreken van licht, was Rachael nog niet gearriveerd. Waar zat ze? Hij had heel snel gereden, maar hij geloofde niet dat hij haar op de snelweg was gepasseerd.

Toen hij aan haar dacht, begon zijn hart te bonzen. Zijn blikveld kreeg een rode tint. De herinnering aan bloed deed zijn speeksel vloeien. Die vertrouwde koude woede verspreidde zich in ijzige kristallen door zijn hele lichaam, maar hij beet zijn haaischerpe tanden op elkaar en deed alle moeite in ieder geval functioneel te blijven redeneren.

Hij parkeerde de pick-up in het grind van de berm op meer dan honderd meter voorbij de Golden Sand, waarbij hij de voorkant voorzichtig in een ondiepe greppel reed om de indruk te wekken dat hij van de weg was geslipt en hem pas de volgende ochtend zou komen halen. Hij deed de lichten uit, vervolgens de motor. Het gedreun van de regen klonk luider nu het concurrerende geluid van de motor was verdwenen. Hij wachtte tot beide weghelften verlaten waren, gooide toen het portier aan de passagierskant open en stapte het noodweer in.

Hij plaste door de afwateringsgreppel die vol snelstromend bruin water stond en stak het kale stuk woestijn over naar het motel. Hij rende, want als er een auto over de Tropicana kwam, had hij niets om zich achter te verbergen behalve een paar tuimelgrassen die nog vast in de zanderige bodem stonden en schudden in de wind.

Blootgesteld aan de elementen wilde hij weer zijn kleren uittrekken en zich overgeven aan een diepgewortelde begeerte om vrij door de wind en de nacht te rennen, weg van de lichten van de stad, naar woeste plaatsen. Maar de grotere behoefte aan wraak hield hem gekleed en gericht op zijn doel.

Het kleine kantoor van het motel bevond zich in de noordoostelijke hoek van het U-vormige bouwsel. Door de grote spiegelglazen ramen zag hij slechts een deel van de onverlichte kamer: de vage vormen van een bank, een stoel, een leeg ansichtkaartenrek, een bijzettafel met lamp, en de receptiebalie. De woning van de bedrijfsleider waar Rachael zich van Shadway moest verschuilen was waarschijnlijk bereikbaar via het kantoor. Eric probeerde de deur, waarbij de knop in zijn enorme leerachtige hand verdween; hij zat op slot zoals hij had verwacht.

Ineens zag hij een vage reflectie van zichzelf in het natte glas, een gehoornd demonisch gezicht vol tanden en vervormd door vreemde uitwassen van bot. Hij keek snel een andere kant op, terwijl hij een jammerklacht inslikte die aan hem probeerde te ontsnappen.

Hij liep naar het erf waar van drie kanten de deuren van de motelkamers op uitkwamen. Er brandde geen licht, maar hij kon verrassend veel onderscheiden, waaronder de donkerblauwe tint verf op de deuren. Wat hij ook werd, het was misschien een wezen met een beter nachtzicht dan een mens.

Een oude aluminium overkapping hing boven het gebarsten looppad dat naar alle drie de vleugels leidde, en vormde zo een vervallen promenade. Regen druilde van de overkapping, spatte op de rand van het betonnen pad en maakte plassen in een strook gras dat bijna helemaal verstikt was door onkruid. Zijn schoenen maakten vette, zuigende geluiden terwijl hij van het onkruid op de betonnen rand van het zwembad stapte.

Ze hadden het zwembad leeg laten lopen, maar door het noodweer kwam er weer water in te staan. In het diepere gedeelte van de aflopende bodem lag al minstens dertig centimeter water. Onder het water flikkerde een ongrijpbaar – en misschien denkbeeldig – schaduwvuur rood en zilverkleurig, nog extra vervormd door het rimpelen van het water waaronder het brandde.

Iets aan dat schaduwvuur, meer dan al die andere ervoor, schoot vonken van angst door hem heen. Terwijl hij neerkeek in het zwarte gat van het voornamelijk lege zwembad werd hij overweldigd door een instinctieve aandrang om te vluchten, om zo veel mogelijk afstand tussen hem en deze plaats te brengen.

Snel draaide hij zich om van het zwembad.

Hij stapte onder de aluminium overkapping waar het zachte geroffel van de regen hem een claustrofobisch gevoel gaf alsof hij ingeblikt was. Hij liep naar kamer 15, ergens in het midden van de middelste vleugel van de U en probeerde de deur. Die zat ook op slot, maar het slot was oud en gammel. Hij deed een stap achteruit en begon tegen de deur te schoppen. Bij de derde trap raakte hij zo opgewonden door het vernietigen op zichzelf dat hij scherp en schril begon te piepen. Bij de vierde trap barstte het slot en de deur vloog naar binnen toe open met een gesnerp van gemarteld metaal.

Hij ging naar binnen.

Hij herinnerde zich dat Shadway Rachael vertelde dat de elektriciteit nog was aangesloten, maar hij deed de lichten niet aan. Om te beginnen wilde hij dat Rachael zijn aanwezigheid niet op zou merken als ze ten slotte arriveerde. Bovendien, door zijn drastisch verbeterde nachtzicht, had hij zo’n goed beeld van de afmetingen van de onverlichte kamer en de contouren van de meubels dat hij zonder over de dingen te struikelen door de kamer kon dwalen.

Stil sloot hij de deur.

Hij liep naar het raam dat uitzag over de binnenplaats, deed de muffe, vettige gordijnen een paar centimeter van elkaar en tuurde naar de iets lichtere duisternis van de razende nacht. Hiervandaan had hij een wijd uitzicht op het open eind van het motel en op de deur van het kantoor.

Als ze kwam, zou hij haar zien.

Als ze er eenmaal zat, zou hij achter haar aan gaan.

Hij verplaatste ongeduldig zijn gewicht van de ene voet op de andere.

Hij liet een zacht fluisterend, hongerig geluid horen.

Hij dorstte naar bloed.

Amos Zachariah Tate – de vrachtrijder met het gebarsten gezicht, de iets samengeknepen ogen en de nauwgezet bijgehouden knevel – zag eruit als een incarnatie van een outlaw die in deze zelfde uithoeken van de Mojave had rondgezworven in de tijden van het oude Westen, loerend op postkoetsen en ruiters van de ponyexpress. Maar zijn manier van doen was meer die van een reizende predikant uit dezelfde tijd: zachte stem, uiterst hoffelijk, edelmoedig, toch verstokt, met vaste overtuigingen over de verlossing van de ziel die mogelijk was via de liefde van Jezus.

Hij voorzag Ben niet alleen van een gratis rit naar Las Vegas, maar ook van een wollen deken om de kilte die de airconditioning van de vrachtwagen op zijn doorweekte lichaam veroorzaakte te verjagen. Ook schonk hij hem koffie uit een van de twee grote thermoskannen, een brosse granenreep en spirituele raad. Hij was oprecht bezorgd over Bens gemak en fysieke welzijn, een geboren Goede Samaritaan die zich geneerde voor vertoon van dankbaarheid en die wars was van eigendunk, die alle mogelijke vijandelijkheden ontkrachtte door zijn welgemeende, ingehouden verhaal over Jezus.

Bovendien geloofde Amos Bens leugen over de ernstig gewonde – misschien wel stervende – vrouw in het Sunrise Hospital in Las Vegas. Hoewel Amos zei dat hij gewoonlijk de wetten van het land niet lichtvaardig opnam – zelfs zoiets alledaags als snelheidsbeperkingen – maakte hij in dit geval een uitzondering en spoorde de grote vrachtwagencombinatie aan tot honderd en honderdtien kilometer per uur; sneller durfde hij niet in dit smerige weer.

Weggedoken onder de warme wollen deken, nippend van de koffie, kauwend op zijn granenreep en met bittere gedachten aan dood en verlies, was Ben Amos Tate dankbaar, maar hij wenste dat ze nog sneller reden. Als liefde voor een mens het dichtst in de buurt kwam van onsterfelijkheid – wat hij dacht toen hij met Rachael in bed lag – dan had hij een sleutel tot het eeuwige leven gekregen toen hij haar vond. Nu, aan de poorten van dat paradijs, leek het alsof die sleutel uit zijn hand was gerukt. Toen hij de somberheid van het leven zonder haar overdacht, wilde hij de vrachtwagen van Amos overnemen, de chauffeur opzij duwen, achter het stuur gaan zitten en de vrachtwagencombinatie naar Las Vegas laten vliegen.

Maar hij kon alleen maar de deken een beetje dichter om zich heen trekken en met groeiende ongerustheid de donkere kilometers voorbij zien trekken.

De woning van de bedrijfsleider in de Golden Sand Inn werd al meer dan een maand niet meer gebruikt en er hing een verschaalde geur. Hoewel de geur niet sterk was, trok Rachael herhaaldelijk afkeurend haar neus op. Er zat een soort rotting in de geur die haar, na verloop van tijd, waarschijnlijk misselijk zou maken.

De woonkamer was groot, de slaapkamer klein, de badkamer minuscuul. Het keukentje was volgepropt en naargeestig, maar volledig uitgerust. De muren zagen eruit alsof ze in geen tien jaar waren geverfd. De tapijten waren versleten en het linoleum in de keuken was gebarsten en verkleurd. Het meubilair zakte door, had krassen en puilde aan de naden, en de grote keukenattributen waren gedeukt en vol krassen en vergeeld door de jaren.

‘Geen interieur dat je ooit in Architectural Digest zult zien,’ zei Whitney Gavis terwijl hij zich steunde tegen de koelkast met de stomp van zijn linkerarm en met zijn goede hand achter zich reikte om de stekker in het stopcontact te steken. De motor sloeg meteen aan. ‘Maar het spul werkt, heel goed, en het is niet waarschijnlijk dat iemand hier naar je komt zoeken.’

Terwijl ze door de woning heen waren gelopen en de lichten aan hadden gedaan, was ze begonnen hem het werkelijke verhaal te vertellen over het waarom van de arrestatiebevelen voor haar en Benny. Nu trokken ze stoelen bij de keukentafel met het formica blad waarop een grijze stoflaag lag en die tientallen brandplekken van sigaretten had, en ze vertelde hem de rest ervan zo bondig mogelijk.

Buiten leek de kreunende wind een levend dier dat zijn uitdrukkingsloze gezicht tegen de ramen drukte alsof het het verhaal wilde horen dat zij vertelde en alsof het zelf iets bij te dragen had aan het verhaal.

Staand aan het raam van kamer 15, en wachtend tot Rachael arriveerde, voelde Eric dat het wisselvuur feller in hem ging branden. Het zweet stroomde van hem af; het stroomde van zijn voorhoofd en langs zijn gezicht, gutste uit elke porie, alsof het probeerde te wedijveren met de mate waarin de regen van de overkapping boven het looppad aan de andere kant van het raam stroomde. Hij had het gevoel alsof hij in een oven stond, en elke ademhaling die hij deed verzengde zijn longen. Overal om hem heen, in elke hoek, was de kamer gevuld met de schijnvlammen van schaduwvuren waarin hij niet durfde te kijken. Zijn botten voelden gesmolten aan en zijn vlees was zo heet dat hij niet verrast zou zijn geweest als hij echte vlammen uit zijn vingertoppen had zien springen.

‘Smelten...’ zei hij met een stem die diep en keelachtig was en absoluut niet menselijk, ‘... de... smeltende man.’

Zijn gezicht verschoof plotseling. Een vreselijk krakend, splinterend geluid dat voortkwam uit zijn schedel, vulde heel even zijn oren, maar het veranderde bijna direct in een ziekmakend, spetterend, suizend vloeibaar geluid. Het proces versnelde krankzinnig. Verschrikt, doodsbang – maar ook met een duistere verrukking en een woeste demonische vreugde – voelde hij hoe zijn gezicht van vorm veranderde. Een ogenblik was hij zich ervan bewust dat zijn knoestige voorhoofd zo ver boven zijn ogen naar voren stak dat het de rand van zijn blikveld binnendrong, maar toen was het weg, nam het af, smolt het nieuwe bot in zijn neus, mond en kaak, trok zijn min of meer menselijke gezicht naar voren naar een rudimentaire, misvormde snuit. Zijn benen begonnen het onder hem te begeven, dus hij wendde zich met tegenzin van het raam af en viel met een klap op zijn knieën op de grond. Iets knapte in zijn borst. Om de herstructurering van zijn snuit te vergemakkelijken, spleten zijn lippen verder naar achteren langs zijn wangen. Hij sleepte zich op het bed, rolde op zijn rug en gaf zich volledig over aan het vernietigende maar in wezen niet onplezierige proces van revolutionaire verandering, en als van grote afstand hoorde hij zichzelf vreemde geluiden maken: grommen als een hond, sissen als een reptiel, en met woordloze maar onmiskenbare uitroepen van een man op het hoogtepunt van een seksueel orgasme.

Een tijdje werd hij opgeëist door de duisternis.

Toen hij een paar minuten later voor een deel weer bij zinnen kwam, merkte hij dat hij van het bed was gerold en onder het raam lag waar hij eerder op de uitkijk had gestaan voor Rachael. Hoewel het wisselvuur niet minder heet was geworden, hoewel hij nog altijd voelde dat zijn weefsel in alle delen van zijn lichaam naar nieuwe vormen zocht, duwde hij resoluut de gordijnen opzij en stak zijn hand op naar het raam. In het vage licht zagen zijn handen er enorm en hoornachtig uit alsof ze van een krab of een kreeft waren die met vingers was uitgerust in plaats van met scharen. Hij greep de vensterbank en trok zich van de vloer, ging staan. Hij leunde tegen het glas en zijn adem kwam in enorme warme vlagen naar buiten waardoor het raam besloeg.

In de ramen van het kantoor van het motel brandde licht.

Rachael moest zijn aangekomen.

Onmiddellijk ziedde hij van woede. De motiverende herinneringsgeur van bloed vulde zijn neusgaten.

Maar hij had ook een immense en vreemd gevormde erectie. Hij wilde haar bestijgen, haar daarna vermoorden zoals hij de cowboyvrouw had genomen en daarna had vermoord. In zijn gedegenereerde en gemuteerde vorm was hij ontdaan te ontdekken dat hij moeite had haar identiteit vast te houden. Met het moment begon het hem minder te deren wie ze was: het enige dat nu nog telde was dat ze een vrouw was – en prooi.

Hij wendde zich van het raam af en probeerde de deur te bereiken, maar zijn gemetamorfoseerde benen begaven het onder hem. Weer kronkelde en kroop hij een tijdje over de vloer van het motel, terwijl het wisselvuur in hem heter brandde dan ooit.

Zijn genen en chromosomen, ooit de onbetwistbare regelaars – de meesters – van zijn vorm en functie, waren zelf kneedbaar geworden. Ze waren niet langer voornamelijk eerdere stadia van de menselijke evolutie aan het herscheppen, maar verkenden totaal oneigen vormen die niets te maken hadden met de fysiologische geschiedenis van de menselijke soort. Ze muteerden of willekeurig of in reactie op de onverklaarbare krachten en patronen die hij niet kon bevatten. En terwijl ze muteerden gaven ze het lichaam instructies de krankzinnige vloed aan hormonen en proteïnen te produceren waarmee zijn vlees werd gevormd.

Hij werd iets dat nooit eerder op aarde had rondgelopen en waarvan het niet de bedoeling was dat die er ooit rond zou lopen.

De vlucht van de tweemotorige turboprop van de mariniers uit Twentynine Palms landde dinsdag om 21.03 uur in een stromende regen op McCarren International Airport van Las Vegas. Hij kwam slechts tien minuten eerder aan dan de geschatte aankomsttijd van de lijnvlucht uit Orange County waarop Julio Verdad en Reese Hagerstrom als passagiers meereisden.

Harold Ince, een DSA-agent van het bureau in Nevada, trof Anson Sharp, Jerry Peake en Nelson Gosser bij de aankomsthal.

Gosser ging onmiddellijk naar een andere uitgang waar de binnenkomende vlucht uit Orange County zijn passagiers loosde. Het was zijn taak Verdad en Hagerstrom onopvallend te volgen tot ze uit de terminal waren, waarna ze onder de verantwoordelijkheid vielen van het surveillanceteam dat buiten stond te wachten.

Ince zei: ‘Mr. Sharp, het is allemaal op het nippertje.’

‘Vertel mij wat,’ zei Sharp terwijl hij snel door de wachtruimte van de uitgang naar de lange gang liep die naar de voorkant van de terminal leidde.

Peake haastte zich achter Sharp aan, en Ince – een veel kleinere man dan Sharp – had moeite hem bij te houden. ‘Meneer, de auto staat voor discreet te wachten aan het eind van de rij taxi’s zoals u vroeg.’

‘Goed. Maar als ze nu geen taxi nemen?’

‘Een balie voor huurwagens is nog open. Als ze daar langsgaan om iets te regelen, zal ik u onmiddellijk waarschuwen.’

‘Goed.’

Ze bereikten het roltrottoir en stapten op de rubberen band. Er waren kortgeleden geen andere vluchten aangekomen en er stonden geen vluchten op het punt van vertrekken, dus de gang was verlaten. Over het luidsprekersysteem van de lange gang klonken op band opgenomen reclames van Las Vegas-artiesten – John Rivers, Paul Anka, Rodney Dangerfield, Tom Dreesen, Bill Cosby, en anderen – met flauwe grappen en vooral adviezen over de veiligheid op de roltrottoirs: gebruik alsjeblieft de bewegende handreling, houdt rechts, laat andere passagiers links passeren en wees zo voorzichtig bij het eind van de loopband niet te struikelen.

Ontevreden met de traagheid van het roltrottoir beende Sharp tussen de rollende handrails verder, wierp een blik op Ince en zei: ‘Hoe is je relatie met de politie van Las Vegas?’

‘Ze werken mee, meneer.’

‘Is dat alles?’

‘Nou, misschien wel meer dan dat,’ zei Ince. ‘Het zijn goede lui. Ze hebben verrekte veel te doen in deze stad, met al het tuig en doorgaande reizigers en ze pakken dat goed aan. Dat moet ik ze nageven. Ze zijn niet zachtaardig en omdat ze weten hoe moeilijk het is de wet te handhaven, hebben ze een heleboel respect voor alle soorten van agenten.’

‘Zoals wij?’

‘Zoals wij.’

‘Als er wordt geschoten,’ zei Sharp, ‘en als iemand het meldt en als de geüniformeerde politie van Las Vegas arriveert voordat wij het op hebben kunnen dweilen, kunnen wij er dan op rekenen dat ze hun rapporten invullen volgens onze behoeften?’

Ince knipperde verrast met zijn ogen. ‘Nou, ik... misschien.’

‘Ik begrijp het,’ zei Sharp koeltjes. Ze bereikten het eind van het bewegende looppad. Terwijl ze de hoofdhal van de terminal inliepen, zei hij: ‘Ince, de komende dagen kun jij beter een wat hechtere relatie met de plaatselijke bureaus opbouwen. De volgende keer wil ik geen “misschien” horen.’

‘Ja, meneer, maar...’

‘Jij blijft hier, misschien bij die kiosk. Maak jezelf zo onopvallend mogelijk.’

‘Daarom ben ik zo gekleed,’ zei Ince. Hij droeg een groen gemakkelijk pak van kunststof en een oranje hemd van Banion.

Terwijl hij Ince achterliet, ging Sharp een glazen deur door en liep naar buiten waar de regen onder het uitstekende dak waaide.

Jerry Peake haalde hem ten slotte in.

‘Hoelang hebben we nog, Jerry?’

Terwijl hij een blik op zijn horloge wierp, zei Peake: ‘Ze landen over vijf minuten.’

De rij taxi’s was kort om deze tijd, slechts vier auto’s. Hun auto stond geparkeerd aan de stoeprand waarop stond AANKOMST – ALLEEN UITLADEN, ongeveer vijftien meter achter de laatste taxi. Het was een van de standaard poepbruine Fords van de dienst waarop net zo goed ONGEMARKEERDE POLITIEAUTO op de zijkant had kunnen staan in dertig centimeter grote blokletters. Gelukkig zou de regen het dienstuiterlijk van de auto verbergen en zou die het voor Verdad en Hagerstrom moeilijker maken een achtervolger op te merken.

Peake stapte achter het stuur en Sharp ging op de passagiersstoel zitten, terwijl hij zijn diplomatenkoffertje op zijn schoot zette. Hij zei: ‘Als ze een taxi nemen, ga je er zo dicht achter zitten dat je de nummerplaat kunt lezen, en daarna laat je je terugzakken. Als we hem dan kwijtraken kunnen we een snelle locatie van de bestemming krijgen van het taxibedrijf.’

Peake knikte.

Hun auto ging half schuil onder de overkapping en was half blootgesteld aan het noodweer. Regen hamerde alleen op Sharps kant neer en alleen zijn raampjes waren ondoorzichtig door de gordijnen water.

Hij maakte zijn koffertje open en haalde de twee pistolen eruit waarvan de registratienummers niet naar hem of naar de DSA konden verwijzen. Een van de dempers was nog nieuw, de ander te erg gebruikt toen ze bij Lake Arrowhead achter Shadway aan hadden gezeten. Hij zette de nieuwe op een pistool, hield dat wapen zelf. Hij gaf het andere pistool aan Peake, die het met tegenzin leek te accepteren.

‘Is er iets mis?’ vroeg Sharp.

Peake zei: ‘Nou... meneer... wilt u nog steeds Shadway doden?’

Sharp schonk hem een scherpe blik. ‘Het is niet wat ik wil, Jerry. Dat zijn mijn bevelen: maak hem af. Bevelen van autoriteiten die zo hoog op de ladder zitten dat ik ze zeker niet zal negeren.’

‘Maar...’

‘Wat is er?’

‘Als Verdad en Hagerstrom ons naar Shadway en Mrs. Leben brengen, als ze daar zijn, kunt u niet iemand afmaken waar zij bij zijn. Ik bedoel, meneer, die rechercheurs houden hun mond niet. Zij niet.’

‘Ik weet wel zeker dat ik Verdad en Hagerstrom een stapje terug kan laten doen,’ stelde Sharp hem gerust. Hij haalde het magazijn uit het pistool om er zeker van te zijn dat het volledig gevuld was. ‘De schooiers horen hier buiten te blijven, en ze weten het. Als ik ze op heterdaad betrap op die zaak, zullen ze beseffen dat hun carrière en hun pensioen gevaar lopen. Ze doen wel een stapje terug. En als ze weg zijn, maken we Shadway en de vrouw af.’

‘Als ze niet terugstappen?’

‘Dan maken we hen ook af,’ zei Sharp. Met de muis van zijn hand sloeg hij het magazijn terug in het pistool.

De koelkast zoemde luidruchtig.

De vochtige lucht rook verschaald, met een vleugje verrotting.

Ze zaten voorovergebogen aan de oude keukentafel als twee samenzweerders in een van die oude oorlogsfilms over het verzet in Europa tegen nazi-Duitsland. Rachaels .32 pistool lag op het door sigaretten getekende formica, gemakkelijk binnen bereik, hoewel ze niet echt geloofde dat ze het nodig zou hebben – in ieder geval niet vanavond.

Whitney Gavis had haar verhaal – in ingeblikte vorm – aangehoord, amper geschokt en met opmerkelijk weinig scepsis, wat haar verraste. Hij scheen geen lichtgelovig man. Hij zou niet elk krankzinnig verhaal dat hem werd verteld zomaar geloven. Toch geloofde hij haar woeste verslag wel. Misschien vertrouwde hij haar zonder meer omdat Benny van haar hield. ‘Heeft Benny foto’s van mij laten zien?’ had ze gevraagd. En Whitney had gezegd: ‘Ja, meisje, de afgelopen paar maanden was jij het enige waar hij over kon praten.’ Dus zei ze: ‘Dan wist hij dat wat we samen hadden bijzonder was, dan wist hij het voor ik het wist.’ Whitney zei: ‘Nee, hij vertelde me dat jij ook wist dat de relatie bijzonder was, maar dat je bang was het al toe te geven: hij zei dat je bij zou trekken en hij had gelijk.’ Ze zei: ‘Als hij foto’s van mij heeft laten zien, waarom heeft hij mij dan geen foto’s van jou laten zien, of minstens over jou gesproken, aangezien je zijn beste vriend bent?’ En Whitney had gezegd: ‘Benny en ik zijn met elkaar verbonden, zijn dat sinds Vietnam, zo goed als broers, meer dan broers, dus we delen alles. Maar tot kortgeleden had je je nog niet aan hem overgegeven, meisje, en tot je dat deed zou hij niet alles met jou delen. Neem het hem niet kwalijk. Hij is door Vietnam zo geworden.’

Vietnam was waarschijnlijk een andere reden dat Whitney Gavis haar ongelooflijke verhaal geloofde, zelfs het gedeelte waarin ze achtervolgd werd door een gemuteerd beest in de Mojave Desert. Als een man de krankzinnigheid van Vietnam had meegemaakt, vond hij misschien niets meer ongelooflijk.

Whitney zei nu: ‘Maar je weet niet zeker of die slangen hem hebben gedood.’

‘Nee,’ gaf Rachael toe.

‘Als hij is teruggekomen uit de dood na door een vrachtwagen te zijn aangereden, is het dan mogelijk dat hij terug zou kunnen komen na te sterven door meervoudige slangenbeten?’

‘Ja. Ik denk het wel.’

‘En als hij niet dood blijft, weet je niet zeker of hij gewoon degenereert in iets dat daar in de woestijn zal blijven en zo ongeveer het leven van een dier zal leiden.’

‘Nee,’ zei ze, ‘natuurlijk kan ik dat ook niet garanderen.’

Hij fronste zijn voorhoofd en de kant vol littekens van zijn verder knappe gezicht kwam vol kuiltjes en vouwen als was het papier.

Buiten werd de nacht gekenmerkt door dreigende geluiden, hoewel die allemaal met het noodweer te maken hadden: de bladeren van een palmboom schraapten langs het dak; het motelbord, beroerd door de wind, kraakte aan zijn verroeste ophanging; een los stuk van de regenpijp knalde en ratelde in zijn beugels. Rachael luisterde naar geluiden die niet verklaard konden worden door de wind en de regen, hoorde die niet, maar bleef toch luisteren.

Whitney zei: ‘Wat echt verontrustend is, is dat Eric moet hebben gehoord dat Benny tegen jou praatte over deze plek.’

‘Misschien,’ zei Rachael ongemakkelijk.

‘Bijna zeker, meisje.’

‘Goed. Maar zijn uiterlijk in aanmerking genomen toen ik hem de laatste keer zag, zal hij niet gewoon langs de weg kunnen staan liften. Bovendien scheen hij mentaal en emotioneel minder te worden, niet alleen maar fysiek. Ik bedoel... Whitney, als jij hem gezien zou hebben met die slangen, zou je beseffen hoe onwaarschijnlijk het is dat hij het mentale vermogen zou hebben om een uitweg uit de woestijn te vinden en op de een of andere manier helemaal hier naar Las Vegas te komen.’

‘Onwaarschijnlijk, maar niet onmogelijk,’ zei hij. ‘Niets is onmogelijk, meisje. Toen ik in aanraking was gekomen met die antipersoneelsmijn in Vietnam, vertelden ze mijn familie dat ik onmogelijk kon blijven leven. Maar ik deed het. Dus ze vertelden mij dat ik waarschijnlijk niet voldoende spiercontrole over mijn beschadigde gezicht zou krijgen om zonder gebrek te spreken. Maar ik deed het. Verrek, ze hadden een hele lijst van dingen die onmogelijk waren... maar ze bleken geen van alle zo te zijn. En ik had niet het voordeel van je man... dat genetische gedoe.’

‘Als je dat een voordeel kunt noemen,’ zei ze terwijl ze terugdacht aan de afschuwelijke gekerfde richel van bot op Erics voorhoofd, de beginnende hoorns, de onmenselijke ogen, de woeste handen...

‘Ik moet eigenlijk een ander onderkomen voor je regelen.’

‘Nee,’ zei ze snel. ‘Benny verwacht me hier te vinden. En als ik niet hier ben...’

‘Wind je niet op, meisje. Hij vindt je wel via mij.’

‘Nee. Als hij komt, wil ik hier zijn.’

‘Maar...’

‘Ik wil hier zijn,’ hield ze scherp aan, vastbesloten zich geen andere koers van handelen aan te laten praten. ‘Zodra hij hier komt, wil ik... moet ik... hem zien. Ik moet hem zien.’

Whitney Gavis bestudeerde haar een ogenblik. Hij had een ongemakkelijk makende, intense blik. Ten slotte zei hij: ‘God, je houdt echt van hem, hè?’

‘Ja,’ zei ze trillend.

‘Ik bedoel, houdt écht van hem.’

‘Ja,’ herhaalde ze, terwijl ze probeerde te voorkomen dat haar stem brak door de emotie. ‘En ik maak me zorgen om hem... zo veel zorgen.’

‘Het komt wel goed met hem. Hij is een overlever.’

‘Als er iets met hem gebeurt...’

‘Er gebeurt niets,’ zei Whitney. ‘Maar ik denk dat het niet zo veel gevaar kan dat je in ieder geval vannacht hier blijft. Zelfs als je man... zelfs als Eric naar Las Vegas komt, blijkt uit je verhaal dat hij uit het gezicht zal moeten blijven en er een langzame en voorzichtige reis van moet maken. Hij arriveert waarschijnlijk niet binnen een paar dagen...’

‘Of nooit.’

‘... dus we kunnen tot morgen wachten om een andere plaats voor jou te vinden. Je kunt vannacht hier blijven en op Benny wachten. En hij komt. Dat weet ik, Rachael.’

Tranen blonken in haar ogen. Omdat ze zichzelf niet vertrouwde als ze wat zei, knikte ze alleen maar.

Met de tact niets over haar tranen te zeggen en het verstand om niet te proberen haar te troosten, drukte Whitney zich omhoog van de keukentafel en zei: ‘Ja, nou, goed dan! Zelfs als je maar een nacht in dit krot wilt overnachten, zullen we het hier wat gerieflijker moeten maken. Om te beginnen zijn er misschien wat handdoeken en een paar lakens in de linnenkast, maar waarschijnlijk zijn ze vuil, beschimmeld of zelfs barstensvol ziektes. Dus wat ik ga doen is: ik ga een paar lakens kopen, handdoeken... en wat dacht je van wat eten?’

‘Ik ben uitgehongerd,’ zei ze. ‘Ik heb alleen vanochtend vroeg een Egg McMuffin gehad en daarna een paar repen, maar dat heb ik allemaal al tien keer verbrand. Ik ben nog even gestopt in Baker, maar dat was na mijn ontmoeting met Eric en ik had niet veel trek. Ik heb alleen zes blikjes cola light gekocht omdat ik me zo uitgedroogd voelde.’

‘Ik zal ook wat eten meenemen. Wil je me een bestelling opgeven, of vertrouw je me?’

Ze stond op en ging vermoeid met een bleke en trillende hand door haar haar. ‘Ik lust bijna alles, behalve koolraap en inktvis.’

Hij glimlachte. ‘Gelukkig voor jou is dit Las Vegas. In elke andere stad zou de enige winkel die op dit uur open is een groothandel in koolraap en inktvis zijn. Maar in Las Vegas gaat nauwelijks ooit iets dicht. Wil je mee?’

‘Het is niet goed als ik mijn gezicht laat zien.’

Hij knikte. ‘Je hebt gelijk. Nou, ik zal wel over een uurtje terug zijn. Lukt het je hier?’

‘Jawel,’ zei ze. ‘Ik ben hier veiliger dan waar ik sinds gisterochtend allemaal ben geweest.’

In de fluwelen duisternis van kamer 15 kroop Eric doelloos over de vloer, eerst de ene kant op en daarna een andere, draaiend, krampachtig schoppend, schokkend en huiverend en krabbelend als een kakkerlak met een gebroken rugschild.

‘Rachael...’

Hij hoorde zichzelf dat woord uitspreken en alleen dat woord, elke keer met een andere intonatie alsof zijn hele woordenschat hieruit bestond. Hoewel zijn stem dik was als modder, klonken die twee lettergrepen altijd helder. Soms wist hij wat het woord betekende, herinnerde hij zich wie het was, maar andere momenten had het geen betekenis voor hem. Toch, of hij nu wel of niet wist wat het betekende, die naam zorgde wel heel voorspelbaar voor precies hetzelfde resultaat telkens weer als hij hem uitsprak: geestloze, ijzige woede...

‘Rachael...’

Hulpeloos gevangen in de eb en vloed van de verandering, kreunde, siste, kokhalsde en jammerde hij en soms lachte hij zacht achter in zijn keel. Hij hoestte en hijgde snakkend naar adem. Hij lag op zijn rug te trillen en te schokken terwijl de veranderingen door hem heen stroomden; hij klauwde in de lucht met handen die twee keer zo groot waren als de handen in zijn vorige leven waren geweest.

Knopen sprongen van zijn roodgeruite wollen hemd. Een van de schoudernaden knapte toen zijn lichaam opzwol en naar een groteske nieuwe vorm kromde.

‘Rachael...’

In de afgelopen paar uur, toen zijn voeten groter waren geworden en kleiner en daarna weer groter, knelden zijn schoenen af en toe. Nu deden ze zeer en ze knelden, maakten hem kreupel en hij kon ze niet langer verdragen. Hij scheurde ze letterlijk van zich af, rukte als dol geworden de zolen en hakken los, wrikte met zijn krachtige handen tot de stevig gestikte naden openbarstten, gebruikte zijn messcherpe nagels om het leer open te rukken en aan flarden te scheuren.

Zijn onbedekte voeten bleken net zo volkomen veranderd als zijn handen. Ze waren breder, platter, met een buitengewoon knoestige, bottige wreef, de tenen net zo lang als vingers die eindigden in nagels die net zo scherp waren als die aan zijn handen.

‘Rachael...’

De verandering knalde door hem heen alsof het een bliksemschicht was die door een boom heen spleet, waarbij de stroom het hoogste punt van de hoogste tak binnenkwam en naar buiten siste door de haarfijne uiteinden van de diepste wortels.

Hij draaide en schokte.

Hij trommelde met zijn hielen tegen de vloer.

Hete tranen vloeiden uit zijn ogen en riviertjes van dik speeksel stroomden uit zijn mond.

Terwijl hij overvloedig zweette, levend verbrand werd door het wisselvuur binnenin, voelde hij zich diep vanbinnen toch koud. Er zat ijs in zowel zijn hart als zijn geest.

Hij wriemelde naar een hoek en rolde zich op terwijl hij zichzelf omknelde. Zijn borstbeen kraakte, huiverde, zwol op en zocht een nieuwe vorm. Zijn ruggengraat kraakte en hij voelde dat die in zijn lichaam verschoof om verdere veranderingen in zijn vorm te vergemakkelijken.

Slechts ogenblikken later schoot hij uit de hoek op een scharrelende manier als van een krab. Hij kwam tot het midden van de kamer, ging op zijn knieën zitten. Hijgend, en diep in zijn keel kreunend, bleef hij een ogenblik geknield zitten met zijn hoofd naar beneden en liet de duizeligheid uit hem wegvloeien samen met zijn bedorven zweet.

Het wisselvuur was uiteindelijk afgekoeld. Voorlopig was zijn vorm gestabiliseerd.

Hij ging staan, zwaaiend.

‘Rachael...’

Hij opende zijn ogen en keek om zich heen door de motelkamer, en hij was niet verrast toen hij ontdekte dat zijn zicht in het donker bijna net zo goed was als het ooit in vol daglicht was geweest. Daarbij was zijn blikveld drastisch toegenomen: als hij recht naar voren keek, waren de objecten links en rechts van hem net zo duidelijk en scherp gedetailleerd als die dingen die onmiddellijk voor hem lagen.

Hij liep naar de deur. Delen van zijn gemuteerde lichaam leken verkeerd gevormd en niet functioneel, dwongen hem voort te lopen als een soort schelpdier met een harde schelp die pas kortgeleden het vermogen had ontwikkeld rechtop te staan als een mens. Toch was hij niet invalide: hij kon snel en stil bewegen en hij had een gevoel van een verschrikkelijke kracht die veel groter was dan hij ooit eerder had gekend.

Terwijl hij een zacht sissend geluid maakte dat verloren ging in de geluiden van de wind en de druilende regen, opende hij de deur en stapte de nacht in die hem welkom heette.

35

Het wezen dat van donker houdt

Whitney verliet de woning van de bedrijfsleider van de Golden Sand Inn via de achterdeur in de keuken. Die kwam uit op een muffe garage waar ze eerder de zwarte Mercedes hadden neergezet. De 560 sel stond in kleine plassen regenwater dat ervan afgedropen was. Zijn eigen auto stond buiten bij de dienstingang achter het motel.

Zich naar Rachael wendend die op de drempel stond tussen keuken en garage, zei Whitney: ‘Doe deze deur achter me op slot en blijf daar. Ik kom zo snel mogelijk terug.’

‘Maak je geen zorgen. Het lukt me wel,’ zei ze, ‘ik moet het Wildcard-dossier op volgorde leggen. Dat houdt me wel bezig.’

Het kostte hem geen moeite om te begrijpen waarom Ben zo hevig voor haar was gevallen. Ook al zag Rachael er onverzorgd uit, bleek van uitputting en ongerustheid, ze was oogverblindend. Maar haar schoonheid was niet haar enige kwaliteit. Ze was liefdevol, opmerkzaam, slim en taai: geen gewone mix van kwaliteiten.

‘Ben is er waarschijnlijk eerder dan ik,’ stelde hij haar gerust.

Ze lachte dunnetjes, dankbaar voor zijn poging haar op te beuren. Ze knikte, beet op haar onderlip, maar kon niet spreken omdat ze er duidelijk meer dan half van overtuigd was dat ze Ben nooit meer levend terug zou zien.

Whitney gebaarde haar achteruit te stappen van de drempel en trok de deur tussen hen dicht. Hij wachtte tot hij hoorde hoe zij de grendel ervoor schoof. Toen stak hij de met vet en olie besmeurde betonnen vloer over, kwam langs de voorkant van de Mercedes, en nam niet de moeite de grote achterdeur open te maken, maar liep naar de zij-ingang.

De garage voor drie auto’s, slechts verlicht door een enkel kaal peertje dat aan een snoer van een dwarsbalk hing, was vuil en muf, een enorme verzameling van oud en slecht onderhouden onderhoudsgereedschap, plus een heleboel dingen die ronduit troep waren: roestende emmers; versleten bezems; rafelige door motten aangevreten mops; een kapotte stofzuiger, een aantal motelkamerstoelen met gebroken poten of gescheurde bekleding die de vorige eigenaars hadden willen repareren en opnieuw gebruiken; stukken hout; rollen ijzerdraad en opgerolde tuinslangen; een wasbak, losse koperen sprinklerkoppen die uit een omgevallen kartonnen doos waren gevallen; een katoenen tuinhandschoen met de handpalm naar boven die er lag als een afgehouwen hand; blikken verf en lak waarvan de inhoud bijna zeker ingedikt en verdroogd was, dus niet meer te gebruiken. Al die rotzooi stond in stapels langs de muren, lag voor een deel over de vloer verspreid en was op slordige wijze opgestapeld op de tussenverdieping.

Net toen hij de grendel van de zijdeur van de garage schoof, voor hij werkelijk de deur opende, hoorde Whitney een geratel achter zich in de garage. Het geluid duurde maar even; het hield eigenlijk alweer op, op het moment dat hij zich omdraaide om te zien wat het was.

Fronsend liet hij zijn blik over de stapels rommel gaan, de Mercedes, het gasstel in de andere hoek, de ingezakte werkbank en de warmwaterketel. Hij zag niets ongewoons.

Hij luisterde.

De enige geluiden waren de vele stemmen van de wind in de dakspanen en de regen op het dak.

Hij draaide zich om van de deur, liep langzaam naar de auto, liep eromheen, maar vond niets dat het geluid veroorzaakt kon hebben.

Misschien dat een van de stapels rommel onder zijn eigen gewicht was gaan schuiven – of in beweging was gekomen door een rat. Het zou hem niet verbaasd hebben te ontdekken dat het verrotte oude gebouw van de ratten vergeven was, hoewel hij eerder nog geen bewijs had gevonden van een dergelijke plaag. De troep was zo willekeurig opgestapeld dat hij niet kon zien of alles nog wel in dezelfde positie stond als het een ogenblik eerder had gedaan.

Hij draaide zich weer om naar de deur, wierp een laatste blik om zich heen en ging toen naar buiten, het noodweer in.

Op het moment dat de door de wind opgejaagde regen op hem in sloeg, besefte hij te laat wat hij in de garage had gehoord: iemand had geprobeerd de grote achterdeur van buiten af open te trekken. Maar het was een elektrische deur die niet met de hand kon worden geopend, zolang hij op automatische mode stond en daardoor bescherming bood tegen snuffelaars. Degene die het had geprobeerd, moest meteen beseft hebben dat hij op die manier niet binnenkwam, wat verklaarde waarom het geratel slechts een ogenblik had geduurd.

Whitney hinkte behoedzaam naar de hoek van de garage en de dienstweg erachter om te zien of er nog iemand was. De regen viel hard neer en maakte een scherp geluid op het looppad, een doffer geluid op de aarde en droop van de hoek van het dak waar de regenpijp ontbrak. Al die natte geluiden maskeerden voldoende zijn voetstappen, net zoals die de activiteiten van iemand achter de garage zouden maskeren en hoewel hij gespannen naar de nacht luisterde, hoorde hij eerst niets vreemds. Hij deed zes of acht stappen, bleef twee keer staan om te luisteren, toen het gespetter en gemurmel van de regen onderbroken werd door een angstaanjagend geluid. Achter hem. Het was voor een deel sissen, als ontsnappende stoom, voor een deel een dun katachtig gejammer, voor een deel een vol en dreigend gegrom dat het haar in zijn nek recht overeind deed staan.

Hij draaide zich snel om, schreeuwde het uit en struikelde naar achteren toen hij het wezen in de duisternis voor zich zag opdoemen. Onbeschrijflijk vreemde ogen keken op hem neer vanaf een hoogte van twee meter of meer. Ze puilden uit, van elkaar verschillende ogen, allebei zo groot als een ei, het ene bleekgroen en het andere oranje, iriserend als de ogen van sommige dieren, het ene meer het oog van een kat met een schildklierprobleem, en het andere met de gemene spleetvormige iris die deed denken aan die van een slang, allebei scheef en met een heleboel facetten, jezus christus, als de ogen van een insect.

Een ogenblik stond Whitney als aan de grond genageld. Plotseling haalde een machtige arm naar hem uit, raakte hem met de rug van de hand tegen zijn gezicht, en sloeg hem neer. Hij viel op het betonnen pad, bezeerde zijn staartbeentje en rolde door de modder in het gras.

De arm van het wezen – de arm van Leben, Whit wist dat het Eric Leben moest zijn die tot iets onbegrijpelijks was getransformeerd – scheen andere gewrichten te hebben dan een mens. De arm leek uit delen te bestaan, uitgerust met drie of vier kleinere ellebooggewrichten die in elke combinatie vastgezet konden worden en die enorm flexibel waren. Verdoofd door de gruwelijke klap die hij had gekregen, half verlamd door schrik, keek hij op naar het beest dat op hem afkwam, en hij zag dat zijn schouders afhingen en dat hij een bult had, maar toch een vreemde soort gratie bezat, misschien juist door zijn benen, die, voornamelijk verborgen in een gescheurde spijkerbroek, gelijk gestructureerd waren als de machtige, gesegmenteerde armen.

Whit besefte dat hij schreeuwde. Hij had een keer eerder geschreeuwd in zijn leven – echt geschreeuwd – en dat was in Vietnam toen de antipersoneelsmijn onder hem ontplofte, toen hij op de bodem van de jungle lag en de onderste helft van zijn been vijf meter verderop zag liggen, de bloederig gemangelde tenen door het verbrande en kapotgescheurde leer van de laars zag steken. Nu schreeuwde hij weer en hij kon niet ophouden.

Boven zijn eigen schreeuwen uit hoorde hij een schril jammerend geluid van zijn tegenstander, wat een kreet van triomf kon zijn geweest.

Zijn hoofd draaide en deinde vreemd en een ogenblik kreeg Whit een glimp van de vreselijke, gepunte tanden.

Hij probeerde achteruit weg te schieten over de doorweekte aarde, zette zich af met zijn goede rechterarm en de stomp van de andere, maar hij kon niet snel bewegen. Hij kreeg niet de tijd om zijn benen onder zich te trekken. Het lukte hem slechts een paar meter naar achteren te schuiven voordat Leben hem bereikte en zich bukte en hem bij de voet van zijn linkerbeen greep, gelukkig het kunstbeen, en hem naar de open deur van de garage begon te slepen.

Zelfs in de nachtelijke schaduwen en de regen zag Whit voldoende van de hand van het menswezen om te weten dat die net zo uitgesproken onmenselijk was als de rest van het beest. En enorm. En sterk.

Uitzinnig schopte Whit Gavis met zijn goede voet, zette al zijn kracht die hij had in de schop en raakte Lebens been met een voltreffer. Het man-wezen krijste, hoewel duidelijk niet van de pijn, maar eerder van woede. Uit reactie draaide het zo hard aan zijn kunstbeen dat de bevestigingsriemen loskwamen van het tuig. Met een korte pijn die Whit van zijn adem beroofde, kwam de prothese los en werd zijn nadeel nog groter.

In de volgepropte keuken van de woning van de bedrijfsleider had Rachael net de plastic vuilniszak opengemaakt en er een handvol verkreukte, besmeurde kopieën van het door elkaar liggende Wildcard-dossier uit gehaald toen ze de eerste schreeuw hoorde. Ze wist onmiddellijk dat het Whitney was en ze wist ook instinctief dat er maar een reden voor kon zijn: Eric.

Ze gooide de papieren opzij en pakte het .32-pistool van de tafel. Ze liep naar de achterdeur, aarzelde en schoof vervolgens de grendel weg.

Toen ze de vochtige garage in stapte, bleef ze weer staan, want aan alle kanten om haar heen was beweging. Een sterke tocht kwam naar binnen door de open zijdeur uit de woedende nacht erachter, waardoor de enkele lichtpeer aan het snoer heen en weer slingerde. De beweging van het licht deed de schaduwen in alle hoeken steeds weer op en neer springen. Ze keek behoedzaam om zich heen naar de stapels griezelig verlichte rommel en oude meubels die allemaal schenen te leven in de bewegende schaduwen.

Whitneys geschreeuw kwam vanbuiten, dus ze nam aan dat Eric ook daar was en niet in de garage. Ze liet alle voorzichtigheid varen en haastte zich langs de zwarte Mercedes, waarbij ze over een paar verfblikken en om een hoop opgerolde tuinslangen heen stapte.

Een doordringende, bloedstollende gil sneed door Whitneys geschreeuw heen en Rachael wist zonder meer dat het Eric was, want de schrille kreet was gelijk aan die hij had laten horen toen hij haar eerder die dag in de woestijn achternazat. Maar hij klonk feller en woester dan ze zich herinnerde, krachtiger en zelfs minder menselijk en nog buitenissiger dan hij eerder was geweest. Toen ze die monsterlijke stem hoorde, was ze bijna omgedraaid en op de vlucht geslagen. Bijna. Maar ze was hoe dan ook niet in staat Whitney Gavis in de steek te laten.

Ze dook door de open deur de nacht en het noodweer in, het pistool voor zich uit gehouden. Het Eric-wezen stond slechts een paar meter verderop, met zijn rug naar haar toe. Ze riep het uit van de schrik omdat ze zag hoe het Whitneys been vasthield dat hij van hem losgescheurd leek te hebben. Een ogenblik later besefte ze dat het de prothese was, maar toen had ze al de aandacht van het beest getrokken. Het wierp het kunstbeen weg en draaide zich naar haar om, terwijl zijn onmogelijke ogen glansden.

Zijn verschijning was zo ontzettend verlammend dat ze, anders dan Whitney, niet kon schreeuwen; ze probeerde het, maar haar stem liet haar in de steek. De duisternis en de regen verhulden genadig veel van de gemuteerde vorm, maar ze kreeg een indruk van een massief en misvormd hoofd, kaken die een kruising leken tussen die van een wolf en van een krokodil, en een overvloed aan dodelijke tanden. Zonder hemd en schoenen, slechts gekleed in een spijkerbroek, was hij een aantal centimeter groter dan Eric was geweest en zijn ruggengraat bolde op tot een bult tussen zijn misvormde schouders. Er zat daar een enorm breed borstbeen dat eruitzag alsof het misschien bedekt was met hoorns of stekels en met ronde, knobbelige uitwassen. Lange en vreemd geconstrueerde armen hingen bijna tot op zijn knieën. De handen waren beslist precies zoals die van duivels die, in de vurige diepten van de hel, de menselijke zielen open kraakten en het vlees van hen aten.

‘Rachael... Rachael... kom voor jou... Rachael,’ zei het Eric-wezen met een afzichtelijke, fluisterende stem, langzaam elk woord nauwgezet formulerend, alsof de kennis en het gebruik van taal bijna waren vergeten. De keel, de mond, de tong en de lippen van het wezen waren niet langer ontworpen om menselijke taal voort te brengen; de vorming van elke lettergreep vereiste duidelijk een enorme inspanning en misschien wel pijn. ‘Kom... voor... jou...’

Het deed twee stappen naar haar toe, zijn armen zwaaiend langs zijn lijf met een schrapend, klikkend, hoornachtig geluid.

Het.

Ze kon hem niet langer zien als Eric, als haar man. Nu was hij gewoon een wezen, een gruwel, dat door te bestaan alleen al alles in Gods schepping tot een bespotting maakte.

Ze vuurde van korte afstand op zijn borst.

Het vertrok geen spier door de inslag van de kogel. Het liet een hoog piepend gegier ontsnappen dat meer een uitdrukking van gretigheid leek dan van pijn en het deed weer een stap.

Ze schoot weer, daarna een derde en een vierde keer.

De meerdere inslagen van de kogels deden het beest iets naar een kant wankelen, maar het ging niet neer.

‘Rachael... Rachael...’

Whitney schreeuwde. ‘Schiet hem neer, vermoord hem.’

Het pistool had een magazijn voor tien kogels. Ze drukte de laatste zes zo snel mogelijk af, ervan overtuigd dat ze het wezen elke keer in zijn buik en borst trof en zelfs in het gezicht.

Uiteindelijk brulde het van de pijn en stortte op zijn knieën, sloeg toen voorover op zijn gezicht in de modder.

‘Godzijdank,’ zei ze huiverend, ‘godzijdank,’ en ze was plotseling zo zwak dat ze tegen de buitenmuur van de garage moest leunen.

Het Eric-wezen kokhalsde, snakte naar adem, schokte en drukte zich omhoog op handen en knieën.

‘Nee,’ zei ze vol ongeloof.

Het hief zijn angstaanjagende hoofd op en staarde haar woest aan met koude, niet bij elkaar passende lichtgevende ogen. Langzaam zakten de oogleden naar beneden, kwamen daarna weer langzaam omhoog en toen de ogen weer zichtbaar werden, leken die stralende ovalen helderder dan ervoor.

Zelfs als zijn veranderde genetische structuur voor een ongelooflijk snelle genezing en voor een wederopstanding na de dood zorgde, dan nog kon het beslist niet zo snel herstellen. Als het binnen een paar seconden na aan tien kogelwonden bezweken te zijn zichzelf kon herstellen en weer tot leven wekken, genas het niet alleen snel en was het niet alleen in aanleg onsterfelijk, maar feitelijk onkwetsbaar.

‘Sterf, verdomme,’ zei ze.

Het huiverde en spoog iets in de modder, slingerde zich vervolgens van de grond helemaal overeind.

‘Rennen!’ schreeuwde Whitney. ‘In ’s hemelsnaam, Rachael, rennen!’

Ze had niet de hoop om Whitney te redden. Het had geen enkele zin om te blijven en samen met hem gedood te worden.

‘Rachael,’ zei het wezen en in zijn stem vol kiezels en slijm klonk woede, honger, haat en donkere begeerte.

Geen kogels meer in het pistool. Er lagen dozen munitie in de Mercedes, maar die kon ze nooit op tijd bereiken om te herladen. Ze liet het pistool vallen.

‘Rennen!’ schreeuwde Whit Gavis weer.

Met bonkend hart sprintte Rachael weer de garage in, sprong over de verfblikken en tuinslangen. Een pijnscheut schoot door de enkel die ze eerder die dag had verdraaid en de nagelwonden in haar dij begonnen te branden alsof het verse wonden waren.

De demon gilde achter haar.

Onder het lopen trok Rachael een paar losse metalen schappen om, vol gereedschap en dozen spijkers, in de hoop het wezen te vertragen als het direct achter haar aan kwam in plaats van eerst Whitney Gavis af te maken. De schappen gingen met een weergalmend geraas tegen de grond en op het moment dat ze de open keukendeur bereikte, hoorde ze het beest door de rotzooi kletteren. Het had Whitney inderdaad in leven gelaten, want het wilde waanzinnig graag haar te pakken krijgen.

Ze sprong over de drempel, sloeg de keukendeur dicht, maar voor ze de grendel ervoor kon schuiven, werd de deur met een enorme kracht opengeworpen. Ze werd door de keuken geschoten, viel bijna, bleef op de een of andere manier overeind, maar stootte haar heup tegen de rand van het aanrecht en sloeg achteruit zo hard tegen de koelkast dat ze heel even voelde hoe een enorme golf van pijn van beneden in haar rug naar haar hals schoot.

Het kwam binnen vanuit de garage. In het keukenlicht leek het immens en nog afschuwelijker dan ze had willen geloven.

Een ogenblik bleef het net binnen de deur staan en keek woedend de kleine stoffige keuken rond. Het tilde zijn hoofd op en zette zijn borst uit alsof hij haar een kans gaf hem te bewonderen. Zijn vlees was bruin-grijs-groen-zwart gespikkeld met lichtere plekken die bijna op menselijke huid leken, hoewel het voornamelijk vol hobbels zat zoals een olifantshuid en op sommige plaatsen schubben had. Het hoofd was peervormig, iets schuin op de dikke gespierde hals geplaatst, met de ronde kant boven en de puntige kant onder het gezicht. Het smalle gedeelte van de ‘peer’ werd gevormd door een snuitachtig uitsteeksel en kaken. Toen het zijn enorme mond opende om te sissen, zagen de gepunte tanden eruit als van een haai in scherpte en aantal. De heen en weer schietende tong was donker en snel en absoluut niet menselijk. Het hele gezicht was bultig; naast een paar hoornachtige knobbels op het voorhoofd zaten er ook vreemde holtes en spleten die geen biologische betekenis leken te hebben, plus tumorachtige verknopingen van bot of ander weefsel. Op zijn voorhoofd en naar beneden uitstralend van zijn ogen, blonken net onder de huid kloppende aderen en opgezwollen bloedvaten.

In de Mojave, eerder die dag, had ze gedacht dat Eric een retrograde evolutie doormaakte, dat zijn genetisch veranderde lichaam een soort lappendeken van oude raciale vormen werd. Maar dit wezen had niets van de menselijke fysiologische geschiedenis. Dit was het nachtmerrieproduct van genetische chaos, een wezen dat vooruit- noch achteruitging langs de keten van de menselijke evolutie. Het was bezig aan zijwaartse biologische revolutie – en had de meeste zo niet alle verbindingen afgesneden met het menselijke zaad waaruit het was voortgekomen. Binnen die vreselijke massa bestond ontegenzeggelijk nog iets van Erics bewustzijn, hoewel Rachael vermoedde dat alleen nog het kleinste spoortje van zijn persoonlijkheid en intellect bestond en dat dit vonkje van Eric voor eeuwig gedoofd zou worden.

‘Zie... me...’ zei het, waarmee het haar gevoel versterkte dat het voor haar pronkte.

Ze liep langzaam weg van de koelkast naar de open deur tussen de keuken en de woonkamer.

Het hief een moorddadige hand op, de palm naar voren, alsof het wilde zeggen dat ze niet langer moest vluchten. De gesegmenteerde arm scheen in staat op vier plaatsen naar voren en naar achteren te buigen, en elk van die bizarre gewrichten was beschermd door harde zwartbruine weefselplaten die in substantie leken op het schild van een kever. De lange vingers met klauwnagels waren beangstigend, maar er lag iets ergers in het midden van de handpalm: een ronde opening, als een zuigmondje, zo groot als een halve dollar. Terwijl ze vol afschuw keek naar zijn Danteaanse verschijning, ging de opening in zijn hand langzaam open en dicht. De functie van de mond-in-hand was voor een deel geheimzinnig en voor een deel al te vreselijk duidelijk; terwijl ze staarde werd het rood en vochtig van een obscene honger.

In paniek deed ze een uitval naar de deuropening naast zich en hoorde de voeten van het beest als gekloofde hoeven op het linoleum klikken toen het snel achter haar aan kwam. Na vijf of zes stappen de woonkamer in, op weg naar de deur die uitkwam op het kantoor van het motel, met nog acht of tien stappen te gaan, zag ze het beest aan haar rechterkant opduiken.

Het bewoog zich zo snel.

Schreeuwend gooide ze zichzelf op de vloer en rolde weg, in een poging aan zijn greep te ontsnappen. Ze kwam in aanraking met een leunstoel, schoot overeind en bracht de stoel tussen haar en de vijand.

Toen ze van richting veranderde, was het wezen haar niet direct gevolgd. Het stond midden in de kamer en keek naar haar, blijkbaar bewust dat het haar van de enige ontsnappingsroute had afgesneden en dat het de tijd kon nemen om te genieten van haar verschrikking voor het op haar af zou komen om haar te doden.

Ze begon achteruit naar de slaapkamer te lopen.

Het zei: ‘Raysheeeel, Raysheeeel,’ niet meer in staat om haar naam duidelijk uit te spreken.

De tumorachtige bulten op het voorhoofd van het beest rimpelden en kregen een nieuwe vorm. Recht voor haar ogen smolt een van zijn kleine hoorns volledig weg terwijl een volgende kleine golf van verandering door het wezen heen trok, en een nieuwe ader trok een baan over zijn gezicht als een langzaam bewegende scheur die zich in de aarde opende.

Ze bleef voorzichtig achteruitlopen.

Het kwam op haar af met langzame, gemakkelijke stappen.

‘Raysheeeel...’

Omdat Amos Tate ervan overtuigd was dat op een intensivecareafdeling een stervende vrouw op haar man lag te wachten, wilde hij Ben helemaal naar het Sunrise Hospital rijden, maar dat zou Ben te ver van het Golden Sand Inn gebracht hebben. Het kostte Ben alle overredingskracht om afgezet te worden op de hoek van Las Vegas Boulevard en Tropicana. En omdat er geen goede reden was om Amos’ genereuze aanbod af te slaan, moest Ben wel bekennen dat hij gelogen had over de vrouw, hoewel hij geen uitleg gaf. Hij wierp de deken af, gooide het portier van de cabine open, sprong op straat en rende naar het oosten over Tropicana, langs het Tropicana Hotel, en liet de geschokte vrachtrijder achter die hem verwonderd nastaarde.

De Golden Sand Inn was ongeveer anderhalve kilometer verderop, een afstand die hij gewoonlijk in zes minuten of minder afgelegd zou hebben. Maar door de zware regen wilde hij het niet riskeren om zo hard mogelijk te rennen, want als hij viel en een arm of een been brak, zou hij niet meer in staat zijn om Rachael te helpen als zij werkelijk hulp nodig had. (God alsjeblieft, laat haar warm en veilig en gezond zijn en helemaal geen hulp nodig hebben!) Hij rende over de berm van de brede boulevard, terwijl de revolver waar die in zijn broeksband stak, in zijn vlees porde. Hij spatte door de plassen die elke kuil in het asfalt hadden gevuld. Slechts een paar auto’s passeerden hem; sommige chauffeurs gingen langzamer rijden om naar hem te kijken, maar niemand bood hem een lift aan. Hij nam niet de moeite om te proberen een auto aan te houden, want hij had het gevoel dat hij geen tijd te verliezen had.

Anderhalve kilometer was geen grote afstand, maar vanavond leek het een reis naar de andere kant van de wereld.

Voor Julio en Reese was het mogelijk geweest in Orange County aan boord van het vliegtuig te gaan met hun dienstrevolvers in de holsters onder hun jas omdat ze hun politiepapieren hadden laten zien aan de beveiligingspersoon bij de metaaldetectorpoort. Nu, geland op het McCarran International in Las Vegas, gebruikten ze hun identiteitspapieren weer om sneller geholpen te worden door de bediende bij de balie van de autoverhuur, een aantrekkelijke brunette die Ruth heette. In plaats van hun gewoon de sleutels te geven en hen naar buiten naar de parkeerplaats te sturen om zelf de hun toegewezen huurauto te vinden, belde ze een nachtmonteur om hem op te halen en die om te rijden naar de ingang aan de voorkant van de terminal.

Aangezien ze niet op de regen gekleed waren toen ze aankwamen, bleven ze in de terminal staan bij een paar glazen deuren tot ze de Dodge bij de stoeprand zagen stilhouden, liepen vervolgens naar buiten het noodweer in. De monteur, beter gekleed op het smerige weer in een plastic regenjas met een plastic capuchon, controleerde snel hun verhuurpapieren en gaf de auto aan hen over.

Hoewel in Orange County laat op de dag wolken de lucht hadden opgeëist, had Reese niet beseft dat de dingen in het oosten erger zouden zijn en hij had er niet op gerekend te landen in een noodweer. Hoewel hun daling en landing heel gladjes waren verlopen, had hij de leuningen van zijn stoel zo stevig vastgegrepen dat zijn handen nog steeds een beetje stijf en pijnlijk waren.

Veilig op de grond had hij opgelucht moeten zijn, maar hij kon Teddy Bertlesman niet vergeten, de lange roze dame, en hij kon ook kleine Esther niet vergeten die thuis op hem zat te wachten. Vanmorgen had hij alleen nog zijn Esther gehad om voor te leven. Die ene kleine zegening was echter net niet overvloedig genoeg om de wreedheid van het noodlot goed te maken. Maar nu was daar die glorieuze dame van het onroerend goed en Reese was zich er direct van bewust dat als een man meer reden tot leven had hij meer kans had om te sterven.

Bijgelovige onzin, misschien.

Maar de regen, in plaats van de heldere woestijnnacht die hij had verwacht, leek een slecht voorteken en hij voelde zich ongemakkelijk.

Terwijl Julio wegreed van de terminal, veegde Reese de regen uit zijn gezicht en zei: ‘Hoe zit het met al die tv-reclames over Las Vegas op de stations van Los Angeles?’

‘Wat is ermee?’

‘Waar is de zon? Waar zijn al die meisjes in piepkleine bikini’s?’

‘Wat moet jij met die meisjes in bikini’s als jij zaterdag een afspraak hebt met Teddy Bertlesman?’

Praat daar niet over, dacht Reese bijgelovig.

Hij zei: ‘Verrek, dit lijkt helemaal niet op Las Vegas. Dit lijkt meer op Seattle.’

Rachael sloeg de slaapkamerdeur dicht en drukte met haar duim het knopje in om het slotje van niks te blokkeren. Ze rende naar het enige raam, trok de vergane gordijnen open, zag dat er jaloezieruitjes in zaten en besefte dat ze door die metalen ribben geen gemakkelijke uitweg had.

Terwijl ze om zich heen keek naar iets dat ze als wapen zou kunnen gebruiken, zag ze alleen maar het bed, twee nachtkastjes, een lamp en een stoel.

Ze verwachtte dat de deur naar binnen zou openbarsten, maar dat gebeurde niet.

Ze hoorde niets van het wezen in de woonkamer en de stilte daar, hoewel welkom, was ook verontrustend. Wat was het van plan?

Ze rende naar de kast, schoof de deur open en keek naar binnen. Niets dat ze kon gebruiken. Alleen een reeks lege planken in een hoek en verder een buis en lege hangers. Ze kon geen wapen maken van een paar draadhangers.

De deurknop ratelde.

‘Raysheeeel,’ siste het wezen treiterend.

Een fragment van Erics bewustzijn bleef duidelijk in de mutant bestaan, want het was dat Eric-deel dat haar wilde laten zweten en dat wilde dat ze een heleboel tijd kreeg om te overdenken wat hij met haar zou gaan doen. Ze zou hier sterven en het zou een langzame en verschrikkelijke dood worden.

Teleurgesteld wilde ze zich wegdraaien van de lege buis met kleerhangers, maar ze merkte een luik op in het plafond van de kast, een toegang tot de zolder.

Het wezen dreunde met een zware hand tegen de deur, toen weer en weer. ‘Raysheeeel...’

Ze glipte de kast in en trok aan de planken om de stevigheid ervan te testen. Tot haar opluchting waren ze ingebouwd en zaten ze vastgeschroefd aan muursteunen, dus ze kon ze beklimmen alsof het een ladder was. Ze ging op de vierde plank staan, met haar hoofd slechts dertig centimeter onder het plafond. Terwijl ze zich met een hand aan de buis naast zich vasthield, stak ze haar vrije hand schuin naar boven uit, tot voorbij de planken en drukte voorzichtig het scharnierende luik naar boven.

‘Raysheeeel, Raysheeeel,’ zei het dreunend, terwijl het zijn nagels langs de buitenkant van de gesloten slaapkamerdeur haalde, daarna zichzelf – bijna plagend – licht tegen de hindernis aan wierp.

In de kast beklom Rachael nog een plank, kreeg vat op twee randen van de opening boven haar hoofd, zwaaide zich van de planken, bleef een ogenblik hangen met de buis tegen haar borsten, werkte zich toen op naar de zolder. Er was geen bevloering, slechts balken van vijf bij tien op een afstand van veertig centimeter van elkaar met isolatieplaten van fiberglas die tussen die steunbalken waren gelegd. In het bleke gele licht dat naar boven kwam door het open luik, zag ze dat het plafond van de zolder heel laag was, slechts een hoogte van een meter twintig had, met dakspijkers die op een heleboel plaatsen naar buiten kwamen en met nog grotere kale spijkers van de daksparren die zo hier en daar uitstaken. Tot haar verrassing was de zolder niet beperkt tot het gedeelte boven het kantoor en de woning van de bedrijfsleider, maar liep verder over de plafonds van alle kamers in die lange vleugel.

Onder haar dreunde iets zo hard dat ze het door de balken van het slaapkamerplafond waar ze op knielde voelde trillen. Een volgende dreun ging gepaard met het droge versplinteren van hout en de harde, scherpe knal van brekend metaal.

Snel sloot ze het luik, waardoor de zolder volledig in duisternis gehuld werd. Ze kroop zo stil mogelijk over een paar evenwijdig lopende balken verder, op elke balk een hand en een knie, tot ze ongeveer tweeënhalve meter van het luik vandaan was. Daar hield ze op en wachtte in de donkere ruimte van de vliering.

Bezorgd luisterde ze naar beweging in de kamer beneden. Nu het valluik dicht was, kon ze niet gemakkelijk horen wat daar beneden gebeurde, want de zware regen hamerde op het dak van het motel op slechts enkele centimeters boven haar hoofd.

Ze bad dat het Eric-wezen, in zijn gedegenereerde staat en met een IQ dat dichter in de buurt kwam van een dier dan van een mens, niet in staat zou zijn om haar ontsnappingsroute uit te puzzelen.

Met slechts een arm en een been had Whitney Gavis zich eerst naar de garage gesleept in een koppige achtervolging van het verdwijnende wezen dat zijn kunstbeen had afgerukt. Maar tegen de tijd dat hij de open deur bereikte, wist hij dat hij zichzelf voor de mal hield: met zijn handicap kon hij niets doen om Rachael te helpen. Handicaps – dat waren het. Vroeger had hij zijn amputaties grappend ‘bijzonderheden’ genoemd en hij had Rachael verteld dat hij weigerde het woord ‘handicaps’ te gebruiken. Maar in de huidige situatie was er geen ruimte voor zelfbedrog; de pijnlijke waarheid moest onder ogen gezien worden. Handicaps. Hij was woedend op zichzelf om zijn beperkingen, woedend op de oorlog van lang geleden en op de Vietcong en op het leven in het algemeen, en even werd hij bijna overmand door tranen.

Maar kwaad zijn hielp niet en Whit Gavis verspilde geen tijd en energie aan vruchteloze bezigheden of zelfmedelijden. ‘Sluit het af, Whit,’ zei hij hardop. Hij keerde zich af van de garage en begon zich moeizaam voort te trekken over de modderige grond naar het geplaveide pad, met de bedoeling helemaal naar Tropicana te kruipen en naar het midden van die boulevard te gaan waar zelfs de meest ongevoelige automobilist zeker zou stoppen als die hem zag.

Hij was pas zes of acht meter verder toen zijn gezicht, dat verdoofd was geweest door de klap van de steenharde hand van het beest, plotseling begon te branden en te prikken. Hij rolde zich op zijn rug, zijn gezicht omhooggedraaid in de koude regen, hief zijn goede hand op en betastte zijn misvormde wang. Hij vond diepe snijwonden in het littekenweefsel dat hij had overgehouden aan Vietnam.

Hij wist zeker dat Leben hem niet gekrabd had, dat de klap die hem neergeslagen had was toegebracht met de rug van die immense, benige hand. Maar hij was onmiskenbaar op vier of vijf plaatsen gesneden en hij bloedde flink, vooral uit een snee die zich uitstrekte tot aan zijn linkerslaap. Had die verrekte Halloween-griezel sporen op zijn knokkels of zoiets? Zijn tastende vingers brachten kleine ontploffingen van pijn teweeg in zijn gezicht en hij liet onmiddellijk zijn hand zakken.

Terwijl hij zich weer op zijn buik rolde, sleepte hij zich verder naar de straat.

‘Geeft niet,’ zei hij. ‘Met die kant van je gezicht win je toch al geen schoonheidswedstrijd.’

Hij weigerde te denken aan het bloed, hoewel hij voelde dat het dik en snel uit zijn slaap stroomde.

Ineengedoken op de donkere zolder begon Rachael te geloven dat ze het Eric-wezen had bedot. Zijn degeneratie was blijkbaar zowel mentaal als fysiek, net zoals ze had vermoed, en het bezat niet voldoende intellectuele capaciteiten om uit te denken wat er met haar was gebeurd. Haar hart bleef woest bonzen en ze trilde nog steeds, maar ze durfde te hopen.

Toen zwaaide het triplex luik in het plafond van de kast naar binnen open en licht van beneden schoot de zolder binnen. De afschuwelijke hand van de mutant verscheen in de opening. Vervolgens was zijn hoofd te zien en het trok zich op naar de bovenste ruimte en draaide intussen zijn krankzinnige ogen haar kant op.

Ze schoot zo snel ze durfde verder de zolder in. Ze was zich direct bewust van de uitstekende spijkers die slechts een paar centimeter boven haar hoofd naar buiten staken. Ze wist ook dat ze haar gewicht niet op de geïsoleerde holtes tussen de steunbalken moest plaatsen omdat er geen planken onder zaten; als ze verkeerd stapte, als ze haar gewicht slechts een seconde van de balken weghaalde, zou ze dwars door de gipsplaten heen gaan die de plafonds van de kamers beneden vormden en in een van die kamers vallen. Zelfs als ze terwijl ze viel geen elektrische bedrading en andere zaken lostrok – en zo aan elektrocutie ontsnapte – brak ze misschien een been of zelfs haar ruggengraat als ze op de vloer beneden neerkwam. Dan zou ze alleen nog maar onbeweeglijk kunnen blijven liggen terwijl het beest naar beneden kwam en rustig de tijd voor haar nam.

Ze kroop ongeveer tien meter en had minstens nog vijfenveertig meter motelvliering voor zich, voor ze achterom keek. Het wezen was helemaal door het luik heen gekomen en staarde haar na.

‘Rayeeshuuuul,’ zei het, de kwaliteit van zijn spraak nam met de minuut af.

Het sloeg het valluik dicht waardoor ze in een volledige duisternis gehuld waren, waar het beest in het voordeel was.

Bens drijfnatte Adidas-sportschoenen waren zo grondig doorweekt dat ze aan zijn voeten begonnen te glippen. Hij voelde de lichte irritatie van een opkomende blaar op zijn linkerhiel.

Toen hij ten slotte de Golden Sand Inn in het zicht kreeg, waar in de ramen van het kantoor licht brandde, vertraagde hij voldoende om een hand onder zijn doorweekte hemd te steken en de Combat Magnum uit de broeksband in de holte van zijn rug te trekken.

Hij wenste dat hij het Remington-geweer bij zich had dat hij in de Merkur met panne achter had moeten laten.

Toen hij de oprit van het motel bereikte, zag hij een man van de plek wegkruipen naar Tropicana toe. Een ogenblik later besefte hij dat het Whit Gavis was, zonder kunstbeen en blijkbaar gewond.

Hij was iets geworden dat van het donker hield. Hij wist niet wat het was, herinnerde zich niet duidelijk wat – of wie – hij ooit was geweest, wist niet wat zijn uiteindelijke bestemming was of met welke bedoeling hij bestond, maar hij wist dat zijn gerechte plaats nu in de duisternis was, waar hij niet alleen gedijde maar ook heerste.

Verderop bewoog de prooi zich voorzichtig door de duisternis, met blinde ogen en te langzaam om nog veel langer buiten zijn bereik te blijven. Hij werd niet zoals zij gehinderd door het gebrek aan licht. Hij zag haar duidelijk en hij zag de meeste details van de ruimte waar ze doorheen kropen.

Toch was hij een beetje in de war over waar hij was. Hij wist dat hij deze lange tunnel binnengeklommen was en aan de geur ervan wist hij ook dat de wanden van hout waren. Toch had hij het gevoel alsof hij diep onder de grond hoorde te zitten. De plek leek op vochtige donkere holen die hij zich vaag herinnerde uit een andere tijd en die hij aantrekkelijk vond om redenen die hij niet helemaal begreep.

Om hem heen sprongen schaduwvuren tot leven, bloeiden even op, verdwenen toen weer. Hij wist dat hij er ooit bang voor was geweest, maar hij kon zich de redenen voor die angst niet herinneren. Nu leken die geestvlammen geen consequenties voor hem te hebben, onschuldig zolang hij ze negeerde.

De vrouwelijke geur van de prooi was prikkelend en wond hem op. Lust maakte hem roekeloos en hij moest moeite doen de aandrang te bedwingen om naar voren te stormen en zich op haar te werpen. Hij had het gevoel dat de ondergrond hier gevaarlijk was, toch had behoedzaamheid minder aantrekkingskracht op hem dan het vooruitzicht van seksuele ontlading.

Op de een of andere manier wist hij dat het gevaarlijk was van de balken af te gaan naar die holle ruimtes, hoewel hij niet wist waarom. Om op die veilige plaatsen te blijven was gemakkelijker voor hem dan voor de prooi, omdat hij ondanks zijn afmeting leniger was dan zij. Bovendien kon hij zien waar hij liep en zij niet.

Elke keer dat ze achteromkeek, kneep hij zijn ogen half samen zodat ze niet zou weten waar hij zat door zijn lichtgevende ogen. Als ze even stil bleef staan om te luisteren, kon ze hem zeker horen komen, maar haar onvermogen een visuele duiding te krijgen had haar duidelijk doodsbang gemaakt.

De geur van haar directe angst was net zo sterk als die van haar vrouwelijkheid, hoewel zuur. De eerste geur deed zijn bloeddorst toenemen, zoals de tweede zijn seksuele begeerte opwekte. Hij verlangde ernaar haar bloed tegen zijn lippen te voelen spuiten, het op zijn tong te proeven en zijn mond in haar opengereten buik te drukken, op zoek naar het rijke en bevredigende vlees van haar lever.

Hij was zes meter achter haar.

Vier.

Drie.

Ben liet Whit rechtop zitten tegen een steunmuurtje van een meter twintig hoog dat om een verwarde verzameling onkruid stond waar eens een bloemenperk was geweest. Boven hen knarste en kraakte het uithangbord van het motel in de wind.

‘Maak je om mij geen zorgen,’ zei Whit terwijl hij hem wegduwde.

‘Je gezicht...’

‘Help haar. Help Rachael.’

‘Je bloedt.’

‘Ik overleef het wel. Ik overleef het wel. Maar het zit achter Rachael aan,’ zei Whit, met die verontrustend bekende toon van pure verschrikking en wanhoop die Ben sinds Vietnam bij niemand meer had gehoord. ‘Het heeft mij achtergelaten en ging achter haar aan.’

‘Het?’

‘Heb je een wapen? Goed. Een Magnum. Goed.’

‘Het?’ herhaalde Ben.

Ineens werd het gejammer van de wind luider en stortte de regen neer alsof boven hen een dam was doorgebroken, en Whit moest zijn stem verheffen om boven het noodweer uit te klinken. ‘Leben. Het is Leben, maar hij is veranderd. Lieve heer, wat is hij veranderd. Niet echt Leben meer. Genetische chaos, noemt ze het. Retrograde evolutie, devolutie, zegt ze. Volledige mutatie. Haast je, Ben! De woning van de bedrijfsleider!’

Omdat het hem niet lukte te begrijpen waar Whit het over had, maar hij het gevoel had dat Rachael zelfs nog ernstiger in gevaar verkeerde dan hij had gevreesd, liet Ben zijn oude vriend rechtop zittend tegen het steunmuurtje achter en rende naar de ingang van het kantoor van het motel.

Blind, half doof door het donderende neerkomen van de regen op het dak, kroop Rachael zo snel ze durfde door de mijndonkere zolder. Hoewel ze bang was dat ze te langzaam ging om aan het beest te ontsnappen, kwam ze sneller aan het eind van de lange ruimte dan ze had verwacht en stootte ze tegen de buitenmuur aan het eind van de eerste vleugel van het motel.

Krankzinnig genoeg had ze er niet aan gedacht wat ze zou doen als ze het eind bereikte. Haar geest was zo gespannen gericht geweest op de noodzaak om buiten het bereik van het Eric-wezen te blijven dat ze door was blijven gaan alsof de zolder voor eeuwig doorliep.

Ze liet een wanhopig gejammer horen toen ze ontdekte dat ze in een hoek zat. Ze schuifelde naar rechts, en hoopte dat de zolder een hoek maakte en verder liep over de middelste vleugel van het U-vormige gebouw. Misschien deed hij het ook wel, maar ze kwam bij een afscheiding van betonblokken tussen de twee vleugels, waarschijnlijk een brandmuur. Terwijl ze als een waanzinnige in de duisternis rondtastte, voelde ze het koele, ruwe oppervlak van de blokken en de metselgroeven en ze wist dat er geen doorgang in die barrière zou zijn.

Achter haar uitte het Eric-wezen een woordloze kreet van triomf en obscene honger die door het gordijn van de regengeluiden heen drong en op slechts enkele centimeters van haar oor leek op te klinken.

Ze snakte naar adem en trok met een ruk haar hoofd om, geschokt door de nabijheid van de demonische stem. Ze had gedacht dat ze een minuut zou hebben om plannen te maken, minstens een halve minuut. Maar voor het eerst sinds het beest de zolder in absolute duisternis had gehuld door het luik te sluiten, zag Rachael zijn moordzuchtige ogen. De stralende bleekgroene bol was aan het veranderen waardoor hij ongetwijfeld meer op het oranje slangenoog zou gaan lijken. Ze was zo dichtbij dat ze de onuitgesproken haat in die onwerkelijke blik kon zien. Het... het was geen twee meter van haar vandaan.

Zijn adem stonk.

Ze wist dat het haar op de een of andere manier duidelijk kon zien.

En het stak zijn hand naar haar uit in de duisternis.

Ze voelde zijn groteske hand op haar af komen.

Ze drukte zich met haar rug tegen de betonblokken.

Denk na, denk na.

In de hoek gedreven kon ze eigenlijk alleen nog maar juist die gevaren omarmen die ze tot dusver had geprobeerd te vermijden: in plaats van zich als laatste redmiddel aan de balken vast te houden, wierp ze zichzelf opzij in de geïsoleerde holte tussen twee steunbalken en de oude gipsplaat kraakte en stortte onder haar in. Ze viel recht uit de zolder, dwars door het plafond van een van de motelkamers heen, terwijl ze bad dat ze niet op de rand van een dressoir of stoel zou vallen, en niet haar rug zou breken, bad dat ze niet een gemakkelijke prooi zou worden...

en ze viel precies midden op een bed met een kapotte springveer en een matras dat een broedbodem was geworden van schimmel en paddenstoelen. Die koude en slijmerige groeisels barstten onder haar open en spogen sporen uit, spoten kleverige vloeistoffen rond en verspreidden een verderfelijke stank die bijna leek op die van rotte eieren, hoewel ze het diep inademde zonder te klagen omdat ze leefde en niet gekwetst was.

Boven haar begon het Eric-wezen aan een minder drastische afdaling door het plafond dan zij had gedaan, hield zich vast aan de plafondbalken en schopte nog wat gipsplaat weg om een bredere doorgang voor zichzelf te maken.

Ze rolde van het bed af en liep struikelend door de donkere motelkamer, op zoek naar de deur.

In de woning van de bedrijfsleider vond Ben de versplinterde slaapkamerdeur, maar de slaapkamer zelf was verlaten, net als de woonkamer en de keuken. Hij keek ook in de garage, maar Rachael noch Eric was daar. Niets vinden was beter dan een heleboel bloed vinden of haar verminkte lichaam, maar niet veel beter.

Met Whitneys dringende waarschuwingen nog weergalmend in zijn geest, liep Ben snel door de woning terug naar het kantoor van het motel en vervolgens naar buiten naar de binnenplaats. Uit zijn ooghoeken zag hij beweging aan het eind van de eerste vleugel.

Rachael. Zelfs in de duisternis kon alleen zij het maar zijn.

Ze kwam uit een van de motelkamers rennen, en enorm opgelucht riep Ben haar. Ze keek op, rende vervolgens naar hem toe over het looppad met de luifel eroverheen. Eerst dacht hij dat haar houding er een was van gewone opwinding of misschien wel vreugde dat ze hem zag, maar bijna direct besefte hij dat ze werd voortgedreven door schrik.

‘Benny, rennen!’ schreeuwde ze toen ze naderbij kwam. ‘Vlucht, in ’s hemelsnaam, vlucht!’

Natuurlijk kon hij niet vluchten omdat hij Whit niet achter kon laten die daar tegen de muur van de door onkruid overwoekerde plantenbak zat, en hij kon niet tegelijkertijd Whit dragen en rennen, dus hij hield stand. Maar toen hij het wezen zag dat achter haar uit die motelkamer kwam, wilde hij wel vluchten, daar bestond geen twijfel over; alle moed zonk hem ogenblikkelijk in de schoenen, ook al liet de duisternis hem slechts een fractie van de nachtmerrie zien die haar achternazat.

Genetische chaos, had Whit gezegd. Devolutie. Een paar momenten geleden hadden die woorden voor Ben niets betekend. Nu, bij zijn eerste blik op het wezen dat Eric Leben was geworden, begreep hij alles wat hij voorlopig moest begrijpen. Leben was zowel dr. Frankenstein als het monster van Frankenstein, zowel de experimenteerder als het ongelukkige object van het experiment, een genie en een verdoemde ziel.

Rachael bereikte Ben, greep hem bij de arm en zei: ‘Kom mee, kom mee, snel.’

‘Ik kan Whit niet achterlaten,’ zei hij. ‘Ga opzij. Ik wil goed op hem kunnen richten.’

‘Nee. Dat helpt niet, helpt niet. Jezus. Ik heb tien keer op hem geschoten en het kwam weer overeind.’

‘Dit is een veel zwaarder wapen dan dat van jou,’ zei hij nadrukkelijk.

Het afschuwelijke, monsterlijke wezen rende op hen af – galoppeerde bijna met lange, gracieuze passen – over het overkapte looppad, niet in een onhandig geschuifel dat Ben had verwacht toen hij het net in het oog kreeg, maar met een onthutsende en ontmoedigende snelheid. Zelfs in het zwakke grijze licht leken delen van zijn lichaam te schitteren als een wapenrusting van glanzend zwart lava, sterk gelijkend op de schilden van sommige insecten, terwijl op andere plaatsen een fonkelende zilveren glans van schubben lag.

Ben kreeg nauwelijks de tijd om zijn benen te spreiden in de schuttershouding, de Combat Magnum in beide handen omhoog te brengen en een schot af te drukken. De revolver bulderde en vuur schoot uit de loop.

Vijf meter verderop schokte het wezen door de inslag van de kogel, struikelde, maar ging niet neer. Verrek, het bleef niet eens staan; het kwam met minder snelheid naar voren, maar nog altijd te snel.

Hij drukte een tweede schot af, een derde.

Het beest brulde – een geluid zoals Ben nog nooit had gehoord en zoals hij ook nooit meer wilde horen – en werd ten slotte tot staan gebracht. Het viel tegen een van de stalen palen die de aluminium overkapping steunden en hield zich aan die steun vast.

Ben schoot weer en raakte het deze keer in de keel.

De inslag van de .357 Magnum maakte het los van de paal en joeg het wankelend naar achteren.

Het vijfde schot bracht het ten slotte neer, hoewel alleen maar op zijn knieën. Het bracht een hand ter grootte van een schep naar zijn keel en zijn andere arm boog op een onmogelijke manier tot het de andere hand bij de achterkant van zijn nek had gebracht.

‘Nog een keer, nog een keer,’ spoorde Rachael aan.

Hij pompte het zesde en laatste schot in het knielende wezen en het viel achterover op het beton, draaide op zijn zij, bleef stil en bewegingloos liggen.

De Combat Magnum had een geluid dat slechts een fractie onderdeed voor dat van een kanon. In de relatieve stilte die volgde op het wegstervende geluid van het laatste schot, klonk de roffelende regen nauwelijks harder dan een fluistering.

‘Heb je nog meer kogels?’ vroeg Rachael dwingend, nog steeds in een staat van acute verschrikking.

‘Het is goed zo,’ zei Ben trillend. ‘Het is dood, het is dood.’

‘Heb je nog meer kogels, laad hem dan,’ schreeuwde ze.

Hij was niet geschokt door haar toon of door de paniek in haar stem, maar hij was wel geschokt toen hij besefte dat ze niet echt hysterisch was – bang, ja, verrekte bang, maar niet buiten zinnen. Ze wist waar ze het over had; ze was doodsbang, maar niet irrationeel, en ze geloofde dat hij snel moest herladen.

Vanmorgen – een eeuwigheid geleden – op weg naar Erics huis boven Lake Arrowhead had Ben een paar extra patronen in zijn zakken gestopt, samen met een paar extra patronen voor het jachtgeweer. Hij had de munitie voor het jachtgeweer uit zijn zak gehaald toen hij het kaliber 12 in de Merkur langs de I-15 achterliet. Toen hij zijn zakken nakeek, vond hij slechts twee revolverpatronen terwijl hij er minstens zes had verwacht en hij bedacht dat de andere er samen met de geweerkogels uitgevallen moesten zijn toen hij die achterliet.

Maar het gaf niet, alles was in orde, niets te vrezen: het wezen op het looppad had niet bewogen en zou niet bewegen.

‘Snel,’ drong Rachael aan.

Zijn handen trilden. Hij brak de cilinder uit de revolver en schoof een kogel in een kamer.

‘Benny!’ zei ze waarschuwend.

Hij keek op en zag het beest bewegen. Het had zijn enorme handen onder zich gekregen en probeerde zich van het beton omhoog te drukken.

‘Godsamme,’ zei hij. Hij werkte de tweede patroon in het wapen, klapte de cilinder weer op zijn plaats.

Ongelooflijk, het beest was alweer op zijn knieën en greep naar een andere steunpaal.

Ben richtte nauwgezet en haalde de trekker over. De Combat Magnum dreunde weer.

Het wezen schokte toen de kogel zich in hem boorde, maar het bleef vasthouden aan de paal terwijl het een onmenselijk gekrijs liet horen. Het richtte lichtgevende ogen op Ben en erin meende hij een uitdaging en een onverwoestbare haat te zien.

Bens handen trilden zo hevig dat hij bang was dat hij met het volgende – en laatste – schot zou missen. Hij had niet meer zo hevig getrild sinds zijn eerste oorlogsmissie in Vietnam.

Het klauwde naar houvast aan de paal en hees zich overeind.

Zijn vertrouwen ging aan flarden, maar Ben was niet bereid toe te geven dat een wapen met zo’n vernietigingskracht als de .357 Magnum onvoldoende zou zijn, en hij schoot de laatste kogel af.

Weer ging het beest neer, maar deze keer bleef het zelfs geen paar seconden roerloos. Het kronkelde en krijste en schopte van pijn, terwijl de schildharde delen van zijn lichaam klikkend over het beton schraapten.

Ben zou graag geloofd hebben dat het zijn doodsstuipen waren, maar inmiddels wist hij dat het door geen enkel gewoon wapen neergehaald zou worden; misschien een uzi op volautomatisch vuur, of een volautomatisch AK-91 aanvalsgeweer, of een equivalent ervan, maar geen gewoon handwapen.

Rachael trok aan hem, wilde dat hij vluchtte voordat het beest weer overeind was, maar het probleem van Whit Gavis bleef. Ben kon zichzelf en Rachael in veiligheid brengen door ervandoor te gaan, maar om Whit te redden, moest hij blijven en vechten en blijven vechten tot hij of de gemuteerde Leben dood was.

Misschien omdat hij het gevoel had dat hij weer midden in een oorlog zat, dacht hij aan Vietnam en aan het uitzonderlijk gruwelijke wapen dat een speciaal en berucht onderdeel van het wrede conflict had uitgemaakt: napalm. Napalm was geleibenzine en voor het grootste deel doodde het alles wat het raakte, vrat helemaal door het vlees heen tot op het bot, sneed helemaal door het bot heen tot op het merg. In Vietnam was het spul gevreesd omdat het, als het eenmaal was gedropt, onvermijdelijk tot de dood leidde. Als hij voldoende tijd zou hebben, dan bezat hij de kennis om een werkzame eigen versie van napalm te maken; hij had natuurlijk de tijd niet, maar hij besefte dat hij de benzine in de gewone vorm wel te pakken zou kunnen krijgen. Hoewel de geleivorm beter was, was het gewone spul goed genoeg.

Toen de mutant ophield met krijsen en kronkelen, toen hij zich weer op zijn knieën begon te werken, greep Ben Rachael bij de schouder en zei: ‘De Mercedes... waar is die?’

‘In de garage.’

Hij wierp een blik op de straat en zag dat Whit zo verstandig was geweest zich om de hoek van de steunmuur te slepen, waar hij voor het motel verborgen was. De wijsheid van Vietnam: help je makkers zo veel je kunt. Zorg dan dat je als de sodemieter in veiligheid komt. Ingewijden in die oorlog vergaten de lessen die ze er geleerd hadden nooit. Zolang Leben geloofde dat Ben en Rachael op het terrein van het motel waren zou hij waarschijnlijk niet naar Tropicana gaan en per ongeluk de hulpeloze man vinden die zich achter een muurtje had verscholen. De eerste paar minuten was Whit in ieder geval redelijk veilig waar hij zat.

Terwijl hij de nutteloos geworden revolver weggooide, greep Ben Rachaels hand en zei: ‘Kom mee.’

Ze renden om de zijkant van het kantoor heen naar de garage aan de achterkant van het motel waar de jagende wind steeds weer de open deur tegen de muur sloeg.

36

De vele vormen van vuur

Ineengezakt tegen de steunmuur met zijn gezicht naar Tropicana had Whitney Gavis het gevoel dat de regen hem aan het wegspoelen was: hij was een man van modder en de regen loste hem op. Met het moment werd hij zwakker, te zwak om een hand omhoog te brengen en het bloeden van zijn wang en slaap te controleren, te zwak om te schreeuwen naar de ontmoedigend weinige auto’s die voorbij stoven over de brede boulevard. Hij lag op een beschaduwde plek, op tien meter van de weg waar de koplampen niet over hem heen vielen en hij veronderstelde dat geen van de bestuurders hem zag.

Hij had Ben de Combat Magnum leeg zien schieten op de gemuteerde gedaante van Leben en hij had de mutant weer op zien staan. Aangezien hij niets kon doen om te helpen, had hij zich erop geconcentreerd zichzelf om de hoek van de een meter twintig hoge muur van het bloembed heen te trekken zodat hij zichtbaar werd voor degenen die over de boulevard langskwamen, in de hoop dat iemand hem zou zien en zou stoppen. Hij durfde zelfs te hopen op een passerende patrouillewagen met een stel goed bewapende agenten, maar alleen maar hopen op hulp zou niet voldoende zijn.

Achter zich hoorde hij Ben nog twee schoten afvuren, hoorde hem en Rachael koortsachtig praten, hoorde daarna rennende voetstappen. Hij wist dat Ben hem nooit achter zou laten, dus hij nam aan dat ze iets anders hadden bedacht waarmee ze Leben misschien konden tegenhouden. Het probleem was dat hij, zo zwak als hij zich voelde, niet wist of hij het allemaal wel zou halen om erachter te komen welke nieuwe strategie zij hadden uitgedacht.

Hij zag een andere auto naar het westen komen over Tropicana. Hij probeerde te roepen, maar het lukte hem niet; hij probeerde een arm omhoog te brengen van zijn schoot zodat hij kon wuiven om aandacht te trekken, maar de arm scheen aan zijn dij gespijkerd.

Toen merkte hij dat de auto veel langzamer reed dan het eerdere verkeer en hij kwam half over de weg en half door de berm naderbij. Hoe dichter hij naderde, hoe langzamer hij reed.

Luchttroepen, dacht hij, en die gedachte kwelde hem een tijdje, want dit was Vietnam niet, verdomme, dit was Las Vegas, en ze hadden geen luchttroepen in Las Vegas. Bovendien was dit een auto, geen vliegtuig.

Hij schudde zijn hoofd om het helder te krijgen en toen hij weer keek was de auto nog dichterbij gekomen.

Ze rijden naar het motel toe, dacht Whit, en hij zou opgewonden zijn geweest als hij niet ineens geen energie meer had gehad om opgewonden te zijn. En de toch al diepe zwarte nacht scheen nog zwarter te worden.

Zodra Ben en Rachael in de garage waren, hadden ze de buitendeur gesloten en op slot gedaan. Ze had de sleutels niet bij zich en er zat geen drukknopje aan deze kant van de keukendeur, dus ze moesten die openlaten en gewoon maar hopen dat Leben vanuit een andere richting op hen af kwam.

‘Bovendien houdt geen enkele deur hem tegen,’ zei Rachael. ‘Dat komt wel binnen als het weet dat we hier zijn.’

Ben had zich tuinslangen herinnerd in de hopen rotzooi die de vroegere eigenaars achter hadden gelaten. ‘Voorraden, gereedschap, materialen en talloze andere nuttige zaken,’ hadden ze de troep genoemd toen ze probeerden de prijs op te krikken. Hij vond een verroeste heggenschaar, en was van plan die te gebruiken om een stuk tuinslang af te knippen dat ze misschien als hevel konden gebruiken, maar zag toen een stukje dunne buigzame rubberen slang aan een haak aan de muur hangen dat nog beter geschikt was.

Hij greep de slang van de haak en stak haastig een eind in de benzinetank van de Mercedes. Hij zoog aan de andere kant en wist ternauwernood te vermijden dat zijn mond vol benzine kwam.

Rachael was bezig geweest door de troep naar een houder te zoeken zonder gat in de bodem. Ze schoof een gegalvaniseerde emmer onder de hevel, een paar tellen voor de benzine begon te stromen.

‘Ik heb nooit geweten dat benzinedampen zo zoet roken,’ zei hij terwijl hij de goudkleurige vloeistof in de emmer zag stromen.

‘Zelfs dit houdt het misschien niet tegen,’ zei ze bezorgd.

‘Als we het ermee doorweken, zal de schade door het vuur veel aanzienlijker zijn dan...’

‘Heb je lucifers?’ onderbrak Rachael hem.

Hij knipperde met zijn ogen. ‘Nee.’

‘Ik ook niet.’

‘Verdomme.’

Terwijl ze rondkeek door de rommelige garage zei ze: ‘Zou er hier ergens wat liggen?’

Voor hij antwoord kon geven begon de knop aan de garagedeur woest te ratelen. Duidelijk had het Eric-ding hen om het motel zien lopen en was hun spoor op de geur gevolgd – alleen God wist wat zijn mogelijkheden waren en in dit geval tastte zelfs God misschien wel in het duister – en was nu gearriveerd.

‘De keuken,’ zei Ben dringend. ‘Ze hebben niet de moeite genomen iets mee te nemen of de laden leeg te halen. Misschien vind je daar lucifers.’

Rachael rende naar het eind van de garage en verdween in de woning.

Het beest wierp zichzelf tegen de buitendeur die geen holle constructie had zoals de deur van de slaapkamer waar hij eerder gemakkelijk doorheen was gedenderd. Deze solidere barrière zou het niet direct begeven, maar hij trilde en kletterde in de slecht passende deurpost. De mutant raakte hem weer en de deur liet een splinterend geluid van droog hout horen, maar bleef het houden en toen werd hij voor een derde keer geraakt.

Een halve minuut, dacht Ben terwijl hij heen en weer keek van de deur naar de benzine die in de emmer werd opgevangen. Alsjeblieft, God, laat hem nog een halve minuut houden.

Het beest raakte de deur weer.

Whit Gavis wist niet wie de twee mannen waren. Ze hadden hun auto aan de boulevard stilgezet en waren naar hem toe gerend. De grote man nam zijn pols en de kleinere man – hij zag er Mexicaans uit – gebruikte een van die losse lampjes uit het handschoenenvakje en bestudeerde de sneden in Whitneys gezicht en slaap. Hun donkere pakken waren snel donkerder geworden toen de regen hen doorweekte.

Ze hadden een paar van die federale agenten kunnen zijn die achter Ben en Rachael aan zaten, maar op dit moment kon het Whitney niet schelen of het officieren uit het persoonlijke leger van de duivel waren: zeker niemand kon een groter gevaar vormen dan het dodelijke wezen dat op het terrein van het motel rondwaarde. Tegen die vijand hoorden alle mensen verenigd te zijn in een gemeenschappelijke zaak. Zelfs federale agenten, zelfs mannen van de DSA zouden welkome bondgenoten in deze strijd zijn. Ze zouden het idee op moeten geven het Wildcard Project geheim te houden; ze zouden moeten inzien dat op geen enkele manier deze bijzondere tak van onderzoek naar levensverlenging op veilige wijze voortgezet kon worden; en ze zouden ermee moeten ophouden te proberen Ben en Rachael het zwijgen op te leggen, zouden helpen dat wezen tegen te houden dat Leben was geworden, ja, dat zouden ze zeker doen, dus Whitney vertelde hun wat er gaande was, spoorde hen aan Ben en Rachael te helpen, waarschuwde hen voor de aard van het gevaar dat ze tegenover zich kregen...

‘Wat zegt hij?’ vroeg de grote.

‘Ik begrijp het niet precies,’ zei de kleine, goed geklede Mexicaans uitziende man. Hij was klaar met het onderzoeken van de sneden en had Whitneys portefeuille uit zijn broek gevist.

De grote man bevoelde voorzichtig Whitneys linkerbeen. ‘Dit is geen verse wond. Hij is zijn been lang geleden kwijtgeraakt. Op hetzelfde moment dat hij zijn arm verloor, denk ik.’

Whitney besefte dat zijn stem niet luider klonk dan een fluistering en dat die voornamelijk verloren ging in het tikken, spatten en gorgelen van de regen. Hij probeerde het weer.

‘Volgens mij is hij aan het ijlen,’ zei de grote man.

Ik ben niet aan het ijlen, verdomme, ik ben alleen maar te zwak, probeerde Whitney te zeggen. Maar deze keer kwamen er helemaal geen woorden meer uit hem, wat hem bang maakte.

‘Hij is Gavis,’ zei de kleinere man terwijl hij het rijbewijs in Whitneys portefeuille bestudeerde. ‘De vriend van Shadway. De man over wie Teddy Bertlesman ons heeft verteld.’

‘Hij is er slecht aan toe, Julio.’

‘Je zult hem in de auto naar een ziekenhuis moeten brengen.’

‘Ik?’ zei de grotere man. ‘Waarom jij niet?’

‘Ik blijf hier.’

‘Je kunt er niet alleen op af,’ zei de grote man, zijn gezicht vertrokken in lijnen van zorg en ontsierd door de regen.

‘Reese, er komen daar geen moeilijkheden,’ zei de kleine man. ‘Het zijn alleen maar Shadway en Mrs. Leben. Die vormen voor mij geen gevaar.’

‘Gelul,’ zei de grote man. ‘Julio, er is nog iets. Shadway noch Mrs. Leben heeft dit met Gavis gedaan.’

‘Leben!’ lukte het Whitney de naam naar buiten te persen, hard genoeg om boven het geluid van de regen uit gehoord te worden.

De twee mannen keken hem verwonderd aan.

‘Leben,’ lukte het hem weer te zeggen.

‘Eric Leben?’ vroeg Julio.

‘Ja,’ zei Whitney hijgend. ‘Genetische... chaos... chaos, mutatie... wapens... wapens...’

‘Wat is er met wapens?’ vroeg de grootste – Reese – man.

‘Houden... hem... niet... tegen,’ besloot Whitney uitgeput.

‘Breng hem naar de auto, Reese,’ zei Julio. ‘Als hij niet binnen tien of vijftien minuten in het ziekenhuis is, haalt hij het niet meer.’

‘Wat bedoelt hij ermee dat wapens Leben niet tegen zullen houden?’ vroeg Reese.

‘Hij ijlt,’ zei Julio. ‘Schiet op!’

Fronsend pakte Reese Whitney op, net zo gemakkelijk als een vader een klein kind op zou tillen.

Degene die Julio heette haastte zich vooruit, plassend door poelen smerig water, en maakte het achterportier van hun wagen open.

Reese legde Whitney voorzichtig op de bank, wendde zich toen tot Julio. ‘Dit bevalt me niet.’

‘Ga gewoon,’ zei Julio.

‘Ik heb gezworen dat ik je nooit in de steek zou laten, dat ik er altijd zou zijn als je me nodig had, hoe je me ook nodig had, ongeacht wat.’

‘Op dit moment,’ zei Julio scherp, ‘heb ik je nodig om deze man naar een ziekenhuis te brengen.’ Hij sloeg het achterportier dicht.

Even later deed Reese het voorportier open en stapte achter het stuur. Tegen Julio zei hij: ‘Ik ben zo snel mogelijk terug.’

Op de achterbank zei Whitney: ‘Chaos... chaos... chaos... chaos.’ Hij probeerde een heleboel andere dingen te zeggen, een meer gerichte waarschuwing te uiten, maar slechts dat ene woord wilde naar buiten komen.

De auto begon te rijden.

Peake was naar de kant gegaan op Tropicana Boulevard en had de koplampen gedoofd toen Hagerstrom en Verdad freewheelend tot stilstand waren gekomen in de berm op zo’n vierhonderd meter voor hen.

Terwijl hij zich naar voren boog en zijn ogen iets samenkneep om door de besmeurde voorruit voorbij de monotoon zwiepende ruitenwissers te kijken, veegde Sharp twee keer een koppige vlek condens van het glas en zei ten slotte: ‘Lijkt wel... alsof ze iemand hebben gevonden die voor dat gebouw ligt. Wat is dat voor een bedrijf?’

‘Het lijkt of het niet meer in gebruik is, een gesloten motel,’ zei Peake. ‘Kan dat oude bord hiervandaan niet goed lezen. Golden... nog wat.’

‘Wat doen ze hier?’ vroeg Sharp zich af.

Wat doe ik hier? vroeg Peake zich zwijgend af.

‘Zou dit het kunnen zijn waar Shadway en dat wijf van Leben zich schuilhouden?’ vroeg Sharp zich af.

Lieve heer, ik hoop het niet, dacht Peake. Ik hoop dat we hen nooit vinden. Ik hoop dat ze op Tahiti op een strand liggen.

‘Wie die schooiers ook hebben gevonden,’ zei Sharp, ‘ze leggen hem nu in hun auto.’

Peake had alle hoop opgegeven een legende te worden. Hij had ook alle hoop opgegeven om een van de favoriete agenten van Anson Sharp te worden. Hij wilde alleen nog maar levend deze nacht doorkomen, zo veel mogelijk moorden zien tegen te houden en zien te voorkomen dat hij zichzelf vernederde.

De toegetakelde deur in de zijkant van de garage kraakte weer, deze keer van boven tot onder, de deurlijst versplinterde ook en een scharnier schoot los, en uiteindelijk explodeerde het slot en alles barstte naar binnen; en daar was Leben, het beest, dat erdoorheen kwam als iets dat was losgebroken uit een nachtmerrie en de echte wereld was binnengekomen.

Ben greep de emmer – die meer dan halfvol was – en ging op weg naar de keukendeur, terwijl hij probeerde zo snel mogelijk te lopen zonder iets van de kostbare benzine te morsen.

Het wezen zag hem en liet een gil van zo’n intense haat en woede los dat het geluid tot diep in Bens botten leek door te dringen en daar te weergalmen. Het schopte een stofzuiger opzij en klauterde over de stapels afval – inclusief een paar omgevallen metalen schappen – met een snelle gratie alsof het een enorme spin was.

Toen hij de keuken binnenging hoorde Ben het wezen dicht achter zich. Hij durfde niet om te kijken.

De helft van de kastdeuren en laden was open en net toen Ben binnenkwam, trok Rachael een volgende la open. Ze riep – ‘daar!’ – en greep een doosje lucifers.

‘Rennen!’ riep Ben. ‘Naar buiten!’

Ze moesten absoluut meer afstand tussen hen en het beest zien te krijgen, tijd en ruimte zien te winnen om de truc uit te halen die ze in gedachten hadden.

Hij volgde haar de keuken uit naar de woonkamer en iets van de benzine klotste over de rand van de emmer, plaste op het tapijt en zijn schoenen.

Achter hen daverde de mutant door de keuken, terwijl hij kastdeuren dichtsloeg, de kleine keukentafel en stoelen opzij gooide ook al stond dat meubilair hem niet in de weg, grommend en krijsend, blijkbaar in de greep van een vernietigende razernij.

Ben had het gevoel alsof ze in slow motion liepen, en door lucht worstelden die zo dik als stroop was. De woonkamer leek zo lang als een voetbalveld. Daarna, toen hij eindelijk het eind van de kamer bereikte, werd hij plotseling bang dat de deur van het kantoor van het motel op slot zou zitten, dat ze daar niet verder zouden kunnen, en niet de tijd en ruimte zouden krijgen om het beest in brand te steken, in ieder geval niet zonder het risico te lopen zichzelf ook in brand te steken. Toen gooide Rachael de deur open en Ben schreeuwde het bijna uit van opluchting. Ze renden het kantoor van het motel in, gingen door het klapdeurtje aan het eind van de receptiebalie, liepen door de kleine publieksruimte, door de buitenste glazen deur, de nacht onder de luifel in – en botsten bijna tegen rechercheur Verdad aan die ze maandagavond voor het laatst hadden gezien in het mortuarium van Santa Ana.

‘Wel godallemachtig,’ zei Verdad toen het beest brulde in het kantoor van het motel achter hen.

Ben zag dat de door de regen doorweekte politieman een revolver in zijn hand had. Hij zei: ‘Achteruit en schiet als het door die deur komt. Je kunt het niet doden, maar misschien kun je het vertragen.’

Het wilde de vrouwelijke prooi, het wilde bloed, het zat vol kille woede, het brandde van een hete begeerte en het zou niet tegen te houden zijn, niet door wapens of deuren, niet door wat dan ook, niet voordat hij de vrouw had genomen, zijn pijnlijke lid in haar begraven had en niet voordat hij hen allebei had gedood en van hen had gegeten. Het wilde hun zachte zoete ogen uitkauwen, zijn snuit in hun verscheurde en spuitende kelen begraven, het wilde de bloederige kloppende spier van hun hart eten, wilde graven door hun uiteengescheurde lichamen op zoek naar hun volle levers en nieren. Het voelde die overweldigende honger weer in zich groeien, omdat het wisselvuur binnenin meer brandstof nodig had, nu nog maar een milde honger die straks erger zou worden, zoals eerder, een allesoverheersende honger die zich niet liet ontkennen. Het moest vlees hebben en het duwde door de glazen deur, ging naar buiten, de nachtwind en de voortjagende regen in en daar was nog een man, een kleinere man, en vuur flitste op van iets in de hand van de kleinere man. Een korte, scherpe pijn stak in zijn borst en vuur flitste weer en weer pijn, dus het brulde een woeste uitdaging naar zijn zielige aanvaller...

Nog deze ochtend, toen hij in de bibliotheek was om wat gegevens te verzamelen voor het onofficiële onderzoek dat hij van plan was samen met Reese te doen, had Julio een aantal artikelen uit tijdschriften en dagbladen gelezen die Eric Leben had geschreven over genetische manipulatie en over het vooruitzicht van het succes van levensverlenging door genetische manipulatie. Daarna had hij gesproken met dr. Easton Solberg op de UCI, had sinds die tijd veel nagedacht en had net het onsamenhangende gebazel van Whitney Gavis gehoord over genetische chaos en mutatie. Hij was geen domme man, dus toen hij het wezen uit de nachtmerrie zag dat Shadway en mrs. Leben uit het kantoor van het motel achtervolgde, stelde hij snel vast dat er iets vreselijk verkeerd was gegaan met het experiment van Eric Leben en dat deze monstruositeit in wezen de wetenschapper zelf was.

Toen Julio zonder aarzelen het vuur opende op het wezen, haastten Mrs. Leben en Shadway – die, getuige de geur ervan, een emmer vol benzine bij zich had – zich onder de dekking van de luifel naar de binnenplaats waar het regende. De eerste twee kogels stoorden de mutant niet, hoewel hij een ogenblik bleef staan alsof hij verward was door het plotselinge en onverwachte verschijnen van Julio. Tot zijn verbazing zag Julio dat het misschien niet met de revolver neer te krijgen was.

Het wierp zich sissend naar voren, en zwaaide met een gelede arm naar hem alsof het zijn hoofd van zijn schouders wilde slaan.

Julio dook net op tijd onder de slag weg, voelde de arm door zijn haar vegen en vuurde omhoog in de borst van het beest dat vol stekels en vreemde gevormde weefselklompen zat. Als het hem omhelsde, zou hij op die borststekels van het beest vastgepind worden en dat besef bracht zijn vinger op de trekker weer in beweging en daarna weer.

Die drie schoten deden uiteindelijk het wezen achteruitdeinzen tot het tegen de muur naast de kantoordeur dreunde. Het bleef een ogenblik staan en klauwde in de lucht.

Julio vuurde de zesde en laatste kogel uit de revolver af, raakte zijn doelwit weer, maar het bleef staan – gewond en misschien zelfs verdoofd, maar het bleef staan. Hij had altijd een paar extra patronen in zijn jaszak, hoewel hij nooit eerder in al zijn jaren van politiewerk extra kogels nodig had gehad en nu tastte hij ernaar.

Het wezen duwde zich van de motelmuur weg, klaarblijkelijk al hersteld van de zes kogels die het net had opgevangen. Het liet een schreeuw los die zo woest en woedend klonk dat Julio zich onmiddellijk omdraaide en naar de binnenplaats rende waar Shadway en Mrs. Leben aan de andere kant van het zwembad stonden.

Peake had gehoopt dat Sharp hem achter Hagerstrom en de onbekende man die de smeris op de achterbank van de huurauto had geladen aan zou sturen. Dan zou het schieten, als het gebeurde in het verlaten motel, geheel en al Sharps verantwoordelijkheid worden.

Maar Sharp zei: ‘Laat Hagerstrom gaan. Het lijkt me dat hij die man naar een dokter brengt. Bovendien is Verdad het echte brein van het team. Als Verdad hier blijft, dan gebeurt het allemaal hier; hier zullen we Shadway en de vrouw vinden.’

Toen inspecteur Verdad over de oprit van het motel naar het verlichte kantoor terugliep, zei Sharp tegen Peake daar naar de kant te gaan en voor het motel te parkeren. Op het moment dat ze weer stilhielden in de berm van de brede weg voor het vervallen bord – GOLDEN SAND INN – hoorden ze de eerste schoten.

O, jezus, dacht Peake ellendig.

Inspecteur Verdad stond aan een kant van Benny haastig zijn revolver te herladen.

Rachael stond aan de andere kant en beschermde het doosje lucifers tegen de onophoudelijke regen. Ze had er een lucifer uit gehaald en hield die en de doos in haar samengevouwen handen, terwijl ze in stilte de wind en het water vervloekte die zouden proberen de vlam te doven op het moment dat ze die aangestreken had.

Van de voorkant van de binnenplaats van het motel, van achteren verlicht door het ambergele licht dat door de kantoorramen naar buiten viel, kwam het Eric-wezen in die beangstigend snelle, vreemd gracieuze pas die totaal in tegenspraak leek met zijn afmeting en zijn logge, knoestige verschijning. Het stootte een schrille, op-en-neergaande kreet uit terwijl het op hen af kwam rennen. Het was duidelijk dat het geen angst kende.

Rachael was bang dat zijn roekeloze nadering gerechtvaardigd was omdat het vuur niet meer schade zou aanrichten dan de kogels.

Het was al halverwege het twaalf meter lange zwembad. Als het wezen het eind bereikte zou het alleen maar de bocht hoeven nemen en daarna nog maar vijf meter voordat het hen te pakken had.

De inspecteur was nog niet klaar met het herladen van zijn revolver, maar hij sloeg de cilinder terug, blijkbaar omdat hij besloot dat hij geen tijd had om de laatste twee kogels in de kamers te schuiven.

Het beest bereikte de hoek van het zwembad.

Benny greep de emmer met benzine met beide handen, een aan de rand en de ander aan de onderkant. Hij zwaaide hem tot naast zijn lichaam, bracht hem naar voren en wierp de inhoud over het gezicht en de borst van de mutant toen die de laatste vijf meter van de betonnen rand springend overbrugde.

Op een holletje volgde Peake Sharp langs het kantoor van het motel naar de binnenplaats en ze waren net op tijd om Shadway een emmer met iets te zien gooien in het gezicht van...

Van wat? Jezus, wat was dat voor wezen?

Het wezen gilde van woede en wankelde weg van Shadway. Het veegde over zijn monsterlijke gezicht – Peake zag ogen die oranje gloeiden als een paar hete kolen – en klauwde naar zijn borst, terwijl het probeerde te verwijderen wat Shadway eroverheen gegooid had.

‘Leben,’ zei Sharp. ‘Christus, dat moet Leben zijn.’

Jerry Peake begreep het onmiddellijk, hoewel hij het niet wilde begrijpen, niet wilde weten, want dit was een geheim dat gevaarlijk zou zijn als hij het wel wist, gevaarlijk niet alleen voor zijn fysieke welzijn maar juist voor zijn geestelijke gezondheid.

De benzine leek het tijdelijk verstikt en verblind te hebben, maar Rachael wist dat het net zo snel zou herstellen van deze aanval als het was hersteld van de schotwonden. Dus toen Benny de lege emmer liet vallen en uit de weg stapte, streek ze de lucifer aan en besefte toen pas dat ze een fakkel had moeten hebben, iets dat ze in brand had kunnen steken en dan naar het wezen toe had kunnen gooien. Nu had ze geen andere keuze dan dichterbij te stappen met de heel korte lucifer.

Het Eric-wezen was opgehouden met gillen en, tijdelijk overmand door de benzinegassen, boog het zich voorover, luidruchtig niesend en snakkend naar adem.

Ze deed slechts drie stappen ernaartoe voor de wind of de regen – of allebei – de lucifer doofde.

Met een vreemd, angstig gehuil dat ze niet kon inhouden, schoof ze het doosje open, haalde er een andere lucifer uit en streek die aan. Deze keer had ze nog niet eens een stap gedaan voordat de vlam uitging.

De demonische mutant leek gemakkelijker adem te halen en hij begon overeind te komen, en hief zijn monsterlijke hoofd weer op.

De regen, dacht Rachael wanhopig, de regen wast de benzine van zijn lijf.

Toen ze trillend een derde lucifer pakte, zei Benny: ‘Hier,’ en draaide de lege emmer rechtop op het beton aan haar voeten.

Ze begreep het. Ze schraapte de derde lucifer langs de strijkrand aan de zijkant van het doosje en kreeg hem niet aan.

Het wezen haalde ten slotte diep adem, nog een keer. Herstellend schreeuwde het naar hen.

Ze schraapte de lucifer weer langs het doosje en slaakte een kreet van opluchting toen het houtje knetterend vlam vatte. Op het moment dat de lucifer brandde, liet ze hem recht in de emmer vallen en de rest van de benzine brak in vlammen uit.

Inspecteur Verdad die had staan wachten tot hij zijn aandeel kon leveren, stapte snel naar voren en schopte de emmer naar het Eric-wezen.

De brandende emmer raakte een van de in spijkerbroek gehulde dijbenen van het beest waar iets van de benzine was neergekomen toen Benny het gooide. Het vuur sprong uit de emmer over op de broek en schoot langs de stekelige borst van het wezen omhoog, en omhulde snel het misvormde hoofd.

Het vuur hield het niet tegen.

Gillend van de pijn, als een zuil van vuur, kwam het ding toch sneller naar voren dan Rachael voor mogelijk had gehouden. In het oranjerode licht van het opschietende vuur zag ze zijn uitgestrekte handen en zag ze in zijn handpalmen die monden, en toen had het haar te pakken. De hel kon niet erger zijn dan die handen die op haar lichaam zaten; ze bestierf het bijna van angst. Het wezen greep haar bij een arm en bij de hals en ze voelde die openingen in zijn handen in haar vlees bijten, en ze voelde het vuur naar haar grijpen en ze zag de stekels op de enorme borst van de mutant waar ze zo snel en zo gemakkelijk op vastgenageld kon worden – een veelheid aan mogelijke doden – en nu tilde het haar op en ze wist dat ze zeker dood was, dat het afgelopen met haar was, maar Verdad verscheen en opende het vuur met zijn revolver, waarbij hij twee schoten afvuurde die het Eric-wezen in het hoofd troffen. Maar nog voor hij een derde schot kon afvuren, kwam Benny naar voren met een vliegende sprong, in een soort krankzinnige karateschop; hij hing in de lucht en dreunde beide voeten tegen de schouder van het monster. Rachael voelde dat het haar met een hand losliet, dus ze worstelde en schopte tegen de brandende borst, en ineens was ze helemaal vrij en tuimelde het wezen in het ondiepe gedeelte van het lege zwembad, en viel zij op de betonnen rand, vrij, vrij – alleen stonden haar schoenen in brand.

Ben gaf de schop en wierp zichzelf naar links, raakte het terras, rolde om en kwam onmiddellijk weer op zijn voeten overeind om het wezen in het ondiepe gedeelte van het lege zwembad te zien vallen. Hij zag ook dat Rachaels schoenen in brand stonden door de benzine en hij dook op haar af, wierp zich op haar en verstikte de vlammen.

Een ogenblik hield ze zich heftig aan hem vast en hij hield haar stevig tegen zich aan met een even grote behoefte aan geruststelling. Hij had nooit eerder iets gevoeld dat ook maar half zo goed was als het heftige bonken van haar hart dat via haar borst aan zijn borst werd doorgegeven.

‘Hoe is het met je?’

‘Goed genoeg,’ zei ze huiverend.

Hij omhelsde haar weer, inspecteerde haar vervolgens snel. Er zat een bloedende zuigplek op haar arm en een andere in haar hals waar de monden in de handen van de mutant zich aan haar hadden vastgehecht, maar geen van de wonden zag er ernstig uit.

In het zwembad gilde het wezen op een manier zoals het niet eerder had geschreeuwd en Ben wist zeker dat dit zijn doodskreten moesten zijn, hoewel hij er helemaal niet op had durven rekenen.

Samen, met zijn arm rond haar middel en haar arm om hem heen, liepen ze naar de rand van het zwembad waar inspecteur Verdad al stond.

Brandend alsof het was gemaakt uit de zuiverste kaarsenwas struikelde het beest langs de aflopende bodem van het zwembad, misschien in een poging om het verzamelde regenwater in het diepste gedeelte te bereiken. Maar de vallende regen doofde de vlammen in het geheel niet en Ben vermoedde dat de plas water beneden al evenmin veel zou doen. Het vuur was onverklaarbaar fel, alsof de benzine niet de enige brandstof was, alsof iets in de chemie van het lichaam van de mutant ook de vlammen voedde. Halverwege zakte het wezen op zijn knieën, klauwde naar de lucht en daarna naar het natte beton voor zich. Het ging verder naar beneden, kruipend, daarna kronkelend op zijn buik, en ten slotte terwijl het zich met een enorme krachtsinspanning voortsleepte naar de hoop op redding.

Het schaduwvuur brandde in het water, daar onder het verkoelende oppervlak, en hij werd ernaartoe getrokken, niet alleen maar om de vlammen te doven die zijn lichaam verteerden, maar ook om het wisselvuur in hem te doven. De ondraaglijke pijn van het verbrandingsproces had dat beetje menselijk bewustzijn dat nog in hem bestond opgewekt, had hem uit zijn tranceachtige staat gehaald waarin hij zich had teruggetrokken toen het woeste, oneigenlijke deel van hem de leiding had overgenomen.

Een ogenblik wist hij wie hij was, wat hij was geworden en wat er met hem gebeurde. Maar hij wist ook dat de kennis dun was, dat bewustzijn zou wegebben, dat het kleine resterende deel van zijn intellect en persoonlijkheid uiteindelijk volledig vernietigd zou zijn in het proces van groei en verandering en dat de enige hoop voor hem de dood was.

Dood.

Hij had er hard naar gestreefd de dood te omzeilen, had krankzinnige risico’s genomen om zichzelf het graf te besparen, maar nu verwelkomde hij Charon, de veerman naar het dodenrijk.

Levend verteerd door vuur sleepte hij zich naar beneden, naar beneden naar het schaduwvuur onder het water, het vreemde vuur dat brandde op de oever aan de overkant.

Hij hield op met huilen. Hij was voorbij pijn en verschrikking gereisd en had een enorme eenzame kalmte bereikt.

Hij wist dat de brandende benzine hem niet zou doden, niet dat alleen. Het wisselvuur in hem was erger dan het vuur buiten hem. Het wisselvuur laaide heel helder op, brandde in elke cel, woedde daar, en hij werd overweldigd door een pijnlijke honger die duizend keer veeleisender en folterender was dan alles wat hij ervoor had gekend. Hij verlangde wanhopig naar brandstof, naar koolhydraten en proteïnen en vitaminen en mineralen om zijn oncontroleerbare metabolisme te ondersteunen. Maar omdat hij niet in de conditie was om in een hinderlaag te gaan en te doden, kon hij zijn systeem niet van de brandstof voorzien die het nodig had. Daardoor begon zijn lichaam zichzelf te kannibaliseren; het wisselvuur werd niet minder, maar begon iets van zijn weefsel op te branden teneinde de enorme hoeveelheden energie te krijgen die het nodig had om die weefsels te transformeren die het niet verteerde als brandstof. Met de seconde nam zijn lichaamsgewicht snel af, niet omdat de benzine erop teerde, maar omdat hij op zichzelf teerde, zichzelf verslond van binnenuit. Hij voelde zijn hoofd van vorm veranderen, voelde zijn armen krimpen en een tweede stel armen uit zijn lagere ribbenkast groeien. Elke verandering verteerde meer van hem, toch werden de vuren van de mutatie niet minder.

Ten slotte kon hij zich niet dichter naar de schaduwvuren slepen die onder het water brandden. Hij bleef stil liggen, kotsend en schokkend.

Maar tot zijn verrassing zag hij het schaduwvuur uit het water voor zich opstijgen. Het bewoog naar hem toe tot het hem omgaf, tot zijn wereld helemaal in brand stond, vanbinnen en vanbuiten.

In zijn doodsstrijd begreep Eric uiteindelijk dat de geheimzinnige schaduwvuren niet de poorten naar de hel waren geweest, maar voornamelijk onbetekenende illusies die werden opgewekt door weigerende synapsen in het brein. Het waren illusies, ja. Of, nog juister, het waren hallucinaties die werden afgegeven door zijn onbewuste geest met de bedoeling hem te waarschuwen voor het vreselijke noodlot waar hij op af snelde sinds hij was opgestaan van die tafel in het lijkenhuis. Zijn vernielde brein had te armzalig gefunctioneerd om de logische progressie van zijn noodlot te bevatten, in ieder geval op een bewust niveau. Maar zijn onderbewuste geest had de waarheid geweten en had geprobeerd aanwijzingen te leveren door de onwerkelijke schaduwvuren te creëren: vuur (had zijn onderbewuste hem verteld), vuur is je bestemming, het niet te bevredigen innerlijke vuur van een oververhit metabolisme en vroeg of laat zal dat je levend verbranden.

Zijn hals werd kleiner tot zijn hoofd bijna direct op zijn schouders zat.

Hij voelde zijn ruggengraat verlengen tot een staart.

Zijn ogen zonken terug onder een plotseling veel massiever voorhoofd.

Hij voelde dat hij meer dan twee benen had.

Daarna voelde hij helemaal niets meer toen het wisselvuur door hem heen joeg en de laatste brandstof die het kon vinden verteerde. Hij daalde af in de vele vormen van vuur.

Voor Bens ogen verbrandde het wezen in slechts een minuut of minder – terwijl de vlammen ziedend en bulderend hoog de lucht in schoten – tot er niets meer van over was dan een kleine borrelende plas modder met een paar kleine flikkerende vlammen daar in de duisternis die weer bezit nam van het lege zwembad. Niet begrijpend bleef Ben zwijgend staan, niet in staat om iets te zeggen. Inspecteur Verdad en Rachael schenen net zo verbaasd, want ze verbraken de stilte ook niet.

Die werd uiteindelijk verbroken door Anson Sharp. Hij kwam langzaam om de rand van het zwembad heen. Hij had een pistool en hij zag eruit alsof hij het zou gebruiken. ‘Wat is er verdomme met hem gebeurd? Wat is er gebeurd?’

Geschrokken omdat hij de DSA-agenten pas nu zag, staarde Ben naar zijn oude vijand en zei: ‘Hetzelfde wat er met jou gaat gebeuren, Sharp. Hij deed zichzelf dat aan wat jij jezelf vroeg of laat ook zult aandoen, hoewel op een andere manier.’

‘Waar heb je het over?’ vroeg Sharp op een harde toon.

Terwijl hij Rachael vasthield en probeerde zijn lichaam tussen haar en Sharp in te krijgen, zei Ben: ‘De wereld zoals hij hem aantrof, beviel hem niet, dus hij begon die te veranderen naar zijn eigen verwrongen denkbeelden. Maar in plaats van een paradijs voor zichzelf te maken, maakte hij er een levende hel van. Dat is wat jij mettertijd voor jezelf ook zult maken.’

‘Shit,’ zei Anson Sharp, ‘je hebt het meeste gehad, Shadway. Je hebt het meeste gehad.’ Tegen Verdad zei hij: ‘Inspecteur, leg alsjeblieft je revolver neer.’

Verdad zei: ‘Wat? Waar heb je het over? Ik...’

Sharp schoot Verdad neer en de rechercheur werd door de inslag van de kogel van het beton in de modder geworpen.

Jerry Peake – een toegewijd lezer van detectives, geneigd tot dromen over legendarische verrichtingen – had de gewoonte in melodramatische termen te denken. Terwijl hij het monsterlijk gemuteerde lichaam van Eric Leben in het lege zwembad tot niets zag verbranden, was hij geschokt, verschrikt en bang; maar hij dacht ook met een voor hem ongewone woeste snelheid. Ten eerste maakte hij voor zichzelf de inventarisatie van de overeenkomsten tussen Eric Leben en Anson Sharp: ze hielden allebei van macht, teerden erop; ze waren allebei koelbloedig en in staat tot alles; ze hadden allebei een perverse voorliefde voor jonge meisjes... Daarna luisterde Jerry naar wat Ben Shadway zei over dat een man zijn eigen hel op aarde kon maken en dacht daar ook over na. Vervolgens keek hij neer op de smeulende resten van de mutant Leben en het leek hem dat hij op een kruising stond tussen zijn eigen aardse paradijs en de hel: hij kon meedoen met Sharp, de moord laten gebeuren, eeuwig met het schuldgevoel rondlopen en in dit leven en het volgende verdoemd zijn; of hij kon zich verzetten tegen Sharp, zijn integriteit en zelfrespect behouden en zich goed over zichzelf voelen, wat er ook gebeurde met zijn carrière bij de DSA. De keuze was aan hem. Wat wilde hij worden: het wezen daar in het zwembad of een man?

Sharp beval inspecteur Verdad het wapen neer te leggen en Verdad begon het bevel te betwisten en Sharp schoot hem neer, schoot hem gewoon neer, zonder argument of aarzeling.

Dus Jerry Peake trok zijn eigen wapen en schoot Sharp neer. De kogel raakte de onderdirecteur in de schouder.

Sharp leek het aanstaande verraad gevoeld te hebben, omdat hij zich naar Jerry begon om te draaien toen Jerry op hem schoot. Hij drukte zelf een kogel af en Jerry kreeg de kogel in zijn been, hoewel hij tegelijkertijd weer vuurde. Terwijl hij viel had hij het enorme plezier Anson Sharps hoofd te zien exploderen.

Rachael trok inspecteur Verdad het jasje en het hemd uit en bestudeerde de kogelwond in zijn schouder.

‘Ik overleef het wel,’ zei hij. ‘Het doet pijn als de ziekte, maar ik overleef het wel.’

In de verte klonk het klaaglijke geluid van sirenes die snel naderbij kwamen.

‘Dat zal de schuld van Reese zijn,’ zei Verdad. ‘Die heeft meteen nadat hij Gavis in het ziekenhuis afleverde, de plaatselijke politie gewaarschuwd.’

‘Het bloedt niet zo heel erg,’ zei ze opgelucht om zijn constatering van zijn situatie te kunnen bevestigen.

‘Ik zei het al,’ zei Verdad. ‘Verrek, ik kan niet dood. Ik ben van plan lang genoeg te blijven om mijn partner te zien trouwen met de roze dame.’ Hij lachte om haar verwondering en zei: ‘Maakt u zich geen zorgen, mrs. Leben. Ik ben niet gestoord.’

Peake lag plat op zijn rug op het betonnen terras, zijn hoofd ietwat geheven op het harde kussen van de rand van het zwembad.

Ben had een brede strook van zijn eigen hemd afgescheurd en een knelverband gemaakt voor Peakes been. Het enige dat hij kon vinden om het mee af te knellen was Anson Sharps weggegooide pistool met de geluiddemper op de loop die er uitstekend geschikt voor was.

‘Ik denk niet echt dat je een knelverband nodig hebt,’ zei hij tegen Peake, terwijl de sirenes gestaag dichterbij kwamen en geleidelijk het getik van de regen overstemden, ‘maar het is beter het zekere voor het onzekere te nemen. Er is een heleboel bloed, maar ik zag niets spuiten, dus er is geen slagader geraakt. Maar het zal wel behoorlijk wat pijn doen.’

‘Grappig,’ zei Peake, ‘maar het doet helemaal niet zo’n pijn.’

‘Shock,’ zei Ben bezorgd.

‘Nee,’ zei Peake terwijl hij zijn hoofd schudde. ‘Nee, ik denk niet dat ik in een shock kom. Ik heb geen van de symptomen... en ik ken ze. Weet u wat ik denk dat het misschien is?’

‘Wat?’

‘Wat ik net heb gedaan... mijn eigen baas neerschieten toen hij in de fout ging... zal een legende van me maken bij de dienst. Verdomd als het niet waar is. Ik zag het pas toen hij dood was. Dus, hoe dan ook, misschien voelt een legende niet zo veel pijn als een gewoon iemand.’ Hij grijnsde tegen Ben.

Ben beantwoordde de grijns met een frons. ‘Ontspan je. Probeer je te ontspannen...’

Jerry Peake lachte. ‘Ik lig niet te ijlen, mr. Shadway. Echt niet. Begrijpt u het niet? Ik ben niet alleen een legende, maar ik kan nog steeds om mezelf lachen! Wat betekent dat ik misschien toch dat heb wat je ervoor nodig hebt. Ik bedoel, weet u, misschien kan ik een enorme reputatie voor mezelf opbouwen zonder dat het mij naar mijn hoofd stijgt. Is dat niet leuk om over jezelf aan de weet te komen?’

‘Het is mooi,’ beaamde Ben.

De nacht was gevuld met gillende sirenes, vervolgens het gejank van remmen en toen stierven de sirenes weg terwijl rennende voetstappen op de oprit van het motel klonken.

Gauw zouden er vragen komen – duizenden vragen – van politiemensen uit Las Vegas, Palm Springs, Lake Arrowhead, Santa Ana, Placentia en andere plaatsen.

Na die beproeving zouden de media hun eigen vragen hebben. (‘Hoe voelt u zich, Mrs. Leben? Alstublieft? Hoe voelt u zich over de aanval van moordzucht van uw man, dat u bijna dood bent geweest door zijn toedoen, hoe voelt u zich?’) Die zouden zelfs nog vasthoudender zijn dan de politie – en heel wat minder hoffelijk.

Maar nu, terwijl Jerry Peake en Julio Verdad in de ambulance werden getild en terwijl de geüniformeerde politie van Las Vegas toezicht hield op het lijk van Sharp om er zeker van te zijn dat niemand het aanraakte voordat de lijkschouwer arriveerde, hadden Rachael en Ben een ogenblik samen, gewoon zij met z’n tweetjes. Rechercheur Hagerstrom had gemeld dat Whitney Gavis op tijd in het ziekenhuis was aangekomen en het zou halen en nu stapte hij samen met Julio Verdad in de ziekenwagen. Ben en Rachael waren gezegend alleen. Ze stonden onder de overkapping van het looppad en hielden elkaar vast waarbij geen van beiden meteen wat zei.

Toen schenen ze tegelijk te beseffen dat ze weer lange, frustrerende uren niet samen zouden zijn en ze probeerden allebei tegelijk te praten.

‘Jij eerst,’ zei hij terwijl hij haar op armlengte afstand hield en haar in de ogen keek.

‘Nee, jij. Wat wilde je zeggen?’

‘Ik vroeg me af...’

‘Wat?’

‘... of je nog wist.’

‘Ah,’ zei ze omdat ze intuïtief voelde wat hij wilde zeggen.

‘Toen we stilhielden op de weg naar Palm Springs,’ zei hij.

‘Ik herinner het me,’ zei ze.

‘Ik deed je een aanzoek.’

‘Ja.’

‘Ik vroeg je ten huwelijk.’

‘Ja.’

‘Dat heb ik nooit eerder gedaan.’

‘Daar ben ik blij om.’

‘Het was niet zo romantisch, hè?’

‘Je deed het heel goed,’ zei ze. ‘Geldt het aanbod nog?’

‘Ja. Als het je nog aanspreekt.’

‘Het spreekt me ontzettend aan,’ zei ze.

Hij trok haar weer tegen zich aan.

Ze sloeg haar armen om hem heen en ze voelde zich beschermd, hoewel toch een plotselinge huivering door haar heen voer.

‘Het geeft niet,’ zei hij. ‘Het is voorbij.’

‘Ja, het is voorbij,’ zei ze terwijl ze haar hoofd tegen zijn borst legde. ‘We gaan terug naar Orange County waar het altijd zomer is en we gaan trouwen en ik ga samen met jou treintjes verzamelen. Weet je, ik denk dat ik treintjes weleens leuk zou kunnen vinden. We luisteren dan naar oude swingmuziek en we kijken naar oude films op de video en samen maken we een betere wereld voor onszelf, hè?’

‘We zullen een betere wereld maken,’ beaamde hij zacht. ‘Maar niet op die manier. Niet door ons te verschuilen voor de wereld zoals die werkelijk is. Samen hoeven we ons niet te verschuilen. Samen kunnen we het wel aan, denk je niet?’

‘Ik denk het niet alleen,’ zei ze. ‘Ik weet het.’

De regen was afgenomen tot een lichte druilregen. De storm bewoog zich naar het oosten en de krankzinnige stem van de wind was voorlopig tot bedaren gebracht.

Table of Contents

- DEEL EEN

- 1
- 2
- 3
- 4
- 5
- 6
- 7
- 8
- 9
- 10
- 11
- 12
- 13
- 14
- 15
- 16

- DEEL TWEE

- 17
- 18
- 19
- 20
- 21
- 22
- 23
- 24
- 25
- 26
- 27
- 28
- 29
- 30
- 31
- 32
- 33

- DEEL DRIE

- 34
- 35
- 36