Date: 1984-01-01 08:00:00+00:00
Keywords: Suspense; Thriller; Mystery & Detective; Fiction; General; Horror; Thrillers
Description: Politieagent Jack Dawson en zijn collega Rebecca Chandler staan voor een raadselachtig moordonderzoek. Binnen vier dagen zijn er vier lijken gevonden die zwaar verminkt zijn achtergelaten. Bij alle vier de gevallen lijkt het alsof ze zijn toegetakeld door een dier... of misschien een gestoorde psychopaat? Plotseling neemt het onderzoek een angstaanjagende wending. Jack en Rebecca worden zelf slachtoffer van het demonische geweld dat hun wildste fantasie ver te boven gaat. Zullen ze het nog kunnen navertellen en de nachtmerrie kunnen stoppen? #1 New York Times-bestsellerauteur Dean Koontz bewij
Publisher: Luitingh-Sijthoff

Dean Koontz

Schemerzone

Oorspronkelijke titel

Darkfall

© 1984 by Dean Koontz

Vertaling

Lucien Duzee

Vertaling van gedichten uit The Book of Counted Sorrows:

Rob van Moppes

© 2002, 2003 Uitgeverij Luitingh ~ Sijthoff B.V., Amsterdam

ISBN 90 245 4905 1

Vierde druk

Omdat de oorspronkelijke ‘deurprijs’ niet op te brengen was, is dit boek opgedragen aan mijn goede buren - Oliviero en Becky Migneco, Jeff en Bonnie Paymar - in de oprechte hoop dat deze opdracht alleen een aanvaardbare compensatie is.

(In ieder geval bestaat er zo minder kans op een rechtszaak!)

Ik ben speciale dank verschuldigd aan de heer Owen West, die mij de kans gaf deze variatie op een thema onder mijn naam uit te brengen.

Proloog

1

Woensdag 8 december, 01.12 uur

Penny Dawson werd wakker en hoorde iets heimelijk door de donkere slaapkamer bewegen.

Eerst dacht ze dat ze een geluid hoorde dat nog met haar droom te maken had. Ze had over paarden gedroomd en over lange rijtoeren door de omgeving, en het was de mooiste, bijzonderste, opwindendste droom geweest die ze in haar hele elfenhalfjarige, met dromen gevulde leventje had gehad. Toen ze wakker begon te worden, had ze zich ertegen verzet, had geprobeerd zich aan de slaap vast te houden om die heerlijke fantasie niet kwijt te raken. Maar ze hoorde een vreemd geluid, en het maakte haar bang. Ze zei tegen zichzelf dat het slechts het geluid van een paard was of alleen maar het geritsel van stro in de stal uit haar droom. Niets om verontrust over te zijn. Maar ze kon zichzelf niet overtuigen; ze kon het vreemde geluid niet aan haar droom koppelen, en ze werd helemaal wakker.

Het vreemde geluid kwam van de andere kant van de kamer, van Davey’s bed. Maar het was geen gewoon middernachtelijk geluid voor een zevenjarig joch dat zich voornamelijk bezighield met pizza en ijs als avondeten. Het was een stiekem geluid. Beslist stiekem. Wat was hij aan het doen? Welke grap was hij nu weer aan het uithalen?

Penny ging rechtop in bed zitten. Ze tuurde ingespannen in de ondoordringbare schaduwen, zag niets, hield haar hoofd schuin en luisterde gespannen.

Een ritselend, zuchtend geluid verstoorde de stilte.

Daarna niets.

Ze hield haar adem in en luisterde nog gespannener.

Gesis. Toen een vaag schuifelend, schrapend geluid.

Het was echt stikdonker in de kamer. Er was één raam en dat bevond zich naast haar bed; maar het gordijn was dichtgetrokken en de steeg buiten was vanavond bijzonder donker, waardoor het raam niets aan de duisternis veranderde.

De deur stond op een kier. Ze sliepen altijd met de deur een stukje open, waardoor papa hen makkelijker kon horen als ze hem ’s nachts riepen. Maar in de flat brandde verder geen licht en er viel geen licht door de deels openstaande deur naar binnen.

Penny sprak zacht: ‘Davey?’

Hij gaf geen antwoord.

‘Davey, ben jij het?’

Ritsel-ritsel-ritsel.

‘Davey, hou ermee op.’

Geen antwoord.

Jongetjes van zeven waren soms een beproeving. Werkelijk enorme etters.

Ze zei: ‘Als je een of ander stom spelletje speelt, krijg je er heel veel spijt van.’

Een droog geluid. Als een oud, verdord blad dat scherp knisperde onder een voet.

Het was nu dichterbij dan daarnet.

‘Davey, doe niet zo raar.’

Dichterbij. Iets kwam door de kamer naar haar bed toe.

Davey was het niet. Die giechelde altijd; hij zou nu al gelachen hebben en zichzelf hebben verraden.

Penny’s hart begon te bonzen, en ze dacht: misschien is dit gewoon een andere droom, zoals de paarden, alleen nu dan een slechte droom.

Maar ze wist dat ze klaarwakker was.

Haar ogen traanden door de inspanning waarmee ze in de duisternis probeerde te turen. Ze zocht naar de schakelaar van de kegelvormige leeslamp die aan het hoofdeinde van haar bed was vastgemaakt. Een vreselijke lange tijd kon ze hem niet vinden. Ze tastte wanhopig in het donker.

De heimelijke geluiden kwamen nu uit de duisternis naast haar bed. Het wezen was bij haar.

Plotseling vonden haar tastende vingers de metalen lampenkap, daarna de schakelaar. Een lichtkegel viel op het bed en op de vloer. Er zat niets engs. De leeslamp gaf niet voldoende licht om alle schaduwen op te lossen, maar Penny zag dat er niets gevaarlijks en dreigends zat of zelfs maar iets wat enigszins ongewoon was.

Davey lag in zijn bed, aan de andere kant van de kamer. Davey, verward in zijn dekens, sliep onder een grote poster van Chewbacca de Wookie, uit Star Wars, en een van E.T.

Penny hoorde het vreemde geluid niet meer. Ze wist dat ze het zich niet verbeeld had, en ze was niet het type meisje dat gewoon het licht weer uitdeed, de dekens over haar hoofd trok en alles vergat.

Papa zei dat ze voldoende vragen had om zelfs de duivel horendol te maken. Ze gooide de dekens van zich af, stapte uit bed en bleef heel stil in haar pyjama en op haar blote voeten staan luisteren.

Geen geluid.

Ten slotte liep ze naar Davey en bekeek hem van dichterbij. Het licht van haar lamp kwam niet zo ver; hij lag voornamelijk in de schaduwen, maar hij leek diep in slaap. Ze boog zich dicht over hem heen, keek naar zijn oogleden en besloot ten slotte dat hij niet deed alsof.

Het geluid begon weer. Achter haar.

Ze draaide zich snel om.

Het was nu onder haar bed. Een sissend, schrapend, zacht ratelend geluid, niet bijzonder hard, maar ook niet heimelijk meer.

Het wezen onder het bed wist dat het was opgemerkt. Het maakte opzettelijk geluid, plaagde haar, probeerde haar bang te maken.

Nee! dacht ze. Dat is idioot.

Bovendien was het geen méns, geen boeman. Ze was te oud voor boemannen. Dat was meer iets voor Davey.

Dit was niets anders dan een... een muis. Ja! Dat was het. Gewoon een muis, nog banger dan zij.

Ze voelde zich een beetje opgelucht. Ze hield niet van muizen, wilde ze zeker niet onder haar bed hebben, maar een klein muisje was niet echt bedreigend. Een muis was lelijk en eng, maar hij was niet groot genoeg om haar hoofd af te bijten of zoiets drastisch.

Ze stond daar met haar kleine handen tot vuisten gebald langs haar lichaam en probeerde te beslissen wat ze nu moest doen.

Ze keek op naar Scott Baio uit Happy Days die glimlachend naar haar keek vanaf een poster die achter haar bed aan de muur hing, en ze wou dat hij hier was om de situatie aan te pakken. Scott Baio zou niet bang zijn voor een muis; in geen duizend jaar. Scott Baio zou direct onder bed kruipen, dat ellendige knaagdier bij de staart pakken en naar buiten brengen om het vrij te laten, ongedeerd, in de steeg achter het flatgebouw, omdat Scott Baio niet alleen moedig was, maar ook goed, gevoelig en aardig.

Maar Scott was hier niet. Hij was ergens in Hollywood, bezig met zijn tv-serie.

Dan bleef haar vader over.

Penny wilde haar vader niet wakker maken voor ze absoluut, werkelijk honderd procent zeker wist dat het echt om een muis ging. Als papa naar een muis kwam zoeken, de hele kamer overhoop haalde en er daarna geen had gevonden, zou hij haar behandelen als een kínd, jemig. Ze werd over twee maanden al twaalf en ze haatte niets zo erg dan als kind behandeld te worden.

Ze kon niet onder het bed kijken, omdat het daar heel donker was en de dekens over de zijkant waren gevallen; ze hingen bijna tot op de vloer en blokkeerden het zicht.

Het wezen onder het bed – de múís onder het bed! – siste en maakte een murmelend, schrapend geluid. Het klonk bijna als een stem. Een schorre, koude, gemene stem die iets tegen haar zei in een buitenlandse taal.

Kon een muis zo’n geluid maken?

Ze wierp een blik op Davey. Hij sliep nog steeds.

Een plastic honkbalknuppel stond tegen de muur naast het bed van haar broer. Ze pakte die op bij de greep.

Onder haar bed bleef het vreemde, onplezierige sissen en krabben doorgaan.

Ze deed een paar stappen naar haar bed en zakte op haar handen en knieën op de grond. Ze hield de plastic knuppel in haar rechterhand, stak hem naar voren, duwde het andere einde onder de neerhangende dekens, tilde die op en duwde ze terug op het bed, waar ze hoorden.

Ze kon onder het bed nog steeds niets zien. Die lage ruimte was zo donker als een grot.

De geluiden waren opgehouden.

Penny had het griezelige gevoel dat iets naar haar loerde vanuit die oliezwarte schaduwen... iets wat meer was dan alleen maar een muis... iets wat erger was dan alleen maar een muis... iets wat wist dat zij slechts een zwak klein meisje was... iets slims, niet zomaar een dom beest, iets wat minstens net zo slim was als zij, iets wat wist dat het naar buiten kon schieten om haar levend te verslinden als het dat werkelijk wilde.

Jemig. Nee. Kinderspel. Dwaasheid.

Bijtend op haar lip en vastbesloten zich niet te gedragen als een hulpeloos kind, stak ze het dikke einde van de honkbalknuppel onder het bed. Ze tastte ermee rond en probeerde de muis te laten piepen of tevoorschijn te laten komen.

Het andere eind van de plastic knuppel werd plotseling vastgegrepen, en vastgehouden. Penny probeerde hem los te rukken. Het lukte haar niet. Ze trok en draaide, maar de knuppel werd stevig vastgehouden.

Toen werd hij uit haar handen gerukt en verdween met een klap en gekletter onder het bed.

Penny schoot achteruit over de vloer – tot ze tegen Davey’s bed botste. Ze wist niet eens meer dat ze bewogen had. Het ene moment zat ze op handen en knieën naast haar bed; het volgende stootte ze haar hoofd tegen de zijkant van Davey’s matras.

Haar broertje kreunde, snoof, ademde vochtig uit en sliep verder.

Niets bewoog er onder Penny’s bed.

Ze stond nu op het punt om haar vader te roepen, bereid het risico te nemen als een kind behandeld te worden, meer dan bereid, ze gilde ook, maar het woord weerklonk slechts in haar hoofd: papa, papa, papa! Er kwam geen geluid uit haar mond. Ze was voor even met stomheid geslagen.

Het licht flikkerde. Het snoer liep naar beneden naar een stopcontact in de muur achter het bed. Het wezen onder het bed probeerde de stekker uit het contact te trekken.

‘Papa!’

Deze keer maakte ze wel een beetje geluid, hoewel niet veel; het woord kwam naar buiten als een schor gefluister.

En de lamp knipperde uit.

In de nu donkere kamer hoorde ze beweging. Iets kwam onder het bed vandaan en begon over de vloer te bewegen.

‘Papa!’

Het was nog steeds niet meer dan gefluister. Ze slikte, had er moeite mee, slikte weer, probeerde weer macht te krijgen over haar halfverlamde keel.

Een krakend geluid.

Terwijl Penny in de duisternis tuurde, huiverde ze, jammerde.

Toen besefte ze dat het een bekend knarsend geluid was. De deur van de slaapkamer. De scharnieren moesten geolied worden.

In de duisternis merkte ze dat de deur openzwaaide, ze voelde het meer dan dat ze het zag: een duistere vorm die zich door een diepere duisternis bewoog. De deur had op een kier gestaan. Nu stond hij vrijwel zeker wijd open. De scharnieren knarsten niet meer.

Het enge, schrapende, sissende geluid bewoog zich gestaag van haar weg. Het wezen zou dus toch niet aanvallen. Het ging weg.

Nu was het in de deuropening, op de drempel.

Nu was het in de gang.

Nu minstens drie meter van de deur vandaan.

Nu... weg.

De seconden tikten langzaam als minuten voorbij.

Geen muis. Geen droom.

Wat dan wel?

Uiteindelijk kwam Penny overeind. Haar benen voelden rubberachtig aan.

Ze tastte blind om zich heen en vond de lamp op het hoofdeinde van Davey’s bed. De schakelaar klikte en licht stroomde over de slapende jongen heen. Snel draaide ze de kegelvormige kap van zijn gezicht weg.

Ze liep naar de deur, bleef op de drempel staan en luisterde naar de rest van de flat. Stilte. Nog altijd huiverig sloot ze de deur. De klink klikte zacht.

Haar handen waren vochtig. Ze veegde ze af aan haar pyjama.

Nu er voldoende licht op haar bed viel, liep ze ernaar terug en keek eronder. Er zat daar niets bedreigends verscholen.

Ze pakte de plastic honkbalknuppel; hij was hol, heel licht en alleen maar bedoeld voor zo’n plastic balletje met gaten. Het dikke einde, dat was gegrepen toen ze het onder het bed had gestoken, had op drie plaatsen deuken waar het gegrepen was. Twee deuken hadden kleine gaatjes in het midden. Het plastic was doorboord. Maar... door wat? Klauwen?

Penny wurmde zich ver genoeg onder het bed om de stekker van haar lamp weer in het stopcontact te steken. Toen liep ze door de kamer en knipte Davey’s lamp uit.

Ze ging op de rand van haar bed zitten, keek naar de dichte deur van de gang en zei ten slotte: ‘Nou.’

Wat was het geweest?

Hoe langer ze erover nadacht, hoe minder echt de confrontatie leek. Misschien was de honkbalknuppel op de een of andere manier in het bed vast komen zitten; misschien waren de gaten erin veroorzaakt door uitstekende bouten en schroeven in het bed. Misschien was de deur naar de gang opengegaan door zoiets onschuldigs als tocht.

Misschien...

Barstend van nieuwsgierigheid stond ze ten slotte op, liep de gang in, knipte het licht aan, zag dat ze alleen was en deed voorzichtig de slaapkamerdeur achter zich dicht.

Stilte.

De deur van haar vaders slaapkamer stond op een kier, zoals altijd. Ze ging ernaast staan, haar oor tegen de kier en luisterde. Hij snurkte. Ze hoorde verder niets anders, geen vreemde, ritselende geluiden.

Weer overwoog ze papa wakker te maken. Hij was rechercheur bij de politie. Inspecteur Jack Dawson. Hij had een revolver. Als er iets in de flat wás, kon hij het aan gruzelementen schieten. Aan de andere kant, als ze hem wakker maakte en ze vonden niets, dan zou hij haar plagen en haar behandelen alsof ze een kind was. Jemig, zelfs nog erger, alsof ze een kleuter was. Ze aarzelde, zuchtte toen. Nee, het was gewoon het risico niet waard om vernederd te worden.

Met bonkend hart sloop ze door de gang naar de voordeur en probeerde die. Hij zat nog steeds stevig op slot.

Aan de muur naast de deur hing een kapstok. Ze pakte een stevig dichtgerolde paraplu van een van de haken. De metalen punt was spits genoeg om als wapen te dienen.

Met de paraplu voor zich uitgestoken, liep ze naar de woonkamer, deed alle lichten aan en keek overal. Ze doorzocht de eethoek en ook de L-vormige keuken.

Niets.

Behalve het raam.

Het keukenraam boven de gootsteen stond open. Koude decemberlucht stroomde door de opening van vijfentwintig centimeter naar binnen.

Penny wist zeker dat het niet open had gestaan toen ze naar bed ging. En als papa het had opengemaakt om een frisse neus te halen, zou hij het daarna weer dicht hebben gedaan; hij was heel precies in dat soort dingen, omdat hij Davey het goede voorbeeld wilde geven, en die had absoluut een voorbeeld nódig, omdat hij met veel dingen niet erg zorgvuldig was.

Ze droeg de keukenkruk naar de gootsteen, klom erop en duwde het keukenraam verder omhoog, ver genoeg om erdoorheen te leunen en te kijken. Ze huiverde toen de koude lucht in haar gezicht prikte en ijzige vingers in de nek van haar pyjama naar beneden stuurde. Er was heel weinig licht. Vier verdiepingen naar beneden was de steeg op de donkerste plekken pikzwart en op de lichtste plekken asgrauw. Het enige geluid was het zuchten van de wind door de betonnen kloof. Hij blies een paar verfrommelde stukjes papier door de steeg en deed Penny’s bruine haar wapperen als een spandoek; hij scheurde Penny’s witte adem uit elkaar tot ragfijne herfstdraden. Verder bewoog er niets.

Verderop langs het gebouw, bij het slaapkamerraam, leidde een ijzeren brandtrap naar beneden naar de steeg. Maar hier bij de keuken was geen brandtrap, geen vensterbank, geen enkele manier waarop een aankomend inbreker het raam had kunnen bereiken, geen plek waar hij kon staan of zich vast kon houden terwijl hij probeerde binnen te komen.

Bovendien was het geen inbreker geweest. Inbrekers waren niet klein genoeg om zich te verschuilen onder het bed van een jongedame.

Ze deed het raam dicht en zette de kruk terug op de plaats waar ze hem vandaan had gehaald. Ze bracht de paraplu terug naar de kapstok in de gang, hoewel ze met enige tegenzin haar wapen opgaf. Terwijl ze onder het lopen de lichten weer uitdeed en weigerde achterom te kijken naar de duisternis die ze achter zich liet, keerde ze terug naar haar kamer, stapte in bed en trok de dekens over zich heen.

Davey was nog steeds diep in slaap.

De nachtwind drukte tegen het raam.

Ver weg, ergens in de stad, liet een ambulance- of politiesirene een klaaglijk geluid horen.

Een tijdje zat Penny, geleund tegen de kussens, rechtop in bed, terwijl de leeslamp een beschermende lichtcirkel om haar heen wierp. Ze was moe en ze wilde slapen, maar ze durfde het licht niet uit te doen. Haar angst maakte haar boos. Was ze niet al bijna twaalf? En was twaalf niet te oud om bang te zijn in het donker? Was zij dan niet nu de vrouw des huizes, en was ze niet al meer dan anderhalf jaar de vrouw des huizes, sinds haar moeder was overleden? Na ongeveer tien minuten deed ze uit schaamte de lamp uit en ging liggen.

Maar haar gedachten kon ze niet zo makkelijk uitdoen.

Wat was het geweest?

Niets. Een rest van een droom. Of een toevallige windvlaag. Alleen maar dat, en niets anders.

Duisternis.

Ze luisterde.

Stilte.

Ze wachtte.

Niets.

Ze viel in slaap.

2

Woensdag, 01.34 uur

Vince Vastagliano was halverwege de trap naar beneden toen hij een schreeuw hoorde en daarna een schorre gil. Het was geen schrille, geen doordringende kreet. Het was een kreet van schrik, diep vanuit de keel, die hij misschien niet gehoord zou hebben als hij boven was geweest; toch klonk er pure verschrikking doorheen. Vince bleef staan, met één hand op de leuning, bleef heel stil staan, hield zijn hoofd schuin en luisterde gespannen, terwijl zijn hart plotseling begon te bonken en hij heel even verlamd was van besluiteloosheid.

Weer een gil.

Ross Morrant, Vinces lijfwacht, was in de keuken om voor hen allebei nog een snack klaar te maken voor het slapen gaan, en het was Morrant die had gegild. Het was onmiskenbaar zijn stem.

Er klonken ook geluiden van een worsteling. Een klap en gekletter, alsof er iets werd omgegooid. Een harde plof. De tere, onwelluidende muziek van brekend glas.

Vanuit de keuken weerklonk de hijgende, van angst verwrongen stem van Ross Morrant door de gang beneden, en tussen het gegrom, het gehijg en de afschrikwekkende kreten van pijn door klonken de woorden: ‘Nee... nee... alsjeblieft... jezus, nee... help... laat iemand me helpen... o, mijn god, mijn god, alsjeblieft... néé!’

Het zweet brak uit op Vinces gezicht.

Morrant was een grote, sterke, gemene klootzak. Als kind was hij een hartstochtelijk straatvechter geweest. Toen hij achttien was, begon hij contracten aan te nemen, moordde op bestelling, had er lol in en werd ervoor betaald. Door de jaren heen had hij een reputatie opgebouwd elke klus aan te nemen, hoe gevaarlijk of moeilijk ook, en altijd, hoe goed beschermd zijn doelwit ook was, kreeg hij zijn man te pakken. De afgelopen veertien maanden werkte hij voor Vince, als beul, geldophaler en lijfwacht; en in die tijd had Vince hem nooit bang gezien. Hij kon zich niet voorstellen dat Morrant voor iemand of iets bang was. Morrant die om genade smeekte... nou, dat was gewoon onvoorstelbaar; zelfs nu, terwijl hij de lijfwacht hoorde jammeren en smeken, kon Vince het zich nóg niet voorstellen; het leek gewoon niet echt.

Iets krijste. Niet Morrant. Het was een goddeloos, onmenselijk geluid. Het was een scherpe, doordringende uitbarsting van woede en haat, een buitenaardse behoefte die thuishoorde in een sciencefictionfilm, de afschuwelijke kreet van een wezen uit een andere wereld.

Tot dit moment had Vince aangenomen dat Morrant werd geslagen en gemarteld door andere ménsen, concurrenten in de drugshandel die waren gekomen om Morrant persoonlijk om zeep te helpen en zo hun aandeel in de markt te vergroten. Maar nu, terwijl hij luisterde naar het bizarre, op en neer gaande gejammer dat uit de keuken klonk, vroeg Vince zich af of hij niet net de Twilight Zone was binnengestapt. Hij voelde zich koud tot op zijn botten, misselijk, verontrustend kwetsbaar en alleen.

Snel daalde hij nog twee treden af en keek door de gang naar de voordeur. De weg was vrij. Hij kon waarschijnlijk het laatste stuk van de trap naar beneden springen, door de gang rennen, de voordeur openmaken en uit het huis weg zijn voordat de binnendringers uit de keuken kwamen en hem zagen. Waarschijnlijk. Maar hij voelde een lichte twijfel, en door die twijfel aarzelde hij een paar tellen te lang.

In de keuken gilde Morrant nog afschuwelijker dan daarnet, een laatste kreet van akelige wanhoop en pijn die abrupt werd afgebroken.

Vince wist wat Morrants plotselinge stilte betekende. De lijfwacht was dood.

Plotseling viel het licht in het hele huis uit. Blijkbaar had iemand de hoofdschakelaar in de meterkast, beneden in de kelder, overgehaald.

Omdat hij niet langer durfde te aarzelen, liep Vince in het duister verder de trap af, maar hij hoorde beweging in de onverlichte gang, bij de keuken; er kwam iets zijn kant op en hij bleef weer staan. Hij hoorde niet zoiets gewoons als naderende voetstappen; het was een vreemd, eng sissend, ritselend, rammelend, grommend geluid waar hij het koud van kreeg en dat hem kippenvel bezorgde. Hij had het gevoel dat iets monsterlijks, iets met bleke, dode ogen en koude, klamme handen op hem afkwam. Zo’n bizar besef paste totaal niet bij het karakter van Vince Vastagliano, die de fantasie van een boomstronk had, maar hij kon de bijgelovige angst waardoor hij gegrepen werd, niet van zich afzetten.

Angst bracht een weke losheid in zijn gewrichten teweeg.

Zijn hart, dat al snel sloeg, daverde nu.

Hij zou de voordeur nooit levend halen.

Hij draaide zich om en klauterde de trap op. Hij struikelde een keer in het duister, viel bijna, maar hervond zijn evenwicht. Tegen de tijd dat hij de grote slaapkamer had bereikt, waren de geluiden achter hem woester, dichterbij, luider – en hongeriger.

Vage, zwakke lichtbundels vielen door de slaapkamerramen naar binnen. De willekeurige stralen van de straatlantaarns voorzagen het Italiaanse hemelbed uit de achttiende eeuw en de andere antieke meubels van een kaal licht en glinsterden op de schuine randen van de kristallen presse-papiers op het schrijfbureau dat tussen de twee ramen stond. Als Vince zich had omgedraaid en had gekeken, dan zou hij in ieder geval de kale omtrek van zijn achtervolger hebben gezien. Maar hij keek niet. Hij durfde niet te kijken.

Hij ving een vleug op van een smerige geur. Zwavel? Niet helemaal, maar iets wat erop leek.

Op een diep, instinctief niveau wist hij wat hem achternazat. Zijn bewuste geest kon – of wilde – er geen naam aan geven, maar zijn onderbewuste wist wat het was, en daarom vluchtte hij er in blinde paniek voor weg, met net zulke grote ogen en net zo opgeschrikt als een stom dier in reactie op een bliksemflits.

Hij haastte zich door de schaduwen naar de grote badkamer, die grensde aan de slaapkamer. In de samenklonterende duisternis kwam hij hard in aanraking met de halfdichte badkamerdeur. Die sloeg dreunend open. Lichtelijk verdoofd door de klap struikelde hij de badkamer in, tastte naar de deur, sloeg hem achter zich dicht en deed hem op slot.

Op dat laatste, kwetsbare moment, toen de deur dicht zwaaide, had hij nachtmerrieachtige, zilverkleurige ogen in de duisternis zien gloeien. Niet slechts twee ogen. Tientallen. Misschien meer.

Nu raakte iets de andere kant van de deur. Raakte die weer. En weer. Er zaten er meerdere buiten, niet slechts één. De deur trilde en het slot ratelde, maar het hield.

De wezens in de slaapkamer krijsten en sisten, aanzienlijk harder dan daarnet. Hoewel hun ijzingwekkende gekrijs totaal buitenaards was, was de betekenis ervan duidelijk; dit was duidelijk gejammer van kwaadheid en teleurstelling. De wezens die hem achternazaten, waren er zeker van geweest dat ze hem hadden kunnen grijpen, en ze namen zijn ontsnapping absoluut niet sportief op.

De wézens. Hoe vreemd ook, dat was het beste woord ervoor: wézens.

Hij had het gevoel dat hij gek werd, toch kon hij de primitieve waarneming en het instinctieve begrip waardoor zijn nekharen overeind waren gaan staan, niet ontkennen. Wézens. Geen bloedhonden. Geen enkel dier dat hij ooit had gezien of waarover hij had gehoord. Dit was iets uit een nachtmerrie; alleen iets uit een nachtmerrie had Ross Morrant kunnen veranderen in een weerloos, jammerend slachtoffer.

De wezens krabden aan de andere kant aan de deur, klauwden, schraapten en trokken splinters van het hout. Naar het geluid te oordelen, hadden ze scherpe klauwen. Verdomd scherpe klauwen.

Wat wáren het, verdomme?

Vince was altijd voorbereid op geweld, omdat geweld deel uitmaakte van de wereld waarin hij leefde. Je kon niet verwachten drugsdealer te zijn en een leven zo rustig als van een schoolmeester te leiden. Maar hij had nooit zo’n aanval als deze voorzien. Een man met een pistool – ja. Een man met een mes – daar kon hij ook mee omgaan. Een bom die was gekoppeld aan het contact van zijn auto – zoiets behoorde zeker tot de mogelijkheden. Maar dit was totale gekte.

Terwijl de wezens buiten kauwend, klauwend en beukend door de deur probeerden te komen, tastte Vince in de duisternis rond tot hij het toilet vond. Hij klapte het deksel op de wc-bril, ging zitten en stak zijn hand uit naar de telefoon. Toen hij twaalf was, had hij voor het eerst de telefoon van zijn oom Gennaro Carramazza in de badkamer gezien, en vanaf dat moment leek een telefoon naast de plee voor hem het ultieme symbool van de belangrijkheid van een man, het bewijs van zijn onmisbaarheid en rijkdom. Vanaf het moment dat hij oud genoeg was om zijn eigen flat te hebben, had Vince in elke kamer een telefoon laten installeren, inclusief een in de wc. Sinds die tijd had hij er in elk huis en elke flat een in elke badkamer laten aanbrengen. In termen van eigenwaarde betekende een telefoon in de badkamer voor hem net zo veel als een witte Mercedes Benz. Nu was hij blij dat hij hier een telefoon had, omdat hij daarmee om hulp kon bellen.

Maar er was geen kiestoon.

In het donker drukte hij een aantal keren op de haak, in een poging verbinding te krijgen.

De lijn was doorgesneden.

De onbekende wezens in de slaapkamer bleven aan de deur krabben, klauwen en erop bonken.

Vince keek omhoog naar het enkele raam. Dat was veel te klein om een ontsnappingsroute te bieden. Het glas was ondoorzichtig en liet bijna geen licht door.

Ze zouden niet door de deur heen kunnen komen, zei hij wanhopig tegen zichzelf. Uiteindelijk zouden ze het niet langer proberen en weggaan. Zeker zouden ze dat doen. Natuurlijk.

Een metalig schrapen en gerinkel deed hem schrikken. Het geluid kwam uit de badkamer. Aan deze kant van de deur.

Hij kwam overeind, ging staan met zijn handen tot vuisten gebald langs zijn lichaam, en keek links en rechts in de diepe duisternis.

Een metalen ding viel kletterend op de tegelvloer en Vince schrok; hij gilde van verrassing.

De deurknop. O, jezus. Op de een of andere manier hadden ze de knop en het slot eruit gewerkt!

Hij wierp zichzelf tegen de deur, vastbesloten hem dicht te houden, maar hij merkte dat die nog steeds op slot zat; de knop zat er nog en het slot zat stevig op zijn plaats. Met trillende handen tastte hij verwoed door de duisternis en zocht naar de scharnieren, maar ook die zaten nog op hun plaats en waren niet beschadigd.

Wat was er dan op de vloer gekletterd?

Hijgend draaide hij zich om en drukte zijn rug tegen de deur. Knipperend met zijn ogen keek hij in de grenzeloze duisternis om zich heen en probeerde te bedenken wat hij dan had gehoord.

Hij kreeg het gevoel dat hij niet langer veilig alleen in de badkamer was. Een huiverende angst liep op vele voeten langs zijn rug omhoog. Het rooster voor het verwarmingskanaal – dat was op de vloer gevallen.

Hij draaide zich om en keek omhoog naar de muur boven de deur. Twee lichtgevende, zilverkleurige ogen keken fel naar hem vanuit de opening van het ventilatiesysteem. Meer zag hij niet van het wezen. Ogen zonder enige verdeling tussen wit, iris en pupil. Ogen die flakkerden en trilden alsof ze uit vuur bestonden. Ogen zonder enig spoor van genade.

Een rat?

Nee. Een rat zou het rooster niet verwijderd kunnen hebben. Bovendien hadden ratten rode ogen – toch?

Het siste naar hem.

‘Néé,’ zei Vince zacht.

Hij kon nergens heen.

Het wezen lanceerde zich uit de muur en kwam op hem neer. Het raakte zijn gezicht. Klauwen doorboorden zijn wangen, gingen er dwars doorheen, bereikten zijn mond en schraapten en groeven langs zijn tanden en tandvlees. De pijn kwam direct en was enorm. Hij kokhalsde en kotste bijna van angst en walging, maar hij wist dat hij in zijn eigen kots zou stikken, dus slikte hij alles weg.

Klauwen scheurden aan zijn hoofdhuid.

Hij strompelde achteruit, maaiend met zijn armen door de duisternis. De rand van de wasbak dreunde pijnlijk in zijn rug, maar dat was niets vergeleken met de withete pijnscheuten die zijn gezicht teisterden.

Dit was niet echt. Maar het was wel zo. Hij was niet alleen de Twilight Zone binnengestapt, hij was met een reuzenstap de hel binnengegaan.

Zijn kreten werden gedempt door het onnoembare wezen dat zich aan zijn hoofd vasthield, en hij kon geen adem meer halen. Hij greep het beest vast. Het was koud en vettig, als een zeebewoner die uit de waterige diepten omhoog was gekomen. Hij wrikte het van zijn gezicht los en hield het op armlengte van zich af. Het krijste en siste, brabbelde zonder woorden, worstelde en draaide, kronkelde en rukte, beet in zijn hand, maar hij bleef het vasthouden, bang om het los te laten, bang dat het direct weer op hem af zou springen en ditmaal op zijn keel of ogen af zou gaan.

Wat wás het? Waar kwam het vandaan?

Voor een deel wilde hij het zien, moest hij het zien, moest hij weten wat het in godsnaam was. Maar een ander deel van hem voelde de buitengewone monsterlijkheid ervan en was dankbaar voor de duisternis.

Iets beet in zijn linkerenkel.

Iets begon tegen zijn rechterbeen naar boven te klimmen en scheurde zijn broek.

Andere wezens waren uit het kanaal in de muur gekomen. Terwijl bloed van de wonden op zijn hoofd over zijn voorhoofd liep en zijn zicht vertroebelde, besefte hij dat er een heleboel zilverkleurige stellen ogen in de badkamer waren. Tientallen.

Dit moest een droom zijn. Een nachtmerrie.

Maar de pijn was echt.

De vraatzuchtige binnendringers hingen in zwermen op zijn borst, op zijn rug en op zijn schouders. Ze hadden allemaal het formaat van een rat, en allemaal klauwden en beten ze, maar het waren geen echte ratten. Ze zaten over zijn hele lichaam en trokken hem naar beneden. Hij viel op zijn knieën. Hij liet het beest in zijn handen los en hij sloeg met zijn vuisten naar de andere.

Een van hen beet een stuk uit zijn oor.

Vreselijke gepunte tanden drongen zijn kin binnen.

Hij hoorde zichzelf dezelfde zielige smeekbeden uiten die hij van Ross Morrant had gehoord. Toen werd de duisternis dieper en een eeuwige stilte daalde op hem neer.

DEEL EEN

Woensdag, 07.53 uur – 15.30 uur

Monniken prediken gretig en graag

Dat heel het leven een raadsel is

Maar sommige raadsels zijn wreed en laag

En verrassen ons in de duisternis.

THE BOOK OF COUNTED SORROWS

Een schaduwregen, hagel en wind!

Het daglicht wijkt; de nacht verslindt.

Als licht is goed en duister is slecht

Een muur van kwaad om de wereld gelegd

Dan is dit het einde: de duisternis wint.

THE BOOK OF COUNTED SORROWS

Hoofdstuk 1

1

Het eerste wat Rebecca de volgende ochtend tegen Jack Dawson zei, was: ‘We hebben twee lijken.’

‘Huh?’

‘Dooie mensen.’

‘Ik weet wel wat lijken zijn,’ zei hij.

‘Het bericht kwam net binnen.’

‘Heb jij twee lijken besteld?’

‘Doe normaal.’

‘Ik heb geen twee lijken besteld.’

‘De uniformdienst is al ter plaatse,’ zei ze.

‘Onze dienst begint pas over zeven minuten.’

‘Jij wilt dat ik zeg dat we niet gaan omdat het niet erg attent van ze is dat ze zo vroeg in de ochtend zijn overleden?’

‘Hebben we dan niet minstens een beetje tijd om wat met elkaar te babbelen?’ vroeg hij.

‘Nee.’

‘Weet je hoe het eigenlijk hoort... jij hoort te zeggen: “Goedemorgen, rechercheur Dawson.” En dan zeg ik: “Goedemorgen, rechercheur Chandler.” Dan zeg jij weer: “Hoe is het vanmorgen met je?” En dan geef ik je een knipoog en zeg...’

Ze fronste haar voorhoofd. ‘Het is hetzelfde als die andere twee, Jack. Bloederig en vreemd. Precies zoals die van zondag en die van gisteren. Maar deze keer zijn het twéé mannen. Allebei, zo te horen, behorende tot een misdaadfamilie.’

Terwijl hij in de smerige personeelsruimte stond, half uit zijn zware, grijze overjas en met het begin van een glimlach, staarde Jack Dawson haar vol ongeloof aan. Het had hem niet verrast dat er weer twee moorden waren. Hij was rechercheur van de afdeling Moordzaken; er was altíjd een nieuwe moord. Of twee. Het had hem zelfs niet verrast dat het weer een vréémde moord was; dit was tenslotte New York. Maar wat hij wel ongelooflijk vond, was haar houding, de manier waarop ze hem behandelde – en juist vanochtend.

‘Je kunt beter je jas weer aantrekken,’ zei ze.

‘Rebecca...’

‘Ze verwachten ons.’

‘Rebecca, gisteravond...’

‘Weer een vreemde moord,’ zei ze, terwijl ze haar tas van een gehavend bureau griste.

‘Hebben we niet...’

‘We hebben deze keer zeker met een zieke geest te maken,’ zei ze, terwijl ze naar de deur liep. ‘Echt ziek.’

‘Rebecca...’

Ze bleef in de deur staan en schudde haar hoofd. ‘Weet je wat ik soms wou?’

Hij staarde haar aan.

Ze zei: ‘Soms wou ik dat ik getrouwd was met Tiny Taylor. Dan zou ik op dit moment in Connecticut hebben gezeten, gezellig in mijn keukentje vol elektriciteit, met koffie en donuts, de kinderen de hele dag naar school, de schoonmaakster van twee keer per week aan het werk, uitkijkend naar de lunch op de club met de meiden...’

Waarom doet ze me dit aan? vroeg hij zich af.

Ze merkte dat hij zijn jas nog steeds niet weer aan had en zei: ‘Heb je me niet gehoord, Jack? We moeten op een melding af.’

‘Ja. Ik...’

‘We hebben weer twee lijken.’

Ze verliet de personeelsruimte, die kouder en kaler werd na haar vertrek.

Hij zuchtte.

Hij werkte zich weer in zijn jas.

Hij volgde haar.

2

Jack voelde zich treurig en verslagen, voor een deel omdat Rebecca zo vreemd deed, maar ook omdat de dag zelf treurig was, en hij reageerde altijd op het weer. De hemel was vlak, hard en somber. De stenen, stalen en betonnen constructies van Manhattan waren allemaal somber en naargeestig. De kale bomen waren asgrauw en zagen eruit alsof ze hevig verzengd waren in een brand die lang geleden was geblust.

Hij stapte uit de sedan zonder merktekens, op een half blok van Park Avenue vandaan, en een gure windstoot blies hem in het gezicht. De decemberlucht had de vage, vochtige geur van een graftombe. Hij stak zijn handen diep in de zakken van zijn overjas.

Rebecca Chandler stapte achter het stuur vandaan en sloeg het portier dicht. Haar lange, blonde haar wapperde achter haar aan in de wind. Haar jas hing open en klapperde rond haar benen. Ze scheen niet gehinderd door de kilte of door de alomtegenwoordige treurigheid die als roet over de hele stad was neergedaald.

Vikingvrouw, dacht Jack. Stoïcijns. Resoluut. En moet je dat profiel zien!

Ze had het edele, klassieke, vrouwelijke gezicht dat zeelieden eeuwen geleden in de voorstevens van hun schepen uitsneden, toen men meende dat een dergelijke schoonheid voldoende macht had de monsters uit de zee en de nog kwaadaardiger grillen van het noodlot af te weren.

Onwillig wendde hij zijn ogen af van Rebecca en keek naar de drie patrouillewagens die schuin tegen de stoeprand stonden. Op een ervan draaiden de rode daklichten, de enige levendige kleur in deze kleurloze dag.

Harry Ulbeck, een geüniformeerde agent die Jack kende, stond op de trap voor het mooie Georgian bakstenen herenhuis waar de moorden hadden plaatsgevonden. Hij droeg een donkerblauwe dienstregenjas, een wollen das en handschoenen, maar toch huiverde hij.

Aan Harry’s gezicht te zien, wist Jack dat het niet de koude wind was die hem dwarszat. Harry Ulbeck was zich gek geschrokken van wat hij in het herenhuis had gezien.

‘Erg?’ vroeg Rebecca.

Harry knikte. ‘Erger dan erg, inspecteur.’

Hij was pas drie- of vierentwintig, maar nu zag hij er jaren ouder uit; zijn gezicht was vertrokken en ingevallen.

‘Wie zijn de overledenen?’ vroeg Jack.

‘Een man die Vincent Vastagliano heet en zijn lijfwacht, Ross Morrant.’

Jack trok zijn schouders op en boog zijn hoofd toen een felle windvlaag door de straat joeg. ‘Rijke buurt,’ zei hij.

‘Wacht maar tot je binnen hebt gezien,’ zei Harry. ‘Het is binnen net een antiekzaak aan Fifth Avenue.’

‘Wie heeft de lichamen gevonden?’ vroeg Rebecca.

‘Een vrouw die Shelly Parker heet. Ze is een echt stuk. De vriendin van Vastagliano, denk ik.’

‘Is ze hier?’

‘Binnen. Maar ik betwijfel of jullie veel aan haar hebben. Jullie krijgen waarschijnlijk meer uit Nevetski en Blaine.’

Rebecca, nog altijd rechtop in de veranderlijke wind en haar jas nog steeds open, zei: ‘Nevetski en Blaine? Wie zijn dat?’

‘Narcotica,’ zei Harry. ‘Ze hielden Vastagliano in de gaten.’

‘En hij werd recht onder hun neus vermoord?’ vroeg Rebecca.

‘Ik zou het liever niet zo stellen als je met ze praat,’ waarschuwde Harry. ‘Ze doen er behoorlijk lichtgeraakt over. Ik bedoel, ze waren niet alleen met z’n tweeën. Ze hadden de leiding over een team van zes man en hielden alle ingangen van het huis in de gaten. Ze hadden het volledig afgesloten. Maar op de een of andere manier is iemand toch binnengekomen, heeft Vastagliano én zijn lijfwacht vermoord en is weer naar buiten gegaan zonder dat iemand hem zag. Daardoor lijkt het alsof Nevetski en Blaine sliepen.’

Jack voelde medelijden met hen.

Rebecca niet. Ze zei: ‘Nou, verdomme, van mij krijgen ze geen enkele sympathie. Het klinkt alsof ze er inderdaad een zootje van gemaakt hebben.’

‘Ik denk het niet,’ zei Harry Ulbeck. ‘Ze waren echt geschokt. Ze zweren dat ze het huis helemaal gedekt hadden.’

‘Wat hadden ze anders moeten zeggen, denk je?’ vroeg Rebecca wrang.

‘Geef een collega altijd het voordeel van de twijfel,’ zei Jack berispend.

‘O, ja?’ zei ze. ‘Bekijk het. Ik geloof niet in blinde loyaliteit. Ik verwacht die niet en ik geef die niet. Ik heb goede smerissen gekend, meer dan een paar, en als ik wéét dat ze goed zijn, doe ik alles om ze te helpen. Maar ik heb ook een paar echte kneuzen gezien die je echt niet alleen hun broek aan kon laten trekken.’

Harry keek haar met knipperende ogen aan.

Ze zei: ‘Het zou me niet verbazen als Nevetski en Blaine twee van díé types zijn, van die mensen die achterstevoren in hun broek stappen.’

Jack zuchtte.

Harry staarde Rebecca verbaasd aan.

Een donker busje zonder merktekens reed naar de stoep. Drie mannen stapten uit, een met een cameratas, de andere twee met kleine aktetassen.

‘De mensen van het lab zijn er,’ zei Harry.

De mannen die net waren aangekomen, haastten zich over de stoep naar het herenhuis. Iets aan hun scherpe gezichten en licht samengeknepen ogen deed hen lijken op een drietal steltlopers die gretig op een nieuw stuk aas afrenden.

Jack Dawson huiverde.

De wind schudde de dag weer op. Langs de straat ratelden de kale takken van de bladerloze bomen tegen elkaar. Dat geluid bracht een beeld in gedachten van Halloween waar bewegende skeletten waren verenigd in een macabere dans.

3

De assistent-lijkschouwer en twee andere mannen van het pathologisch laboratorium waren in de keuken waar Ross Morrant, de lijfwacht, uitgespreid lag in een mengeling van bloed, mayonaise, mosterd en salami. Hij was aangevallen terwijl hij een middernachtelijke snack aan het maken was.

Op de eerste verdieping van het herenhuis, in de grote badkamer, zat alles onder het bloed, was elke hoek met bloed versierd: nevels van bloed, vegen bloed, vlekken en druppels bloed, bloederige handafdrukken op de muren en op de rand van de badkuip.

Jack en Rebecca stonden in de deuropening en keken naar binnen, raakten niets aan. Alles moest blijven zoals het was, tot de mensen van het laboratorium klaar waren.

Vincent Vastagliano lag volledig gekleed tussen de badkuip en de wasbak geklemd, zijn hoofd steunend tegen de onderkant van het toilet. Hij was een grote man, iets kwabbig, met donker haar en borstelige wenkbrauwen. Zijn broek en hemd waren met bloed doorweekt. Een oog was uit de kas gerukt. Het andere stond wijd open en staarde zonder te zien. Een hand was gebald, de andere open, ontspannen. Zijn gezicht, hals en handen waren getekend door tientallen kleine wonden. Zijn kleren waren op minstens vijftig of zestig plaatsen gescheurd, en door die smalle scheuren in de stof waren andere donkere en bloederige verwondingen te zien.

‘Erger dan de andere drie,’ zei Rebecca.

‘Veel erger.’

Dit was het vierde afschuwelijk toegetakelde slachtoffer dat ze de afgelopen vier dagen hadden gezien. Rebecca had waarschijnlijk gelijk: er liep een psychopaat rond.

Maar dit was niet zomaar een krankzinnige moordenaar die mensen afslachtte terwijl hij in de greep van een psychotische woede of schemertoestand verkeerde. Deze krankzinnige was veel meer dan dat, want hij leek een psychopaat met een doel, misschien zelfs een heilige missie: alle vier slachtoffers hadden op de een of andere manier te maken met de drugshandel.

Het gerucht ging dat er een bendeoorlog op handen was, een geschil over territoria, maar Jack had niet zo veel vertrouwen in die uitleg. Om te beginnen waren die geruchten... vreemd. Bovendien zag dit er niet uit als een onderwereldmoord. Het was zeker niet het werk van een beroepsmoordenaar: het had niets van het kille, efficiënte van de beroeps. Het waren allemaal woeste moorden, het product van een zeer duistere, verwrongen persoonlijkheid.

Om eerlijk te zijn zou Jack er de voorkeur aan hebben gegeven een gewone huurmoordenaar op te sporen. Dit zou veel moeilijker worden. Slechts weinig criminelen waren zo gewiekst, slim, stoutmoedig of moeilijk te grijpen als een maniak met een missie.

‘Het aantal wonden past in het patroon,’ zei Jack.

‘Maar het zijn niet dezelfde soort wonden als die we eerder hebben gezien. Dat waren steekwonden. Dit zijn beslist alleen maar prikken. Ze zijn te ongelijk. Dus misschien is deze niet van dezelfde hand.’

‘Jawel,’ zei hij.

‘Dat zeg je te snel.’

‘Het is dezelfde zaak,’ hield hij vol.

‘Je klinkt zo zeker.’

‘Ik vóél het.’

‘Doe niet zo mystiek tegen mij als gisteravond.’

‘Was ik niet.’

‘O, jawel.’

‘We volgden gisteren alleen maar haalbare aanwijzingen.’

‘In een voodoowinkel waar ze geitenbloed en magische amuletten verkopen.’

‘Nou? Het bleef een levensvatbare aanwijzing,’ zei hij.

Ze bestudeerden het lijk zwijgend.

Toen zei Rebecca: ‘Het ziet er bijna uit alsof iets hem honderd keer heeft gebeten. Hij ziet er... aangevreten uit.’

‘Ja. Iets kleins,’ zei hij.

‘Ratten?’

‘Dit is een echt gegoede buurt.’

‘Ja, natuurlijk, maar dit is ook één grote, gelukkige stad, Jack. De goede en slechte buurten delen dezelfde straten, dezelfde riolen, dezelfde ratten. Het is democratie in de praktijk.’

‘Als dat bijtende ratten zijn, dan zijn die verrekte beesten pas na zijn dood langsgekomen om aan hem te knabbelen; ze moeten aangetrokken zijn door de geur van het bloed. Ratten zijn in wezen aaseters. Ze zijn niet zo dapper. Ze zijn niet agressief. Mensen worden niet in hun eigen huis door een troep ratten aangevallen. Heb je dat ooit eerder gehoord?’

‘Nee,’ gaf ze toe. ‘Dus die ratten zijn pas gekomen om aan hem te knauwen toen hij dood was. Maar het blijven ratten. Maak er niet iets mystieks van.’

‘Heb ik íéts gezegd?’

‘Je zat me gisteren echt dwars.’

‘We volgden alleen maar haalbare aanwijzingen.’

‘Om met een tovenaar te praten,’ zei ze minachtend.

‘De man was geen tovenaar. Hij was...’

‘Gek. Dat was hij. Gek. En jij hebt langer dan een halfuur naar hem staan luisteren.’

Jack zuchtte.

‘Dit zijn rattenbeten,’ zei ze, ‘en die hebben de echte wonden onherkenbaar gemaakt. We zullen op de lijkschouwing moeten wachten om de doodsoorzaak te weten.’

‘Ik weet al zeker dat het net als bij die andere zal zijn. Een heleboel kleine steekwonden onder die beten.’

‘Je hebt waarschijnlijk gelijk,’ zei ze.

Misselijk draaide Jack zich weg van de dode man.

Rebecca bleef kijken.

De lijst van de badkamerdeur was versplinterd en het slot op de deur was stuk.

Terwijl Jack de schade onderzocht, sprak hij tegen een stevige politieagent met een blozend gezicht die vlakbij stond. ‘Heb je de deur zo aangetroffen?’

‘Nee, nee, inspecteur. Hij zat stevig op slot toen we aankwamen.’

Verrast keek Jack op van de geruïneerde deur. ‘Wát zeg je?’

Rebecca draaide zich om naar de agent. ‘Op slot?’

De agent zei: ‘Luister, die meid Parker... eh, ik bedoel deze miss Parker... ze had een sleutel. Ze liet zichzelf in het huis binnen, riep Vastagliano, dacht dat hij nog sliep en ging naar boven om hem wakker te maken. Ze trof de badkamerdeur op slot, kreeg geen antwoord, en begon zich zorgen te maken dat hij misschien een hartaanval had gehad. Ze keek onder de deur door, zag zijn hand, zo’n beetje uitgestrekt, en ze zag al dat bloed. Ze belde meteen het alarmnummer. Tony – mijn partner – en ik waren als eerste hier en we forceerden de deur voor het geval de man misschien nog in leven was, maar één blik was voldoende om te weten dat dat niet zo was. Toen vonden we die andere man in de keuken.’

‘Zat de badkamerdeur aan de binnenkant op slot?’ vroeg Jack.

De politieagent krabde over zijn vierkante kin. ‘Nou, natuurlijk. Natuurlijk zat hij aan de binnenkant op slot. Waarom zouden we hem anders geforceerd hebben, hè? En kijk eens hier? Zie je hoe het werkt? Dat noemt de slotenmaker een “privacy”-slot. De badkamer kan niet aan de buitenkant op slot worden gedaan.’

Rebecca keek fronsend. ‘Dus de moordenaar kan het onmogelijk op slot hebben gedaan nadat hij klaar was met Vastagliano?’

‘Nee,’ zei Jack, terwijl hij het slot van dichterbij bestudeerde. ‘Het ziet ernaar uit dat het slachtoffer zichzelf heeft ingesloten om te ontkomen aan degene die achter hem aan zat.’

‘Maar toch is hij vermoord,’ zei Rebecca.

‘Ja.’

‘In een afgesloten ruimte.’

‘Ja.’

‘Waar het grootste raam slechts een smalle spleet is.’

‘Ja.’

‘Te smal om de moordenaar langs die weg te laten ontsnappen.’

‘Veel te smal.’

‘Dus hoe is het gedaan?’

‘Ik mag doodvallen als ik het wist,’ zei Jack.

Ze keek hem fronsend aan en zei: ‘Ga nou niet weer mystiek tegen me zitten doen.’

Hij zei: ‘Ik zou niet durven.’

‘Er is een verklaring.’

‘Daar ben ik van overtuigd.’

‘En die vinden we.’

‘Natuurlijk doen we dat.’

‘Een lógische verklaring.’

‘Natuurlijk.’

4

Die ochtend gebeurde er iets naars met Penny Dawson toen ze naar school ging.

De Wellton School, een particuliere instelling, huisde in een groot, verbouwd patriciërshuis van vier verdiepingen in een keurige, met bomen afgezette straat in een heel respectabele buurt. De benedenverdieping was ingericht met een akoestisch perfecte muziekruimte en een klein gymnastieklokaal. De eerste verdieping bood ruimte aan lokalen voor de klassen een tot en met drie, terwijl de klassen vier tot en met zes hun lessen kregen op de tweede verdieping. De kantoren en archieven bevonden zich op de derde.

Als zesdeklasser volgde Penny de lessen op de tweede verdieping. En daar, in de drukke en enigszins te warme kleedruimte, gebeurde er iets naars met Penny.

Op dat tijdstip, net voor het begin van de lessen, was de kleedruimte vol babbelende kinderen die zich ontdeden van hun zware jassen, hun laarzen en overschoenen. Hoewel er die ochtend geen sneeuw was gevallen, voorspelde het weerbericht halverwege die middag neerslag, en iedereen had zich erop gekleed.

Sneeuw! De eerste sneeuw van het jaar. Hoewel stadskinderen geen velden, heuvels en bossen hadden om echt van de sneeuw te genieten, was de eerste sneeuw van het seizoen desondanks een magische gebeurtenis. De verwachting dat er sneeuw zou vallen gaf een extra scherpte aan de gewone opwinding van de ochtend. Er werd veel gegiecheld, gescholden, geplaagd, gepraat over televisie-uitzendingen en huiswerk, er werden moppen verteld en raadsels opgegeven, je hoorde overdreven schattingen van hoeveel sneeuw er precies zou vallen, gefluisterde samenzweringen, het geritsel van jassen die werden uitgetrokken, het geplof van boeken op banken en het gekletter en gerammel van metalen lunchtrommels.

Met haar rug naar de drukke activiteiten toe, was Penny bezig met het uittrekken van haar handschoenen en het afdoen van haar lange, wollen sjaal. Ze zag dat de lange, smalle deur van haar metalen kastje onderaan was gedeukt en langs een rand iets naar buiten was gebogen, alsof iemand had geprobeerd hem open te krikken. Bij nadere inspectie zag ze dat haar combinatieslot ook kapot was.

Fronsend maakte ze de deur open – en sprong achteruit toen een lawine van papier op haar voeten neerkwam. Ze had de inhoud van haar kastje keurig en geordend achtergelaten. Nu was alles door elkaar gegooid tot een grote warboel. En erger nog, elk boek was uit elkaar getrokken, pagina’s waren uit de band losgerukt; sommige waren gescheurd en sommige waren tot proppen verfrommeld. Haar gele gelinieerde schrijfblok was veranderd in een berg confetti. Haar potloden waren in kleine stukjes gebroken.

Haar zakrekenmachine was stuk.

Verscheidene andere kinderen waren zo dicht in de buurt dat ze zagen wat er uit haar kastje viel. Het zien van al die vernieling deed ze schrikken en legde hun het zwijgen op.

Verdoofd hurkte Penny neer, stak haar hand in het onderste gedeelte van haar kast, haalde iets van de troep eruit tot ze haar klarinetkoffer zag. Ze had het instrument gisteren niet mee naar huis genomen, omdat ze een lang verslag moest schrijven en geen tijd had om te oefenen. De sluitingen op de zwarte koffer waren opengebroken.

Ze was bang om erin te kijken.

Sally Wrather, Penny’s beste vriendin, boog zich voorover. ‘Wat is er gebeurd?’

‘Ik weet het niet.’

‘Heb jij het niet gedaan?’

‘Natuurlijk niet. Ik... ik ben bang dat mijn klarinet stuk is.’

‘Wie zou zoiets doen? Dat is ronduit geméén.’

Chris Howe, een jongen uit de zesde klas die altijd grappen uithaalde en die, soms, stierlijk vervelend en puur onmogelijk was – maar die óók lief kon zijn, omdat hij een beetje op Scott Baio leek – hurkte naast Penny neer. Hij scheen zich niet bewust dat er iets aan de hand was. Hij zei: ‘Jemig, Dawson, ik heb nooit geweten dat je zo’n sloddervos was.’

Sally zei: ‘Ze heeft niet...’

Maar Chris zei: ‘Ik wed dat je daar een grote, smerige familie kakkerlakken hebt zitten, Dawson.’

En Sally zei: ‘Stort in elkaar, Chris.’

Hij keek haar met open mond van verrassing aan. Sally was een tenger, bijna breekbaar lijkend roodharig meisje dat gewoonlijk zacht praatte. Maar als het neerkwam op het verdedigen van een vriendin, kon Sally een tijgerin worden. Chris keek haar met knipperende ogen aan en zei: ‘Huh? Wát zei je?’

‘Steek je kop in de plee en spoel twee keer door,’ zei Sally. ‘We hoeven je stomme grappen niet. Iemand heeft alles in Penny’s kastje kapotgemaakt. Het is niet grappig.’

Chris bekeek de puinhoop aandachtiger. ‘O. Hé, ik zag het niet. Sorry, Penny.’

Met tegenzin opende Penny de beschadigde klarinetkoffer. De zilveren kleppen waren afgebroken. Het instrument was in tweeën gebroken.

Sally legde een hand op Penny’s schouder.

‘Wie heeft het gedaan?’ vroeg Chris.

‘Dat weten we niet,’ zei Sally.

Penny staarde naar de klarinet en wilde huilen, niet omdat die kapot was (hoewel dat al erg genoeg was), maar omdat ze zich afvroeg of iemand hem had kapotgemaakt om haar op die manier te vertellen dat ze hier niet gewenst was.

Op Wellton School waren zij en Davey de enige kinderen die konden bogen op een politieagent als vader. De andere kinderen waren de telgen van advocaten, artsen, zakenlieden, tandartsen, effectenmakelaars en reclamemakers. Door iets van de snobistische houding van hun ouders over te nemen, zaten er onder de leerlingen kinderen die meenden dat de kinderen van een politieagent niet echt thuishoorden op zo’n dure privéschool als Wellton. Gelukkig waren dat er niet zo veel. Het maakte de meeste kinderen niets uit wat Jack Dawson voor zijn beroep deed en er waren er zelfs bij die vonden dat het opwindender en beter was om het kind van een politieagent te zijn dan om een bankier of accountant als vader te hebben.

Op dit moment besefte iedereen in het kleedlokaal dat er iets ernstigs was gebeurd en iedereen was stil.

Penny ging staan, draaide zich om en keek hen aan.

Had een van de snobs haar kastje verwoest?

Ze zag twee van de ergste zondaren – twee meisjes uit de zesde klas, Sissy Johansen en Cara Wallace – en plotseling wilde ze hen grijpen, door elkaar schudden, in hun gezichten schreeuwen, hun vertellen wat zij ervan vond, het hun laten begrijpen.

Ik heb niet gevraagd naar jullie verrekte school te mogen. De enige reden waarom mijn vader dit kan betalen is vanwege het verzekeringsgeld van mijn moeder en de regeling die hij buiten de rechtbank om heeft gesloten met het ziekenhuis dat haar heeft vermoord. Denk je dat ik wilde dat mijn moeder doodging, zodat ik naar Wellton zou kunnen? Jemig. Jemig Maria! Denk je dat ik Wellton niet zonder meer zou opgeven als ik mijn moeder daarmee terug kon krijgen? Schijnheilige, snotvretende trutten, in ’s hemelsnaam? Stompzinnige gluiperds! Wat is er met jullie aan de hand?

Maar ze schreeuwde niet tegen hen.

Ze huilde ook niet.

Ze slikte het brok in haar keel weg en beet op haar lip. Ze hield zichzelf in bedwang, want ze was vastbesloten zich niet als een kind te gedragen.

Na een paar ogenblikken was ze opgelucht dat ze niet tegen hen had gesnauwd, want ze begon te beseffen dat zelfs Sissy en Cara, hoe verwaand ze soms ook konden doen, niet in staat waren tot zoiets schaamteloos en smerigs als het vernielen van de inhoud van haar kastje en het kapotmaken van haar klarinet. Nee. Sissy en Cara, of een van de andere snobs, waren het niet geweest.

Maar als zij het niet waren geweest... wie dan wel?

Chris Howe was gehurkt blijven zitten voor Penny’s kastje en scharrelde door de rommel. Nu ging hij staan met een vuist vol kapotte bladzijden uit haar schoolboeken. Hij zei: ‘Hé, moet je eens kijken. Dit spul is niet alleen maar verscheurd. Een heleboel ziet eruit alsof erop gekauwd is.’

‘Gekauwd?’ zei Sally Wrather.

‘Zie je die kleine bijtgaatjes?’ vroeg Chris.

Penny zag ze.

‘Wie gaat er nou kauwen op een stapel boeken?’ vroeg Sally.

Bijtgaatjes, dacht Penny.

‘Ratten,’ zei Chris.

Zoals de gaatjes in de plastic honkbalknuppel van Davey.

‘Ratten?’ zei Sally, terwijl ze een grimas trok. ‘Hè, getsie.’

Gisteravond. Het wezen onder het bed.

‘Ratten...’

‘... ratten...’

‘... ratten.’

Het woord kaatste door het vertrek.

Een paar meisjes begonnen te gillen.

Een aantal kinderen glipte de kleedruimte uit om de leraren te vertellen wat er was gebeurd.

Ratten.

Maar Penny wist dat het geen rat was geweest die de honkbalknuppel uit haar hand had gerukt. Het was iets... anders geweest. En het was ook geen rat geweest die haar klarinet had gebroken.

Het was iets anders.

Iets anders.

Maar wat?

5

Jack en Rebecca troffen Nevetski en Blaine beneden, in de werkkamer van Vincent Vastagliano. Ze doorzochten de laden en vakken van een Sheraton-bureau en een muur van prachtig bewerkte eikenhouten kasten.

Roy Nevetski zag eruit als een leraar Engels op een middelbare school in 1955. Wit hemd. Een opgeklemd vlinderdasje. Grijze sweater met een V-hals.

Daartegenover leek Nevetski’s partner, Carl Blaine, op een boef. Nevetski was aan de slanke kant, maar Blaine was gedrongen, zag eruit als een kleerkast met brede schouders en een stierennek. Intelligentie en gevoeligheid schenen in het gezicht van Roy Nevetski te gloeien, maar Blaine leek ongeveer zo gevoelig als een gorilla.

Door het voorkomen van Nevetski verwachtte Jack dat hij zijn onderzoek keurig zou doen en door niets zou laten merken dat hij bezig was geweest; op dezelfde manier verwachtte hij dat Blaine een enorme troep met overal vingerafdrukken achter zou laten. In werkelijkheid was het andersom. Als Roy Nevetski de inhoud van een la had doorzocht, lag de vloer bezaaid met weggegooide papieren, terwijl Carl Blaine elk stukje nauwgezet bestudeerde en het daarna weer teruglegde op de oorspronkelijke plek, precies waar hij het had gevonden.

‘Blijf verdomme bij ons uit de buurt,’ zei Nevetski geërgerd. ‘We zijn bezig elk gat, elke spleet in deze klotetent te onderzoeken. En we gaan pas weg als we gevonden hebben wat we zoeken.’ Hij had een verrassend harde stem, alleen maar lage klanken, met grove uithalen en de scherpe metalige tonen van een kapotte machine. ‘Dus achteruit, jullie.’

‘Eigenlijk,’ zei Rebecca, ‘is dit, nu Vastagliano dood is, meer onze zaak geworden.’

Jack huiverde door haar directheid en haar al te bekende kalmte.

‘Het is nu iets voor Moordzaken,’ zei Rebecca. ‘Het is niet meer zozeer iets voor Narcotica.’

‘Jezus, heb je weleens gehoord van interdepartementale samenwerking?’ vroeg Nevetski.

‘Heb jíj weleens gehoord van gewone beleefdheid?’ vroeg Rebecca.

‘Wacht, wacht, wacht,’ zei Jack snel, sussend. ‘Er is ruimte voor ons allemaal. Natuurlijk wel.’

Rebecca wierp hem een kwaadaardige blik toe.

Hij deed alsof hij die niet zag. Daar was hij erg goed in, doen alsof hij de blikken die ze hem toewierp niet zag. Hij had er een heleboel oefening in zitten.

Tegen Nevetski zei Rebecca. ‘Er is geen enkele reden de boel hier als een varkensstal achter te laten.’

‘Vastagliano is te dood om er last van te hebben,’ zei Nevetski.

‘Je maakt het alleen maar moeilijker voor Jack en mij als we zelf door al dit spul heen moeten.’

‘Luister,’ zei Nevetski, ‘ik heb haast. Bovendien heeft het geen enkele zin mij nog eens na te lopen als ik alles heb onderzocht. Ik mis nooit iets.’

‘Jullie zullen Roy moeten excuseren,’ zei Carl Blaine, die Jacks sussende toon en gebaren overnam.

‘Om de donder niet,’ zei Nevetski.

‘Hij bedoelt er niets mee,’ zei Blaine.

‘Om de donder wel,’ zei Nevetski.

‘Hij is vanochtend bijzonder gespannen,’ zei Blaine. Ondanks zijn brute gezicht was zijn stem zacht, verfijnd en vloeiend. ‘Uitzonderlijk gespannen.’

‘Zoals hij zich gedraagt,’ zei Rebecca, ‘dacht ik dat het misschien zijn tijd van de maand was.’

Nevetski wierp haar een woedende blik toe.

Niets zo inspirerend als de kameraadschap bij de politie, dacht Jack.

Blaine zei: ‘Het komt omdat we Vastagliano strak onder surveillance hadden toen hij werd vermoord.’

‘Kan niet ál te strak zijn geweest,’ zei Rebecca.

‘Het gebeurt de beste van ons weleens,’ zei Jack, terwijl hij wenste dat hij zijn mond had gehouden.

‘Op de een of andere manier,’ zei Blaine, ‘is de moordenaar langs ons heen geglipt, op weg naar binnen én naar buiten. We hebben geen glimp van hem te zien gekregen.’

‘Het slaat godverdomme allemaal nergens op,’ zei Nevetski en hij sloeg een bureaulade met brute kracht dicht.

‘We zagen die dame Parker hier zo ongeveer twintig over zeven binnengaan,’ zei Blaine. ‘Een kwartier later kwam de eerste patrouillewagen aanrijden. Op dat moment pas wisten we dat Vastagliano om zeep was geholpen. Het was gênant. De chef zal het ons niet makkelijk maken.’

‘Verrek, die ouwe wil onze ballen als kerstversiering.’

Blaine knikte instemmend. ‘Het zou iets helpen als we de boeken van Vastagliano’s ondernemingen konden vinden, de namen van zijn partners, klanten, misschien voldoende bewijzen konden verzamelen om een grote arrestatie te doen.’

‘Dan zouden we uiteindelijk nog eens helden kunnen worden,’ zei Nevetski, ‘hoewel ik er op dit moment al voor teken mijn hoofd boven de stront te kunnen houden voordat ik erin verzuip.’

Rebecca’s gezicht stond vol afkeuring vanwege Nevetski’s aanhoudende gebruik van platvloerse taal.

Jack bad dat ze Nevetski er niet voor zou straffen.

Ze leunde tegen de muur naast wat (in ieder geval voor Jacks ongeschoolde oog) leek op een echte Andrew Wyeth. Het was een olieverfschilderij van een boerentafereel, en uiterst gedetailleerd geschilderd.

Blijkbaar onbewust van de buitengewone schoonheid van het schilderij zei Rebecca: ‘Dus deze Vincent Vastagliano zat in de drugshandel?’

‘Verkoopt McDonald’s hamburgers?’ vroeg Nevetski.

‘Hij was een bloedlid van de Carramazza-familie,’ zei Blaine.

Van de vijf maffiafamilies die het gokken, de prostitutie en andere misdadige praktijken in New York in handen hadden, waren de Carramazza’s de machtigste.

‘Om precies te zijn,’ zei Blaine, ‘was Vastagliano de neef van Gennaro Carramazza. Zijn oom Gennaro gaf hem de Gucci-route.’

‘De wat?’ vroeg Jack.

‘De chique clientèle in de dopehandel,’ zei Blaine. ‘Het soort mensen dat twintig paar Gucci-schoenen in de kast heeft staan.’

Nevetski zei: ‘Vastagliano verkocht geen dope aan schoolkinderen. Van zijn oom mocht hij zich absoluut niet in dat soort goedkope narigheid begeven. Vince handelde uitsluitend met mensen uit de showbusiness en mensen die hoog op de sociale ladder stonden. Highbrow jetset.’

‘Niet dat Vince Vastagliano er zelf bij hoorde,’ voegde Blaine er snel aan toe. ‘Hij was gewoon een goedkope boef die zich alleen maar in de juiste kringen bewoog omdat hij dat neuspoeder kon leveren aan die limousinetypes.’

‘Hij was tuig van de richel,’ zei Nevetski. ‘Dit huis, al dit antiek – dat was híj niet. Het was gewoon een beeld dat hij meende te moeten uitstralen als hij de snoepleverancier van de jetset wilde zijn.’

‘Hij kende het verschil nog niet tussen een antieke salontafel en een uit de K-Mart,’ zei Blaine. ‘Al die boeken. Ga maar eens kijken. Het zijn oude studieboeken, onvolledige en overjarige encyclopedieën, een ratjetoe, per meter gekocht bij een tweedehandsboekhandel, nooit bedoeld om te lezen, alleen maar als vulling voor de planken.’

Jack geloofde Blaine op zijn woord, maar Rebecca liep, omdat ze Rebecca was, naar de boekenkasten om zelf te kijken.

‘We zitten al heel lang achter Vastagliano aan,’ zei Nevetski. ‘We hadden een voorgevoel over hem. Hij scheen de zwakke schakel. De rest van de Carramazza-familie is even gedisciplineerd als het Korps Mariniers. Maar Vince dronk te veel, hoerde en snoerde te veel, rookte te veel weed en gebruikte zelfs af en toe cocaïne.’

Blaine zei: ‘We dachten dat hij, als we iets tegen hem vonden, als we voldoende bewijs vonden om hem een gevangenisstraf te garanderen, wel door zou slaan en mee zou werken in plaats van te gaan zitten. Via hem meenden we uiteindelijk de hand te kunnen leggen op een paar van die grappenmakers in het hart van de Carramazza-organisatie.’

Nevetski zei: ‘We kregen een tip dat Vastagliano contact ging opnemen met een Zuid-Amerikaanse cokehandelaar die Rene Oblido heet.’

‘Onze informant zei dat ze het zouden hebben over nieuwe bevoorradingsbronnen. De ontmoeting zou gisteren of vandaag plaatsvinden. Het was niet gisteren...’

‘En verdomd zeker zal het vandaag niet gebeuren, nu van Vastagliano weinig anders meer over is dan een bloederige hoop vuilnis.’ Nevetski keek alsof hij walgend op het tapijt zou spugen.

‘Je hebt gelijk. Het is verknald,’ zei Rebecca, terwijl ze zich omdraaide van de boekenplanken. ‘Het is voorbij. Dus waarom gaan jullie niet weg en geven het over aan ons?’

Nevetski schonk haar zijn bekende kwade blik.

Zelfs Blaine zag eruit alsof hij ten slotte tegen haar zou gaan snauwen.

Jack zei: ‘Neem de tijd. Zoek wat je te zoeken hebt. Jullie lopen ons niet in de weg. We hebben hier nog een heleboel andere dingen te doen. Kom mee, Rebecca. Laten we eens gaan zien wat de mensen van de lijkschouwer ons kunnen vertellen.’

Hij keek Rebecca zelfs niet even aan omdat hij wist dat zij hem zo ongeveer dezelfde blik toewierp als die zij van Blaine en Nevetski had gekregen.

Onwillig liep Rebecca de gang op.

Voordat hij haar volgde, bleef Jack even in de deuropening staan en keek naar Nevetski en Blaine. ‘Hebben jullie aan deze zaak iets vreemds opgemerkt?’

‘Zoals?’ vroeg Nevetski.

‘Alles,’ zei Jack. ‘Alles wat buiten het gewone valt, alles wat vreemd, raar en onverklaarbaar is.’

‘Ik vind het onverklaarbaar hoe die moordenaar hier binnen is gekomen,’ zei Nevetski geïrriteerd. ‘Dát is verrekte vreemd.’

‘Nog iets anders?’ vroeg Jack. ‘Alles waardoor je zou kunnen denken dat dit meer is dan de gewone drugsmoord?’

Ze keken hem uitdrukkingsloos aan.

Hij zei: ‘Goed, die vrouw dan, de vriendin van Vastagliano of wat ze ook is...’

‘Shelly Parker,’ zei Blaine. ‘Ze zit in de woonkamer als je haar wilt spreken.’

‘Hebben jullie al met haar gesproken?’ vroeg Jack.

‘Heel even,’ zei Blaine. ‘Ze is niet zo’n praatster.’

‘Ze is een goedkoop takkewijf,’ zei Nevetski.

‘Gereserveerd,’ zei Blaine.

‘Een onbehulpzaam, goedkoop takkewijf.’

‘Niet mededeelzaam, heel beheerst,’ zei Blaine.

‘Een tweedollarwip. Een del. Een kuthoer. Maar adembenemend.’

Jack zei: ‘Heeft ze iets gezegd over een Haïtiaan?’

‘Een wat?’

‘Bedoel je... iemand van Haïti? Het eiland?’

‘Het eiland,’ bevestigde Jack.

‘Nee,’ zei Blaine. ‘Ze zei niets over een Haïtiaan.’

‘Over welke Haïtiaan hebben we het?’ vroeg Nevetski.

Jack zei: ‘Een man die Lavelle heet. Baba Lavelle.’

‘Baba?’ zei Blaine.

‘Klinkt als een clown,’ zei Nevetski.

‘Heeft Shelly Parker hem genoemd?’

‘Nee.’

‘Waar past die Lavelle in?’

Jack gaf er geen antwoord op maar vroeg: ‘Luister, heeft miss Parker tegen jullie iets gezegd over... nou... heeft ze sowieso iets gezegd dat vréémd leek?’

Nevetski en Blaine keken hem fronsend aan.

‘Wat bedoel je?’ zei Blaine.

De dag ervoor hadden ze het tweede slachtoffer gevonden: een zwarte man die Freeman Coleson heette, een tussenhandelaar in de dopewereld. Hij leverde aan zeventig of tachtig straatdealers in een stuk Manhattan dat hem was toebedeeld door de Carramazza-familie met de bedoeling narigheid en raciale spanningen in de onderwereld van New York te voorkomen. Coleson was dood gevonden, bloedend uit meer dan honderd kleine steekwonden, net zoals het eerste slachtoffer op zondagavond. Zijn broer, Darl Coleson, was in paniek geraakt en was zo nerveus dat hij baadde in het zweet. Hij had Jack en Rebecca een verhaal verteld over een Haïtiaan die probeerde de coke- en heroïnehandel over te nemen. Het was het vreemdste verhaal dat Jack ooit had gehoord, maar het was duidelijk dat Coleson elk woord ervan geloofde.

Als Shelly Parker een soortgelijk verhaal aan Nevetski en Blaine had verteld, dan zouden ze het niet vergeten zijn. Dan zouden ze niet hebben hoeven vragen wat voor ‘vreemds’ hij bedoelde.

Jack aarzelde, schudde toen zijn hoofd. ‘Laat maar zitten. Het is niet echt belangrijk.’

Als het niet belangrijk is, waarom bracht je het dan ter sprake?

Dat zou Nevetski’s volgende vraag zijn. Jack draaide zich om voordat Nevetski iets kon zeggen en liep weg, door de deur naar de gang, waar Rebecca op hem stond te wachten.

Ze keek boos.

6

De week ervoor, op donderdagavond, tijdens het pokeren dat hij al meer dan acht jaar twee keer per maand deed, had Jack Rebecca zitten verdedigen. Tijdens een onderbreking in het spel hadden de andere spelers – drie rechercheurs: Al Dufresne, Witt Yardman en Phil Abrahams – zich negatief over haar uitgelaten.

‘Ik begrijp niet dat je het met haar kunt uithouden, Jack,’ zei Witt.

‘Ze is een koude kikker,’ zei Al.

‘Een echt ijskonijn,’ zei Phil.

Terwijl de kaarten tikten en klikten in Als bezige handen, bleven de drie mannen beledigingen uiten.

‘Ze is kouder dan een ijsheilige.’

‘Ongeveer net zo vriendelijk als een dobermannpincher met hevige kiespijn en enorme darmkrampen.’

‘Ze doet alsof ze niet hoeft te ademen of te pissen, zoals andere mensen.’

‘Een echt harde tante,’ zei Al Dufresne.

Ten slotte zei Jack: ‘Ach, ze is niet zo slecht als je haar eenmaal kent.’

‘Een harde tante,’ herhaalde Al.

‘Luister,’ zei Jack, ‘als zij een man was, dan zou je zeggen dat ze een verbeten smeris was, en je zou haar er zelfs om bewonderen. Maar omdat ze een verbeten vróúwelijke smeris is, zeggen jullie dat ze alleen maar een koud kreng is.’

‘Ik weet wel wat een harde tante is,’ zei Al.

‘Ze is op je kloten uit,’ zei Witt.

‘Ze heeft haar goede kwaliteiten,’ zei Jack.

‘Ja?’ zei Phil Abrahams. ‘Noem er één.’

‘Ze is opmerkzaam.’

‘Dat is een gier ook.’

‘Ze is slim. Ze is efficiënt,’ zei Jack.

‘Dat was Mussolini ook. Door hem reden de treinen op tijd.’

Jack zei: ‘En ze geeft haar partner altijd rugdekking als de zaken op straat link worden.’

‘Lazer op, élke smeris geeft zijn partner rugdekking,’ zei Al.

‘Sommigen niet,’ zei Jack.

‘Verrekte weinig. En als ze het niet doen, blijven ze niet lang smeris.’

‘Ze is een harde werkster,’ zei Jack. ‘Ze is haar geld waard.’

‘Goed, goed,’ zei Witt, ‘dus misschien is ze goed in haar werk. Maar waarom kan ze niet ook een beetje menselijk zijn?’

‘Ik denk niet dat ik haar ooit heb horen lachen,’ zei Phil.

Al zei: ‘Waar zit haar hart? Heeft ze wel een hart?’

‘Natuurlijk wel,’ zei Witt. ‘Een klein stenen hart.’

‘Nou,’ zei Jack, ‘ik denk dat ik liever Rebecca als partner heb dan een van jullie, omhooggevallen druiloren.’

‘O ja?’

‘Ja. Ze is gevoeliger dan jullie haar willen nageven.’

‘O, ho! Gevoelig!’

‘Nu komt het eruit.’

‘Hij is niet alleen maar ridderlijk.’

‘Hij vóélt voor haar.’

‘Ze maakt een halsband van je kloten, maatje.’

‘Zoals hij eruitziet, zou ik zeggen dat ze dat al heeft gedaan.’

‘Elk moment laat ze een broche maken van zijn...’

Jack zei: ‘Luister, jongens, er is niets tussen Rebecca en mij, behalve...’

‘Heeft ze iets met zwepen en boeien, Jack?’

‘Hé, ik wed van wel! Laarzen en hondenbanden.’

‘Trek je hemd eens uit en laat je striemen eens zien, Jack.’

‘Barbaren,’ zei Jack.

‘Draagt ze een leren beha?’

‘Leer? Man, die meid zal wel stáál dragen.’

‘Idioten,’ zei Jack.

‘Ik vónd je de afgelopen paar maanden er al minnetjes uitzien,’ zei Al. ‘Nu weet ik hoe dat komt. Jij bent verslaafd aan haar, Jack.’

‘Beslist verslaafd,’ zei Phil.

Jack wist dat het geen zin had tegen hen in te gaan. Zijn protesten zouden hen alleen maar amuseren en aanmoedigen. Hij glimlachte en liet de golven van goedaardig gescheld over zich heen komen tot ze ten slotte hun spelletje beu waren.

Uiteindelijk zei hij: ‘Goed, jullie hebben je lolletje gehad. Maar ik wil niet dat er stompzinnige geruchten de ronde gaan doen. Ik wil dat jullie begrijpen dat er niets tussen Rebecca en mij is. Ik vind haar een gevoelig mens onder die harde buitenkant van haar. Onder dat uiterlijk van een koude kikker dat ze zo hevig ophoudt, zit warmte en tederheid. Dat vind ik, maar ik weet het niet uit persoonlijke ervaring. Begrepen?’

‘Misschien is er dan niets tussen jullie tweeën,’ zei Phil, ‘maar gezien de manier waarop jouw tong uit je mond hangt als je over haar praat, is het duidelijk dat je wou dat het wél zo was.’

‘Ja,’ zei Al, ‘als je het over haar hebt, loop je te kwijlen.’

De schimpscheuten begonnen weer helemaal opnieuw, maar deze keer kwamen die veel dichter bij de waarheid dan daarvoor. Jack wist niet uit persoonlijke ervaring dat Rebecca gevoelig en bijzonder was, maar hij voelde het, en hij wilde dichter bij haar zijn. Hij zou zo’n beetje alles ervoor overhebben samen met haar te zijn – niet alleen maar in haar búúrt, al bijna tien maanden was hij vijf of zes dagen per week in haar buurt – maar echt sámen met haar, om haar allerdiepste gedachten te leren kennen, die ze zo angstvallig verborgen hield.

De biologische aantrekkingskracht was sterk, seksueel, dat viel niet te ontkennen. Ze was hoe dan ook heel mooi. Maar het was niet haar schoonheid die hem het meest intrigeerde.

Haar koelte, de afstand die ze hield tussen zichzelf en alle andere mensen, maakte haar tot een uitdaging die geen enkele man kon weerstaan. Maar ook dat was niet het meest intrigerende aan haar.

Zo nu en dan, zelden, niet vaker dan een keer per week, was daar dat onbewaakte moment, een paar tellen, nooit langer dan een minuut, waarin haar harde buitenkant iets afzwakte, waardoor hij een glimp kreeg van een andere, heel verschillende Rebecca, van een kwetsbaar en uniek mens, van iemand die de moeite waard was te leren kennen en die hij misschien wel nooit meer los zou willen laten. Dát fascineerde Jack Dawson; die korte blik op warmte en tederheid, die oogverblindende uitstraling die ze altijd meteen weer verstopte op het moment dat ze besefte dat ze die had laten ontsnappen door haar masker van strengheid heen.

Afgelopen donderdag, tijdens het pokeren, had hij het gevoel gehad dat hij nooit langs die met zorg aangebrachte psychologische verdediging van Rebecca heen zou komen, dat dat altijd een fantasie zou blijven, een droom die nooit werkelijkheid zou worden. Na tien maanden als haar partner, tien maanden van samenwerken en elkaar vertrouwen en elkaar het leven toevertrouwen, had hij het gevoel dat ze misschien wel meer dan ooit een mysterie voor hem was...

Nu, minder dan een week erna, wist Jack wat er onder haar masker zat. Dat wist hij uit ervaring, een héél persoonlijke ervaring. En wat hij had gevonden, was zelfs nog beter, aantrekkelijker, bijzonderder dan wat hij had gehoopt te vinden. Ze was heerlijk.

Maar vanochtend was er absoluut geen teken van die Rebecca, niet de kleinste hint dat ze meer was dan de koude en ontoegankelijke amazone die ze zo onverdroten speelde.

Het leek alsof de avond ervoor niet had bestaan.

In de gang, buiten de werkkamer waar Nevetski en Blaine nog aan het zoeken waren naar bewijs, zei ze: ‘Ik hoorde wel wat je hun vroeg – over de Haïtiaan.’

‘Nou?’

‘O, in godsnaam, Jack.’

‘Nou, Baba Lavelle is voorlopig onze enige verdachte.’

‘Het kan me niet schelen dat je naar hem hebt gevraagd,’ zei ze. ‘Maar het is de manier waarop je naar hem hebt gevraagd.’

‘Ik sprak toch Engels, hè?’

‘Jack...’

‘Was ik niet beleefd genoeg?’

‘Jack...’

‘Het komt gewoon omdat ik niet begrijp wat je bedoelt.’

‘Ja, dat doe je wel.’ Ze deed hem na, deed alsof ze tegen Nevetski en Blaine sprak: ‘Heeft een van jullie iets vreemds aan deze zaak opgemerkt? Iets wat niet gewoon is? Iets geks? Iets raars?’

‘Ik ging gewoon een aanwijzing na,’ zei hij, in de verdediging.

‘Zoals je dat gisteren hebt gedaan... door de halve middag in de bibliotheek te verspillen aan het lezen over voodoo.’

‘We hebben minder dan een uur in de bibliotheek gezeten.’

‘Om daarna naar Harlem te rennen en met die tovenaar te praten.’

‘Hij is geen tovenaar.’

‘Die gék.’

‘Carver Hampton is geen gek,’ zei Jack.

‘Een echte gek,’ hield ze vol.

‘Er stond een artikel over hem in dat boek.’

‘Dat er in een boek over hem geschreven wordt, wil niet automatisch zeggen dat hij achtenswaardig is.’

‘Hij is een priester.’

‘Niet waar. Hij is een oplichter.’

‘Hij is een voodoopriester die alleen maar aan witte magie doet, goede magie. Een Houngon. Zo noemt hij zichzelf.’

‘Ik kan mezelf een fruitboom noemen, maar denk dan niet dat er appels aan mijn oren groeien,’ zei ze. ‘Hampton is een charlatan. Hij neemt geld aan van lichtgelovige zielen.’

‘Zijn religie mag dan exotisch lijken...’

‘Het is dwaas. Die winkel die hij heeft. Verkoopt kruiden en flesjes geitenbloed, bezweringen en toverspreuken, al dat soort onzin...’

‘Voor hem is het geen onzin.’

‘Natuurlijk wel.’

‘Hij gelooft erin.’

‘Omdat hij gek is.’

‘Denk toch even na, Rebecca. Is Carver Hampton een gek of een oplichter? Ik begrijp niet hoe je allebei kunt zijn.’

‘Goed, goed. Misschien heeft die Baba Lavelle wél alle vier slachtoffers vermoord.’

‘Hij is tot dusver onze enige verdachte.’

‘Maar hij heeft geen voodoo gebruikt. Zwarte magie bestaat niet. Hij heeft ze neergestoken, Jack. Hij heeft bloed aan zijn handen, net zoals elke andere moordenaar.’

Haar intens felgroene ogen waren bijna een tint groener en helderder als ze boos of ongeduldig was.

‘Ik heb nooit gezegd dat hij ze met magie vermoord heeft,’ zei Jack tegen haar. ‘Ik heb niet gezegd dat ik in voodoo geloof. Maar je hebt de lichamen gezien. Je zag hoe vreemd...’

‘Neergestoken,’ zei ze beslist. ‘Verminkt, ja. Bruut en vreselijk toegetakeld, ja. Meer dan honderd keer gestoken, ja. Maar neergestoken. Met een mes. Een echt mes. Een gewoon mes.’

‘Volgens de lijkschouwer kan het mes dat bij de eerste twee moorden is gebruikt, niet groter zijn geweest dan een pennenmes.’

‘Goed. Dan was het dus een pennenmes.’

‘Rebecca, dat slaat nergens op.’

‘Moord slaat nooit ergens op.’

‘Wat voor soort moordenaar gaat zijn slachtoffers achterna met een pennenmes, godsamme.’

‘Iemand die gestoord is.’

‘Psychotische moordenaars grijpen gewoonlijk naar dramatische wapens... slagersmessen, bijlen, jachtgeweren...’

‘In de film misschien.’

‘In werkelijkheid ook.’

‘Dit is gewoon weer zo’n psychopaat, net als alle psychopaten die tegenwoordig onder de stenen vandaan komen kruipen,’ hield ze vol. ‘Er is niets speciaals of vreemds aan hem.’

‘Maar hoe overmeestert hij ze dan? Als hij alleen maar met een pennenmes staat te zwaaien, waarom kunnen zijn slachtoffers hem dan niet afweren en ervandoor gaan?’

‘Daar is een verklaring voor,’ zei ze halsstarrig. ‘We vinden die wel.’

Het was warm in het huis, en het werd warmer. Jack trok zijn overjas uit.

Rebecca hield haar jas aan. De warmte scheen haar net zo min te deren als de kou.

‘En bij alle doden,’ zei Jack, ‘heeft het slachtoffer gevochten met zijn aanvaller. Toch schijnt geen van de slachtoffers erin geslaagd te zijn zijn aanvaller te verwonden; er is nooit enig ander bloed dan dat van het slachtoffer zelf. Dat is verrekte vreemd. En wat vind je van Vastagliano – vermoord in een afgesloten badkamer?’

Ze staarde hem plotseling aan, maar gaf geen antwoord.

‘Luister, Rebecca, ik zeg niet dat het voodoo is, of iets wat ook maar enigszins bovennatuurlijk lijkt. Ik ben niet zo bijzonder bijgelovig. Wat ik wil zeggen, is dat het misschien het werk is van iemand die wél in voodoo gelooft, dat er misschien een rituele bedoeling achter zit. De staat waarin de lijken zich bevinden, wijst in ieder geval wel in die richting. Ik zei niet dat voodoo werkt. Ik suggereer alleen maar dat de moordenaar kan dénken dat het werkt, en dat zijn geloof in voodoo ons naar hem toe kan leiden en ons iets van het bewijs kan leveren dat we nodig hebben om hem veroordeeld te krijgen.’

Ze schudde haar hoofd. ‘Jack, ik weet dat je een bepaalde trek in je hebt...’

‘Welke bepaalde trek?’

‘Je bent te onbevooroordeeld.’

‘Hoe kun je te onbevooroordeeld zijn? Dat is net zoiets als té eerlijk.’

‘Toen Darl Coleson zei dat deze Baba Lavelle de drugshandel overnam met behulp van voodoovervloekingen om zijn concurrentie te vermoorden, luisterde je... nou... je luisterde alsof je een kind was, totaal in vervoering.’

‘Niet waar.’

‘Wel waar. Vervolgens merk ik dat we op weg zijn naar een voodoowinkel in Harlem!’

‘Als deze Baba Lavelle werkelijk geïnteresseerd is in voodoo, dan is het zinnig om aan te nemen dat iemand als Carver Hampton hem misschien kent of in staat is voor ons iets over hem aan de weet te komen.’

‘Zo’n idioot als Hampton kan ons nooit ergens mee helpen. Herinner je je nog die Holderbeck-zaak?’

‘Wat heeft die te maken met...’

‘De oude vrouw die tijdens de seance werd vermoord?’

‘Emily Holderbeck. Dat weet ik nog.’

‘Je was gefascinéérd door die zaak,’ zei ze.

‘Ik heb nooit beweerd dat er iets bovennatuurlijks mee was.’

‘Absoluut gefascineerd.’

‘Nou, het was een ongelooflijke moord. De moordenaar was zo brutaal. De kamer was donker, zeker, maar er waren acht mensen daar toen het schot werd afgevuurd.’

‘Maar het kwam niet door de feiten van de zaak waardoor je zo ontzettend gefascineerd was,’ zei Rebecca. ‘Je was geïnteresseerd in het medium. Die mevrouw Donatella met haar kristallen bol. Je kon maar niet genoeg krijgen van haar spookverhalen, haar zogenaamde spiritistische experimenten.’

‘Nou?’

‘Geloof jij in geesten, Jack?’

‘Bedoel je of ik in een hiernamaals geloof?’

‘Geesten.’

‘Ik weet het niet. Misschien. Misschien niet. Wie zal het zeggen?’

‘Ik zal het zeggen. Ik geloof niet in geesten. Maar jouw ontwijkende antwoord bewijst mijn punt.’

‘Rebecca, er zijn miljoenen geestelijk zeer gezonde, eerbiedwaardige, intelligente, evenwichtige mensen die in een leven na de dood geloven.’

‘Een rechercheur lijkt in veel opzichten op een wetenschapper,’ zei ze. ‘Hij moet logisch denken.’

‘Hij hoeft geen atheïst te zijn, jezus!’

Hem negerend zei ze: ‘Logica is het beste stuk gereedschap dat we hebben.’

‘Ik zeg alleen maar dat we met iets vreemds te maken hebben. En aangezien de broer van een van de slachtoffers denkt dat voodoo ermee te maken heeft...’

‘Een goede rechercheur moet redelijk en methodisch zijn.’

‘... moeten we het natrekken, ook al lijkt het belachelijk.’

‘Een goede rechercheur moet praktisch en realistisch zijn.’

‘Een goede rechercheur moet ook verbeeldingskracht en flexibiliteit hebben,’ gaf hij als antwoord. Toen, ineens van onderwerp veranderend, zei hij: ‘Rebecca, wat vond je van gisteravond?’

Haar gezicht werd rood. Ze zei: ‘Laten we met die Parker-dame gaan praten,’ en ze begon zich van hem weg te draaien.

Hij greep haar bij de arm en hield haar tegen. ‘Ik dacht dat er iets heel bijzonders was gebeurd gisteravond.’

Ze zei niets.

‘Heb ik het me alleen maar verbeeld?’ vroeg hij.

‘Laten we er nu niet over praten.’

‘Vond je het echt zo vreselijk?’

‘Later,’ zei ze.

‘Waarom behandel je me zo?’

Ze wilde hem niet in de ogen kijken, wat ongewoon voor haar was. ‘Het is ingewikkeld, Jack.’

‘Ik vind dat we erover moeten praten.’

‘Later,’ zei ze. ‘Alsjeblieft.’

‘Wanneer?’

‘Als we tijd hebben.’

‘Wanneer is dat?’ hield hij aan.

‘Als we tijd hebben voor de lunch, dan kunnen we erover praten.’

‘We maken tijd.’

‘We zien wel.’

‘Ja, zeker.’

‘Nu moeten we aan het werk,’ zei ze, terwijl ze zich van hem losmaakte.

Hij liet haar voor deze keer gaan.

Ze liep naar de woonkamer, waar Shelly Parker wachtte.

Hij volgde haar, terwijl hij zich afvroeg waar hij in verzeild was geraakt toen hij intiem betrokken raakte met deze onuitstaanbare vrouw. Misschien was ze zelf wel gek. Misschien was ze al die ergernis die ze hem bezorgde niet waard. Misschien zou ze hem alleen maar pijn doen en misschien zou hij de dag dat hij haar had ontmoet, betreuren. Soms leek ze echt neurotisch. Iemand die je beter uit de weg kon gaan. Het slimste wat hij kon doen, was er nu mee op te houden. Hij zou om een nieuwe partner kunnen vragen, kon zich misschien laten overplaatsen; hij was het trouwens toch beu voortdurend met die moorden bezig te zijn. Hij en Rebecca konden uit elkaar gaan, hun eigen gescheiden weg volgen, zowel persoonlijk als beroepsmatig, voordat ze te betrokken bij elkaar raakten. Ja, dat was het beste. Dat moest hij doen.

Maar zoals Nevetski zou zeggen: om de donder niet.

Hij zou geen verzoek indienen voor een nieuwe partner.

Hij was geen wegloper.

Bovendien was hij misschien wel verliefd.

7

Met haar achtenvijftig jaar zag Nayva Rooney eruit als een grootmoeder, maar ze bewoog zich als een dokwerker. Ze hield haar grijze haar ferm in de krul. Haar ronde, roze, vriendelijke gezicht had eerder een schaamteloze dan een lieftallige uitdrukking, en haar vrolijke blauwe ogen waren nooit ontwijkend, altijd warm. Ze was een stevige vrouw, maar niet dik. Haar handen waren glad en zacht, grootmoederhanden; ze waren sterk, snel, efficiënt, zonder een spoortje van een verzorgd leven of van artritis, maar met een paar eeltplekken. Als Nayva liep, leek het alsof niets haar in de weg kon staan, geen ander mens en zelfs geen bakstenen muur. Er zat niets bevalligs of sierlijks of bijzonder vrouwelijks aan haar loop; ze beende van de ene naar de andere plek op de manier van de legersergeant die geen flauwekul duldde.

Nayva maakte het huis van Jack Dawson al schoon sinds kort na de dood van Linda Dawson. Ze kwam een keer per week, elke woensdag. Soms paste ze ook op de kinderen; feitelijk was ze hier de vorige avond nog geweest om op Penny en Davey te passen toen Jack een afspraakje had.

Deze ochtend liet ze zichzelf binnen met de sleutel die Jack haar had gegeven en ze liep rechtstreeks naar de keuken. Ze zette een pot koffie en schonk voor zichzelf een kop in, dronk de helft op en trok toen haar jas uit. Het was een bitterkoude dag, en ook al was het warm in de flat, ze vond het moeilijk de kilte kwijt te raken die diep in haar botten was getrokken tijdens de wandeling van zes blokken van haar eigen flat.

Ze begon in de keuken schoon te maken. Niets was echt smerig. Jack en zijn twee kinderen waren netjes en redelijk ordelijk, helemaal niet zoals sommige anderen voor wie Nayva werkte. Toch werkte ze toegewijd; ze boende en poetste met dezelfde energie en vastberadenheid die ze gebruikte voor echt smerige klussen, want ze haalde trots uit het feit dat een huis werkelijk blonk als ze ermee klaar was. Haar vader – al zo veel jaren dood en God hebbe zijn ziel – was een geüniformeerde straatagent geweest, die absoluut onomkoopbaar was en die zich inspande om van zijn wijk een veilige wijk te maken voor iedereen die er woonde en werkte. Hij had aanzienlijk veel trots uit zijn werk gehaald en hij had Nayva (onder andere) twee belangrijke lessen geleerd over werk: ten eerste haal je altijd bevrediging en respect uit werk dat goed gedaan is, ongeacht hoe ondergeschikt het ook mag zijn; ten tweede, als je een klus niet kunt doen, dan heeft het weinig zin er überhaupt aan te beginnen.

Buiten de geluiden die Nayva maakte terwijl ze aan het schoonmaken was, waren de enige geluiden in de flat zo nu en dan het gezoem van de koelkast, af en toe wat gebonk en gekraak als iemand meubels in de flat boven verplaatste, en het gekreun van de bijtende winterwind die tegen de ramen drukte.

Toen, terwijl ze pauze nam om nog wat koffie voor zichzelf in te schenken, klonk er een vreemd geluid uit de woonkamer. Een scherpe, korte gil. Een dierlijk geluid. Ze zette de koffiepot neer.

Kat? Hond?

Het had op geen van beide geleken; op niets wat ze kende. Bovendien hadden de Dawsons geen huisdieren.

Ze liep door de keuken naar de deur van de eethoek, met daarachter de woonkamer.

Weer klonk de gil en die bracht haar tot stilstand, verstarde haar, en plotseling voelde ze zich niet op haar gemak. Het was een lelijke, kwade, kille kreet, heel kort maar doordringend en op de een of andere manier bedreigend. Deze keer klonk het niet meer zo dierlijk als daarvoor.

Het klonk ook niet bijzonder menselijk, maar ze zei: ‘Is er iemand?’

De flat was stil. Bijna te stil nu. Alsof iemand luisterde en wachtte tot zij de eerste stap deed.

Nayva was geen vrouw die last had van zenuwaanvallen en zeker niet van hysterie. En ze had er altijd op vertrouwd dat ze heel goed voor zichzelf kon zorgen, dank u. Maar plotseling werd ze gegrepen door een aanval van angst.

Stilte.

‘Wie is daar?’ vroeg ze.

Weer klonk de schrille, kwade kreet. Het was een haatdragend geluid.

Nayva huiverde.

Een rat? Ratten piepten. Gilden niet.

Terwijl ze zich lichtelijk dwaas voelde, pakte ze een bezem op en hield die vast alsof hij een wapen was.

De kreet klonk weer, uit de woonkamer, alsof die haar uitdaagde te komen kijken wat het was.

Met de bezem in de hand liep ze de keuken door, maar ze aarzelde bij de deur.

Iets bewoog zich door de woonkamer. Ze kon het niet zien, maar ze kon een vreemd geritsel van droog papier of dode bladeren horen, en een schrapend, sissend geluid dat soms klonk als gefluisterde woorden in een vreemde taal.

Met een stoutmoedigheid die ze had geërfd van haar vader, stapte Nayva door de deuropening. Ze liep vlak langs de tafels en stoelen en keek daarvandaan naar de woonkamer die zichtbaar was door de brede boogdoorgang die de kamer scheidde van de eethoek. Ze bleef onder die doorgang staan en luisterde, terwijl ze erachter probeerde te komen waar het geluid vandaan kwam.

Vanuit haar ooghoek zag ze beweging. De bleekgele gordijnen bewogen, maar niet door de tocht. Ze kon vanuit haar positie de onderste helft van de gordijnen niet zien, maar het was duidelijk dat er iets over de vloer scharrelde en er tijdens het lopen langs veegde.

Nayva stapte snel de woonkamer in, voorbij de eerste bank zodat ze de onderkant van de gordijnen kon zien. Wat die ook beroerd mocht hebben, het was nergens te zien. De gordijnen hingen weer stil.

Toen hoorde ze achter haar een scherpe kreet van woede.

Ze draaide zich heel snel om, bracht de bezem omhoog en was klaar om toe te slaan.

Niets.

Ze liep om de tweede bank heen. Niets daarachter. Keek ook achter de leunstoel. Niets. Onder de bijzettafels. Niets. Aan de andere kant van de boekenkast, aan beide zijden van het televisietoestel, onder het buffet, achter de gordijnen. Niets, niets.

Toen klonk het gepiep uit de gang.

Tegen de tijd dat ze de gang bereikte, was er niets te zien. Ze had het ganglicht niet aangedaan toen ze de flat binnenkwam, en er waren daar ook geen ramen, dus kwam het enige licht uit de keuken en de woonkamer. Het was maar een kleine doorgang en er bestond absoluut geen enkele twijfel dat die verlaten was.

Ze wachtte, met haar hoofd schuin.

De kreet klonk weer. Deze keer uit de slaapkamer van de kinderen.

Nayva liep de gang door. De slaapkamer was meer dan halfduister. Er was geen plafondlicht; je moest de slaapkamer binnenlopen en een van de bedlampjes aandoen om de duisternis te verjagen. Ze bleef een ogenblik op de drempel staan en tuurde in de schaduwen. Geen geluid. Zelfs de meubelsjouwers boven waren opgehouden met het verplaatsen en verschuiven van spullen. De wind was afgenomen en beukte niet langer tegen de ramen. Nayva hield haar adem in en luisterde. Als daar iets was, iets wat lééfde, hield het zichzelf net zo stil en alert als zij.

Ten slotte stapte ze voorzichtig de kamer in, liep naar Penny’s bed en knipte het lampje aan. Het verdreef niet alle schaduwen, dus draaide ze zich om naar Davey’s bed met de bedoeling dat lampje ook aan te knippen.

Iets siste, bewoog.

Verrast snakte ze naar adem.

Het wezen schoot de open kast uit, door de schaduwen, onder Davey’s bed. Het kwam niet in het licht en ze kon het niet duidelijk zien. Ze had eigenlijk alleen maar een vage indruk ervan gekregen; iets kleins, ongeveer ter grootte van een fikse rat; net zo slank, gestroomlijnd en glad als een rat.

Maar het leek beslist niet op een knaagdier. Nu was het aan het piepen en krijsen. Het siste en... brabbelde alsof het dwingend in zichzelf praatte.

Nayva liep weg van Davey’s bed. Ze wierp een blik op de bezem in haar handen en vroeg zich af of ze ermee onder het bed moest porren en hem heen en weer moest bewegen tot ze de binnendringer eronder vandaan had gehaald zodat ze precies kon zien wat het was.

Net toen ze had besloten wat ze zou gaan doen, schoot het wezen onder het voeteneinde van het bed vandaan en rende door het donkere gedeelte van de kamer de duistere gang in; het bewoog zich snél. Weer lukte het Nayva niet er een goed beeld van te krijgen.

‘Verdomme,’ zei ze.

Ze had het onaangename gevoel dat het wezen – of wat het in godsnaam ook mocht zijn – alleen maar met haar speelde, haar plaagde. Maar dat sloeg nergens op. Wat het ook was, het bleef een stom dier, welk stom dier dan ook, dat noch het verstand, noch de wil kon hebben zich alleen maar voor de lol door haar te laten achtervolgen.

Elders in de flat piepte het wezen alsof het haar riep.

Goed, dacht Nayva. Goed, smerig klein beest, of wat je ook mag zijn, pas op, want ik kom eraan. Je mag dan snel zijn en je mag dan slim zijn, maar ik vind je en ik kijk wat je bent, ook al is dat het laatste wat ik in dit leven doe.

Hoofdstuk 2

1

Ze waren de vriendin van Vince Vastagliano al een kwartier aan het ondervragen. Nevetski had gelijk. Ze was een kreng dat absoluut niet meewerkte.

Zittend op de rand van een Queen Anne-leunstoel, leunde Jack Dawson naar voren en noemde ten slotte de naam die Darl Coleson hem de dag ervoor had gegeven. ‘Kent u een man die Baba Lavelle heet?’

Shelly Parker keek hem even aan en keek vervolgens snel naar haar handen die rond een glas whisky gevouwen waren, maar op dat ene onbewaakte moment zag hij het antwoord in haar ogen.

‘Ik ken niemand die Lavelle heet,’ loog ze.

Rebecca zat in een andere Queen Anne-stoel, met haar benen over elkaar, haar armen op de leuningen, heel ontspannen, vol vertrouwen en veel kalmer dan Shelly Parker. Ze zei: ‘Misschien ként u Lavelle niet, maar misschien hebt u over hem gehoord. Zou dat kunnen?’

‘Nee,’ zei Shelly.

Jack zei: ‘Luister eens, mevrouw Parker, we weten dat Vince in dope handelde en misschien kunnen we een soortgelijke aanklacht tegen u inbrengen...’

‘Ik had er niets mee te maken!’

‘... maar we zijn niet van plan u ergens voor aan te klagen...’

‘Dat kunnen jullie niet!’

‘... als u meewerkt.’

‘Jullie hebben niets tegen mij,’ zei ze.

‘We kunnen het leven heel moeilijk voor u maken.’

‘De Carramazza’s ook. Ik praat niet over hen.’

‘We vragen u niet over hen te praten,’ zei Rebecca. ‘Vertel ons alleen over deze Lavelle.’

Shelly zei niets en kauwde nadenkend op haar onderlip.

‘Hij is een Haïtiaan,’ zei Jack ter aanmoediging.

Shelly hield op met kauwen, leunde naar achteren op de witte bank en probeerde nonchalant te kijken, wat haar niet lukte. ‘Wat voor soort nees is hij?’

Jack knipperde met zijn ogen tegen haar. ‘Huh?’

‘Wat voor nees is Lavelle?’ herhaalde ze. ‘Japannees, Chinees, Vietnamees...? U zei dat hij Aziaat was.’

‘Haïtiaan. Hij komt van Haïti.’

‘O. Dan is hij dus helemaal geen nees.’

‘Helemaal geen nees,’ beaamde Rebecca.

Shelly bespeurde blijkbaar de minachting in Rebecca’s stem, want ze bewoog zich zenuwachtig, hoewel ze niet precies leek te begrijpen waaraan ze die minachting te danken had. ‘Is het een zwarte man?’

‘Ja,’ zei Jack, ‘zoals u ook heel goed weet.’

‘Ik ga niet om met zwarte mannen,’ zei Shelly, terwijl ze haar hoofd optilde, haar schouders rechtte en een beledigde houding aannam.

Rebecca zei: ‘We hebben gehoord dat Lavelle de drugshandel wilde overnemen.’

‘Ik zou daar absoluut niets over weten.’

Jack zei: ‘Gelooft u in voodoo, mevrouw Parker?’

Rebecca zuchtte vermoeid.

Jack keek naar haar en zei: ‘Heb een beetje geduld met me.’

‘Dit is zinloos.’

‘Ik beloof niet te onbevooroordeeld te zijn,’ zei Jack glimlachend. Tegen Shelly Parker zei hij: ‘Gelooft u in de kracht van voodoo?’

‘Natuurlijk niet.’

‘Ik dacht dat dat misschien de reden was waarom u niet over Lavelle wilde praten – omdat u bang bent dat hij u te pakken neemt met het boze oog of zoiets.’

‘Dat is allemaal een hoop gelul.’

‘O ja?’

‘Al dat voodoogedoe – gelul.’

‘Maar u hébt van Baba Lavelle gehoord?’ zei Jack.

‘Nee, ik vertelde u net...’

‘Als u niets over Lavelle wist,’ zei Jack, ‘dan zou u verrast zijn geweest dat ik zoiets absurds als voodoo noemde. U zou me gevraagd hebben wat voodoo eigenlijk met dit alles te maken had. Maar u was niet verrast, wat betekent dat u van Lavelle hebt gehoord.’

Shelly bracht een hand naar haar mond, stak een nagel tussen haar tanden, begon er bijna op te kauwen, vermande zich en besloot dat de troost van het bijten niet opwoog tegen een nagelbehandeling van veertig dollar.

Ze zei: ‘Oké, oké. Ik heb van Lavelle gehoord.’

Jack gaf Rebecca een knipoog. ‘Zie je?’

‘Niet slecht,’ gaf Rebecca toe.

‘Slimme ondervragingstechniek,’ zei Jack. ‘Verbeelding.’

Shelly zei: ‘Mag ik nog wat whisky?’

‘Wacht tot we klaar zijn met onze vragen,’ zei Rebecca.

‘Ik ben niet drónken,’ zei Shelly.

‘Dat heb ik ook niet gezegd,’ zei Rebecca tegen haar.

‘Ik raak nooit bezopen,’ zei Shelly. ‘Ik ben geen zuiplap.’

Ze stond op van de bank, liep naar de bar, pakte een Waterford-karaf op en schonk nog wat whisky voor zichzelf in.

Rebecca keek naar Jack en trok haar wenkbrauwen op.

Shelly kwam terug en ging zitten. Ze zette het glas whisky op de salontafel zonder ervan te drinken, vastbesloten te bewijzen dat ze alle wilskracht bezat die ze nodig had.

Jack zag de blik die Shelly Rebecca schonk en bijna huiverde hij. Ze was net een kat met een hoge rug, snakkend naar een gevecht.

De vijandschap in de lucht was deze keer niet echt Rebecca’s schuld. Ze was niet zo koel en scherp tegen Shelly geweest als in haar vermogen lag. Eigenlijk was ze bijna aangenaam gebleven tot Shelly was begonnen met dat ‘nees’-gedoe. Maar blijkbaar had Shelly zich vergeleken met Rebecca en was tot de conclusie gekomen dat ze op een na de beste was. En dat had de vijandschap veroorzaakt.

Net als Rebecca was Shelly Parker een knappe blondine. Maar daar hield de vergelijking ook op. Rebecca’s prachtig gevormde, harmonieuze gelaatstrekken getuigden van gevoeligheid, verfijndheid, afkomst. Shelly, aan de andere kant, was een parodie op verleidelijkheid. Haar haar was zorgvuldig geknipt en gestileerd om het een zorgeloze, nonchalante look te geven. Ze had brede, iets uitstekende jukbeenderen, een smalle bovenlip en een pruilmondje. Ze droeg te veel make-up. Haar ogen waren blauw, hoewel iets troebel, dromerig, ze waren niet zo openhartig als Rebecca’s ogen. Haar figuur was té goed ontwikkeld; ze leek meer op een prachtig stuk Frans gebak met te veel boter, te veel eieren en bergen slagroom en suiker; te overvloedig, en week. Maar in de strakke zwarte broek en paarse sweater was ze beslist een blikvanger.

Ze droeg een heleboel sieraden: een duur horloge; twee armbanden; twee ringen; twee kleine hangers aan gouden kettinkjes, de ene met een diamant, de andere met iets wat op een smaragd leek, ter grootte van een grote erwt. Ze was pas tweeëntwintig, en hoewel ze al het nodige achter de rug had, zou het nog heel wat jaren duren voordat mannen geen sieraden meer voor haar kochten.

Jack meende te weten waarom ze direct een antipathie tegen Rebecca had opgevat. Shelly was het soort vrouw over wie een heleboel mannen fantaseerden. Rebecca, aan de andere kant, was het soort vrouw over wie mannen niet alleen fantaseerden, maar met wie ze ook wilden trouwen.

Hij kon zich voorstellen een zinderende week met Shelly Parker op de Bahama’s door te brengen; o, ja. Maar niet langer dan een week. Aan het einde van de week zou hij haar, ondanks haar seksuele energie en ongetwijfeld haar seksuele vaardigheid, meer dan zat zijn. Aan het einde van de week zou een gesprek met Shelly waarschijnlijk minder opleveren dan een gesprek met een bakstenen muur. Maar Rebecca zou nooit saai worden; zij was een vrouw met oneindig veel kanten en eindeloze verrassingen. Na twintig jaar huwelijk zou hij Rebecca beslist nog altijd intrigerend vinden.

Huwelijk? Twintig jaar?

God, hoor mij! dacht hij stomverbaasd. Heb ik het te pakken of heb ik het te pákken?

Tegen Shelly zei hij: ‘Dus wat weet u over Baba Lavelle?’

Ze zuchtte. ‘Ik vertel u niets over de Carramazza’s.’

‘We vragen u niets over hen. Alleen Lavelle.’

‘En vergeet me daarna. Ik loop hier weg. Geen neparrestatie als belangrijke getuige.’

‘U was geen getuige van de moord. Vertel ons alleen wat u weet over Lavelle, en u kunt gaan.’

‘Oké. Een paar maanden geleden kwam hij ergens uit het niets vandaan en begon coke en smack te dealen. En ik bedoel zeker geen klein spul. In een maand had hij zo ongeveer twintig straatdealers geregeld, bevoorraadde ze en maakte duidelijk dat hij verwachtte uit te breiden. Dat vertelde Vince me in ieder geval. Ik weet het niet uit de eerste hand, omdat ik nooit betrokken ben geweest bij drugs.’

‘Natuurlijk niet.’

‘Goed, niemand, maar dan ook niemand dealt in deze stad zonder een regeling met Vinces oom. Dat heb ik in ieder geval gehoord.’

‘Dat heb ik ook gehoord,’ zei Jack droogjes.

‘Dus een paar mensen van Carramazza vertelden Lavelle dat hij moest ophouden met dealen tot hij een regeling had getroffen met de familie. Een vriendelijke raad.’

‘Net zoiets als Dear Abby,’ zei Jack.

‘Ja,’ zei Shelly. Ze glimlachte zelfs niet. ‘Maar hij hield er niet mee op, zoals hem was gezegd. In plaats daarvan stuurde die krankzinnige nikker Carramazza een bericht met een voorstel de zaken in New York te splitsen, voor ieder een helft, terwijl Carramazza al alles had.’

‘Nogal aanmatigend van meneer Lavelle,’ zei Rebecca.

‘Nee, het was arrogant, dat was het,’ zei Shelly. ‘Ik bedoel, Lavelle is niemand. Wie had hiervoor ooit van hem gehoord? Volgens Vince meende die ouwe Carramazza dat Lavelle de eerste boodschap gewoon niet had begrepen, dus stuurde hij er een stelletje jongens op af om het hem wat duidelijker te maken.’

‘Om Lavelle de benen te breken?’ vroeg Jack.

‘Of erger,’ zei Shelly.

‘Het kan altijd erger.’

‘Maar er gebeurde iets met de boodschappers,’ zei Shelly.

‘Dood?’

‘Ik weet het niet. Vince scheen te denken dat ze gewoon nooit meer teruggekomen zijn.’

‘Dus dood,’ zei Jack.

‘Mogelijk. Hoe dan ook, Lavelle waarschuwde Carramazza dat hij een soort voodoomedicijnman was en dat zelfs de familie het niet tegen hem op kon nemen. Natuurlijk moest iedereen erom lachen. En Carramazza stuurde vijf van zijn beste mannen, vijf grote, smerige rotzakken die weten hoe ze moeten kijken en wachten om op het juiste moment toe te slaan.’

‘En met hen gebeurde er ook iets?’ vroeg Rebecca.

‘Ja. Vier van hen zijn nooit teruggekomen.’

‘En de vijfde man?’ vroeg Jack.

‘Hij werd achtergelaten op de stoep voor het huis van Gennaro Carramazza in Brooklyn Heights. Levend. Heel erg toegetakeld, opengehaald, steekwonden... maar nog in leven. Het probleem was dat hij net zo goed dood had kunnen zijn.’

‘Hoezo?’

‘Hij was volkomen geschift.’

‘Wat?’

‘Krankzinnig, volslagen malende,’ zei Shelly, terwijl ze het whiskyglas bleef ronddraaien tussen haar lange vingers. ‘Zoals Vince het had gehoord, moest die man hebben gezien wat er met die andere vier was gebeurd, en wat het ook was, het had hem krankzinnig gemaakt, volkomen geschift.’

‘Hoe heette hij?’

‘Dat heeft Vince niet gezegd.’

‘Waar is hij nu?’

‘Ik denk dat Don Carramazza hem ergens heeft ondergebracht.’

‘En hij is nog altijd... krankzinnig?’

‘Ik denk het.’

‘Heeft Carramazza nog een derde moordploeg gestuurd?’

‘Niet dat ik weet. Ik denk dat die vent Lavelle daarna de oude Carramazza een bericht heeft gestuurd: “Als je oorlog wilt, dan krijg je oorlog.” En hij waarschuwde de familie de macht van voodoo niet te onderschatten.’

‘Niemand lachte meer,’ zei Jack.

‘Niemand,’ bevestigde Shelly.

Ze zwegen een ogenblik.

Jack keek naar Shelly’s neergeslagen ogen. Ze waren niet rood. De huid eromheen was niet opgezet. Er was geen aanwijzing dat ze had gehuild om Vince Vastagliano, haar minnaar.

Hij kon de wind buiten horen.

Hij keek naar de ramen. Sneeuwvlokken tikten tegen het glas.

Hij zei: ‘Mevrouw Parker, gelooft u dat dit alles is veroorzaakt door... voodoovloeken of iets soortgelijks?’

‘Nee. Misschien. Verrek, ik weet het niet. Na wat er deze laatste paar dagen is gebeurd, wie zal het zeggen? Eén ding geloof ik wel heel zeker: ik geloof dat die Baba Lavelle een slimme, gluiperige, heel slechte man is.’

Rebecca zei: ‘Gisteren hoorde we iets van dit verhaal, van de broer van een ander slachtoffer. Niet zo gedetailleerd als wat u ons hebt verteld. Hij scheen niet te weten waar we Lavelle konden vinden. U wel?’

‘Hij had vroeger een huis in de Village,’ zei Shelly. ‘Maar daar is hij niet meer. Sinds dit allemaal is begonnen, kan niemand hem meer vinden. Zijn straatdealers werken nog steeds voor hem, worden nog steeds bevoorraad, tenminste dat zei Vince, maar niemand weet waar Lavelle naartoe is gegaan.’

‘Dat huis in de Village waar hij vroeger zat,’ zei Jack, ‘weet u daar toevallig het adres van?’

‘Nee. Ik zei het u al, ik ben niet echt betrokken bij deze drugshandel. Echt waar, ik weet het niet. Ik weet alleen wat Vince me heeft verteld.’

Jack wierp een blik op Rebecca. ‘Nog iets?’

‘Nee.’

Tegen Shelly zei hij: ‘U kunt gaan.’

Ten slotte nam ze een teug whisky, zette vervolgens het glas neer, kwam overeind en streek haar sweater glad. ‘Jezus, ik zweer het, ik heb het gehad met die spaghettivreters. Geen spaghettivreters meer. Uiteindelijk is het altijd narigheid met hen.’

Rebecca keek haar met open mond aan en Jack zag een flikkering van woede in haar ogen, en toen zei ze: ‘Ik heb gehoord dat sommigen van die nezen heel aardige mensen zijn.’

Shelly vertrok haar gezicht en schudde haar hoofd. ‘Nezen? Niets voor mij. Dat zijn toch allemaal van die kleine mannetjes?’

‘Nou,’ zei Rebecca sarcastisch, ‘tot dusver hebt u in uw beschrijvingen zwarten, spaghettivreters en nezen buitengesloten. U bent echt een kieskeurige vrouw.’

Jack zag het sarcasme recht op Shelly af vliegen.

Ze glimlachte aarzelend naar Rebecca, interpreteerde de woorden verkeerd en beeldde zich in een sprankje zustergevoel te zien. Ze zei: ‘O, ja. Hé, luister, ook al zeg ik het zelf, ik ben ook niet zo gewoontjes. Ik heb een heleboel goede punten. Ik kan me permitteren kieskeurig te zijn.’

Rebecca zei: ‘U kunt maar beter ook voor die halve indianen oppassen.’

‘Ja?’ zei Shelly. ‘Ik heb nog nooit een halve indiaan als vriendje gehad. Erg?’

‘Sherpa’s zijn het ergst,’ zei Rebecca.

Jack hoestte in zijn hand om het lachen te onderdrukken.

Terwijl ze haar jas oppakte, fronste Shelly haar voorhoofd. ‘Sherpa’s? Wat zijn dat?’

‘Die komen uit Nepal,’ zei Rebecca.

‘Waar ligt dat?’

‘In de Himalaya.’

Shelly pauzeerde even halverwege in haar jas. ‘Die bergen?’

‘Die bergen,’ bevestigde Rebecca.

‘Dat is aan de andere kant van de wereld, hè?’

‘De andere kant van de wereld.’

Shelly’s ogen werden groot. Ze trok haar jas verder aan. Ze zei: ‘Hebt u veel gereisd?’

Jack was bang dat zijn tong zou gaan bloeden als hij er nog harder op beet.

‘Ik ben zo hier en daar geweest,’ zei Rebecca.

Shelly zuchtte, terwijl ze bezig was met haar knopen. ‘Ik heb maar weinig gereisd. Ik ben alleen maar een keer in Miami en Las Vegas geweest. Ik heb nog nooit een sherpa gezien, laat staan met hem geslapen.’

‘Nou,’ zei Rebecca, ‘als u er toevallig een tegenkomt, kunt u maar beter snel van hem weglopen. Niemand zal uw hart sneller of in meer stukjes breken dan een sherpa. En, tussen haakjes, ik neem aan dat u weet dat u de stad niet mag verlaten voor u het met ons hebt opgenomen.’

‘Ik ga nergens heen,’ verzekerde Shelly haar.

Ze haalde een lange, witte, gebreide sjaal uit haar jaszak en wikkelde die om haar hals toen ze de kamer verliet. Bij de deur keek ze achterom naar Rebecca. ‘Hé... eh... inspecteur Chandler, het spijt me als ik misschien iets bits tegen u was.’

‘Maakt u zich daar geen zorgen over.’

‘En bedankt voor het advies.’

‘Meiden horen elkaar te steunen,’ zei Rebecca.

‘Zo is het maar net!’ zei Shelly.

Ze verliet de kamer.

Ze luisterden naar haar voetstappen door de gang.

Rebecca zei: ‘Jezus, wat een dom, egoïstisch, racistisch kreng!’

Jack barstte in lachen uit en plofte in de Queen Anne-stoel neer. ‘Je klonk als Nevetski.’

Terwijl ze de stem van Shelly Parker imiteerde, zei Rebecca: ‘“Ook al zeg ik het zelf, ik ben ook niet zo gewoontjes. Ik heb een heleboel goede punten.” Jezus, Jack! De enige goede punten die ik aan die meid heb gezien waren de twee op haar borst!’

Jack schoot naar achteren in de stoel en lachte nog harder.

Rebecca boog zich over hem heen en keek grijnzend op hem neer. ‘Ik zág wel hoe je kwijlend naar haar zat te kijken.’

‘Ik niet,’ lukte hem nog tussen twee lachbuien door.

‘Jawel. Je zat duidelijk te kwijlen. Maar je kunt haar maar beter vergeten, Jack. Ze wil jou niet.’

‘O?’

‘Nou, jij hebt een beetje Iers bloed. Dat is toch zo? Jouw grootmoeder was toch Ierse?’ Terwijl ze de stem van Shelly Parker weer imiteerde, zei ze: ‘“O, niets zo erg als die verrekte paus kussende, aardappel vretende Ieren.”’

Jack huilde van het lachen.

Rebecca ging op de bank zitten en lachte ook. ‘En je hebt ook wat Engels bloed, als ik het me goed herinner.’

‘O, ja,’ zei hij hijgend. ‘Ik ben ook zo’n Britse theeleut.’

‘Niet zo erg als een sherpa,’ zei ze.

Ze lagen te schuddebuiken van plezier toen een van de geüniformeerde agenten vanuit de gang naar binnen keek. ‘Wat is er aan de hand?’ vroeg hij.

Geen van beiden kon ophouden met lachen en het hem vertellen.

‘Nou, toon wat respect, hè,’ zei hij. ‘We hebben hier twee doden.’

Op een perverse manier maakte deze vermaning het alleen nog maar grappiger.

De agent wierp hun een fronsende blik toe, schudde zijn hoofd en liep weg.

Jack wist dat het juist dóór de aanwezigheid van de dood kwam dat Shelly’s conversatie met Rebecca zo lachwekkend had geleken. Na vier afschuwelijk verminkte lijken te hebben gezien, in net zo veel dagen, waren ze er wanhopig aan toe om eens vreselijk te lachen.

Langzaam kwamen ze weer tot bedaren en veegden de tranen uit hun ogen. Rebecca stond op, liep naar de ramen en staarde naar buiten naar de sneeuwvlagen. Een paar minuten deelden ze een uiterst aangenaam zwijgen, genoten van de tijdelijke maar desondanks welkome ontlading van de spanning die het lachen had gegeven.

Dit moment was een van die dingen die Jack de afgelopen week niet aan de mannen aan de pokertafel had kunnen uitleggen, toen ze Rebecca aan het afkatten waren. Op dit soort momenten, als de andere Rebecca zich liet zien – de Rebecca die een ironisch gevoel voor humor had en een scherpe blik voor de absurditeiten van het leven – voelde Jack een speciale verwantschap met haar. Hoe zelden die momenten ook waren, ze maakten het partnerschap te doen en de moeite waard – en hij hoopte dat uiteindelijk deze verborgen Rebecca wat vaker naar buiten zou komen. Misschien dat op een dag, als hij voldoende geduld had, de andere Rebecca zelfs helemaal de plaats in zou nemen van het ijskonijn.

Maar zoals altijd duurde die verandering bij haar niet lang. Ze draaide zich weg van het raam en zei: ‘We kunnen beter gaan praten met de lijkschouwer en kijken wat hij heeft gevonden.’

‘Ja,’ zei Jack. ‘En laten we proberen van nu af aan een beetje verdrietig te kijken, Chandler. We moeten hun laten zien dat we écht respect voor de dood hebben.’

Ze glimlachte tegen hem, maar het was nu slechts een vage glimlach.

Ze verliet de kamer.

Hij volgde.

2

Toen Nayva Rooney de gang in stapte, sloot ze de deur van de slaapkamer van de kinderen achter zich, zodat de rat – of wat het ook was – er niet weer in kon rennen.

Ze zocht in de slaapkamer van Jack Dawson naar de binnendringer, vond die niet, en sloot de deur van die kamer ook.

Nauwgezet inspecteerde ze de keuken, keek zelfs in de kasten. Geen rat. De keuken had twee deuren, de ene leidde naar de gang, de andere naar de eethoek. Ze sloot ze allebei, zodat ze het wezen ook de toegang tot die ruimtes ontzegde.

Nu kon het zich alleen nog maar verbergen in de eethoek en de woonkamer.

Maar dat was niet zo.

Nayva keek overal. Ze kon het niet vinden.

Een aantal keren hield ze op met zoeken om haar adem in te houden en te luisteren. Te luisteren... Geen geluid.

Tijdens de zoektocht door alle kamers had ze niet alleen naar dat moeilijk te vangen diertje gezocht, maar ook naar een gat in een tussenmuur of in de plint, een kier die groot genoeg was om een tamelijk grote rat door te laten. Ze ontdekte niets van dien aard.

Ten slotte bleef ze staan in de doorgang tussen de woonkamer en de gang. Elke lamp en plafonnière brandde. Ze keek om zich heen. Fronsend en van haar stuk gebracht.

Waar was het heen? Het moest daar nog altijd zijn – toch?

Ja. Ze was er zeker van. Het wezen was nog steeds hier.

Ze had het griezelige gevoel dat ze in de gaten werd gehouden.

3

De assistent-lijkschouwer op de zaak was Ira Goldbloom, die meer Zweeds dan joods leek. Hij was lang, had een lichte huid, en blond haar dat bijna wit was; zijn ogen waren blauw met een heleboel grijze spikkels erin.

Jack en Rebecca troffen hem op de eerste verdieping, in de grote slaapkamer. Hij was klaar met zijn onderzoek van het lichaam van de lijfwacht in de keuken, had een blik op Vince Vastagliano geworpen en was nu bezig verscheidene instrumenten uit zijn zwartleren tas te pakken.

‘Voor een man met een zwakke maag,’ zei hij, ‘heb ik het verkeerde beroep.’

Jack zag dat Goldbloom er bleker uitzag dan normaal.

Rebecca zei: ‘We denken dat deze twee te maken hebben met de moord op Charlie Novello zondag en de moord op Coleson gisteren. Kun jij die relatie voor ons vinden?’

‘Misschien.’

‘Alleen misschien?’

‘Nou, ja, er bestaat een kans dat we ze met elkaar kunnen verbinden,’ zei Goldbloom. ‘Het aantal wonden... de verminkingen... er zijn enkele overeenkomsten. Maar laten we wachten op het autopsierapport.’

Jack was verrast. ‘Maar die wonden dan? Leggen die geen verband?’

‘Het aantal wel, ja. Niet het soort. Hebben jullie deze wonden al bekeken?’

‘Oppervlakkig,’ zei Jack, ‘lijken het een soort beten. Rattenbeten, dachten we.’

‘Maar we dachten dat ze alleen maar de échte wonden, de steekwonden, verdoezelden’ zei Rebecca.

Jack zei: ‘Duidelijk kwamen de ratten pas langs toen de mannen al dood waren. Is dat zo?’

‘Nee,’ zei Goldbloom. ‘Voor zover ik kan nagaan, na een voorlopig onderzoek, hebben beide slachtoffers geen steekwonden. Misschien dat ontleding van het weefsel onder een aantal beten dat soort wonden zal laten zien, maar ik betwijfel het. Vastagliano en zijn lijfwacht zijn vreselijk gebeten. Ze zijn doodgebloed ten gevolge van die beten. De lijfwacht had zeker drie doorboorde slagaderen: zijn halsslagader, de slagader in de linkerarm en die in het linkerdijbeen. Vastagliano ziet eruit alsof hij nog erger gebeten is.’

Jack zei: ‘Maar ratten zijn niet zo agressief, verdomme. Je wordt in je eigen huis gewoon niet aangevallen door een bende ratten.’

‘Ik denk niet dat het ratten waren,’ zei Goldbloom. ‘Ik bedoel, ik heb eerder rattenbeten gezien. Zo nu en dan drinkt een alcoholist te veel en krijgt een hartaanval of een beroerte ergens in een steeg achter een vuilnisbak, waar hij misschien de eerste twee dagen niet gevonden wordt. Ondertussen komen de ratten op hem af. Dus ik weet hoe een rattenbeet eruitziet, en die zijn op een aantal punten heel anders.’

‘Zouden het... honden kunnen zijn geweest?’ vroeg Rebecca.

‘Nee. Om te beginnen zijn de beten te klein. Ik denk dat we katten ook moeten uitsluiten.’

‘Enig idee?’ vroeg Jack.

‘Nee. Het is vreemd. Misschien dat de autopsie ons wat meer kan vertellen.’

Rebecca zei: ‘Weet je dat de badkamerdeur op slot zat toen de geüniformeerde agenten hier aankwamen? Ze moesten hem forceren.’

‘Dat heb ik gehoord. Het geheim van de afgesloten kamer,’ zei Goldbloom.

‘Misschien is het allemaal niet geheimzinnig,’ zei Rebecca peinzend. ‘Als Vastagliano door een soort dier is gedood, dan was het misschien klein genoeg om onder de deur door te kunnen.’

Goldbloom schudde zijn hoofd. ‘Om dat te kunnen, zou het wel heel klein moeten zijn geweest. Nee. Het was groter. Heel wat groter dan de kier onder de deur.’

‘Over welke grootte heb je het?’

‘Zo groot als een grote rat.’

Rebecca dacht er een ogenblik over na en zei toen: ‘Er is daar een opening van het verwarmingssysteem. Misschien is het dier door het kanaal gekomen.’

‘Maar er zit een rooster voor het kanaal,’ zei Jack. ‘En de openingen in het rooster zijn smaller dan de ruimte onder de deur.’

Rebecca deed twee stappen naar de badkamer, boog zich door de deuropening, keek om zich heen en rekte haar hals uit. Ze kwam terug en zei: ‘Je hebt gelijk. En het rooster zit stevig op zijn plaats.’

‘En het kleine raam is dicht,’ zei Jack.

‘En op slot,’ zei Goldbloom.

Rebecca veegde een glanzende pluk haar van haar voorhoofd. ‘Hoe staat het met de afvoeren? Zou een rat door de afvoer van het bad binnen kunnen komen?’

‘Nee,’ zei Goldbloom. ‘Niet met het moderne sanitair.’

‘Het toilet?’

‘Onwaarschijnlijk.’

‘Maar mogelijk?’

‘Ja, mogelijk, veronderstel ik. Maar, weet je, ik ben er zeker van dat het niet maar één beest is geweest.’

‘Hoeveel?’ vroeg Rebecca.

‘Op geen enkele manier zou ik je precies kunnen zeggen hoeveel. Maar... ik denk zo dat het, wat het ook waren, er minstens... tien moeten zijn geweest.’

‘Lieve hemel,’ zei Jack.

‘Misschien twintig. Misschien wel meer.’

‘Waarom denk je dat?’

‘Nou,’ zei Goldbloom, ‘Vastagliano was een grote man, een sterke man. Hij zou een, twee, drie beesten van het formaat van een rat wel de baas hebben gekund, wat voor beesten het dan ook waren. Eigenlijk zou hij er waarschijnlijk wel zes aan hebben gekund. O, natuurlijk, hij zou wel een paar keer gebeten zijn, maar hij had ze kunnen hebben. Misschien dat hij ze niet allemaal had kunnen doden, maar hij zou er een paar gedood hebben en de rest op afstand hebben kunnen houden. Dus ik denk dat het zo veel beesten waren, zo’n massa, dat die hem gewoon overweldigd hebben.’

Met de snelheid van een insect schoot een kilte langs Jacks hele ruggengraat. Hij dacht aan Vastagliano die tegen de badkamervloer gedrukt werd door een vloedgolf aan krijsende ratten – of misschien iets wat nog erger was dan ratten. Hij dacht aan de man die aan alle kanten werd bestookt, gebeten, gestoken, opengehaald en gekrabd, van alle kanten aangevallen, zodat hij niet de tegenwoordigheid van geest had gehad doeltreffend terug te slaan, zijn armen neergedrukt door de pure hoeveelheid van zijn tegenstanders, zijn reactiesnelheid verminderd door de verdovende verschrikking. Een pijnlijke, bloedige, eenzame dood. Jack huiverde.

‘En Ross, de lijfwacht,’ zei Rebecca. ‘Denk je dat hij ook door een grote hoeveelheid ervan is aangevallen?’

‘Ja,’ zei Goldbloom. ‘Voor hem geldt dezelfde redenering.’

Rebecca blies haar adem door haar op elkaar geklemde tanden naar buiten als uiting van haar frustratie. ‘Hierdoor is de afgesloten badkamer nog moeilijker te verklaren. Van wat ik heb gezien, lijkt het erop dat Vastagliano en zijn lijfwacht allebei in de keuken nog een late avondsnack aan het klaarmaken waren. De aanval is klaarblijkelijk daar begonnen. Ross werd snel overweldigd. Vastagliano ging op de vlucht. Hij werd achtervolgd, haalde de voordeur niet omdat ze hem de pas afsneden, dus rende hij naar boven en sloot zich op in de badkamer. Goed, de ratten – of wat dan ook – waren niet binnen toen hij de deur afsloot, dus hoe zijn ze daar bínnengekomen?’

‘En weer naar buiten,’ herinnerde Goldbloom haar.

‘Het moet bijna wel het sanitair zijn geweest, het toilet.’

‘Ik heb die mogelijkheid verworpen door het aantal waar het om gaat,’ zei Goldbloom. ‘Ook al zouden er geen hindernissen in het sanitair hebben gezeten om een rat tegen te houden, en zelfs al hielden ze de adem in en zwommen ze door alle barrières heen die er in het water hadden kunnen zitten, dan nog gaat die uitleg er bij mij niet in. Omdat we het hier hebben over een heel pak van die beesten, die dan de een na de ander naar binnen hebben moeten komen, als een commando-eenheid, jezus. Ratten zijn gewoon niet zo slim of zo... vastbesloten. Geen énkel dier. Het slaat nergens op.’

De gedachte aan Vastagliano gehuld in een mantel van zwermende, bijtende ratten had Jacks mond droog gemaakt en een bittere smaak achtergelaten. Hij slikte een paar keer en zei ten slotte: ‘Nog iets anders. Zelfs als Vastagliano en zijn lijfwacht werden overweldigd door grote aantallen van die... die wézens, dan zouden ze er toch een paar gedood moeten hebben... nietwaar? Maar we hebben geen enkele dode rat of iets anders doods gevonden – behalve natuurlijk dode mensen.’

‘En geen uitwerpselen,’ zei Goldbloom.

‘Geen wat?’

‘Uitwerpselen. Keutels. Als er tientallen dieren waren, zou je uitwerpselen vinden, in ieder geval een paar en waarschijnlijk hele bergen.’

‘Als je dierenharen vindt...’

‘Daar zijn we beslist naar op zoek,’ zei Goldbloom. ‘We zuigen natuurlijk de vloer rond elk lichaam en analyseren de inhoud van de zak. Als we een paar haren zouden kunnen vinden, dan zou dat een groot deel van het mysterie oplossen.’ De assistent-lijkschouwer veegde met een hand over zijn gezicht alsof hij zo zijn spanning en walging kon lostrekken en weggooien. Hij veegde zo hard dat er echt gekleurde vlekken op zijn wangen verschenen, maar de opgejaagde blik bleef in zijn ogen. ‘Er is nog iets anders dat me stoort. Er is niet aan de slachtoffers... gegeten. Gebeten, opengereten, geprikt... dat alles... maar zover ik kan zien, is er nog geen grammetje vlees opgegeten. Ratten zouden de weke delen hebben gegeten: ogen, neus, oorlellen, testikels... Ze zouden de lichaamsholten open hebben gelegd om de zachte organen te bereiken. Zoals elk roofdier of elke aaseter zou doen. Maar in dit geval was dat niet zo. Deze wezens hebben met een bedoeling gemoord, efficiënt, methodisch... en gingen toen gewoon weer weg zonder ook maar een fractie van hun prooi te eten. Dat is onnatuurlijk. Abnormaal. Door welk motief of door welke kracht werden ze gedreven? En waaróm?’

4

Na met Ira Goldbloom gesproken te hebben, besloten Jack en Rebecca de buren te ondervragen. Misschien dat een van hen de afgelopen nacht iets belangrijks had gehoord of gezien.

Voor Vastagliano’s huis bleven ze een ogenblik op de stoep staan, de handen in hun jaszakken.

De lucht hing lager dan een uur geleden. Was ook donkerder. De grijze wolken raakten verweven met andere, die roetzwart waren.

Sneeuwvlokken dreven naar beneden; niet veel; ze daalden langzaam, behalve als de wind even opstak en ze op deeltjes van een verbrande hemel leken, stukjes koude as.

Rebecca zei: ‘Ik ben bang dat we van deze zaak worden gehaald.’

‘Bedoel je... van deze twee moorden of van de hele zaak?’

‘Alleen deze twee. Ze zullen zeggen dat er geen verband is.’

‘Er is wel een verband,’ zei Jack.

‘Dat weet ik. Maar ze zullen zeggen dat Vastagliano en Ross geen verband hebben met de zaken Novello en Coleson.’

‘Ik denk dat Goldbloom ze wel voor ons met elkaar verbindt.’

Ze keek wrang. ‘Ik heb er een hekel aan om van een zaak afgehaald te worden, verdomme. Ik maak graag af wat ik begin.’

‘We worden er niet afgehaald.’

‘Begrijp je het dan niet. Als een soort beest dit heeft gedaan...’

‘Ja?’

‘Hoe kunnen deze zaken dan mogelijkerwijze geclassificeerd worden als moord?’

‘Het is moord,’ zei hij nadrukkelijk.

‘Maar je kunt geen dier vervolgen wegens moord.’

Hij knikte. ‘Ik begrijp waar je op aanstuurt.’

‘Verdomme.’

‘Luister, als dit dieren waren die zijn afgericht om te doden, dan blijft het moord; dan is de trainer de moordenaar.’

‘Als het hondenbeten waren waaraan Vastagliano en Ross zijn overleden,’ zei Rebecca, ‘dan zou je die theorie misschien kunnen slijten. Maar welk dier – welk dier dat zo klein is als deze blijkbaar waren – kan getraind worden om te doden, om alle bevelen uit te voeren? Ratten? Nee. Katten? Nee. Woestijnratten, jezus?’

‘Nou, ze trainen fretten,’ zei Jack. ‘Die gebruiken ze soms voor de jacht. Niet de gewone jacht waar het om het vlees gaat, maar gewoon voor de sport, omdat de prooi gewoonlijk een grote puinhoop is als de fretten eenmaal met ze klaar zijn.’

‘Fretten, hè? Ik zou graag zien hoe je hoofdinspecteur Gresham ervan overtuigt dat er iemand door de stad jaagt met een pak moordfretten die het vuile werk voor hem doen.’

‘Dat klinkt heel vergezocht,’ gaf Jack toe.

‘Minstens.’

‘Dus wat houden we over?’

Ze haalde haar schouders op.

Jack dacht aan Baba Lavelle.

Voodoo?

Nee. Zeker niet. Het was één ding om te stellen dat Lavelle de moorden er vreemd uit liet zien om zijn tegenstanders bang te maken met de dreiging van voodoovloeken, maar het was heel wat anders om je voor te stellen dat de vloeken echt werkten.

Aan de andere kant... De afgesloten badkamer dan? Het feit dat Vastagliano en Ross zelfs niet een van hun aanvallers hadden kunnen doden? Dat er geen uitwerpselen van dieren te vinden waren?

Rebecca moest geweten hebben wat hij dacht, want ze keek nors en zei: ‘Kom mee. Laten we met de buren gaan praten.’

De wind stak plotseling op, zuchtte, woedde. Terwijl hij sneeuwvlokken voor zich uit spuwde, kwam hij door de straat als een levend dier, een heel koude en heel kwade wind.

5

Mevrouw Quillen, Penny’s lerares op Wellton School, begreep niet waarom een vandaal maar één kastje in een puinhoop had veranderd.

‘Misschien was hij van plan ze allemaal overhoop te halen, maar bedacht hij zich. Of misschien begon hij met dat van jou, Penny, hoorde toen een geluid dat hij niet kon thuisbrengen, dacht dat er iemand aankwam, werd bang en ging ervandoor. Maar ’s nachts is de school potdicht natuurlijk, en er is ook een alarmsysteem. Hoe is hij dan naar binnen en buiten gekomen?’ Penny wist dat het geen vandaal was. Ze wist dat het iets veel vreemders was. Ze wist dat het kapotmaken van haar kastje op de een of andere manier te maken had met de griezelige ervaring die ze de afgelopen nacht in haar kamer had gehad. Maar ze wist niet hoe ze dat moest vertellen, zonder te klinken als een kind dat bang is voor de boeman, dus probeerde ze die dingen, die ze trouwens zelf ook niet begreep, maar niet aan mevrouw Quillen uit te leggen.

Na enige discussie, veel medeleven en zelfs nog meer verbijstering, stuurde mevrouw Quillen Penny naar de kelder, waar schoolspullen en leerboeken op keurig geordende planken bewaard werden.

‘Haal van alles wat kapot is iets nieuws, Penny. Boeken, potloden, een ringband met papier en een schrijfblok. En niet treuzelen, alsjeblieft. We beginnen over een paar minuten met wiskunde, en je weet dat dat niet je sterkste vak is.’

Penny nam de trap voorin naar de begane grond, bleef even bij de hoofdingang staan en keek door het glas van de ramen naar de rondwervelende sneeuw. Ze haastte zich vervolgens door de gang naar de achterkant van het gebouw, langs het verlaten gymnastieklokaal, langs de muziekklas waar net een les begon.

De kelderdeur was helemaal aan het einde van de gang. Ze deed hem open en vond het lichtknopje. Een lange, smalle trap leidde naar beneden.

De gang op de benedenverdieping, waar ze net doorheen was gekomen, had geroken naar krijtstof dat uit de klassen was ontsnapt, naar een naar dennenbomen ruikende vloerwas en de droge warmte van heteluchtverwarming. Maar toen ze de smalle trap afdaalde, merkte ze dat de geuren van de kelder anders waren dan die in de gang boven. Ze bespeurde iets van ongebluste kalk in het betonstof. Insecticide gaf een scherp tintje aan de lucht; ze wist dat ze elke maand spoten om de papiermot te ontmoedigen aan de boeken te knagen die hier opgeslagen lagen. En onder al het andere was daar die iets vochtige geur, een vage, maar desondanks onplezierige geur van schimmel.

Ze bereikte de voet van de trap. Haar voetstappen klonken scherp, droog op de betonnen vloer en echoden hol in een verre hoek.

De kelder strekte zich onder het hele gebouw uit en was in twee ruimtes verdeeld. Tegenover de trap bevond zich het ketelhuis, achter een zware, metalen branddeur die altijd op slot werd gehouden. De grootste van de twee ruimtes was aan deze kant van de deur. In het midden stond een werkbank, en langs de muren stonden losstaande metalen opslagkasten, allemaal vol boeken en schoolbenodigdheden.

Penny pakte een opvouwbaar krat van een rek, klapte het open en verzamelde de dingen die ze moest hebben. Ze had net het laatste leerboek gevonden toen ze een vreemd geluid achter zich hoorde. Dát geluid. Het sissende, krabbende, mompelende geluid dat ze gisteravond in haar slaapkamer had gehoord.

Ze draaide zich met een ruk om.

Voor zover ze kon zien, was ze alleen.

Het probleem was dat ze niet overal kon zien. Diepe schaduwen lagen onder de trap. In één hoek van de ruimte, bij de branddeur, hing een kapotte lamp. Schaduwen hadden dat deel in bezit genomen. Daar kwam nog bij dat alle metalen kasten op poten van vijftien centimeter hoog stonden en de ruimte tussen de onderkant van de kast en de vloer niet door licht werd bereikt. Er waren een heleboel plaatsen waar iets kleins en snels zich kon verbergen.

Ze wachtte verstard, luisterde, en tien lange seconden gingen voorbij, toen vijftien, twintig, maar het geluid kwam niet terug, dus vroeg ze zich af of ze het werkelijk had gehoord of het zich alleen maar had verbeeld. En weer tikten een paar seconden voorbij, even langzaam als minuten. Toen dreunde er iets boven haar hoofd, boven aan de trap: de kelderdeur.

Ze had de deur open laten staan.

Iemand of iets had hem net dichtgetrokken.

Met het kratje boeken en schrijfbenodigdheden in een hand begon Penny naar de voet van de trap te lopen, maar ze bleef ineens staan toen ze andere geluiden op de overloop van de trap hoorde. Gesis. Gegrom. Gemompel. Het tikken en krassen van beweging.

Gisternacht had ze geprobeerd zichzelf ervan te overtuigen dat het wezen in haar kamer er niet echt was geweest, dat het slechts een restant was van een droom. Nu wist ze dat het meer was. Maar wat was het dan? Een geest? De geest van wie? Niet de geest van haar moeder. Ze zou het misschien niet erg hebben gevonden als haar moeder in de buurt rondhing om over haar te waken. Integendeel, dat zou zelfs goed zijn geweest. Op zijn best was dit een kwaadaardige geest en op zijn ergst een gevaarlijke geest. De geest van haar moeder zou nooit zo kwaadaardig zijn als deze, van zijn lang zal ze leven niet. Bovendien volgden geesten je niet van de ene plaats naar de andere. Nee, zo ging dat niet. Spoken waarden niet rond ménsen. Ze waarden rond in húízen, en de geesten die rondwaarden, zaten vast aan een plek tot hun ziel uiteindelijk tot rust was gekomen; ze konden die speciale plek waar ze rondwaarden niet verlaten, ze konden niet gewoon door de stad trekken om één jong meisje in het bijzonder te volgen.

Toch was de kelderdeur dichtgetrokken.

Misschien was hij dichtgevallen door de tocht.

Misschien. Maar iets bewoog daar, boven aan de trap, waar ze het niet kon zien. Geen tocht. Iets vreemds.

Verbeelding.

O, ja?

Ze stond bij de trap, keek omhoog en probeerde te ontdekken wat het was, probeerde zichzelf te kalmeren en voerde een dringend gesprek met zichzelf.

... Goed, als het dan geen geest is, wat is het dan?

... Iets slechts.

... Niet noodzakelijk.

... Iets wat heel erg slecht is.

... Hou op! Maak jezelf niet langer bang. Het heeft vannacht toch ook niet geprobeerd je iets te doen?

... Nee.

... Zie je wel. Je loopt geen gevaar.

... Maar nu is het terug.

Een nieuw geluid deed haar opschrikken uit haar innerlijke dialoog. Weer een dreun. Maar dit geluid was anders dan het geluid dat de deur had gemaakt toen die dicht werd geduwd. En weer: plof. Weer. Het klonk alsof iets boven aan de trap tegen de muur dreunde, stompzinnig tegen de muur vloog als een nachtvlinder die ’s zomers tegen een raam fladderde.

Bons!

De lichten gingen uit.

Penny snakte naar adem.

Het bonzen hield op.

In de plotselinge duisternis klonken overal om Penny heen de vreemde, verontrustende geluiden van gretige beesten, en niet alleen van boven aan de trap; ze bespeurde beweging in de claustrofobische duisternis. Er was niet één onzichtbaar, onbekend beest bij haar in de kelder; nee, het waren er een heleboel.

Maar wat wáren het?

Iets veegde langs haar voet, schoot toen weg de duisternis van de kelder in.

Ze gilde. Het klonk luid, maar niet luid genoeg. Haar kreet was de kelder niet uit gekomen.

Tegelijkertijd begon mevrouw March, de muzieklerares in het muzieklokaal direct boven haar hoofd op de piano te bonken. Kinderen begonnen te zingen. Frosty the Snowman. Ze waren aan het repeteren voor een kerstvoorstelling voor de ouders, die net voor de kerstvakantie door de hele school zou worden opgevoerd.

En ook al zou Penny harder kunnen schreeuwen, nu zou niemand haar meer kunnen horen.

Bovendien kon ze, door de muziek en het zingen, de wezens niet meer horen bewegen in de duisternis om haar heen. Maar ze zaten er nog altijd. Daar twijfelde ze absoluut niet aan.

Ze haalde diep adem. Ze was vastbesloten niet haar hoofd kwijt te raken. Ze was geen kind.

Ze doen me niets, dacht ze.

Maar ze kon zichzelf niet overtuigen.

Ze schuifelde voorzichtig naar de voet van de trap, het kratje in één hand, haar andere hand voor zich uitgestoken, tastend alsof ze blind was, wat net zo goed zo had kunnen zijn.

De kelder had twee ramen, maar het waren kleine rechthoeken hoog in de muur, op straatniveau, met niet meer dan tien vierkante decimeter glas. Bovendien waren ze aan de buitenkant vuil; zelfs op een heldere dag lieten die smerige ruitjes weinig licht toe in de kelder. Op een bewolkte dag, zoals vandaag, met een sneeuwstorm in aankomst, gaven de ramen slechts een dun, melkachtig licht dat in de kelder niet verder kwam dan een paar centimeter.

Ze bereikte de voet van de trap en keek omhoog. Een diepe, diepe duisternis.

Mevrouw March was nog steeds op de piano aan het bonken en de kinderen zongen nog steeds over de sneeuwman die tot leven was gekomen.

Penny bracht een voet omhoog, vond de eerste tree.

Boven haar, boven aan de trap, verscheen een stel ogen, op slechts een paar centimeter van de vloer van de overloop, alsof het geen lichaam had, alsof het in de lucht hing, hoewel het vast moest zitten aan een beest ongeveer ter grootte van een kat. Natuurlijk was het geen kat. Ze wenste dat het wel zo was. De ogen waren ook net zo groot als die van een kat, en heel helder, niet alleen maar reflecterend als de ogen van een kat, maar zo onnatuurlijk helder dat ze gloeiden als twee kleine lantaarns. De kleur was ook vreemd: wit, maanbleek, met iets van zilverblauw erin. Die koude ogen keken haar dreigend aan.

Ze haalde haar voet van de onderste tree.

Het wezen boven liet zich van de overloop glijden naar de hoogste tree, kwam langzaam dichterbij.

Penny liep achteruit.

Het wezen daalde nog twee treden af, en zijn nadering werd alleen verraden door die niet knipperende ogen. De vorm van het dier ging in duisternis gehuld.

Zwaar ademend, haar hart luider bonzend dan de muziek boven, liep ze achteruit tot haar rug in aanraking kwam met een metalen stellingkast. Ze kon nergens heen, kon zich nergens verschuilen.

Het wezen was nu op een derde van zijn afdaling en bleef dichterbij komen.

Penny voelde de aandrang om te plassen. Ze drukte zich tegen de kast en klemde haar dijen tegen elkaar.

Het wezen was halverwege de trap. Kwam sneller.

Boven, in het muzieklokaal, waren ze nu echt in de stemming voor Frosty the Snowman; ze zongen met verve, brulden het uit met wat mevrouw March altijd ‘het vuur’ noemde.

Vanuit haar ooghoek zag Penny iets in de kelder, rechts van haar: een zacht, knipperend licht, een flits, een gloed, beweging. Toen ze durfde weg te kijken van het wezen dat de trap afkwam, wierp ze een blik in de onverlichte ruimte – en wenste onmiddellijk dat ze het niet had gedaan.

Ogen.

Zilverwitte ogen.

De duisternis zat er vol mee. Twee ogen blonken van de vloer naar haar op, op nauwelijks een meter van haar vandaan, en bekeken haar met een kille honger. Nog twee ogen bevonden zich ruim dertig centimeter achter het eerste paar. Vier andere ogen glinsterden ijzig van een punt dat bijna een meter boven de vloer was, midden in de ruimte. Een ogenblik dacht ze dat ze de grootte van die beesten verkeerd had geschat, maar toen besefte ze dat twee van hen op de werktafel waren geklommen. Twee, vier, zes paar ogen loerden kwaadaardig naar haar vanaf diverse planken aan de overkant van de ruimte. Nog eens drie stel op de grond bij de deur die naar het ketelhuis leidde. Sommige bleven onbeweeglijk stil; andere bewogen rusteloos heen en weer; weer andere kwamen gluiperig op haar af gekropen. Ze knipperden geen van alle. Sommige kwamen onder de trap vandaan. Er waren ongeveer twintig van die wezens: veertig helder gloeiende, kwaadaardige, buitenaardse ogen.

Trillend en jammerend rukte Penny haar blik los van de demonische horde in de kelder en keek weer naar de trap.

Het ene beest dat nog geen minuut geleden was begonnen aan de afdaling van de trap, had nu de voet bereikt. Het stond op de onderste tree.

6

De buren links en rechts bewoonden net zulke grote, gerieflijke, elegant gemeubileerde huizen als Vastagliano. Het hadden net zo goed vrijstaande landhuizen kunnen zijn als huizen in de stad. De stad drong niet door tot die statige woningen, en geen van de bewoners had iets ongewoons gezien of gehoord in de nacht van bloed en moord.

In minder dan een halfuur hadden Jack en Rebecca die lijn van onderzoek afgerond en stonden weer buiten. Ze hielden hun hoofd ingetrokken om een zo klein mogelijk doelwit te vormen voor de wind, die gestaag harder was gaan waaien. Het was nu een gemene, ijzige, geselende wind die afval uit de goten door de lucht blies, aan kale bomen schudde, met bijna voldoende kracht om de tere takken te breken, de panden van overjassen op deed fladderen met scherpe geluiden, en in de onbeschermde huid beet.

De sneeuwvlagen begonnen nu heviger te worden. Binnen een paar minuten zou de sneeuw zo dicht naar beneden komen dat je het geen sneeuwvlagen meer kon noemen. De straat was nog steeds onbedekt, zwart asfalt, maar gauw zou er een verse, witte laag op komen liggen.

Jack en Rebecca liepen terug naar het huis van Vastagliano en waren er bijna toen iemand hen riep. Jack draaide zich om en zag Harry Ulbeck, de jonge agent die eerder op wacht had gestaan boven aan de trap voor het huis van Vastagliano. Harry leunde uit een van de drie patrouillewagens die aan de stoeprand stonden geparkeerd, maar de wind scheurde zijn woorden uiteen tot klanken zonder betekenis. Jack liep naar de auto toe, boog zich door het open raampje en zei: ‘Sorry, Harry, ik heb niet gehoord wat je zei,’ en zijn adem kwam in koude, witte pluimen naar buiten.

‘Het kwam net over de radio,’ zei Harry. ‘Ze willen je direct spreken. Jou en rechercheur Chandler.’

‘Waarvoor?’

‘Het lijkt erop dat het te maken heeft met de zaak waar jullie mee bezig zijn. Er zijn nog meer moorden. Meer zoals hier. Misschien zelfs erger... zelfs bloediger.’

7

Hun ogen waren heel anders dan ogen eigenlijk hoorden te zijn. Ze leken eerder op sleuven in het rooster van een haard waardoorheen je het vuur kon zien. Een zilverwit vuur. De ogen hadden geen irissen, geen pupillen, zoals mensen en dieren hadden. Alleen maar die felle gloed, het witte licht dat van diep binnenin kwam, trillend en flikkerend.

Het wezen op de trap kwam de laatste tree af, bereikte de keldervloer. Langzaam kwam het op Penny af, bleef staan en staarde naar haar op.

Ze kon geen centimeter meer naar achteren. Nu al drukte een van de metalen schappen pijnlijk tegen haar schouderbladen.

Plotseling besefte ze dat de muziek was opgehouden. De kelder was stil. Was al enige tijd stil. Misschien al wel een halve minuut. Verstard van angst had ze niet onmiddellijk gereageerd toen Frosty the Snowman was afgelopen.

Te laat opende ze haar mond om om hulp te gillen, want de piano begon weer. Deze keer het lied Rudolph the Red-Nosed Reindeer, dat nog luider klonk dan het eerste lied.

Het wezen dat de trap was afgedaald bleef fel naar haar kijken, en hoewel zijn ogen totaal verschilden van die van een tijger, deden ze haar toch denken aan de foto van een tijger die ze in een tijdschrift had gezien. De ogen op die foto en deze vreemde ogen leken absoluut niet op elkaar en toch hadden ze iets gemeenschappelijks: het waren de ogen van roofdieren.

Hoewel haar zicht zich iets aan de duisternis begon aan te passen, kon Penny nog steeds niet zien hoe de wezens eruitzagen, wist niet hoe goed ze bewapend waren met klauwen en tanden. Ze zag alleen de dreigende, onbeweeglijke ogen, dansend vol witte vlammen.

Rechts van haar begonnen de andere wezens in beweging te komen, bijna als één wezen, met één enkel doel.

Ze draaide zich naar hen om, terwijl haar hart sneller sloeg dan ervoor en haar adem stokte in haar keel.

De glanzende, zilverkleurige ogen, vertelden haar dat de wezens op de schappen naar beneden sprongen.

Ze komen voor mij.

De twee op de werktafel sprongen op de vloer.

Penny schreeuwde zo hard ze kon.

De muziek stopte niet. Sloeg zelfs geen maat over.

Niemand had haar gehoord.

Behalve het wezen aan de voet van de trap waren alle beesten bij elkaar gedromd. Hun vuurschietende ogen leken wel een hoeveelheid diamanten die op een fluwelen doek waren uitgespreid.

Geen van hen kwam op haar af. Ze wachtten.

Na een ogenblik draaide ze zich weer naar de trap om.

Nu kwam het beest onder aan de trap ook in beweging, maar het kwam niet op haar af. Het schoot de kelder in en voegde zich bij zijn soortgenoten.

De trap was vrij, hoewel donker.

Het is een truc.

Voor zover ze kon zien, werd ze door niets meer tegengehouden om zo snel mogelijk de trap op te gaan.

Het is een val.

Maar ze hoefden geen val te zetten. Ze zát al in de val. Ze hadden elk moment op haar af kunnen komen. Ze hadden haar kunnen doden als ze dat hadden gewild.

De flikkerende, ijswitte ogen bleven naar haar kijken.

Mevrouw March beukte op de piano.

De kinderen zongen.

Penny schoot weg van de kast, snelde naar de trap en klom naar boven. Bij elke stap verwachtte ze dat de wezens in haar hielen zouden bijten, haar zouden vastgrijpen en naar beneden trekken. Ze struikelde een keer, viel bijna weer naar beneden, maar greep met haar vrije hand de leuning en bleef doorgaan. De bovenste tree. De overloop. Ze tastte in de duisternis naar de deurknop, en vond hem. De gang. Licht, veiligheid. Ze sloeg de deur achter zich dicht. Leunde ertegenaan. Snakkend naar adem.

In het muzieklokaal zongen ze nog altijd Rudolph the Red-Nosed Reindeer.

De gang was verlaten.

Duizelig en zwak in de benen liet Penny zich op de vloer zakken, met haar rug tegen de deur. Ze liet het kratje los. Ze had het zo stevig vastgehouden dat het hengsel een afdruk in haar handpalm had achtergelaten. Haar hand deed pijn.

Het lied was klaar.

Een volgend lied begon. Silver Bells.

Langzaam keerden Penny’s krachten terug; ze kalmeerde en kon weer helder denken. Wat wáren dat voor afschuwelijke kleine beesten? Waar kwamen ze vandaan? Wat wilden ze van haar?

Helder denken hielp niet. Ze kon geen enkel acceptabel antwoord bedenken.

Maar een heleboel echt domme antwoorden bleven in haar opkomen: goblins, gremlins, orken... Tjee. Dat kon het allemaal niet zijn. Dit was het echte leven, geen sprookje.

Hoe kon ze ooit iemand over haar ervaringen in de kelder vertellen, zonder kinderachtig over te komen of, nog erger, zelfs een beetje krankzinnig? Natuurlijk hielden volwassenen er niet van de term ‘krankzinnig’ te gebruiken voor kinderen. Je kon zo maf zijn als een deur, lariekoek uitkramen, op meubels kauwen, katten in de fik steken, tegen bakstenen muren praten, maar zolang je nog kind was, zouden ze je in het ergste geval – in het openbaar althans – ‘emotioneel overgevoelig’ noemen, hoewel ze er toch ‘gek’ mee bedoelden. Als ze mevrouw Quillen of haar vader of een andere volwassene zou vertellen over de dingen die ze in de kelder van de school had gezien, zou iedereen denken dat ze om aandacht en medelijden vroeg; ze zouden denken dat ze de dood van haar moeder nog niet helemaal had verwerkt. Na de dood van haar moeder was Penny er een paar maanden lang niet zo best aan toe geweest; ze was toen verward, boos, bang, een last voor haar vader en voor zichzelf. Ze had een tijdje hulp nodig gehad. Goed, als ze hun over de dingen in de kelder vertelde, zouden ze denken dat ze weer hulp nodig had. Ze zouden haar naar een ‘raadsman’ sturen, in werkelijkheid een psycholoog of een andere zenuwarts, en ze zouden hun best voor haar doen, haar alle soorten aandacht, medeleven en behandeling geven, maar ze zouden haar gewoonweg niet gelóven – tot ze met hun eigen ogen die dingen zouden zien die zij had gezien.

Of tot het voor haar te laat was.

Ja, dán zouden ze haar allemaal geloven... als ze dood was.

Hoe dan ook, ze twijfelde er geen moment aan dat die wezens met die felle ogen haar vroeg of laat zouden proberen te doden. Ze wist niet waaróm ze haar leven wilden hebben, maar ze voelde hun kwaadaardige bedoeling, hun haat. Ze hadden haar nog niets gedaan, dat was waar, maar ze werden brutaler. Gisteravond had het wezen in haar slaapkamer niets anders kapotgemaakt dan de plastic honkbalknuppel waarmee ze ernaar had zitten porren, maar vanochtend waren ze brutaal genoeg geweest om de inhoud van haar kastje kapot te maken. En nu, nog stoutmoediger, hadden ze zichzelf laten zien en hadden haar bedreigd.

Wat straks?

Iets wat erger was.

Ze genoten van haar angst; ze teerden erop. Maar net als een kat met een muis zouden ze uiteindelijk genoeg van het spelletje krijgen. En dan...

Ze huiverde.

Wat moet ik doen? vroeg ze zich ellendig af. Wat moet ik doen?

8

Het hotel, een van de beste van de stad, keek uit over Central Park. Het was hetzelfde hotel waarin Jack en Linda dertien jaar geleden hun wittebroodsdagen hadden doorgebracht. Ze hadden de Bahama’s of Florida of zelfs de Catskills, het vakantieoord in de bergen, niet kunnen betalen. In plaats daarvan waren ze in de stad gebleven en hadden gekozen voor drie dagen in dit mooie, oude monument, en zelfs dat was extravagant geweest. Toch hadden ze memorabele wittebroodsdagen gehad, drie dagen vol lachen en goede gesprekken en praten over hun toekomst, en een heleboel vrijen. Ze hadden zichzelf een reisje naar de Bahama’s beloofd als ze tien jaar getrouwd zouden zijn, iets om naar uit te kijken. Maar op het moment dat die mijlpaal bereikt werd, hadden ze twee kinderen om voor te zorgen en een nieuwe flat die ingericht moest worden, en ze maakten een nieuwe belofte waarin ze besloten de Bahama’s te verzetten naar de vijftiende verjaardag van hun huwelijk. Iets meer dan een jaar later was Linda dood. In de anderhalf jaar na haar begrafenis had Jack vaak aan de Bahama’s gedacht, die voor hem nu voor altijd onmogelijk waren geworden, en aan dit hotel.

De moorden waren gepleegd op de vijftiende verdieping, waar nu twee geüniformeerde dienders – Yeager en Tufton – bij de lift waren neergezet. Ze lieten niemand door, behalve mensen met een politie-identiteitskaart en zij die konden bewijzen dat ze als gast stonden ingeschreven en op die verdieping logeerden.

‘Wie zijn de slachtoffers?’ vroeg Rebecca aan Yeager. ‘Burgers?’

‘Nee,’ zei Yeager. Hij was een slungelachtige man met enorme gele tanden. Elke keer dat hij even zweeg, liet hij zijn tong likkend en proevend langs zijn tanden gaan. ‘Twee van hen waren duidelijk professionele kleerkasten.’

‘Je kent dat type wel,’ zei Tufton toen Yeager even zweeg om weer langs zijn tanden te likken. ‘Grote, brede handen, stevige armen; je kunt de steel van een bijl in hun nek kapotslaan en ze zouden denken dat het een windvlaag was.’

‘De derde,’ zei Yeager, ‘was een van de Carramazza’s.’ Hij zweeg even; zijn tong gleed naar buiten over zijn boventanden, ging heen en weer. ‘Een direct familielid ook nog.’ Hij ging met zijn tong over zijn ondertanden. ‘Om preciezer te zijn...’ Tong, tong. ‘... is het Dominick Carramazza.’

‘O, shit,’ zei Jack. ‘Gennaro’s broer?’

‘Ja, het kleine broertje van de Peetvader, zijn lievelingsbroer, zijn rechterhand,’ zei Tufton snel voor Yeager antwoord kon geven. Tufton was een snel sprekende man met een scherp gezicht, een hoekige bouw en snelle bewegingen, korte, efficiënte gebaren. Yeagers traagheid moest voor hem een voortdurende irritatie zijn, dacht Jack. ‘En ze hebben hem niet alleen vermoord. Ze hebben hem op een vreselijke manier toegetakeld. Er bestaat geen enkele begrafenisondernemer die Dominick weer in elkaar kan zetten voor een herdenking met een open kist, en je weet hoe belangrijk begrafenissen zijn voor die Sicilianen.’

‘Er zal bloed vloeien op straat,’ zei Jack vermoeid.

‘Een bendeoorlog die we in geen jaren hebben gezien,’ beaamde Tufton.

Rebecca zei: ‘Dominick...? Was hij niet degene die de hele zomer in het nieuws heeft gestaan?’

‘Ja,’ zei Yeager. ‘De openbaar aanklager dacht dat hij hem had voor...’

Toen Yeager even zweeg om met zijn grote, roze tong over zijn vergeelde tanden te glijden, zei Tufton snel: ‘Handel in drugs. Hij heeft de leiding over de hele narcotica-afdeling van Carramazza. Ze hebben geprobeerd hem voor twintig jaar, misschien langer, op te bergen, maar hij is sluw. Hij loopt altijd weer als vrij man de rechtszaal uit.’

‘Wat deed hij hier in het hotel?’ vroeg Jack.

‘Ik denk dat hij zich schuilhield,’ zei Tufton.

‘Ingeschreven onder een valse naam,’ zei Yeager.

Tufton zei: ‘Hier verborgen met die twee gorilla’s om hem te beschermen. Ze moeten hebben geweten dat hij een doelwit was, maar hij is toch vermoord.’

‘Vermoord?’ zei Yeager sarcastisch. Hij zweeg even om zijn tanden te verzorgen en maakte een onaangenaam zuigend geluid. Toen: ‘Verrek, dit was meer dan alleen maar moord. Dit was totale vernietiging. Dit was krankzinnig, volslagen buiten alle proporties; dat was het. Jezus, als ik niet beter zou weten, zou ik zeggen dat die drie zijn aangevreten, volledig kapot zijn gekauwd.’

De plaats van de misdaad was een tweekamersuite. De deur was opengebroken door de eerste agenten die hier waren aangekomen.

Een assistent-lijkschouwer, een politiefotograaf en een paar laboranten van de technische recherche waren in beide vertrekken aan het werk.

De salon, volledig aangekleed in beige en koningsblauw, was elegant gemeubileerd met een stijlvolle mix van Franse boerenmeubels en bescheiden moderne meubels. De kamer zou warm en welkom zijn geweest als die niet volledig onder het bloed had gezeten.

Het eerste lichaam lag uitgespreid op de vloer van de salon, op zijn rug, naast een gekantelde, ovaalvormige salontafel. Een man van in de dertig. Lang, stevig. Zijn donkere broek was gescheurd. Ook zijn witte hemd was gescheurd en voor een groot deel donkerrood gevlekt. Het lichaam zag er net zo uit als dat van Vastagliano en Ross: vreselijk gebeten en verminkt.

Het tapijt om het lichaam heen was doordrenkt met bloed, maar de strijd had zich niet beperkt tot dat kleine gedeelte van de kamer. Een bloedspoor, kronkelend en grillig, leidde van de ene kant van de salon naar de andere, daarna weer terug; het was de weg die het paniekerige slachtoffer had afgelegd in een vruchteloze poging aan zijn belagers te ontkomen en die van zich af te houden.

Jack voelde zich misselijk.

‘Het is een verrekt slachthuis,’ zei Rebecca.

De dode man had een pistool bij zich gehad. Zijn schouderholster was leeg. Een .38 pistool met een geluiddemper lag naast hem.

Jack richtte zich op iemand van de technische recherche die langzaam door de salon bloedmonsters van verschillende vlekken verzamelde. ‘Je hebt het wapen niet aangeraakt?’

‘Natuurlijk niet,’ zei de man. ‘We nemen het in een plastic zak mee naar het laboratorium en kijken of we er nog wat vingerafdrukken af kunnen halen.’

‘Ik vroeg me af of ermee geschoten is,’ zei Jack.

‘Nou, dat bijna zeker. We hebben vier patroonhulzen gevonden.’

‘Hetzelfde kaliber als het wapen?’

‘Ja.’

‘Heb je nog een van de kogels teruggevonden?’ vroeg Rebecca.

‘Alle vier,’ zei de man. Hij wees: ‘Twee in die muur, een in de deurlijst daar, en een door de knoop achter op de bekleding van die stoel.’

‘Dus het ziet ernaar uit dat hij datgene waarop hij heeft geschoten niet heeft geraakt,’ zei Rebecca.

‘Waarschijnlijk niet. Vier patroonhulzen, vier kogels. Alles keurig zoals het moet.’

Jack zei: ‘Hoe kon hij vier keer missen in zo’n kleine ruimte?’

‘Ik mag doodvallen als ik het wist,’ zei de man van de technische recherche. Hij haalde zijn schouders op en ging weer aan het werk.

In de slaapkamer was zelfs nog meer bloed te zien dan in de salon. Er lagen twee dode mannen.

Er waren ook twee levende mannen. Een politiefotograaf kiekte de lichamen van alle kanten. Een assistent-lijkschouwer die Brendan Mulgrew heette, een lange, magere man met een vooruitstekende adamsappel, bestudeerde de positie van beide lichamen.

Een van de slachtoffers lag op het enorme bed; zijn hoofd lag bij het voeteneinde, zijn blote tenen wezen naar het hoofdeinde, de ene hand lag bij zijn opengereten keel, de andere naast zijn lichaam, de palm open naar boven. Hij droeg een badjas en was gekleed in bloed.

‘Dominick Carramazza,’ zei Jack.

Kijkend naar het geruïneerde gezicht, zei Rebecca: ‘Hoe weet je dat?’

‘Op de gok.’

De andere dode man lag op de vloer, plat op zijn buik, het hoofd naar opzij gedraaid, het gezicht aan flarden gereten. Hij was net zo gekleed als de man in de salon: wit hemd, open aan de hals, donkere broek, een schouderholster.

Jack wendde zich af van het opengescheurde en leeggebloede lichaam. Zijn maag verkrampte; brandend zuur baande zich vanuit zijn ingewanden langzaam een weg naar boven, naar een punt onder zijn hart. Hij tastte in zijn zak naar een doosje maagtabletten.

Beide slachtoffers in de slaapkamer waren gewapend geweest. Maar de wapens hadden hen, net als de man in de salon, niet kunnen helpen.

Het lijk op de vloer hield het pistool met de geluiddemper nog in zijn hand, even verboden als een houwitser op een presidentiële persconferentie. Het zag er precies zo uit als het pistool op de vloer in de eerste kamer.

De man op het bed had zijn wapen niet vast kunnen houden. Het lag op de verwarde lakens en dekens.

‘Smith & Wesson .357 Magnum,’ zei Jack. ‘Krachtig genoeg om een gat zo groot als een vuist te schieten in iedereen die op zijn pad komt.’

Omdat het een revolver was en geen pistool, had het geen geluiddemper en Rebecca zei: ‘Binnenshuis afgevuurd, klinkt het als een kanon. Ze moeten het op deze hele verdieping hebben gehoord.’

Tegen Mulgrew zei Jack: ‘Is er met beide wapens geschoten?’

De lijkschouwer knikte. ‘Ja. Gezien het aantal hulzen is het magazijn van het pistool helemaal leeggeschoten. Tien patronen. De man met de .357 Magnum heeft vijf schoten kunnen afvuren.’

‘En heeft zijn belager niet geraakt,’ zei Rebecca.

‘Blijkbaar niet,’ zei Mulgrew, ‘hoewel we door de hele suite bloedmonsters aan het nemen zijn, in de hoop dat we een type vinden dat niet van een van de drie slachtoffers is.’

Ze moesten opzij voor de fotograaf.

Jack merkte twee indrukwekkende gaten op in de muur links van het bed. ‘Zijn die van de .357?’

‘Ja,’ zei Mulgrew. Hij slikte moeilijk; zijn adamsappel ging op en neer. ‘Beide kogels gingen dwars door de muur heen naar de kamer ernaast.’

‘Jezus. Is daar nog iemand gewond?’

‘Nee. Maar het was kantje boord. De man in de kamer hiernaast is razend.’

‘Ik neem het hem niet kwalijk,’ zei Jack.

‘Heeft iemand al met hem gesproken?’ vroeg Rebecca.

‘Misschien heeft hij met de jongens in uniform gepraat,’ zei Mulgrew, ‘maar ik denk niet dat hij formeel door een rechercheur is gehoord.’

Rebecca keek Jack aan. ‘Laten we naar hem toe gaan, nu het nog vers in zijn geheugen ligt.’

‘Goed. Maar een moment.’ Tegen Mulgrew zei Jack: ‘Deze drie slachtoffers... zijn die doodgebeten?’

‘Daar ziet het naar uit.’

‘Rattenbeten?’

‘Ik wacht liever op de uitslag van de autopsie...’

‘Ik vraag alleen maar naar een officieuze mening,’ zei Jack.

‘Nou... officieus... geen ratten.’

‘Honden? Katten?’

‘Hoogst onwaarschijnlijk.’

‘Nog uitwerpselen gevonden?’

Mulgrew was verrast. ‘Ik heb eraan gedacht, maar het is grappig dat jij het nu zegt. Ik heb overal gekeken, maar kon nergens uitwerpselen vinden.’

‘Verder nog iets vreemds?’

‘Je hebt de deur gezien, hè?’

‘Buiten de deur.’

‘Is dat niet genoeg,’ zei Mulgrew stomverbaasd. ‘Luister, de eerste twee smerissen die hier aankwamen, moesten de deur openbreken om binnen te komen. De suite was aan de binnenkant... afgesloten. De ramen zijn ook aan de binnenkant afgesloten, en ik denk, dat ze waarschijnlijk ook dichtgeschilderd zijn. Dus... of het nu mensen of beesten waren, hoe zijn de moordenaars weggekomen? Je hebt hier te maken met het raadsel van de afgesloten kamer. Dat is toch vreemd, vind je niet?’

Jack zuchtte. ‘Eigenlijk begint het al heel gewoon te worden.’

9

Ted Gernsby, een monteur van een telefoonmaatschappij, werkte aan een schakelkast in een tunnel van het ondergrondse waterafvoerstelsel niet ver van de Wellton School. Hij werd geholpen door werklampen die hij en Andy Carnes uit de vrachtwagen hadden meegenomen, en de lampen waren op de schakelkast gericht; verder was de manshoge buis gevuld met een koele, stilstaande duisternis.

De lichten gaven een beetje warmte, en de lucht was van nature onder de grond al warmer dan op de door de wind geteisterde straat, hoewel niet véél warmer. Ted huiverde. Omdat zijn werk nogal precies was, had hij zijn handschoenen uitgetrokken. Nu begonnen zijn handen stijf te worden van de kou.

Hoewel de betonnen buis niet verbonden was met de riolering en hoewel hij betrekkelijk droog was na weken zonder neerslag, ving Ted zo nu en dan een vleug op van een duistere, verrotte geur die hem, afhankelijk van de sterkte, soms deed grimassen en soms deed kokhalzen. Hij wenste dat Andy haast maakte met de printplaat die hij nodig had om de reparatie te doen.

Hij legde een dunne tang neer, vouwde zijn handen voor zijn mond en blies er zijn warme adem in. Hij boog zich langs de werklampen om voorbij het schijnsel in de onverlichte tunnel te kijken.

Een lantaarn bewoog zich op neer door de duisternis naar hem toe. Eindelijk, het was Andy.

Maar waarom rende hij?

Andy Carnes verscheen uit de duisternis en ademde snel. Hij was begin twintig, ongeveer twintig jaar jonger dan Ted; ze werkten pas een week samen. Andy was zo’n strandtype met witblond haar, een gezonde gelaatskleur en sproeten als waterdruppels op warm, droog zand. Hij zou meer op zijn plaats zijn geweest in Miami of Californië; in New York leek hij misplaatst. Maar hij was nu zo bleek dat de sproeten op zijn gezicht eruitzagen als donkere gaten. Zijn ogen stonden wild. Hij trilde.

‘Wat is er aan de hand?’ vroeg Ted.

‘Daarginds,’ zei Andy bevend. ‘In de vertakking. Net aan deze kant van het mangat.’

‘Is daar iets? Wat?’

Andy wierp een blik achterom. ‘Ze zijn me niet gevolgd. Godzijdank. Ik was bang dat ze achter me aan kwamen.’

Ted Gernsby fronste zijn voorhoofd. ‘Waar heb je het over?’

Andy wilde praten, aarzelde, schudde zijn hoofd. Hij keek schaapachtig, maar nog steeds angstig, en zei: ‘Je zult het niet geloven. In geen duizend jaar. Ik geloof het niet en toch heb ik het gezien.’

Ongeduldig maakte Ted zijn eigen zaklantaarn los van de gereedschapsriem rond zijn middel. Hij begon terug te lopen naar de zijbuis.

‘Wacht!’ zei Andy. ‘Misschien... is het gevaarlijk daarnaartoe te gaan.’

‘Waaróm?’ vroeg Ted, die door hem geïrriteerd raakte.

‘Ogen.’ Andy huiverde. ‘Die zag ik als eerste. Een heleboel ogen die glinsterden in het donker, daar bij het begin van de vertakking.’

‘Is dat alles? Luister, je hebt een paar ratten gezien. Daar hoef je je geen zorgen om te maken. Als je een tijdje dit werk doet, raak je eraan gewend.’

‘Geen ratten,’ zei Andy halsstarrig. ‘Ratten hebben toch rode ogen, hè? Dit waren witte. Of... een beetje zilverkleurig. Zilverwitte ogen. Heel helder. Niet omdat ze mijn zaklantaarn reflecteerden. Nee. Ik had die zelfs nog niet op ze gericht toen ik ze voor het eerst zag. Ze gloeiden. Gloeiende ogen, vanuit zichzelf. Ik bedoel... als dwaallichtjes. Kleine vuurplekjes, flikkerend. Dus richtte ik mijn zaklantaarn erop en daar zaten ze, niet meer dan twee meter van me vandaan, de meest ongelooflijke smerige beesten. Daar recht voor me!’

‘Wat?’ vroeg Ted. ‘Je hebt me nog steeds niet verteld wat je hebt gezien.’

Met een trillende stem begon Andy te vertellen.

Het was het krankzinnigste verhaal dat Ted ooit had gehoord, maar hij luisterde zonder commentaar te geven, en hoewel hij er zeker van was dat het niet waar kon zijn, voelde hij een huivering van angst door zich heen trekken. Toen liep hij, ondanks Andy’s protesten, terug naar de zijtunnel om zelf een kijkje te nemen. Hij vond helemaal niets, laat staan de monsters die hem beschreven waren. Hij liep zelfs de zijgang een eindje in, rondkijkend in de straal van zijn lantaarn. Niets.

Hij liep terug naar zijn werkplek.

Andy stond te wachten in de lichtpoel van de twee grote lampen. Hij keek wantrouwig door de duisternis om zich heen. Hij was nog steeds bleek.

‘Daar is niets,’ zei Ted.

‘Een minuut geleden nog wel.’

Ted deed de zaklantaarn uit en klikte hem weer aan zijn gereedschapsriem vast. Hij stak zijn handen in de met bont gevoerde zakken van zijn gewatteerde jas.

Hij zei: ‘Dit is de eerste keer dat je met mij onder de grond bent.’

‘Nou?’

‘Ben je ooit op zo’n plek als deze geweest?’

Andy zei: ‘Je bedoelt in een riool?’

‘Het is geen riool. Het is een afvoer van regenwater. Ben je nog nooit onder de grond geweest?’

‘Nee. Wat heeft dat ermee te maken?’

‘Ooit in een overvol theater geweest en je plotseling... ingesloten gevoeld?’

‘Ik ben niet claustrofobisch,’ zei Andy in de verdediging.

‘Dat is niets om je over te schamen, weet je. Ik heb het eerder zien gebeuren. Een man voelt zich een beetje ongemakkelijk in kleine ruimtes, liften, grote menigten, hoewel niet zo ongemakkelijk dat je hem claustrofobisch zou noemen. Dan komt hij voor het eerst hier om iets te repareren, en hij voelt zich ingesloten, begint te trillen, krijgt ademhalingsproblemen, voelt de muren op zich af komen, begint dingen te horen, zich dingen te verbeelden. Als dat met jou het geval is, maak je er dan geen zorgen over. Dat betekent niet dat je ontslagen wordt, of zoiets. Verrek, nee. Ze zorgen er alleen voor dat je geen opdracht meer onder de grond krijgt. Dat is alles.’

‘Ik heb die beesten gezien, Ted.’

‘Er is daar niets.’

‘Ik heb ze gezíén.’

10

De hotelkamer in de gang naast de suite van Dominick Carramazza was groot en aangenaam, met een groot bed, een schrijfbureau, een ladekast en twee stoelen. Het kleurenschema was koraalrood met turkooizen accenten.

Burt Wicke, de hotelgast, was achter in de veertig. Hij was ongeveer een meter tachtig lang en was ooit stevig en sterk geweest, maar nu zat al zijn harde weefsel ingepakt in vet. Zijn schouders waren groot, maar rond, zijn borst was breed, zijn buik hing over zijn riem, en toen hij op de rand van het bed ging zitten, spanden zijn broekspijpen zich rond zijn enorme dijen. Jack vond het moeilijk te zeggen of Wicke ooit knap was geweest. Te veel calorierijk eten, te veel drank, te veel sigaretten, te veel van alles had hem een gezicht gegeven dat er voor een deel gesmolten uitzag. Zijn ogen puilden iets uit en waren bloeddoorlopen. In die koraalrode en turkooizen omgeving zag Wicke eruit als een pad op een verjaardagstaart.

Zijn stem was een verrassing, hoger dan Jack had verwacht. Hij had verondersteld dat Burt Wicke een langzaam bewegende, langzaam pratende, vermoeide man was met een zittend leven, maar Wicke sprak met een aanzienlijke nerveuze energie. Hij kon niet stil blijven zitten. Hij kwam overeind van het bed, liep een paar passen door de kamer, ging in een stoel zitten, schoot bijna direct weer overeind, begon te lopen, de hele tijd pratend, vragen beantwoordend – en klagend. Hij was een onvermoeibare klager.

‘Dit duurt niet lang, hè? Ik heb al één zakelijke afspraak moeten afzeggen. Als dit lang duurt, moet ik er weer een afzeggen.’

‘Het hoeft niet zo lang te duren,’ zei Jack.

‘Ik heb mijn ontbijt hier op de kamer genomen. Geen goed ontbijt. Het sinaasappelsap was te warm en de koffie was niet warm genoeg. Ik vroeg mijn eieren doorbakken, maar ik kreeg ze aan een kant gebakken. Je zou denken dat zo’n hotel als dit, een hotel met deze reputatie, een hotel dat zo dúúr is, je wel een keurig ontbijt via de roomservice zou kunnen brengen. Hoe dan ook, ik schoor me en kleedde me aan. Ik stond in de badkamer mijn haar te kammen toen ik iemand hoorde schreeuwen, en daarna gillen. Ik stapte de badkamer uit en luisterde, en ik was er behoorlijk zeker van dat het allemaal van hiernaast kwam. Meer dan één stem.’

‘Wat schreeuwden ze?’ vroeg Rebecca.

‘Ze klonken verrast, geschrokken. Bang. Echt bang.’

‘Nee, wat ik bedoel is... herinnert u zich woorden die ze hebben geschreeuwd?’

‘Geen woorden.’

‘Of misschien namen?’

‘Ze schreeuwden geen woorden of namen; helemaal niets.’

‘Wat schreeuwden ze dan wel?’

‘Nou, misschien waren het wél woorden en namen of allebei, maar dat klonk niet zo duidelijk door de muur heen. Het was alleen geluid. En ik dacht bij mezelf: jezus, weer iets wat misloopt; deze hele reis is al klote.’

Wicke was niet alleen een klager, hij was een zeurpiet. Zijn stem ging bij Jack door merg en been.

‘Toen wat?’ vroeg Rebecca.

‘Nou, het schreeuwen duurde niet zo lang. Bijna direct daarna begon het schieten.’

‘Kwamen die twee kogels door de muur heen?’ vroeg Jack, wijzend op de gaten.

‘Niet meteen. Misschien een minuut later. En waar is deze tent eigenlijk van gebouwd als de muren niet eens een kogel kunnen tegenhouden?’

‘Het was een .357 Magnum,’ zei Jack. ‘Die gaat overal doorheen.’

‘De muren zijn net pleepapier,’ zei Wicke, die niets ter verontschuldiging van het hotel wilde horen. Hij liep naar de telefoon die op een nachtkastje naast het bed stond en hij legde zijn hand op de hoorn. ‘Direct toen het schieten begon, haastte ik me hierheen, belde de telefoniste en zei haar de politie te bellen. Het duurde héél lang voordat ze kwamen. Hebben jullie altijd zo veel tijd nodig in deze stad als iemand in nood is?’

‘We doen ons best,’ zei Jack.

‘Dus legde ik de hoorn neer en aarzelde, omdat ik niet wist wat ik moest doen. Ik bleef gewoon staan luisteren naar dat gegil en schieten daar, en besefte toen dat ik misschien wel in de vuurlijn zat, dus ging ik naar de badkamer met de bedoeling me daar te verbergen tot alles voorbij was. En toen, heel plotseling, jezus, zát ik in de vuurlijn. Het eerste schot kwam door de muur heen en miste mijn gezicht op misschien vijftien centimeter. Het tweede was zelfs nog dichterbij. Ik liet me op de grond vallen, kroop bijna in het tapijt, maar dat waren de twee laatste schoten – en een paar seconden daarna werd er ook niet meer geschreeuwd.’

‘Toen wat?’ vroeg Jack.

‘Toen wachtte ik op de smerissen.’

‘U bent niet de gang op gegaan?’

‘Waarom zou ik?’

‘Om te zien wat er gebeurde?’

‘Bent u wel lekker? Hoe moest ik weten wie daar op de gang kon zijn? Misschien stond er wel iemand met een pistool.’

‘Dus u hebt niemand gezien. Of iets belangrijks gehoord, zoals een naam?’

‘Dat heb ik u al verteld. Nee.’

Jack wist verder niets meer te vragen. Hij keek naar Rebecca en ook zij scheen door haar vragen heen te zijn. Weer een doodlopend spoor.

Ze stonden op uit hun stoelen en Burt Wicke – nog altijd zenuwachtig, nog altijd jammerend – zei: ‘Dit is al vanaf het begin een klotereis, absoluut klote. Eerst zit ik de hele vlucht vanuit Chicago naast een oud vrouwtje uit Peoria dat haar mond niet wilde houden. Vervelende oude taart. En het vliegtuig kreeg turbulentie zoals je nog nooit hebt meegemaakt. Toen, gisteren, twee deals die niet doorgingen, en nu merk ik dat mijn hotel ratten heeft, zo’n dúúr hotel als dit...’

‘Ratten?’ vroeg Jack.

‘Huh?’

‘U zei dat het hotel ratten had?’

‘Nou, dat is zo.’

‘Hebt u ze gezien?’ vroeg Rebecca.

‘Het is een schande,’ zei Wicke. ‘Zo’n tent, met zo’n ademachtige reputatie, maar stampend vol ratten.’

‘Hebt u ze gezien?’ herhaalde Rebecca.

Wicke hield zijn hoofd schuin, en fronste zijn voorhoofd. ‘Waarom bent u zo geïnteresseerd in ratten? Die hebben niets te maken met de moorden.’

‘Hebt u ze gezien?’ herhaalde Rebecca iets scherper.

‘Niet echt. Maar ik heb ze gehoord. In de muren.’

‘U hoorde ratten in de muren?’

‘Nou, eigenlijk in het verwarmingssysteem. Ze klonken dichtbij, alsof ze hier direct in de muren zaten, maar u weet hoe die holle metalen verwarmingsbuizen geluiden doorgeven. De ratten hadden op een andere verdieping kunnen zitten, zelfs in een andere vleugel, maar ze klonken beslist dichtbij. Ik ging op mijn bureau daar staan en hield mijn oor bij het ventilatiegat, en ik zweer het, ze leken op nog geen paar centimeter van me vandaan te zitten. Gepiep. Een vreemd soort gepiep. Kwetterende, tjilpende geluiden. Misschien een stuk of zes ratten, zo te horen. Ik kon hun poten over het metaal horen krassen... een krabbend, ratelend geluid dat me de rillingen bezorgde. Ik heb geklaagd, maar de hotelleiding hier doet niets met klachten. Zoals zij hun gasten behandelen, zou je nooit hebben gedacht dat dit een van de beste hotels van de stad was.’

Jack meende dat Burt Wicke al op luidruchtige wijze een onredelijk aantal kleinzielige klachten moest hebben ingediend voordat hij de ratten hoorde. En tegen die tijd had de hotelleiding hem al geclassificeerd als een hopeloze neuroot of een zwendelaar die probeerde excuses te vinden om zijn rekening niet te betalen.

Wicke was naar het raam gelopen en keek omhoog naar de winterse lucht en naar de straat ver beneden. ‘En nu sneeuwt het. Als extraatje is het weer ook nog eens klote geworden. Het is niet eerlijk.’

De man deed Jack niet langer aan een pad denken. Hij leek nu op een dikke, harige baby van een meter tachtig met korte beentjes.

Rebecca zei: ‘Wanneer hoorde u de ratten?’

‘Vanochtend. Net toen ik klaar was met het ontbijt, belde ik naar beneden naar de balie om hun te vertellen hoe vreselijk hun eten van de roomservice was. Na een hoogst onbevredigend gesprek met de baliemedewerker legde ik de hoorn neer – en op datzelfde moment hoorde ik de ratten. Nadat ik er een tijdje naar geluisterd had, en absoluut zeker wist dat het ratten waren, belde ik de manager persoonlijk om dáárover te klagen, weer zonder bevredigend resultaat. Dat was het moment dat ik besloot te gaan douchen, me aan te kleden, mijn koffers te pakken en een ander hotel te gaan zoeken, vóór mijn eerste zakelijke afspraak vandaag.’

‘Herinnert u zich de precieze tijd dat u de ratten hoorde?’

‘Niet op de minuut. Maar het moet zo rond halfnegen zijn geweest.’

Jack wierp een blik op Rebecca. ‘Ongeveer een uur voordat het moorden hiernaast begon.’

Ze keek bezorgd en zei: ‘Vreemder en vreemder.’

11

In de doodssuite lagen de drie verminkte lichamen nog waar ze waren neergevallen.

De mensen van het lab waren nog niet klaar met hun werk. In de salon was een van hen het tapijt rond het lijk aan het zuigen. Het stof zou later geanalyseerd worden.

Jack en Rebecca liepen naar het dichtstbijzijnde verwarmingskanaal, een rechthoekige plaat van dertig bij twintig centimeter die was vastgezet tegen de muur op een paar centimeter onder het plafond. Jack trok er een stoel onder en bestudeerde het rooster.

Hij zei: ‘Het einde van de buis heeft rondom een naar binnen gebogen flens. De schroeven gaan door de randen van het rooster en door de flens heen.’

‘Hiervandaan,’ zei Rebecca, ‘zie ik de koppen van twee schroeven.’

‘Meer zijn er niet. Maar alles wat probeert uit de buis te komen zal minstens een van de schroeven in het rooster moeten losdraaien.’

‘En geen rat is zo slim,’ zei ze.

‘Ook al was het een slimme rat, slimmer dan welke rat ook die God ooit op de wereld heeft gezet, een echte Albert Einstein onder de ratten, dan zou die het nog niet kunnen. Vanuit de binnenkant van het kanaal krijgt hij te maken met de gepunte schroefdraad van de schroef. Hij kan het verrekte ding niet met alleen maar zijn klauwen grijpen en ronddraaien.’

‘En ook niet met zijn tanden.’

‘Nee. Daarvoor heb je vingers nodig.’

Het kanaal was natuurlijk veel te klein voor een mens – of zelfs maar een kind – om doorheen te kruipen.

Rebecca zei: ‘Stel dat een heleboel ratten, meerdere tientallen, tegen elkaar opdringen in de buis, allemaal vechtend om door het ventilatierooster naar buiten te komen. Als die hele horde voldoende druk op de andere kant van het rooster uitoefent, zou het dan mogelijk zijn dat ze de schroeven door de flens drukken en vervolgens het rooster wegduwen, de kamer in?’

‘Misschien,’ zei Jack met meer dan een beetje twijfel. ‘Zelfs dat klinkt te slim voor een rat. Maar ik denk dat als de gaten in de flens veel groter waren dan de schroeven die erdoorheen gedraaid zijn, de schroefdraad zich dus nergens in vastzet en het rooster er dan uitgedrukt zou kunnen worden.’

Hij probeerde het ventilatierooster dat hij bestudeerd had. Hij bewoog het een beetje heen en weer en op en neer, maar niet veel.

Hij zei: ‘Dit zit behoorlijk stevig vast.’

‘Misschien dat een van de andere losser zit.’

Jack stapte van de stoel en zette hem terug waar hij hem vandaan had gepakt.

Ze liepen de hele suite door en vonden alle ventilatiegaten van de heteluchtverwarming: twee in de salon, een in de slaapkamer, een in de badkamer. Voor elke uitgang zat het rooster stevig op zijn plaats.

‘Niets is de suite via het verwarmingssysteem binnengekomen,’ zei Jack. ‘Misschien dat ik mezelf kan laten geloven dat ratten met z’n allen tegen de achterkant van het rooster hebben staan duwen en het zo los hebben kunnen krijgen, maar in nog geen duizend jaar zal ik geloven dat ze door hetzelfde kanaal weer zijn vertrokken en het rooster op de een of andere manier weer achter zich op zijn plaats hebben weten te krijgen. Geen rat – geen dier dat je maar kunt verzinnen – kan zo goed afgericht en zo behendig zijn.’

‘Nee. Natuurlijk niet. Het is belachelijk.’

‘Dus,’ zei hij.

‘Dus,’ zei ze. Ze zuchtte. ‘Dan denk je dat het gewoon een vreemde toevalligheid is dat de mannen hier blijkbaar zijn doodgebeten kort nadat Wicke ratten in de muren hoorde.’

‘Ik hou niet van toevalligheden,’ zei hij.

‘Ik ook niet.’

‘Het blijken gewoonlijk geen toevalligheden te zijn.’

‘Precies.’

‘Maar het blijft wel de meest waarschijnlijke mogelijkheid. Toevalligheid, bedoel ik. Tenzij...’

‘Tenzij wat?’ vroeg ze.

‘Tenzij je voodoo in overweging wilt nemen, zwarte magie...’

‘Nee, dank je.’

‘... demonen die door de muren kruipen...’

‘Jack, in ’s hemelsnaam!’

‘... die naar buiten komen om te moorden, dan weer versmelten met de muren en gewoon verdwijnen.’

‘Hier wil ik niet naar luisteren.’

Hij glimlachte. ‘Ik plaag je alleen maar, Rebecca.’

‘Om de donder niet. Misschien denk je dat je absoluut niet gelooft in dat soort lariekoek, maar diep binnenin, daar zit een deel van jou dat...’

‘Te onbevooroordeeld is,’ maakte hij de zin af.

‘Als je er een grap van blijft maken...’

‘Dat doe ik. Ik blijf het doen.’

‘Maar het blijft desondanks waar.’

‘Ik mag dan te onbevooroordeeld zijn, als dat tenminste mogelijk is...’

‘Dat is zo.’

‘... ik ben in ieder geval niet hardnekkig.’

‘Ik ook niet.’

‘Of star.’

‘Ik ook niet.’

‘Of bang.’

‘Wat bedoel je daarmee?’

‘Zeg het maar.’

‘Zeg je dat ik bang ben?’

‘Ben je dat dan niet, Rebecca?’

‘Waarvoor?’

‘Gisteravond, bijvoorbeeld.’

‘Doe niet zo absurd.’

‘Laten we er dan over praten.’

‘Nu niet.’

Hij keek op zijn horloge. ‘Tien voor halftwaalf. Om twaalf uur nemen we lunchpauze. Je hebt me beloofd er tijdens de lunch over te praten.’

‘Ik zei, áls we tijd hebben om te lunchen.’

‘We hebben tijd.’

‘Ik denk het niet.’

‘We hebben tijd.’

‘Er moet hier nog een heleboel gedaan worden.’

‘Dat kunnen we na de lunch doen.’

‘Mensen ondervragen.’

‘We kunnen hen na de lunch het vuur na aan de schenen leggen.’

‘Je bent onmogelijk, Jack.’

‘Onvermoeibaar.’

‘Koppig.’

‘Vastberaden.’

‘Verdomme.’

‘Ook charmant,’ zei hij.

Ze was het er blijkbaar niet mee eens. Ze liep van hem weg en scheen er de voorkeur aan te geven een van de verminkte lijken te zien.

Buiten het raam viel de sneeuw nu dik. De lucht was grauw. Hoewel het nog geen twaalf uur was, leek buiten de avond in te vallen.

12

Lavelle stapte de achterdeur van het huis uit. Hij liep naar het einde van de veranda en ging drie treetjes naar beneden. Hij stond aan de rand van het dode, bruine gras en keek naar de rondtollende chaos van sneeuwvlokken.

Hij had nooit eerder sneeuw gezien. Op foto’s natuurlijk wel. Maar niet in het echt. Tot de afgelopen herfst had hij zijn hele leven – dertig jaar – op Haïti, in de Dominicaanse Republiek en op verscheidene andere Caribische eilanden doorgebracht.

Hij had verwacht dat de winter in New York ongemakkelijk zou zijn, zelfs moeilijk, voor iemand die er niet aan gewend was. Maar tot zijn verrassing was het tot dusver een opwindende en positieve ervaring geweest. Als het alleen maar het onbekende van de winter was dat hem aantrok, dan zou hij er misschien anders over gaan denken als dat onbekende er langzaam vanaf ging, maar voorlopig vond hij de frisse winden en koude lucht inspirerend.

Bovendien had hij in deze fantastische stad een enorm reservoir ontdekt van de kracht die hij nodig had om zijn werk te kunnen doen: de oneindig nuttige kracht van het kwaad. Kwaad tierde overal natuurlijk, op het platteland en ook in de voorsteden, niet alleen maar binnen de begrenzingen van New York. Er bestond ook geen tekort aan het kwaad in het Caribische gebied, waar hij al sinds zijn tweeëntwintigste praktiserend Bocor was – een voodoopriester bedreven in de kunst van de zwarte magie. Maar hier, waar zo veel mensen op een relatief klein stukje land zaten samengepropt, hier, waar elke week zo’n veertig moorden werden gepleegd, hier, waar het aantal geweldplegingen, verkrachtingen, overvallen en inbraken per jaar in de tienduizenden liep – zelfs honderdduizenden –, hier waar een leger ritselaars op zoek was naar een voordeeltje, en legioenen oplichters naar doelwitten zochten, hier, waar psychopaten in alle verwrongen soorten, gedegenereerden, boeven, vrouwenmeppers en tuig bijna niet meer te tellen waren – hier was de lucht vergeven van de rauwe stromingen van het kwaad, die je kon zien, ruiken en voelen, als je er tenminste, zoals Lavelle, gevoelig voor was. Met elke slechte daad steeg er een fluïdum op van de verdorven ziel, die bijdroeg aan de knetterende stromingen in de lucht, waardoor die sterker en destructiever werden. Boven de metropool en erdoorheen stroomden en kolkten eindeloze, duistere rivieren van kwade energie. Etherische rivieren, ja. Zonder substantie. Toch was de energie waaruit ze bestonden echt, dodelijk, de materie waaruit Lavelle werkelijk elk resultaat kon halen dat hij wilde bereiken. Hij kon die middernachtelijke getijden en schemerige poelen van kwaadaardige macht aftappen; hij kon er gebruik van maken om de moeilijkste en meest ambitieuze bezweringen, vervloekingen en toverspreuken uit te spreken.

De stad werd ook doorkruist door verschillende stromingen van een goedaardige natuur, opgebouwd uit de uitstralingen die kwamen van de goede zielen, die bezig waren met het verrichten van bewonderenswaardige daden. Dat waren rivieren van hoop, liefde, moed, liefdadigheid, onschuld, vriendelijkheid, vriendschap, eerlijkheid en waardigheid. Die stromingen vormden ook een uiterst machtige energie, maar Lavelle kon er absoluut niets mee. Een Houngon, een voodoopriester die geoefend was in de witte magie, zou die heilzame energie af kunnen tappen met de bedoeling te genezen, positieve bezweringen uit te spreken en wonderen te verrichten. Maar Lavelle was een Bocor, geen Houngon. Hij had zichzelf gewijd aan de zwarte kunsten, aan de riten van Congo en Pétro in plaats van aan de riten van Rada, de witte magie. En toewijding aan die donkere helft van tovenarij betekende ook erin gevangen zitten.

Toch had zijn lange relatie met het kwaad hem geen naargeestig, somber of zelfs maar bitter voorkomen gegeven; hij was een gelukkig man. Hij lachte breed terwijl hij achter het huis aan de rand van het dode, bruine gras stond en omhoogkeek naar de neerdwarrelende sneeuw. Hij voelde zich sterk, ontspannen, tevreden en bijna ondraaglijk blij met zichzelf.

Hij was lang, een meter negentig. Hij zag er zelfs nog langer uit in zijn zwarte broek met nauwe pijpen en zijn lange, goed passende, grijze kasjmieren overjas. Hij was ongewoon mager, maar ondanks het ontbreken van vlees op zijn lange lichaam toch sterk om te zien. Zelfs de slechtste waarnemer zou hem nog niet als zwakkeling zien, want hij straalde zelfvertrouwen uit en had ogen die maakten dat je zo snel mogelijk uit zijn buurt kwam. Zijn handen waren groot, zijn polsen lang en knokig. Zijn gezicht was edel, niet veel anders dan dat van de filmacteur Sidney Poitier. Zijn huid was uitzonderlijk zwart, heel zwart, met een bijna paarse ondertoon, zo ongeveer als de buitenkant van een rijpe aubergine. Sneeuwvlokken smolten op zijn gezicht, bleven hangen in zijn wenkbrauwen en bespikkelden zijn zwarte haar.

Het huis waar hij net uit was gekomen, was een bakstenen geval van drie verdiepingen, pseudo-Victoriaans, met een neptoren, een leien dak en een heleboel opzichtige versieringen, maar vervallen, verweerd en groezelig. Het was gebouwd in het begin van de twintigste eeuw, had destijds deel uitgemaakt van een echt mooie woonwijk, was na de Tweede Wereldoorlog nog degelijke middenklasse geweest (hoewel minder in trek) en was nu inmiddels tot lagere middenklasse verworden. De meeste huizen in de straat waren in appartementen opgedeeld. Dit huis niet, maar het bevond zich in een soortgelijke staat van verval als alle andere. Het was niet de plek waar Lavelle wilde wonen, maar waar hij móést wonen tot deze kleine oorlog tot zijn tevredenheid was beëindigd; het was zijn onderduikplek.

Aan weerskanten stonden andere bakstenen huizen, precies zoals die van hem, dicht naast elkaar. Ze keken allemaal uit op een eigen omheinde tuin. Niet veel tuin: een stukje grond van twaalf bij zes meter met dun gras, nu slapend onder de gure hand van de winter. Aan het einde van het grasveld stond de garage, en achter de garage was een steeg vol afval.

In een hoek van Lavelles perceel, tegen de garagemuur aan, stond een gereedschapsschuur van golfplaten, geverfd met witte emaillelak, met een stel groene metalen deuren. Hij had hem bij Sears gekocht en werklui van Sears hadden hem een maand geleden gebouwd.

Toen hij lang genoeg omhoog had gekeken in de neervallende sneeuw, liep hij naar de schuur, opende een van de deuren en stapte naar binnen.

Hij werd overvallen door de hitte. Hoewel de schuur niet was voorzien van een verwarmingssysteem en de wanden zelfs niet geïsoleerd waren, was het kleine bouwsel – drie meter zestig bij drie meter – toch extreem warm. Lavelle was nog niet binnen en had de deur nog niet achter zich dichtgetrokken, of hij moest al zijn overjas van negenhonderd dollar uittrekken om makkelijk te kunnen ademhalen.

In de lucht hing een vreemde, zwavelachtige geur. De meeste mensen zouden die onaangenaam hebben gevonden, maar Lavelle snoof hem op, ademde diep in en glimlachte. Hij genoot van de stank. Voor hem was het een zoete geur, omdat het de geur van wraak was.

Het zweet was hem uitgebroken.

Hij trok zijn hemd uit.

Hij begon in een vreemde taal te declameren.

Hij trok zijn schoenen uit, zijn broek, zijn ondergoed.

Naakt knielde hij neer op de aarden vloer.

Hij begon zacht te zingen. De melodie was puur, meeslepend en hij bracht hem goed. Hij zong met zachte stem, zo zacht dat niemand hem buiten de begrenzingen van zijn terrein kon horen.

Zweet stroomde langs zijn lichaam. Zijn zwarte lijf glinsterde.

Langzaam wiegde hij tijdens het zingen heen en weer. Na een tijdje was hij bijna in trance.

De regels die hij zong, waren zangerig, ritmisch aaneengeschakelde woorden in een ongrammaticale, gecompliceerde, maar vloeiende mix van Frans, Engels, Swahili en Bantoe. Voor een deel was het een Haïtiaans dialect, voor een deel Jamaicaans, voor een deel een Afrikaanse magische bezwering: de veelkleurige ‘taal’ van voodoo. Hij zong over wraak. Over dood. Over het bloed van zijn vijanden. Hij riep om de vernietiging van de familie Carramazza, een lid per keer, in volgorde van de lijst die hij had opgesteld.

Ten slotte zong hij over de afslachting van die twee kinderen van de politierechercheur, een daad die elk moment noodzakelijk kon worden.

Het vooruitzicht kinderen te doden gaf hem geen problemen. Eigenlijk was de mogelijkheid opwindend.

Zijn ogen glansden.

Zijn lange vingers bewogen langzaam op en neer langs zijn magere lichaam in een sensuele liefkozing.

Zijn ademhaling ging moeizaam terwijl hij de zware, warme lucht inademde en een zelfs nog zwaardere en warmere wasem uitademde.

Het parelende zweet op zijn diepzwarte huid glinsterde van het gereflecteerde, oranjekleurige licht.

Hoewel hij het licht aan het plafond niet had aangedaan toen hij binnenkwam, was het inwendige van de schuur niet stikdonker. De omtrekken van het kleine, raamloze bouwsel waren in schaduwen gehuld, maar een vage, oranje gloed kwam midden in de ruimte omhoog uit de vloer. Het kwam uit een gat van ongeveer anderhalve meter in doorsnee. Lavelle had het gegraven tijdens een ingewikkeld ritueel dat zes uur had geduurd. En tijdens dit ritueel had hij tegen vele kwade goden – Congo Savanna, Congo Maussai, Congo Moudongue – en de zwarte engelen gesproken, zoals de Zandor, de Ibos ‘je rouge’, de Pétro Maman Pemba en Ti Jean Pie Fin.

De uitgraving had de vorm van een meteorietenkrater; de wanden ervan liepen schuin af en vormden een bassin. Het midden van het bassin was bijna een meter diep, maar als je er lang genoeg in staarde, begon het langzaam steeds dieper en dieper te lijken. Als je een paar minuten naar het flikkerende licht keek en als je heel erg probeerde de bron ervan te onderscheiden, veranderde op een geheimzinnige manier ineens drastisch je perspectief en zag je dat de bodem van het gat honderden, zo niet duizenden meters lager lag. Het was niet zomaar een gat in de aarden vloer van een schuur; niet meer; plotseling en op magische wijze was het een doorgang naar het hart van de aarde. Maar daarna, in een oogwenk, scheen het weer alleen nog maar een hol bassin.

Nog altijd zingend boog Lavelle zich naar voren.

Hij keek in het vreemde, trillende oranje licht.

Hij keek in het gat.

Keek naar beneden.

Naar beneden...

Naar beneden in...

Naar beneden in de put.

De put.

13

Even voor twaalf uur was Nayva klaar met het schoonmaken van de flat van Dawson.

Ze had niets meer gezien of gehoord van de rat – of wat het ook was geweest – die ze eerder die ochtend van kamer naar kamer had nagezeten. Hij was verdwenen.

Ze schreef een briefje voor Jack Dawson, vroeg hem haar die avond te bellen. Hij moest het wel weten van de rat, zodat hij de huisbewaarder kon vragen een verdelgingsfirma te bellen. Ze bevestigde het briefje aan de koelkast met een magnetisch, plastic vlindertje dat gewoonlijk werd gebruikt om een boodschappenlijstje op te hangen.

Nadat ze haar rubberlaarzen, jas, sjaal en handschoenen had aangetrokken, deed ze het laatste licht uit, het licht in de gang. Nu werd de flat alleen nog verlicht door grijs daglicht dat nauwelijks in staat leek door de ramen heen te dringen. De gang, zonder ramen, was helemaal niet verlicht. Bij de voordeur bleef ze langer dan een minuut heel stil staan – en luisterde.

De flat bleef zo stil als een graftombe.

Ten slotte liep ze naar buiten en deed de deur achter zich op slot.

Een paar minuten nadat Nayva Rooney was vertrokken, kwam er beweging in de flat.

Iets verscheen uit de slaapkamer van Penny en Davey in de gang. Het versmolt met de schaduwen. Als Nayva daar geweest zou zijn, zou ze alleen de heldere, gloeiende, helwitte ogen ervan hebben gezien. Het bleef een ogenblik staan buiten de deur waar het net doorheen was gekomen en liep vervolgens door de gang naar de woonkamer, terwijl zijn nagels op de houten vloer tikten; het wezen maakte onder het lopen een koud, kwaad, sissend geluid.

Een tweede wezen verscheen uit de kamer van de kinderen, en net als het eerste ging het op in de duisternis van de flat, gewoon een schaduw in de schaduwen – afgezien van zijn glanzende ogen.

Een derde klein, donker, sissend beest verscheen.

Een vierde.

Een vijfde.

Weer een. En nog een...

Al snel waren ze overal in de flat: ineengedoken in hoeken; zittend op meubilair of krioelend eronder; sluipend langs de plinten; klimmend tegen de muren met een insectachtige behendigheid; wegduikend achter gordijnen, snuivend en sissend; rusteloos heen en weer schietend van kamer naar kamer en dan weer terug; onophoudelijk grommend in wat bijna leek op een keelachtige vreemde taal; en ze bleven voornamelijk in de schaduwen, alsof zelfs het bleke winterlicht door de ramen te scherp voor hun ogen was.

Toen, plotseling, hielden ze allemaal op met bewegen en bleven roerloos staan. Langzaam begonnen ze van de ene kant naar de andere te wiegen, waardoor hun lichtgevende ogen kleine bogen maakten in de duisternis. De metronomische beweging volgde het lied dat Baba Lavelle zong op een andere plaats ver weg in de stad.

Uiteindelijk hielden ze op met wiegen.

Ze werden niet weer rusteloos.

Ze wachtten in de schaduwen, onbeweeglijk, met glanzende ogen. Snel zou er een beroep op hen worden gedaan om te moorden.

Ze waren er klaar voor. Ze waren gretig.

Hoofdstuk 3

1

Hoofdinspecteur Walter Gresham van Moordzaken had een gezicht als een schep. Niet dat hij een lelijke man was; hij was eigenlijk tamelijk knap op een soort scherpe, hoekige manier. Maar zijn hele gezicht liep naar voren af, al zijn sterke gelaatstrekken wezen naar beneden, naar de punt van zijn vooruitstekende kin, waardoor hij je aan een spade deed denken.

Hij kwam een paar minuten voor twaalf bij het hotel aan en trof Jack en Rebecca bij de liften op de vijftiende verdieping, naast een raam dat uitkeek over Fifth Avenue.

‘Wat er hier broeit, is een complete bendeoorlog,’ zei Gresham. ‘In mijn tijd hebben we zoiets nog nooit gezien. Het lijkt op iets uit de roaring twenties, jezus! Ook al is het maar een zootje boeventuig en schorem dat elkaar vermoordt, het bevalt me toch niet. Ik zal dit absoluut niet tolereren in mijn district. Voordat ik hierheen kwam, heb ik met de commissaris gesproken, en hij is het helemaal met me eens: we kunnen dit niet blijven behandelen als een gewoon moordonderzoek; we moeten de druk opvoeren. We formeren een speciale eenheid. We veranderen twee verhoorkamers in een hoofdkwartier voor de speciale eenheid, installeren er aparte telefoonverbindingen en alles.’

‘Betekent dat dat Jack en ik van de zaak gehaald worden?’

‘Nee, nee,’ zei Gresham. ‘Ik geef jullie de leiding van die eenheid. Ik wil dat jullie teruggaan naar het bureau, een aanvalsplan uitwerken, een strategie, alles bedenken wat je nodig hebt. Hoeveel man – zowel in uniform als in burger? Hoeveel mensen op het bureau? Hoeveel auto’s? Leg noodverbindingen met de stad, de staat en de federale drugsbestrijdingsdiensten, zodat we niet elke keer dat we informatie nodig hebben die hele bureaucratie door moeten. Dan zien we elkaar om vijf uur in mijn kantoor.’

‘We hebben hier nog werk te doen,’ zei Jack.

‘Dat kunnen anderen doen,’ zei Gresham. ‘En trouwens, we hebben wat antwoorden op je vragen naar Lavelle.’

‘De telefoonmaatschappij?’ vroeg Jack.

‘Dat is er een van. Ze hebben geen nummer geregistreerd, ook niet geheim, van iemand die Baba Lavelle heet. Het afgelopen jaar hadden ze maar twee nieuwe klanten die Lavelle heetten. Ik heb vanochtend een mannetje erop uitgestuurd om met allebei te praten. Geen van beiden is zwart, zoals jouw Lavelle. Geen van beiden kent iemand die Baba heet. En geen van hen wekte ook maar enig wantrouwen bij die man van mij.’

Voortgedreven door een opstekende harde wind tikte sneeuw als zand tegen het raam. Beneden verdween Fifth Avenue even achter de rondwervelende sneeuwvlokken.

‘En het elektriciteitsbedrijf?’ vroeg Jack.

‘Hetzelfde verhaal,’ zei Gresham. ‘Geen Baba Lavelle.’

‘Hij zou de naam van een vriend gebruikt kunnen hebben voor zijn aansluiting.’

Gresham schudde zijn hoofd. ‘Ik heb ook bericht gekregen van de immigratiedienst. Niemand met de naam Lavelle – Baba of anders – heeft het afgelopen jaar een verblijfsvergunning, voor korte of lange termijn, aangevraagd.’

Jack fronste zijn voorhoofd. ‘Dus hij is illegaal in het land.’

‘Of hij is hier helemaal niet,’ zei Rebecca.

Ze keken haar verwonderd aan.

Voorzichtig zei ze: ‘Ik ben er niet van overtuigd dat er een Baba Lavelle bestáát.’

‘Natuurlijk wel,’ zei Jack.

Maar ze zei: ‘We hebben een heleboel over hem gehóórd, en we hebben een aantal vreemde dingen gezien... Maar als het gaat om het vinden van enig fysiek bewijs van zijn bestaan, staan we nog steeds met lege handen.’

Gresham was heel erg geïnteresseerd, en zijn interesse ontmoedigde Jack. ‘Denk je dat Lavelle gewoon een afleidingsmanoeuvre is? Een soort... papieren figuur waarachter de moordenaar of moordenaars zich verschuilen?’

‘Zou kunnen,’ zei Rebecca.

‘Een beetje misleiding,’ zei Gresham, duidelijk geïntrigeerd. ‘Misschien is er in werkelijkheid een van de andere maffiafamilies bezig met een coup tegen de Carramazza’s om de eerste plaats te pakken te krijgen.’

‘Lavelle bestaat,’ zei Jack.

Gresham zei: ‘Je lijkt daar zo zeker van. Waarom?’

‘Ik weet het echt niet.’ Jack keek uit het raam naar de in sneeuw gehulde torens van Manhattan. ‘Ik wil niet doen alsof ik goede redenen heb. Het is gewoon... intuïtie. Ik voel het in mijn botten. Lavelle is echt. Hij is daar ergens. Hij is daar... en ik denk dat hij de kwaadaardigste, gevaarlijkste klootzak is met wie we ooit te maken zullen krijgen.’

2

Toen de lessen op de tweede verdieping van de Wellton School even gestaakt werden voor de lunch, had Penny Dawson geen honger. Ze nam zelfs niet de moeite naar het haar nieuw toegewezen kastje te gaan om haar lunchtrommel te halen. Ze bleef op haar plaats zitten en leunde met haar hoofd op haar gevouwen armen, ogen gesloten, en deed alsof ze sliep. Een bittere, ijzige bal lag loodzwaar in haar maag. Ze was ziek – niet door een virus, maar van angst.

Ze had niemand verteld over de goblins met zilverkleurige ogen in de kelder. Niemand zou geloven dat ze die werkelijk had gezien. En zeker zou niemand geloven dat de goblins haar uiteindelijk zouden proberen te doden.

Maar ze wist wat er ging gebeuren. Ze wist niet waarom het uitgerekend met haar gebeurde. Ze wist niet precies hoe en wanneer het zou gebeuren. Ze wist niet waar de goblins vandaan kwamen. Ze wist niet of ze een kans maakte eraan te ontsnappen; misschien was er geen uitweg. Maar ze wist wél wat ze met haar van plan waren. O, ja.

Maar het was niet alleen haar eigen lot dat haar zorgen baarde. Ze was ook bang om Davey. Als de goblins haar wilden hebben, zouden ze hem misschien ook wel willen hebben.

Ze voelde zich verantwoordelijk voor Davey, vooral sinds hun moeder was overleden. Ze bleef immers zijn grote zus. Een grote zus had de plicht over haar kleine broertje te waken en hem te beschermen, ook al kon hij soms een enorme etter zijn.

Op dit moment was Davey beneden op de eerste verdieping met zijn klasgenootjes en leraren. Voorlopig was hij in ieder geval veilig. De goblins zouden zich zeker niet vertonen als er veel mensen waren; het schenen heel heimelijke wezentjes te zijn.

Maar later? Wat zou er gebeuren als de school uitging en het tijd werd om naar huis te gaan?

Ze zag niet in hoe ze zichzelf of Davey moest beschermen.

Met haar hoofd op haar armen, de ogen gesloten, terwijl ze deed alsof ze sliep, zei ze een stil gebed. Maar ze dacht niet dat ze er iets aan zou hebben.

3

In de lobby van het hotel hielden Jack en Rebecca even stil bij de openbare telefoons. Hij probeerde Nayva Rooney te bellen. Door de aanstelling bij de speciale eenheid kon hij de kinderen na school niet ophalen, zoals hij van plan was geweest, en hij hoopte dat Nayva de tijd zou hebben hen op te halen en dat ze een tijdje bij haar thuis konden blijven. Ze nam de telefoon niet op, en hij dacht dat ze misschien nog in zijn flat aan het schoonmaken was, dus probeerde hij zijn eigen nummer ook, maar hij had geen geluk.

Met tegenzin belde hij Faye Jamison, zijn schoonzus, Linda’s enige zus. Faye had bijna net zo veel van Linda gehouden als Jack. Om die reden voelde hij heel veel genegenheid voor Faye – hoewel het niet altijd gemakkelijk was haar aardig te vinden. Ze was ervan overtuigd dat niemand zijn leven op een juiste manier kon leiden zonder haar goede raad. Ze bedoelde het goed. Haar ongevraagde adviezen stoelden op oprechte betrokkenheid bij andere mensen, en ze gaf haar raad op een vriendelijke, moederlijke manier, ook al was het doelwit van haar ongevraagde advies twee keer zo oud als zij. Maar ondanks al haar goede bedoelingen bleef ze irritant, en op sommige momenten leek haar zachte stemgeluid even doordringend als een politiesirene.

Net zoals nu, aan de telefoon, nadat hij had gevraagd of ze die middag de kinderen van school kon halen. Ze zei: ‘Natuurlijk, Jack, heel graag, maar als ze verwachten dat jij er zult zijn en je komt niet, dan zullen ze teleurgesteld zijn, en als dit soort dingen te vaak gebeurt, zullen ze zich slechter voelen dan alleen maar teleurgesteld; dan zullen ze zich in de steek gelaten voelen.’

‘Faye...’

‘Volgens psychologen moeten kinderen die al een van hun ouders hebben verloren, de...’

‘Faye, het spijt me, maar ik heb nu echt geen tijd om te luisteren naar wat psychologen erover zeggen. Ik...’

‘Maar je moet tijd maken voor dat soort dingen, schat.’

Hij zuchtte. ‘Misschien wel.’

‘Elke moderne ouder hoort terdege op de hoogte te zijn van kinderpsychologie.’

Jack wierp een blik op Rebecca, die ongeduldig bij de telefoons stond te wachten. Hij trok zijn wenkbrauwen op en haalde zijn schouders op, terwijl Faye doorratelde.

‘Jij bent een ouderwetse, gevoelsmatige vader, schat. Jij denkt dat je alles wel kunt regelen met liefde en koekjes. Goed, natuurlijk maken liefde en koekjes er deel van uit, maar er zit heel wat meer aan die baan vast dan...’

‘Faye, luister, negen van de tien keer bén ik er als ik dat tegen de kinderen zeg. Maar soms is dat onmogelijk. Deze baan heeft niet zulke reguliere werktijden. Een rechercheur van Moordzaken kan niet weglopen tijdens het volgen van een aanwijzing omdat zijn dienst erop zit. Bovendien heb ik met een crisis te maken. Een enorme crisis. Dus, wil jij de kinderen voor me ophalen?’

‘Natuurlijk, schat,’ zei ze, lichtelijk gekwetst.

‘Heel fijn, Faye.’

‘Graag gedaan.’

‘Het spijt me als ik... kortaf heb geklonken.’

‘Helemaal niet. Maak je er maar geen zorgen om. Blijven Davey en Penny hier eten?’

‘Als je het niet erg vindt...’

‘Natuurlijk niet. We vinden het heerlijk om ze hier te hebben, Jack. Dat weet je. En eet jij ook bij ons?’

‘Ik weet niet of ik dan al vrij ben.’

‘Mis niet te veel maaltijden met ze, schat.’

‘Ben ik niet van plan.’

‘Avondeten is een belangrijk ritueel, een mogelijkheid voor het gezin om de gebeurtenissen van de dag met elkaar door te nemen.’

‘Weet ik.’

‘Kinderen hebben die momenten van rust nodig aan het einde van elke dag, die momenten van samen zijn.’

‘Weet ik. Ik zal proberen het te halen. Ik mis het bijna nooit.’

‘Blijven ze hier slapen?’

‘Ik weet zeker dat ik het niet zo laat zal maken. Luister, hartstikke bedankt, Faye. Ik weet niet wat ik zou moeten doen zonder jou en Keith om zo nu en dan op te leunen; echt, ik zou het niet weten. Maar ik moet me nu haasten. Tot later.’

Voordat Faye kon reageren met nog meer advies, hing Jack op, en hij voelde zich zowel schuldig als opgelucht.

Uit het westen kwam een felle en bitterkoude wind. Hij stroomde met een meedogenloze kracht door de koude, grijze stad en joeg de sneeuw voor zich uit.

Buiten het hotel zetten Jack en Rebecca de kragen van hun jas op, trokken hun kin in en bewogen zich voorzichtig voort over de gladde, met sneeuw bedekte stoep.

Net toen ze hun auto bereikten, kwam een vreemdeling op hen af. Hij was lang, had een donkere huid en was goed gekleed. ‘Inspecteur Chandler? Inspecteur Dawson? Mijn baas wil met u spreken.’

‘Wie is je baas?’ vroeg Rebecca.

In plaats van antwoord te geven, wees de man naar een zwarte Mercedes limousine die verderop op de oprit van het hotel stond geparkeerd. Hij begon erheen te lopen, duidelijk in de verwachting dat zij hem zonder verdere vragen zouden volgen.

Na een korte aarzeling volgden ze hem inderdaad, en toen ze de limousine bereikten, gleed het donker getinte achterraampje naar beneden. Jack herkende de inzittende meteen, en hij zag dat Rebecca ook wist wie de man was: Don Gennaro Carramazza, patriarch van de machtigste maffiafamilie in New York.

De lange man ging voorin, naast de bestuurder, zitten. Carramazza, die alleen achterin zat, opende het portier en gebaarde naar Jack en Rebecca dat ze bij hem moesten komen zitten.

‘Wat wilt u?’ vroeg Rebecca, die geen enkele aanstalten maakte in de auto te stappen.

‘Een gesprek,’ zei Carramazza, met slechts een vleugje Siciliaans accent. Hij had een verrassend beschaafde stem.

‘Zeg het maar,’ zei ze.

‘Niet zo. Het is te koud,’ zei Carramazza. Sneeuw blies langs hem heen de wagen in. ‘Laten we het ons gemakkelijk maken.’

‘Ik ben op mijn gemak,’ zei ze.

‘Nou, ik niet,’ zei Carramazza. Hij fronste zijn voorhoofd. ‘Luister, ik heb uiterst waardevolle informatie voor jullie en ik heb verkozen die zelf af te leveren. Ik. Vertelt dat jullie niet hoe belangrijk dit is? Maar, jezus, ik praat niet op straat, in het openbaar.’

Jack zei: ‘Stap in, Rebecca.’

Met een uitdrukking van walging deed ze wat haar gezegd werd.

Jack stapte na haar in de auto. Ze namen plaats op de twee stoelen naast de ingebouwde bar en televisie en keken naar de achterkant van de limousine waar Carramazza zat.

Voorin drukte Rudy een knop in en een dikke scheidingswand van plexiglas kwam omhoog tussen zijn gedeelte van de auto en het passagiersdeel.

Carramazza pakte een aktetas op en legde die zonder hem te openen op zijn schoot. Hij keek met een sluwe, peinzende uitdrukking naar Jack en Rebecca.

De oude man leek op een hagedis. Zijn ogen werden overschaduwd door zware, bobbelige oogleden. Hij was bijna geheel kaal. Zijn gezicht was gerimpeld en leerachtig, met scherpe trekken en een brede mond met dunne lippen. Hij bewoog zich ook als een hagedis: lange tijden heel stil, dan ineens een plotselinge activiteit, met snelle bewegingen en draaiingen van zijn hoofd.

Het zou Jack niet hebben verbaasd als er een lange, gevorkte tong tussen Carramazza’s droge lippen naar buiten zou schieten.

Carramazza draaide zijn hoofd naar Rebecca. ‘Er is geen enkele reden bang voor me te zijn, weet u.’

Ze keek verrast. ‘Bang? Maar dat ben ik niet.’

‘Toen u niet in de auto wilde stappen, dacht ik...’

‘O, dat was geen angst,’ zei ze ijzig. ‘Ik maakte me alleen maar zorgen of mijn stomerij de stank uit mijn kleren zou kunnen krijgen.’

Carramazza’s harde oogjes versmalden.

Jack kreunde inwendig.

De oude man zei: ‘Ik zie geen reden waarom we niet beschaafd tegen elkaar zouden doen, vooral niet als het in ons beider belang is dat we samenwerken.’

Hij klonk niet als een schurk. Hij klonk als een bankier.

‘O ja?’ zei Rebecca. ‘U ziet geen reden? Laat me het dan alsjeblieft even uitleggen.’

Jack zei: ‘Eh, Rebecca...’

Ze gaf Carramazza de volle laag. ‘U bent een misdadiger, een dief, een moordenaar, een drugshandelaar, een pooier. Is dat voldoende uitleg?’

‘Rebecca...’

‘Maak je geen zorgen, Jack. Ik heb hem niet beledigd. Je kunt een varken niet beledigen door hem alleen maar een varken te noemen.’

‘Vergeet niet,’ zei Jack, ‘dat hij vandaag een neef en een broer heeft verloren.’

‘Die allebei drugshandelaar, misdadiger en moordenaar waren,’ zei ze.

Carramazza wist, geschrokken door haar woestheid, niets meer te zeggen.

Rebecca keek hem kwaad aan en zei: ‘U ziet er niet zo bijzonder bedroefd uit door het verlies van uw broer. Ziet hij er voor jou bedroefd uit, Jack?’

Zonder een spoortje boosheid of zelfs maar opwinding in zijn stem, zei Carramazza: ‘In de fratellanza huilen Sicilianen niet.’

Afkomstig van een verschrompelde oude man klonk die machoverklaring ronduit belachelijk.

Nog steeds zonder duidelijke opwinding zei Carramazza met die kalmerende bankiersstem: ‘Maar we hebben gevóél. En we nemen wraak.’

Rebecca bekeek hem met een overduidelijke weerzin.

De hagedissenhanden van de oude man bleven onbeweeglijk op de aktetas liggen. Hij richtte zijn cobraogen op Jack.

‘Inspecteur Dawson, misschien moet ik met u deze zaak afhandelen. U lijkt niet de... vooroordelen van inspecteur Chandler te delen.’

Jack schudde zijn hoofd. ‘Dat hebt u verkeerd. Ik ben het eens met alles wat ze heeft gezegd. Ik zou het alleen niet gezegd hebben...’

Hij keek naar Rebecca.

Ze glimlachte tegen hem, blij met zijn steun.

Terwijl hij naar haar keek, maar tegen Carramazza praatte, zei Jack: ‘Soms zijn de ijver en de agressie van mijn partner buitensporig en weinig vruchtbaar, een les die ze niet kan of wil leren.’

Haar glimlach verdween snel.

Met overduidelijk sarcasme zei Carramazza: ‘Wat heb ik hier... een stel intolerante heilige boontjes? Ik neem aan dat jullie nog nooit geld hebben aangenomen, zelfs niet in de tijd dat jullie nog als geüniformeerde agenten door de wijk liepen en nauwelijks voldoende verdienden om de huur te betalen.’

Jack keek de oude man in de harde, opmerkzame ogen en zei: ‘Ja, dat klopt. Dat heb ik nooit gedaan.’

‘Zelfs geen cadeautje...’

‘Nee.’

‘... zoals een gratis wip met een tippelaarster die uit de gevangenis probeerde te blijven of...’

‘Nee.’

‘... een beetje cocaïne, misschien wat weed, van een dealer die wilde dat je de andere kant op keek.’

‘Nee.’

‘Een fles drank of een biljet van twintig dollar met Kerstmis.’

‘Nee.’

Carramazza bekeek hem een ogenblik zwijgend, terwijl een wolk sneeuw om de auto wervelde en de stad aan het gezicht onttrok. Ten slotte zei hij: ‘Dus ik heb te maken met een stelletje freaks.’ Hij spoog het woord ‘freaks’ met zo’n minachting uit dat het duidelijk was dat hij alleen al van de gedachte aan een eerlijke publieke ambtenaar moest walgen.

‘Nee, u hebt het verkeerd,’ zei Jack. ‘We zijn niet zo bijzonder. We zijn geen freaks. Niet alle smerissen zijn corrupt. Integendeel, de meeste zijn het zelfs niet.’

‘De meeste zijn het wel,’ bracht Carramazza ertegenin.

‘Nee,’ hield Jack vol. ‘Je hebt rotte appels, natuurlijk, en zwakke zusters. Maar voor het merendeel kan ik trots zijn op de mensen met wie ik werk.’

‘De meesten zijn te koop, op welke manier dan ook,’ zei Carramazza.

‘Dat is gewoon niet waar.’

Rebecca zei: ‘Het heeft geen zin te redetwisten, Jack. Hij móét geloven dat iedereen corrupt is. Zodoende kan hij de dingen die hij doet rechtvaardigen.’

De oude man zuchtte. Hij opende de aktetas op zijn schoot, haalde er een beige envelop uit en gaf die aan Jack. ‘Misschien hebt u hier wat aan.’

Jack pakte hem aan, met iets meer dan een beetje vrees. ‘Wat is het?’

‘Rustig maar,’ zei Carramazza. ‘Het zijn geen steekpenningen. Het is informatie. Alles wat we hebben kunnen achterhalen over die man die zichzelf Baba Lavelle noemt. Zijn laatst bekende adres. De restaurants die hij bezocht voor hij deze oorlog begon en is ondergedoken. De namen en adressen van alle straatdealers die zijn handel de afgelopen maanden hebben doorverkocht – hoewel u een paar van hen niet meer zult kunnen ondervragen.’

‘Omdat u ze hebt laten vermoorden?’ vroeg Rebecca.

‘Misschien zijn ze gewoon de stad uit.’

‘Natuurlijk.’

‘In ieder geval, het is er allemaal,’ zei Carramazza. ‘Misschien hebt u al die informatie al, misschien niet; ik denk het niet.’

‘Waarom geeft u het aan ons?’ vroeg Jack.

‘Is dat niet voor de hand liggend?’ vroeg de oude man, terwijl hij zijn halfdichte ogen iets wijder opende. ‘Ik wil dat Lavelle gevonden wordt. Ik wil dat hij tegengehouden wordt.’

Terwijl hij met de rechthoekige envelop op zijn knie tikte, zei Jack: ‘Ik zou denken dat u een veel grotere kans had hem te vinden dan wij. Hij is immers een drugsdealer. Hij maakt deel uit van uw wereld. U hebt alle bronnen, alle contacten...’

‘De gebruikelijke bronnen en contacten zijn in dit geval van weinig tot geen waarde,’ zei de oude man. ‘Deze Lavelle... hij is een eenling. En nog erger. Het lijkt... alsof hij... uit rook bestaat.’

‘Weet u wel zeker dat hij werkelijk bestaat?’ vroeg Rebecca. ‘Misschien is hij gewoon een stroman. Misschien hebben uw wérkelijke vijanden hem gecreëerd om zich achter te verschuilen.’

‘Hij bestaat echt,’ zei Carramazza nadrukkelijk. ‘Hij is de afgelopen herfst illegaal het land binnengekomen. Kwam via Porto Rico uit Jamaica. Er zit een foto van hem in de envelop.’

Jack maakte hem haastig open, rommelde door de inhoud en haalde er een glanzende foto van achttien bij vierentwintig uit.

Carramazza zei: ‘Het is een vergroting van een kiek die in een restaurant is genomen, kort nadat Lavelle begon te opereren op wat traditioneel ons territorium was.’

Traditioneel ons territorium. Lieve heer, dacht Jack, hij klinkt als zo’n Britse hertog die klaagt over stropers die bezig zijn op het terrein dat hij voor zijn vossenjacht gebruikt!

De foto was een beetje wazig, maar Lavelles gezicht was voor Jack duidelijk genoeg om hem vanaf dat moment te kunnen herkennen als hij hem ooit op straat tegenkwam. De man was heel zwart, knap – beslist aantrekkelijk – met een breed voorhoofd, hoge jukbeenderen en een brede mond. Op de foto glimlachte hij tegen iemand die niet in beeld was. Hij had een innemende lach.

Jack gaf de foto aan Rebecca door.

Carramazza zei: ‘Lavelle wil me mijn handel afnemen, mijn reputatie binnen de fratellanza vernietigen en me zwak en hulpeloos doen lijken. Mij. Mij, de man die de organisatie al sinds achtentwintig jaar met ijzeren hand leidt! Mij!’

Uiteindelijk klonk er emotie in zijn stem door: koude, harde woede. Hij vervolgde, spoog de woorden uit alsof ze een slechte smaak hadden.

‘Maar dat is niet het ergste. Nee. Begrijpt u, hij wil de handel niet echt. Als hij die eenmaal heeft, gooit hij die weg, laat hij de andere families het overnemen en onderling verdelen. Hij wil gewoon niet dat iemand die Carramazza heet, het heeft. Dit is niet zomaar een territoriumstrijd, niet zomaar een strijd om de macht. Voor Lavelle is dit puur een kwestie van wraak. Hij wil me op alle mogelijke manieren zien lijden. Hij wil me isoleren en hoopt mijn geest te breken door me te beroven van mijn rijk en door mijn neven en mijn zoons te vermoorden. Ja, allemaal, een voor een. Hij dreigt ook mijn beste vrienden te doden, iedereen die ooit iets voor me heeft betekend. Hij heeft beloofd mijn vijf dierbare kleinkinderen te vermoorden. Dat is toch niet te geloven? Hij bedreigt kleine baby’s! Geen wraak, hoe gerechtvaardigd ook, kan ooit op onschuldige kinderen gericht worden.’

‘Heeft hij u daadwerkelijk verteld dat hij al die dingen zal doen?’ vroeg Rebecca. ‘Wanneer? Wanneer heeft hij u dat verteld?’

‘Een aantal keren.’

‘Hebt u hem persoonlijk gesproken?’

‘Nee. Een persoonlijk gesprek zou hij niet overleefd hebben.’

Het uiterlijk van de bankier was verdwenen. Het dunne laagje elegantie was verdwenen. De oude man leek meer dan ooit op een reptiel. Op een slang in een pak van duizend dollar. Een heel giftige slang.

Hij zei: ‘Die schijtbak van een Lavelle heeft me die dingen over de telefoon gezegd. Via mijn geheime telefoonnummer thuis. Ik blijf het nummer maar veranderen, maar de gluiperd krijgt mijn nieuwe nummer telkens weer te pakken, bijna op hetzelfde moment dat het in gebruik wordt genomen. Hij vertelde me... hij zei... dat hij als hij eenmaal mijn vrienden, neven, zoons, kleinkinderen heeft vermoord, hij dan... hij zei dat hij... hij zei dat hij...’

Terwijl hij terugdacht aan Lavelles arrogante bedreigingen, kon hij een ogenblik lang niet spreken: de woede hield zijn kaken op slot; zijn tanden stonden stijf op elkaar en de spieren in zijn hals en wangen bolden op. Zijn donkere ogen, altijd al verontrustend, glinsterden nu met een woede die zo intens was, zo onmenselijk, dat die overgebracht werd op Jack, en hij voelde een kilte langs zijn ruggengraat omhoogkomen.

Uiteindelijk kreeg Carramazza zichzelf weer in de hand. Maar toen hij sprak, was zijn stem niet meer dan een felle, ijskoude fluistering. ‘Dit tuig, deze zwarte klootzak, deze strontzak – hij vertelde me dat hij mijn vrouw zou afslachten, mijn Nina. Afslachten was het woord dat hij gebruikte. En als hij haar afgeslacht had, zei hij, zou hij me ook mijn dochter afpakken.’ De stem van de oude man werd zachter toen hij over zijn dochter sprak. ‘Mijn Rosie. Mijn prachtige Rosie, het licht van mijn leven. Zevenentwintig, maar ze ziet eruit als zeventien. En slim is ze ook. Ze studeert medicijnen. Wordt arts. Begint dit jaar aan haar coschap. Een huid als van porselein. De mooiste ogen die je ooit hebt gezien.’ Hij zweeg een ogenblik, terwijl hij Rosie voor zijn geest haalde, en toen werd zijn fluistering weer hardvochtig. ‘Lavelle zei dat hij mijn dochter zou verkrachten en haar daarna helemaal open zou snijden, aan stukken zou scheuren... voor mijn ogen. Hij heeft het smerige lef dat soort dingen tegen mij te zeggen!’ Met deze laatste woorden spoog Carramazza wat speeksel op Jacks overjas. Een paar seconden zei de oude man niets; hij haalde alleen maar diep, huiverend adem. Zijn klauwachtige vingers balden zich tot vuisten, gingen weer open, sloten zich, open, dicht. Toen: ‘Ik wil dat die schoft tegengehouden wordt.’

‘Hebt u al uw mensen naar hem laten zoeken?’ vroeg Jack. ‘Al uw bronnen geprobeerd?’

‘Ja.’

‘Maar u kunt hem nog altijd niet vinden?’

‘Neeee,’ zei Carramazza, en met het uiten van dat ene woord toonde hij een frustratie die bijna net zo groot was als zijn woede. ‘Hij heeft zijn adres in de Village verlaten, is ondergedoken en houdt zich schuil. Daarom breng ik u deze informatie. U zou een opsporingsbevel kunnen uitvaardigen nu u deze foto hebt. Dan zal elke smeris in New York naar hem op zoek zijn, en dat zijn heel wat meer mensen dan ik heb. U kunt hem zelfs op het tv-nieuws zetten, in de kranten, en dan zal zo’n beetje iedereen in de stad naar hem uitkijken. Als ik hem niet te pakken kan krijgen, dan wil ik tenminste dat ú hem grijpt en opbergt. Als hij eenmaal achter de tralies zit...’

‘Hebt u wel manieren om hem in de gevangenis te pakken te nemen,’ zei Rebecca, de gedachte afmakend die Carramazza niet wilde verwoorden. ‘Als we hem arresteren, komt hij nooit meer voor het gerecht. Hij zal in de gevangenis vermoord worden.’

Carramazza wilde niet bevestigen wat ze had gezegd, maar ze wisten allemaal dat het waar was.

Jack zei: ‘U zei dat Lavelle gemotiveerd is door wraak. Maar wraak waarvoor? Wat hebt u hem aangedaan dat hij uw hele familie wil uitmoorden, zelfs uw kleinkinderen?’

‘Dat zal ik u niet vertellen. Ik kan het u niet vertellen, omdat ik, als ik dat doe, mezelf in gevaar breng.’

‘Waarschijnlijk uzelf incrimineert,’ zei Rebecca.

Jack schoof de foto van Lavelle terug in de envelop. ‘Ik heb me een paar dingen zitten afvragen over uw broer Dominick.’

Gennaro Carramazza scheen te verschrompelen en ouder te worden bij het noemen van zijn dode broer.

Jack zei: ‘Ik bedoel, hij hield zich kennelijk schuil in het hotel hier toen Lavelle hem te pakken kreeg. Maar als hij wist dat hij doelwit was, waarom verstopte hij zich dan niet in zijn eigen huis of kwam hij niet naar u toe om bescherming? Gezien de omstandigheden zou geen enkele plek in de stad zo veilig zijn geweest als uw huis. Met alles wat er gebeurt, zult u beslist een fort hebben daar in Brooklyn Heights.’

‘Dat is zo,’ zei de oude man. ‘Mijn huis is een fort.’ Zijn ogen knipperden een keer, twee keer, langzaam als die van een hagedis. ‘Een fort... maar niet veilig. Lavelle heeft al toegeslagen in mijn eigen huis, ondanks de strenge beveiliging.’

‘U bedoelt dat hij in uw huis heeft gemoord?’

‘Ja.’

‘Wie?’

‘Ginger en Pepper.’

‘Wie zijn dat?’

‘Mijn honden. Twee bij elkaar horende vlinderhondjes.’

‘Ach.’

‘Kleine hondjes, weet u.’

‘Ik weet niet precies hoe ze eruitzien,’ zei Jack.

‘Een soort dwergspaniëls,’ zei Rebecca. ‘Lange zachte vacht.’

‘Ja, ja. Heel speels,’ zei Carramazza. ‘Altijd aan het ravotten met elkaar, altijd achterelkaar aan. Wilden altijd aangehaald worden.’

‘En die zijn in uw huis gedood?’

Carramazza keek op. ‘Gisteravond. Uit elkaar gescheurd. Op de een of andere manier – we weten nog steeds niet hoe – is Lavelle of een van zijn mannen binnengekomen, heeft mijn lieve hondjes vermoord en wist weer weg te komen zonder gezien te worden.’ Hij sloeg met een magere hand op zijn aktetas. ‘Verdomme, het is allemaal onmogelijk! Het huis is potdicht! Bewaakt door een klein leger!’ Hij knipperde nu sneller met zijn ogen dan hij ervoor had gedaan en zijn stem haperde. ‘Ginger en Pepper waren zo lief. Ze zouden nooit iemand bijten. Nooit. Ze blaften nauwelijks. Ze verdienden het niet om zo wreed aangepakt te worden. Twee onschuldige diertjes.’

Jack was geschokt. Deze moordenaar, deze overjarige drugshandelaar, deze antieke gangster, deze uiterst gevaarlijke giftige hagedis van een man, die om de dood van zijn broer niet kon of wilde huilen, scheen nu op de rand van tranen door de dood van zijn hondjes.

Jack wierp een blik op Rebecca. Ze keek naar Carramazza, deels met grote ogen van verwondering, deels op de manier zoals iemand kijkt naar een bijzonder walgelijk wezen dat onder een rots vandaan komt kruipen.

De oude man zei: ‘Het waren tenslotte geen waakhonden. Het waren geen aanvalshonden. Ze vormden geen bedreiging. Gewoon een stel lieve dwergspaniëls...’

Omdat hij niet helemaal wist hoe hij met een al te sentimentele maffialeider om moest gaan, probeerde Jack Carramazza van het onderwerp af te leiden voordat de oude man die zielige en gênante geestesgesteldheid bereikte waar hij nu al tegenaan zat. Hij zei: ‘Op straat gaat het gerucht dat Lavelle beweert voodoo tegen u te gebruiken.’

Carramazza knikte. ‘Dat zeggen ze.’

‘Gelooft u het?’

‘Hij schijnt het te menen.’

‘Maar denkt u dat er iets van dat voodoogedoe waar is?’

Carramazza gaf geen antwoord. Hij staarde uit het zijraampje naar de door de wind voortgejaagde sneeuw die rond de geparkeerde auto wervelde.

Hoewel Jack zich bewust was van de afkeurende, boze blik van Rebecca, ging hij op het onderwerp verder. ‘Denkt u dat er iets van waar is?’

Carramazza draaide zijn gezicht van het raampje weg. ‘U bedoelt of ik denk dat het werkt? Een maand geleden vroeg iedereen me dat ook. Toen lachte ik erom, maar nu...’

Jack zei: ‘Nu vraagt u zich af of misschien...’

‘Ja. Of misschien...’

Jack zag dat de ogen van de oude man waren veranderd. Ze waren nog steeds hard, nog steeds koud, nog steeds opmerkzaam, maar er was nu ook iets nieuws in te zien. Angst. Het was een emotie waaraan deze kwaadaardige, oude schoft al lang niet meer gewend was.

‘Vind hem,’ zei Carramazza.

‘We zullen het proberen,’ zei Jack.

‘Omdat het ons werk is,’ zei Rebecca snel, alsof ze wilde voorkomen dat hij dacht dat ze gemotiveerd zouden zijn door bezorgdheid om Gennaro Carramazza en zijn bloeddorstige familie.

‘Hou hem tegen,’ zei Carramazza, en de toon van zijn stem klonk dichter in de buurt van ‘alsjeblieft’ dan hij ooit direct zou zeggen tegen een vertegenwoordiger van het gezag.

De Mercedes limousine reed weg van de stoeprand en verliet de oprit van het hotel; hij liet sporen achter in de halve centimeter sneeuw die nu op de weg lag.

Een ogenblik stonden Jack en Rebecca op de stoep de auto na te kijken.

De wind was afgenomen. Het sneeuwde nog steeds, zelfs zwaarder dan ervoor, maar de sneeuw werd niet langer voortgejaagd door de wind; de lome, draaiende val van de sneeuwvlokken gaf Jack het gevoel dat hij zich in een van die presse-papiers bevond waarin je door een keer te schudden een mooie sneeuwbui kreeg.

Rebecca zei: ‘We kunnen beter naar het hoofdbureau teruggaan.’

Hij pakte de foto van Lavelle uit de envelop die Carramazza hem had gegeven en stak die in zijn jas.

‘Wat ben je aan het doen?’ vroeg Rebecca.

Hij gaf haar de envelop. ‘Ik ben over een uur op het bureau.’

‘Waar heb je het over?’

‘Uiterlijk om twee uur.’

‘Waar ga je heen?’

‘Ik moet even iets onderzoeken.’

‘Jack, we moeten de speciale eenheid opzetten, een...’

‘Begin jij maar vast.’

‘Dat is te veel werk voor een...’

‘Ik ben er om twee uur, uiterlijk kwart over twee.’

‘Verdomme, Jack.’

‘Je kunt het wel een tijdje in je eentje af.’

‘Je gaat naar Harlem, hè?’

‘Luister, Rebecca...’

‘Naar die verrekte voodoowinkel.’

Hij zei niets.

Ze zei: ‘Ik wist het. Je rent ernaartoe om Carver Hampton weer te spreken. Die charlatan. Die oplichter.’

‘Hij is geen oplichter. Hij gelooft in wat hij doet. Ik heb hem gezegd dat ik vandaag terug zou komen.’

‘Dit is krankzinnig.’

‘O ja? Lavelle bestaat écht. We hebben nu een foto.’

‘Dus hij bestaat. Dat wil niet zeggen dat voodoo werkt!’

‘Dat weet ik.’

‘Als jij daarnaartoe gaat, hoe kom ik dan op het bureau?’

‘Jij kunt de auto nemen. Ik laat me door een van de geüniformeerde agenten rijden.’

‘Jack, verdomme.’

‘Ik heb een voorgevoel, Rebecca.’

‘Verrek.’

‘Ik heb een voorgevoel dat... op de een of andere manier... de subcultuur voodoo – misschien niet het bovennatuurlijk gedoe, maar in elk geval wel de subcultuur ervan, hier onontkoombaar mee verbonden is. Ik heb het sterke idee dat de zaak op die manier benaderd moet worden.’

‘Jezus.’

‘Een slimme smeris gaat op zijn voorgevoel af.’

‘En als je niet terug bent op het afgesproken tijdstip, als ik de hele middag bezig ben, als ik alles zelf moet doen, en als ik daarna naar Gresham moet met...’

‘Ik ben om kwart over twee, uiterlijk halfdrie terug.’

‘Ik vergeef je dit niet, Jack.’

Hij keek in haar ogen, aarzelde, zei toen: ‘Misschien kán ik dat bezoek aan Carver Hampton uitstellen tot morgen als...’

‘Als wat?’

‘Als ik wist dat je gewoon een halfuur, een kwartier met me wilde gaan zitten en praten over alles wat er gisteravond tussen ons is gebeurd. Hoe we nu verder moeten?’

Haar ogen gleden van hem weg. ‘Daar hebben we nú geen tijd voor.’

‘Rebecca...’

‘Er is een heleboel wérk te doen, Jack.’

Hij knikte. ‘Je hebt gelijk. Jij moet beginnen met de details van de speciale eenheid en ik moet Carver Hampton spreken.’

Hij liep van haar weg, naar de agenten in uniform die bij de patrouillewagens stonden.

Ze zei: ‘Niet later dan twee uur!’

‘Ik kom zo snel mogelijk.’

De wind stak plotseling weer op. Hij huilde.

4

De nieuwe sneeuw had de straat verzacht en verfraaid. De buurt was nog steeds vervallen en vuil, vol afval en ellendig, maar hij zag er niet half zo slecht meer uit als hij de dag ervoor had gedaan, zonder sneeuw.

De winkel van Carver Hampton was bij de hoek. Hij werd geflankeerd door een drankzaak die permanent ijzeren tralies voor de etalage had zitten, en door een armoedige meubelzaak, die ook achter ijzeren tralies schuilging. De winkel van Hampton leek de enige welvarende zaak in de straat en voor de ramen zaten ook geen ijzeren tralies.

Op het bord boven de deur stond slechts één woord: Rada. Gisteren had Jack Hampton gevraagd wat de naam van de winkel betekende en hij had te horen gekregen dat er drie grote riten of spirituele afsplitsingen in voodoo waren. Twee ervan bestonden uit kwade goden die Congo en Pétro heetten. Het pantheon van de goede goden heette Rada. Aangezien Hampton alleen handelde in substanties, middelen en ceremoniële kledij die nodig waren bij het praktiseren van goede (witte) magie, was dat ene woord boven de deur alles wat hij nodig had om precies die clientèle aan te trekken die hij wilde hebben – mensen uit het Caribische gebied en hun afstammelingen die, na hun verhuizing naar New York, hun religie met zich mee hadden genomen.

Jack opende de deur, waarbij een belletje zijn entree aankondigde, en sloot de bittere kou van december weer buiten.

De winkel was klein, zes meter breed en negen diep. In het midden stonden tafels met messen, staven, belletjes, andere gebruiksvoorwerpen en kledingstukken die werden gebruikt tijdens de diverse rituelen. Rechts, langs de hele muur, stonden lage kasten; Jack had geen enkel idee wat erin zat. Tegen de andere muur, links van de deur, zaten planken bijna van de vloer tot aan het plafond, die vol flessen stonden in alle denkbare maten, vormen en kleuren, blauw en geel, groen en rood, oranje en bruin en doorzichtig, en allemaal keurig van een etiket voorzien, gevuld met bepaalde kruiden, exotische wortels, verpulverde bloemen of andere substanties die werden gebruikt voor het uitspreken van bezweringen en formules, en voor het brouwen van magische drankjes.

Achter in de winkel verscheen, in antwoord op de bel, Carver Hampton door een groen kralengordijn uit het vertrek achterin. Hij keek verrast. ‘Rechercheur Dawson! Wat leuk je weer te zien. Maar ik had niet verwacht dat je dat hele eind hierheen zou komen, vooral niet door dit smerige weer. Ik dacht dat je gewoon zou bellen, om te zien of ik nog een antwoord voor je had.’

Jack liep naar achteren en ze schudden elkaar de hand over de toonbank heen.

Carver Hampton was groot, had brede schouders en een enorme borst. Hij was een kleine twintig kilo te zwaar en zag eruit als een professionele footballspeler die al een halfjaar niet meer trainde. Hij was geen knappe man. Er zat te veel bot in zijn hoekige voorhoofd en zijn gezicht was te rond om ooit te verschijnen op de pagina’s van Gentleman’s Quarterly; bovendien zag zijn neus, meer dan een keer gebroken, er duidelijk geplet uit. Maar hij mocht dan niet zo bijzonder knap zijn, hij zag er heel vriendelijk uit, een vriendelijk reus, een perfecte zwarte kerstman.

Hij zei: ‘Het spijt me dat je het hele eind voor niets bent gekomen.’

‘Je hebt dus sinds gisteren niets nieuws meer ontdekt?’ vroeg Jack.

‘Niet veel. Ik heb het bericht de ronde laten doen. Ik ben nog steeds zo hier en daar aan het vragen, wat aan het snuffelen. Tot dusver is het me alleen maar gelukt erachter te komen dat er werkelijk iemand bestaat die zichzelf Baba Lavelle noemt en die zegt dat hij een Bocor is.’

‘Bocor? Dat is toch een priester die aan zwarte magie doet?’

‘Juist. Kwade magie. Dat is het enige wat ik heb gehoord: dat hij bestaat, iets wat je gisteren nog niet zeker wist, dus veronderstel ik dat dit in ieder geval voor jou van waarde is. Maar als je had gebeld...’

‘Nou, eigenlijk kwam ik hier om je iets te laten zien dat misschien kan helpen. Een foto van Baba Lavelle zelf.’

‘Echt waar?’

‘Ja.’

‘Dus je weet al dat hij echt bestaat. Maar laat hem eens zien. Het moet helpen als ik de man over wie ik navraag doe kan beschrijven.’

Jack haalde de glanzende foto uit de binnenzak van zijn jas en overhandigde die.

Hamptons gezicht veranderde op het moment dat hij Lavelle zag. Als een zwarte man bleek kon worden, dan gebeurde dat nu met Hampton. Het was niet zozeer dat de tint van zijn huid veranderde, maar de glans en vitaliteit verdwenen eruit; plotseling leek het helemaal niet meer op huid, maar op donkerbruin papier, droog en levenloos. Zijn lippen verstrakten. En zijn ogen waren niet meer hetzelfde als een ogenblik ervoor: ze stonden opgejaagd.

Hij zei: ‘Deze mán!’

‘Wat?’ vroeg Jack.

De foto trilde toen Hampton hem snel teruggaf. Hij stak hem Jack toe alsof hij er wanhopig vanaf wilde, alsof hij op de een of andere manier besmet kon raken door alleen al het gefotografeerde beeld van Lavelle vast te houden. Zijn grote handen beefden.

Jack zei: ‘Wat is er? Wat is er aan de hand?’

‘Ik ken hem,’ zei Hampton. ‘Ik heb... hem gezien. Ik wist alleen niet hoe hij heette.’

‘Waar heb je hem gezien?’

‘Hier.’

‘In deze winkel?’

‘Ja.’

‘Wanneer?’

‘Afgelopen september.’

‘Sindsdien niet meer?’

‘Nee.’

‘Wat moest hij hier?’

‘Hij kwam kruiden kopen, verpulverde bloemen.’

‘Maar ik dacht dat je alleen in goede magie handelde. De Rada.’

‘Veel spullen kunnen door zowel de Bocor als de Houngon gebruikt worden om verschillende resultaten te krijgen, om zowel kwade als goede magie te bedrijven. Dit waren kruiden en verpulverde bloemen die uiterst zeldzaam waren en die hij nergens anders in New York had kunnen vinden.’

‘Zijn er nog andere winkels behalve die van jou?’

‘Eén winkel ongeveer zoals deze, hoewel niet zo groot. En dan heb je twee praktiserende Houngons – geen sterke tovenaars, die twee, net iets meer dan amateurs; geen van tweeën hebben ze voldoende kracht of kennis om voor zichzelf goed te doen – die het magische spul verkopen vanuit hun flats. Ze hebben een groot en gevarieerd aanbod voor andere beoefenaars. Maar geen van die drie heeft enige scrupules. Ze verkopen net zo makkelijk aan de Bocor als aan de Houngon. Ze verkopen zelfs de instrumenten die nodig zijn voor bloedoffers, de ceremoniële bijlen, de lepels met messcherpe randen om een levend oog uit de schedel te halen. Vreselijke mensen, ze verkopen hun waar aan iedereen, gewoon iedereen, zelfs aan de meest verdorven en onwaardige lieden.’

‘Dus Lavelle kwam hier toen hij van hen niet alles kon krijgen wat hij wilde hebben?’

‘Ja. Hij vertelde me dat hij het meeste dat hij nodig had, wel had gevonden, maar hij zei dat mijn winkel de enige was met een volledige selectie van zelfs de minst gebruikte ingrediënten voor bezweringen en toverformules. Wat natuurlijk zo is. Ik ben trots op mijn aanbod en op de zuiverheid van mijn spullen. Maar anders dan die anderen verkoop ik niet aan een Bocor – als ik dat tenminste weet, maar gewoonlijk haal ik ze er wel uit. Ik verkoop ook niet aan die amateurs met slechte bedoelingen, die een doodsvervloeking op een schoonmoeder willen uitbrengen of een rivaal een ziekte willen bezorgen als het gaat om een vrouw of een baan. Daar wil ik niets mee te maken. Hoe dan ook, deze man, die op die foto...’

‘Lavelle,’ zei Jack.

‘Maar toen wist ik nog niet hoe hij heette. Toen ik die paar dingen die hij had uitgekozen aan het inpakken was, ontdekte ik dat hij een Bocor was en ik weigerde aan hem te verkopen. Hij dacht dat ik net zo was als de andere handelaars, dat ik gewoon aan iedereen verkocht, en hij werd woest toen ik hem niet wilde geven wat hij wilde hebben. Ik stuurde hem de winkel uit en ik dacht dat het daarmee voorbij was.’

‘Maar dat was niet zo?’ vroeg Jack.

‘Nee.’

‘Hij kwam terug?’

‘Nee.’

‘Wat is er dan gebeurd?’

Hampton kwam achter zijn toonbank vandaan. Hij liep naar de kasten waar de honderden en honderden flessen stonden en Jack volgde hem.

Hamptons stem klonk gedempt, met iets van angst erin. ‘Twee dagen nadat Lavelle hier was – ik was alleen in de winkel en zat achter de toonbank daar te lezen – werden plotseling alle flessen op die schappen op de grond gegooid. Allemaal ineens. Wat een klap! De helft was stuk en de inhouden vermengden zich, allemaal niet meer bruikbaar. Ik rende erheen om te kijken wat er was gebeurd, wat de oorzaak was geweest, en toen ik dichterbij kwam, begonnen sommige kruiden, poeders en wortels op de grond te... nou, te bewégen... een vorm te krijgen... en tot leven te komen. Uit de rommel, samengesteld uit diverse substanties, ontstond... een zwarte slang, ongeveer vijftig centimeter lang. Gele ogen. Giftanden. Een heen en weer schietende tong. Even echt als elke slang uit het ei van zijn moeder.’

Jack staarde de grote man aan en wist niet wat hij van hem of van het verhaal moest denken. Tot dit moment had hij gedacht dat Carver Hampton oprecht in zijn religieuze overtuiging was en een volstrekt evenwichtig mens, niet minder rationeel omdat hij een aanhanger was van voodoo in plaats van van het katholicisme of judaïsme. Maar het was één ding om te geloven in een religieuze doctrine en in de mogelijkheid van magie en wonderen – en heel wat anders om te beweren een wonder te hebben gezien. Zij die erop zwoeren wonderen te hebben gezien, waren hysterici, fanatici of leugenaars. Of niet? Aan de andere kant, als je ook maar enigszins geloofde – en Jack was zeker niet iemand zonder geloof – hoe kon je dan geloven in de mogelijkheid van wonderen en het bestaan van het occulte zonder tevens de beweringen te omarmen van minstens een paar van die mensen die zeiden dat ze getuige waren geweest van openbaringen van het bovennatuurlijke? Je geloof kon geen substantie krijgen als je niet ook de werkelijkheid van de gevolgen ervan in deze wereld accepteerde. Het was een gedachte die nog niet eerder bij hem op was gekomen, en nu staarde hij Carver Hampton met gemengde gevoelens aan, met zowel twijfel als voorzichtige acceptatie.

Rebecca zou zeggen dat hij te onbevooroordeeld was.

Starend naar de flessen die nu op de planken stonden, zei Hampton: ‘Die slang kroop naar me toe. Ik liep achteruit door de winkel. Ik kon nergens heen. Ik viel op mijn knieën. Zei gebeden op. Het waren de juiste gebeden voor de situatie, en ze hadden resultaat. Of dat... of Lavelle wilde niet echt dat de slang me kwaad deed. Misschien bedoelde hij het alleen maar als waarschuwing, dat ik hem niet moest dwarsbomen, als een klap in mijn gezicht voor de manier waarop ik hem zo weinig hoffelijk mijn winkel uit had gezet. In ieder geval veranderde de slang uiteindelijk weer terug in de kruiden, poeders en wortels waaruit hij was opgebouwd.’

‘Hoe weet je dat het Lavelle was die dit heeft gedaan?’ vroeg Jack.

‘Even nadat de slang... verdween, ging de telefoon. Het was deze man, degene die ik had geweigerd te bedienen. Hij vertelde me dat het mijn recht was hem al of niet te bedienen, en dat hij me dat niet kwalijk nam. Maar hij zei dat hij niemand zou toestaan hem ook maar aan te raken, zoals ik had gedaan. Dus als vergelding had hij mijn verzameling kruiden vernietigd en de slang tevoorschijn getoverd. Dat zei hij. Dat was álles wat hij zei. Toen hing hij op.’

‘Je hebt me niet verteld dat je hem daadwerkelijk, fysiek, je winkel uit hebt gegooid,’ zei Jack.

‘Dat heb ik ook niet gedaan. Ik heb hoogstens een hand op zijn arm gelegd en hem... laten we zeggen... naar buiten begeleid. Ferm, ja, maar zonder geweld, zonder hem pijn te doen. Toch was dat al genoeg om hem kwaad te maken, om hem wraak te laten nemen.’

‘Dit gebeurde allemaal in september?’

‘Ja.’

‘En hij is nooit teruggekomen?’

‘Nee.’

‘Nooit meer gebeld?’

‘Nee. En het kostte me bijna drie maanden om mijn voorraad aan zeldzame kruiden en poeders weer op te bouwen. Veel van die spullen zijn zo vreselijk moeilijk te krijgen. Dat kun je je niet voorstellen. Pas kortgeleden was ik er klaar mee al die planken weer te bevoorraden.’

‘Dus jij hebt je eigen redenen om die Lavelle te pakken te nemen,’ zei Jack.

Hampton schudde zijn hoofd. ‘Integendeel.’

‘Huh?’

‘Ik wil hier niets meer mee te maken hebben.’

‘Maar...’

‘Ik kan je niet meer helpen, inspecteur.’

‘Ik begrijp het niet.’

‘Het zou duidelijk genoeg moeten zijn. Als ik jou help, stuurt Lavelle iets achter mij aan. Iets wat erger is dan de slang. En deze keer zal het niet alleen maar een waarschuwing zijn. Nee, deze keer zal het zeker mijn dood betekenen.’

Jack zag dat Hampton het serieus meende – en echt bang was. De man geloofde in de kracht van voodoo. Hij trilde. Zelfs Rebecca zou, als ze hem nu zou zien, niet meer kunnen beweren dat hij een charlatan was. Hij geloofde écht.

Jack zei: ‘Maar jij hoort hem net zo graag achter de tralies te willen zien als ik. Je hoort hem gebroken te willen zien na wat hij jou heeft aangedaan.’

‘Je krijgt hem nooit in de gevangenis.’

‘O, jawel.’

‘Wat hij ook doet, het zal je nooit lukken hem ook maar aan te raken.’

‘We krijgen hem zeker wel.’

‘Hij is een uiterst machtige Bocor, inspecteur. Geen amateur. Niet zo’n kermisgoochelaar. Hij heeft de macht van de duisternis, de ultieme duisternis van de dood, de duisternis van de hel, de duisternis van gene zijde. Het is een kosmische kracht, ver voorbij enig menselijk begrip. Hij is niet alleen van hetzelfde niveau als Satan, voor jullie christenen en joden de koning van de onderwereld. Dat zou al erg genoeg zijn. Maar, weet je, hij is ook een dienaar van álle duivelse goden van de Afrikaanse religies, die teruggaan tot in de oudheid; hij heeft dat enorme, kwaadaardige godendom achter zich. Sommige van die godheden zijn veel krachtiger en onmetelijk veel kwaadaardiger dan Satan ooit is voorgesteld. Een eindeloos legioen van kwade entiteiten staat klaar om Lavelle op zijn wenken te bedienen, staat te trappelen om door hem ingezet te worden, omdat zij, op hun beurt, hém gebruiken als een soort doorgang naar deze wereld. Ze staan te trappelen om over te steken, om bloed, pijn, verschrikking en ellende te brengen aan de levenden, want deze wereld van ons is er een waarvan de toegang hun meestal ontzegd wordt door de macht van de goede goden die over ons waken.’

Hampton zweeg even. Hij was aan het hyperventileren. Een zwakke glans van zweet verscheen op zijn voorhoofd. Hij wreef met zijn grote handen over zijn gezicht en haalde een paar keer langzaam en diep adem. Daarna ging hij verder, terwijl hij probeerde zijn stem kalm en redelijk te laten klinken, maar daar slaagde hij maar deels in.

‘Lavelle is een gevaarlijk man, inspecteur, oneindig veel gevaarlijker dan je ooit zult kunnen begrijpen. Ik denk ook dat hij waarschijnlijk gek is, krankzinnig; er hing beslist een sfeer van krankzinnigheid om hem heen. Dat is een ontzagwekkende combinatie: uitzinnige slechtheid, krankzinnigheid en de macht van een geschoold meester-Bocor.’

‘Maar jij zegt dat je een Houngon bent, een priester van de witte magie. Kun je jouw krachten tegen hem gebruiken?’

‘Ik ben een vaardig Houngon, beter dan vele. Maar ik zit op een ander niveau. Ik kan misschien, met een enorme inspanning, een vloek uitspreken over zijn verzameling kruiden en poeders. Misschien lukt het me een paar flessen van de planken in zijn werkkamer of waar hij ze ook bewaart te laten vallen – als ik de plek eerst heb gezien, natuurlijk. Maar ik zou niet zo veel vernietiging kunnen toebrengen als hij heeft gedaan. En ik zou geen slang tevoorschijn kunnen toveren, zoals hij heeft gedaan. Zo veel kracht heb ik niet, ook niet die finesse.’

‘Je zou het kunnen proberen.’

‘Nee. Absoluut niet. In elke krachtmeting tussen ons zou hij me verpletteren. Als een insect.’

Hampton liep naar de deur en opende die. De bel erboven rinkelde. Hampton stapte opzij en hield de deur wijd open.

Jack deed alsof hij de hint niet begreep. ‘Luister, als je gewoon rond blijft vragen...’

‘Nee. Ik kan je niet meer helpen, inspecteur. Dat schijnt maar niet tot je door te willen dringen.’

Een ijskoude, stormachtige wind kreunde, siste en zuchtte in de open deur en sproeide sneeuwvlokken rond als druppels speeksel.

‘Luister,’ zei Jack. ‘Lavelle hoeft nooit te weten dat je navraag naar hem doet. Hij...’

‘Hij komt erachter!’ zei Hampton kwaad, zijn ogen net zo wijd open als de deur die hij vasthield. ‘Hij weet alles... of komt erachter. Alles.’

‘Maar...’

‘Ga alsjeblieft,’ zei Hampton.

‘Luister naar me. Ik...’

‘Ga weg.’

‘Maar...’

‘Ga weg, donder op, verdwijn, nu, verdomme, nu!’ zei Hampton op een toon die voor een deel bestond uit woede, voor een deel uit angst en voor een deel uit paniek.

De hysterische angst van de grote man voor Lavelle begon over te slaan op Jack. Een kilte rimpelde door hem heen, en hij merkte dat zijn handen ineens klam waren.

Hij zuchtte, knikte. ‘Oké, oké, meneer Hampton. Maar ik wou echt...’

‘Nu, verdomme, nú!’ schreeuwde Hampton.

Jack ging naar buiten.

5

De deur van Rada sloeg achter hem dicht. In de besneeuwde, stille straat klonk het geluid als een geweerschot.

Jack draaide zich om en zag Carver Hampton het rolgordijn achter het glas in het midden van de deur naar beneden trekken. In vette, witte letters stond één woord op het donkere canvas te lezen: GESLOTEN.

Even later gingen de lichten in de winkel uit.

De sneeuw op de stoep was een centimeter dik, twee keer zo dik als toen hij de winkel van Hampton was binnengegaan. Hij viel nog steeds dik naar beneden, uit een lucht die nog somberder en dichter was dan twintig minuten geleden.

Voorzichtig voortstappend over het gladde trottoir liep Jack in de richting van de patrouillewagen die aan de stoeprand op hem stond te wachten en waaruit wit uitlaatgas omhoog kringelde. Hij had nog maar drie stappen gedaan toen hij werd tegengehouden door een geluid dat hem misplaatst voorkwam hier op deze winterse straat: een rinkelende telefoon. Hij keek naar rechts, naar links, en zag een openbare telefoon bij de hoek, zes meter achter de wachtende politieauto. In de weinig stadse stilte die de dempende sneeuw de straten had gegeven, klonk het rinkelen zo luid dat het afkomstig leek uit de lucht direct voor hem.

Hij staarde naar de telefoon. Het was geen cel. Tegenwoordig waren er niet zo veel echte cellen meer, die met die vouwdeuren, als kleine kasten, waardoor je enige privacy kreeg; te duur, zei de telefoonmaatschappij. Dit was een telefoon op een paal, met een soort kap eromheen die aan drie kanten over de telefoon gevouwen was. Door de jaren heen was hij weleens langs een aantal telefoons gekomen die rinkelden terwijl er niemand naast stond te wachten om op te nemen; op die momenten had hij er nooit verder over nagedacht, was hij nooit ook maar enigszins in de verleiding geweest de hoorn van de haak te pakken en te horen wie er belde; het ging hem niets aan. Net zoals dit gerinkel niets aanging. En toch... de tijd was op de een of andere manier... anders. Het rinkelen kwam op hem af als een lasso van geluid die hem strikte, hem aanlijnde en vasthield.

Gerinkel...

Gerinkel...

Onophoudelijk.

Vragend.

Hypnotisch.

Gerinkel...

Om hem heen trad er een vreemde en storende verandering op in de wijk Harlem. Slechts drie dingen bleven zoals ze waren: de telefoon, een smal stuk met sneeuw bedekt trottoir dat hem naar de telefoon leidde, en Jack zelf. De rest van de wereld scheen zich terug te trekken in een mist die vanuit het niets omhoogkwam. De gebouwen leken weg te vloeien, op te lossen alsof dit een film was waarin de ene scène uitvloeide en werd vervangen door een volgende. De paar auto’s die aarzelend over de besneeuwde straat reden begonnen... te verdwijnen; ze maakten plaats voor een opkruipende mist, een puur witte mist, als het scherm in een bioscoop dat wordt overspoeld door helderwit licht zonder beeld. De voetgangers, met gebogen hoofd en opgetrokken schouders, worstelden tegen de wind en de bijtende sneeuw in; en langzaam werden ze vager en verdwenen ook zij. Alleen Jack was echt. En het smalle voetpad naar de telefoon. En de telefoon zelf.

Gerinkel...

Hij werd aangetrokken.

Gerinkel...

Aangetrokken naar de telefoon.

Hij probeerde zich te verzetten.

Gerinkel...

Plotseling besefte hij dat hij een stap had gedaan. Naar de telefoon toe.

En nog een.

Een derde.

Hij had het gevoel alsof hij dreef.

Gerinkel...

Hij bewoog zich als in een droom of tijdens een koortsaanval.

Hij deed weer een stap.

Hij probeerde te blijven staan. Kon het niet.

Hij probeerde zich om te draaien naar de patrouillewagen. Kon het niet.

Zijn hart bonkte.

Hij was duizelig, gedesoriënteerd.

Ondanks de koude lucht zweette hij in zijn nek.

Het gerinkel van de telefoon had hetzelfde effect als de ritmische, oplichtende slingerbeweging van het zakhorloge van een hypnotiseur. Het geluid trok hem meedogenloos naar voren, even onafwendbaar als in de oudheid de sirenes met hun zang argeloze zeelieden naar hun dood op de klippen trokken.

Hij wist dat het telefoontje voor hem was. Wist het zonder te begrijpen hóé hij dat wist.

Hij pakte de hoorn op. ‘Hallo?’

‘Rechercheur Dawson. Ik ben ontzettend blij in de gelegenheid te zijn jou te spreken. Beste man, we zijn beslist toe aan een gesprekje.’

De stem was diep, hoewel geen bas, glad en elegant, en werd gekenmerkt door een geschoold Brits accent, verrijkt met de zangerige patronen van een taal die uit tropische gebieden stamde, waardoor woorden als ‘man’ als ‘mon’ werden uitgesproken. Duidelijk een accent uit het Caribische gebied.

Jack zei: ‘Lavelle?’

‘Ja, natuurlijk! Wie anders?’

‘Maar hoe wist je...’

‘Dat je daar was? Beste man, op een bijna nonchalante manier hou ik je nauwlettend in het oog.’

‘Je bent hier, hè? Ergens in de straat, in een van de flatgebouwen hier.’

‘Absoluut niet. Ik vind Harlem niet prettig.’

‘Ik zou je graag willen spreken,’ zei Jack.

‘Dat doen we.’

‘Ik bedoel persoonlijk.’

‘O, ik denk nauwelijks dat dat nodig is.’

‘Niet om je te arresteren.’

‘Dat zou je niet kunnen. Geen bewijs.’

‘Nou, dan...’

‘Maar je zou me voor een paar dagen kunnen opsluiten met het een of andere excuus.’

‘Nee.’

‘En ik wil niet opgesloten worden. Ik heb werk te doen.’

‘Ik geef je mijn woord dat we je alleen maar voor een paar uur vast zullen houden, alleen voor ondervraging.’

‘O ja?’

‘Als ik mijn woord geef, kun je erop vertrouwen. Ik geef dat niet zo makkelijk.’

‘Vreemd genoeg weet ik tamelijk zeker dat dát waar is.’

‘Waarom kom je dan niet langs om een paar vragen te beantwoorden, de zaak op te helderen en de verdenking van jou af te halen?’

‘Tja, maar ik kan de verdenking niet van me afwentelen omdat ik, eigenlijk, schuldig ben,’ zei Lavelle. Hij lachte.

‘Vertel je me dat je achter die moorden zit?’

‘Zeker wel. Is dat niet wat iedereen je vertelt?’

‘Bel je me om te bekennen?’

Lavelle lachte weer. Dan: ‘Ik belde om je enig advies te geven.’

‘Ja?’

‘Behandel dit zoals de politie op mijn geboorte-eiland, Haïti, dat zou doen.’

‘Hoe?’

‘Die zouden zich niet bemoeien met een Bocor die krachten heeft zoals ik.’

‘O ja?’

‘Ze zouden niet durven.’

‘Dit is New York, niet Haïti. Op de politieschool wordt geen les gegeven in bijgelovige angst.’

Jack hield zijn stem rustig, onaangedaan, maar zijn hart bleef tegen zijn ribbenkast bonken.

Lavelle zei: ‘Bovendien zou de politie op Haïti niet tussenbeide wíllen komen als het doelwit van de Bocor zulk waardeloos vullis was als de Carramazza-familie. Zie me niet als moordenaar, rechercheur. Zie me als een verdelger die de maatschappij een enorme dienst bewijst. Zo zien ze dat op Haïti.’

‘Hier hebben we een andere filosofie.’

‘Het spijt me dat te horen.’

‘Wij vinden moord verkeerd, ongeacht het slachtoffer.’

‘Hoe achterhaald.’

‘Wij geloven in de onschendbaarheid van het menselijke leven.’

‘Heel dwaas. Als de Carramazza’s sterven, wat verliest de wereld er dan mee? Alleen maar dieven, moordenaars, pooiers. Andere dieven, moordenaars en pooiers zullen hun plaatsen innemen. Ik niet, begrijp dat goed. Je kunt van me denken dat ik hun gelijke ben, slechts een moordenaar, maar ik ben niet zo. Ik ben een priester. Ik wil de drugshandel in New York niet leiden. Ik wil die alleen Gennaro Carramazza afpakken als onderdeel van een straf. Ik wil hem financieel ruïneren, hem al zijn respect onder zijn soort afnemen, en hem zijn familie en vrienden afpakken, ze afslachten, hem leren wat het is om verdriet te hebben. Als dat gebeurd is, als hij geïsoleerd, eenzaam en bang is, als hij een tijdje heeft geleden, als hij vervuld is van de ergste wanhoop, zal ik hem ook opruimen, maar langzaam en na veel marteling. Dan ga ik weg, terug naar de eilanden, en je zult nooit meer last van me hebben. Ik ben slechts een instrument in handen van de gerechtigheid, inspecteur Dawson.’

‘Noodzaakt gerechtigheid echt de moord op de kleinkinderen van Carramazza?’

‘Ja.’

‘Onschuldige, kleine kinderen?’

‘Ze zijn niet onschuldig. Ze hebben zijn bloed, zijn genen. Daardoor zijn ze net zo schuldig als hij.’

Carver Hampton had gelijk: Lavelle was krankzinnig.

‘Goed,’ zei Lavelle, ‘ik begrijp dat je last krijgt met je superieuren als het je niet lukt iemand voor het gerecht te brengen voor minstens een paar van deze moorden. Het hele politiedepartement zal er door de pers van langs krijgen als er niets gebeurt. Dat begrijp ik helemaal. Dus, als je dat wilt, kan ik het regelen dat er een enorme verscheidenheid aan bewijs wordt achtergelaten waardoor leden van een van de andere maffiafamilies in New York als schuldigen aangewezen worden. Je kunt de moorden op de Carramazza’s andere ongewenste elementen in de schoenen schuiven, begrijp je, hen in de gevangenis stoppen en daardoor weer een andere lastige groep schurken opruimen. Het zou me erg veel plezier doen je op die manier uit de problemen te helpen.’

Het kwam niet alleen door de omstandigheden van dit gesprek – de droomachtige toestand van de straat rond de openbare telefoon, het gevoel van drijven, het koortsige waas – waardoor het allemaal zo onecht werd; het gesprek zelf was zo bizar dat het voor niemand te geloven was, hoe vreemd de omstandigheden ook waren waarin het plaatsvond. Jack schudde zichzelf door elkaar, maar de wereld werd niet tot leven gewekt als een koppig polshorloge; de werkelijkheid begon niet weer te tikken.

Hij zei: ‘Denk je nu echt dat ik zo’n aanbod ernstig kan nemen?’

‘Het bewijs dat ik achterlaat, zal onweerlegbaar zijn. Dat blijft in elke rechtbank recht overeind. Je hoeft niet bang te zijn de zaak te verliezen.’

‘Dat bedoel ik niet,’ zei Jack. ‘Geloof je nu echt dat ik met jou zou samenspannen om onschuldigen erin te luizen?’

‘Ze zijn niet onschuldig. Nauwelijks. Ik heb het over andere moordenaars, dieven en pooiers die ik erin wil luizen.’

‘Maar ze zijn onschuldig aan déze misdaden.’

‘Een detail.’

‘Niet in mijn boek.’

Lavelle zweeg een ogenblik. Toen: ‘Jij bent een interessante man, inspecteur. Naïef. Dwaas. Maar toch interessant.’

‘Gennaro Carramazza heeft ons verteld dat jouw motief wraak is.’

‘Ja.’

‘Waarvoor?’

‘Heeft hij je dat niet verteld?’

‘Nee. Wat is het verhaal?’

Stilte.

Jack wachtte, stelde de vraag bijna weer.

Toen Lavelle ten slotte sprak, zat er een nieuwe scherpte in zijn stem, een hardheid, een woestheid. ‘Ik had een jongere broer. Hij heette Gregory. Een halfbroer eigenlijk. Zijn achternaam was Pontrain. Hij had niets met de oude kunsten van hekserij en tovenarij. Hij hield zich er verre van. Hij wilde niets te maken hebben met de oude Afrikaanse religies. Hij had geen tijd voor voodoo, geen belangstelling ervoor. Hij was een heel moderne ziel, met gevoel voor het machinetijdperk. Hij geloofde in wetenschap, niet in magie; hij richtte zijn geloof op vooruitgang en technologie, niet op de macht van oude goden. Hij was het ook niet eens met mijn roeping, maar hij geloofde ook niet dat ik iemand echt nadeel kon berokkenen – of iemand goed kon doen, wat dat betreft. Hij zag me als een onschuldige excentriekeling. Toch, ondanks al zijn onbegrip, hield ik van hem en hield hij van mij. We waren broers. Broers. Ik zou alles voor hem gedaan hebben.’

‘Gregory Pontrain...’ zei Jack nadenkend. ‘Er klinkt iets bekends aan die naam.’

‘Jaren geleden kwam Gregory hier als een legale immigrant. Hij werkte heel hard, werkte om de universiteit te kunnen doorlopen, kreeg een beurs. Hij had altijd al een talent voor schrijven gehad, zelfs als kind al, en hij dacht te weten wat hij ermee moest doen. Hij haalde een graad in journalistiek aan Columbia. Hij was de beste van zijn jaar. Ging werken voor de New York Times. Een jaar of zo schreef hij helemaal niets, verifieerde alleen de research van artikelen van andere schrijvers. Langzamerhand begon hij zelf aan een aantal schrijfopdrachten. Kleine stukjes. Niet van belang. Je zou het “human interest”-verhalen kunnen noemen. En toen...’

‘Gregory Pontrain,’ zei Jack. ‘Natuurlijk. De misdaadverslaggever.’

‘Na verloop van tijd kreeg mijn broer een paar misdaadverhalen toegeschoven. Overvallen. Dopearrestaties. Hij deed zijn werk heel goed. Toen begon hij ook achter verhalen aan te gaan die hem niet toegewezen waren, grotere verhalen die hij helemaal alleen had opgegraven. En uiteindelijk werd hij de vaste expert van de Times in de narcoticahandel in de stad. Niemand wist meer over het onderwerp, de betrokkenheid van de Carramazza’s, de manier waarop de Carramazza-organisatie rechercheurs en politici van de stad had gecorrumpeerd; niemand wist meer dan Gregory; niemand. Hij publiceerde die artikelen...’

‘Ik heb ze gelezen. Goed werk. Vier artikelen, geloof ik.’

‘Ja. Hij was van plan er meer te doen, minstens nog zes artikelen. Er werd gepraat over een Pulitzer-prijs, slechts gebaseerd op wat hij tot dan had geschreven. Maar hij had al voldoende bewijs opgegraven om de politie te interesseren en om drie aanklachten van de Grand Jury los te krijgen. Hij had zijn bronnen, begrijp je: mensen bij de politie en in de familie van Carramazza, mensen die hem vertrouwden. Hij was ervan overtuigd dat hij zelf Dominick Carramazza ten val kon brengen voordat het allemaal voorbij was. Arme, edele, dwaze, dappere Gregory. Hij meende dat het zijn plicht was het kwaad, waar hij het maar vond, te bestrijden. De kruisvarende verslaggever. Hij dacht er helemaal in zijn eentje iets aan te kunnen veranderen. Hij begreep niet dat je alleen maar met de krachten van de duisternis om kon gaan als je er vrede mee sloot, je eraan aanpaste, zoals ik heb gedaan. Op een avond, afgelopen maart, waren hij en zijn vrouw op weg naar een etentje...’

‘De autobom,’ zei Jack.

‘Ze werden allebei aan flarden gereten. Ona was zwanger. Het zou hun eerste kind zijn. Dus Gennaro Carramazza is mij drie levens schuldig – Gregory, Ona en de baby.’

‘De zaak is nooit opgelost,’ herinnerde Jack hem. ‘Er was geen bewijs dat Carramazza erachter zat.’

‘Het was wel zo.’

‘Dat weet je niet zeker.’

‘O, jawel. Ik heb ook mijn bronnen. Betere zelfs dan die Gregory had. Ik heb de ogen en oren van de Onderwereld voor me werken.’ Hij lachte. Hij had een muzikale, aanstekelijke lach die Jack verontrustend vond. Een krankzinnige zou de lach van een krankzinnige moeten hebben, niet de warme, ingehouden lach van een lievelingsoom. ‘De Onderwereld, inspecteur. Maar ik bedoel niet de criminele onderwereld, de ellendige cosa nostra met die Siciliaanse trots en nietszeggende erecode. De Onderwereld waar ik het over heb, is een plaats die veel dieper ligt dan waar de maffia zit, dieper en duisterder. Ik heb de ogen en oren van de ouden, de verslagen van demonen en duistere engelen, de getuigenis van die entiteiten die alles zien en alles weten.’

Krankzinnig, dacht Jack. De man hoort in een inrichting thuis.

Maar naast de krankzinnigheid was er iets anders in de stem van Lavelle die de intuïtie van de smeris in Jack aanporde en opwekte. Als Lavelle over het bovennatuurlijke sprak, deed hij dat met een oprecht ontzag en eerlijke overtuiging; maar als hij het over zijn broer had, werd zijn stem glad van vals sentiment en een ongeloofwaardig verdriet. Jack voelde dat wraak niet Lavelles voornaamste motief was en dat hij eigenlijk misschien wel een hekel aan zijn keurige broer had gehad, misschien wel blij was (of in ieder geval opgelucht) dat hij dood was.

‘Je broer zou het niet eens zijn met de wraak die je neemt,’ zei Jack.

‘Misschien wel. Je hebt hem niet gekend.’

‘Maar ik weet voldoende over hem om met enige zekerheid te kunnen zeggen dat hij heel anders was dan jij. Hij was een fatsoenlijk mens. Hij zou al deze slachtpartijen niet willen. Hij zou het afschuwelijk hebben gevonden.’

Lavelle zei niets, maar er zat een pruilende ondertoon in zijn zwijgen, een smeulende woede.

Jack zei: ‘Hij zou het niet eens zijn met de moord op iemands kleinkinderen, wraak tot in de derde generatie. Hij was niet ziek, zoals jij. Hij was niet krankzinnig.’

‘Het maakt niet uit of hij het ermee eens zou zijn,’ zei Lavelle ongeduldig.

‘Ik vermoed dat het komt omdat wraak niet echt jouw motivatie is. Niet echt.’

Weer zweeg Lavelle.

Verder tastend, zoekend naar de waarheid, zei Jack: ‘Dus als je broer het er niet mee eens zou zijn dat jij uit zijn naam moordt, waarom ben je dan...’

‘Ik ben dit ongedierte niet aan het uitroeien uit naam van mijn broer,’ zei Lavelle scherp en kwaad. ‘Ik doe het uit mijn naam. Die van mij en van niemand anders. Dat moet je begrijpen. Ik heb nooit anders beweerd. Deze doden zijn mijn verdienste, niet die van mijn broer.’

‘Verdienste? Sinds wanneer is moord een verdienste, een karakterkwaliteit, iets om trots op te zijn? Dat is krankzinnig.’

‘Het is niet krankzinnig,’ zei Lavelle verhit. Zijn krankzinnigheid raakte tot een kookpunt. ‘Het is de redenering van de ouden, de goden van Pétro en Congo. Niemand neemt het leven van de broer van een Bocor en gaat vrijuit. De moord op mijn broer is een belediging aan mijn adres. Het haalt me naar beneden. Het bespot me. Dat kan ik niet laten gebeuren. Dat doe ik niet! Mijn macht als Bocor zou voor eeuwig verzwakt zijn als ik geen wraak zou nemen. De ouden zouden hun respect voor me verliezen, zich van me afkeren, hun steun en macht terugtrekken.’ Hij was nu aan het razen en raakte zijn kalmte kwijt. ‘Bloed moet er vloeien. De sluizen van de dood moeten geopend worden. Ze moeten weggevaagd worden door zeeën van pijn, zij allen die mij bespot hebben door mijn broer aan te raken. Ook al minachtte ik Gregory, hij was familie van me; niemand kan het bloed vergieten van iemand uit de familie van een Bocor en ongestraft blijven. Als ik er niet in slaag doeltreffend wraak te nemen, zullen de ouden me nooit meer een beroep op hen laten doen; ze zullen niet langer mijn vervloekingen en bezweringen ondersteunen. Ik moet de moord op mijn broer terugbetalen met minstens een reeks moorden die ikzelf pleeg, als ik het respect en de bescherming van de goden van Pétro en Congo wil behouden.’

Jack had geprobeerd achter de wortels van de werkelijke motivatie van de man te komen, maar hij had niets met zijn inspanningen bereikt. De werkelijke motivatie sloeg voor hem nergens op; het leek gewoon weer een aspect van Lavelles krankzinnigheid.

‘Je gelooft dit echt, hè?’ vroeg Jack.

‘Het is de waarheid.’

‘Het is krankzinnig.’

‘Uiteindelijk zul je weten dat het anders is.’

‘Krankzinnig,’ herhaalde Jack.

‘Nog een raad,’ zei Lavelle.

‘Jij bent de enige verdachte die ik ooit ben tegengekomen en die overloopt van de raadgevingen. Een echte Oprah Winfrey.’

Hem negerend, zei Lavelle: ‘Haal jezelf van deze zaak.’

‘Dat kun je niet menen.’

‘Stap eruit.’

‘Onmogelijk.’

‘Vraag ervan ontheven te worden.’

‘Nee.’

‘Je doet het als je weet wat goed voor je is.’

‘Jij bent een arrogante klootzak.’

‘Weet ik.’

‘Ik ben een smeris, godallemachtig! Je kunt me niet tot opgave dwingen met dreigementen. Bedreigingen maken het voor mij alleen maar interessanter om jou te vinden. Smerissen op Haïti horen net zo te zijn. Het kan niet zó veel verschillen. Bovendien, wat zou je eraan hebben als ik vroeg van de zaak gehaald te worden? Iemand anders zou mijn plaats innemen. Ze zouden nog steeds naar je blijven zoeken.’

‘Ja, maar degene die jou zou vervangen, zou niet voldoende openheid van geest hebben om de mogelijkheid van de doeltreffendheid van voodoo te onderzoeken. Hij zou zich aan de gewone gang van zaken van de politie houden, en daar ben ik niet bang voor.’

Jack was ontsteld. ‘Je bedoelt dat ik alleen al omdat ik te onbevooroordeeld ben een bedreiging voor je vorm?’

Lavelle gaf geen antwoord op de vraag. Hij zei: ‘Oké. Als je niet uit beeld verdwijnt, hou dan in ieder geval op met je research in voodoo. Behandel dit zoals Rebecca Chandler het wil behandelen – alsof het een gewoon moordonderzoek is.’

‘Je léf is ongelooflijk,’ zei Jack.

‘Jij hebt een open geest, al is het maar een kier, voor de mogelijkheid van een bovennatuurlijke verklaring. Hou met die lijn van onderzoek op. Meer vraag ik je niet.’

‘O, meer niet, hè?’

‘Hou je bij je vingerafdrukken, je technische recherche, je gewone experts, het standaard gereedschap. Ondervraag alle getuigen die je wilt ondervragen...’

‘Bedankt voor je toestemming.’

‘... die dingen kunnen me niet schelen,’ vervolgde Lavelle alsof Jack hem niet onderbroken had. ‘Op die manier vind je me nooit. Ik ben al klaar met Carramazza en op weg naar de eilanden voordat je ook maar één aanwijzing hebt. Vergeet die voodooinvalshoek.’

Verbouwereerd door de onbeschaamde brutaliteit van de man zei Jack: ‘En als ik die niet vergeet?’

De open telefoonverbinding siste en Jack werd herinnerd aan de zwarte slang waarover Carver Hampton het had gehad. Hij vroeg zich af of Lavelle op de een of andere manier een slang over de telefoonverbinding kon sturen, om hem vanuit het oorstuk in zijn oor te bijten, of hem door het mondstuk heen in zijn lippen, zijn neus en zijn ogen te bijten... Hij hield de hoorn van zich af, keek er voorzichtig naar, voelde zich dwaas en bracht hem terug bij zijn gezicht.

Lavelle zei: ‘Als je je blijft concentreren op voodoo, als je die weg van onderzoek blijft volgen... dan zal ik je zoon en dochter aan stukken laten scheuren.’

Dit dreigement van Lavelle raakte Jack hard. Zijn maag keerde om, kwam in een knoop.

Lavelle zei: ‘Herinner je je nog hoe Dominick Carramazza en zijn lijfwacht eruitzagen...’

En toen spraken ze allebei tegelijk, Jack schreeuwend en Lavelle met een kalme en afgemeten toon:

‘Luister eens, vuile, smiechtige klootzak...’

‘... daar in het hotel, Dominick helemaal aan stukken gereten...’

‘... blijf uit de buurt van...’

‘... de ogen uitgerukt, helemaal onder het bloed?’

‘... mijn kinderen, of ik...’

‘Als ik klaar ben met Davey en Penny...’

‘... of ik knal je rotkop eraf!’

‘... zijn ze alleen nog maar dood vlees...’

‘Ik waarschuw je...’

‘... hondenvoer, vullis...’

‘... ik zal je vinden...’

‘... en misschien verkracht ik het meisje wel...’

‘... goor stuk tuig!’

‘... want zij is een mals, sappig ding. Soms heb ik ze graag mals, heel jong en mals, onschuldig. De opwinding zit in de bezoedeling ervan, begrijp je.’

‘Jij bedreigt mijn kinderen, vuile schoft. Je hebt net elke mogelijke kans die je had vergooid. Wie denk je wel dat je bént? Mijn god, wáár denk je eigenlijk wel dat je bent? Dit is Amerika, stomme zak. Hier komt je niet zomaar mee weg, mijn kinderen bedreigen.’

‘Ik geef je de rest van de dag om erover na te denken. Dan, als je je niet terugtrekt, pak ik Davey en Penny. En ik zal het heel pijnlijk voor ze maken.’

Lavelle hing op.

‘Wacht!’ schreeuwde Jack.

Hij drukte de haak enkele malen in, probeerde de verbinding te herstellen, probeerde Lavelle terug te halen. Natuurlijk lukte dat niet. Hij hield de hoorn zo stevig vast dat zijn hand pijn deed en de spieren helemaal tot aan zijn schouders opzwollen. Hij smakte de hoorn neer, bijna hard genoeg om hem in tweeën te breken.

Hij snoof als een stier die al enige tijd gepest werd door de bewegingen van een rode cape. Hij was zich bewust van het bloed dat in zijn slapen klopte en hij voelde de warmte in zijn rood aangelopen gezicht. De knopen in zijn maag waren pijnlijk strak aangehaald.

Na een ogenblik draaide hij zich van de telefoon af. Hij trilde van woede. Hij stond in de vallende sneeuw en kreeg zichzelf heel langzaam weer onder controle.

Alles zou goed komen. Niets om je zorgen over te maken. Davey en Penny zaten veilig op school, waar een heleboel mensen waren om hen in de gaten te houden. Het was een goede, betrouwbare school met een eersteklas beveiliging. En Faye zou ze om drie uur ophalen en ze mee naar huis nemen; Lavelle kon dat niet weten. Als hij besloot de kinderen vanavond iets aan te doen, zou hij ze in de flat verwachten; als hij ontdekte dat ze niet thuis waren, zou hij niet weten waar hij ze moest zoeken. Ondanks wat Carver Hampton had gezegd, kon Lavelle niet alles weten en alles zien. Toch? Natuurlijk niet. Hij was God niet. Hij was dan misschien een Bocor, een priester met echte macht, een heuse tovenaar, maar hij was God niet. Dus de kinderen zouden veilig bij Faye en Keith zijn. Eigenlijk zou het misschien een goed idee zijn als ze daar ook zouden overnachten. Of zelfs de komende paar dagen, tot Lavelle gearresteerd was. Faye en Keith zouden het niet erg vinden; ze zouden het bezoek verwelkomen, een kans om hun enige nichtje en neefje te verwennen. Misschien was het ook wel heel verstandig Penny en Davey van school te houden tot alles voorbij was. En hij zou met hoofdinspecteur Gresham praten over bescherming voor hen, een geüniformeerde agent voor in het huis van Faye en Keith als Jack er niet kon zijn. De kans was klein dat Lavelle de kinderen zou vinden. Hoogst onwaarschijnlijk. Maar voor het geval dat... En als Gresham de bedreiging niet serieus nam, als hij dacht dat een bewaker voor vierentwintig uur een onrechtmatig gebruik van mankracht was, dan zou er iets geregeld kunnen worden met de jongens, de andere rechercheurs; die zouden hem helpen, net zoals hij hen zou helpen als ooit iets soortgelijks op hun pad kwam. Ieder van hen zou een paar uur van zijn vrije tijd geven en posten bij de Jamisons; alles voor een makker wiens gezin werd bedreigd; het was onderdeel van de code. Goed. Mooi. Alles zou goed komen.

De wereld die zich op een vreemde manier had teruggetrokken toen de telefoon begon te rinkelen, kwam nu langzaam terug. Jack werd zich als eerste bewust van geluid: een blèrende autoclaxon, gelach verderop in de straat, het geratel van sneeuwkettingen op het besneeuwde wegdek, de huilende wind. De gebouwen sloten hem weer in. Voetgangers haastten zich voorbij, voorovergebogen tegen de wind, verderop drie zwarte tieners, die lachend en rennend sneeuwballen naar elkaar gooiden. De mist was verdwenen en hij voelde zich niet meer duizelig of gedesoriënteerd. Hij vroeg zich af of er eigenlijk wel mist was geweest, en hij besloot dat de griezelige mist alleen maar in zijn geest had bestaan, een verzinsel van zijn verbeelding. Wat er gebeurd moest zijn, was... hij moest de een of andere aanval hebben gehad; ja, beslist, niets anders dan dat.

Maar wat voor aanval precies? En waarom was hij erdoor getroffen? Wat had het teweeggebracht? Hij had geen epilepsie. Hij had geen lage bloeddruk. Geen andere fysieke kwalen, voor zover hij wist. Hij had in zijn hele leven nooit een flauwte gehad, zelfs niet iets wat er ook maar enigszins op leek. Zijn gezondheid was uitstekend. Dus waaróm?

En hoe had hij geweten dat het telefoontje voor hem was?

Hij bleef daar een tijdje staan en dacht erover na, terwijl duizenden sneeuwvlokken als kleine motjes om hem heen dwarrelden.

Uiteindelijk besefte hij dat hij Faye moest bellen en de situatie aan haar moest uitleggen, haar waarschuwen dat ze er zeker van moest zijn niet gevolgd te worden als ze de kinderen van Wellton School haalde. Hij draaide zich om naar de openbare telefoon, aarzelde. Nee. Hij zou haar niet hier bellen. Niet op deze zelfde telefoon die Lavelle had gebruikt. Het leek belachelijk te veronderstellen dat de man een tap op een openbare telefoon had – maar het leek ook dwaas de mogelijkheid te testen.

Kalmer – nog altijd woest, maar minder bang dan hij was geweest – liep hij terug naar de patrouillewagen die op hem stond te wachten.

Er lag twee centimeter sneeuw op de grond. De storm begon in een volledige sneeuwjacht te veranderen.

De wind had ijzige tanden. En beet.

6

Lavelle keerde terug naar de schuur van golfplaten achter in zijn tuin. Buiten woedde de wind; binnen deed een felle, droge hitte het zweet uit Lavelles pikzwarte huid naar buiten springen en langs zijn gezicht stromen, en een flakkerend oranje licht wierp vreemde schaduwen op de geribbelde wanden. Uit de put in het midden van de vloer klonk een geluid, een verkillend gemurmel, als duizenden verre stemmen die kwaad fluisterden.

Hij had twee foto’s meegenomen: een van Davey Dawson en een van Penny Dawson. Hij had beide foto’s de dag ervoor zelf genomen, op straat voor Wellton School. Hij had in zijn busje gezeten, geparkeerd op bijna een straat afstand, en hij had een kleinbeeldcamera, een Pentax, gebruikt met een telelens. Hij had de film zelf ontwikkeld in zijn doka, die zo groot was als een kast.

Om iemand een vloek op te leggen en er absoluut zeker van te zijn dat die het vereiste onheil zou brengen, had een Bocor een icoon van het bedoelde slachtoffer nodig. Traditioneel prepareerde de priester een poppetje, naaide dat van stukjes katoen aan elkaar en vulde het met zaagsel of zand; daarna deed hij zijn best het gezicht van het poppetje zo goed mogelijk op dat van het slachtoffer te laten lijken. Had hij dat eenmaal gedaan, dan werd het ritueel voltrokken met het poppetje als surrogaat voor de echte persoon.

Maar dat was een ingewikkelde bezigheid, die zelfs nog moeilijker werd gemaakt door het feit dat het voor de gemiddelde Bocor – iemand zonder de talenten en techniek van een artiest – werkelijk onmogelijk werd een katoenen gezicht voldoende te laten lijken op het echte gezicht van iemand. Om die reden was er altijd de behoefte om de pop met een haarlok of een afgeknipte nagel of een druppel bloed van het slachtoffer te verfraaien. En om die benodigdheden te pakken te krijgen, was niet zo makkelijk. Je kon niet gewoon wekenlang voor de kapperszaak van het slachtoffer blijven wachten tot hij of zij binnenkwam en zijn haren liet knippen. Je kon hem niet zo makkelijk vragen een paar afgeknipte nagels voor je te bewaren wanneer hij de volgende keer zijn handen en voeten verzorgde. En ongeveer de enige manier om een druppel bloed van het slachtoffer te krijgen, was door hem te overvallen en het risico te lopen gegrepen te worden door de politie, en dat was nu juist datgene dat je probeerde te vermijden als je hem met magie wilde treffen in plaats van met je vuisten, een mes of een vuurwapen.

Al die moeilijkheden konden omzeild worden door in plaats van een poppetje een goede foto van het slachtoffer te gebruiken. Voor zover Lavelle wist, was hij de enige Bocor die ooit dit stukje moderne technologie gebruikte bij het beoefenen van voodoo. De eerste keer dat hij het had geprobeerd, had hij niet verwacht dat het zou werken; maar zes uur na het ritueel was het beoogde slachtoffer dood, verpletterd onder de wielen van een op hol geslagen vrachtwagen. Sindsdien had Lavelle foto’s gebruikt bij elke ceremonie die gewoonlijk een poppetje vereiste. Klaarblijkelijk bezat hij toch iets van het vertrouwen dat zijn broer Gregory in het machinetijdperk en de vooruitgang had gehad.

Nu, neerknielend op de aarden vloer van de schuur, gebruikte hij een balpen om boven in de grote, glimmende foto’s een gaatje te prikken. Daarna reeg hij de foto’s aan een stukje koord. Twee houten staken waren in de aarden vloer bij de put geslagen, recht tegenover elkaar, met het gat ertussenin. Lavelle bond het ene uiteinde van het koord aan een houten staak vast, trok het over de put heen en maakte het andere einde vast aan de tweede staak. De foto’s van de kinderen Dawson bungelden boven het midden van de kuil, badend in de buitenaardse oranje gloed die omhoog straalde uit de geheimzinnige, bewegende bodem ervan.

Gauw zou hij de kinderen moeten doden. Maar hij gaf Jack Dawson nog een paar uur, een laatste kans om zich terug te trekken, maar hij was er tamelijk zeker van dat Dawson niet op zou geven. Hij vond het niet erg kinderen te doden. Hij keek ernaar uit. Er zat een speciale stimulans in de moord op de heel kleinen.

Hij likte langs zijn lippen.

Het geluid dat uit de put kwam, het verre gemurmel dat wel uit duizenden sissende, fluisterende stemmen leek te bestaan, werd geleidelijk luider toen de foto’s eenmaal hingen waar Lavelle ze wilde hebben. En er klonk ook een nieuwe, verontrustende klank in het gefluister: niet alleen woede, niet slechts een dreigende toon; het was iets ongrijpbaars dat op de een of andere manier sprak van monsterlijke behoeften, van afgrijselijke vraatzucht, van bloed en perversie, het geluid van een duistere en niet te bevredigen hónger.

Lavelle trok zijn kleren uit.

Terwijl hij zijn genitaliën betastte, zei hij een kort gebed.

Hij was klaar om te beginnen.

Links van de schuurdeur stonden vijf grote koperen schalen. Elk bevatte een andere substantie: witte bloem, maïsmeel, poeder van rode bakstenen, fijngestampte houtskool en fijngewreven eikenbast.

Terwijl hij een handvol gemalen rode baksteen opschepte en het afgepast aan een kant van zijn hand op de grond liet lopen, begon Lavelle een ingewikkeld patroon op de vloer te tekenen aan de bovenzijde van de put.

Deze tekening werd vèvè genoemd en ze vertegenwoordigde de vorm en de kracht van een astrale entiteit. Er bestonden honderden vèvès die een Houngon of een Bocor moest kennen. Door het tekenen van diverse gewenste vèvès voor het begin van een ritueel, dwong de priester de aandacht van de goden naar de Oumphor, de tempel waar de riten plaatsvonden. De vèvè moest met de vrije hand worden getekend, zonder de hulp van een sjabloon en beslist zonder het voorbeeld van een eerder gemaakte schets in de aarde. Hoewel de vèvè uit de losse pols moest worden gemaakt, diende hij symmetrisch en goed geproportioneerd te zijn om enig effect te hebben. Het maken van vèvès vereiste veel oefening, een gevoelige en beweeglijke hand, en een scherp oog.

Lavelle schepte een tweede hand baksteenpoeder op en ging verder met zijn werk. In een paar minuten had hij de vèvè getekend die Simbi Y-An-Kitha vertegenwoordigde, een van de duistere goden van Pétro:

Hij veegde zijn handen af aan een schone, droge handdoek, waarmee hij het meeste baksteenpoeder verwijderde. Hij schepte een handvol bloem op en begon een andere vèvè te tekenen, aan de onderkant van de put. Dit patroon was heel verschillend van het eerste.

In totaal maakte hij vier ingewikkelde tekeningen, een aan elke kant van de put. De derde werd gemaakt met houtskool. De vierde met fijngewreven eikenbast.

Daarna, heel voorzichtig om de vèvès niet te beschadigen, kroop hij naakt naar de rand van de put.

Hij staarde naar beneden.

Naar beneden...

De bodem van de put bewoog, kookte, veranderde, draaide, vloeide, kwam dichterbij, trilde, trok zich terug. Lavelle had geen vuur of licht in het gat aangestoken, toch gloeide en flakkerde het daar.

In het begin was de bodem van de put slechts een meter diep geweest, net zoals hij hem had gemaakt. Maar hoe langer hij staarde, hoe dieper de put scheen te worden. Nu tien meter in plaats van een. Nu honderd meter. Nu een kilometer. Nu zo diep als naar het centrum van de aarde zelf. En dieper, steeds dieper, dieper dan de afstand naar de maan, dieper dan de afstand naar de rand van het universum.

Toen de bodem van de put zich had teruggetrokken tot in de oneindigheid, stond Lavelle op. Hij barstte uit in een vijftonig lied, een herhalende tekst van vernietiging en dood, en hij begon het ritueel door te urineren op de foto’s die hij aan het koord had geregen.

7

In de patrouillewagen.

Het gesis en geknetter van de politieradio.

Richting centrum. Naar het bureau.

Sneeuwkettingen zingend op het wegdek.

Sneeuwvlokken die zich geluidloos verzamelden op de voorruit. De ruitenwissers die met de monotonie van een metronoom heen en weer zwiepten.

Nick Iervolino, de geüniformeerde agent achter het stuur, liet Jack opschrikken uit een bijna-trance. ‘Je hoeft je geen zorgen te maken over mijn rijden, inspecteur.’

‘Dat doe ik ook zeker niet,’ zei Jack.

‘Ik rijd al twaalf jaar in een patrouillewagen en heb nog nooit een ongeluk gehad.’

‘O ja?’

‘Heb ook nog nooit een kras op een van mijn auto’s gehad.’

‘Gefeliciteerd.’

‘Sneeuw, regen, blubber – ik heb nergens last van. Ik heb nooit ook maar enige problemen gehad met autorijden. Is een soort talent van me. Ik weet niet waar ik het vandaan heb. Mijn moeder rijdt niet. Mijn vader wel, maar hij is een van de slechtste chauffeurs die je ooit hebt gezien. Ik schrik me altijd te pletter als ik met hem meerijd. Maar ik – ik heb een slag van auto’s. Dus maak je geen zorgen.’

‘Ik maak me geen zorgen,’ verzekerde Jack hem.

‘Je schíjnt je wel zorgen te maken.’

‘Hoe bedoel je?’

‘Je bent aan het tandenknarsen dat het niet mooi meer is.’

‘O ja?’

‘Ik verwachtte elk moment je kiezen uit elkaar te horen vallen.’

‘Ik was me er niet van bewust. Maar geloof me, ik maak me geen zorgen over je rijden.’

Ze naderden een kruising waar een stuk of zes auto’s alle kanten op stonden, terwijl hun banden doordraaiden in de sneeuw in een poging weer in de goede richting te komen, of minstens uit de weg.

Nick Iervolino remde langzaam, voorzichtig, tot hij kruipend voortbewoog en een slingerende weg tussen de gestrande auto’s vond.

Voorbij de kruising zei hij: ‘Dus als je je geen zorgen maakt over mijn rijden, wat zit je dan wel dwars?’

Jack aarzelde, vertelde hem toen over het telefoontje van Lavelle.

Nick luisterde, maar zonder zijn aandacht voor de verraderlijke straten te verliezen. Toen Jack klaar was, zei Nick: ‘Godskolere!’

‘Precies wat ik denk,’ zei Jack.

‘Denk je dat hij het kan? Een vloek op je kinderen leggen? Een die echt werkt?’

Jack kaatste de vraag naar hem terug. ‘Wat denk jij?’

Nick dacht er een ogenblik over na. Toen: ‘Ik weet het niet. We leven in een vreemde wereld, weet je. Vliegende schotels, Big Foot, de Bermuda Driehoek, de Verschrikkelijke Sneeuwman, allemaal van die rare dingen. Ik hou ervan over dat soort dingen te lezen. Het fascineert me. Er bestaan honderdduizenden mensen die beweren een heleboel echt vreemde dingen te hebben gezien. Niet alles kan oplichterij zijn, hè? Misschien een deel. Misschien het meeste. Maar niet alles. Toch?’

‘Waarschijnlijk niet alles,’ beaamde Jack.

‘Dus misschien werkt voodoo wel.’

Jack knikte.

‘Natuurlijk, omwille van jou, en van jouw kinderen, hoop ik oprecht dat het níét werkt,’ zei Nick.

Hij reed een half blok in stilte.

Toen zei Nick: ‘Maar één ding zit me dwars over die Lavelle, over wat hij je heeft gezegd.’

‘En dat is?’

‘Nou, laten we gewoon zeggen dat voodoo écht werkt.’

‘Goed.’

‘Ik bedoel, laten we doen alsof.’

‘Ik begrijp het.’

‘Nou, als voodoo werkt en hij wil jou van de zaak af hebben, waarom zou hij dan die magische kracht van hem gebruiken om je kinderen te vermoorden? Waarom zou hij die niet gewoon gebruiken om jou te vermoorden? Dat zou veel directer zijn.’

Jack fronste zijn voorhoofd. ‘Je hebt gelijk.’

‘Als hij jou vermoordde, dan zouden ze een andere rechercheur op de zaak zetten, en het is niet zo waarschijnlijk dat hij net zo open is over die voodooinvalshoek als jij. Dus de gemakkelijkste manier voor Lavelle om te krijgen wat hij wil, is jou te elimineren met een van zijn vloeken. Waarom doet hij dat dan niet – verondersteld natuurlijk dat de magie werkt, bedoel ik?’

‘Ik weet niet waarom.’

‘Ik ook niet,’ zei Nick. ‘Ik kom er niet achter. Maar ik denkt dat dit misschien belangrijk is, inspecteur. Jij niet?’

‘Hoezo?’

‘Kijk, zelfs als die man krankjorum is, zelfs als voodoo niet werkt en je hebt alleen maar te maken met een maniak, dan heeft de rest van het verhaal – alle vreemde dingen die hij je heeft verteld – minstens zijn eigen soort krankzinnige logica. Het zit niet vol tegenstrijdigheden. Weet je wat ik bedoel?’

‘Ja.’

‘Er zit samenhang in, zelfs al is het gelul. Op een vreemde manier is het logisch. Buiten de bedreiging van je kinderen. Die past niet. Onlogisch. Het is te veel moeite als hij gewoon een vloek op jóú kan leggen. Dus als hij de kracht heeft, waarom richt hij die dan niet op jou als hij die toch op iemand moet richten?’

‘Misschien komt dat gewoon omdat hij beseft dat hij mij niet kan intimideren door mijn leven te bedreigen. Misschien beseft hij dat de enige manier om mij te intimideren via mijn kinderen gaat.’

‘Maar als hij alleen maar jou vernietigde, aan stukken liet kauwen zoals al die anderen, dan zou hij je niet hoeven intimideren. Intimidatie is onhandig. Moord is veel directer. Begrijp je wat ik bedoel?’

Jack keek naar de sneeuw die tegen de voorruit sloeg en hij dacht na over wat Nick had gezegd. Hij had het gevoel dat het belangrijk was.

8

In de opslagschuur was Lavelle net klaar met het ritueel. Hij stond in het oranje licht, zwaar ademend en druipend van het zweet. De transpiratiedruppels reflecteerden het licht en zagen eruit als druppels oranje verf. Het wit van zijn ogen was verkleurd door dezelfde bovennatuurlijke gloed, en de goed gemanicuurde nagels van zijn handen glommen ook oranje.

Er moest nog één ding gedaan worden om de dood van de kinderen Dawson zeker te stellen. Als het tijd was, als de deadline voor Jack Dawson aanbrak en hij zich niet terugtrok zoals Lavelle wilde, zou Lavelle alleen nog maar twee ceremoniële scharen hoeven pakken om beide einden door te knippen van het koord waaraan de foto’s hingen. De foto’s zouden in de put vallen en verdwijnen in de ovenachtige gloed, en dan zouden de demonische krachten worden losgelaten en zou de vloek in vervulling gaan. Penny en Davey Dawson zouden geen enkele kans hebben.

Lavelle sloot zijn ogen en stelde zich voor dat hij bij hun bebloede, levenloze lichamen stond. Het vooruitzicht wond hem op.

Het vermoorden van kinderen was een gevaarlijke onderneming, iets waaraan een Bocor zich pas zou wagen als hij geen andere keuze had. Voor hij een kind een doodsvloek oplegde, kon hij maar beter weten hoe hij zich moest beschermen tegen de gramschap van de Rada-goden, de goden van de witte magie, want die werden woest als kinderen afgeslacht werden. Als een Bocor een onschuldig kind doodde zonder de formules en bezweringen te kennen die hem daarna zouden beschermen tegen de kracht van de Rada, dan zou hij vele dagen en nachten een folterende pijn voelen. En als de Rada hem uiteindelijk doodde, zou hij het niet erg vinden om te sterven; nee, want dan zou hij dankbaar zijn voor het einde aan zijn lijden.

Lavelle wist hoe hij zich moest wapenen tegen de Rada. Hij had andere kinderen gedood, voor deze, en was er elke keer nog goed vanaf gekomen, uiterlijk onbeschadigd. Toch was hij gespannen en voelde zich niet op zijn gemak. Er bestond altijd de mogelijkheid van een fout. Ondanks al zijn kennis en kracht was dit een gevaarlijk plan.

Aan de andere kant, als een Bocor zijn bovennatuurlijke macht gebruikte om een kind te doden, en hij kwam ermee weg, dan zouden de goden van Pétro en Congo zo blij met hem zijn dat ze hem nog grotere machten zouden toekennen. Als Lavelle Penny en Davey kon vernietigen en de gramschap van de Rada kon afweren, zou zijn meesterschap over zwarte magie ontzagwekkender zijn dan ooit tevoren.

Achter zijn gesloten oogleden zag hij de beelden van de dode, verscheurde, verminkte lichamen van de kinderen Dawson.

Hij lachte zacht.

In de flat van Jack Dawson, helemaal aan de andere kant van de stad vanaf de schuur waarin Baba Lavelle het ritueel opvoerde, wiegden vijfentwintig wezens met zilverkleurige ogen in de schaduwen op het ritme van het praten en zingen van de Bocor. Zijn stem kon in de flat natuurlijk niet gehoord worden. Toch waren deze wezens met hun krankzinnige ogen zich er op de een of andere manier van bewust. Wiegend stonden ze in de keuken, de woonkamer – en in de donkere gang, waar ze de deur met een vurige verwachting in de gaten hielden. Toen Lavelle het einde van het ritueel bereikte, op het moment dat hij klaar was met zijn gebeden, hielden alle kleine beesten op precies hetzelfde moment op met wiegen. Nu waren ze gespannen. Aandachtig. Alert. Gereed.

In een waterafvoer onder Wellton School wiegden in de duisternis andere wezens met glinsterende ogen heen en weer op het ritme van Lavelles zang, hoewel hij veel te ver weg was om gehoord te worden. Toen hij ophield met zingen, hielden zij op met wiegen en waren even stil, even alert, even klaar om aan te vallen als de ongenode gasten in de flat van Jack Dawson.

9

Het verkeerslicht sprong op rood en de oversteekplaats vulde zich met dik aangeklede voetgangers, hun gezichten schuilgaand achter sjaals en jaskragen. Ze schuifelden glibberend en glijdend voor de patrouillewagen langs.

Nick Iervolino zei: ‘Ik vraag me af...’

Jack zei: ‘Wat?’

‘Nou, stel dat voodoo écht werkt.’

‘Dat hebben we al gesteld.’

‘Gewoon als hypothese.’

‘Ja, ja. Dit hebben we allemaal al gehad. Ga verder.’

‘Goed. Dus waarom bedreigt Lavelle je kinderen? Waarom legt hij geen vloek op jou, ruimt hij jou niet uit de weg en vergeet hen? Dat is de vraag.’

‘Dat is de vraag,’ beaamde Jack.

‘Nou, misschien werkt zijn magie om de een of andere reden niet op jou.’

‘Om welke reden?’

‘Ik weet het niet.’

‘Als het bij andere mensen werkt... waar we van uitgaan... waarom zou het dan niet op mij werken?’

‘Ik weet het niet.’

‘Als het op mijn kinderen kan werken, waarom zou het niet op mij werken?’

‘Ik weet het niet. Tenzij... nou, misschien ben jij wel anders.’

‘Anders? Zoals wat?’

‘Ik weet het niet.’

‘Je klinkt als een gebarsten plaat.’

‘Ik weet het.’

Jack zuchtte. ‘Dit is toch geen echte verklaring waar je nu mee komt.’

‘Weet jij een betere te bedenken?’

‘Nee.’

Het verkeerslicht werd groen. De laatste voetganger was overgestoken. Nick reed de kruising op en sloeg linksaf.

Na een tijdje zei Jack: ‘Anders, hè?’

‘Op de een of andere manier.’

Terwijl ze verder in de richting van het centrum reden, naar het bureau, spraken ze erover en probeerden ze erachter te komen waar het verschil kon zitten.

10

Op Wellton School duurden de lessen elke dag tot drie uur. Om tien over drie kwam er een stroom lachende, babbelende kinderen door de voordeuren naar buiten. Ze liepen over de trap naar beneden naar de stoep, de voortjagende sneeuw in die het grijze stedelijke landschap van New York veranderde in een oogverblindend sprookjesland. Warm aangekleed met gebreide mutsen, oorwarmers, sjaals, truien, dikke jassen, handschoenen, spijkerbroeken en hoge laarzen liepen ze licht waggelend door de sneeuw, de armen iets van het lichaam vandaan door alle lagen isolatie die ze droegen; ze zagen er allemaal harig, knuffelig en goed gevuld uit, met korte beentjes, als magisch in beweging gebrachte teddyberen.

Enkelen van hen woonden dicht in de buurt en waren oud genoeg om alleen naar huis te mogen lopen, en tien van hen klommen in de minibus die hun ouders hadden gekocht. Maar de meeste kinderen werden door een moeder of vader of een grootouder opgewacht in de gezinsauto of, vanwege het gure weer, door een van de familieleden in een taxi.

Mevrouw Shepherd, een van de leraressen, had deze week ‘uitgeleidecorvee’. Ze liep heen en weer over de stoep en hield een oogje op iedereen, zorgde ervoor dat geen van de jongere kinderen probeerde alleen naar huis te lopen en zag erop toe dat niemand bij een vreemde in de auto stapte. Vandaag had ze als extra taak sneeuwbalgevechten tegen te houden voordat die echt konden beginnen.

Penny en Davey hadden te horen gekregen dat tante Faye hen op zou halen, in plaats van hun vader, maar ze zagen haar nergens toen ze de trap afkwamen, dus liepen ze naar de zijkant, uit het gedrang.

Ze stonden bij het smaragdgroene houten hek voor de dienstweg tussen Wellton School en het herenhuis ernaast. Het hek liep niet gelijk met de muren van de twee gebouwen, maar was iets naar binnen geplaatst, zo’n twintig tot vijfentwintig centimeter. Om uit de scherpe, koude wind te staan die in hun wangen beet en zelfs door hun dikke jassen heen kwam, drukten ze hun ruggen tegen het hek en stonden dicht tegen elkaar in de ondiepe inham.

Davey zei: ‘Waarom komt pap niet?’

‘Ik denk dat hij moet werken.’

‘Waarom?’

‘Ik denk dat hij met een belangrijke zaak bezig is.’

‘Welke zaak?’

‘Ik weet het niet.’

‘Het is toch niet gevaarlijk, hè?’

‘Waarschijnlijk niet.’

‘Hij wordt toch niet neergeschoten, hè?’

‘Natuurlijk niet.’

‘Hoe weet je dat zo zeker?’

‘Ik weet het zeker,’ zei ze, hoewel ze het helemaal niet zeker wist.

‘Agenten worden altijd neergeschoten.’

‘Niet zo vaak.’

‘Wat moeten we doen als pap wordt neergeschoten?’

Direct na de dood van hun moeder was Davey behoorlijk goed met dat verlies omgegaan. Beter dan iemand had verwacht. Beter dan Penny ermee was omgegaan eigenlijk. Híj had geen psychiater nodig gehad. Hij had gehuild, dat wel; hij had veel gehuild, een paar dagen lang, maar was toen opgekrabbeld. De laatste tijd echter, anderhalf jaar na de begrafenis, was hij een onnatuurlijke angst gaan ontwikkelen zijn vader ook kwijt te raken. Voor zover Penny wist, was zij de enige die zag hoe vreselijk geobsedeerd Davey was door de gevaren – zowel werkelijke als denkbeeldige – van het beroep van zijn vader. Ze had de obsessie van haar broer niet tegen haar vader genoemd, of tegen iemand anders, omdat ze dacht dat zij hem er wel mee zou kunnen helpen. Ze was immers zijn grote zus en hij was haar verantwoordelijkheid; zij had zekere verplichtingen jegens hem. In de maand direct na de dood van hun moeder had Penny Davey in de steek gelaten; in ieder geval voelde ze het zo. Ze was toen volkomen ingestort. Ze was er niet toen hij haar het meest nodig had. Nu was ze van plan het met hem goed te maken.

‘Wat moeten we doen als pap wordt neergeschoten?’ vroeg hij weer.

‘Hij wordt niet neergeschoten.’

‘Maar als hij wél wordt neergeschoten. Wat doen we dan?’

‘Het komt wel goed.’

‘Gaan we dan naar een weeshuis?’

‘Nee, dommerd.’

‘Waar gaan we dan naartoe? Hè? Penny, waar gaan we naartoe?’

‘Waarschijnlijk gaan we dan bij tante Faye en oom Keith wonen.’

‘Gatver.’

‘Ze zijn oké.’

‘Ik ga nog liever in de riolen wonen.’

‘Dat is belachelijk.’

‘Het lijkt me tof om in de riolen te wonen.’

‘Hoe het daar ook is, het is zeker niet tof.’

‘Dan gaan we ’s nachts naar buiten om eten te stelen.’

‘Van wie – van de alco’s die op straat slapen?’

‘We zouden een alligator als huisdier kunnen nemen.’

‘Er zitten geen alligators in de riolen.’

‘Natuurlijk wel,’ zei hij.

‘Dat is een fabeltje.’

‘Een wat?’

‘Een fabeltje. Een verzonnen verhaal. Een sprookje.’

‘Je bent gek. Alligators leven in de riolen.’

‘Davey...’

‘Natuurlijk wel! Waar moeten alligators ánders leven?’

‘In Florida, bijvoorbeeld.’

‘Florida? Jongen, jij bent betoeterd. Florida!’

‘Ja. Florida.’

‘Alleen gepensioneerde ouwe lullen en op geld beluste slettenbakken wonen in Florida.’

Penny knipperde met haar ogen. ‘Waar heb je dát vandaan?’

‘Van de vriendin van tante Faye. Mevrouw Propje.’

‘Propje?’

‘Ja. Mevrouw Propje was aan het praten met tante Faye, weet je. De man van mevrouw Propje wilde in Florida gaan wonen, en hij ging er in zijn eentje naartoe om een huis te zoeken, maar hij is nooit meer teruggekomen omdat hij er met een op geld beluste slettenbak vandoor is gegaan. Volgens mevrouw Propje gingen alleen maar ouwe lullen en op geld beluste slettenbakken daar wonen. En dat is een andere goede reden om niet bij tante Faye te gaan wonen. Haar vriendinnen. Die zijn allemaal net als mevrouw Propje. Altijd jammeren, weet je? Jemig. En oom Keith rookt.’

‘Een heleboel mensen roken.’

‘Zijn kleren stinken naar rook.’

‘Dat is niet zo erg.’

‘En zijn adem! Gatver.’

‘Jouw adem ruikt ook niet altijd naar bloemen, weet je.’

‘Wie wil er nou adem die naar bloemen ruikt?’

‘Hommels.’

‘Ik ben geen hommel.’

‘Je bromt veel. Je houdt nooit op. Altijd brom-brom-brom.’

‘Dat doe ik niet.’

‘Bróóóóóm.’

‘Kijk maar uit. Misschien steek ik je wel.’

‘Heb het lef eens.’

‘Misschien steek ik je wel heel erg.’

‘Davey, heb niet het lef.’

‘Hoe dan ook, ik word gek van tante Faye.’

‘Ze bedoelt het goed, Davey.’

‘Ze... tjilpt.’

‘Vogels tjilpen, mensen niet.’

‘Ze tjilpt als een vogel.’

Het was waar. Maar op de gevorderde leeftijd van bijna twaalf, was Penny sinds kort de eerste roerselen van kameraadschap met volwassenen gaan voelen. Ze maakte ze niet zo snel meer belachelijk als een paar maanden geleden.

Davey zei: ‘En ze zeurt altijd tegen pap over of we wel goed te eten krijgen.’

‘Ze maakt zich zorgen over ons.’

‘Denkt zij dat pap ons laat verhongeren?’

‘Natuurlijk niet.’

‘Waarom gaat ze er dan altijd maar over door?’

‘Ze is gewoon... tante Faye.’

‘Jongen, zeg dát wel.’

Een heel sterke windvlaag joeg over straat en vond zijn weg in de inham voor het groene hek. Penny en Davey huiverden.

Hij zei: ‘Pap heeft een goede revolver, hè? Ze geven politiemannen toch echt goede revolvers? Ze zouden toch geen agenten de straat op laten gaan met een kloterevolver, hè?’

‘Zeg niet klote.’

‘Toch?’

‘Nee. Ze geven politieagenten de beste wapens die er zijn.’

‘En pap kan goed schieten, hè?’

‘Ja.’

‘Hoe goed?’

‘Heel goed.’

‘Hij is de beste, hè?’

‘Natuurlijk,’ zei Penny. ‘Niemand kan beter schieten dan papa.’

‘Dus de enige manier waarop hem iets kan gebeuren is als iemand hem van achteren besluipt en hem in de rug schiet.’

‘Dat gebeurt niet,’ zei ze beslist.

‘Het zou kunnen.’

‘Je kijkt te veel tv.’

Ze waren allebei een ogenblik stil.

Toen zei hij: ‘Als iemand pap vermoordt, wil ik dat ik kanker krijg en ook doodga.’

‘Hou ermee op, Davey.’

‘Kanker of een hartaanval of zoiets.’

‘Dat meen je niet.’

Hij knikte nadrukkelijk, heftig: ja, ja, ja; hij meende het, absoluut, zeker waar. ‘Ik heb God gevraagd het te laten gebeuren als het moet.’

‘Wat bedoel je?’ vroeg ze, terwijl ze hem fronsend aankeek.

‘Elke avond. Als ik bid. Dan vraag ik God altijd niets met pap te laten gebeuren. En dan zeg ik: “Nou, God, als U om de een of andere stomme reden hem moet laten doodschieten, laat mij dan alstublieft kanker krijgen en ook doodgaan. Of laat me overreden worden door een vrachtwagen. Iets.”’

‘Dat is ziekelijk.’

Hij zei niets meer.

Hij keek naar de grond, naar zijn handschoenen, naar mevrouw Shepherd, die toezicht hield – naar alles, behalve naar Penny. Ze pakte zijn kin en draaide zijn gezicht naar haar toe. Tranen glinsterden in zijn ogen. Hij deed zijn best ze binnen te houden, kneep zijn ogen iets samen, knipperde ermee.

Hij was zo klein. Net zeven en niet groot voor zijn leeftijd. Hij zag er breekbaar en hulpeloos uit, en Penny wilde hem vasthouden en knuffelen, maar ze wist dat hij dat niet wilde als het door andere jongens van zijn klas gezien kon worden.

Ze voelde zich plotseling zelf klein en hulpeloos. Maar dat was niet goed. Helemaal niet goed. Ze moest sterk zijn omwille van Davey.

Terwijl ze zijn kin losliet, zei ze: ‘Luister, Davey, we moeten eens praten. Over mam. Over mensen die doodgaan, waarom het gebeurt, weet je, over al die dingen, wat het betekent, dat het voor hen niet het einde is, maar misschien het begin, daar in de hemel, en dat we gewoon verder moeten, wat er ook gebeurt. Want dat moeten we. We moeten verder. Mam zou heel erg teleurgesteld zijn als we niet gewoon verder gingen. En als er iets met pap gebeurde – en er gebeurt niets met hem – maar als er door toeval wél iets gebeurde, dan zou hij willen dat we verder gingen, net zoals mam dat zou willen. Hij zou heel ongelukkig zijn als we...’

‘Penny! Davey! Hier!’

Een gele taxi stond aan de stoeprand. Het achterraampje was naar beneden gedraaid en tante Faye leunde naar buiten, wuifde naar hen.

Davey schoot de stoep over, wilde plotseling zo graag weg zijn van al dat gepraat over de dood dat hij zelfs blij was zijn tjilpende tante Faye te zien.

Verdomme! Ik heb het verpest, dacht Penny. Ik was te openhartig. Tegelijkertijd, voor ze Davey naar de taxi volgde, voor ze zelfs maar een stap had gedaan, schoot er een scherpe pijn door haar linkerenkel. Ze kromp in elkaar, gilde, keek naar beneden – en was verlamd van angst.

Tussen de onderkant van het groene hek en de straat was een ruimte van tien centimeter. Er stak een hand uit die opening, vanuit de duisternis van de overdekte dienstweg erachter, en die had haar enkel gegrepen.

Ze kon niet gillen. Haar stem was weg.

Het was ook geen mensenhand. Misschien twee keer zo groot als de klauw van een kat. Maar het was geen klauw. Het was een volledige, grof gevormde hand met vingers en een duim.

Ze kon zelfs niet fluisteren. Haar keel zat dicht.

De hand had niet de kleur van mensenhuid. Hij had een lelijke, gevlekte, grijzige, groengele kleur, als beurs en etterend vlees. En er zaten bulten op; hij zag er een beetje gehavend uit.

Ademhalen ging niet makkelijker dan gillen.

De kleine grijze, groengele vingers liepen taps toe in scherpe klauwen. Twee van die klauwen waren door haar rubberlaars heen gegaan.

Ze dacht aan de plastic honkbalknuppel.

De vorige avond. In haar kamer. Het wezen onder het bed.

Ze dacht aan de glanzende ogen in de kelder van de school.

En nu dit.

Twee van de kleine klauwen waren door haar laars heen gestoken en krabden haar, staken haar, prikten en maakten schrammen.

Ineens vond ze haar adem terug. Ze snakte en zoog haar longen vol koude lucht, waardoor ze uit haar door angst veroorzaakte verlamming schoot die haar bij het hek had gehouden. Ze rukte haar voet weg van de hand, scheurde zich los en was verrast dat het haar lukte. Ze draaide zich om en rende naar de taxi, dook naar binnen en rukte het portier dicht.

Ze keek om naar het hek. Daar was niets ongewoons te zien, geen wezen met kleine in klauwen eindigende handen, geen goblin die door de sneeuw sprong.

De taxi reed weg van Wellton School.

Tante Faye en Davey spraken opgewonden over de sneeuwstorm, die, zei tante Faye, wel vijfentwintig tot dertig centimeter sneeuw zou brengen voor hij ophield. Geen van beiden scheen zich bewust dat Penny zich half doodgeschrokken was.

Terwijl ze met elkaar babbelden, stak Penny haar hand naar beneden en voelde aan haar laars. Bij de enkel was het rubber gescheurd. Er hing een stukje los.

Ze ritste de laars open, stak haar hand naar binnen, in de sok, en bevoelde de wond in haar enkel. Hij brandde een beetje. Toen ze haar hand weer uit de laars terugtrok, glinsterde er een beetje bloed op haar vingertoppen.

Tante Faye zag het. ‘Wat is er met jou gebeurd, schat?’

‘Niets.’

‘Dat is bloed.’

‘Gewoon een schram.’

Davey werd bleek bij het zien van het bloed.

Penny probeerde hem gerust te stellen, hoewel ze bang was dat haar stem duidelijk zou trillen en dat haar gezicht haar angst zou verraden. ‘Het is niets, Davey. Ik heb niets.’

Tante Faye stond erop dat ze van plaats ruilde met Davey, zodat zij naast Penny kwam te zitten en de wond beter kon bekijken. Ze liet Penny de laars uittrekken en zij trok de sok uit, waardoor een prik en een aantal krabben op de enkel zichtbaar werden. Het bloedde, maar niet zo erg; over een paar minuten, zelfs als er niks aan gedaan werd, zou het ophouden.

‘Hoe is dit gebeurd?’ vroeg tante Faye.

Penny aarzelde. Het allerliefst wilde ze Faye over de wezens met de glanzende ogen vertellen. Ze wilde geholpen worden, bescherming hebben. Maar ze wist dat ze geen woord kon zeggen. Ze zouden haar niet geloven. Ze bleef immers Het Meisje Dat Bij Een Psychiater Was Geweest. Als ze begon te praten over goblins met glanzende ogen, zouden ze denken dat ze een terugval had; ze zouden zeggen dat ze nog stééds niet over de dood van haar moeder heen was, en ze zouden een afspraak met de psychiater maken. Terwijl zij op bezoek was bij de psych, zou er niemand meer zijn die de goblins bij Davey weg kon houden.

‘Kom op, kom op,’ zei Faye. ‘Zeg op. Wat heb je gedaan dat je niet had mogen doen?’

‘Huh?’

‘Daarom wil je het niet vertellen. Wat heb je gedaan dat je niet mocht doen, terwijl je het wist?’

‘Niets,’ zei Penny.

‘Hoe ben je dan aan die wond gekomen?’

‘Ik... ik bleef met mijn laars aan een spijker hangen.’

‘Spijker? Waar?’

‘Aan het hek.’

‘Welk hek?’

‘Bij school, het hek waar we op u stonden te wachten. Er stak een spijker uit en ik bleef erachter haken.’

Faye keek fronsend. Anders dan haar zuster (Penny’s moeder) was Faye een roodharige met scherpe gelaatstrekken en grijze ogen die bijna kleurloos waren. Haar onbewogen gezicht was best knap; maar als ze het in een frons trok, maakte ze er een hele vertoning van. Davey noemde het haar ‘heksengezicht’.

Ze zei: ‘Was hij verroest?’

Penny zei: ‘Wat?’

‘De spijker, natuurlijk. Was hij verroest?’

‘Ik weet het niet.’

‘Nou, je hebt hem toch gezien, hè? Hoe weet je anders dat het een spijker was?’

Penny knikte. ‘Ja. Ik denk dat hij verroest was.’

‘Heb je al een tetanusinjectie gehad?’

‘Ja.’

Tante Faye keek haar aan met onverhuld wantrouwen. ‘Weet je eigenlijk wel wat een tetanusinjectie is?’

‘Natuurlijk wel.’

‘Wanneer heb je die gekregen?’

‘De eerste week van oktober.’

‘Ik kan me nauwelijks voorstellen dat je vader aan zoiets als een tetanusinjectie denkt.’

‘Die hebben ze ons op school gegeven,’ zei Penny.

‘O ja?’ zei Faye, nog steeds twijfelend.

Davey sprak: ‘We krijgen allerlei soorten injecties op school. Dan komt er een zuster en dan krijgen we de hele week injecties. Het is vreselijk. Je voelt je net een speldenkussen. Prikken tegen de bof en de mazelen. Een antigriepprik. Nog andere. Ik háát ze.’

Faye scheen tevreden. ‘Maar als we thuis zijn, zullen we die wond toch goed uitspoelen, schoonmaken met alcohol en er jodium en een schoon verbandje op doen.’

‘Het is maar een schram,’ zei Penny.

‘We mogen geen enkel risico lopen. Trek nu je laars maar weer aan, schat.’

Net toen Penny haar voet in de laars had en de rits omhoogtrok, raakte de taxi een gat in de weg. Ze schoten allemaal omhoog en naar voren, zo plotseling en met zo’n kracht dat ze bijna van de bank vielen.

‘Jongeman,’ zei Faye tegen de chauffeur, hoewel hij minstens veertig was, haar leeftijd, ‘waar heb je in ’s hemelsnaam leren autorijden?’

Hij wierp een blik in de achteruitkijkspiegel. ‘Neem me niet kwalijk, dames.’

‘Wéét je dan niet dat de straten in deze stad een puinhoop zijn?’ vroeg Faye. ‘Je moet je ogen openhouden.’

‘Ik probeer het,’ zei hij.

Terwijl Faye de chauffeur duidelijk maakte hoe hij met zijn taxi om diende te gaan, leunde Penny naar achteren tegen de rugleuning, sloot haar ogen en dacht na over het lelijke handje dat haar laars en enkel had opengekrabd. Ze probeerde zichzelf ervan te overtuigen dat het de hand van een gewoon soort beest was geweest; niet iets vreemds; niet iets uit Twilight Zone. Maar de meeste dieren hadden poten, geen handen. Apen hadden handen, natuurlijk. Maar dit was geen aap geweest. Zeker niet. Eekhoorns hadden toch ook een soort handje, hè? En wasberen. Maar dit was ook geen eekhoorn en ook geen wasbeer. Het was iets wat ze nog nooit had gezien en waar ze nog nooit over had gelezen.

Had hij geprobeerd haar naar de grond te trekken en haar te doden? Daar, op straat?

Nee. Om haar te doden, had het wezen – en andere zoals dat dier met de glinsterende ogen – achter het hek vandaan moeten komen, naar buiten, waar mevrouw Shepherd en anderen het gezien zouden hebben. En Penny wist bijna zeker dat de goblins door niemand behalve haar gezien wilden worden. Ze waren stiekem. Nee, ze hadden haar bij school beslist niet willen doden; ze hadden haar alleen maar goed willen laten schrikken, om haar te laten weten dat ze nog steeds in de buurt zaten en wachtten op de juiste kans...

Maar waaróm?

Waarom wilden ze haar en, vermoedelijk ook, Davey, in plaats van een van de andere kinderen?

Waardoor waren de goblins zo kwaad? Wat moest je gedaan hebben dat zij zo achter je aan kwamen?

Ze kon niets bedenken dat ze had gedaan waardoor iemand zo vreselijk kwaad op haar was geworden; zeker geen goblins.

Verward, ellendig en bang deed ze haar ogen open en keek uit het raampje. Sneeuw stapelde zich overal op. In haar hart voelde ze zich net zo koud als de ijskoude, door de wind geteisterde straat aan de andere kant van het raampje.

DEEL TWEE

Woensdag, 17.30 uur – 23.00 uur

Het duister verslindt elke stralende dag.

Het duister wil en krijgt altijd zijn zin.

Het duister luistert, waakt en wacht.

Het duister dat de dag overwint.

Soms komt het duister stil en zacht

En soms valt met luid gerommel de nacht.

THE BOOK OF COUNTED SORROWS

Wie is de grootste dwaas...

Het kind dat bang is in het donker

Of de man die bang is voor het licht?

MAURICE FREEHILL

Hoofdstuk 4

1

Om halfzes liepen Jack en Rebecca het kantoor van hoofdinspecteur Walter Gresham binnen om hem de wensen voor te leggen van mankracht en uitrusting voor de speciale eenheid, en ook om te praten over de strategie van het onderzoek.

Tijdens de middag waren nog twee leden van de misdaadfamilie Carramazza vermoord, samen met hun lijfwachten. Nu al noemde de pers het de bloedigste bendeoorlog sinds de Drooglegging. Wat de pers nog niet wist, was dat de slachtoffers (behalve de eerste twee) niet waren doodgestoken, neergeschoten, gewurgd of aan vleeshaken opgehangen in de traditionele cosa nostra-stijl. Voorlopig had de politie besloten niet bekend te maken dat ze allemaal, op de twee eerste slachtoffers na, op een afschuwelijke manier waren doodgebeten. Als verslaggevers van dat raadselachtige en buitensporige feit zouden horen, dan zouden ze beseffen dat dit een van de grootste verhalen van de afgelopen tien jaar was.

‘En dan wordt het heel erg slecht,’ zei Gresham. ‘Dan krijgen we ze over ons heen als een zwerm kwaaie wespen.’

De druk was enorm en stond op het punt nog groter te worden, en Gresham was zenuwachtig en zat op hete kolen. Jack en Rebecca zaten rustig in hun stoel voor het bureau van de hoofdinspecteur, maar Gresham kon niet stil blijven zitten. Terwijl ze hun zaken doornamen, liep de hoofdinspecteur door het vertrek heen en weer, ging herhaaldelijk naar het raam, stak een sigaret op, rookte minder dan een derde ervan, drukte hem uit, besefte toen wat hij had gedaan en stak er weer een op.

Uiteindelijk kwam voor Jack het moment om Gresham over zijn laatste bezoek aan de winkel van Carver Hampton te vertellen en over het telefoontje van Baba Lavelle. Hij had zich nog nooit zo opgelaten gevoeld als toen hij over die gebeurtenissen sprak onder de sceptische blik van Gresham.

Hij zou zich beter hebben gevoeld als Rebecca zijn kant had gekozen, maar weer stonden ze tegenover elkaar. Ze was kwaad op hem, omdat hij pas tien over drie op het bureau was teruggekomen en zij veel voorbereidingen van de speciale eenheid in haar eentje had moeten treffen. Hij had uitgelegd dat de besneeuwde straten vol kruipend verkeer hadden gezeten, maar ze wilde er niets van weten. Ze luisterde naar zijn verhaal, was net zo boos als hij was geweest over de dreigementen tegen zijn kinderen, maar was er ook helemaal niet van overtuigd dat hij ook maar enigszins een bovennatuurlijke ervaring had gehad. Eigenlijk was ze gefrustreerd door zijn volharding dat het gebeuren bij de openbare telefoon gewoon puur geheimzinnig was.

Toen Jack klaar was met zijn verhaal tegen Gresham over die gebeurtenissen, wendde de hoofdinspecteur zich naar Rebecca en zei: ‘Wat vind jij ervan?’

Zij zei: ‘Ik denk dat we nu gevoeglijk kunnen aannemen dat Lavelle een volslagen idioot is, en niet zomaar een boef die een smak geld wil verdienen in de drugshandel. Dit is geen territoriumstrijd binnen de onderwereld, en we maken een grote fout als we dit op dezelfde manier proberen aan te pakken als ware het een bendeoorlog.’

‘Wat nog meer?’ vroeg Gresham.

‘Nou,’ zei ze. ‘Ik denk dat we eens in het verleden van Carver Hampton moeten gaan spitten, om te kijken wat we over hem aan de weet kunnen komen. Misschien doen hij en Lavelle het allemaal samen.’

‘Nee,’ zei Jack. ‘Hampton speelde het niet toen hij me vertelde doodsbang te zijn voor Lavelle.’

‘Hoe wist Lavelle precies het juiste moment om die openbare telefoon te bellen?’ vroeg Rebecca. ‘Hoe wist hij precies wannéér je erlangs liep? Eén antwoord is dat hij in de winkel van Hampton zat toen jij er ook was en dus wist wanneer je vertrok.’

‘Dat was niet zo,’ zei Jack. ‘Hampton is niet zo’n goede acteur.’

‘Hij is een slimme oplichter,’ zei ze. ‘Maar zelfs als hij niet samenwerkt met Lavelle, denk ik dat we vanavond mensen naar Harlem moeten sturen om het blok rond de openbare telefoon eens goed uit te kammen... en ook het blok aan de overkant van de kruising. Als Lavelle dan niet in de winkel van Hampton was, dan moet hij die in de gaten hebben gehouden vanuit een van de andere gebouwen in die straat. Er is geen andere verklaring voor.’

Tenzij zijn voodoo misschien echt werkt, dacht Jack.

Rebecca vervolgde: ‘Laat rechercheurs de flats in die twee huizenblokken controleren en kijken of Lavelle zich schuilhoudt in een ervan. Deel foto’s van Lavelle uit. Misschien dat iemand hem daar in de buurt heeft gezien.’

‘Mij klinkt het goed,’ zei Gresham. ‘We doen het.’

‘En ik denk dat de bedreiging tegen de kinderen van Jack ernstig moet worden genomen. Zet er een bewaker op als Jack er niet kan zijn.’

‘Mee eens,’ zei Gresham. ‘We zullen direct een man aanstellen.’

‘Bedankt, chef,’ zei Jack. ‘Maar ik denk dat het wel tot morgen kan wachten. De kinderen zijn nu bij mijn schoonzus en ik denk niet dat Lavelle ze daar zal vinden. Ik heb haar gezegd dat ze zich ervan moet verzekeren dat ze niet werd gevolgd als ze hen van school ophaalde. Bovendien zei Lavelle dat hij me de rest van de dag gaf om een beslissing te nemen over het opgeven van de voodooinvalshoek, en ik neem aan dat hij daar ook vanavond mee bedoelde.’

Gresham ging op de rand van zijn bureau zitten. ‘Als je wilt, kan ik je van de zaak halen. Geen probleem.’

‘Absoluut niet,’ zei Jack.

‘Neem je dat dreigement serieus?’

‘Ja. Maar ik neem mijn woord ook serieus. Ik blijf hier tot het bittere einde op zitten.’

Gresham stak een volgende sigaret op, zoog de rook diep naar binnen. ‘Jack, denk je echt dat er iets waar kan zijn van dat voodoogedoe?’

Zich bewust van Rebecca’s doordringende blik, zei Jack: ‘Het is nogal vergezocht om te denken dat er misschien iets van waar is. Maar ik kan het gewoon niet uitsluiten.’

‘Ik wel,’ zei Rebecca. ‘Lavelle gelooft er misschien in, maar dat maakt het nog niet echt.’

‘En de toestand van de lijken dan?’ vroeg Jack.

‘Het is duidelijk,’ zei ze, ‘dat Lavelle afgerichte dieren gebruikt.’

‘Dat is bijna net zo vergezocht als voodoo,’ zei Gresham.

‘Hoe dan ook,’ zei Jack, ‘dit hebben we vandaag allemaal al doorgenomen. Ongeveer het enige kleine, kwaadaardige af te richten dier waar we op konden komen, was de fret. En we hebben allemaal het verslag van Pathologie gelezen dat om halfvijf is binnengekomen. De tandafdrukken komen niet overeen met die van fretten. Volgens Pathologie behoren die ook tot geen enkel ander dier dat Noach op zijn ark heeft meegenomen.’

Rebecca zei: ‘Lavelle komt uit het Caribische gebied. Is het dan niet waarschijnlijk dat hij een dier gebruikt dat inheems is in dat deel van de wereld, iets waar zelfs onze forensische deskundigen niet op zouden komen, een soort exotische hagedis of zoiets?’

‘Nu haal je er wel alles bij,’ zei Jack.

‘Mee eens,’ zei Gresham. ‘Maar het is toch de moeite waard het uit te zoeken. Goed. Nog iets?’

‘Ja,’ zei Jack. ‘Kun jij uitleggen hoe ik wist dat het telefoontje van Lavelle voor mij was? Waarom werd ik aangetrokken tot die openbare telefoon?’

De wind streek langs de ramen.

Achter Greshams bureau scheen het tikken van de wandklok ineens veel luider dan het was geweest.

De hoofdinspecteur haalde zijn schouders op. ‘Ik denk dat we allebei voor jou geen antwoord hebben, Jack.’

‘Trek het je niet aan. Ik heb ook geen antwoord voor mezelf.’

Gresham stond op. ‘Oké, als dat het is, dan vind ik dat jullie allebei moeten afnokken, naar huis moeten gaan en wat rusten. Jullie hebben er al een lange dag op zitten; de speciale eenheid functioneert en kan het tot morgen verder wel zonder jullie af. Jack, als je nog heel even blijft, zal ik je op het rooster een lijst beschikbare agenten laten zien, dan kun jij zelf de mensen uitkiezen die je kinderen in de gaten moeten houden.’

Rebecca was al bij de deur en trok hem open. Jack riep haar en ze keek om.

Hij zei: ‘Wacht beneden op me, goed?’

Haar gezicht was neutraal. Ze liep naar buiten.

Bij het raam, waar hij nu naar de straat beneden stond te kijken, zei Walt Gresham: ‘Het lijkt daarbuiten de noordpool wel.’

2

Het enige dat Penny wel leuk vond aan het huis van de Jamisons, was de keuken, die groot was naar de maatstaven van New Yorkse flats, bijna twee keer zo groot als de keuken waaraan Penny gewend was, en gezellig. Een groene tegelvloer. Witte kastjes met glas-in-looddeurtjes en koperen hang-en-sluitwerk. Werkbladen van groene gebakken tegels. Boven de dubbele gootsteen was een prachtig, naar voren stekend broeikasraam met een plantenbak van een meter twintig bij zestig centimeter waarin een verscheidenheid aan kruiden zat die het hele jaar groeiden, zelfs in de winter. (Tante Faye vond het leuk om als het mogelijk was met verse kruiden te koken.) In een hoek, tegen de muur, stond een kleine tafel, gemaakt van een slagersblok, niet zozeer een plek om te eten als wel om het menu samen te stellen en boodschappenlijstjes te maken; naast de tafel was ruimte voor twee stoelen. Dit was het enige vertrek in de flat van tante Faye waar Penny zich lekker voelde.

Om tien voor halfzeven zat ze aan de slagersbloktafel en deed alsof ze in een van tante Fayes tijdschriften las; de woorden liepen vaag door elkaar heen voor haar starende ogen. Om eerlijk te zijn dacht ze aan allerlei dingen waaraan ze niet wilde denken: goblins, dood, en of ze ooit wel weer zou kunnen slapen.

Oom Keith was bijna een uur geleden thuisgekomen van zijn werk. Hij was compagnon in een succesvolle effectenmakelaardij. Oom Keith was lang en mager, had een hoofd zo kaal als een biljartbal, droeg een grijzende snor en een sik, en leek altijd met zijn gedachten elders. Je had het gevoel dat hij je nooit meer dan tweederde van zijn aandacht schonk als hij met je sprak. Soms zat hij twee uur in zijn lievelingsstoel, zijn handen gevouwen op schoot, en staarde onbeweeglijk, zelfs bijna zonder met zijn ogen te knipperen, naar de muur.

Hij verbrak zijn trance slechts twee of drie keer per uur om zijn glas cognac op te pakken en er een nip van te nemen. Andere momenten zat hij bij een raam te staren en de ene sigaret na de andere te roken. Stiekem noemde Davey oom Keith ‘de maanman’, omdat zijn gedachten altijd ergens op de maan schenen te vertoeven. Sinds zijn thuiskomst vandaag zat hij in de woonkamer, langzaam nippend van een martini. Hij rookte de ene sigaret na de andere, keek naar het tv-journaal en las tegelijkertijd in de Wall Street Journal.

Tante Faye was aan de andere kant van de keuken, vanaf de tafel waaraan Penny zat. Ze was bezig met de voorbereidingen voor het avondeten, dat voor halfacht gepland stond: kip met citroen, rijst en roergebakken groenten. De keuken was de enige plaats waar tante Faye iets minder tante Faye was. Ze hield van koken, was er heel goed in, en scheen een totaal andere persoon als ze in de keuken was: meer ontspannen en aardiger dan anders.

Davey hielp haar met de voorbereidingen. In ieder geval stond ze hem toe te denken dat hij hielp. Terwijl ze bezig waren, spraken ze over ditjes en datjes, niets belangrijks.

‘Gossie, ik heb zo’n honger, ik kan wel een paard op!’ zei Davey.

‘Dat is niet zo netjes,’ gaf tante Faye hem als raad. ‘Dat geeft een naar beeld. Je moet gewoon zeggen: “Ik heb enorme honger,” of “Ik ben uitgehongerd,” of zoiets.’

‘Nou, ik bedoelde natuurlijk een dóód paard,’ zei Davey, die Fayes kleine les in etiquette totaal niet begreep. ‘En hij moet ook gebraden zijn. Ik zou geen ráúw paard lusten, tante Faye. Getsie en nog een keer getsie. Maar, man-o-man, ik zou zeker wel een heleboel lusten van alles wat u me op dit moment voorzet.’

‘Lieve hemel, jongeman, je hebt vanmiddag toen we hier aankwamen nog koekjes en melk gehad.’

‘Maar twee koekjes.’

‘En je bent nu al uitgehongerd? Jij hebt geen maag; wat jij hebt, is een bodemloze put.’

‘Nou, ik heb nauwelijks geluncht,’ zei Davey. ‘Mevrouw Shepherd – dat is mijn lerares – heeft me iets van haar lunch gegeven, maar dat was echt stom, smerig spul. Ze had alleen maar yoghurt en tonijn, en ik lust het allebei niet. Dus toen ze me dat had gegeven, heb ik er een beetje op zitten kauwen om haar geen slecht gevoel te geven, en toen ze niet keek, heb ik het meeste weggegooid.’

‘Maar maakt je vader dan geen lunchpakketje voor je klaar?’ vroeg Faye, haar stem ineens scherper dan ervoor.

‘O, natuurlijk. Of als hij er geen tijd voor heeft, doet Penny het. Maar...’

Faye draaide zich naar Penny om. ‘Heeft hij vandaag lunch mee naar school genomen? Hij hoeft toch niet om eten te smeken?’

Penny keek op van haar tijdschrift. ‘Ik heb vanochtend zijn lunch klaargemaakt. Hij had een appel, een boterham met ham en twee grote havermoutkoeken.’

‘Dat klinkt me als een goede lunch,’ zei Faye. ‘Waarom heb je die niet gegeten, Davey?’

‘Nou, door de ratten natuurlijk,’ zei hij.

Penny vertrok verrast, ging rechtop op haar stoel zitten en keek Davey gespannen aan.

Faye zei: ‘Ratten? Welke ratten?’

‘Jemig de pemig, dat ben ik vergeten te vertellen,’ zei Davey. ‘Tijdens de lessen vanochtend moeten ratten in mijn lunchtrommel zijn gekomen. Grote, smerige ratten met gele tanden, die recht uit de riolen kwamen, of zo. Het eten was een grote bende, alles was stukgemaakt en er was van gegeten. Véééééééét,’ zei hij, het woord met duidelijk plezier uitrekkend, niet walgend omdat ratten aan zijn lunch hadden gezeten. Eigenlijk was hij heel erg opgewonden en tevreden, zoals alleen een klein jongetje kon zijn. Op zijn leeftijd was zo’n gebeurtenis een echt avontuur.

Penny’s mond was droog geworden. ‘Davey? Eh... heb je de ratten gezien?’

‘Nee,’ zei hij, duidelijk teleurgesteld. ‘Ze waren weg toen ik mijn lunchtrommel ging halen.’

‘Waar was je lunchtrommel?’ vroeg Penny.

‘In mijn kastje.’

‘Hebben de ratten nog op iets anders in je kastje zitten knagen?’

‘Zoals wat?’

‘Boeken en zo.’

‘Waarom zouden ze op boeken knagen?’

‘Dus alleen maar het eten?’

‘Natuurlijk. Wat anders?’

‘Had je de deur van je kastje dicht?’

‘Ik dacht het wel,’ zei hij.

‘Had je hem ook op slot zitten?’

‘Ik dacht het wel.’

‘En zat je lunchtrommel goed dicht?’

‘Het líjkt me wel,’ zei hij, terwijl hij op zijn hoofd krabde en het zich probeerde te herinneren.

Faye zei: ‘Nou, dat was duidelijk niet zo. Ratten kunnen geen slot openmaken, geen deur opentrekken en geen deksel van een lunchtrommel halen. Je zal wel heel slordig zijn geweest, Davey. Ik ben verbaasd over je. Ik wed dat je een van die havermoutkoeken meteen hebt opgegeten toen je op school kwam, gewoon niet kon wachten, en daarna bent vergeten het deksel er weer op te doen.’

‘Dat is niet waar,’ protesteerde Davey.

‘Je vader leert je niet je rommel op te ruimen,’ zei Faye. ‘Dat is iets wat je van je moeder leert, en je vader ziet het gewoon over het hoofd.’

Penny wilde hun vertellen dat toen zij die ochtend op school kwam alles in haar kastje kapot was gemaakt. Ze wilde hun zelfs vertellen over de wezens in de kelder, omdat ze het idee had dat wat er met Davey’s lunch was gebeurd, op de een of andere manier meer geloofwaardigheid aan haar verhaal zou geven.

Maar voor Penny iets kon zeggen, sprak tante Faye op haar meest verontwaardigde, moralistische toon: ‘Wat ík wil weten, is naar wat voor soort school jullie vader je heeft gestuurd. Wat is dat voor smerig hol, die Wellton?’

‘Het is een goede school,’ zei Penny in de verdediging.

‘Met rátten?’ zei Faye. ‘Goede scholen hebben geen ratten. Geen enkele keurige school heeft ratten. Als ze nog in zijn kastje hadden gezeten toen Davey zijn lunch wilde pakken, wat dan? Hij had gebeten kunnen worden. Ratten zijn smerig. Ze dragen allerlei ziektes bij zich. Ze zijn walgelijk. Ik kan me gewoon geen enkele school voor jonge kinderen voorstellen die open mag blijven als ze ratten hebben. De gezondheidscommissie moet morgenochtend direct gewaarschuwd worden. Je vader zal meteen iets aan de situatie moeten doen. Ik sta geen enkel uitstel van hem toe. Niet als het om jullie gezondheid gaat. Jullie lieve moeder zou zo’n school ontzettend vinden, eentje met ratten in de muren. Ratten! Lieve hemel, ratten dragen van alles bij zich, van hondsdolheid tot pokken!’

Faye dreunde maar voort.

Penny zette haar uit.

Het had geen enkele zin hun te vertellen over haar eigen kastje en de wezens met de zilveren ogen in de kelder van de school. Faye zou blijven zeggen dat dat ook ratten waren. Als die vrouw eenmaal iets in haar hoofd had, was het er op geen enkele manier meer uit te krijgen, bestond er geen enkele manier om haar van mening te doen veranderen. Nu keek Faye uit naar het moment dat ze haar vader kon confronteren met de ratten. Ze genoot van de gedachte hem de schuld te geven hen op een door ratten vergeven school te hebben geplaatst, en ze zou absoluut niet ontvankelijk zijn voor alles wat Penny zei, voor elke uitleg of elk strijdig feit waardoor ratten volledig uit het beeld vielen en waardoor hun vader een schrobbering bespaard bleef.

Zelfs als ik haar over het handje vertel, dacht Penny, het handje dat onder het groene hek vandaan kwam, zal ze zich aan het idee blijven vasthouden dat het ratten zijn. Ze zal zeggen dat ik bang was en me vergiste in wat ik had gezien. Ze zal zeggen dat het helemaal geen hand was, maar een rat, een slijmerige rat die in mijn laars beet. Ze zal het omdraaien. Om daarmee het verhaal te ondersteunen waarin zij wil geloven; en het zal haar alleen maar meer ammunitie geven om tegen haar vader te gebruiken. Verdorie, tante Faye, waarom ben je zo koppig?

Faye bleef doorratelen over de noodzaak dat een ouder een school grondig doorlichtte vóór hij zijn kinderen erheen stuurde.

Penny vroeg zich af wanneer haar vader hen zou komen ophalen en ze bad dat hij niet al te laat zou zijn. Ze wilde dat hij kwam voordat ze naar bed moesten. Ze wilde niet alleen zijn, niet alleen maar zij en Davey samen, in een donkere kamer, ook al was het de logeerkamer van tante Faye, straten en straten ver van hun eigen flat. Ze was er heel zeker van dat de goblins hen zouden vinden, zelfs hier. Ze had besloten haar vader apart te nemen en hem alles te vertellen. Hij zou eerst niet in goblins willen geloven. Maar nu was de lunchtrommel van Davey erbij gekomen. En als ze met haar vader terugging naar hun flat en hem de gaten in Davey’s plastic honkbalknuppel liet zien, zou ze hem misschien kunnen overtuigen. Papa was een volwassene, net als tante Faye natuurlijk, maar hij was niet koppig, en hij luisterde naar kinderen zoals maar weinig volwassenen deden.

Faye zei: ‘Met al het geld dat hij van de verzekering van je moeder heeft gekregen en met de regeling die hij met het ziekenhuis heeft getroffen, zou hij jullie naar de allerbeste school kunnen sturen. Absoluut de allerbeste. Ik kan me niet voorstellen waarom hij die armetierige school heeft uitgekozen.’

Penny beet op haar lip, zei niets.

Ze staarde in het tijdschrift. De foto’s en woorden dreven onscherp voor haar ogen.

Het ergste was dat ze nu wist, heel zeker wist, dat de goblins niet alleen achter haar aan zaten. Ze wilden Davey ook.

3

Rebecca had niet op Jack gewacht, hoewel hij het haar had gevraagd. Terwijl hij samen met hoofdinspecteur Gresham de details aan het uitwerken was van de bescherming die er voor Penny en Davey zou komen, had Rebecca blijkbaar haar jas aangetrokken en was naar huis gegaan.

Toen Jack merkte dat ze weg was, zuchtte hij en zei zacht: ‘Je bent absoluut niet makkelijk, meissie.’

Op zijn bureau lagen twee boeken over voodoo, die hij de dag ervoor uit de bibliotheek had gehaald. Hij staarde er lange tijd naar en besloot dat hij voor de volgende dag meer moest weten over Bocors en Houngons. Hij trok zijn jas en handschoenen aan, pakte de boeken op, stak die onder een arm en liep naar beneden naar de ondergrondse garage.

Omdat hij en Rebecca nu de leiding hadden over de speciale eenheid, hadden ze de beschikking gekregen over veel meer faciliteiten dan de gewone rechercheurs van Moordzaken, zoals het volledige gebruik van een politieauto zonder merktekens, niet alleen tijdens diensturen, maar de hele dag. De auto die Jack toegewezen had gekregen, was een gifgroene Chevrolet van een jaar oud met een paar deuken en een heleboel krassen. Hij was volledig ontdaan van alle versieringen, zonder extra’s of luxe, gewoon een auto om in te rijden, niet om mee te racen en niet om mee te achtervolgen. De monteurs van de garage hadden zelfs sneeuwkettingen om de banden gelegd. De auto was klaar voor gebruik.

Hij reed achteruit het parkeervak uit en nam de helling naar de straat. Hij bleef staan wachten tot een vrachtwagen van de gemeente, voorzien van een grote sneeuwschuiver, een pekelstrooier en een heleboel knipperlichten, voorbij was in de door de storm geteisterde duisternis.

Behalve de vrachtwagen waren er maar twee andere auto’s op straat. De storm had werkelijk de nacht voor zich alleen. Toen de vrachtwagen voorbij was en hij weer kon gaan rijden, aarzelde Jack.

Hij zette de ruitenwissers aan.

Om naar Rebecca’s flat te rijden, moest hij naar links.

Om naar het huis van de Jamisons te gaan, moest hij naar rechts.

De wissers zwiepten heen en weer, heen en weer, links, rechts, links, rechts.

Hij wilde heel graag bij Penny en Davey zijn, hen vasthouden, zien dat ze warm waren, nog leefden en lachten.

Rechts, links, rechts.

Natuurlijk liepen ze op dit moment geen enkel gevaar. Zelfs als het Lavelle ernst was met zijn bedreiging tegen hen, zou hij niet zo snel in actie komen, en als hij wél in actie wilde komen zou hij niet weten waar hij hen moest vinden.

Links, rechts, links.

Ze waren heel veilig bij Faye en Keith. Bovendien had Jack tegen Faye gezegd dat hij het eten waarschijnlijk niet zou halen; ze verwachtte dus toch al dat hij laat zou komen.

De wissers sloegen de maat van zijn besluiteloosheid.

Ten slotte haalde hij zijn voet van de rem, reed de straat op en ging linksaf.

Hij moest met Rebecca praten over wat er de avond ervoor tussen hen was gebeurd. Ze had het onderwerp de hele dag vermeden. Dat mocht niet zo blijven. Ze zou de veranderingen die die avond in hun leven had gebracht onder ogen moeten zien, grote veranderingen die hij hartgrondig verwelkomde, maar waar zij, op z’n best, nogal tweeslachtig over deed.

Langs het dak van de auto floot de wind hol door de metalen sleuven, een koud en klaaglijk geluid.

Weggedoken in de diepe schaduwen bij de uitgang van de garage, zag het wezen Jack wegrijden in de auto zonder merktekens.

De glanzende, zilverkleurige ogen knipperden zelfs niet één keer.

Daarna kroop hij, zich in de schaduwen houdend, terug de verlaten en stille garage in.

Het siste. Het prevelde. Het snaterde zacht in zichzelf op een geheimzinnige, krassende toon.

Met overal waar het maar heen wilde de bescherming van de duisternis en de schaduwen – ook al leken er een ogenblik ervoor geen schaduwen te zijn geweest – gleed het wezen van auto naar auto, onderlangs en eromheen, tot hij de afvoer in de garagevloer bereikte. Het daalde af naar de middernachtelijke regionen eronder.

4

Lavelle was nerveus.

Zonder ook maar een licht aan te doen, beende hij rusteloos door zijn huis, naar boven en naar beneden, heen en weer, zoekend naar niets. Hij was niet in staat stil te blijven zitten, bewoog steeds door de diepe duisternis zonder tegen meubels en deurposten aan te botsen, even snel en zeker lopend als wanneer alle vertrekken helder verlicht waren geweest. Hij was niet blind in de duisternis, nooit ook maar enigszins gedesoriënteerd. Beter nog, hij voelde zich in de schaduwen thuis. De duisternis was immers deel van zijn wezen.

Gewoonlijk was hij, in duisternis of licht, vol zelfvertrouwen, maar nu brokkelde zijn zelfverzekerdheid met het uur af.

Zijn nervositeit had bezorgdheid voortgebracht. Bezorgdheid had geboorte gegeven aan angst. Hij was angst niet gewend. Hij wist niet goed hoe hij ermee om moest gaan. Dus maakte de angst hem nog zenuwachtiger.

Hij maakte zich zorgen om Jack Dawson. Misschien was het een ernstige vergissing geweest Dawson de tijd te geven om over zijn mogelijkheden na te denken. Een man zoals de rechercheur zou de tijd weleens ten goede kunnen gebruiken.

Als hij voelt dat ik ook maar enigszins bang voor hem ben, dacht Lavelle, en als hij meer over voodoo te weten komt, dan zal hij misschien uiteindelijk begrijpen waarom ik alle reden heb om bang voor hem te zijn.

Als Dawson de aard van zijn eigen speciale macht ontdekt, en als hij die macht leert te gebruiken, dan zal hij Lavelle vinden en tegenhouden. Dawson was een van die zeldzame individuen, een van die een op de tienduizend, die een strijd konden aangaan met de machtigste Bocor en er redelijk zeker van zijn die te winnen. Als de rechercheur het geheim van zichzelf ontdekte, dan zou hij Lavelle komen halen, goed bewapend en gevaarlijk.

Lavelle beende door het donkere huis.

Misschien moest hij nu toeslaan. De kinderen van Dawson vanavond vernietigen. Dan was het gebeurd. Hun dood zou Dawson emotioneel laten instorten. Hij hield heel veel van zijn kinderen, en hij was al weduwnaar, ging al gebukt onder een enorm verdriet; misschien dat de moord op Penny en Davey hem zou breken. Als zijn geest het niet zou begeven door het verlies van zijn kinderen, dan zou het hem hoogstwaarschijnlijk in een verschrikkelijke depressie brengen die wekenlang zijn denken zou verduisteren en zijn werk zou beïnvloeden. En uiteindelijk zou Dawson het onderzoek een paar dagen los moeten laten om de begrafenissen te regelen, en in die paar dagen zou Lavelle wat ruimte krijgen om te ademen.

Aan de andere kant, als Dawson nu eens zo’n man was die kracht putte uit tegenslag in plaats van onder het gewicht ervan te bezwijken? Als de moord op de kinderen en hun verminking er nu eens voor zouden zorgen dat zijn vastbeslotenheid om Lavelle te vinden en te vernietigen alleen maar toenam?

Voor Lavelle was dit een zenuwslopende mogelijkheid.

Besluiteloos dwaalde de Bocor door de onverlichte kamers, alsof hij een geest was die was komen spoken.

Ten slotte wist hij dat hij de oude goden moest raadplegen en nederig de hulp van hun wijsheid moest vragen.

Hij liep naar de keuken en deed het licht aan.

Uit een kast pakte hij een blik meel.

Er stond een radio op het aanrecht. Hij zette die midden op de keukentafel.

Met behulp van het meel tekende hij een ingewikkelde vèvè op de tafel, helemaal om de radio heen.

Hij zette de radio aan.

Een oud liedje van de Beatles: ‘Eleanor Rigby.’

Hij draaide de afstemknop langs een stuk of tien radiostations die alle soorten muziek speelden, van pop en rock tot country, klassiek en jazz. Hij zette de tuner op een ongebruikte frequentie, waar aan weerszijden geen restgolven van de stations meer te horen waren.

Het zachte geknetter en gesis van de open frequentie vulde de ruimte en klonk als het zuchtend breken van een branding op een verre kust.

Hij schepte weer een handvol meel op en tekende nauwgezet een kleine, eenvoudige vèvè op de radio zelf.

Aan de gootsteen waste hij zijn handen, liep toen naar de koelkast en pakte een klein flesje met bloed.

Het was bloed van een kat, dat gebruikt werd voor verschillende rituelen. Een keer per week, altijd bij een andere dierenwinkel of ander asiel, kocht of ‘adopteerde’ hij een kat, nam hem mee naar huis, doodde hem en liet hem leegbloeden om zodoende altijd een verse voorraad bloed te hebben.

Hij keerde terug naar de tafel en ging voor de radio zitten. Hij doopte zijn vingers in het kattenbloed, tekende bepaalde magische tekens op de tafel en ten slotte op het plastic ruitje voor de zenderzoeker.

Hij zong een tijdje, wachtte, luisterde, zong weer, tot hij een onmiskenbaar maar onbeschrijflijke verandering hoorde in het geluid over de ongebruikte frequentie. Daarnet was er nog niets. Slechts ruis. Ruis, willekeurig geluid zonder betekenis. Nu zat er leven in.

Het was nog altijd gewoon het knetterende, sputterende, sissende geluid van statische ruis, een zijdezacht geluid. Maar op de een of andere manier anders dan het een paar seconden ervoor was geweest. Iéts maakte gebruik van de open frequentie, maakte contact vanuit gene zijde.

Starend naar de radio, maar zonder die echt te zien, zei Lavelle: ‘Is daar iemand?’

Geen antwoord.

‘Is daar iemand?’

Het was een stem van stof en gemummificeerde resten: ‘Ik wacht.’

Het was een stem van droog papier, van zand en splinters, een stem van oneindige ouderdom, even bitterkoud als de nacht tussen de sterren, scherp en fluisterend en duivels.

Het kon een van de honderdduizend demonen zijn, of een ware god van een van de oude Afrikaanse religies, of de geest van een dode die lang geleden tot de hel verdoemd was. Op geen enkele manier was dat zeker te weten, en Lavelle was niet bevoegd naar zijn naam te vragen. Maar wat het ook was, het zou zijn vragen kunnen beantwoorden.

‘Ik wacht.’

‘U kent mijn bezigheid hier?’

‘Jaaaaa.’

‘De bezigheid betreffende de familie Carramazza?’

‘Jaaaaa.’

Als God slangen de macht van praten had gegeven, zouden ze zo geklonken hebben.

‘Kent u de rechercheur, die man Dawson?’

‘Jaaaaa.’

‘Zal hij zijn superieuren vragen van de zaak gehaald te worden?’

‘Nooit.’

‘Zal hij zijn onderzoek naar voodoo voortzetten?’

‘Jaaaaa.’

‘Ik heb hem gewaarschuwd ermee op te houden.’

‘Doet hij niet.’

In de keuken was het heel erg koud geworden, ondanks de verwarming van het huis, die nog steeds werkte en nog steeds warme lucht aanvoerde uit de muuropeningen. De lucht scheen dik en vettig.

‘Wat kan ik doen om Dawson op afstand te houden?’

‘Je weet het.’

‘Vertel het me.’

‘Je weet het.’

Lavelle likte langs zijn lippen, schraapte zijn keel.

‘Je weet het.’

Lavelle zei: ‘Moet ik zijn kinderen nu laten vermoorden, vanavond, zonder verder uitstel?’

5

Rebecca deed open. Ze zei: ‘Ik dacht eigenlijk al dat jij het zou zijn.’

Hij stond op de overloop en huiverde. ‘Er woedt een enorme sneeuwstorm buiten.’

Ze droeg een zachtblauwe kamerjas, slippers.

Haar haar was honingkleurig. Ze was verrukkelijk.

Ze zei niets. Ze keek hem alleen maar aan.

Hij zei: ‘Ja, het is de storm van de eeuw. Misschien wel het begin van een nieuwe ijstijd. Het einde van de wereld. Ik vroeg me af bij wie ik het liefste wilde zijn als het echt het einde van de wereld was...’

‘En je besloot tot mij.’

‘Niet echt.’

‘O?’

‘Ik wist gewoon niet waar ik Jacqueline Bisset kon vinden.’

‘Dus ik was tweede keus.’

‘Het adres van Raquel Welch wist ik ook niet.’

‘Derde.’

‘Maar uit de zesenhalf miljard mensen op aarde is derde niet zo slecht.’

Ze glimlachte bijna naar hem.

Hij zei: ‘Mag ik binnenkomen? Ik heb mijn laarzen al uitgetrokken, zie je. Ik zal geen sporen achterlaten op je tapijt. En ik heb heel goede manieren. Ik boer niet, krab niet aan mijn kont waar anderen bij zijn – in ieder geval niet met opzet.’

Ze stapte achteruit.

Hij liep naar binnen.

Ze sloot de deur en zei: ‘Ik was net iets te eten aan het klaarmaken. Heb je honger?’

‘Wat heb je?’

‘Mensen die onverwacht binnenvallen, kunnen niet al te kieskeurig zijn.’

Ze liepen de keuken in en hij hing zijn jas over de rug van een stoel.

Ze zei: ‘Brood met rosbief en soep.’

‘Wat voor soep?’

‘Minestrone.’

‘Eigengemaakt?’

‘Uit blik.’

‘Heerlijk.’

‘Heerlijk?’

‘Ik lust geen eigengemaakte dingen.’

‘O, nee?’

‘Te veel vitamines in dat eigengemaakte spul.’

‘Kan er te veel in zitten?’

‘Natuurlijk. Ik word heel druk van te veel energie.’

‘Ach.’

‘En er zit te veel smaak aan eigengemaakt,’ zei hij.

‘Is te veel voor het gehemelte.’

‘Je begrijpt het! Geef mij maar elke dag blik.’

‘Nooit te veel smaak in blikvoer.’

‘Heerlijk neutraal, makkelijk te verteren.’

‘Ik zal de tafel dekken en de soep verwarmen.’

‘Goed idee.’

‘Jij snijdt de rosbief.’

‘Natuurlijk.’

‘Hij ligt in de koelkast, in folie. Tweede rek, denk ik. Wees voorzichtig.’

‘Waarom, lééft hij nog?’

‘De koelkast zit tamelijk vol. Als je er iets niet voorzichtig uit pakt, kun je een lawine krijgen.’

Hij deed de koelkast open. Op elk rek lagen twee of drie lagen eten, de ene op de andere gestapeld. De deur zat stampvol flessen, blikken en potten.

‘Ben je bang dat de regering eten op de bon doet?’ vroeg hij.

‘Ik vind het prettig veel in huis te hebben.’

‘Dat zie ik.’

‘Voor het geval dat.’

‘Voor het geval het hele New York Filharmonisch Orkest langskomt voor een hap?’

Ze zei niets.

Hij zei: ‘De meeste supermarkten hebben niet zo veel in voorraad.’

Ze scheen zich te generen en hij liet het onderwerp verder met rust. Maar het was vreemd. In de koelkast heerste chaos, terwijl elke centimeter van haar flat netjes was, geordend, en zelfs Spartaans in aankleding.

Hij vond de rosbief achter een pot ingemaakte uitjes, op een appeltaart in een doos, onder een pakje Zwitserse kaas, geklemd tussen twee kliekjes stoofschotels aan de ene kant en een pot augurken en een restje kippenborst aan de andere kant, en voor drie potten jam.

Een tijdje werkten ze zwijgend.

Hij had gedacht dat, als hij haar eenmaal in de hoek had, het makkelijk zou zijn om te praten over wat er de avond ervoor tussen hen was gebeurd. Maar nu voelde hij zich ongemakkelijk. Hij kon maar niet beslissen hoe hij moest beginnen, wat hij als eerste moest zeggen. De directe aanpak was natuurlijk de beste. Hij moest zeggen: Rebecca, hoe moeten we nu verder? Of misschien: Rebecca, betekende het niet net zo veel voor jou als voor mij? Of misschien zelfs: Rebecca, ik hou van je. Maar alles wat hij zou kunnen zeggen, klonk, in zijn eigen geest goedkoop, te direct of gewoon puur stom.

De stilte duurde voort.

Ze legde placemats, borden en bestek op tafel.

Hij sneed de rosbief, daarna een grote tomaat.

Ze maakte twee blikken soep open.

Uit de koelkast pakte hij augurkjes, mosterd, mayonaise en twee soorten kaas. Het brood lag in de broodtrommel.

Hij draaide zich om naar Rebecca om haar te vragen hoe ze haar boterham wilde.

Ze stond bij het fornuis met haar rug naar hem toe in de pan met soep te roeren. Haar haar glinsterde zacht op haar donkerblauwe kamerjas.

Jack voelde een huivering van begeerte. Hij verbaasde zich erover hoe totaal anders ze nu was dan op het bureau, nog geen uur geleden. Niet langer het ijskonijn. Niet langer de Vikingvrouw. Ze leek kleiner, niet bepaald korter, maar smaller in de schouders, slanker in haar polsen, helemaal veel tengerder, breekbaarder, meer meisjesachtig dan ze eerder had geleken.

Voor hij besefte wat hij deed, liep hij op haar af, ging achter haar staan en legde zijn handen op haar schouders.

Ze schrok niet. Ze had hem voelen komen. Misschien had ze hem met haar geest wel gedwóngen naar haar toe te komen.

Eerst voelden haar schouders stijf onder zijn handen, haar hele lichaam verstrakt.

Hij duwde haar haar opzij en kuste haar nek, plantte een hele serie kussen op haar gladde, heerlijke huid.

Ze ontspande, werd zachter, leunde naar achteren tegen hem aan.

Hij liet zijn handen langs haar lichaam glijden, naar de zwelling van haar heupen.

Ze zuchtte, maar zei niets.

Hij kuste haar oor.

Hij liet een hand omhoog glijden, omvatte haar borst.

Ze deed het gas uit waarop de pan met minestrone stond.

Zijn armen waren nu om haar heen, beide handen op haar platte buik.

Hij boog zich over haar schouder, kuste de zijkant van haar hals. Via zijn lippen die hij tegen haar soepele huid gedrukt hield, voelde hij een van haar aderen kloppen met haar sterke hartslag; een snelle hartslag; nog sneller, steeds sneller.

Ze scheen in hem te versmelten.

Geen vrouw, behalve zijn overleden echtgenote, had voor hem zo warm gevoeld.

Ze drukte haar achterste tegen hem aan.

Hij was zo hard dat het pijn deed.

Ze mompelde zonder woorden, een katachtig geluid.

Zijn handen wilden niet op één plaats blijven, maar dwaalden over haar heen in een zachte, lome verkenning.

Ze draaide zich naar hem om.

Ze kusten elkaar.

Haar warme tong was snel, maar de kus duurde lang en was langzaam.

Toen ze uit elkaar gingen, zich slechts een paar centimeter van elkaar losmaakten om de zo broodnodige adem te halen, keken ze elkaar in de ogen. Die van haar hadden zo’n heldere tint groen dat ze niet echt leken, en toch zag hij er een heel echt verlangen in.

Weer een kus. Deze was harder dan de eerste, gretiger.

Toen maakte ze zich van hem los en nam zijn hand in die van haar.

Ze liepen de keuken uit. De woonkamer in.

De slaapkamer.

Ze knipte een lampje met een ambergeel glazen kapje aan. Het was niet fel. De schaduwen werden iets minder, maar verdwenen niet. Ze trok jaar kamerjas uit. Verder droeg ze niets.

Ze zag eruit alsof ze van honing, boter en room was gemaakt.

Ze kleedde hem uit.

Vele minuten daarna, op bed, toen hij uiteindelijk in haar kwam, zei hij haar naam met een lichte snik van verwondering en zij zei die van hem. Dat waren de eerste woorden die ze hadden gezegd sinds hij zijn handen op haar schouders had gelegd, daar in de keuken.

Ze vonden een zacht, zijdezacht, bevredigend ritme en schonken elkaar genot op de koele, frisse lakens.

6

Lavelle zat aan de keukentafel en staarde naar de radio.

De wind deed het oude huis schudden.

Tegen de onzichtbare entiteit die de radio gebruikte als contact met deze wereld, zei Lavelle: ‘Moet ik zijn kinderen nu laten vermoorden, vanavond, zonder verder uitstel?’

‘Jaaaaa.’

‘Maar als ik zijn kinderen dood, bestaat er dan niet het gevaar dat Dawson vastbeslotener zal zijn dan ooit om mij te vinden?’

‘Vermoord zzze.’

‘Bedoelt u dat Dawson misschien breekt als ik hen vermoord?’

‘Jaaaaa.’

‘Dat het bijdraagt aan een emotionele of geestelijke instorting?’

‘Jaaaaa.’

‘Die hem vernietigt?’

‘Jaaaaa.’

‘Daar is geen twijfel over?’

‘Hij houdt heel veel van hen.’

‘En er bestaat geen twijfel over wat het met hem doet?’ hield Lavelle aan.

‘Vermoord zzze. Wreed. Het moet uitzzzonderlijk wreed zzzijn.’

‘Ik begrijp het. Door de wreedheid ervan zal Dawson breken. Is dat het?’

‘Jaaaaa.’

‘Ik zal alles doen om hem uit mijn buurt te krijgen, maar ik wil absoluut zeker zijn dat het zo werkt als ik wil.’

‘Vermoord zzze. Verpletter zzze. Breek hun botten en pluk hun ogen uit. Ssscheur hun tong uit. Sssnijd zzze open alsssof het ssslachtvarkensss zzzijn.’

7

Rebecca’s slaapkamer.

Sneeuwnaalden tikten zacht tegen het raam.

Ze lagen op hun rug naast elkaar op het bed en hielden elkaars hand vast in het geelbruine licht.

Rebecca zei: ‘Ik had niet gedacht dat het nog een keer zou gebeuren.’

‘Wat?’

‘Dit.’

‘O.’

‘Ik dacht dat gisternacht een... vergissing was.’

‘Echt?’

‘Ik wist zeker dat we nooit meer zouden vrijen.’

‘Maar we hebben het wel gedaan.’

‘We hebben het zeker gedaan.’

‘God, wat je zegt!’

Ze zweeg.

Hij zei: ‘Heb je spijt dat we het gedaan hebben?’

‘Nee.’

‘Je denkt toch niet dat dít de laatste keer was, hè?’

‘Nee.’

‘Het kan niet de laatste keer zijn. We zijn te goed samen.’

‘We zijn te goed samen.’

‘Je kunt zo zacht zijn.’

‘En jij kunt zo hard zijn.’

‘Onbehouwen.’

‘Maar eerlijk.’

Een pauze.

Toen zei ze: ‘Wat is er met ons gebeurd?’

‘Is dat niet duidelijk?’

‘Niet helemaal.’

‘We zijn voor elkaar gevallen.’

‘Maar hoe kon het zo snel gebeuren?’

‘Het was niet zo snel.’

‘Al deze tijd, alleen maar smeris zijn, alleen maar partners...’

‘Meer dan partners.’

‘... en toen plotseling... wááám!’

‘Het was niet plotseling. Ik val al lang op je.’

‘Echt waar?’

‘In ieder geval al een paar maanden.’

‘Ik heb het niet geweten.’

‘Een lange, lange, langzame val.’

‘Waarom heb ik het niet geweten?’

‘Je hebt het geweten. Onbewust.’

‘Misschien.’

‘Maar ik vraag me af waarom je je er zo heftig tegen hebt verzet.’

Ze gaf geen antwoord.

Hij zei: ‘Ik dacht dat je me misschien afstotend vond.’

‘Ik vind je onweerstaanbaar.’

‘Waarom verzette je je dan?’

‘Het maakt me bang.’

‘Wat maakt je bang?’

‘Dit. Om iemand te hebben. Om om iemand te géven.’

‘Waarom maakt dat je bang?’

‘Het risico het kwijt te raken.’

‘Maar dat is dwaas.’

‘Dat is het niet.’

‘Je moet het risico durven lopen iets kwijt te raken...’

‘Ik weet het.’

‘... omdat je anders nooit iets zal hebben.’

‘Misschien is dat het beste.’

‘Het helemaal niet te hebben?’

‘Ja.’

‘Die filosofie leidt tot een verrekt eenzaam leven.’

‘Het maakt me toch bang.’

‘We raken dit niet kwijt, Rebecca.’

‘Niets blijft eeuwig.’

‘Dat kun je niet bepaald een goede opstelling noemen.’

‘Nee, wat wel.’

‘Als je gekwetst bent door andere mannen...’

‘Dat is het niet.’

‘Wat is het dan wel?’

Ze ontweek de vraag. ‘Kus me.’

Hij kuste haar. En weer, en weer.

Het waren geen hartstochtelijke kussen. Ze waren zacht. Lieflijk.

Na een tijdje zei hij: ‘Ik hou van je.’

‘Zeg dat niet.’

‘Ik zeg het niet alleen. Ik meen het.’

‘Zeg het gewoon niet.’

‘Ik ben geen man die dingen zegt die hij niet meent.’

‘Weet ik.’

‘En ik zeg het pas als ik het zeker weet.’

Ze wilde hem niet aankijken.

Hij zei: ‘Ik weet het zeker, Rebecca. Ik hou van je.’

‘Ik vroeg je het niet te zeggen.’

‘Ik vraag je niet het van jou te horen.’

Ze beet op haar lip.

‘Ik vraag je niet om een belofte.’

‘Jack...’

‘Zeg alleen dat je geen hekel aan me hebt.’

‘Hou je nu eens op...’

‘Kun je niet alsjeblieft zeggen dat je geen hekel aan me hebt?’

Ze zuchtte. ‘Ik heb geen hekel aan je.’

Hij grinnikte. ‘Zeg me gewoon dat je me niet heel erg haat.’

‘Ik haat je niet heel erg.’

‘Zeg gewoon dat je me een beetje aardig vindt.’

‘Ik vind je een beetje aardig.’

‘Misschien meer dan een beetje.’

‘Misschien meer dan een beetje.’

‘Oké. Voorlopig kan ik daarmee leven.’

‘Goed.’

‘Intussen hou ík van jóú.’

‘Verdomme, Jack.’

Ze maakte zich van hem los.

Ze trok het laken over zich heen, helemaal tot aan haar kin.

‘Doe niet zo afstandelijk tegen me, Rebecca.’

‘Ik doe niet afstandelijk.’

‘Behandel me niet zoals je me vandaag de hele dag hebt behandeld.’

Ze keek hem in de ogen.

Hij zei: ‘Ik dacht dat je heel erg spijt had van gisteravond.’

Ze schudde haar hoofd: nee.

‘Het deed me pijn, zoals je vandaag deed,’ zei hij. ‘Ik dacht dat je genoeg van me had, van jezelf, om wat we hadden gedaan.’

‘Nee. Nooit.’

‘Nu weet ik dat, maar nu trek je je weer terug, hou je me op afstand. Wat is er aan de hánd?’

Ze kauwde op haar duim. Als een klein meisje.

‘Rebecca?’

‘Ik weet niet hoe ik het moet zeggen. Ik weet niet hoe ik het moet uitleggen. Ik heb het nog nooit eerder aan iemand in woorden hoeven vertalen.’

‘Ik kan goed luisteren.’

‘Ik heb wat tijd nodig om na te denken.’

‘Neem dan de tijd.’

‘Gewoon een beetje tijd. Een paar minuten.’

‘Neem alle tijd die je nodig hebt.’

Ze staarde naar het plafond en dacht na.

Hij kroop onder het laken naar haar toe en trok de deken over hen allebei heen.

Ze lagen een tijdje in stilte.

Buiten zong de wind een tweetonige serenade.

Ze zei: ‘Mijn vader stierf toen ik zes was.’

‘Dat is heel erg. Dat is vreselijk. Je hebt dus nooit de kans gehad hem echt te kennen?’

‘Nee. En toch, hoe vreemd het ook lijkt, mis ik hem soms zo erg, weet je, zelfs na al die jaren... zelfs een vader die ik nooit echt heb gekend en die ik me nauwelijks kan herinneren. Toch mis ik hem.’

Jack dacht aan zijn eigen kleine Davey, die nog niet eens zes was toen zijn moeder stierf.

Hij kneep zacht in Rebecca’s hand.

Ze zei: ‘Maar dat mijn vader stierf toen ik zes was... was op een bepaalde manier niet het ergste. Het ergste was dat ik hem heb zien sterven. Ik was erbij toen het gebeurde.’

‘God. Hoe... hoe is het gebeurd?’

‘Nou... mijn ouders hadden een broodjeszaak. Een kleine zaak. Vier tafeltjes. Het meeste was meeneemeten. Broodjes, aardappelsalade, macaronisalade, een paar toetjes. Het begin is moeilijk in zo’n branche, tenzij je meteen al twee dingen hebt: voldoende startkapitaal om door de eerste paar magere jaren heen te komen, en een goede locatie, waar veel wandelend publiek is of waar kantoren in de buurt zijn. Maar mijn ouders waren arm. Ze hadden heel weinig kapitaal. Ze konden de hoge huur van een goede locatie niet betalen, dus begonnen ze op een slechte plek en verhuisden zodra ze konden, drie keer in drie jaar, elke keer naar een iets betere plek. Ze werkten hard, zo hard... Mijn vader had er nog een andere baan bij, was conciërge van ’s avonds laat, nadat de zaak dicht was, tot net voor het aanbreken van de dag. Dan kwam hij thuis, sliep vier of vijf uur en opende daarna de winkel voor het lunchpubliek. Mama bereidde het meeste eten voor de klanten, en ze werkte achter de toonbank, maar ze maakte ook huizen schoon voor andere mensen om een paar extra dollar te verdienen. Ten slotte begon de zaak winst op te leveren. Mijn vader kon zijn baan als conciërge opzeggen en mama hield op met schoonmaken. Het begon eigenlijk zo goed te lopen dat ze uitkeken naar hun eerste werknemer; ze konden de zaak niet langer meer met z’n tweeën aan. De toekomst zag er goed uit. En toen... op een middag... in de stille uurtjes tussen lunch en avondeten, toen mama een boodschap aan het doen was en ik alleen met mijn vader in de zaak was... kwam die man binnen... met een pistool...’

‘O, shit,’ zei Jack. De rest kende hij. Hij had het allemaal al eerder zien gebeuren, heel vaak. Dode eigenaars, uitgespreid in een poel bloed naast hun leeggehaalde kassa.

‘Er was iets vreemds met deze schoft,’ zei Rebecca. ‘Hoewel ik pas zes jaar was, wist ik al toen hij binnenkwam dat er iets mís met hem was, en ik liep naar de keuken en keek door het gordijn naar hem. Hij was zenuwachtig... bleek... had vreemde ogen...’

‘Een junk?’

‘Dat bleek later, ja. Als ik nu mijn ogen dichtdoe, kan ik nog steeds zijn bleke gezicht zien, de manier waarop zijn mond vertrok. Het vreselijke is... ik kan dat duidelijker zien dan het gezicht van mijn vader. Die vreselijke ogen.’

Ze huiverde.

Jack zei: ‘Je hoeft niet verder te gaan.’

‘Ja, jawel. Ik moet het je vertellen. Zodat je begrijpt waarom... waarom ik bepaalde dingen zo doe.’

‘Goed. Als je het zeker...’

‘Ik weet het zeker.’

‘Toen... weigerde je vader het geld aan die schoft te geven... of niet?’

‘Nee. Pap gaf hem het geld. Alles.’

‘Hij bood geen enkel verzet?’

‘Nee.’

‘Maar het heeft hem dus niet geholpen.’

‘Nee. Die junk had een vreemde behoefte, een echt vreselijke behoefte, alsof er iets smerigs in zijn hoofd rondkroop, denk ik, en het maakte hem geïrriteerd, gemeen, krankzinnig kwaad op de wereld. Je weet hoe ze zijn. Dus ik denk dat hij misschien zelfs liever iemand wilde vermoorden dan dat hij het geld wilde hebben. Dus... haalde hij... gewoon de trekker over.’

Jack sloeg een arm om haar heen en trok haar tegen zich aan.

Ze zei: ‘Twee schoten. Toen ging die schoft ervandoor. Mijn vader werd door een kogel geraakt. Maar die... die raakte hem... in zijn gezicht.’

‘Jezus,’ zei Jack zacht, terwijl hij dacht aan een zes jaar oude Rebecca in de keuken van een broodjeszaak, die door de kier van een gordijn keek en het gezicht van haar vader uit elkaar zag spatten.

‘Het was een .45,’ zei ze.

Jack huiverde, terwijl hij dacht aan de kracht van het wapen.

‘Kogels met een holle punt,’ zei ze.

‘O, jezus.’

‘Pap had geen enkele kans van zo dichtbij.’

‘Kwel je niet zo met...’

‘Zijn hoofd was helemaal weg.’

‘Denk er niet meer aan,’ zei Jack.

‘Hersenweefsel...’

‘Zet het nu uit je hoofd.’

‘... stukjes van zijn schedel...’

‘Het was lang geleden.’

‘... bloed over de hele muur.’

‘Stil maar. Stil.’

‘Er is nog meer te vertellen.’

‘Je hoeft het niet allemaal tegelijk te doen.’

‘Ik wil dat je het begrijpt.’

‘Neem de tijd. Ik ben er. Ik wacht wel. Neem de tijd.’

8

In de schuur van golfplaten, gebogen over de put en gebruik makend van twee ceremoniële scharen met grepen van malachiet, knipte Lavelle beide einden van het koord gelijktijdig door.

De foto’s van Penny en Davey Dawson vielen in het gat en verdwenen in het oranje licht.

Een schrille, onmenselijke kreet steeg op uit de diepten.

‘Vermoord ze,’ zei Lavelle.

9

Nog steeds in Rebecca’s bed.

Nog steeds elkaar vasthoudend.

Ze zei: ‘De politie had alleen maar mijn beschrijving om vanuit te gaan.’

‘Een kind van zes is niet de allerbeste getuige.’

‘Ze deden erg hun best, en probeerden een aanwijzing te vinden over die schoft die papa had doodgeschoten. Ze deden echt erg hun best.’

‘Hebben ze hem nooit te pakken gekregen?’

‘Ja. Maar te laat. Veel te laat.’

‘Wat bedoel je?’

‘Weet je, hij kreeg tweehonderd dollar te pakken toen hij de zaak beroofde.’

‘Dus?’

‘Dat was meer dan twintig jaar geleden.’

‘Ja?’

‘Tweehonderd was toen veel meer geld. Geen fortuin. Maar veel meer dan nu.’

‘Ik begrijp nog steeds niet waar je op aanstuurt.’

‘Voor hem was het een makkelijke buit.’

‘Niet zo makkelijk. Hij had een mens gedood.’

‘Maar hij had het niet hoeven doen. Hij wílde die dag iemand vermoorden.’

‘Goed, juist. Dus omdat hij zo verknipt was, vond hij het makkelijk.’

‘Een halfjaar ging voorbij...’

‘En de smerissen kregen hem nooit in de smiezen?’

‘Nee. Dus leek het steeds makkelijker en makkelijker voor die griezel.’

Jack raakte vervuld van een misselijk makende vrees. Zijn maag keerde om.

Hij zei: ‘Je bedoelt toch niet...’

‘Ja.’

‘Hij kwam terug.’

‘Met een pistool. Hetzelfde pistool.’

‘Maar hij moet krankzinnig zijn geweest!’

‘Alle junks zijn krankzinnig.’

Jack wachtte. Hij wilde de rest niet horen, maar hij wist dat ze het hem zou vertellen; het hem moest vertellen; gedwóngen was het te vertellen.

Ze zei: ‘Mijn moeder stond achter de kassa.’

‘Nee,’ zei hij zacht, alsof een protest van hem op de een of andere manier de tragedie van haar familie kon veranderen.

‘Hij knalde haar neer.’

‘Rebecca...’

‘Met vijf schoten.’

‘Heb je het deze... deze keer ook gezien?’

‘Nee. Ik was die dag niet in de zaak.’

‘Godzijdank.’

‘Deze keer kregen ze hem te pakken.’

‘Voor jou te laat.’

‘Veel te laat. Daarna wist ik wat ik wilde worden als ik groot was. Ik wilde politieagent worden, zodat ik mensen als die junk kon tegenhouden, ze ervan kon weerhouden andere moeders en vaders van kleine meisjes en jongetjes te vermoorden. Je had toen nog geen vrouwelijke agenten, weet je, geen echte smerissen, alleen op kantoor, op de centrales, dat soort dingen. Ik had geen voorbeeld. Maar ik wist dat ik het ooit zou worden. Ik was vastbesloten. Terwijl ik opgroeide, was er nooit ook maar één keer dat ik eraan dacht iets anders te worden dan een smeris. Ik nam zelfs nooit in overweging te gaan trouwen, iemands vrouw te worden, kinderen te krijgen, moeder te worden, omdat ik wist dat er iemand langs zou komen en mijn man dood zou schieten of mij mijn kinderen af zou nemen, of mij weg zou halen van mijn kinderen. Dus wat had het voor zin? Ik zou politieagente worden. Niets anders. Een smeris. En dat ben ik geworden. Ik denk dat ik me schuldig voelde over de moord op mijn vader. Ik denk dat ik geloofde dat er iets geweest moest zijn dat ik die dag had kunnen doen om hem te redden. En ik wéét dat ik me schuldig voelde over de dood van mijn moeder. Ik had een hekel aan mezelf omdat ik de politie geen betere beschrijving had gegeven van de man die mijn vader had neergeschoten, had een hekel aan mezelf omdat ik verdoofd en van geen nut was, omdat zij misschien, als ik voor hen van meer nut zou zijn geweest, de man hadden kunnen pakken voordat hij mama doodschoot. Door bij de politie te gaan, door andere gluiperds als die junk tegen te houden, kon ik afrekenen met mijn schuldgevoel. Misschien is dat psychologie van de koude grond. Maar niet ver bezijden de waarheid. Ik weet zeker dat het deel uitmaakt van mijn motivatie.’

‘Maar er is geen enkele reden waarom je je schuldig zou moeten voelen,’ verzekerde Jack haar. ‘Je hebt al het mogelijke gedaan. Je was pas zés!’

‘Ik weet het. Ik begrijp het. Maar het schuldgevoel is er niet minder om. Soms nog altijd hevig. Ik denk dat het er altijd zal blijven zitten, jaar na jaar wat zwakker, maar dat het nooit helemaal zal verdwijnen.’

Jack begon, ten slotte, Rebecca Chandler te begrijpen – waarom ze zo was als ze was. Hij zag zelfs de reden van haar overvolle koelkast; na een jeugd zo vol slecht nieuws, vol onverwachte schokken en instabiliteit was een goed gevulde voorraadkast minstens één manier om enige mate van veiligheid te kopen, een manier om je veilig te voelen. Dit begrip deed zijn respect en toch al diepe genegenheid voor haar groeien. Ze was een heel bijzondere vrouw.

Hij had het gevoel dat deze nacht een van de belangrijkste van zijn leven was. De lange eenzaamheid na Linda’s overlijden was eindelijk voorbij. Hier, met Rebecca, was hij met een nieuw begin bezig. Een goed begin. Slechts weinig mannen hadden het geluk in hun leven twee goede vrouwen en twee kansen op geluk te krijgen. Hij had veel geluk, en hij wist het, en die kennis maakte hem uitbundig. Ondanks een dag vol bloed, verminkte lijken en doodsbedreigingen voelde hij de goudkleurige toekomst die voor hen lag. Alles zou nu goed komen. Niets kon nog verkeerd gaan. Niets kon nu nog verkeerd gaan.

10

‘Vermoord ze, vermoord ze,’ zei Lavelle.

Zijn stem weerkaatste in de put, weerkaatste en weerkaatste alsof die stem in een diepe schacht was gegooid.

De onduidelijke, kloppende, bewegende, vormeloze vloer van de put werd ineens actiever. Hij bubbelde, golfde, kolkte. Uit die gesmolten lava-achtige substantie – die of op armlengte was of kilometers ver weg – begon vorm aan te nemen.

Van iets monsterlijks.

11

‘Toen je moeder werd vermoord, was je pas...’

‘Zeven. Ik was een maand voor ze stierf zeven geworden.’

‘Wie ontfermde zich daarna over jou?’

‘Ik ben bij mijn grootouders gaan wonen, de ouders van mijn moeder.’

‘Ging dat goed?’

‘Ze hielden van me. Dus ging het een tijdje goed.’

‘Een tijdje?’

‘Mijn grootvader stierf.’

‘Wéér iemand die doodging?’

‘Altijd weer een.’

‘Hoe?’

‘Kanker. Een plotselinge dood kende ik al. Het werd nu tijd dat ik kennismaakte met een langzame dood.’

‘Hoe langzaam?’

‘Twee jaar tussen het moment dat de diagnose kanker was gesteld en hij er uiteindelijk aan bezweek. Hij kwijnde helemaal weg, raakte vijfentwintig kilo kwijt en verloor al zijn haar door de bestraling. Die laatste paar weken was hij niet alleen een heel ander mens, hij gedroeg zich ook zo. Het was vreselijk om te zien.’

‘Hoe oud was je toen je hem kwijtraakte?’

‘Elfenhalf.’

‘Daarna was het dus alleen nog maar jij en je grootmoeder?’

‘Een paar jaar. Zij stierf toen ik vijftien was. Haar hart. Niet echt plotseling. Ook niet echt langzaam. Daarna kwam ik onder toezicht van de Raad voor de Kinderbescherming. De drie jaar erna, tot ik achttien was, bracht ik door bij een aantal pleeggezinnen. In totaal vier. Ik raakte nooit intiem met mijn pleegouders; ik stond mezelf niet toe intiem te worden. Ik bleef maar vragen overgeplaatst te worden, begrijp je. Omdat ik toen besefte, hoe jong ik ook was, dat van mensen houden, van hen afhankelijk zijn, hen nódig hebben, gewoon te gevaarlijk was. Liefde is gewoon een manier om je voor te bereiden op een enorm verlies. Ze trekken het kleed onder je vandaan op het moment dat je uiteindelijk besluit dat alles wel goed komt. We zijn allemaal zo kortstondig. Zo kwetsbaar. En het leven is zo onvoorspelbaar.’

‘Maar dat is geen reden om alleen te blijven,’ zei Jack. ‘Integendeel, snap je het dan niet – dat dat de reden is dat we mensen móéten vinden om lief te hebben, mensen om ons leven mee te delen, om ons hart en onze geest voor open te stellen, mensen om op te vertrouwen, te koesteren, mensen die op ons vertrouwen wanneer zij moeten weten dat ze niet alleen zijn. Te geven om je vrienden en om je familie, te weten dat zij om jou geven – dat houdt onze gedachten weg van de leegte die ons allen wacht. Door lief te hebben en anderen toe te staan ons lief te hebben, geven we betekenis en diepgang aan ons leven; dát maakt ons meer dan alleen maar een andere diersoort, die alleen maar eet om te overleven. We kunnen, in ieder geval voor een tijdje, door liefde de godvergeten duisternis aan het einde van alles vergeten.’

Hij was buiten adem toen hij klaar was – en verbaasd door wat hij had gezegd, geschrokken door het begrip dat in hem zat.

Ze liet een arm over zijn borst glijden. Ze hield hem vast en zei: ‘Je hebt gelijk. Een deel van me weet dat wat je hebt gezegd waar is.’

‘Goed.’

‘Maar een ander deel van mij is bang ooit nog te beminnen en bemind te worden. Het deel dat er niet meer tegen kan alles kwijt te raken. Het deel dat denkt dat eenzaamheid te verkiezen is boven dat soort verlies en pijn.’

‘Maar begrijp je, daar gaat het juist om. Liefde geven of liefde krijgen is nóóit verlies,’ zei hij, terwijl hij haar vasthield. ‘Als je ooit van iemand hebt gehouden, is die liefde daar altijd, zelfs als diegene er niet meer is. Liefde is het enige dat blijft. Bergen verdwijnen, komen weer omhoog en verdwijnen weer, door miljoenen en miljoenen jaren heen. Zeeën drogen uit. Woestijnen maken plaats voor nieuwe zeeën. De tijd doet elk gebouw dat de mens optrekt tot stof vergaan. Enorme ideeën blijken fout en storten net zo zeker in als kastelen en tempels. Maar liefde is een kracht, een energie, een macht. Met het risico om in clichés te spreken, denk ik dat liefde als een zonnestraal is, die tot in de eeuwigheid door de ruimte reist, steeds verder en verder tot in de oneindigheid, en die net als een lichtstraal nooit ophoudt. Liefde is eeuwig. Het is een bindende kracht in het universum, zoals de energie in een molecule de bindende kracht is, net zozeer als de zwaartekracht een bindende kracht is. Zonder de bindende energie in een molecule, zonder zwaartekracht, zonder líéfde – chaos. We bestaan om liefde te geven en liefde te ontvangen, omdat liefde voor mij het enige lijkt dat orde en betekenis en licht aan het bestaan geeft. Het moet waar zijn. Want als het niet waar is, welk doel dienen we dán? Als het niet waar is – God helpe ons dan.’

Een paar ogenblikken lagen ze zwijgend tegen elkaar aan.

Jack was uitgeput door de stroom woorden en gevoelens die uit hem gevloeid was, bijna zonder dat hij het had gewild.

Hij wilde wanhopig graag dat Rebecca de rest van zijn leven bij hem bleef. Hij vreesde haar kwijt te raken.

Maar hij zei niets meer. De beslissing lag bij haar.

Na een tijdje zei ze: ‘Voor het eerst sinds tijden ben ik niet zozeer bang om lief te hebben en het dan weer kwijt te raken; ik ben banger helemaal niet meer lief te hebben.’

Jacks hart schoot omhoog.

Hij zei: ‘Sluit me nooit meer buiten.’

‘Het zal niet zo makkelijk zijn me open te stellen.’

‘Je kunt het.’

‘Ik weet zeker dat ik zo nu en dan terugglijd, me af en toe een stukje van je terugtrek. Je zult geduld met me moeten hebben.’

‘Ik kan geduldig zijn.’

‘God, alsof ik dat niet weet! Het is om woest van te worden, maar jij bent de geduldigste man die ik ooit ben tegengekomen.’

‘Om woest van te worden?’

‘Soms, tijdens het werk, als ik zo ongelooflijk krengerig ben geweest, het niet wilde zijn maar het ondanks mezelf toch was. Soms wenste ik dan dat je tegen mij zou gaan snauwen, tegen me zou ontploffen. Maar als je ten slotte reageerde, was je altijd zo redelijk, zo kalm, zo verdomde geduldig.’

‘Je laat het klinken alsof ik een heilige ben.’

‘Nou, je bent een goed mens, Jack Dawson. Een aardige man. Een verdomd aardige man.’

‘O, ik weet het, voor jou lijk ik perfect,’ zei hij met zelfspot. ‘Maar geloof het of niet, zelfs ik, voorbeeldig als ik ben, zelfs ík heb een paar fouten.’

‘Nee,’ zei ze, met gespeelde verbazing.

‘Het is waar.’

‘Noem er een.’

‘Ik vind het echt leuk om naar Barry Manilow te luisteren.’

‘Nee!’

‘O, ik weet dat zijn muziek gladjes is, te handig, een beetje kunstmatig. Maar het klinkt toch goed. Ik vind het mooi. En nog iets. Ik hou níét van Alan Alda.’

‘Iederéén houdt van Alan Alda!’

‘Ik vind hem nep.’

‘Je bent vreselijk!’

‘En ik hou van boterhammen met pindakaas en ui.’

‘Gatver! Alan Alda zou nooit boterhammen met pindakaas en ui eten.’

‘Maar ik heb één goede eigenschap die het op kan nemen tegen al die vreselijke fouten,’ zei hij.

Ze grinnikte. ‘En die is?’

‘Ik hou van je.’

Deze keer vroeg ze hem niet het niet te zeggen.

Ze kuste hem.

Haar handen gleden over hem heen.

Ze zei: ‘Vrij weer met me.’

12

Ongeacht tot hoe laat Davey op mocht blijven, Penny mocht altijd een uur langer dan hij. Het was haar recht als laatste naar bed te gaan, omdat ze vier jaar ouder was dan hij. Ze verweerde zich altijd dapper en vasthoudend tegen elke poging haar dit kostbare en onvervreemdbare recht te ontnemen. Maar vanavond, toen tante Faye om negen uur tegen Davey zei dat hij zijn tanden moest gaan poetsen en naar bed moest gaan, deed Penny alsof ze slaap had en zei dat zij het die dag ook voor gezien hield.

Ze kon Davey niet alleen in de donkere slaapkamer laten, waar hij beslopen kon worden door de goblins. Ze zou wakker moeten blijven om over hem te waken, tot hun vader kwam. Dan zou ze papa alles vertellen over de goblins en hopen dat hij haar eerst tenminste zou laten uitpraten voordat hij de mannen met de dwangbuis liet komen.

Zij en Davey waren zonder extra spullen naar de Jamisons gekomen, maar dat leverde geen problemen op. Omdat ze zo nu en dan bij Faye en Keith logeerden, als hun vader tot laat moest werken, hadden ze daar extra tandenborstels en pyjama’s liggen. En in de kast van de logeerkamer lagen schone kleren zodat ze de volgende dag niet hetzelfde aan hoefden als vandaag. Binnen tien minuten lagen ze gerieflijk in het lits-jumeaux onder de dekens.

Tante Faye wenste hen heerlijke dromen toe, draaide het licht uit en sloot de deur.

De duisternis was dik en verstikkend.

Penny vocht tegen een aanval van claustrofobie.

Davey lag een tijdje stil. Toen: ‘Penny?’

‘Huh?’

‘Ben jij het?’

‘Wie denk je dan die net “huh” heeft gezegd?’

‘Waar is pap?’

‘Die werkt laat.’

‘Ik bedoel... echt.’

‘Die werkt echt laat.’

‘En als hij nu eens gewond is?’

‘Dat is hij niet.’

‘Als hij nu eens neergeschoten is?’

‘Dat is hij niet. Ze zouden het ons hebben verteld als hij neergeschoten was. Ze zouden ons zelfs waarschijnlijk naar het ziekenhuis hebben gebracht om hem te bezoeken.’

‘Nee, dat zouden ze niet hebben gedaan. Ze proberen kinderen te beschermen tegen dat soort slecht nieuws.’

‘Wil je in ’s hemelsnaam eens een keer ophouden met jezelf zorgen te maken? Er is niets met pap. Als hij neergeschoten was of zoiets, dan zouden tante Faye en oom Keith er alles van weten.’

‘Maar misschien wéten ze het ook.’

‘Als zij het wisten, zouden wij het weten.’

‘Hoe?’

‘Ze zouden het tonen, ook als ze probeerden dat niet te doen.’

‘Hoe zouden ze het tonen?’

‘Ze zouden ons anders behandeld hebben. Ze zouden vreemd hebben gedaan.’

‘Ze doen altíjd vreemd.’

‘Ik bedoel vreemd op een andere manier. Ze zouden bijzonder aardig tegen ons zijn geweest. Ze zouden ons extra aandacht gegeven hebben, omdat ze medelijden met ons hadden. En zou je denken dat tante Faye al die kritiek op papa vanavond zou hebben gehad als ze had geweten dat hij was neergeschoten en ergens in een ziekenhuis lag?’

‘Nou... nee. Ik denk dat je gelijk hebt. Zelfs tante Faye zou dat niet doen.’

Ze zwegen.

Penny lag met haar hoofd op het kussen te luisteren.

Er was niets te horen. Alleen de wind buiten. Ver weg het gerommel van een sneeuwschuiver.

Ze keek naar het raam, een rechthoek van vaag sneeuwachtig licht. Zouden de goblins door het raam komen?

De deur?

Misschien zouden ze door een kier in de plint naar binnen komen, als een soort rook die, als ze eenmaal helemaal in de kamer waren, vaste vorm zou aannemen. Vampiers deden dat soort dingen. Ze had het zien gebeuren in een oude Dracula-film.

Of misschien kwamen ze uit de kast.

Ze keek naar het donkerste gedeelte van de kamer waar de kast stond. Ze kon hem niet zien; alleen maar duisternis.

Misschien zat er een magische, onzichtbare tunnel achter de kast, een tunnel die alleen goblins konden zien en gebruiken.

Dat was belachelijk. O, ja? Het idee van de goblins was ook belachelijk en toch bestonden ze; ze had ze gezien.

Davey’s ademhaling werd diep, langzaam en ritmisch. Hij sliep.

Penny benijdde hem. Ze wist dat ze nooit meer zou slapen.

De tijd ging voorbij. Langzaam.

Haar blik bleef maar rondgaan door de donkere kamer. Het raam. De deur. De kast. Het raam.

Ze wist niet waar de goblins vandaan zouden komen, maar ze wist, zonder twijfel, dat ze zóúden komen.

13

Lavelle zat in zijn donkere slaapkamer.

De extra moordenaars waren uit de put omhooggekomen en weggekropen, de nacht in, de door de sneeuwstorm geteisterde stad in. Gauw zouden beide kinderen van Dawson gedood worden, teruggebracht worden tot bloederige hompen dood vlees.

De gedachte verheugde Lavelle en wond hem op. Hij kreeg zelfs een erectie.

De rituelen hadden hem leeggezogen. Niet fysiek of mentaal. Hij voelde zich levendig, fris en sterk. Maar zijn Bocor-krachten waren uitgeput en het werd tijd die weer aan te vullen. Op het moment was hij alleen nog maar in naam een Bocor; hij was leeg, waardoor hij niet meer was dan een man – en hij vond het niet prettig niet meer dan een man te zijn.

Omgeven door de duisternis richtte hij zijn geest omhoog, omhoog door het plafond, door het dak van het huis, door de met sneeuw gevulde lucht, omhoog naar de rivieren van kwade energie die door de grote stad stroomden. Nauwgezet meed hij de stromen van goedaardige energie, die ook over de stad trokken, want die hadden voor hem geen enkel nut; sterker nog, ze vormden een gevaar voor hem. Hij tapte af van de donkerste, smerigste van die etherische wateren en liet zich erdoor vollopen tot zijn eigen reservoirs weer helemaal gevuld waren.

In een paar minuten was hij herboren. Nu was hij meer dan een man. Minder dan een god, ja, maar meer, veel meer dan alleen maar een man.

Vannacht moest hij nog een toverkunst uithalen en hij keek er verheugd naar uit. Hij zou Jack Dawson vernederen. Uiteindelijk zou hij Dawson laten begrijpen hoe ontzagwekkend de kracht van een meester-Bocor was. Dan, als de kinderen van Dawson geëlimineerd waren, zou de rechercheur begrijpen hoe dom hij was geweest hen aan zo’n risico bloot te stellen door een Bocor uit te dagen. Hij zou begrijpen hoe gemakkelijk hij ze had kunnen redden – gewoon door zijn trots in te slikken en weg te lopen uit het onderzoek. Dan zou het de rechercheur duidelijk worden dat hij, hij zelf, de terdoodveroordeling van zijn kinderen had ondertekend, en dát vreselijke besef zou hem volledig vernietigen.

14

Penny zat rechtop in bed en schreeuwde bijna om tante Faye.

Ze had iets gehoord. Een vreemde, schrille kreet. Hij was niet menselijk. Zwak. Ver weg. Misschien in een andere flat, een paar verdiepingen naar beneden in het gebouw. De kreet scheen haar via de verwarmingsbuizen bereikt te hebben.

Ze wachtte gespannen. Een minuut. Twee minuten. Drie.

De kreet werd niet herhaald. Verder klonken er ook geen onnatuurlijke geluiden.

Maar ze wist wat ze had gehoord en wat dat betekende. Ze kwamen voor haar en Davey. Ze waren nu onderweg. Snel zouden ze hier zijn.

15

Deze keer was het vrijen langzaam, loom, pijnlijk teder, vol liefkozingen en woordeloos gemompel, inzachte strelingen. Een reeks droomachtige sensaties: een gevoel van drijven, een gevoel alleen uit zo’n energie als zonlicht te bestaan, een vrolijk gewichtloos vallen, vallen. Deze keer was niet zozeer een daad van seks, als wel een daad van emotionele binding, een spirituele belofte die met het vlees werd gedaan. En toen Jack ten slotte diep in haar fluwelen holte spoot, had hij het gevoel met haar samen te vloeien, met haar te versmelten, één met haar te worden, en hij wist dat zij hetzelfde gevoel had.

‘Dat was heerlijk.’

‘Perfect.’

‘Beter dan een boterham met pindakaas en ui?’

‘Bijna.’

‘Vuile schoft.’

‘Hé, boterhammen met pindakaas en ui zijn hartstikke lekker, hoor!’

‘Ik hou van je,’ zei hij.

‘Daar ben ik blij om,’ zei ze.

Dat was een verbetering.

Ze kon zichzelf er nog steeds niet toe brengen te zeggen dat ze ook van hem hield. Maar hij zat er niet zo mee. Hij wist dat ze het deed.

Hij zat op de rand van het bed en kleedde zich aan.

Zij stond aan de andere kant van het bed en trok haar blauwe kamerjas aan.

Allebei schrokken ze door een plotselinge, angstaanjagende beweging. Een ingelijste poster van een tentoonstelling van Jasper Johns raakte los van zijn bevestiging en vloog van de muur. Het was een grote poster, een meter bij vijfenzeventig centimeter, ingelijst achter glas. Hij leek een ogenblik in de lucht te hangen, sloeg vervolgens met een enorme kal tegen de vloer aan het voeteneinde van het bed.

‘Krijg nou wat!’ zei Jack.

‘Hoe kan dat?’ zei Rebecca.

De schuifdeur van de kast schoot met een knal open, dicht en weer open.

De hoge ladekast met zes laden kwam los van de muur en helde naar voren naar Jack toe. Hij sprong uit de weg toen het hoge meubelstuk met het geluid van een bomexplosie tegen de vloer sloeg.

Rebecca deinsde achteruit naar de muur en bleef daar staan, gespannen en met grote ogen, haar handen tot vuisten gebald langs haar lichaam.

De lucht was koud. Wind wervelde door de kamer. Niet zomaar een tocht, maar een wind die bijna zo krachtig was als de wind die buiten door de straten joeg. Toch kon de koude wind nergens zijn binnengekomen; de deur en het raam zaten potdicht.

En nu, bij het raam, leek het alsof onzichtbare handen de gordijnen grepen en die lostrokken van de roe waaraan ze waren opgehangen. De gordijnen vielen in een hoop neer en de roe werd van de muur gerukt en opzij geworpen.

De laden gleden helemaal uit de nachtkastjes en vielen op de vloer, terwijl de inhoud ervan over de grond verspreid werd.

Verscheidene banen behang kwamen van de muur los, eerst helemaal boven en toen steeds verder naar beneden.

Jack keek alle kanten op, geschrokken, in de war, en wist niet wat hij moest doen.

De spiegel op de make-uptafel barstte en vertoonde nu een spinnenwebpatroon.

De onzichtbare aanwezigheid trok de deken van het bed en gooide die op de omgevallen ladekast.

‘Hou ermee op!’ schreeuwde Rebecca tegen de lege lucht. ‘Hou ermee op!’

De onzichtbare binnendringer gehoorzaamde niet.

Het bovenlaken werd van het bed getrokken. Het vloog door de lucht alsof het tot leven was gekomen en kon vliegen; het zweefde naar een hoek van de kamer, waar het neerstortte en weer levenloos werd.

Het onderlaken kwam op twee hoeken los.

Jack greep het.

De andere twee hoeken kwamen ook los.

Jack probeerde het laken vast te houden. Het was een zwakke en zinloze poging om zich te verzetten tegen welke kracht het ook was die een puinhoop maakte van de kamer, maar het was het enige dat hij wist te bedenken, en hij móést gewoon wat doen. Het laken werd snel uit zijn handen gerukt, en met zo’n kracht dat hij zijn evenwicht verloor. Hij struikelde en viel op zijn knieën.

Op het tv-tafeltje met wielen dat in de hoek stond, ging de televisie uit eigen beweging aan, het volume dreunde door de kamer. Een dikke dame danste de cha-cha-cha met een kat, en een daverend koor bezong de zegeningen van Purina-kattenbrokjes.

Jack krabbelde overeind.

De matrashoes werd van het bed gepeld, de lucht in getild, tot een bal gerold en naar Rebecca gegooid.

Op de tv was George Plimpton als een idioot aan het schreeuwen over de geneugten van computerspelletjes op televisie.

De matras was nu kaal. De doorgestikte buitenkant kreeg kuiltjes; er verscheen een gat in. De stof scheurde precies in het midden van boven tot onder open en de vulling puilde naar buiten, samen met een paar losgeraakte springveren die als cobra’s op onhoorbare muziek omhoogkwamen.

Meer behang kwam naar beneden.

Op de tv schreeuwde een vertegenwoordiger van de vleesindustrie over de weldaad van het eten van vlees, terwijl een onzichtbare kok voor de camera een bloederig braadstuk aansneed.

De kastdeur schoof zo hard dicht dat hij voor een deel uit de rail schoot en ratelend heen en weer bewoog.

Het tv-scherm implodeerde. Tegelijk met het geluid van brekend glas verscheen er even een lichtflits in het inwendige van het toestel, en daarna een beetje rook.

Stilte.

Rust.

Jack wierp een blik op Rebecca.

Ze keek verbijsterd. En doodsbang.

De telefoon ging.

Op het moment dat Jack hem hoorde, wist hij wie er belde. Hij greep de hoorn, hield die tegen zijn oor en zei niets.

‘Je hijgt als een hond, rechercheur Dawson,’ zei Lavelle. ‘Opgewonden? Mijn kleine demonstratie heeft je duidelijk de rillingen bezorgd.’

Jack trilde zo hevig en oncontroleerbaar dat hij zijn stem niet vertrouwde. Hij gaf geen antwoord, omdat hij niet wilde dat Lavelle hoorde hoe bang hij was.

Bovendien scheen Lavelle niet geïnteresseerd in wat Jack te zeggen had; hij wachtte niet lang genoeg om een antwoord te horen, zelfs als hij er een had gekregen. De Bocor zei: ‘Als je je kinderen ziet – dood, verminkt, hun ogen uitgerukt, hun lippen weggevreten, hun vingers tot op het bot afgekloven – denk er dan aan dat jij ze had kunnen redden. Denk er dan aan dat jij degene bent die hun terdoodveroordeling hebt ondertekend. Jij draagt de verantwoordelijkheid voor hun dood, net zo zeker als dat je ze voor een trein zou zien lopen en niet de moeite nam een waarschuwing naar hen te schreeuwen. Jij hebt hun leven vergooid alsof ze voor jou niets meer dan afval waren.’

Een woordenvloed ontsnapte Jack voordat hij ook maar besefte dat hij praatte: ‘Vuile, gore, smerige klootzak, als je maar met je vuile poten van ze afblijft! Pas op dat je niet...’

Lavelle had opgehangen.

Rebecca zei: ‘Wie...’

‘Lavelle.’

‘Je bedoelt... dit alles?’

‘Geloof je nu in zwarte magie? Tovenarij? Voodoo?’

‘O, mijn god.’

‘Ik geloof er in ieder geval wel in.’

Ze keek om zich heen naar de geruïneerde kamer, schudde haar hoofd en probeerde zonder succes het bewijs voor haar ogen te ontkennen.

Jack herinnerde zich zijn eigen scepsis toen Carver Hampton hem vertelde over de vallende flessen en de zwarte slang. Nu geen scepsis meer. Alleen nog verschrikking.

Hij dacht aan de lichamen die hij die ochtend en die middag had gezien, die afschuwelijk toegetakelde lichamen.

Zijn hart sloeg als een drilboor. Hij was nagenoeg buiten adem. Hij had het gevoel alsof hij moest kotsen.

Hij had nog steeds de hoorn in zijn hand. Hij toetste een nummer in.

Rebecca zei: ‘Wie bel je?’

‘Faye. Ze moet de kinderen daar snel weghalen.’

‘Maar Lavelle kan niet weten waar ze zijn.’

‘Hij had ook niet kunnen weten waar ík was. Ik heb niemand verteld dat ik bij jou op bezoek ging. Ik ben hierheen niet gevolgd. Dat weet ik zeker. Hij had niet kunnen weten waar hij me moest vinden... en toch wíst hij het. Dus weet hij waarschijnlijk ook waar hij de kinderen moet vinden. Verdomme, waarom gaat hij niet over?’

Hij drukte op de telefoontoetsen, kreeg weer een kiestoon, probeerde opnieuw Fayes nummer. Deze keer kreeg hij een antwoordapparaat dat hem vertelde dat haar telefoon niet langer aangesloten was. Niet waar, natuurlijk.

‘Op de een of andere manier heeft Lavelle Fayes aansluiting onbruikbaar gemaakt,’ zei hij terwijl hij de hoorn liet vallen. ‘We moeten daar direct naartoe. Jezus, we moeten die kinderen daar weghalen.’

Rebecca had haar kamerjas al uitgetrokken en had een spijkerbroek en een sweater uit de kast getrokken. Ze was al half aangekleed.

‘Maak je geen zorgen,’ zei ze. ‘Het komt wel goed. We zijn eerder bij hen dan Lavelle.’

Maar Jack had het ziekmakende gevoel dat ze al te laat waren.

Hoofdstuk 5

1

Lavelle zat alleen in zijn donkere slaapkamer, met slechts het fosforescerende licht van de sneeuwstorm dat door de ramen drong. Hij richtte zijn geest weer omhoog en tapte de psychische rivieren van kwaadaardige energie af die door de nacht over de stad stroomden.

Zijn toverkrachten waren deze keer niet alleen afgenomen, ze waren volkomen uitgeput. Het oproepen en het in de hand houden van een poltergeist – wat hij een paar minuten geleden had gedaan om Jack Dawson de demonstratie te geven – was een van de meest uitputtende rituelen van de zwarte magie.

Helaas was een poltergeist niet te gebruiken voor de vernietiging van een vijand. Poltergeisten waren voornamelijk ondeugende – op zijn ergst valse – geesten; ze waren niet kwaadaardig. Als een Bocor, na zo’n entiteit opgeroepen te hebben, probeerde hem te gebruiken om iemand te vermoorden, zou die entiteit zich los kunnen maken van de toverformule die hem beheerste en zijn energie op hem kunnen richten.

Maar als hij alleen werd gebruikt om de macht van een Bocor te demonstreren, gaf een poltergeist indrukwekkende resultaten. Sceptici veranderden in gelovigen. De stoutmoedigen werden mak. Na getuige te zijn geweest van het werk van een poltergeist, gingen zij die al geloofden in voodoo en het bovennatuurlijke, verder op hun knieën, doodsbang en teruggebracht tot gehoorzame dienaren die jammerend graag alles wilden doen wat een Bocor van hen verlangde.

Lavelles schommelstoel kraakte in de stille kamer.

In de duisternis glimlachte hij alleen nog maar.

Uit de nachtlucht stroomde kwaadaardige energie neer.

Lavelle, de ontvanger, stroomde al snel weer over van kracht.

Hij zuchtte, want hij was hernieuwd.

Heel gauw zou de lol beginnen.

De slachting.

2

Penny zat op de rand van haar bed en luisterde.

Het geluid klonk weer. Geschraap, gesis. Een zachte plof, een zwak getinkel, en weer een zachte plof. Een schuifelend, ratelend geluid, ver weg.

Ver weg – maar het kwam dichterbij.

Ze knipte het bedlampje aan. De kleine lichtpoel was warm en welkom.

Davey bleef slapen, ongehinderd door de vreemde geluiden. Ze besloot hem voorlopig te laten slapen. Ze kon hem snel wakker maken als het moest, en één gil zou tante Faye en oom Keith laten komen.

De schorre kreet klonk weer, hoewel misschien niet zo zwak meer als eerder.

Penny stond op en liep naar de ladekast die in de schaduwen stond, buiten de waaier van licht van haar bedlampje. In de muur boven de kast, ongeveer dertig centimeter onder het plafond, was een kanaal voor het verwarmings- en airconditioningssyteem. Ze hield haar hoofd schuin en probeerde de verre en steelse geluiden op te vangen. Ze was ervan overtuigd dat die door de buizen in de muren overgebracht werden.

Ze klom op de kast, maar het kanaal was nog altijd bijna dertig centimeter boven haar hoofd. Ze klom naar beneden, pakte haar kussen van het bed en legde dat op de kast. Ze pakte de dikke kussens van de twee stoelen die naast het raam stonden en stapelde die op het beddenkussen. Ze voelde zich heel slim en handig. Toen ze weer op de kast stond, rekte ze zich uit, ging op haar tenen staan en kon zo haar oor tegen het rooster drukken dat de uitgang van het ventilatiesysteem afdekte.

Ze had gedacht dat de goblins in andere flats waren of in de gemeenschappelijke gangen, verderop in het gebouw; ze had gedacht dat de buizen alleen maar hun geluid doorgaven. Nu besefte ze met een schok dat de buizen niet alleen maar het geluid van de goblins transporteerden, maar ook de goblins zelf. Zó wilden ze de slaapkamer binnenkomen, niet door de deur of door het raam, niet door de een of andere denkbeeldige tunnel aan de achterkant van de kast.

Ze zaten in het ventilatienetwerk en kwamen door het gebouw naar boven, draaiend, om hoeken rennend, glibberend en schuifelend, rennend door de horizontale buizen, moeizaam klimmend door de verticale delen van het systeem, maar gestaag omhoogkomend, even onstuitbaar als de warme lucht die opsteeg van de enorme verwarmingsketel beneden.

Trillend, klapperend met haar tanden en gegrepen door angst waaraan ze weigerde zich over te geven, bracht Penny haar gezicht bij het rooster en tuurde door de gaten in de buis erachter. De duisternis daar was net zo diep, zwart en egaal als de duisternis in een graftombe.

3

Jack zat over het stuur gebogen en keek met iets samengeknepen ogen naar de straat voor zich.

De voorruit begon te bevriezen. Een dun, melkachtig vlies van ijs had zich aan de randen van het glas vastgezet en breidde zich verder naar het midden uit. De ruitenwissers zaten vol sneeuw die langzaam veranderde in klonten ijs.

‘Staat die verrekte ruitverwarming op zijn hoogst?’ vroeg hij, ook al voelde hij de warmte over zijn gezicht spoelen.

Rebecca boog zich naar voren en controleerde de knoppen van de verwarming. ‘Helemaal open,’ bevestigde ze.

‘Het zal beslist kouder zijn geworden toen het donker werd.’

‘Het is minstens 12 graden onder nul. Misschien wel kouder als je de wind meerekent.’

Rijen sneeuwschuivers reden over de hoofdwegen, maar ze hadden moeite het van de sneeuwstorm te winnen. De sneeuw viel in verblindende vlagen, zo dik dat er verder dan één straat niets te zien was. Nog erger was dat de wind de sneeuw opjoeg tot enorme hopen die weer bezit namen van het wegdek zodra de sneeuwschuivers dat schoon hadden geveegd.

Jack had verwacht snel bij het flatgebouw van de Jamisons te zijn. Er was weinig tot geen verkeer op straat dat hem kon hinderen. Daarbij had zijn auto, ook al had hij geen merktekens, een sirene. Ook had hij het losse rode knipperlicht aan de metalen rand van het dak geklemd, waarmee hij vrij baan kreeg van het verkeer dat er nog was. Hij had verwacht binnen tien minuten Penny en Davey in zijn armen te hebben. Nu werd duidelijk dat de rit twee keer zo lang zou duren.

Elke keer dat hij probeerde iets sneller te rijden, begon de auto te slippen, ondanks de sneeuwkettingen om de banden.

‘Lopend zijn we sneller,’ zei Jack woest.

‘We komen er wel op tijd,’ zei Rebecca.

‘En als Lavelle er al is?’

‘Dat is hij niet. Natuurlijk is hij dat niet.’

En toen werd hij door elkaar geschud door een vreselijke gedachte die hij niet wilde uitspreken, maar hij zich niet inhouden: ‘En als hij nu eens uit het huis van de Jamisons bélde?’

‘Dat heeft hij niet gedaan,’ zei ze.

Maar Jack was plotseling geobsedeerd door die afgrijselijke mogelijkheid, en hij kon de morbide gedachte niet voor zich houden, ook al brachten de woorden afschuwelijke beelden bij hem boven.

‘Als hij ze nu allemaal heeft gedood...’

(Verminkte lichamen.)

‘... Penny en Davey heeft vermoord...’

(Ogen uit de kassen gerukt.)

‘... Faye en Keith heeft vermoord...’

(Kelen opengescheurd.)

‘... en toen daarvandaan heeft opgebeld...’

(Afgekloven vingers.)

‘... me daarvandaan, uit de flat, heeft gebeld, allejezus...’

(Lippen stuk, oren losgerukt.)

‘... terwijl hij bij hun lichamen stond!’

Ze had geprobeerd hem te onderbreken. Nu schreeuwde ze tegen hem: ‘Hou ermee op jezelf te kwellen, Jack! We halen het op tijd.’

‘Hoe weet jij, verdomme, dat we het op tijd zullen halen?’ vroeg hij kwaad, terwijl hij niet wist waarom hij kwaad was op haar. Hij haalde alleen maar naar haar uit omdat zij een geschikt doelwit was, omdat hij niet kon uithalen naar Lavelle of naar het weer waar hij last van had, en omdat hij naar iemand móést uithalen, naar iets, omdat hij anders absoluut krankzinnig zou worden van de spanning die in hem werd opgebouwd als een surplus aan stroom dat in een overbelaste batterij geladen werd. ‘Je kunt het niet wéten!’

‘Ik weet het,’ hield ze kalm vol. ‘Rij nu maar.’

‘Godverdomme, betuttel me niet zo!’

‘Jack...’

‘Hij heeft mijn kinderen!’

Hij trok te snel op en de auto begon direct naar de rechterstoep te glijden.

Hij probeerde hun richting te herstellen door aan het stuur te trekken, in plaats van in de slip mee te gaan en het stuur die kant op te draaien, en net toen hij zijn vergissing besefte, kwam de auto in een spin. Een ogenblik gleden ze zijwaarts weg – en Jack kreeg het verkrampte gevoel in zijn ingewanden dat ze met hoge snelheid tegen de stoeprand zouden knallen, zouden omslaan en over de kop zouden gaan – maar terwijl ze begonnen te glijden, draaiden ze ook om hun as tot ze helemaal achterstevoren stonden en een volle honderdtachtig graden waren gedraaid. Daarna gleden ze achteruit verder over straat, terwijl ze door de beijzelde voorruit keken naar waar ze vandaan kwamen in plaats van waar ze naartoe gingen. Ze bleven draaien, draaiden als een draaimolen rond, tot de auto er ten slotte net voor één hele draai mee ophield.

Ondanks de huivering, veroorzaakt door een mentaal beeld van wat er met hen had kunnen gebeuren, bleef Jack zich ervan bewust dat hij geen tijd mocht verliezen door bij hun nipte ontsnapping stil te blijven staan, en hij begon weer te rijden. Hij was wel iets voorzichtiger met het stuur dan eerder en hij drukte zijn voet zacht en voorzichtig op de gaspedaal.

Hij noch Rebecca had iets gezegd tijdens de woeste draai, zelfs geen kreet van verrassing of angst geslaakt, en tot de volgende straat bleven ze allebei zwijgen.

Toen zei hij: ‘Het spijt me.’

‘Hoeft niet.’

‘Ik had niet zo tegen je moeten snauwen.’

‘Ik begrijp het. Je was gek van bezorgdheid.’

‘Nog steeds. Geen excuus. Dat was stom van me. Ik kan mijn kinderen ook niet helpen als ik ons om zeep help voor we bij Faye zijn.’

‘Ik begrijp wat je doormaakt,’ zei ze weer, zachter dan ervoor. ‘Het is goed. En de rest komt ook allemaal goed.’

Hij wist dat zij alle complexe gedachten en emoties begréép die door hem heen kolkten en hem bijna verscheurden. Ze begreep hem beter dan een vriend hem begrepen zou hebben, beter dan alleen maar een geliefde. Ze waren meer dan alleen maar aan elkaar gewaagd; in hun gedachten, waarnemingen en gevoelens waren ze perfect in overeenstemming, ze liepen fysiek en psychologisch synchroon. Het was lang geleden dat hij iemand had gehad die zo dicht bij hem stond, zo veel deel van hem uitmaakte. Anderhalf jaar, eigenlijk. Sinds Linda’s dood. Misschien nog niet zo lang, aangezien hij nooit had gedacht dat het weer zou gebeuren. Het was goed dat hij niet meer alleen was.

‘We zijn er bijna, hè?’ vroeg ze.

‘Twee of drie minuten,’ zei hij, over het stuur gebogen en nerveus turend naar de gladde, besneeuwde straat.

De ruitenwissers, dik onder het ijs, raspten luidruchtig heen en weer, en maakten steeds minder schoon met elke veeg die ze maakten.

4

Lavelle kwam uit zijn schommelstoel.

Het was tijd geworden psychisch contact te maken met de kleine moordenaars die uit de put waren gekomen en die nu de kinderen Dawson belaagden.

Zonder ook maar een licht aan te doen, liep Lavelle naar de ladekast, trok een van de bovenste laden open en haalde er een handvol zijden linten uit. Hij liep naar het bed, legde de linten neer en trok zijn kleren uit. Naakt ging hij op de rand van het bed zitten en bond een paars lint om zijn rechterenkel en een wit lint om zijn linkerenkel. Zelfs in het donker had hij geen moeite de verschillende kleuren uit elkaar te houden. Hij bond een lang rood lint om zijn borst, precies over zijn hart. Geel om zijn voorhoofd. Groen om zijn rechterpols; zwart om zijn linkerpols. De linten waren symbolische banden die hem zouden helpen in contact te komen met de moordenaars uit de put, zodra hij klaar was met het ritueel dat nu was begonnen.

Het was niet zijn bedoeling de macht over die demonische entiteiten te krijgen en elke beweging van hen te sturen; hij zou het niet gekund hebben, ook al wás het iets wat hij wel zou willen. Eenmaal uit de put opgeroepen en achter hun prooi aangestuurd, volgden de moordenaars hun eigen grillen en strategieën tot ze afgerekend hadden met de bedoelde slachtoffers; als de moorden eenmaal gepleegd waren, waren ze gedwongen terug te keren naar de put. Dat was alle macht die hij over hen had.

De bedoeling van dit ritueel met de linten was voornamelijk om Lavelle te laten meedelen, uit de eerste hand, in de opwinding van de slachting. Fysiek verbonden met de moordenaars zou hij zien door hun ogen, horen met hun oren en voelen met hun lichamen. Als hun messcherpe klauwen uithaalden naar Davey Dawson, zou Lavelle met zijn eigen handen het scheuren van het vlees van de jongen voelen. Als hun tanden de halsslagader van Penny openreten, zou Lavelle ook haar warme keel tegen zijn eigen mond voelen en zou hij de koperachtige zoetheid van haar bloed proeven.

De gedachte eraan deed hem trillen van opwinding.

En als Lavelle het goed had getimed, zou Jack Dawson in de flat van Jamison zijn op het moment dat zijn kinderen aan flarden gescheurd werden. De rechercheur hoorde net op tijd te arriveren om de horde op Penny en Davey te zien neerkomen. Hoewel hij zou proberen hen te redden, zou hij ontdekken dat de kleine moordenaars niet verdreven of vermoord konden worden. Hij zou gedwongen zijn daar machteloos toe te kijken, terwijl het kostbare bloed van zijn kinderen over hem heen spatte.

Dat was het beste deel.

Ja. O, ja.

Lavelle zuchtte.

Hij huiverde van verwachting.

Het flesje met kattenbloed stond op het nachtkastje. Hij stak twee vingers erin, maakte een rode vlek op elke wang, bevochtigde zijn vingers weer en kleurde zijn lippen. Daarna tekende hij met het bloed een eenvoudige vèvè op zijn borst.

Hij strekte zich op zijn rug uit op het bed.

Starend naar het plafond begon hij zacht te declameren.

Snel werd hij in gedachten en geest overgebracht. De echte psychische verbinding, die werd gesymboliseerd door de linten, kwam succesvol tot stand en hij bevond zich met de demonische entiteiten in het ventilatiesysteem van het flatgebouw van de Jamisons. De wezens waren slechts twee bochten en misschien zes meter van het einde van het kanaal verwijderd, waar het eindigde in de muur van de logeerkamer.

De kinderen waren dichtbij.

Het meisje was het meest dichtbij.

Net als de kleine moordenaars kon Lavelle haar aanwezigheid voelen. Dichtbij. Heel dichtbij. Nog een bocht in de pijp, dan een stukje rechtdoor, daarna een laatste bocht.

Dichtbij.

De tijd was aangebroken.

5

Staand op de kast en turend in het kanaal, hoorde Penny een stem uit de muur roepen, uit een ander deel van het ventilatiesysteem, maar niet meer ver weg. Het was een iele, fluisterende, koude, schorre stem die het bloed in haar aderen in ijzige blubber veranderde. Hij zei: ‘Penny? Penny?’

Bijna viel ze, in haar haast van de kast te komen.

Ze rende naar Davey, greep hem, schudde aan hem. ‘Wakker worden! Davey, wakker worden!’

Hij sliep nog niet zo lang, niet langer dan een kwartier, maar hij was desondanks slaapdronken. ‘Huh? Waa?’

‘Ze komen eraan,’ zei ze. ‘Ze komen eraan. We moeten ons aankleden en hiervandaan. Snel. Ze komen eraan!’

Ze gilde om tante Faye.

6

De flat van de Jamisons bevond zich in een gebouw van twaalf verdiepingen in een zijstraat die niet schoongeveegd was. De straat was bedekt met vijftien centimeter sneeuw. Jack reed langzaam verder en had ongeveer zes meter geen problemen, maar toen zakten de wielen weg in een hoop sneeuw die een gat in het wegdek verborg. Een ogenblik dacht hij dat ze vastzaten, maar hij zette zijn auto in de achteruit en daarna weer vooruit, achteruit en weer vooruit, net zo lang tot de auto loskwam. Toen ze twee derde van de straat hadden afgelegd, trapte hij op de rem, en de auto kwam glijdend tot stilstand voor het juiste gebouw.

Hij gooide het portier open en klauterde uit de auto. Een poolwind raakte hem met de kracht van een moker. Hij hield zijn hoofd naar beneden en wankelde om de voorkant van de auto naar de stoep, terwijl hij nauwelijks kon zien omdat de wind sneeuwkristallen van de grond oppakte en in zijn gezicht spoot.

Tegen de tijd dat Jack de trap beklom en zich door de glazen deuren de hal in werkte, was Rebecca er al. Terwijl ze haar penning en identiteitskaart met foto aan de geschrokken portier liet zien, zei ze: ‘Politie.’

Hij was een gezette man, van ongeveer vijftig, met haar dat net zo wit was als de sneeuw buiten. Hij zat achter een Sheraton-bureau bij de twee liften koffie te drinken en te schuilen voor de storm. Hij moest een dagportier zijn die de reguliere nachtportier verving (of misschien was hij nieuw), want Jack had hem nog nooit gezien als hij hier ’s avonds kwam om de kinderen op te halen.

‘Wat is dit?’ vroeg de portier. ‘Wat is er aan de hand?’

Dit was zo’n gebouw waarvan de bewoners niet gewend waren dat er iets aan de hand was; alles was hier eersteklas, en het vooruitzicht van problemen alleen al was voldoende om het gezicht van de portier bijna net zo bleek te maken als zijn haar.

Jack drukte op de knop voor de lift en zei: ‘We gaan naar boven naar de flat van de Jamisons. Tiende verdieping.’

‘Ik weet op welke verdieping ze wonen,’ zei de portier geagiteerd, terwijl hij zo snel opstond dat hij tegen het bureau stootte en bijna zijn bekertje koffie omgooide. ‘Maar waarom...’

Een stel liftdeuren ging open.

Jack en Rebecca stapten in de liftcabine.

Jack schreeuwde tegen de portier: ‘Pak een moedersleutel! Ik hoop, bij god, dat we hem niet nodig hebben.’

Want als we hem nodig hebben, dacht hij, betekent dat dat er niemand in de flat meer in leven is om ons binnen te laten.

De liftdeuren gingen dicht. De cabine begon naar boven te gaan.

Jack stak zijn hand in zijn overjas en trok zijn revolver.

Rebecca trok haar wapen ook.

Boven de deuren gaf het paneel met verlichte nummers aan dat ze de tweede verdieping hadden bereikt.

‘Dominick Carramazza had ook niets aan zijn wapen,’ zei Jack trillend, terwijl hij naar de Smith & Wesson in zijn hand keek.

Derde verdieping.

‘We hebben toch geen wapens nodig,’ zei Rebecca. ‘We zijn hier eerder dan Lavelle. Dat weet ik.’

Maar de overtuiging was uit haar stem verdwenen.

Jack wist waarom. De rit vanaf haar flat had een eeuwigheid geduurd. Het leek steeds minder waarschijnlijk dat ze er op tijd zouden zijn.

Vijfde verdieping.

‘Waarom zijn de liften in dit gebouw zo verdomde langzaam?’ vroeg Jack.

Zesde verdieping.

Zevende.

Achtste.

‘Schiet op, verdomme!’ beval hij de machinerie van de lift, alsof die echt zou versnellen als hij hem maar het bevel gaf.

Negende verdieping.

Tiende.

Ten slotte schoven de deuren open en Jack stapte naar buiten.

Rebecca volgde dicht achter hem.

De tiende verdieping was zo stil en zag er zo gewoon uit dat Jack de neiging kreeg weer te hopen.

Alsjeblieft, god, alsjeblieft.

Er waren zeven flats op deze verdieping. De Jamisons hadden een van de twee woningen aan de voorkant.

Jack liep naar hun deur en ging er opzij van staan. Hij hield zijn rechterarm in een hoek dicht tegen zijn lichaam, zijn revolver in zijn rechterhand dicht bij zijn gezicht, de loop wees voorlopig nog recht naar het plafond, maar was klaar voor direct gebruik.

Rebecca ging aan de andere kant staan, recht tegenover hem, in precies dezelfde houding.

Laat ze nog in leven zijn. Alsjeblieft. Alsjeblieft.

Zijn ogen troffen die van Rebecca. Ze knikte. Klaar.

Jack bonsde op de deur.

7

In de kamer vol schaduwen haalde Lavelle diep en snel adem op het bed. Eigenlijk hijgde hij als een dier.

Zijn handen lagen gekromd langs zijn lichaam, de vingers gebogen en stijf, als vogelklauwen. Voor het grootste deel lagen zijn handen stil, maar af en toe barstten ze uit in plotselinge, gewelddadige bewegingen, klauwend naar de lege lucht en uitzinnig gravend in de lakens.

Hij huiverde bijna voortdurend. Zo nu en dan schokte en trilde hij alsof er een elektrische stroom door hem heen schoot; op die momenten kwam zijn hele lichaam omhoog van het bed, en dreunde terug, waardoor de veren van de matras piepten uit protest.

Diep in trance was hij zich deze krampen niet bewust.

Hij staarde recht omhoog, de ogen groot, zelden knipperend, maar hij zag het plafond of iets anders in de kamer niet. Hij zag andere plaatsen, in een ander deel van de stad, waar zijn blik werd vastgehouden door het gretige pak kleine moordenaars waarmee hij psychisch verbonden was.

Hij siste.

Kreunde.

Knarste met zijn tanden.

Hij schokte, spartelde, draaide.

Lag dan weer stil, onbeweeglijk.

Klauwde vervolgens in de lakens.

Hij siste zo krachtig dat hij speeksel om zich heen sproeide door de donkere lucht.

Zijn benen raakten plotseling bezeten. Hij roffelde woest met zijn hielen op de matras.

Hij gromde achter in zijn keel.

Hij bleef een tijdje stil liggen.

Toen begon hij te hijgen. Hij snoof. Siste weer.

Hij rook het meisje. Penny Dawson. Ze had een heerlijke geur. Lekker. Jong. Vers. Mals.

Hij wilde haar.

8

Faye deed de deur open, zag Jacks revolver, keek hem geschrokken aan en zei: ‘Mijn god, waar is dat voor nodig? Waar ben je mee bezig? Je weet dat ik een hekel aan wapens heb. Doe dat ding weg.’

Uit Fayes houding toen ze achteruit stapte om hen binnen te laten, wist Jack dat de kinderen oké waren, en hij zakte iets in van opluchting. Maar hij zei: ‘Waar is Penny? Waar is Davey? Zijn ze in orde?’

Faye wierp een blik op Rebecca en wilde glimlachen, maar besefte toen wat Jack zei, keek hem fronsend aan en zei: ‘In orde? Nou, natuurlijk zijn ze in orde. Het gaat heel goed met ze. Ik mag dan zelf geen kinderen hebben, maar ik weet hoe ik voor ze moet zorgen. Denk je dat ik iets zal laten gebeuren met die twee kleine apen? In ’s hemelsnaam, Jack, ik...’

‘Heeft iemand geprobeerd je vanaf school naar hier te volgen?’ vroeg hij dwingend.

‘En wat was dat trouwens allemaal voor onzin?’ vroeg Faye scherp.

‘Het was geen onzin. Ik dacht dat ik dat duidelijk had gemaakt. Heeft iemand geprobeerd je te volgen? Je hebt toch gekéken of er iemand achter je aan kwam, zoals ik je heb gezegd – hè, Faye?’

‘Natuurlijk, natuurlijk, natuurlijk. Ik heb gekeken. Niemand heeft geprobeerd me te volgen. En ik denk niet...’

Ze waren onder het praten vanuit de hal de woonkamer ingelopen. Jack keek om zich heen, zag de kinderen niet.

Hij zei: ‘Faye, waar zijn ze, verdomme?’

‘Zet niet zo’n toon tegen me op, godsamme. Wat ben je...’

‘Faye, verdomme!’

Ze deinsde achteruit. ‘Ze zijn in de logeerkamer. Met Keith,’ zei ze snel en geërgerd. ‘Ze zijn ongeveer kwart over negen naar bed gegaan, precies zoals het hoorde, en we dachten net dat ze wel zo ongeveer zouden slapen toen Penny heel plotseling begon te schreeuwen...’

‘Schreeuwen?’

‘... en zei dat er ratten in hun kamer zaten. Nou natuurlijk hebben we geen...’

Ratten!

Jack schoot de woonkamer door en haastte zich door de korte gang de logeerkamer in.

De bedlampjes, de staande lamp in de hoek en het plafondlicht brandden allemaal.

Penny en Davey stonden aan het voeteneinde van een van de twee bedden, nog steeds in hun pyjama’s. Toen ze Jack zagen, riepen ze opgetogen ‘Papa! Papa!’ en renden op hem af, omhelsden hem.

Jack was zo overweldigd hen levend en ongekwetst aan te treffen, zo dankbaar, dat hij een ogenblik niets kon zeggen. Hij greep hen gewoon beet en hield ze heel stevig tegen zich aan.

Ondanks alle lichten in de kamer had Keith Jamison een zaklantaarn in de hand. Hij stonde bij de ladekast, hield de lantaarn boven zijn hoofd en richtte de straal in de duisternis achter het ventilatierooster dat de uitgang van het verwarmingskanaal afsloot. Hij draaide zich fronsend naar Jack om en zei: ‘Er gebeurt hier iets raars. Ik...’

‘Goblins,’ zei Penny, terwijl ze Jack vastgreep. ‘Ze komen eraan, papa, ze willen mij en Davey, laat ze dat niet doen, laat ze ons niet pakken, o alsjeblieft, ik heb op ze zitten wachten, wachten en wachten, bang, en nu zijn ze bijna hier!’ De woorden struikelden over elkaar heen, stroomden uit haar, en toen begon ze te snikken.

‘Ho,’ zei Jack, terwijl hij haar stevig vasthield, haar streelde en haar haar gladstreek. ‘Rustig maar. Rustig.’

Faye en Rebecca waren hem uit de woonkamer gevolgd.

Rebecca was koel als altijd, efficiënt. Ze stond bij de slaapkamerkast en pakte de kleren van de kinderen van de hangers.

Faye zei: ‘Eerst schreeuwde Penny dat er ratten in haar kamer waren, en toen bleef ze maar doorgaan over goblins, bijna hysterisch. Ik probeerde haar te vertellen dat het een nachtmerrie was...’

‘Het was geen nachtmerrie!’ schreeuwde Penny.

‘Natuurlijk wel,’ zei Faye.

‘Ze houden me de hele dag al in de gaten,’ zei Penny. ‘En gisteravond zat er een in onze kamer, papa. En vandaag in de kelder van school – een hele troep. Ze hebben Davey’s lunch aangevreten. En mijn boeken ook. Ik weet niet wat ze willen, maar ze zitten achter ons aan, en het zijn goblins, echt goblins, dat zweer ik!’

‘Goed,’ zei Jack. ‘Ik wil dit allemaal horen, elk detail. Maar later. Nu moeten we hiervandaan.’

Rebecca bracht hun kleren.

Jack zei: ‘Kleed je aan. Hou je pyjama’s maar aan. Trek gewoon je kleren eroverheen.’

Faye zei: ‘Wat is er nu...’

‘We moeten de kinderen hier weghalen,’ zei Jack. ‘Snel.’

‘Maar je doet alsof je dat verhaal over goblins werkelijk gelooft,’ zei Faye verbaasd.

Keith zei: ‘Ik geloof echt niet in goblins, maar ik geloof wél dat we een paar ratten hebben.’

‘Nee, nee, nee,’ zei Faye gechoqueerd. ‘Dat kan niet. Niet in dít gebouw.’

‘In het ventilatiesysteem,’ zei Keith. ‘Ik heb ze zelf gehoord. Ik probeerde ze net te zoeken met de zaklantaarn toen jij binnen kwam stormen, Jack.’

‘Shhhht,’ zei Rebecca. ‘Luister.’

De kinderen gingen verder met zich aankleden, maar niemand zei iets.

Eerst hoorde Jack niets. Toen... een vreemd, sissend, mompelend gegrom.

Dat is geen rat, dacht hij.

Binnen de muur ratelde iets. Toen een schrapend geluid, een woest gescharrel. Bedrijvige geluiden: getingel, geklop, geschraap, geplof.

Faye zei: ‘Mijn god.’

Jack pakte de lantaarn van Keith, liep naar de kast en richtte het licht op het kanaal. De straal was fel en gebundeld, maar hij kon weinig uitrichten tegen de duisternis die zich achter de gaten van het ventilatierooster uitstrekte.

Weer een plof in de muur.

Nog meer gesis en gedempt gegrom.

Jack voelde een prikkeling langs zijn nek gaan.

Toen, ongelooflijk, klonk er een stem uit het kanaal. Het was een schorre, knetterende, puur onmenselijke stem, vol dreiging: ‘Penny? Davey? Penny?’

Faye schreeuwde het uit en deed struikelend een paar passen naar achteren.

Zelfs Keith, die een grote en tamelijk indrukwekkende man was, werd bleek en stapte van het ventilatiekanaal weg. ‘Wat was dát voor de duivel?’

Tegen Faye zei Jack: ‘Waar zijn de jassen en laarzen van de kinderen? Hun handschoenen?’

‘Eh... in... in de keuken. Om te d-drogen.’

‘Haal ze.’

Faye knikte, maar bewoog zich niet.

Jack legde een hand op haar schouder. ‘Pak hun jassen, hun laarzen en handschoenen, dan zien we elkaar bij de voordeur.’

Ze kon haar ogen niet van het ventilatiekanaal weghalen.

Hij schudde haar door elkaar. ‘Faye! Haast je!’

Ze schrok alsof hij haar een klap in het gezicht had gegeven, draaide zich om en rende de slaapkamer uit.

Penny was bijna aangekleed en hield zich opmerkelijk flink; ze was bang maar niet in paniek. Davey zat op de rand van het bed en probeerde niet te huilen, maar huilde toch. Hij veegde de tranen van zijn gezicht, keek verontschuldigend naar Penny en beet op zijn lip, probeerde heel erg haar voorbeeld te volgen; zijn benen bungelden over de zijkant van het bed terwijl Penny haastig de veters van zijn schoenen dichtknoopte.

Uit het ventilatiekanaal: ‘Davey? Penny?’

‘Jack, in ’s hemelsnaam, wat gebeurt er?’ vroeg Keith.

Zonder zich om een antwoord te bekommeren, omdat hij op dit moment geen tijd of geduld had voor vragen, richtte Jack de lantaarn weer op de opening en zag een glimp van beweging in de buis. Daar lag iets zilverachtigs; het gloeide en flikkerde als een witheet vuur – knipperde toen en was weg. Op dezelfde plaats verscheen toen iets donkers; het bewoog, duwde een ogenblik tegen het ventilatierooster, alsof het moeite deed het van zijn plaats te krijgen en trok zich terug toen de plaat hield. Jack kon niet voldoende van het wezen zien om een duidelijk beeld te krijgen hoe het eruitzag.

Keith zei: ‘Jack, de schroef.’

Jack had het al gezien. De schroef draaide, kwam langzaam uit de rand van het ventilatierooster. Het wezen in de buis draaide aan de schroef, maakte hem los vanaf de andere kant van de flens waar het rooster was vastgezet. Het wezen mompelde, siste en gromde zacht terwijl het bezig was.

‘Laten we gaan,’ zei Jack, die moeite had zijn stem kalm te houden. ‘Kom mee, kom mee. Laten we meteen hier weggaan.’

De schroef schoot los. Het rooster zwaaide naar beneden, weg van de ventilatieopening, en bleef aan de resterende schroef hangen.

Rebecca duwde de kinderen naar de deur.

Een nachtmerrie kwam uit het kanaal gekropen. Het wezen hing daar aan de muur, met pure minachting voor de zwaartekracht alsof het zuignappen aan zijn poten had, hoewel het niet leek dat het daarmee uitgerust was.

‘Jezus,’ zei Keith geschokt.

Jack huiverde bij de gedachte dat dit weerzinwekkende beest Davey of Penny aan zou raken.

Het wezen had het formaat van een rat. In ieder geval de vorm ervan, en het lijf had ook iets van dat van een rat: laag, met lange flanken, en met schouders en heupen die groot en gespierd waren voor een beest van zijn afmetingen. Maar daar hield de overeenkomst met een rat op en begon de nachtmerrie. Het wezen had geen haar. De glibberige huid had donkere vlekken in grijs, groen en geel en leek meer op een slijmerige zwam dan op vlees. De staart leek helemaal niet op die van een rat; hij was twintig of vijfentwintig centimeter lang en aan de basis twee centimeter breed; hij had segmenten zoals de staart van een schorpioen, liep taps uit en kromde omhoog boven het achterdeel van het beest, ook zoals de staart van een schorpioen hoewel er geen angel aan zat. De poten verschilden heel erg met die van een rat: ze waren te groot in vergelijking met het beest zelf; de lange tenen hadden drie kootjes en waren knoestig; de gekromde klauwen waren te groot voor de poten waaraan ze vastzaten; en uit elke hiel stak een vlijmscherpe, kromme spoor met meerdere weerhaken. De kop was zelfs nog dodelijker in uiterlijk en ontwerp dan de poten; hij was gevormd over een platte schedel met veel onnatuurlijk scherpe hoeken en onnodige welvingen en holtes, alsof hij geboetseerd was door een onervaren beeldhouwer. De snuit was lang en spits, een bizarre mix van een wolvensnuit en de bek van een krokodil. Het kleine monster opende zijn bek en siste en toonde in de kaken te veel puntige tanden die alle kanten op wezen. Een verrassend lange tong glibberde uit de bek en glinsterde als een reep rauwe lever; de punt ervan was gevorkt en schoot voortdurend heen en weer.

Maar de ogen van het wezen beangstigden Jack het meest. Ze leken helemaal niet op ogen; ze hadden geen pupillen of irissen, en hij zag geen vast weefsel. Het waren gewoon holle kassen in de misvormde schedel van het beest, grove gaten waaruit een scherp, koud, schitterend licht straalde. De intense gloed scheen afkomstig uit een vuur in de gemuteerde schedel van het beest zelf. Wat gewoon niet kón. Toch was het zo. En het wezen was ook niet blind, zoals het had moeten zijn; er bestond geen enkele twijfel over zijn vermogen tot zien, want het richtte die ogen vol vuur op Jack, die die demonische blik net zo zeker kon zien als hij een mes gevoeld zou hebben dat in zijn ingewanden gestoken was. Dat was het andere dat hem verontrustte, het allerergste aspect van die krankzinnige ogen: het doodskoude, haatvolle, zielsbenauwende gevoel dat ze uitstraalden als je zijn blik beantwoordde. Door in die ogen te kijken, voelde Jack zich zowel lichamelijk als mentaal ziek.

Met een minachting voor de zwaartekracht, als een insect, kroop het beest met zijn kop vooruit langzaam langs de muur naar beneden, weg van de buis.

Een tweede wezen volgde in de opening van het ventilatiesysteem, maar het leek helemaal niet op het eerste. Het had de vorm van een klein mens, misschien vijfentwintig centimeter lang, die gebogen in de opening van de buis verscheen. Hoewel hij de grove vorm had van een mens, was hij op geen enkele andere manier menselijk. Zijn handen en voeten leken op die van het eerste beest, met gevaarlijke klauwen en sporen vol weerhaken. De huid was glibberig als van een zwam, hoewel minder groen, maar geler en grijzer. Er zaten zwarte kringen rond zijn ogen en stukken verrot uitziend zwart vlees waaierden uit van de neusgaten. Het hoofd was misvormd, met een mond vol tanden die van oor tot oor liep. Het had wel dezelfde helse ogen, hoewel ze kleiner waren dan de ogen van het ratachtige wezen.

Jack zag dat het mensvormige beest een wapen vasthield. Het zag eruit als een miniatuurspeer. De punt was goed gewet; het licht viel erop en glinsterde langs het scherp.

Jack herinnerde zich de eerste twee slachtoffers van Lavelles kruistocht tegen de Carramazza-familie. Ze waren allebei honderden keren gestoken met een wapen dat niet groter was dan een pennenmesje – en dat toch geen pennenmesje was. De lijkschouwer had perplex gestaan; de laboratoriumtechnici waren verbijsterd geweest. Maar natuurlijk was het niet in hen opgekomen de mogelijkheid te onderzoeken dat die moorden het werk waren van voodooduivels van vijfentwintig centimeter hoog en dat de moordwapens miniatuursperen waren.

Voodooduivels? Goblins? Gremlins? Wat waren dit eigenlijk voor wezens?

Maakte Lavelle ze van klei en blies hij ze daarna op de een of andere manier leven en kwaadaardige bedoelingen in?

Of waren ze tevoorschijn getoverd met behulp van pentagrammen, offers en geheimzinnig gezang, zoals demonen werden opgeroepen door satanisten? Wáren het wel demonen?

Waar kwamen ze vandaan?

Het mensvormige wezen kroop niet langs de muur achter het eerste beest aan. Het sprong gewoon uit de buis en kwam op zijn voeten op de kast neer, lenig en snel.

Het keek langs Jack en Keith en zei: ‘Penny? Davey?’

Jack duwde Keith de drempel over, de gang in, volgde hem toen en trok de deur achter zich dicht.

Een ogenblik later dreunde een van de wezens – waarschijnlijk het beest in de vorm van een mens – tegen de andere kant van de deur en begon er als een dolle aan te krabben.

De kinderen waren al in de woonkamer.

Jack en Keith haastten zich achter hen aan.

Faye schreeuwde: ‘Jack! Snel! Ze komen hier uit het ventilatiesysteem!’

‘Ze proberen ons de pas af te snijden,’ zei Jack.

Jezus, we halen het niet, ze zitten overal, het verrekte gebouw is ervan vergeven, ze zitten overal om ons heen...

In zijn geest sloeg Jack snel de deur naar die naargeestige gedachten dicht, deed hem op slot en zei tegen zichzelf dat hun ergste vijanden hun eigen pessimisme en angst waren, die hen krachteloos en verlamd konden maken.

Aan deze kant van de hal, in de woonkamer, hielpen Faye en Rebecca de kinderen in hun jassen en laarzen.

Gegrauw, gesis en gretig woordloos gebrabbel klonken vanachter het ventilatierooster boven de lange bank. Achter de gaten in dat rooster, in de duisternis, brandden zilverkleurige ogen. Een van de schroeven werd van binnenuit losgedraaid.

Davey had pas één laars aan, maar ze hadden geen tijd meer.

Jack tilde de jongen op en zei: ‘Faye, pak zijn andere laars en laten we gaan.’

Keith was al in de hal. Hij was naar de kast gelopen en had jassen voor zichzelf en Faye gepakt. Zonder de tijd te nemen die aan te trekken, greep hij Faye bij de arm en trok haar de flat uit.

Penny gilde.

Jack draaide zich om naar de woonkamer, terwijl hij instinctief iets ineendook en Davey nog steviger vastgreep.

Het ventilatierooster boven de bank was los. Iets begon daar uit de duisternis te komen.

Maar daarom had Penny niet gegild. Een andere afschuwelijke binnendringer was uit de keuken gekomen en had haar aandacht getrokken. Hij was al bijna de eetkamer door en haastte zich naar de doorgang naar de woonkamer, kwam recht op hen af. Zijn kleur was anders dan die van de andere beesten, hoewel niet minder walgelijk; hij was van een misselijkmakend geelwit met overal kankerachtige, zwartgroene pokken, en net als de andere beesten die Lavelle had gestuurd, was hij glad en slijmerig. Hij was ook heel wat groter dan de andere, bijna drie keer zo groot als het ratachtige wezen in de slaapkamer. Hij leek iets op een leguaan, hoewel met een veel slanker lichaam dan een leguaan; dit nachtmerrieachtige wezen was ongeveer een meter lang, had een hagedissenstaart, een hagedissenkop en een hagedissensnuit. Maar anders dan een leguaan had dit kleine monster ogen van vuur, zes poten en een lichaam dat zo slank was dat hij zich wel in knopen leek te kunnen leggen; diezelfde slankheid en lenigheid maakten het een wezen van deze afmeting mogelijk door de ventilatiebuizen te kruipen. Verder had het een stel vleermuisachtige vleugels die onontwikkeld waren en zeker ook nutteloos, maar die uitgevouwen waren en die klapwiekten en fladderden met een angstaanjagend effect.

Het wezen kwam de woonkamer binnen gedenderd, terwijl zijn staart heen en weer sloeg. Met de bek wijd opengesperd, liet het een koude kreet van triomf horen toen het hen aanviel.

Rebecca liet zich op een knie vallen en vuurde haar revolver af. Ze schoot van heel dichtbij; ze kon niet missen; dat deed ze ook niet. De kogel trof doel. Het schot tilde het beest van de vloer en wierp het naar achteren als een bundel vodden. Het kwam hard neer, net achter de doorgang naar de eetkamer.

Het had uit elkaar moeten spatten, maar dat gebeurde niet.

De vloer en muren zouden nu onder het bloed hebben moeten zitten – of onder welke substantie ook die er door de aderen van dat beest gepompt werd. Maar er was niets te zien.

Het wezen lag een paar tellen op zijn rug te spartelen en kronkelen, rolde zich toen om en kwam weer op zijn poten terecht. Het wankelde naar opzij, was gedesoriënteerd en traag, maar ongedeerd. Het joeg in een kringetje rond, achter zijn eigen staart aan.

Intussen werden Jacks ogen getrokken naar het weerzinwekkende wezen dat uit de buis boven de bank was gekomen. Het hing aan de muur, mauwend, ongeveer zo groot als een rat maar verder absoluut geen knaagdier. Als het al op iets leek, dan was het wel op een vogel zonder veren. Het had een eivormige kop aan het einde van een lange, magere nek die leek op die van een struisvogelkuiken en het had een gevaarlijk uitziende snavel waarmee het in de lucht bleef happen. Maar de woest flikkerende ogen waren niet die van een vogel, en geen vogel op aarde had van die stompe tentakels, zoals deze, in plaats van poten. Het beest was een gruwel, een gemuteerde verschrikking; alleen al door ernaar te kijken werd Jack onpasselijk. Erachter kroop een soortgelijk maar niet helemaal identiek wezen uit de buis.

‘Revolvers hebben verdomme geen enkele zin tegen die wezens,’ zei Jack.

De leguaanachtige monstruositeit raakte wat minder gedesoriënteerd. Binnen een paar tellen zou hij weer in orde zijn en hen weer aanvallen.

Nog twee wezens verschenen aan het einde van de eetkamer; ze kwamen uit de keuken gekropen, en ze kwamen snel.

Een kreet trok Jacks aandacht naar de andere kant van de woonkamer, waar de gang naar de slaapkamers en badkamers leidde. Daar stond het mensvormige wezen, krijsend, met de speer boven zijn hoofd. Het kwam op hen af gerend en stak het kleed met een schokkende snelheid over.

Erachter volgde een horde kleine, maar dodelijke wezens, bizarre uitvergrotingen van reptielen, slangen, honden, katten, insecten, knaagdieren en spinnen. Op dat moment besefte Jack dat ze inderdaad uit de hel afkomstig waren; het waren demonische entiteiten die uit de diepten van de hel opgeroepen waren door de toverkunsten van Lavelle. Dat moest het antwoord zijn, hoe krankzinnig het ook leek, want er bestond geen enkele andere plaats waar die gruwelijke verschrikkingen vandaan kónden komen.

Sissend, snaterend en grauwend spartelden en rolden ze over elkaar heen in hun gretigheid Penny en Davey te bereiken. Ze verschilden allemaal volkomen van elkaar, hoewel ze allemaal twee kenmerken gemeen hadden: de ogen van zilverwit vuur, als openingen naar een hoogoven, en de moorddadige, scherpe, kleine tanden. Het leek alsof de poorten van de hel wijd open waren gegooid.

Jack duwde Penny de hal in. Met Davey in zijn armen volgde hij zijn dochter de voordeur uit, naar de gang op de tiende verdieping, en haastte zich naar Keith en Faye, die met de witharige portier bij een van de liften stonden en de deuren openhielden.

Achter Jack vuurde Rebecca drie schoten af.

Jack bleef staan, draaide zich om. Hij wilde naar haar teruggaan, maar hij wist niet hoe hij én dat kon doen én Davey kon blijven beschermen.

‘Papa! Snel!’ gilde Penny; ze stond half binnen en half buiten de lift.

‘Papa, laten we gaan, laten we gaan,’ zei Davey, die zich stevig aan hem vasthield.

Tot Jacks opluchting kwam Rebecca ongedeerd de flat uit. Ze vuurde een schot af in de hal van de flat van Keith en Faye trok toen de deur dicht.

Tegen de tijd dat Jack de liften bereikte, was Rebecca vlak achter hem. Snakkend naar adem zette hij Davey neer, en met z’n zevenen, inclusief de portier, dromden ze de lift in. Keith drukte op de knop waarnaast HAL stond.

De deuren schoven niet meteen dicht.

‘Ze komen binnen, ze komen binnen,’ riep Davey, waarmee hij de angst verwoordde die in het hoofd van iedereen was opgekomen.

Keith drukte weer op de knop van hal en hield deze keer zijn duim daar.

Ten slotte gleden de deuren dicht.

Maar Jack voelde zich helemaal niet veiliger.

Nu hij opgesloten zat in de overvolle cabine, vroeg hij zich af of het niet verstandiger zou zijn geweest de trap te nemen. Als de demonen de lift nu eens buiten werking konden stellen, hem tussen twee verdiepingen stil konden zetten? Als ze nu eens de liftschacht inkropen en afdaalden naar de stil hangende cabine? Als die monsterlijke horde nu eens een manier vond om binnen te komen? Lieve heer, als ze nu eens...?

De lift begon te zakken.

Jack keek omhoog naar het plafond van de cabine. Daar zat een noodluik. Een manier om buiten te komen. En een manier om bínnen te komen. Aan deze kant van het luik zat niets: geen scharnieren, geen grepen. Klaarblijkelijk kon het naar boven toe weg worden geduwd – of omhoog worden getrokken door reddingswerkers aan de andere kant. Op het dak van de lift zat waarschijnlijk een greep, wat het makkelijker zou maken voor de demonen, als die kwamen. Maar aangezien er geen greep aan de binnenkant zat, kon het luik niet dichtgehouden worden; de gewelddadige binnenkomst van die kwaadaardige wezens kon op geen enkele manier worden verhinderd – als ze kwamen.

God, alsjeblieft, laat ze niet komen.

De lift zakte net zo langzaam aan de lange kabels naar beneden als hij omhoog was gegaan. Negende verdieping... achtste...

Penny had Davey’s laars van Faye aangepakt. Ze hielp haar broertje zijn voet erin te steken.

Zevende verdieping.

Met een opgejaagde stem die meer dan eens oversloeg, maar die toch die gebiedende toon bleef houden, zei Faye: ‘Wat waren dat, Jack? Wat waren dat voor beesten in het ventilatiesysteem?’

‘Voodoo,’ zei Jack, terwijl hij zijn ogen op de verlichte cijfers boven de deuren hield.

Zesde verdieping.

‘Is dit een soort grap?’ vroeg de portier.

‘Voodooduivels,’ zei Jack tegen Faye, ‘maar vraag me niet uit te leggen hoe ze hier zijn gekomen of wat ze zijn.’

Geschokt, en ondanks wat ze in de flat had gehoord en gezien, zei Faye: ‘Ben je wel goed bij je hoofd?’

‘Ik wou dat het niet zo was.’

Vijfde verdieping.

‘Er bestaan geen voodooduivels,’ zei Faye. ‘Er bestaan geen...’

‘Hou je kop,’ zei Keith tegen haar. ‘Jij hebt ze niet gezien. Jij was uit de logeerkamer weg voor ze daar uit het ventilatiegat kwamen.’

Vierde verdieping.

Penny zei: ‘En u was de flat al uit toen ze in de woonkamer uit de luchtgaten kwamen, tante Faye. U hebt ze gewoon niet gezien – anders zou u het wel geloven.’

Derde verdieping.

De portier zei: ‘Mevrouw Jamison, hoe goed kent u deze mensen? Zijn ze...’

Hem negerend onderbrak Rebecca hem en zei tegen Faye en Keith: ‘Jack en ik zitten op een rare zaak. Een psychopathische moordenaar. Beweert zijn slachtoffers te doden met voodoovloeken.’

Tweede verdieping.

Misschien halen we het, dacht Jack. Misschien worden we niet stilgezet tussen twee verdiepingen in. Misschien komen we hier levend uit.

Tegen Rebecca zei Faye: ‘Jij gelooft toch niet in voodoo?’

‘Eerst niet,’ zei Rebecca. ‘Maar nu... ja.’

Met een hevige schok besefte Jack dat de hal vergeven kon zijn van die kleine, kwaadaardige wezens. Als de liftdeuren opengingen, zou de nachtmerrieachtige horde klauwend en bijtend naar binnen kunnen komen.

‘Als dit een grap is, dan begrijp ik hem niet,’ zei de portier.

Eerste verdieping.

Plotseling wilde Jack de hal niet bereiken, wilde hij niet dat de liftdeuren opengingen. Plotseling wilde hij alleen maar in alle rust verder dalen, uur na uur, tot in de eeuwigheid.

De hal.

Alsjeblieft, nee!

De deuren gingen open.

De hal was verlaten.

Ze stroomden de lift uit en Faye zei: ‘Waar gaan we naartoe?’

Jack zei: ‘Rebecca en ik hebben een auto...’

‘In dit weer...’

‘Sneeuwkettingen,’ zei Jack, haar scherp onderbrekend. ‘Wij nemen de auto en brengen de kinderen hier weg; we blijven rijden, tot ik kan bedenken wat we gaan doen.’

‘We gaan met jullie mee,’ zei Keith.

‘Nee,’ zei Jack, terwijl hij de kinderen in de richting van de haldeuren leidde. ‘Als je bij ons blijft, kan het gevaarlijk worden.’

‘We kunnen niet terug naar boven,’ zei Keith. ‘Niet met die... die demonen of duivels of wat ze goddomme ook mogen zijn.’

‘Ratten,’ zei Faye, die blijkbaar had besloten dat ze gemakkelijker met het smerige kon leven dan met het bovennatuurlijke. ‘Alleen maar een paar ratten. Natuurlijk gaan we terug. Vroeg of laat zullen we terug moeten, en vallen zetten, ze uitroeien. Eigenlijk, hoe sneller hoe beter.’

Jack besteedde geen aandacht aan Faye en sprak over haar hoofd heen tegen Keith: ‘Ik denk niet dat die verrekte beesten jou en Faye iets zullen doen. Tenzij jullie tussen hen en de kinderen komen te staan. Ze zullen waarschijnlijk iedereen die de kinderen probeert te beschermen, doden. Daarom haal ik ze bij jullie weg. Toch zou ik daar vanavond niet meer teruggaan. Misschien zitten er nog een paar.’

‘Mij sleep je daar vanavond niet meer naartoe,’ verzekerde Keith hem.

‘Onzin,’ zei Faye. ‘Gewoon een paar ratten...’

‘Verdomme, vrouw,’ zei Keith, ‘het was geen rat die vanuit de buizen om Davey en Penny riep!’

Faye was al bleek, maar toen Keith haar herinnerde aan de stem in het ventilatiesysteem, werd ze puur wit.

Ze bleven allemaal bij de deuren staan en Rebecca zei: ‘Keith, kunnen jullie bij iemand logeren?’

‘Jawel,’ zei Keith. ‘Een van mijn compagnons, Anson Dorset, woont in ditzelfde stuk straat. Aan de overkant. Vlak bij de avenue. We kunnen vannacht wel bij Anson en Francine slapen.’

Jack duwde de deur open. De wind probeerde hem weer dicht te slaan en slaagde er bijna in; sneeuw plofte de hal binnen. Vechtend tegen de wind, zijn gezicht afgewend van de stekende kristallen, hield Jack de deur voor de anderen open en gebaarde hen naar buiten te gaan. Rebecca ging als eerste, daarna Penny en Davey, vervolgens Faye en Keith.

De portier was de enige die achterbleef. Hij krabde zich op zijn witharige hoofd en keek Jack fronsend aan. ‘Hé, wacht. En ik dan?’

‘En jij dan? Jij loopt geen enkel gevaar,’ zei Jack, terwijl hij de deur begon uit te lopen, achter de anderen aan.

‘Maar wat was al dat schieten boven?’

Terwijl hij zich weer naar de man omdraaide, zei Jack: ‘Maak je daar geen zorgen over. Je hebt onze identiteitspapieren gezien, hè? We zijn agenten.’

‘Ja, maar wie is er neergeschoten?’

‘Niemand,’ zei Jack.

‘Op wie hebben jullie dan geschoten?’

‘Op niemand.’

Jack liep naar buiten, de storm in en liet de wind de deur achter hem dicht blazen.

De portier stond in de hal, met zijn gezicht tegen de glazen deur gedrukt, naar hen te kijken alsof hij een dik en impopulair schooljongetje was dat niet mee mocht spelen.

9

De wind was een hamer.

De sneeuwnaalden waren spijkers.

De storm had het druk met zijn timmerwerk en bouwde sneeuwhopen op de straten.

Tegen de tijd dat Jack de trap van het flatgebouw af was, waren Keith en Faye de straat al aan het oversteken, in de richting van de avenue, naar het gebouw waar hun vrienden woonden. Stap voor stap verdwenen ze langzaam in de fosforescerende gordijnen van de door de wind opgejaagde sneeuw.

Rebecca en de kinderen stonden bij de auto.

Terwijl hij zijn stem verhief boven het puffen en kreunen van de wind uit, zei Jack: ‘Schiet op, schiet op. Stap in. Laten we ervandoor gaan.’

Toen besefte hij dat er iets mis was.

Rebecca had een hand op de portierkruk, maar ze deed het portier niet open. Ze staarde als gehypnotiseerd in de auto.

Jack ging naast haar staan, keek door het raampje en zag wat zij zag. Twee van die wezentjes. Allebei op de achterbank. Ze waren gehuld in schaduwen, en het was onmogelijk te zien hoe ze er precies uitzagen, maar hun gloeiende, zilverkleurige ogen lieten er geen twijfel over bestaan dat ze familie waren van de moorddadige wezens die uit het verwarmingssysteem waren gekomen. Als Rebecca het portier had geopend zonder naar binnen te kijken, als ze niet had gezien dat de beesten daar zaten te wachten, was ze misschien aangevallen en overweldigd. Haar keel had opengescheurd kunnen worden, haar ogen uitgestoken, haar leven genomen voordat Jack ook maar wist van het gevaar, voordat hij de kans had haar te helpen.

‘Achteruit,’ zei hij.

Ze liepen weg van de auto en dromden samen op de stoep, op hun hoede voor de nacht om zich heen.

Ze waren nu de enige mensen op de winterse straat. Faye en Keith waren uit zicht. Er waren geen sneeuwschuivers, geen auto’s, geen voetgangers. Zelfs de portier stond niet langer naar hen te kijken.

Het is vreemd, dacht Jack, om je in hartje Manhattan zo geïsoleerd en zo alleen te voelen.

‘Wat nu?’ vroeg Rebecca dwingend, haar ogen gericht op de auto, een hand op Davey, een hand in haar jas waar ze waarschijnlijk haar revolver vasthield.

‘We blijven lopen,’ zei Jack, ontevreden met zijn antwoord, maar te verrast en te bang om iets beters te bedenken.

Raak niet in paniek.

‘Waarheen?’ vroeg Rebecca.

‘Naar de avenue,’ zei hij.

Kalm. Rustig. Paniek betekent het einde.

‘Dezelfde kant op als Keith?’ vroeg Rebecca.

‘Nee, de andere avenue. Third Avenue. Die is dichterbij.’

‘Ik hoop dat daar mensen zijn,’ zei ze.

‘Misschien zelfs een politieauto.’

En Penny zei: ‘Ik denk dat we veel veiliger zijn bij andere mensen, buiten.’

‘Ik denk het ook, lieveling,’ zei Jack. ‘Laten we dus gaan. En blijf dicht bij elkaar.’

Penny greep Davey’s hand.

De aanval kwam plotseling. Het wezen kwam onder de auto vandaan geschoten. Krijsend. Sissend. Met ogen die zilverkleurig licht uitstraalden. Donker tegen de sneeuw. Snel en lenig. Veel te snel, verdomme. Als een hagedis. Zo veel zag Jack in het door de storm vertroebelde licht van de straatlantaarns. Hij greep naar zijn revolver, herinnerde zich dat kogels die wezens niet konden doden en besefte ook dat ze te dicht bij elkaar stonden om zonder risico te kunnen schieten. En op dat moment was het wezen al bij hen, grauwend en spugend. Alles gebeurde in slechts een seconde, een tel van de tijd, misschien wel minder. Davey schreeuwde en probeerde uit de weg van het wezen te komen. Maar hij kon het niet ontlopen. Het beest stortte zich op de laars van de jongen. Davey schopte, maar het wezen bleef zich vasthouden. Jack tilde Penny op en zette haar tegen de muur van het flatgebouw. Ze dook daar ineen. Hijgend.

Intussen begon de hagedis tegen Davey’s been op te klimmen. De jongen haalde ernaar uit. Struikelde. Wankelde naar achteren. Krijsend om hulp. Gleed uit. Viel. Dit alles in slechts weer een seconde, misschien twee – tik, tik – en Jack had het gevoel alsof hij in een koortsdroom zat, zoals de tijd alleen maar anders kon zijn in een droom. Hij snelde naar de jongen toe, leek door lucht zo dik als siroop te gaan. De hagedis zat nu op Davey’s borst; zijn staart zwaaide heen en weer, zijn poten met klauwen groeven in de dikke jas, probeerden die aan flarden te scheuren om daarna de buik van de jongen open te rijten; zijn bek stond wijd open, zijn snuit was bijna bij het gezicht van de jongen – nee! – en Rebecca was er eerder dan Jack. Tik. Ze rukte het walgelijke wezen van Davey’s borst. Het jankte. Het beet in haar hand. Ze schreeuwde het uit van de pijn. Gooide de hagedis op de grond. Penny gilde: ‘Davey, Davey, Davey!’ Tik. Davey was overeind. De hagedis ging weer achter hem aan. Deze keer kreeg Jack hem te pakken. Met zijn blote handen. In de lift omhoog naar de flat van de Jamisons had hij zijn handschoenen uitgetrokken om een betere greep op zijn revolver te krijgen. Huiverend door het aanraken van het wezen, rukte hij het los van de jongen. Hij hoorde de jas scheuren onder de klauwen. Hij hield hem op armlengte van zich af. Tik. Het wezen voelde weerzinwekkend koud en vettig aan in Jacks handen, hoewel hij om de een of andere reden had verwacht dat het warm zou zijn, misschien door het vuur in zijn schedel, het zilveren schijnsel dat naar hem flakkerde door de gapende kassen, waar de ogen van de demon hadden moeten zitten. Het beest worstelde. Tik. Het probeerde zich van hem los te maken, en het was sterk, maar hij was sterker. Tik. Het schopte in de lucht met de gemene klauwen aan zijn poten. Tik, tik, tik, tik, tik...

Rebecca zei: ‘Waarom probeert het jou niet te bijten?’

‘Ik weet het niet,’ zei hij buiten adem.

‘Wat is er zo anders aan jou?’

‘Ik weet het niet.’

Maar hij herinnerde zich het gesprek dat hij had gehad met Nick Iervolino in de patrouillewagen, eerder die dag, op weg naar het centrum vanaf de winkel van Carver Hampton in Harlem. En hij vroeg zich af...

Het hagediswezen had een tweede bek, in zijn buik, compleet met kleine, scherpe tanden. De opening gaapte naar Jack, ging open en dicht, maar deze tweede bek wilde hem net zo min bijten als de bek in de kop van de hagedis.

‘Davey, is alles in orde?’ vroeg Jack.

‘Dood hem, papa,’ zei de jongen. Hij klonk doodsbang, maar ongedeerd. ‘Dood hem. Alsjeblieft.’

‘Ik wou dat ik het kon,’ zei Jack.

Het kleine monster draaide, spartelde, kronkelde, deed zijn uiterste best uit Jacks handen los te glibberen. Het gevoel ervan deed hem walgen, maar hij greep hem nog steviger beet dan ervoor, begroef zijn vingers in het koude, vettige vlees.

‘Rebecca, hoe is het met je hand?’

‘Gewoon een krab,’ zei ze.

‘Penny?’

‘Met... met mij is het goed.’

‘Dan gaan jullie er nu alle drie vandoor. Ga naar de avenue.’

‘En jij dan?’ vroeg Rebecca.

‘Ik blijf dit beest vasthouden, waardoor jullie een voorsprong krijgen.’ De hagedis ging te keer. ‘Dan gooi ik het zo ver mogelijk van me af en kom achter jullie aan.’

‘We kunnen je niet alleen laten,’ zei Penny wanhopig.

‘Alleen maar een paar minuten,’ zei Jack. ‘Ik haal jullie wel in. Ik ren sneller dan jullie alle drie. Ik haal jullie gemakkelijk in. Schiet op nu. Ga weg voordat er nog een ander verrekt wezen ergens vandaan komt stormen. Gá!’

Ze renden weg. De kinderen voor Rebecca uit, sneeuwwolken opwerpend onder het rennen.

Het hagediswezen siste naar Jack.

Hij keek in die vuurogen.

Binnen de misvormde schedel van de hagedis kronkelde en wriemelden, flikkerden vlammen. Ze bleven branden, helder en heftig, in alle tinten wit en zilver, maar op de een of andere manier leek het geen héét vuur; het zag er koel uit.

Jack vroeg zich af wat er zou gebeuren als hij een vinger in een van die holle oogkassen zou steken, in het vuur erachter. Zou hij daar echt vuur vinden? Of was het een illusie? Als er echt vuur in de schedel zat, zou hij zich dan branden? Of zou hij ontdekken dat de vlammen net zo min heet waren als ze leken?

Witte vlammen. Sputterend.

Koude vlammen. Sissend.

De twee bekken van de hagedis hapten in de nachtlucht.

Jack wilde dieper in dat vreemde vuur kijken.

Hij hield het wezen dichter bij zijn gezicht.

Hij staarde in de lege holtes.

Ronddraaiende vlammen.

Opschietende vlammen.

Hij had het gevoel dat er iets achter het vuur zat, iets verbazends en belangrijks, iets afschuwelijks waarvan hij bijna een glimp opving tussen die twee vonkende stukken vuurwerk.

Hij bracht de hagedis nog dichterbij.

Nu was zijn gezicht slechts een paar centimeter van zijn bek verwijderd.

Hij kon het licht van de ogen over zich heen voelen stromen.

Het was een bitterkoud licht.

Lichtgevend.

Fascinerend.

Hij tuurde gespannen in het schedelvuur.

De vlammen weken bijna, gaven hem bijna de kans te zien wat erachter lag.

Hij kneep zijn ogen iets samen, probeerde beter te kijken.

Hij wilde het grote geheim begrijpen.

Het geheim achter de sluier van vuur.

Wilde. Moest, hij móést het begrijpen.

Witte vlammen.

Vlammen van sneeuw, van ijs.

Vlammen die een verpletterende waarheid bevatten.

Vlammen die wenkten...

Wenkten...

Bijna hoorde hij het portier van de wagen achter zich niet opengaan. De ‘ogen’ van het hagediswezen hadden hem te pakken en hadden hem half gehypnotiseerd. Hij was zich nog maar vaag bewust van de besneeuwde straat om hem heen. Nog een paar seconden en hij zou verloren zijn geweest. Maar ze hadden de situatie verkeerd beoordeeld; ze hadden het portier van de auto een moment te snel opengedaan, en hij hoorde het. Hij draaide zich om en gooide het hagediswezen zo ver mogelijk van zich af de stormachtige duisternis in.

Hij wachtte niet om te zien waar het neerkwam, keek niet wat er uit de auto zonder merktekens kwam.

Hij rende alleen maar.

Voor hem hadden Rebecca en de kinderen de avenue bereikt. Bij de hoek sloegen ze linksaf en ze raakten uit zicht.

Jack draafde door de sneeuw, die op sommige plekken bijna boven zijn laarzen uitkwam. Zijn hart hamerde en zijn adem spoot in witte wolken naar buiten, hij gleed uit, viel bijna, hervond zijn evenwicht, rende, rende, en het leek alsof hij niet door een echte straat rende, dat dit alleen maar een straat uit een droom was, een plek uit een nachtmerrie waaruit geen ontsnappen mogelijk was.

10

In de lift, onderweg naar de dertiende verdieping waar Anson en Francine Dorset een flat hadden, zei Faye: ‘Geen woord over voodoo of dat soort onzin. Hoor je me? Ze zullen denken dat je gek bent.’

Keith zei: ‘Nou, ik weet niets van voodoo. Maar ik weet verrekte zeker dat ik iets vreemds heb gezien.’

‘Heb niet het léf erover te beginnen tegen Anson en Francine. Hij is je compagnon, goddorie. Je moet nog met die man werken. Dat zal moeilijk worden als hij denkt dat je de een of andere bijgelovige idioot bent. Een effectenmakelaar moet het image hebben van stabiliteit. Het image van een bankier. Bankiers en makelaars. Mensen willen stabiele, degelijke mensen zien in een makelaardij, voor ze die hun investeringen toevertrouwen. Je kunt je geen schade aan je reputatie veroorloven. Bovendien waren het alleen maar ratten.’

‘Het waren geen ratten,’ zei hij. ‘Ik zag...’

‘Alleen maar ratten.’

‘Ik weet wat ik heb gezien.’

‘Ratten,’ hield ze vol. ‘Maar we gaan Anson en Francine niet vertellen dat we ratten hebben. Wat moeten ze wel niet van ons denken? Ik wil niet dat ze weten dat we in een gebouw met ratten wonen. Francine kijkt toch al op me neer; ze kijkt op iedereen neer; ze vindt zichzelf toch al van adel, door die familie waar ze uit komt. Ik zal haar niet de minste kans geven. Dat zweer ik. Geen woord over ratten. We vertellen hun dat er een gaslek is. Ze kunnen ons gebouw vanuit hun flat niet zien, en ze zullen op zo’n avond als deze niet de deur uitgaan, dus vertellen we hun dat we zijn geëvacueerd door een gaslek.’

‘Faye...’

‘En morgenochtend,’ zei ze vastbesloten, ‘ga ik op zoek naar een ander huis voor ons.’

‘Maar...’

‘Ik wil niet in een gebouw wonen met ratten. Dat doe ik gewoon niet, en dat kun je ook niet van me verwachten. Je hoort daar zelf ook weg te willen, gewoon zo snel mogelijk.’

‘Maar, het waren geen...’

‘We verkopen de flat. En misschien wordt het wel tijd dat we helemaal uit deze verrekte smerige stad weggaan. Ik wil hier eigenlijk al jaren weg. Dat weet je. Misschien is het tijd om in Connecticut naar een huis te zoeken. Ik weet dat je forenzen niet leuk vindt, maar de trein is zo slecht nog niet, en denk eens aan alle voordelen. Frisse lucht. Een groter huis voor hetzelfde geld. Ons eigen zwembad. Zou dat niet leuk zijn? Misschien kunnen Davey en Penny dan de hele zomer bij ons logeren. Die horen niet hun hele jeugd in de stad door te brengen. Het is niet gezond. Ja, beslist. Morgen begin ik ermee.’

‘Faye, om te beginnen zal alles potdicht zitten door de sneeuwstorm...’

‘Dat houdt me niet tegen. Dat zul je zien. Morgenochtend meteen.’

De liftdeuren gingen open.

In de gang van de dertiende verdieping zei Keith: ‘Maak je je geen zorgen om Penny en Davey? Ik bedoel, we hebben ze...’

‘Dat komt wel goed,’ zei ze, en even leek ze het te geloven. ‘Het waren alleen maar ratten. Je denkt toch niet dat ratten ze het gebouw uit volgen? Ze lopen geen enkel gevaar met een paar ratten. Waar ik me de meeste zorgen om maak, is die vader van hen, die hun vertelt dat het voodoo is, ze bang maakt en hun hoofd volstopt met al die onzin. Wat is er in die man gevaren? Misschien moet hij dan achter een psychopathische moordenaar aan, maar dat heeft niets te maken met voodoo. Hij klinkt niet rationeel. Eerlijk, ik begrijp hem gewoon niet; hoe ik ook mijn best doe, het lukt me gewoon niet.’

Ze hadden de deur van de Dorset-flat bereikt. Keith belde aan.

Faye zei: ‘Denk eraan, geen woord.’

Anson Dorset moest met zijn hand op de deurknop hebben staan wachten sinds ze beneden hadden aangebeld, want hij deed meteen open, net toen Faye de waarschuwing aan Keith liet horen. Hij zei: ‘Geen woord over wat?’

‘Ratten,’ zei Keith. ‘Heel plotseling lijkt het wel of ons gebouw vergeven is van de ratten.’

Faye wierp hem een moordzuchtige blik toe.

Het kon hem niet schelen. Hij was niet van plan een ingewikkeld verhaal in elkaar te zetten over een gaslek. Ze zouden veel te makkelijk betrapt kunnen worden in zo’n leugen, en dan zouden ze er pas echt idioot uitzien. Dus vertelde hij Anson en Francine over de ongedierteplaag, maar hij zei niets over voodoo, of over de vreemde wezens die uit de luchtkoker in de logeerkamer waren gekomen. Hij moest Faye nageven dat ze daarin beslist gelijk had: een effectenmakelaar moest altijd een degelijk, stabiel, evenwichtig imago ophouden – omdat anders zijn ondergang op de loer lag.

Maar hij vroeg zich af hoelang het zou duren voor hij was vergeten wat hij had gezien.

Heel lang.

Heel, heel lang.

Misschien wel nooit.

11

Jack ging de hoek om, de avenue op, meer glijdend dan lopend, en stampend door een sneeuwhoop waardoor hij sneeuw in zijn laarzen kreeg. Hij keek niet achterom omdat hij bang was de goblins – zoals Penny ze noemde – dicht op zijn hielen te zien.

Rebecca en de kinderen waren slechts dertig meter voor hem. Hij haastte zich achter hen aan.

Zeer tot zijn ontzetting zag hij dat zij de enige mensen op de brede straat waren. Er stonden slechts een paar auto’s, allemaal leeg en verlaten nadat ze in de sneeuw waren vastgelopen. Er liep geen mens. Welke persoon die bij zijn verstand was, zóú er ook lopen in deze stormachtige wind, in die blinde sneeuwjacht? Bijna twee straten verderop, nauwelijks zichtbaar in de sneeuwjacht, glinsterden en knipperden rode zwaailichten. Het was een batterij sneeuwschuivers, maar ze reden de andere kant op.

Hij haalde Rebecca en de kinderen in. Het was niet zo moeilijk de kloof te overbruggen. Ze liepen niet meer zo hard. Davey en Penny waren nu moe. Rennen door diepe sneeuw was als rennen met lood aan je benen; de voortdurende weerstand vermoeide snel.

Jack wierp een blik achterom over de weg die hij was gekomen. Geen teken van de goblins. Maar die wezens met die vuurogen zouden weer verschijnen, en snel. Hij kon niet geloven dat ze het zo snel hadden opgegeven.

Als ze kwamen, zouden ze een gemakkelijke prooi worden. Over een paar ogenblikken zou de snelheid van de kinderen teruggebracht zijn tot een uitgeputte, schuifelende gang.

Jack voelde zichzelf ook niet zo bijzonder fit. Zijn hart bonsde zo hard en snel dat het uit zijn borst leek te barsten. Zijn gezicht deed pijn van de koude, bijtende wind, die ook in zijn ogen prikte en tranen tevoorschijn bracht. Zijn handen deden ook pijn en waren een beetje gevoelloos geworden, omdat hij niet de tijd had gehad zijn handschoenen weer aan te trekken. Hij ademde zwaar en de poollucht deed zijn keel barsten, deed zeer aan zijn borst. Zijn voeten waren aan het bevriezen door alle sneeuw die hij in zijn laarzen had gekregen. Hij was in geen enkele conditie om de kinderen veel bescherming te bieden, en dat besef maakte hem kwaad en bang, want hij en Rebecca waren de enige mensen die tussen de kinderen en de dood stonden.

Misschien opgewonden door het vooruitzicht van hun slachting, huilde de wind luider, en bijna blij.

De bomen, die opstaken vanuit de uitgespaarde open stukken in de brede stoep, lieten hun kale takken in de wind ratelen. Het leek wel het geluid van in beweging gebrachte skeletten.

Jack keek om zich heen naar een plek om te schuilen. Iets verderop waren vijf flatgebouwen van bruinrode zandsteen, vier verdiepingen hoog, ingeklemd tussen hogere en modernere (hoewel minder aantrekkelijke) gebouwen. Hij zei tegen Rebecca: ‘We moeten uit zicht,’ en hij joeg hen voort over de stoep, de besneeuwde trap op, door de met glas afgezette voordeuren, de hal van het eerste bruinrode gebouw in.

Het was niet zo warm in de hal; maar in vergelijking met de nacht buiten leek het heerlijk tropisch. Het was er schoon en tamelijk elegant, met koperen brievenbussen en een gewelfd, houten plafond, hoewel er geen portier was. De ingewikkelde mozaïekvloer – die een omhoog slingerende wingerd voorstelde, met groene bladeren en bleek geworden gele bloemen tegen een ivoorkleurige achtergrond – glansde enorm, en geen enkele tegel ontbrak.

Maar hoe aangenaam het er ook was, ze konden hier niet blijven. De hal was ook hel verlicht. Ze zouden gemakkelijk vanaf de straat opgemerkt worden.

De binnendeur had ook een glazen paneel. Erachter lagen de gang van de benedenverdieping, de lift en de trap. Maar de deur zat op slot en kon alleen opengemaakt worden met een sleutel of met de deuropener in een van de flats.

In totaal waren er zestien flats, vier op elke verdieping. Jack stapte naar de koperen brievenbussen en drukte op de bel van een meneer en mevrouw Evans op de derde verdieping.

Een vrouwenstem klonk dunnetjes uit de speaker boven de brievenbus. ‘Wie is daar?’

‘Is dit de flat van de Grofelds?’ vroeg Jack, die heel goed wist dat dat niet zo was.

‘Nee,’ zei de onzichtbare vrouw. ‘U hebt op de verkeerde bel gedrukt. De bel van Grofeld zit naast die van ons.’

‘Neem me niet kwalijk,’ zei hij toen mevrouw Evans de verbinding verbrak.

Hij wierp een blik op de voordeur en de straat erachter.

Sneeuw. Naakte, zwart geworden bomen schuddend in de wind. De spookachtige gloed van de in de sneeuwstorm gehulde straatlantaarns.

Maar niets ergers dan dat. Niets met zilverkleurige ogen. Niets met een heleboel puntige kleine tanden.

Nog niet.

Hij drukte op de bel van Grofeld en vroeg of dit de flat van Santini was, waarna hem kortaf werd verteld dat de bel van de Santini’s de volgende was.

Hij drukte op de bel van de Santini’s en wilde nu vragen of hun flat die van Porterfield was. Maar de Santini’s verwachtten kennelijk iemand en waren aanzienlijk minder voorzichtig dan hun buren, want zij deden de tussendeur open zonder te vragen wie hij was.

Rebecca duwde de kinderen naar binnen en Jack volgde snel, terwijl hij de deur naar de hal achter zich dichtdeed.

Hij had zijn politie-insigne kunnen gebruiken om voorbij de hal te komen, maar dat zou te lang hebben geduurd. Met de misdaadcijfers die in een spiraal omhoogliepen, waren de mensen tegenwoordig veel wantrouwiger dan vroeger. Als hij eerlijk was geweest tegen mevrouw Evans, dan zou ze hem niet op zijn woord hebben geloofd dat hij een agent was. Ze zou naar beneden hebben willen komen – en terecht – om zijn insigne te zien door het glas van de binnendeur heen. Tegen die tijd had een van Lavelles demonische moordenaars langs het gebouw kunnen komen en had hen kunnen zien.

Bovendien wilde Jack er niet graag andere mensen bij betrekken, omdat hij daarmee hun leven in gevaar zou brengen als de goblins plotseling arriveerden en aanvielen.

Blijkbaar deelde Rebecca zijn bezorgdheid en wilde ook zij er geen vreemden bij betrekken, want ze waarschuwde de kinderen vooral stil te zijn toen ze met hen de donkere ruimte onder de trap inliep, rechts van de hoofdingang.

Jack kroop in de veilige plek bij hen, weg van de deur. Ze konden niet gezien worden vanaf de straat of vanaf de trap, ook niet als iemand zich over de leuning boog en naar beneden keek.

Na iets minder dan een minuut ging een paar verdiepingen hoger een deur open. Voetstappen. Toen zei iemand, kennelijk meneer Santini: ‘Alex? Ben jij het?’

Ze hielden zich stil onder de trap, bewogen zich niet.

Meneer Santini wachtte.

Buiten bulderde de wind.

Meneer Santini daalde een paar treden af. ‘Is daar iemand?’

Ga weg, dacht Jack. Je hebt geen idee waar je in terecht kunt komen. Ga weg.

Alsof hij telepathisch begiftigd was en Jacks waarschuwing had opgevangen, keerde de man terug naar zijn flat en sloot de deur.

Jack zuchtte.

Uiteindelijk zei Penny, in een trillende fluistering: ‘Hoe weten we dat het weer veilig is om naar buiten te gaan?’

‘We wachten gewoon een tijdje en als het dan goed lijkt... glip ik naar buiten en neem een kijkje,’ zei Jack zacht.

Davey rilde alsof het hier binnen kouder was dan buiten. Hij veegde zijn lopende neus af met de mouw van zijn jas en zei: ‘Hoelang moeten we wachten?’

‘Vijf minuten,’ zei Rebecca tegen hem, ook fluisterend. ‘Hoogstens tien. Dan zijn ze wel weg.’

‘Echt waar?’

‘Zeker. Misschien zijn ze nu al weg.’

‘Denk je dat echt?’ vroeg Davey. ‘Nu al?’

‘Zeker,’ zei Rebecca. ‘Er is alle kans op dat ze ons niet zijn gevolgd. Maar zelfs als ze achter ons aan zijn gekomen, zullen ze niet de hele nacht in de buurt blijven hangen.’

‘Nee?’ zei Davey weifelend.

‘Nee, nee, nee,’ zei Rebecca. ‘Natuurlijk niet. Zelfs goblins hebben er op een gegeven moment genoeg van, weet je.’

‘Zijn het dat?’ vroeg Davey. ‘Goblins? Echt waar?’

‘Nou, het is moeilijk om precies te weten hoe we ze moeten noemen,’ zei Rebecca.

‘Goblins was het enige woord waaraan ik kon denken toen ik ze zag,’ zei Penny. ‘Het schoot me gewoon te binnen.’

‘Het is een verdraaid goed woord,’ verzekerde Rebecca haar. ‘Wat mij betreft, had je niets beters kunnen bedenken. En, weet je, als je terugdenkt aan alle sprookjes die je ooit heb gehoord, blaften goblins altijd meer dan ze beten. Zo ongeveer het enige dat ze ooit deden, was mensen bang maken. Dus als we geduld hebben en voorzichtig zijn, echt voorzichtig, dan komt alles wel goed.’

Jack bewonderde en waardeerde de manier waarop Rebecca met de kinderen omging en hun angst verdreef. Haar stem werkte kalmerend. Ze raakte hen voortdurend aan als ze tegen hen sprak, gaf ze kneepjes en streelde hen, maakte hen rustig.

Jack trok zijn mouw op en keek op zijn horloge.

Veertien over tien.

Ze zaten dicht tegen elkaar aan in de schaduwen onder de trap, en wachtten. Wachtten.

Hoofdstuk 6

1

Lavelle bleef een tijdje op de vloer van de donkere slaapkamer liggen, geschokt, slechts moeizaam ademhalend, verdoofd van de pijn.

Toen Rebecca een paar van die kleine moordenaars in de flat van de Jamisons neerschoot, was Lavelle psychisch met hen verbonden geweest, en had hij de inslag van de kogels in hun lijven gevoeld. Hij was niet gewond geraakt, net zo min als die demonische entiteiten. Zijn huid was niet kapot. Hij bloedde niet. Morgenochtend zouden er geen kwetsuren zijn, geen gevoelige plekken op zijn lichaam. Maar de inslag van die kogels was kwellend echt geweest en had hem kort het bewustzijn laten verliezen.

Nu was hij niet meer buiten bewustzijn. Alleen gedesoriënteerd.

Toen de pijn een beetje begon weg te trekken, kroop hij op zijn buik door de kamer, zonder te weten wat hij zocht, zelfs zonder te weten waar hij was. Langzaam keerde zijn besef terug. Hij kroop terug naar het bed, werkte zich op de matras en draaide zich kreunend op zijn rug.

De duisternis raakte hem aan.

De duisternis genas hem.

Sneeuw tikte tegen de ramen.

De duisternis ademde over hem heen.

Dakbalken kraakten in de wind.

De duisternis fluisterde tegen hem.

Duisternis.

Uiteindelijk was de pijn weg.

Maar de duisternis bleef. Die omhelsde en liefkoosde hem. Hij voedde zich ermee. Niets kalmeerde zo volledig en intens als de duisternis.

Ondanks zijn enerverende en pijnlijke ervaring stond hij te popelen de psychische band te herstellen met de wezens die de Dawsons achtervolgden. De linten zaten nog steeds rond zijn enkels, polsen, borst en hoofd geknoopt. De plekken met kattenbloed waren nog steeds op zijn wangen. Zijn lippen waren nog steeds gekleurd met bloed. En de bloed-vèvè stond nog steeds op zijn borst. Hij hoefde alleen maar de juiste gezangen te herhalen, wat hij deed, starend naar het donkere plafond. Langzaam verdween de slaapkamer om hem heen, en weer was hij bij zijn zilverogige horde, die meedogenloos achter de kinderen van Jack Dawson aanjaagde.

2

Kwart over tien.

Zestien minuten over tien.

Terwijl ze onder de trap bij elkaar zaten, keek Jack naar de beet in Rebecca’s hand. Drie puntjes zaten op een oppervlak zo groot als een dubbeltje, op het meest vlezige gedeelte van haar handpalm, en er zat ook een klein scheurtje in de huid, maar het hagediswezen had niet diep gebeten. Het vlees was slechts iets gezwollen. De wond bloedde niet meer; er zat alleen nog wat gedroogd bloed omheen.

‘Hoe voelt het?’

‘Het brandt een beetje,’ zei ze.

‘Is dat alles?’

‘Het gaat wel over. Ik trek mijn handschoen aan; dat zal voorkomen dat het weer opengaat en weer gaat bloeden.’

‘Blijf erop letten, goed? Als er een verkleuring optreedt, het dikker wordt, er wat dan ook voor vreemds gebeurt, moeten we misschien met jou naar het ziekenhuis.’

‘En als ik met de dokter praat, wat moet ik dan zeggen dat er met me gebeurd is?’

‘Vertel hem dat je door een goblin gebeten bent. Wat anders?’

‘Misschien is het wel de moeite waard zijn gezicht te zien.’

Zeventien over tien.

Jack bekeek de jas van Davey, waar de hagedis zich in zijn moordzuchtige razernij in vast had gebeten. Het kledingstuk was zwaar en goed gemaakt; de stof was stevig. Toch hadden de klauwen van het wezen zich er op drie punten dwars doorheen geboord – en ook door de gestikte voering.

Het was een wonder dat Davey niets had. Hoewel de klauwen door de stof heen waren gegaan alsof die kaasdoek was, hadden ze de trui of het hemd van de jongen niet beschadigd; ze hadden zelfs geen schrammen op zijn huid gemaakt.

Jack dacht eraan hoe dicht hij erbij was geweest zowel Davey als Penny kwijt te raken, en hij was zich er scherp van bewust dat hij ze nog altijd kon verliezen voordat deze zaak gesloten was. Hij legde een hand op het tere gezicht van zijn zoon. Een ijzig voorgevoel van een vreselijk verlies kwam in hem op, en bevroren bloemblaadjes van angst en wanhoop vouwden zich open. Zijn keel zat dichtgeknepen. Hij had moeite zijn tranen binnen te houden. Hij mocht niet huilen. De kinderen zouden instorten als hij huilde. Bovendien, als hij nu toegaf aan wanhoop, zou hij zich overgeven – op een kleine, maar beduidende manier – aan Lavelle. Lavelle was slecht, niet gewoon een van de zoveel criminelen, niet alleen maar verdorven, maar slécht, het wezen en de belichaming ervan, en iets slechts gedijde op wanhoop. De beste wapens tegen slechtheid waren hoop, optimisme, vastbeslotenheid en vertrouwen. Hun kansen op overleven hingen af van hun vermogen te blijven hopen, te geloven dat het leven (en niet de dood) hun bestemming was, te geloven dat het goede over het kwade kon triomferen, gewoon door te gelóven. Hij zou zijn kinderen niet kwijtraken. Hij zou Lavelle niet toestaan hen te pakken.

‘Nou,’ zei hij tegen Davey, ‘hij is te luchtig voor een winterjas, maar ik denk dat we hem wel kunnen herstellen.’ Hij haalde de lange sjaal van zijn hals, sloeg die over de beschadigde jas van de jongen heen, twee keer om zijn kleine borst, en knoopte hem stevig om zijn middel vast. ‘Zo. Dat moet het gat wel dichthouden. Zo goed, maatje?’

Davey knikte en deed erg zijn best om dapper te kijken. Hij zei: ‘Pap, denk je dat we hier misschien een magisch zwaard nodig hebben?’

‘Een magisch zwaard?’ zei Jack.

‘Nou, heb je dat niet nodig als je een zootje goblins wilt doden?’ vroeg de jongen ernstig. ‘In alle verhalen gebruiken ze meestal een magisch zwaard of een magische staf, weet je, of misschien alleen maar wat magisch poeder, en daarmee kunnen ze goblins, of heksen, of orken of wat er verder ook gedood moet worden, om zeep helpen. O, en soms hebben ze ook een... magische steen, weet je, of de ring van een tovenaar. En aangezien jij en Rebecca rechercheurs zijn, is het misschien tegenwoordig een goblingeweer. Weet jij of ze op het bureau zoiets hebben? Een goblingeweer?’

‘Ik weet het echt niet,’ zei Jack ernstig, terwijl hij zijn zoon heel dicht en heel stevig tegen zich aan wilde drukken. ‘Maar het is een verdraaid goede suggestie, zoon. Ik zal het eens navragen.’

‘En als ze er niet een hebben,’ zei Davey, ‘zou je misschien een priester kunnen vragen jouw revolver, die je al hebt, een beetje te zegenen of zo, en dan kun je hem laden met een heleboel zilveren kogels. Dat doen ze met weerwolven, weet je.’

‘Ik weet het. En dat is ook een goede suggestie. Ik ben echt blij dat je nadenkt over manieren om die wezens te verslaan. Ik ben blij dat je niet opgeeft. Dat is belangrijk... niet opgeven.’

‘Natuurlijk,’ zei Davey, terwijl hij zijn kin naar voren stak. ‘Dát weet ik.’

Penny keek over Davey’s schouder naar haar vader. Ze glimlachte en gaf hem een knipoog.

Jack knipoogde naar haar terug.

Tien voor halfelf.

Met elke minuut die kalm voorbijging, voelde Jack zich veiliger.

Niet véílig. Gewoon veiliger.

Penny gaf hem een heel beknopt verslag van haar kennismaking met de goblins.

Toen het meisje klaar was, keek Rebecca Jack aan en zei: ‘Hij heeft ze in de gaten gehouden. Zodat hij wist waar hij ze moest vinden als de tijd daar was.’

Tegen Penny zei Jack: ‘Mijn god, schat, waarom heb je me gisteravond niet wakker gemaakt toen het wezen in je kamer was?’

‘Ik heb het niet echt gezien...’

‘Maar je hebt het gehoord.’

‘Meer niet.’

‘En de honkbalknuppel...’

‘Hoe dan ook,’ zei Penny met een plotselinge vreemde verlegenheid, niet in staat hem in de ogen te kijken. ‘Ik was bang dat je zou denken dat ik weer... gek... was geworden.’

‘Huh? Weer?’ Jack keek haar met knipperende ogen aan. ‘Wat bedoel je in ’s hemelsnaam... wéér?’

‘Nou... weet je... zoals toen mama overleed, zoals ik toen was... toen ik... moeilijkheden had.’

‘Maar je was niet gek,’ zei Jack. ‘Je had gewoon wat raad nodig; meer niet, lieveling.’

‘Zo noemde je hem,’ zei het meisje, nauwelijks hoorbaar. ‘Een raadsman.’

‘Ja, dokter Hannaby.’

‘Tante Faye, oom Keith, iedereen noemde hem een raadsman. Of soms een dokter.’

‘Dat was hij ook. Hij was daar om jou raad te geven, je te laten zien hoe je met het verdriet over de dood van je moeder moest omgaan.’

Het meisje schudde haar hoofd: nee. ‘Op een dag, toen ik op zijn praktijk was en op hem zat te wachten... en hij kwam niet direct om met de sessie te beginnen... begon ik de diploma’s op de muur te lezen.’

‘En?’

Duidelijk in verlegenheid gebracht, zei Penny: ‘Ik merkte dat hij psychiater was. Psychiaters behandelen gekke mensen. Toen wist ik dat ik een beetje... gek was.’

Verrast en ontzet dat zo’n verkeerde interpretatie zo lang een eigen leven had kunnen leiden, zei Jack: ‘Nee, nee, nee, lieveling, je hebt het helemaal verkeerd.’

Rebecca zei: ‘Penny, psychiaters behandelen voor het merendeel gewone mensen met gewone problemen. Problemen die we allemaal ergens in ons leven een keer hebben. Voornamelijk emotionele problemen. Dat waren die van jou ook. Emotionele problemen.’

Penny keek haar verlegen aan. Ze fronste haar voorhoofd. Ze wilde het duidelijk geloven.

‘Ze behandelen natuurlijk ook sommige psychische problemen,’ zei Rebecca. ‘Maar in hun praktijk, met hun gewone patiënten, ontmoeten ze nauwelijks iemand die echt, echt krankzinnig is. Echt krankzinnige mensen worden in een ziekenhuis opgenomen of komen in een inrichting terecht.’

‘Natuurlijk,’ zei Jack. Hij pakte Penny’s handen en hield die vast. Het waren kleine, tere handen. De breekbaarheid van haar handen, de kwetsbaarheid van een elfjarige die zichzelf zo graag zag als een volwassene – het deed pijn in zijn hart. ‘Liefje, je bent nooit gek geweest. Zelfs niet een beetje. Wat vreselijk dat je je er al die tijd zorgen om hebt gemaakt.’

Het meisje keek van Jack naar Rebecca en toen weer naar Jack. ‘Meen je dat echt? Je bedoelt dat een heleboel gewone alledaagse mensen naar een psychiater gaan?’

‘Absoluut,’ zei hij. ‘Lieverd, je kwam in een vreselijk gat terecht toen je moeder zo jong stierf, en ik was er zelf zo kapot van dat ik je niet goed kon helpen om ermee om te gaan. Ik denk... ik had me wat meer moeten inspannen. Maar ik voelde me zo slecht, zo verloren, zo hulpeloos, had zo veel zelfmedelijden dat ik gewoon niet in staat was ons allebei weer beter te maken, jou en mij. Daarom stuurde ik je naar dokter Hannaby toen je problemen begon te krijgen. Niet omdat je gek was. Omdat je met iemand moest praten die niet ook meteen zou gaan huilen als jij begon te huilen om je moeder. Begrijp je?’

‘Ja,’ zei Penny zacht, terwijl tranen in haar ogen glinsterden, daar helder bleven hangen, maar niet vielen.

‘Echt waar?’

‘Ja. Echt waar, papa. Ik begrijp het nu.’

‘Dus je had gisteravond naar me toe moeten komen toen het wezen in je kamer was. Zeker nadat het gaten had gemaakt in de plastic honkbalknuppel. Ik zou niet hebben gedacht dat je gek was.’

‘Ik ook niet,’ zei Davey. ‘Ik heb helemaal nooit gedacht dat je gek was, Penny. Jij bent waarschijnlijk de minst gekke persoon die ik ken.’

Penny giechelde en Jack en Rebecca moesten onwillekeurig grinniken, maar Davey wist niet wat er zo grappig was.

Jack omhelsde zijn dochter heel stevig. Hij kuste haar gezicht en haar. Hij zei: ‘Ik hou van je, oliebol.’

Toen omhelsde hij Davey en vertelde hem dat hij ook van hem hield. En toen, met tegenzin, keek hij op zijn polshorloge.

Zes voor halfelf.

Er waren tien minuten voorbijgegaan sinds ze het bruinrode flatgebouw waren binnengegaan en zich hadden verscholen in de ruimte onder het grote trappenhuis.

‘Het ziet ernaar uit dat ze ons niet zijn gevolgd,’ zei Rebecca.

‘Laten we het niet overhaasten,’ zei hij. ‘Laten we nog een paar minuten wachten.’

Vijf voor halfelf.

Vier voor halfelf.

Hij verheugde zich er niet op naar buiten te gaan en een kijkje te nemen. Hij wachtte nog een minuut.

Drie voor halfelf.

Ten slotte kon hij het niet langer uitstellen. Hij kwam onder het trappenhuis vandaan. Hij deed twee stappen, legde zijn hand op de koperen knop van de deur naar de hal... en verstarde.

Ze waren er. De goblins.

Een van hen hing tegen de glazen ruit in het midden van de deur. Het was een wormachtig schepsel van meer dan een halve meter lang, met een gesegmenteerd lijf en misschien twee dozijn poten. Zijn bek leek op die van een vis: ovaal, met de tanden ver achter de bewegende, zuigende lippen. Zijn vurige ogen waren gericht op Jack.

Hij keek abrupt weg van die withete blik, want hij herinnerde zich dat de ogen van de hagedis hem bijna gehypnotiseerd hadden.

Achter het wormwezen krioelde de hal van andere, verschillende duivels, allemaal klein, maar allemaal zo ongelooflijk kwaadaardig en belachelijk in uiterlijk dat Jack begon te trillen en hij zijn ingewanden in gelei voelde veranderen. Er waren hagediswezens in diverse afmetingen en vormen. Spinwezens. Ratwezens. Twee van die mensvormige beesten, het ene met een staart, het andere met een soort hanenkam op zijn kop en over zijn rug. Hondwezens. Krabachtigen, katachtigen, slangachtigen, keversoorten, schorpioenachtigen, draakachtigen, met klauwen en slagtanden, met punten, sporen en scherp gehoornde uitsteeksels. Misschien wel twintig van die wezens. Nee. Meer dan twintig. Minstens dertig. Ze glibberden en renden over de vloer met mozaïektegels, en ze kropen klevend tegen de muren op, de walgelijke tongen uitschietend en onophoudelijk heen en weer bewegend, de tanden knarsend en malend, de ogen lichtgevend.

Geschokt en vol weerzin rukte Jack zijn hand weg van de deurknop. Hij draaide zich om naar Rebecca en de kinderen. ‘Ze hebben ons gevonden. Ze zijn hier. Schiet op. We moeten weg. Snel. Voor het te laat is.’

Ze kwamen onder de trap vandaan. Ze zagen het wormwezen op de deur en de horde in de hal erachter. Rebecca en Penny staarden zonder iets te zeggen naar dat duivelse gebroed, allebei voorbij de behoefte – en misschien wel het vermogen – te schreeuwen. Davey was de enige die het uitgilde. Hij greep Jacks arm vast.

‘Ze moeten nu al in het gebouw zitten,’ zei Rebecca. ‘In de muren.’ Ze keken allemaal naar de luchtgaten in de gang.

‘Hoe komen we eruit?’ vroeg Penny.

Ja, hoe?

Een ogenblik zei niemand wat.

In de hal hadden andere wezens zich bij het wormbeest op het glas van de binnendeur gevoegd.

‘Is er een achteruitgang?’ vroeg Rebecca.

‘Waarschijnlijk wel,’ zei Jack. ‘Maar als die er is, dan zullen die wezens daar ook zitten wachten.’

Weer een stilte.

De stilte was drukkend en beangstigend – als de ongebruikte energie van een hangend guillotinemes.

‘Dan zitten we in de val,’ zei Penny.

Jack voelde zijn eigen hart slaan. Het deed hem trillen.

Denk na.

‘Papa, laat ze me niet pakken, alsjeblieft, laat ze me niet pakken,’ zei Davey ellendig.

Jack wierp een blik op de lift, die tegenover de trap was. Hij vroeg zich af of de duivels al in de liftschacht zaten. Zouden de liftdeuren plotseling opengaan en een golf sissende, grauwende, bijtende dood uitspuwen?

Denk na!

Hij greep Davey’s hand en liep naar de voet van de trap.

Rebecca, die met Penny volgde, zei: ‘Waar ga je heen?’

‘Deze kant op.’

Ze liepen de trap op naar de eerste verdieping.

Penny zei: ‘Maar als ze in de muren zitten, dan zitten ze in het hele gebouw.’

‘Snel,’ was Jacks enige antwoord. Hij leidde ze zo snel mogelijk langs de trap naar boven.

3

In de flat van Carver Hampton, boven zijn winkel in Harlem, waren alle lichten ontstoken. Plafondlichten, leeslampen, tafellampen en staande lampen, alles brandde; geen enkele kamer was donker. In die paar hoeken waar het lamplicht niet kon komen, stonden brandende kaarsen; hele verzamelingen op borden, in koekenpannen en op bakblikken.

Carver zat aan de kleine keukentafel bij het raam, zijn sterke bruine handen om een glas Chivas Regal geklemd. Hij staarde naar buiten naar de vallende sneeuw en nam om de zoveel tijd een nipje van zijn whisky.

Aan het keukenplafond gloeiden tl-buizen. Het licht boven het fornuis brandde, en dat gold ook voor het licht boven de gootsteen. Op tafel lagen dozen lucifers, drie dozen kaarsen en twee zaklantaarns binnen handbereik – voor het geval er een elektriciteitsstoring zou komen door de sneeuwstorm.

Dit was geen avond voor duisternis.

Monsterlijke wezens waarden door de stad.

Zij lééfden op duisternis.

Hoewel de nachtjagers er niet op uitgestuurd waren om Carver te pakken, kon hij ze voelen, daarbuiten in de stormachtige straten, jagend en hongerig; ze straalden een tastbaar kwaad uit, het pure en ultieme kwaad van de ouden. De wezens die nu door de storm trokken, waren walgelijke en onbeschrijflijke bovennatuurlijke wezens die niet onopgemerkt voorbij konden gaan aan een man met de krachten van Carver Hampton. Voor iemand die begiftigd was met het talent het binnendringen van krachten van gene zijde in deze wereld te zien, was hun bestaan alleen al een onverdraaglijke aantasting van de zenuwen, de ziel. Hij nam aan dat het de helse afgezanten van Lavelle waren, uit op de wrede vernietiging van de familie Carramazza, want voor zover hij wist was er geen andere Bocor in New York die zulke wezens uit de onderwereld zou kunnen oproepen.

Hij nipte van zijn whisky. Hij wilde ladderzat worden, maar hij was niet zo’n drinker. Bovendien moest hij juist deze nacht alert blijven, zich volledig in de hand houden. Daardoor stond hij zichzelf alleen maar nipjes whisky toe.

De poorten waren geopend. De poorten van de hel. Gewoon op een kier. De klink was nauwelijks opgelicht. En door gebruik te maken van zijn formidabele krachten als Bocor hield Lavelle de poorten tegen, tegen de druk van de demonische entiteiten aan de andere kant die probeerden naar buiten te komen. Carver kon al die dingen voelen in de stromingen van de ether, in de onzichtbare en onhoorbare getijden van goede en kwade energieën die over de grote metropool stroomden.

Het openen van de poorten was een enorm gevaarlijke onderneming. Er waren maar weinig Bocors die het konden. En van die weinigen zouden nog minder zoiets hebben gedurfd. Omdat Lavelle duidelijk een van de machtigste Bocors was die ooit een vèvè had getekend, was er alle reden te geloven dat hij de poorten in bedwang zou kunnen houden en dat hij, als de Carramazza’s eenmaal opgeruimd waren, de wezens die hij uit de hel had gelaten, weer terug zou kunnen dwingen. Maar als hij ook maar een ogenblik zijn greep verloor...

God helpe ons dan, dacht Carver.

Als Hij ons wil helpen.

Als Hij ons kán helpen.

Een windstoot met de kracht van een orkaan dreunde tegen het gebouw en huilde langs de dakranden.

Het raam bij Carver rammelde, alsof nog iets anders dan de wind buiten zat en bij hem naar binnen wilde.

Een rondwervelende massa sneeuw drukte tegen het glas. Ongelooflijk, die honderden en honderden trillende, hangende vlokken schenen een wreed gezicht te vormen dat woedend naar Hampton keek.

Hoewel de wind zuchtte, roffelde, rondtolde en glijdend van richting veranderde, verdween dat onmogelijke gezicht niet om weg te drijven op de wisselende luchtstromingen; het bleef daar hangen, net buiten de ruit, onbeweeglijk, alsof het op een doek was geschilderd.

Carver liet zijn ogen zakken.

Met de tijd nam de wind iets af.

Toen het huilen ervan was afgenomen tot een kreunen, keek hij weer op. Het gezicht in sneeuw was verdwenen.

Hij nipte van zijn scotch. De whisky verwarmde hem niet. Niets kon hem vanavond verwarmen.

Schuldgevoel was de reden dat hij dronken had willen worden. Hij werd opgevreten door schuldgevoel omdat hij had geweigerd inspecteur Dawson nog enige hulp te bieden. Dat was fout geweest. De situatie was voor hem te afgrijselijk om alleen aan zichzelf te denken. De poorten stonden immers open. De wereld stond aan de rand van het armageddon – alleen omdat één Bocor, voortgedreven door zijn ego, zijn trots en die onverzadigbare bloeddorst, bereid was elk risico te nemen, hoe dwaas ook, om een persoonlijke grief af te handelen. Op dit soort tijden had een Houngon bepaalde verantwoordelijkheden. Nu was het uur gekomen voor moed. Schuldgevoel knaagde aan hem omdat hij bleef denken aan de middernachtelijke zwarte slang die Lavelle had gestuurd, en terwijl die herinnering hem kwelde, kon hij niet de moed vinden die nodig was voor de taak die voor hem lag.

Zelfs als hij wel dronken durfde te worden, zou hij die last van het schuldgevoel moeten blijven torsen. Die was veel te zwaar – onmetelijk zwaar – om met drank alleen kwijt te raken.

Daardoor dronk hij nu in de hoop moed te vinden. Het vreemde van whisky was dat het, met mate gedronken, soms helden kon maken van dezelfde mensen van wie het soms dwazen had gemaakt.

Hij moest de moed vinden om rechercheur Dawson te bellen en te zeggen: ik wil helpen.

Hoogstwaarschijnlijk zou Lavelle hem vernietigen als hij zich ermee bemoeide. En welke dood Lavelle ook wilde toepassen, het zou geen gemakkelijke worden.

Hij nipte van zijn scotch.

Hij keek door de kamer naar de telefoon aan de muur.

Bel Dawson, zei hij tegen zichzelf.

Hij bewoog zich niet.

Hij keek naar de sneeuwstorm buiten in de nacht.

Hij huiverde.

4

Ademloos bereikten Jack, Rebecca en de kinderen de overloop op de derde verdieping van het roodbruine flatgebouw.

Jack keek langs de trap die ze hadden beklommen naar beneden. Voorlopig zat er niets achter hen aan.

Natuurlijk kon elk moment iets uit een van de muren komen springen. De hele wereld was een verdomde kermistent geworden.

Vier flats kwamen op de gang uit. Jack leidde de anderen langs de vier deuren, zonder aan te kloppen, zonder aan te bellen.

Hier zouden ze geen hulp vinden. Deze mensen zouden niets voor hen kunnen doen. Ze waren op zichzelf aangewezen.

Aan het einde van de gang was een deur. Jack hoopte uit de grond van zijn hart dat het was wat hij dacht dat het was. Hij probeerde de klink. Aan deze kant was de deur niet vergrendeld. Hij opende hem aarzelend, bang dat de goblins misschien aan de andere kant ervan stonden te wachten. Duisternis. Niets kwam op hem afgesneld. Hij tastte naar het lichtknopje, en verwachtte half dat hij zijn hand op iets afschuwelijks zou leggen. Maar dat deed hij niet. Geen goblins. Alleen de schakelaar. Klik. En, ja, het was wat hij had gehoopt: een laatste trap, aanzienlijk steiler en smaller dan de acht trappen die ze al hadden genomen, een trap die omhoog leidde naar een vergrendelde deur.

‘Kom mee,’ zei hij.

Davey, Penny en Rebecca volgden hem zonder iets te vragen en klosten luidruchtig de trap op, vermoeid maar toch nog te zeer door angst voortgedreven om hun pas te vertragen.

Boven aan de trap was de deur voorzien van twee grendels en een ijzeren staaf. Geen inbreker zou vanaf het dak het gebouw in kunnen komen. Jack rukte beide grendels open, tilde de staaf uit de klampen en zette die opzij.

De wind probeerde de deur dicht te houden. Jack duwde hem met zijn schouder open, en toen kwam de wind erachter en trok eraan in plaats van te duwen, rukte hem van Jack los en zwaaide hem met zo’n geweldige kracht open dat de deur met een knal tegen de buitenmuur sloeg. Hij stapte de drempel over, het platte dak op.

Hierboven was de storm een levend wezen. Met de woestheid van een leeuw sprong hij uit de nacht, over de stenen omheining, brullend, snuivend en gierend. Hij rukte aan Jacks jas. Hij zette zijn haar overeind, plakte het vervolgens tegen zijn schedel, zette het weer overeind. Hij joeg zijn koude adem in zijn gezicht en schoof koude vingers onder de kraag van zijn jas.

Jack stak over naar die plek van het dak die het dichtst bij het volgende roodbruine gebouw was. De van kantelen voorziene ommuring kwam tot aan zijn middel. Hij leunde ertegenaan en keek eroverheen naar beneden. Zoals hij had verwacht, was de afstand tussen de gebouwen slechts iets meer dan een meter.

Rebecca en de kinderen kwamen bij hem staan en Jack zei: ‘We gaan naar de andere kant.’

‘Hoe komen we eroverheen?’ vroeg Rebecca.

‘Er zal wel iets zijn dat ons kan helpen.’

Hij draaide zich om en keek om zich heen over het dak, dat niet helemaal in het duister gehuld was. Er straalde een soort maanbleek licht vanaf dankzij de glinsterende sneeuwlaag die erop lag. Voor zover hij kon zien, lagen er geen losse stukken hout of iets anders om over het gat tussen beide gebouwen te kunnen leggen. Hij rende naar het lifthuis en keek erachter; hij keek aan de andere kant van het hok met de deur naar de trap, maar vond niets. Misschien dat er iets bruikbaars onder de sneeuw lag, maar dat zou hij op geen enkele manier kunnen vinden zonder eerst het hele dak sneeuwvrij te maken.

Hij ging terug naar Rebecca en de kinderen. Penny en Davey bleven gehurkt bij het muurtje zitten, schuilden ertegen om uit de snijdende wind te blijven, maar Rebecca kwam overeind en liep op hem af.

Hij zei: ‘We zullen moeten springen.’

‘Wat?’

‘Eroverheen. We zullen eroverheen moeten springen.’

‘Dat kunnen we niet,’ zei ze.

‘Het is net een meter.’

‘Maar we moeten vanuit stilstand springen.’

‘Geeft niet. Het is maar een kleine afstand.’

‘We zullen op deze muur moeten staan,’ zei ze terwijl ze het muurtje aanraakte, ‘en daarvandaan springen.’

‘Ja.’

‘In deze wind zal beslist iemand van ons zijn evenwicht verliezen nog voor hij springt – gepakt worden door een harde windstoot en van het muurtje vallen.’

‘We halen het wel,’ zei Jack, die zijn eigen enthousiasme voor de onderneming probeerde op te peppen.

Ze schudde haar hoofd. Haar haar blies in haar gezicht. Ze veegde het uit haar ogen. Ze zei: ‘Misschien dat jij en ik het met een beetje geluk kunnen halen. Misschien. Maar de kinderen niet.’

‘Goed. Dus een van ons springt naar het andere dak en een van ons blijft hier, en dan geven we de kinderen aan elkaar over, van hier naar daar.’

‘Over dat gat heen?’

‘Ja.’

‘Boven een val van vijftien meter?’

‘Er is echt niet zo veel gevaar,’ zei hij, wensend dat hij het zelf geloofde. ‘Vanaf deze twee daken kunnen we ons aan elkaar vasthouden.’

‘Elkaar vasthouden is een ding. Maar om iets wat zo zwaar is als een kind over te hevelen...’

‘Ik zal ervoor zorgen dat jij ze eerst allebei goed vast hebt voordat ik ze loslaat. En als jij ze binnenhaalt, kun je jezelf schrap zetten tegen het muurtje daar. Niets aan.’

‘Penny is al een behoorlijk grote meid.’

‘Niet zo groot. We kunnen haar wel hebben.’

‘Maar...’

‘Rebecca, die wézens zitten in dit gebouw, recht onder onze voeten, en ze zijn op dit moment naar ons op zoek.’

Ze knikte. ‘Wie gaat als eerste?’

‘Jij’

‘Jemig, bedankt.’

Hij zei: ‘Ik kan je helpen op dat muurtje te komen en ik kan je vasthouden tot net voordat je springt. Op die manier is er nauwelijks de kans dat je je evenwicht verliest en valt.’

‘Maar als ik daar eenmaal ben en als we de kinderen eenmaal naar de overkant hebben geholpen, wie helpt jou dan om op het muurtje te komen en om je evenwicht te bewaren?’

‘Daar maak ik me pas zorgen over als het zover is,’ zei hij.

De wind floot als een vrachttrein over het dak.

5

De sneeuw bleef niet liggen op het opslagschuurtje van golfplaten achter op het terrein van Lavelle. De vallende sneeuwvlokken smolten als ze het dak en de wanden raakten van dat metalen bouwsel.

Pluimpjes stoom stegen op van het schuine dak aan de kant waar de wind niet kon komen; die bleke kronkelende dampsliertjes kringelden omhoog tot ze binnen het bereik van de harde windbezem kwamen en werden weggeveegd.

In de schuur was het snikheet.

Niets bewoog, behalve de schaduwen. Het onregelmatig pulserende oranje licht dat opsteeg uit het gat in de vloer was iets helderder dan het eerder was geweest. Het flikkeren ervan deed de schaduwen trillen, gaf een illusie van beweging aan elk onbezield ding op de aarden vloer van de ruimte.

De koude nachtlucht was het enige dat niet door deze metalen wanden heen drong. Zelfs het krijsen en zuchten van de stormwind was hier niet te horen. De atmosfeer in de schuur was ongewoon geheimzinnig, verontrustend, alsof de ruimte uit het gewone verloop van de tijd en ruimte was getild en nu in een leegte hing.

Het enige geluid kwam van diep uit de put. Het was een ver sissend gemompel, gefluister, gegrom, als tienduizend stemmen op een plaats ver weg, het gedempte geluid van een menigte op grote afstand. Een kwade menigte.

Plotseling klonk het geluid harder. Niet veel harder. Gewoon een beetje.

Tegelijkertijd straalde het oranje licht helderder dan ervoor. Niet veel helderder. Gewoon een beetje. Het leek alsof de deur van een hoogoven die al op een kier stond, een paar centimeter verder werd opengeduwd.

Het inwendige van de schuur werd ook een beetje warmer.

De vage, zwavelachtige geur werd sterker.

En er gebeurde iets vreemds met het gat in de vloer. Langs de hele omtrek brokkelden stukjes aarde los; ze vielen in de put en verdwenen in het geheimzinnige licht beneden. Net als de toegenomen helderheid van dat licht was deze verandering in de rand van het gat niet groot; slechts een marginale verandering. De diameter was iets meer dan een centimeter groter geworden. De aarde viel niet langer weg. De omtrek stabiliseerde. Weer was alles in de schuur heel stil.

Maar nu was de put groter.

6

De bovenkant van het muurtje was vijfentwintig centimeter breed. Voor Rebecca nauwelijks breder dan een dik stuk touw.

In ieder geval was hij niet glad. De wind blies de sneeuw van het smalle oppervlak en hield het schoon en droog.

Met hulp van Jack balanceerde Rebecca half ineengedoken op de muur. De wind beukte tegen haar aan, en ze wist zeker dat ze gevallen zou zijn als Jack er niet was geweest.

Ze probeerde de wind en de stekende sneeuw die in haar onbeschermde gezicht prikte te negeren, negeerde de diepte voor haar en richtte beide ogen en haar geest op het dak van het volgende gebouw. Ze moest ver genoeg springen om over het muurtje daarheen te komen en op het dak te belanden. Als ze iets tekortkwam en terechtkwam op dat één meter hoge muurtje daar, op dat smalle stukje steen, dan zou ze een ogenblik niet in evenwicht zijn, ook als ze plat op beide voeten neerkwam. Op dat moment van uiterste kwetsbaarheid zou de wind haar grijpen en kon ze vallen, of voorover op het dak, of achterover in de lege lucht tussen de gebouwen. Ze durfde zichzelf niet toestaan over die laatste mogelijkheid na te denken, en ze keek niet naar beneden.

Ze spande haar spieren, drukte haar armen tegen haar lichaam en zei: ‘Nu,’ en Jack liet haar los, en ze sprong de nacht, de wind en de voortjagende sneeuw in.

In de lucht wist ze onmiddellijk dat ze niet genoeg kracht in de sprong had gezet, wist dat ze het andere dak niet zou halen, wist dat ze tegen het muurtje zou klappen, wist dat ze achterover zou vallen, en wist dat ze zou sterven.

Maar wat ze wist dat zou gebeuren, gebeurde níét. Ze kwam over het muurtje heen, belandde op het dak en haar voeten gleden onder haar weg; ze viel op haar achterste, hard genoeg om pijn te voelen, maar niet hard genoeg om iets te breken.

Terwijl ze overeind kwam, zag ze het vervallen duivenhok. Het houden van duiven was geen veelvoorkomende, maar ook geen ongebruikelijke hobby in deze stad; dit duivenhok was eigenlijk kleiner dan de meeste, slechts een kleine twee meter lang. In een oogopslag zag ze dat het al jaren niet gebruikt werd. Het was zo verweerd en in zo’n slechte staat dat het snel geen duivenhok meer zou zijn, maar alleen maar een berg afvalhout.

Ze schreeuwde naar Jack, die toekeek vanaf het andere gebouw. ‘Volgens mij heb ik onze brug gevonden!’

Zich bewust van hoe weinig tijd ze nog hadden, veegde ze een beetje sneeuw van het dak van het duivenhok en zag dat het bestond uit een plaat multiplex van een meter tachtig met een dikte van tweeënhalve centimeter. Dat was zelfs nog beter dan waarop ze had gehoopt; nu hoefden ze niet aan de slag met twee of drie losse planken. Het multiplex was door de jaren heen vele keren geverfd en de verf had het beschermd tegen verrotting sinds het duivenhok niet meer werd gebruikt en niet meer werd onderhouden; het scheen stevig genoeg om de kinderen te dragen, en zelfs Jack. Aan een kant zat het helemaal los, wat de zaak voor haar makkelijker maakte.

Toen ze eenmaal de rest van de sneeuw van het dak had geveegd, greep ze het stuk multiplex bij het losse einde vast en trok het op en neer. Sommige spijkers schoten los en sommige braken af omdat ze doorgeroest waren. Binnen een paar seconden had ze de plaat losgewrikt.

Ze sleepte hem naar het muurtje. Als ze hem nu op het muurtje zou tillen en naar Jack toe schoof, zou de sterke wind eronder kunnen komen, de plaat behandelen als een zeil, hem optillen en uit haar handen rukken, en hem meevoeren. Ze moest wachten op een stilte. Er kwam er tamelijk snel een, en gauw tilde ze het multiplex op, liet het boven op het muurtje steunen en schoof het naar Jacks uitgestoken handen. Binnen een paar tellen, toen de wind weer opstak, hadden ze de brug op zijn plaats liggen. Nu zouden ze hem, als ze hem allebei vasthielden, daar kunnen houden, ook al kwam de hevigste wind eronder.

Penny maakte het overstapje als eerste, om Davey te laten zien hoe gemakkelijk het was. Ze kroop er op haar buik overheen, hield zich met beide handen aan de randen vast en trok zich voort. Ervan overtuigd dat het te doen was, kwam Davey veilig achter haar aan.

Jack kwam als laatste. Zodra hij op de brug was, was er natuurlijk niemand meer die de andere kant kon vasthouden. Maar zijn gewicht hield de plaat op zijn plaats en hij kroop er pas helemaal af toen er even weer windstilte was. Vervolgens hielp hij Rebecca het multiplex over het dak dragen.

‘Wat nu?’ vroeg ze.

‘Eén gebouw is niet voldoende,’ zei hij. ‘We moeten meer afstand brengen tussen hen en ons.’

Met behulp van het stuk multiplex staken ze de kloof tussen het tweede en derde flatgebouw over, gingen van het derde naar het vierde, daarna van het vierde naar het vijfde. Het volgende gebouw was tien of twaalf verdiepingen hoger dan dat waarop ze stonden. Hun dakentocht was ten einde, wat eigenlijk wel zo goed was, aangezien hun armen pijn waren gaan doen van het slepen en tillen van de zware plaat multiplex.

Aan de achterkant van het vijfde roodbruine flatgebouw leunde Rebecca over het muurtje en keek naar beneden naar de steeg, vier etages lager. Er brandde daar wat licht: een straatlantaarn bij elke hoek van het gebouw, en een in het midden, plus de gloed van alle ramen van de flats op de benedenverdieping. Ze zag geen enkele goblin in de steeg, maar ook geen andere levende wezens – alleen maar sneeuw in lagen en hopen, sneeuw die ronddwarrelde in kleine en kortstondige tornado’s, sneeuw in vaag lichtgevende sluiers als de gewaden van spoken die voor de wind uit joegen. Misschien zaten er ergens, weggedoken in de schaduwen, goblins, maar ze dacht het niet echt, want ze kon nergens gloeiende, witte ogen zien.

Een zwarte, ijzeren brandtrap aan de achtergevel van het gebouw kwam zigzaggend uit in de steeg. Jack ging als eerste naar beneden en bleef op elk keerpunt van de trap staan wachten op Penny en Davey; hij stond klaar om hen op te vangen als ze uitgleden op de koude, met sneeuw bedekte en soms ijsgladde treden.

Rebecca kwam als laatste van het dak. Bij elke overloop bleef ze even staan om naar beneden naar de steeg te kijken, en elke keer verwachtte ze de vreemde, dreigende wezens door de sneeuw naar de voet van de ijzeren trap te zien draven. Maar elke keer zag ze niets.

Toen ze allemaal in de steeg stonden, gingen ze rechtsaf, weg van de rij bruinstenen flatgebouwen, en renden ze zo snel ze konden naar de dwarsstraat. Toen ze de straat bereikten, verminderden ze hun snelheid. Ze verlieten Third Avenue en liepen terug in de richting van het centrum van de stad.

Niets volgde hen.

Niets verscheen uit de donkere deuren waar ze langskwamen.

Voorlopig leken ze veilig. Maar meer nog... ze leken de hele metropool voor zich alleen te hebben, alsof zij de enige vier overlevenden waren na de dag des oordeels.

Rebecca had het nog nooit zo hard zien sneeuwen. Dit was een razende, tierende en beukende sneeuwstorm die meer thuishoorde op de woeste ijsvelden rond de polen dan in New York. Haar gezicht was gevoelloos en haar ogen traanden, en elk gewricht en elke spier deed pijn door de voortdurende worsteling tegen de onophoudelijk wind.

Na twee derde van de weg naar Lexington Avenue te hebben afgelegd, struikelde Davey en viel. Hij kon gewoon de energie niet meer opbrengen op eigen kracht verder te gaan. Jack droeg hem.

Zo te zien was ook Penny bezig snel haar laatste beetje reserves op te maken. Snel zou Rebecca Davey moeten nemen, zodat Jack Penny kon dragen.

En hoe ver en hoe snel konden ze verwachten te gaan onder die omstandigheden? Niet ver. Helemaal niet snel. Ze moesten binnen nu en een paar minuten vervoer zien te vinden.

Ze bereikten Lexington Avenue en Jack bracht hen naar een groot stalen rooster in het wegdek waaruit stoomwolken opstegen. Het was de ventilatieschacht van een soort ondergrondse tunnel of zo, hoogstwaarschijnlijk van de metro. Jack zette Davey neer en de jongen kon op zijn eigen benen staan. Maar het was duidelijk dat hij weer gedragen moest worden als ze verder gingen. Hij zag er vreselijk uit; zijn kleine gezicht stond vertrokken, samengeknepen, en was heel bleek, op de enorme donkere kringen om zijn ogen na. Rebecca’s hart ging naar hem uit, en ze wenste dat ze iets kon doen om hem zich beter te laten voelen, maar ze voelde zichzelf ook niet zo fantastisch.

De avond was te koud en de verwarmde lucht die omhoogkwam uit de straat, was niet warm genoeg om Rebecca te verwarmen terwijl ze op de rand van het rooster stond en de wind de stinkende stoom in haar gezicht liet blazen. Maar het gaf een illusie van warmte, en was het dan niet echt, de illusie van het moment alleen al was voldoende opwekkend om alle klachten voor te zijn.

Tegen Penny zei Rebecca: ‘Hoe gaat het met je, liefje?’

‘Goed,’ zei het meisje, hoewel ze er belabberd uitzag. ‘Ik maak me alleen zorgen om Davey.’

Rebecca was verbaasd door de veerkracht en de pit van het meisje.

Jack zei: ‘We moeten een auto hebben. Ik zal me alleen maar veilig voelen als we in een auto zitten, een auto die rijdt, ergens heen gaat; ze kunnen ons niet pakken als we rijden.’

‘En h-h-het is w-w-warm in een au-auto,’ zei Davey.

Maar de enige auto’s op straat waren de auto’s die aan de stoeprand stonden en nog niet waren weggesleept, onbereikbaar achter de sneeuwhopen die daar door de sneeuwschuivers waren neergelegd. Mochten er auto’s midden op straat hebben gestaan, dan waren die al weggesleept door noodsleepdiensten.

Maar die werklui waren nu niet te zien. Ook geen sneeuwschuivers.

‘Zelfs als we hier een auto zouden vinden die niet onder de sneeuw bedolven is,’ zei Rebecca, ‘is het niet waarschijnlijk dat er sleutels in zitten – of sneeuwkettingen om de banden.’

‘Ik dacht niet aan die auto’s,’ zei Jack. ‘Maar als we een openbare telefoon kunnen vinden en het hoofdbureau bellen, zouden we hen een politiewagen kunnen laten sturen.’

‘Is dat daar geen telefoon?’ vroeg Penny, wijzend naar de overkant van de brede straat.

‘De sneeuw is zo dicht, dat ik het niet goed kan zien,’ zei Jack, zijn ogen iets samenknijpend voor het object dat Penny’s aandacht had getrokken. ‘Het zóú een telefoon kunnen zijn.’

‘Laten we eens gaan kijken,’ zei Rebecca.

Op het moment dat ze sprak, kwam er een kleine, maar scherp geklauwde hand uit het rooster, door de opening tussen twee stalen spijlen.

Davey zag hem als eerste en schreeuwde het uit, struikelde naar achteren, weg van de opstijgende stoom.

De hand van een goblin.

En weer een, grabbelend naar de neus van Penny’s schoen. Ze stampte erop, zag zilverwitte ogen glinsteren in de duisternis onder het rooster en sprong achteruit.

Een derde hand verscheen, en een vierde, en Penny en Jack stapten opzij. Plotseling ratelde het hele stalen rooster op de ronde opening, werd aan een kant iets opgetild en sloeg weer terug, maar werd onmiddellijk weer opgetild, deze keer al meer dan een paar centimeter, maar viel ook nu met een ratelende knal terug. De horde eronder probeerde zich uit de tunnel te werken.

Hoewel het rooster groot was en onmetelijk zwaar, wist Rebecca zeker dat de wezens eronder het van zijn plaats zouden krijgen en dan uit de duisternis en de stoom naar buiten zouden komen. Jack moest dezelfde gedachte hebben gehad, want hij greep Davey op en begon te rennen. Rebecca pakte Penny’s hand en ze volgden Jack, vluchtend door de sneeuwjacht over de avenue, niet zo snel als eigenlijk moest, helemaal niet zo snel. Geen van hen durfde achterom te kijken.

Verderop, aan de overkant van de brede straat kwam een Jeep stationcar de hoek om, op banden die moeiteloos door de sneeuw ploegden. Hij droeg het logo van de stedelijke dienst openbare werken.

Jack, Rebecca en de kinderen waren op weg naar het centrum, maar de Jeep reed de andere kant op. Jack stak de brede straat over, naar de afscheiding in het midden en naar de andere rijbanen erachter, in een poging voor de Jeep te komen en hem op te vangen voor hij hen voorbij was.

Rebecca en Penny volgden.

Als de chauffeur van de Jeep hen zag, dan liet hij dat niet blijken. Hij vertraagde niet.

Rebecca wuifde terwijl ze als een dolzinnige liep, en Penny was aan het schreeuwen, en Rebecca begon ook te schreeuwen, evenals Jack, en allemaal schreeuwden ze als idioten, omdat de Jeep hun enige hoop op ontsnapping was.

7

Aan de tafel in de helder verlichte keuken boven Rada, speelde Carver Hampton een paar spelletjes patience. Hij hoopte dat het spel zijn gedachten zou afleiden van het kwaad dat rondwaarde in de winterse avond, en hij hoopte dat het zijn schuldgevoel en schaamte zou verminderen, die hem kwelden omdat hij niet alles had gedaan om het kwaad tegen te houden. Maar de kaarten konden hem niet afleiden. Hij bleef uit het raam naast de tafel kijken en voelde iets onbeschrijflijks daarbuiten in het donker. Zijn schuldgevoel werd groter in plaats van minder; het knaagde aan zijn geweten.

Hij was een Houngon.

Hij had zekere verantwoordelijkheden.

Hij kon zo’n monsterlijk kwaad als dit niet laten gebeuren.

Verdomme.

Hij probeerde televisie te kijken. Quincy. Jack Klugman schreeuwde tegen zijn stompzinnige superieuren in zijn kruistocht voor het recht, met een gevoel van sociale betrokkenheid dat groter was dan dat van Moeder Theresa; hij gedroeg zich meer als Superman dan als een echte lijkschouwer. In Dynasty een stelletje rijke mensen die maar doorgingen met hun uiterst losbandige, kwaadaardige, gewetenloze manier van doen, en Carver stelde zich de vraag die hij zich altijd stelde als hij de pech had een paar minuten te zien van Dynasty of Dallas of een van de klonen ervan: als écht rijke mensen in de échte wereld zo geobsedeerd waren door seks, wraak, hinderlagen en kleinzielige kift, hoe konden ze dan allemaal de tijd en intelligentie hebben om geld te verdienen? Hij zette de tv uit.

Hij was een Houngon.

Hij had bepaalde verantwoordelijkheden.

In de woonkamer pakte hij een boek van de plank, de nieuwste van Elmore Leonard en hoewel hij een grote fan was van Leonard, en hoewel niemand verhalen schreef die sneller gingen dan de verhalen van Leonard, kon hij zich nu niet concentreren. Hij las twee pagina’s, kon zich niets meer herinneren van wat hij had gelezen en legde het boek terug op de plank.

Hij was een Houngon.

Hij ging terug naar de keuken, liep naar de telefoon. Met zijn hand erop, aarzelde hij.

Hij wierp een blik op het raam. Hij huiverde, omdat de eindeloze nacht zelf op demonische wijze scheen te leven.

Hij pakte de hoorn op en luisterde een tijdje naar de kiestoon.

De telefoonnummers van rechercheur Dawson, op zijn werk en thuis, stonden op een papiertje naast de telefoon. Hij staarde een tijdje naar het nummer thuis. Toen, ten slotte, draaide hij het.

De telefoon ging een aantal keren over, en hij wilde het net opgeven toen aan de andere kant de hoorn werd opgenomen. Maar niemand zei wat.

Hij wachtte een paar seconden, zei toen: ‘Hallo?’

Geen antwoord.

‘Is daar iemand?’

Geen reactie.

Eerst dacht hij dat hij het nummer van Dawson niet goed had gedraaid, dat er een probleem was met de verbinding, dat hij naar een dode verbinding stond te luisteren. Maar toen hij op wilde hangen, werd hij gegrepen door een nieuwe, beangstigende gewaarwording. Hij voelde een kwade geest aan de andere kant, een uiterst boosaardige entiteit wiens boosaardige energie terugstroomde over de telefoonverbinding.

Het zweet brak hem uit. Hij voelde zich bezoedeld. Zijn hart joeg. Zijn maag rispte zuur op, hij werd misselijk.

Hij gooide de hoorn neer. Hij veegde zijn vochtige handpalmen af aan zijn broek. Ze voelden nog steeds smerig, voornamelijk door het vasthouden van de hoorn die hem tijdelijk had verbonden met het beest in Dawsons flat. Hij liep naar de gootsteen en waste zijn handen grondig.

Het wezen in Dawsons huis was beslist een van de entiteiten die Lavelle had opgeroepen om zijn smerige werk voor hem te doen. Maar wat deed het daar? Wat betekende dat? Was Lavelle gek genoeg om de machten van de duisternis niet alleen los te laten op de Carramazza’s, maar ook op de politie die die moorden onderzocht?

Als er iets gebeurde met inspecteur Dawson, dacht Hampton, ben ik er verantwoordelijk voor, want ik wilde hem niet helpen.

Hij gebruikte een papieren handdoek om het zweet van zijn voorhoofd en uit zijn hals te vegen, dacht na over zijn mogelijkheden en probeerde te beslissen wat hij nu moest doen.

8

Er zaten maar twee mannen in de Jeep-stationcar van openbare werken, waardoor er voldoende ruimte was voor Penny, Davey, Rebecca en Jack.

De chauffeur was een vrolijk uitziende man met een blozend gezicht, een geplette neus en grote oren; hij zei dat hij Burt heette. Hij keek aandachtig naar de politie-identificatie van Jack en toen hij zag dat die echt was, wilde hij hen graag ter wille te zijn. Hij draaide de Jeep rond en reed hen terug naar het hoofdbureau waar ze een andere auto konden halen.

In de Jeep was het heerlijk warm en droog.

Jack was opgelucht toen de portieren allemaal veilig gesloten waren en de Jeep begon te rijden.

Maar net toen ze een U-bocht maakten midden op de verlaten avenue, zag Burts partner, een sproetige jongeman die Leo heette, iets door de sneeuw bewegen en op hen af komen van de overkant van de straat. Hij zei: ‘Hé, Burt, wacht even. Is dat geen kat daar?’

‘Nou en?’ vroeg Burt.

‘Die hoort niet buiten in dit weer.’

‘Katten doen wat ze willen,’ zei Burt. ‘Jij bent de kattenman; jij hoort te weten hoe onafhankelijk ze zijn.’

‘Maar die vriest dood buiten,’ zei Leo.

Toen de Jeep klaar was met de draai en toen Burt iets langzamer ging rijden om over Leo’s commentaar na te denken, keek Jack met enigszins samengeknepen ogen door het zijraampje naar de donkere vorm die over de sneeuw aangerend kwam; het bewoog zich met een katachtige gratie. Verder weg in de storm, achter verscheidene sluiers vallende sneeuw, leek het wel alsof ook andere wezens deze kant op kwamen; misschien was het zelfs het hele nachtmerriepak dat kwam aangerend om te doden, maar het viel moeilijk met zekerheid te zeggen. Maar de eerste goblin, het katachtige wezen dat Leo’s aandacht had getrokken, was er wel degelijk, op slechts tien of twaalf meter van hen vandaan, en hij kwam snel dichterbij.

‘Stop even,’ zei Leo. ‘Dan kan ik uitstappen en dat arme beest pakken.’

‘Nee,’ zei Jack. ‘Ga hier als de sodemieter vandaan. Dat daar is geen kat.’

Geschrokken keek Burt over zijn schouder naar Jack.

Penny begon te schreeuwen, steeds dezelfde zin, en Davey nam haar kreten over. ‘Laat ze niet binnen, laat ze niet binnen, laat ze niet binnen!’

Met zijn gezicht tegen het raampje in zijn portier zei Leo: ‘Jezus, je hebt gelijk. Het is geen kat.’

‘Rijden!’ schreeuwde Jack.

Het wezen sprong en raakte het raampje voor Leo’s gezicht. Het glas barstte, maar hield.

Leo gilde, schrok op en schoot weg over de voorbank, dicht tegen Burt aan.

Burt trapte op de gaspedaal en de banden draaiden een ogenblik door.

Het afschuwelijke katwezen hield zich vast aan het gebarsten glas. Penny en Davey gilden. Rebecca probeerde hen uit het gezichtsveld van de goblin te houden.

Hij keek naar hen met ogen van vuur.

Jack kon bijna de hitte van die onmenselijke blik voelen. Hij wilde zijn revolver leegschieten op het wezen, er zes kogels in pompen, hoewel hij wist dat hij het niet kon doden.

De banden draaiden niet langer door en de Jeep schoot naar voren, schokkend en huiverend.

Burt hield het stuur met een hand vast en gebruikte de andere hand in een poging Leo van zich af te duwen, maar Leo was niet plan ook maar een centimeter dichter naar het gebarsten raam te gaan waar het katwezen zich aan had vastgeklampt.

De goblin likte met zijn zwarte tong over het glas.

De Jeep denderde in de richting van de middenrichel op de brede weg en begon te slippen.

Jack zei: ‘Verdomme, hou hem recht!’

‘Ik kan niet sturen met hem op mijn schoot,’ zei Burt.

Hij ramde een elleboog in Leo’s zij, hard genoeg om te bewerkstelligen wat al het geduw, gesjor en geschreeuw niet was gelukt; Leo bewoog iets van hem weg – hoewel niet ver.

Het katwezen grijnsde naar hem. Dubbele rijen scherpe tanden glinsterden.

Burt wist de Jeep net voor hij de richel in het midden zou raken uit de slip te halen. Toen hij de auto weer in zijn macht had, gaf hij gas.

De motor brulde.

Sneeuw vloog om hen heen op.

Leo maakte een vreemd brabbelend geluid, de kinderen huilden, en om de een of andere reden begon Burt de claxon te laten loeien, alsof het geluid het wezen zou afschrikken zodat het losliet.

Jacks ogen bereikten die van Rebecca. Hij vroeg zich af of zijn eigen blik net zo somber was als die van haar.

Ten slotte verloor de goblin zijn greep en viel van de auto op de besneeuwde straat.

Leo zei: ‘Godzijdank,’ en zakte ineen in zijn eigen hoek van de voorbank.

Jack draaide zich om en keek door de achterruit. Andere donkere beesten verschenen uit de witte storm. Ze draafden achter de Jeep aan, maar konden die niet bijhouden. Snel werden ze kleiner.

Ze verdwenen.

Maar ze waren er nog steeds. Ergens.

Overal.

9

De schuur.

De hete, droge lucht.

De stank van de hel.

Weer werd het oranje licht ineens wat sterker dan het was geweest, niet veel sterker, slechts een beetje, en tegelijkertijd werd de lucht iets warmer, en de geluiden die uit de put kwamen, klonken iets luider en bozer, hoewel ze nog steeds meer op fluisteringen leken dan op geschreeuw.

Weer raakte de aarde langs de omtrek van de put uit zichzelf los, tuimelde naar beneden en verdween in de pulserende oranje gloed.

De diameter was meer dan vijf centimeter groter geworden toen de aarde weer tot rust kwam.

En de put was groter.

DEEL DRIE

Woensdag, 23.20 uur – donderdag, 02.30 uur

Weet je, Tolstoj had net als ik weinig op met bijgeloof – zoals wetenschap en medicijnen.

GEORGE BERNARD SHAW

Er zit bijgeloof in het vermijden van bijgeloof.

FRANCIS BACON

HOOFDSTUK 7

1

Op het hoofdbureau was de ondergrondse garage weliswaar verlicht, maar niet erg helder. De schaduwen zaten weggekropen in de hoeken; waren uitgesmeerd over de muren als donkere zwammen; lagen te wachten tussen de rijen auto’s en andere voertuigen; ze hielden zich vast aan de betonnen plafonds en keken toe naar alles wat er beneden gebeurde.

Die avond was Jack bang in de garage. Die avond schenen de overal aanwezige schaduwen te leven en, erger nog, enorm slim en steels naderbij te kruipen.

Rebecca en de kinderen hadden duidelijk hetzelfde gevoel over de plek. Ze bleven dicht bij elkaar en ze keken bezorgd om zich heen, hun gezichten en lichamen gespannen.

Het is allemaal in orde, zei Jack tegen zichzelf. De goblins kunnen niet hebben geweten waar we naartoe gingen. Voorlopig zijn ze ons spoor kwijt. Voorlopig zijn we in ieder geval veilig.

Maar hij vóélde zich niet veilig.

De man van de nachtdienst, die het beheer had over de garage, was Ernie Tewkes. Zijn dikke, zwarte haar was recht van zijn voorhoofd naar achteren gekamd, en hij droeg een potlooddunne snor die er vreemd uitzag op zijn brede bovenlip.

‘Maar jullie hebben allebei al getekend voor een auto,’ zei Ernie, tikkend op het formulier op zijn klembord.

‘Nou, we hebben er weer twee nodig,’ zei Jack.

‘Dat is tegen de regels, en ik...’

‘De regels kunnen me wat,’ zei Rebecca. ‘Geef ons gewoon twee auto’s. Nú.’

‘Waar zijn die twee die jullie hebben gekregen?’ vroeg Ernie. ‘Jullie hebben ze toch niet in de prak gereden, hè?’

‘Natuurlijk niet,’ zei Jack. ‘Ze zijn vastgelopen.’

‘Mechanische moeilijkheden?’

‘Nee. Vastgelopen in de sneeuw,’ loog Jack.

Ze hadden besloten niet terug te gaan naar de auto bij Rebecca’s flat, en ze hadden besloten dat ze niet terug durfden gaan naar het huis van Faye en Keith. Ze waren er zeker van dat de duivelse wezens op beide plekken zouden wachten.

‘Sneeuwhopen?’ zei Ernie. ‘Meer niet? We sturen wel een sleepwagen om jullie los te trekken en weer op weg te helpen.’

‘Daar hebben we geen tijd voor,’ zei Jack ongeduldig, terwijl hij zijn ogen langs de donkerder gedeelten van de spelonkachtige garage liet dwalen. ‘We hebben direct twee auto’s nodig.’

‘Volgens de regels...’

‘Luister,’ zei Rebecca, ‘waren er niet een aantal auto’s toegewezen aan de speciale eenheid voor Carramazza?’

‘Natuurlijk,’ zei Ernie. ‘Maar...

‘En staan er op dit moment niet een paar van die auto’s nog hier in de garage, die niemand gebruikt?’

‘Nou, op het moment maakt niemand er gebruik van,’ gaf Ernie toe. ‘Maar misschien...’

‘En wie heeft de leiding van die speciale eenheid?’ vroeg Rebecca op bevelende toon.

‘Nou... jullie. Jullie tweeën.’

‘Dit is een noodgeval dat te maken heeft met de Carramazza-zaak, en we hebben die twee auto’s nodig.’

‘Maar jullie hebben al auto’s uitgeschreven, en volgens de regels moeten jullie een schadeformulier invullen of een papier wegens verlies, voordat jullie een...’

‘Laat dat bureaucratische gelul achterwege,’ zei Rebecca kwaad. ‘Geef ons nu een nieuwe bak, op dit moment, of anders, godsamme, trek ik die lullige snor van je smoel, pak ik de sleutels van het bord daar en haal zelf de auto’s.’

Ernie staarde haar met grote ogen aan, duidelijk verbluft door zowel het dreigement als de felheid waarmee het gebracht werd.

Op dit moment was Jack verrukt om Rebecca te zien veranderen in een ijzer vretende, verbeten amazone.

‘Schiet op!’ zei ze, terwijl ze een stap naar Ernie toe deed.

En Ernie schoot op. Snel.

Terwijl ze bij het diensthok stonden te wachten op de eerste auto die gebracht zou worden, bleef Penny van de ene schaduwrijke plek naar de andere kijken. Steeds weer dacht ze in het donker dingen te zien bewegen; duisternis die zich mengde met duisternis; een rimpeling in de schaduwen tussen twee patrouillewagens in; een kloppende beweging in de poel duisternis achter de overvalwagen; een bewegende, kwaadaardige vorm in dat donkere gat in de hoek daar; een toekijkende, hongerige schaduw die zich verschuilde te midden van de gewone schaduwen in die andere hoek; een beweging achter de trap, en nog meer bewegingen aan de andere kant van de liften, en iets wat steels langs het donkere plafond schoot en...

Hou ermee op!

Verbeelding, zei ze tegen zichzelf. Als het hier barstensvol goblins zat, hadden ze ons al aangevallen.

De garageman kwam terug met een licht gedeukte blauwe Chevrolet die geen politiemerktekens op de portieren had, hoewel er een grote antenne op zat voor de politieradio. Daarna haastte hij zich weg om de tweede auto te halen.

Jack en Rebecca keken onder de banken van de eerste, om er zeker van te zijn dat daar geen goblins verscholen zaten.

Penny wilde niet gescheiden worden van haar vader, ook al wist ze dat scheiding een deel van het plan was, ook al had ze alle goede redenen gehoord waarom het van belang was dat ze uit elkaar zouden gaan, en ook al was het nu tijd om te vertrekken. Zij en Davey zouden met Rebecca meegaan en de komende paar uur langzaam heen en weer rijden over de grote avenues, waar de sneeuwschuivers voornamelijk bezig waren en waar minder gevaar bestond vast te komen zitten. Ze mochten niet vast komen te zitten, omdat ze kwetsbaar werden als ze te lang op één plaats bleven, alleen maar veilig waren als ze in een auto zaten en bleven rijden, zodat de goblins niet konden vaststellen waar ze zaten. Ondertussen zou hun vader naar Harlem rijden om een man te bezoeken die Carver Hampton heette en die hem waarschijnlijk zou kunnen helpen Lavelle te vinden. Dan zou hij achter die toverdokter aan gaan. Hij wist zeker dat hij geen vreselijk gevaar zou lopen. Hij had gezegd dat, om redenen die hij niet echt begreep, de magie van Lavelle geen effect op hem had. Hij had gezegd dat Lavelle de handboeien omdoen niet moeilijker of gevaarlijker zou zijn dan bij welke crimineel ook. Hij meende het. En Penny wilde geloven dat hij absoluut gelijk had. Maar diep in haar hart wist ze zeker dat ze hem nooit meer terug zou zien.

Toch huilde ze niet zo veel en vroeg niet te veel zijn aandacht, en ze stapte bij Davey en Rebecca in de auto. Toen ze tegen de helling op de garage uitreden, keek ze achterom. Jack wuifde naar hen. Toen bereikten ze de straat en sloegen rechtsaf, en hij was uit zicht.

Vanaf dat moment leek het voor Penny dat hij al zo goed als dood was.

2

Een paar minuten na middernacht parkeerde Jack in Harlem voor Rada. Hij wist dat Hampton boven de winkel woonde, en hij veronderstelde dat er een privéingang naar de flat moest zijn, dus liep hij om naar de zijkant van het gebouw, waar hij een deur vond met een nummer.

Er brandde een heleboel licht op de eerste verdieping. Elk raam straalde hel licht uit.

Met zijn rug naar de ranselende wind gedraaid, drukte Jack op de zoemer naast de deur, maar hij was niet tevreden met een kort belletje; hij hield zijn duim daar en drukte zo hard dat het een beetje pijn deed. Zelfs door de gesloten deur heen werd het geluid van de bel al snel irritant. Binnen moest het vijf of zes keer luider klinken. Als Hampton naar buiten keek door het kijkgaatje met de groothoeklens in de deur en zag wie er stond te wachten en besloot niet open te doen, dan kon hij maar beter een paar goede oordoppen hebben. Over vijf minuten zou de zoemer hem hoofdpijn bezorgen. Over tien minuten zou het lijken alsof hij met een ijspriem in zijn oor gestoken werd. En als dat niet werkte, zou Jack de strijd laten escaleren; hij zou dan op zoek gaan naar een stapel losse bakstenen of een aantal lege flessen of ander zwaar spul om door de ramen van Hampton te keilen. Het maakte hem niets uit dat hij een aanklacht zou krijgen vanwege het onbezonnen omspringen met zijn autoriteit; het interesseerde hem niet moeilijkheden te krijgen en misschien zijn penning kwijt te raken. Hij was het punt van beleefde verzoeken en beschaafde gesprekken gepasseerd.

Tot zijn verrassing ging de deur binnen een halve minuut open, en daar stond Carver Hampton, die er groter en massiever uitzag dan Jack zich hem herinnerde, en niet fronsend zoals hij had verwacht, maar glimlachend, niet kwaad, maar blij.

Voor Jack iets kon zeggen, zei Hampton; ‘Je hebt niets! Godzijdank. Godzijdank. Kom binnen. Je weet niet hoe blij ik ben jou te zien. Kom binnen, kom binnen.’ Achter de deur was een kleine hal, daarna een trap. Jack stapte naar binnen en Hampton sloot de deur, maar bleef praten. ‘Mijn god, man, ik maakte me hevig zorgen. Ben je oké? Je ziet er oké uit. Wil je me alsjeblief, in godsnaam, vertellen dat je oké bent?’

‘Met mij gaat het goed,’ zei Jack. ‘Bijna was het anders. Maar ik moet je zo veel vragen, zo veel...’

‘Kom boven,’ zei Hampton, terwijl hij hem voorging. ‘Jij moet me vertellen wat er is gebeurd, alles, elk detail. Het is een enerverende en gedenkwaardige avond geweest; ik weet het; ik voelde het.’

Terwijl hij zijn laarzen uittrok die onder de sneeuw zaten en Hampton de smalle trap op volgde, zei Jack: ‘Ik moet je waarschuwen... ik ben hier om jouw hulp in te roepen, en, bij god, op de een of andere manier geef je me die.’

‘Heel graag,’ zei Hampton, hem nog meer verrassend. ‘Ik zal alles doen wat binnen mijn mogelijkheden ligt; alles.’

Boven aan de trap bereikten ze een gerieflijk uitziende, goed gemeubileerde woonkamer met langs één muur een heleboel boeken op planken en een oosters wandkleed aan de muur tegenover de boeken. Een prachtig oosters tapijt, overwegend in beige en blauw, bedekte het grootste deel van de vloer. Vier tafellampen van geblazen glas in oogverblindende blauwe, groene en gele kleurtonen waren zo kunstig neergezet dat je werd aangetrokken door de schoonheid ervan, welke kant je ook op keek. Er stonden ook twee leeslampen, functioneler in ontwerp, bij elke grote leunstoel een. Die twee en alle vier lampen van geblazen glas brandden. Maar niet alle hoeken van de kamer werden verlicht, en op die plekken waar anders een paar dunne schaduwen hadden gelegen, stonden hele verzamelingen brandende kaarsen, minstens vijftig in totaal.

Hampton zag duidelijk dat hij verbaasd was door de kaarsen, want de grote man zei: ‘Vannacht zijn er twee soorten duisternis in de stad, inspecteur. Ten eerste de duisternis die ontstaat door een gebrek aan licht. En dan die duisternis die het gevolg is van de fysieke aanwezigheid – de pure manifestatie – van het ultieme, satanische kwaad. Die tweede en kwaadaardige vorm van duisternis voedt zich met en hult zich in de eerste en gewonere vorm van duisternis, hij vermomt zichzelf handig. Maar hij is er! Daardoor wil ik, als ik het kan vermijden, deze nacht geen schaduwen dicht om me heen hebben, want je weet nooit of een onschuldig stukje schaduw misschien wel meer is dan het lijkt.’

Vóór dit onderzoek zou Jack, hoe te onbevooroordeeld hij ook altijd was geweest, Carver Hamptons waarschuwing niet serieus hebben genomen. Op zijn best zou hij de man een beetje excentriek hebben gevonden; op zijn ergst een beetje gek. Nu twijfelde hij geen moment aan de oprechtheid of de juistheid van de beweringen van de Houngon. Anders dan Hampton was Jack niet bang dat de schaduwen zelf plotseling op hem af zouden springen en hem zouden grijpen met de immateriële, toch op de een of andere manier dodelijke handen van de duisternis, maar na de dingen die hij deze avond had gezien, kon hij zelfs die bizarre mogelijkheid niet uitsluiten. In ieder geval, door wat er in de schaduwen verborgen kon zitten, gaf hij ook de voorkeur aan fel licht.

‘Je ziet er bevroren uit,’ zei Hampton. ‘Geef me je jas, dan hang ik hem over de radiator te drogen. Je handschoenen ook. Ga zitten, ik breng je wat cognac.’

‘Ik heb geen tijd voor cognac,’ zei Jack, die zijn jas niet open knoopte en zijn handschoenen aanhield. ‘Ik moet Lavelle vinden. Ik...’

‘Om Lavelle te vinden en tot staan te brengen,’ zei Hampton, ‘moet je goed voorbereid zijn. Dat zal tijd kosten. Alleen een dwaas zou weer die storm in rennen met slechts een halfbakken idee over wat hij moet doen of waar hij naartoe moet. En jij bent geen dwaas, inspecteur. Dus geef me je jas. Ik kan je helpen, maar dat zal langer duren dan twee minuten.’

Jack zuchtte, worstelde zich uit zijn zware jas en gaf die aan de Houngon.

Een paar ogenblikken later had Jack zich geïnstalleerd in een van de leunstoelen en hield een glas Remy Martin in zijn handen. Hij had zijn schoenen en sokken uitgetrokken en die ook bij de radiator gezet, want ze waren behoorlijk doorweekt geraakt door de sneeuw die over de bovenkant in zijn laarzen was gekomen terwijl hij door de sneeuwhopen had gelopen. Voor het eerst die hele avond begonnen zijn voeten warm te voelen.

Hampton draaide de gaspitten in de open haard open, hield een lange lucifer tussen de keramische houtblokken en de vlammen schoten omhoog. Hij zette het gas vol open. ‘Niet zozeer voor de warmte, als wel om de duisternis in het rookkanaal te verdrijven,’ zei hij.

Hij schudde de lucifer uit en liet hem in een koperen kolenbak vallen die naast de haard stond. Hij ging zitten in de andere leunstoel, tegenover Jack aan de andere kant van een salontafel waarop twee stukken kristal van Lalique stonden – een doorzichtige schaal met groene hagedissen als grepen en een hoge, wit gematteerde vaas met een sierlijke hals. ‘Om te weten hoe ik verder moet, zul je me eerst alles moeten vertellen wat...’

‘Ten eerste heb ik een paar vragen,’ zei Jack.

‘Oké.’

‘Waarom wilde je me eerder niet helpen?’

‘Dat heb ik je verteld. Ik was bang.’

‘Ben je nu niet meer bang?’

‘Erger dan ooit.’

‘Waarom ben je nu dan wel bereid me te helpen?’

‘Schuldgevoel. Ik schaamde me om mezelf.’

‘Het is niet alleen dat.’

‘Nou, nee. Weet je, als Houngon roep ik gewoonlijk de goden van Rada aan om voor mij dingen te doen, zoals het verwezenlijken van de zegeningen die ik uitspreek over mijn cliënten en anderen die ik wil helpen. En, natuurlijk, het zijn de goden die ervoor zorgen dat mijn magische brouwsels doen waarvoor ze bedoeld zijn. In ruil daarvoor is het mijn taak me te verzetten tegen het kwade, op te staan tegen de vertegenwoordigers van Congo en Pétro, waar ik ze maar tegenkom. In plaats daarvan probeerde ik me voor een tijdje te verschuilen voor mijn verantwoordelijkheden.’

‘Als je weer had geweigerd mij te helpen... zouden die weldadige goden van Rada hun wonderen dan voor jou blijven verrichten en die zegeningen die je geeft blijven verwezenlijken? Of zouden ze je in de steek laten en je zonder macht achterlaten?’

‘Het is hoogst onwaarschijnlijk dat ze me in de steek zouden laten.’

‘Maar mogelijk?’

‘In de verte wel, ja.’

‘Dus, in ieder geval voor een klein deel word jij ook gedreven door eigenbelang. Goed. Dat bevalt me. Daar kan ik me in vinden.’

Hampton sloeg zijn oogleden neer, staarde een ogenblik naar zijn cognac, keek toen weer naar Jack en zei: ‘Er is een andere reden waarom ik moet helpen. De inzet is veel hoger dan ik aanvankelijk dacht toen ik jou vanmiddag de winkel uit gooide. Weet je, om de Carramazza’s te verpletteren, heeft Lavelle de hellepoorten opengezet en heeft hij een menigte demonische entiteiten naar buiten gelaten om de moorden voor hem te plegen. Het was een krankzinnig, dwaas, vreselijk verwaand, stom ding om te doen, ook al is hij misschien wel de machtigste Bocor ter wereld. Hij had het spirituele wezen van een demon tevoorschijn kunnen toveren en dát achter de Carramazza’s aan kunnen sturen; er zou dan helemaal geen noodzaak zijn geweest om de poorten open te zetten, geen noodzaak om die weerzinwekkende wezens in fysieke vorm op dit plan van het bestaan te brengen. Het is krankzinnig! Nu staan de poorten slechts nog op een kier open, en op het moment heeft Lavelle het in de hand. Zo veel kan ik wel voelen als ik voorzichtig mijn eigen krachten toepas. Maar Lavelle is krankzinnig en hij zou weleens, in een aanval van pure krankzinnigheid, kunnen besluiten de poorten wijd open te gooien, alleen maar voor de lol. Of misschien wordt hij moe en raakt hij verzwakt; en als hij voldoende verzwakt is, zullen de krachten aan de andere kant zeker, tegen Lavelles wil in, door de poorten heen breken. In beide gevallen zullen enorme aantallen monsterlijke wezens tevoorschijn komen om de onschuldigen, de zwakken, de goeden en rechtvaardigen af te slachten. Alleen de slechten zullen overleven, maar ze zullen dan in een hel op aarde terechtkomen.’

3

Rebecca reed over de Avenue of the Americas, bijna tot aan Central Park, maakte daar een illegale U-bocht midden op de verlaten kruising en reed weer in de richting van het centrum, zonder dat ze zich zorgen hoefde te maken over andere automobilisten. Er was feitelijk wel een beetje verkeer – sleepwagens, een ambulance, zelfs twee of drie taxi’s – maar voor het grootste deel waren de straten leeg, op de sneeuw na. Er was dertig of vijfendertig centimeter sneeuw gevallen en hij kwam nog steeds snel naar beneden. Niemand kon door de sneeuw de aanduidingen op de weg zien, zelfs niet daar waar de sneeuwschuivers waren geweest, want die maakten het wegdek niet compleet sneeuwvrij. En niemand besteedde enige aandacht aan de aanduidingen van eenrichtingsverkeer of aan de verkeerslichten, waarvan de meeste door de storm niet meer werkten.

Davey’s uitputting bleek uiteindelijk groter dan zijn angst. Hij lag diep in slaap op de achterbank.

Penny was nog wakker, hoewel haar ogen bloeddoorlopen waren en er waterig uitzagen. Ze hield zich resoluut vast aan haar bewustzijn, want ze leek een dwangmatige behoefte aan praten te hebben, alsof het blijven praten de goblins op afstand zou houden. Ze bleef ook wakker omdat ze, op een omslachtige manier, naar een belangrijke vraag toe leek te werken.

Rebecca wist niet zeker wat het meisje in gedachten had, en toen Penny er ten slotte aantoe kwam, was Rebecca verrast door de scherpzinnigheid van het kind.

‘Vind je mijn vader aardig?’

‘Natuurlijk,’ zei Rebecca. ‘We zijn partners.’

‘Ik bedoel, vind je hem aardiger dan alleen maar als partner?’

‘We zijn vrienden. Ik vind hem heel aardig.’

‘Meer dan gewoon als vriend?’

Rebecca haalde haar blik van de besneeuwde straat af en keek het meisje in de ogen. ‘Waarom vraag je dat?’

‘Ik vroeg het me gewoon af,’ zei Penny.

Omdat ze niet precies wist wat ze moest zeggen, richtte Rebecca haar aandacht weer op de straat voor zich.

Penny zei: ‘Nou? Is dat zo? Meer dan gewoon een vriend?’

‘Zou je het erg vinden als dat zo was?’

‘Gossie, nee.’

‘Echt waar?’

‘Je bedoelt dat ik het misschien erg zou kunnen vinden omdat ik dan denk dat je probeert de plaats van mijn moeder in te nemen?’

‘Nou, dat is soms een probleem.’

‘Niet voor mij, nee hoor. Ik hield van mijn mam, en ik zal haar nooit vergeten, maar ik weet dat ze zou willen dat papa en ik gelukkig werden, en een ding zal ons echt gelukkig maken en dat is dat we weer een mam krijgen voordat we te oud zijn om er iets aan te hebben.’

Rebecca lachte bijna om de heerlijk onschuldige en toch vreemd wereldwijze manier waarop het meisje zichzelf uitdrukte. Maar ze beet op haar tong en hield haar gezicht in de plooi, omdat ze bang was dat Penny haar lachen verkeerd op zou vatten. Het meisje was zo érnstig.

Penny zei: ‘Ik denk dat het fantastisch zou zijn... jij en papa. Hij heeft iemand nodig. Weet je... iemand... om van te houden.’

‘Hij houdt heel veel van jou en Davey. Ik heb nog nooit een vader gekend die zo veel van zijn kinderen hield – die ze zo kóésterde – zoals Jack van jullie tweeën houdt en jullie koestert.’

‘O, dat weet ik. Maar hij heeft meer nodig dan ons alleen.’ Het meisje zweeg even, duidelijk diep in gedachten. Toen: ‘Weet je, in wezen zijn er drie typen van mensen. Ten eerste heb je de gevers, mensen die alleen maar geven en geven en geven en nooit verwachten iets daarvoor terug te krijgen. Daar zijn er niet zo veel van. Ik denk dat dat het soort mens is dat soms uiteindelijk heilig wordt verklaard, honderd jaar nadat ze dood zijn. Dan heb je de gevers-en-nemers, zoals de meeste mensen zijn; zoals ik ook ben, denk ik. En helemaal onderaan heb je de nemers, de slechteriken die alleen maar nemen en nemen en helemaal nooit iets aan anderen geven. Ik wil niet zeggen dat papa alleen maar een gever is. Ik weet dat hij geen heilige is. Maar hij is ook niet precies een gever-en-nemer. Hij zit daar ergens tussenin. Hij geeft een heleboel meer dan hij neemt. Weet je? Hij vindt geven veel leuker dan nemen. Hij heeft gewoon meer nodig dan Davey en mij om van te houden... omdat hij veel meer liefde in zich heeft dan voor ons alleen.’ Ze zuchtte en schudde duidelijk gefrustreerd haar hoofd. ‘Is het eigenlijk wel zinnig wat ik allemaal zeg?’

‘Heel zinnig,’ zei Rebecca. ‘Ik weet precies wat je bedoelt, maar ik ben verbaasd het te horen van een meisje van elf.’

‘Bijna twaalf.’

‘Heel volwassen voor je leeftijd.’

‘Dank je,’ zei Penny ernstig.

Verderop bij een kruising stroomde een bulderende windrivier van oost naar west en voerde zo veel sneeuw aan dat het bijna leek alsof de Avenue of the Americas daar eindigde in een solide witte muur. Rebecca ging langzamer rijden, deed het groot licht aan, reed door de muur heen en kwam er aan de andere kant weer uit.

‘Ik hou van je vader,’ zei ze tegen Penny, en ze besefte dat ze het nog niet tegen Jack had gezegd. Eigenlijk was dit de eerste keer in twintig jaar dat ze had toegegeven van iemand te houden. Het zeggen van die woorden was makkelijker dan ze had gedacht, ‘Ik hou van hem en hij houdt van mij.’

‘Dat is fantastisch,’ zei Penny grijnzend.

Rebecca glimlachte. ‘Het is nogal fantastisch, hè?’

‘Gaan jullie trouwen?’

‘Ik vermoed van wel.’

‘Tweemaal fantastisch.’

‘Driemaal.’

‘Na jullie trouwen noem ik je mam in plaats van Rebecca – als je dat goed vindt.’

Rebecca was verrast door de tranen die plotseling in haar ogen opwelden; ze slikte de brok in haar keel weg en zei: ‘Dat zou ik leuk vinden.’

Penny zuchtte en zakte ineen op haar stoel. ‘Ik maakte me zorgen om papa. Ik was bang dat de toverdokter hem zou vermoorden. Maar nu ik het weet van jou en hem... nou, dat is weer zo’n ding waarvoor hij moet leven. Ik denk dat het helpt. Ik denk dat het heel belangrijk is dat hij niet alleen maar mij en Davey heeft, maar ook jou om voor thuis te komen. Ik maak me nog steeds zorgen om hem, maar niet zo veel meer als daarnet.’

‘Het komt wel goed met hem,’ zei Rebecca. ‘Je zult het zien. Het gaat allemaal goed. We komen hier allemaal goed doorheen.’

Een ogenblik later, toen ze een blik op Penny wierp, zag ze dat het meisje sliep.

Ze reed verder door de jachtende sneeuw.

Zacht zei ze: ‘Kom voor mij naar huis, Jack. Goeie god, zorg dat je voor mij naar huis komt.’

4

Jack vertelde Carver Hampton alles, te beginnen bij het telefoontje van Lavelle op de openbare telefoon voor Rada en eindigend met de redding door Burt en Leo in hun Jeep, de rit naar de garage voor nieuwe auto’s en de beslissing uit elkaar te gaan en de kinderen veilig in beweging te laten blijven.

Hampton was zichtbaar geschokt en van streek. Hij zat heel stil en strak naar het hele verhaal te luisteren, bewoog zich zelfs niet om van zijn cognac te nippen. Toen Jack klaar was, knipperde Hampton met zijn ogen, huiverde en dronk zijn hele glas Remy Martin in een lange teug leeg.

‘En dus begrijp je,’ zei Jack, ‘toen jij zei dat die wezens afkomstig waren uit de hel, zouden sommige mensen je misschien hebben uitgelachen, maar ik niet. Ik heb er geen enkele moeite mee jou te geloven, ook al weet ik niet precies hoe ze de reis hebben gemaakt.’

Na lange tijd onbeweeglijk te hebben gezeten, kon Hampton plotseling niet meer stil blijven. Hij stond op en begon te benen. ‘Ik weet iets van het ritueel dat hij gebruikt moet hebben. Alleen een meester, een Bocor van de hoogste orde, kan het. De oude goden zouden niet gereageerd hebben op een minder machtige tovenaar. Om dit te doen, moet de Bocor eerst een put in de grond graven. Ongeveer in de vorm van een meteoorkrater, schuin weglopend naar een diepte van ongeveer een halve tot één meter. De Bocor zegt enige liederen op... gebruikt bepaalde kruiden... En hij schenkt drie soorten bloed in het gat – van een kat, van een rat en van een mens. Als hij een laatste bezweringsformule zingt, verandert de bodem van de kuil op wonderbaarlijke wijze. In zekere zin... op een manier die onmogelijk uit te leggen of te begrijpen is, wordt de put veel dieper dan een halve meter of één meter; hij wordt verbonden met de hellepoorten en wordt een soort snelweg tussen deze wereld en de Onderwereld. Hitte stijgt op uit de put, evenals de stank van de hel, en de bodem ervan lijkt te smelten. Als de Bocor uiteindelijk de entiteiten oproept die hij wil hebben, komen zij uit de poorten en daarna omhoog naar de bodem van de put. Onderweg nemen deze spirituele wezens fysieke lichamen aan, golemlichamen, samengesteld uit de aarde waar ze langskomen; lichamen van klei die toch flexibel zijn, helemaal kunnen bewegen en léven. Uit jouw levendige beschrijving van de wezens die je vanavond hebt gezien, zou ik zeggen dat het de incarnaties waren van lagere demonen en slechte mensen die ooit hebben geleefd en tot de hel werden veroordeeld, en er de laagste bewoners zijn. Hogere demonen en de oude goden zelf zouden veel groter zijn en veel gevaarlijker, machtiger en oneindig veel afschuwelijker in uiterlijk.’

‘O, deze verrekte wezens waren al afschuwelijk genoeg,’ verzekerde Jack hem.

‘Maar naar alle waarschijnlijkheid zijn er veel ouden van wie de fysieke vorm al zo afstotend is dat alleen al het kijken naar hen direct de dood tot gevolg zou hebben voor degene die hen ziet,’ zei Hampton heen en weer lopend.

Jack nipte van zijn cognac. Hij had het nodig.

‘Daarbij,’ zei Hampton, ‘lijken de geringe afmetingen van die beesten mijn geloof te ondersteunen dat de poorten op dit moment slechts op een kier openstaan. De kier is te smal om de hogere demonen en duistere goden naar buiten te laten glippen.’

‘Godzijdank dus.’

‘Ja,’ beaamde Carver Hampton. ‘Alle goedgunstige goden zij dank.’

5

Penny en Davey sliepen nog. De nacht was eenzaam zonder hun gezelschap.

De ruitenwissers zwiepten de sneeuw van het glas.

De wind was zo hevig dat hij de auto deed schudden en Rebecca dwong het stuur steviger vast te houden dan ze eerder had gedaan.

Toen maakte iets een geluid onder de auto. Bonk, bonk. Het klopte hard genoeg tegen het chassis om ervan te schrikken, hoewel niet zo luid dat de kinderen ervan wakker werden.

En weer. Bonk, bonk.

Ze wierp een blik in de achteruitkijkspiegel en probeerde te zien of ze over iets heen was gereden. Maar de achterruit van de auto was gedeeltelijk bevroren, waardoor ze niet zo veel zag, en de banden wierpen zulke dikke sneeuwwolken op dat alles achter de auto onduidelijk werd.

Nerveus keek ze op het verlichte dashboard, maar ze kon geen enkele aanwijzing vinden van problemen. Olie, benzine, stroomverdeler, accu – ze schenen allemaal in orde; geen waarschuwingslampjes, geen terugvallende naalden in de meters. De auto zoemde voort door de sneeuwstorm. Blijkbaar had het verontrustende geluid niets te maken met een mechanisch defect.

Ze reed een half blok zonder dat het geluid terugkwam, daarna een heel blok, en toen weer een. Ze begon zich te ontspannen.

Goed, goed, zei ze tegen zichzelf. Doe niet zo verrekte nerveus. Blijf rustig en kalm. Dat heeft de situatie nodig. Er is nu niets aan de hand, en er blijft ook niets aan de hand. Met mij gaat het goed. Met de kinderen gaat het goed. Met de auto gaat het goed.

Bonk-bonk-bonk.

6

De gasvlammen likten langs de keramische houtblokken.

De lampen van geblazen glas gloeiden zacht en de kaarsen flikkerden, en de bijzondere duisternis van de nacht drukte tegen de ruiten.

‘Waarom wilden die wezens mij niet bijten? Waarom heb ik geen last van Lavelles toverkunsten?’

‘Daar kan maar één antwoord op zijn,’ zei Hampton. ‘Een Bocor heeft absoluut de macht niet om een rechtschapen mens iets aan te doen. De rechtschapenen zijn goed bewapend.’

‘Wat heeft dat te betekenen?’

‘Net wat ik zei. Jij bent rechtschapen, deugdzaam. Jij bent een man wiens ziel alleen maar de smetten draagt van heel kleine zonden.’

‘Je maakt een grapje.’

‘Nee. Door de manier waarop je je leven hebt geleid, ben je immuun geworden voor de duistere krachten, immuun voor de vervloekingen en toverspreuken van tovenaars zoals Lavelle. Jij kunt niet aangeraakt worden.’

‘Dat is gewoon ronduit belachelijk,’ zei Jack, die zich ongemakkelijk voelde in de rol van rechtschapen mens.

‘Anders zou Lavelle je nu al vermoord hebben.’

‘Ik ben geen engel.’

‘Ik zei ook niet dat je dat was. Ook geen heilige. Gewoon een rechtschapen mens. Dat is al voldoende.’

‘Onzin. Ik ben niet rechtschapen of...’

‘Als je jezelf wel als rechtschapen zou hebben gezien, zou dat een zonde zijn – de zonde van eigendunk. Zelfgenoegzaamheid, een onwankelbare overtuiging van je eigen morele superioriteit, een zelfvoldane blindheid voor je eigen fouten – geen van die beschrijvingen slaat op jou.’

‘Je begint me in verlegenheid te brengen,’ zei Jack.

‘Begrijp je? Je bent zelfs niet schuldig aan de zonde van buitensporige trots.’

Jack hield zijn cognac omhoog. ‘En dit dan? Ik drink?’

‘Buitensporig?’

‘Nee. Nee, maar ik vloek en ik scheld. Daar doe ik ook aan mee. Ik gebruik de naam van de Heer ijdel.’

‘Een heel minieme zonde.’

‘Ik ga niet naar de kerk.’

‘Naar de kerk gaan heeft niets te maken met rechtschapenheid. Het enige dat echt telt, is hoe je je medemens behandelt. Luister, laten we dit even duidelijk stellen; laten we even absoluut zeker zijn dat Lavelle je hierdoor niet kan pakken. Heb je ooit iets van iemand gestolen?’

‘Nee.’

‘Heb je ooit iemand bedrogen tijdens een financiële transactie?’

‘Ik heb altijd mijn eigenbelang voor ogen gehad, zelfs agressief in dat opzicht, maar ik geloof niet dat ik iemand ooit bedrogen heb.’

‘Heb je in je officiële hoedanigheid ooit steekpenningen aangenomen?’

‘Nee. Je kunt geen goede smeris zijn als je je hand ophoudt.’

‘Doe je mee aan roddel, aan laster?’

‘Nee. Maar vergeet dat kleine spul.’ Hij leunde naar voren in zijn leunstoel en keek Hampton recht in de ogen. ‘Wat dacht je van moord? Ik heb twee mannen gedood. Kan ik twee mannen doden en dan nog een rechtschapen mens zijn? Ik denk het niet. Dat haalt je stelling een beetje onderuit.’

Hampton keek verbaasd, maar slechts heel even. Hij knipperde met zijn ogen en zei: ‘O, ik begrijp het. Je bedoelt dat je ze hebt gedood terwijl je in functie was?’

‘In functie is een goedkoop excuus, vind je niet? Moord is moord, toch?’

‘Aan welke misdaden waren die mannen schuldig?’

‘De eerste was zelf een moordenaar. Hij beroofde een paar drankwinkels en schoot altijd de winkelbediende neer. De tweede was een verkrachter. Tweeëntwintig verkrachtingen in een half jaar.’

‘Was het noodzakelijk dat je die mannen doodde? Had je ze kunnen aanhouden zonder je toevlucht te nemen tot je wapen?’

‘In beide gevallen begonnen ze allebei als eerste te schieten.’

Hampton glimlachte, en de harde lijnen van zijn gehavende gezicht werden zachter. ‘Zelfverdediging is geen zonde, inspecteur.’

‘Nee? Waarom voelde ik me dan zo smerig toen ik de trekker had overgehaald? Beide keren. Ik voelde me bezoedeld. Misselijk. Eens in de zoveel tijd heb ik een nachtmerrie over die twee mannen, lichamen die door kogels uit mijn revolver uit elkaar gereten werden...’

‘Alleen een rechtschapen mens, een heel deugdzaam mens, voelt wroeging over de moord op twee kwaadaardige beesten zoals de mannen die je hebt neergeschoten.’

Jack schudde zijn hoofd. Hij bewoog zich op zijn stoel, niet op zijn gemak met dit nieuwe beeld van zichzelf. ‘Ik heb mezelf altijd gezien als een tamelijk gemiddelde, gewone man. Niet slechter of beter dan de meeste mensen. Ik denk dat ik zo’n beetje net zo gevoelig ben voor verleidingen, en ongeveer net zo corrupt als iedereen. En ondanks alles wat je hebt gezegd, zie ik mezelf nog stééds zó.’

‘En dat zul je altijd doen,’ zei Hampton. ‘Nederigheid is onderdeel van het rechtschapen zijn. Maar waar het om gaat, is dat, als je Lavelle wilt aanpakken, je niet hoeft te gelóven dat je echt een rechtvaardig mens bent; je moet het gewoon zíjn.’

‘Vleselijke lusten,’ zei Jack wanhopig. ‘Die zijn toch een zonde.’

‘Vleselijke lusten zijn pas een zonde als ze obsessief zijn, overspelig, of een daad van verkrachting. Een obsessie is zondig omdat het het morele gebod “alles in matigheid” geweld aandoet. Ben jij geobsedeerd door vleselijke lusten?’

‘Ik hou er veel van.’

‘Geobsedeerd?’

‘Nee.’

‘Overspel is een zonde omdat het een gewelddaad is tegen de huwelijkse beloften, een verraad van het vertrouwen, en een bewuste wreedheid,’ zei Hampton. ‘Toen je vrouw nog leefde, heb je haar toen ooit bedrogen?’

‘Natuurlijk niet. Ik was verliefd op Linda.’

‘Voor je huwelijk of na de dood van je vrouw, ben je toen ooit naar bed gegaan met de vrouw van iemand anders? Nee? Dan ben je aan beide vormen van overspel niet schuldig, en ik weet dat je niet in staat bent tot verkrachting.’

‘Dit gedoe van rechtschapenheid gaat er bij mij niet in, dit idee dat ik een van de uitverkorenen ben of zo. Ik word er onpasselijk van. Luister, ik heb Linda niet bedrogen, maar toen we getrouwd waren, zag ik andere vrouwen die me opwonden, en ik fantaseerde over hen. Ik wílde ze hebben, ook al deed ik er niets mee. Mijn gedachten waren niet puur.’

‘Zonde bestaat niet in de gedachte, maar in de daad.’

‘Ik ben geen heilig boontje,’ zei Jack halsstarrig.

‘Zoals ik je heb gezegd, om Lavelle te vinden en te stoppen, hoef je dat niet te gelóven – je hoeft het alleen maar te zíjn.’

7

Rebecca luisterde met een groeiende vrees naar de auto. Nu klonken er ook nog andere geluiden uit het chassis, niet alleen het vreemde gebonk, maar geratel en geklingel, en ook schrapende geluiden. Niet hard. Maar onrustbarend.

We zijn veilig zolang we blijven rijden.

Ze hield haar adem in, verwachtte dat de motor er elk moment mee op zou houden.

In plaats daarvan hielden de geluiden er weer mee op. Ze reed vier blokken met alleen de normale geluiden van de wagen en het alomtegenwoordige gekreun en gesis van de stormwind.

Maar ze ontspande zich niet. Ze wist dat er iets mis was, en ze wist dat ze er weer last van zou krijgen. De stilte en het wachten waren erger dan de vreemde geluiden.

8

Nog steeds psychisch verbonden met de moordzuchtige wezens die hij had opgeroepen uit de put, trommelde Lavelle met zijn hielen op het matras en klauwde naar de donkere lucht. Hij baadde in het zweet; de lakens waren doorweekt, maar hij merkte het niet.

Hij kon de kinderen van Dawson ruiken. Ze waren heel dichtbij.

Het was bijna tijd. Nog maar een paar minuten. Nog even wachten. En dan de slachting.

9

Jack dronk zijn glas leeg, zette het op de salontafel en zei: ‘Er zit een groot gat in je uitleg.’

‘En dat is?’ vroeg Hampton.

‘Als Lavelle me niets kan doen omdat ik een rechtschapen mens ben, waarom kan hij dan wel mijn kinderen pakken? Die zijn niet slecht, jezus. Dat zijn geen kleine schooiers vol zonden. Het zijn verrekt goede kinderen.’

‘Vanuit het standpunt van de goden kunnen kinderen niet rechtschapen worden genoemd; zij zijn alleen maar onschuldig. Rechtschapenheid is niet iets waarmee we geboren worden; het is een staat van genade die we slechts bereiken via jaren van deugdzaam leven. We worden rechtschapen door bewust goed boven slecht te stellen in duizenden situaties in ons alledaagse bestaan.’

‘Wil jij me vertellen dat God – al die goedaardige goden, als je het zo wilt stellen – de rechtschapenen beschermt en niet de onschuldigen?’

‘Ja.’

‘Onschuldige kleine kinderen zijn kwetsbaar voor dit monster Lavelle, maar ik niet? Dat is om woedend van te worden, oneerlijk, gewoon hartstikke verkeerd.’

‘Jij hebt een te sterk gevoel van eerlijkheid, zowel echt als denkbeeldig. Dat komt omdat jij een rechtschapen mens bent.’

Nu kon Jack niet langer stil blijven zitten. Terwijl Hampton tevreden onderuitgezakt in een stoel hing, begon Jack op zijn blote voeten heen en weer te lopen. ‘Argumenteren met jou is zo godvergeten frustrerend.’

‘Dit is mijn terrein, niet dat van jou. Ik ben theoloog, hoewel niet geautoriseerd door een universitair diploma, maar ik ben ook niet zomaar een amateur. Mijn vader en moeder waren vroom rooms-katholiek. Om mijn eigen geloof te vinden, studeerde ik alle godsdiensten, de grote en de kleine, voordat ik van de waarheid en kracht van voodoo overtuigd raakte. Het is het enige geloof dat zich altijd heeft aangepast aan andere geloven; en eigenlijk absorbeert en gebruikt voodoo elementen uit alle religies waarmee het in contact komt. Het is een synthese van vele doctrines die gewoonlijk in strijd zijn met elkaar – alles vanaf het christendom en judaïsme tot aan zonaanbidders en het pantheïsme. Ik ben een man van het geloof, inspecteur, dus kun je verwachten dat ik je onderuit haal op dit onderwerp.’

‘Maar Rebecca dan, mijn partner? Zij is gebeten door een van die wezens, maar, godsamme, zij is niet verdorven of corrupt.’

‘Er bestaan graden in goedheid, in puurheid. Iemand kan een goed mens zijn en toch niet helemaal rechtschapen, net zoals iemand rechtschapen kan zijn en nog net geen heilige. Ik heb miss Chandler slechts één keer ontmoet, gisteren. Maar wat ik van haar heb gezien, vermoed ik dat ze afstand houdt van mensen, dat ze zich, in zekere mate, van het leven heeft teruggetrokken.’

‘Ze heeft een traumatische jeugd gehad. Heel lang is ze bang geweest van iemand te houden of om zich sterk aan iemand te binden.’

‘Dat is het,’ zei Hampton. ‘Je kunt de gunsten van Rada niet verwerven en immuun worden voor de machten van de duisternis als je je terugtrekt van het leven en een heleboel situaties vermijdt die een keuze vereisen tussen goed en slecht, juist en onjuist. Juist door het maken van die keuzes kun je een staat van genade bereiken.’

Jack stond bij de open haard zichzelf te warmen aan de gloed van het gasvuur – tot de opspringende vlammen hem plotseling deden denken aan de oogkassen van de goblins. Hij wendde zich van de vlammen af. ‘Laten we gewoon stellen dat ik een rechtschapen mens ben, hoe helpt me dat dan om Lavelle te vinden?’

‘We moeten bepaalde gebeden zeggen,’ zei Hampton. ‘En je zult een reinigingsritueel moeten ondergaan. Als je die dingen hebt gedaan, zullen de goden van Rada je de weg naar Lavelle wijzen.’

‘Laten we dan geen tijd meer verliezen. Kom op. Laten we beginnen.’

Hampton kwam overeind uit zijn stoel, een berg van een man. ‘Wees niet te gretig of overmoedig. Het is het beste dit heel voorzichtig aan te pakken.’

Jack dacht aan Rebecca en de kinderen in de auto, die bleven rijden om niet in de val van de goblins te lopen, en hij zei: ‘Maakt het wat uit of ik voorzichtig of roekeloos ben? Ik bedoel, Lavelle kan me niets doen.’

‘Het is waar dat de goden jou hebben voorzien van de bescherming tegen tovenarij, tegen alle krachten van de duisternis. Lavelle zal niets hebben aan zijn vaardigheid als Bocor. Maar dat betekent niet dat je onsterfelijk bent. Het betekent niet dat je immuun bent voor de gevaren van déze wereld. Als Lavelle bereid is het risico te nemen gepakt te worden voor de misdaad, bereid is voor de rechtbank te verschijnen, dan kan hij altijd nog een pistool pakken en jou voor je kop schieten.’

10

Rebecca was op Fifth Avenue toen het gebonk en het geratel in het chassis van de auto weer begonnen. Deze keer klonk het luider, luid genoeg om de kinderen wakker te maken. En het kwam niet meer alleen vanonder hen; het klonk nu ook van de voorkant van de auto, onder de motorkap.

Davey ging achterin staan, zich vasthoudend aan de voorbank, en Penny ging rechtop zitten en zei terwijl ze de slaap uit haar ogen knipperde: ‘Hé, wat is dat voor geluid?’

‘Ik denk dat we een soort mechanisch mankement hebben,’ zei Rebecca, hoewel de auto goed reed.

‘Het zijn de goblins,’ zei Davey op een toon die half gevuld was met angst en half met wanhoop.

‘Dat kan niet,’ zei Rebecca.

Penny zei: ‘Ze zitten onder de motorkap.’

‘Nee,’ zei Rebecca. ‘We rijden al de hele tijd sinds de garage. Op geen enkele manier hebben ze in de auto kunnen komen. Onmogelijk.’

‘Dan hebben ze ook in de garage gezeten,’ zei Penny.

‘Nee. Dan zouden ze ons daar meteen hebben aangevallen.’

‘Tenzij,’ zei Penny, ‘ze misschien bang waren voor papa.’

‘Bang dat hij ze tegen kon houden,’ zei Davey.

‘Zoals hij die tegenhield die boven op jou was gesprongen,’ zei Penny tegen haar broer. ‘Die voor het huis van tante Faye.’

‘Ja. Dus misschien dachten de goblins dat ze beter onder de auto konden gaan hangen en wachten tot we alleen waren.’

‘Tot papa hier niet meer was om ons te beschermen.’

Rebecca wist dat ze gelijk hadden. Ze wilde het niet toegeven, maar ze wíst het.

Het gekletter in het chassis en het gebonk en geratel onder de motorkap werden sterker, werden bijna uitzinnig.

‘Ze trekken dingen uit elkaar,’ zei Penny.

‘Ze brengen de auto tot stilstand,’ zei Davey.

‘Ze komen naar binnen,’ zei Penny. ‘Ze komen bij ons naar binnen en dan is er geen enkele manier meer om ze tegen te houden.’

‘Hou op,’ zei Rebecca. ‘Er gebeurt ons niets. Ze krijgen ons niet te pakken.’

Op het dashboard ging een rood waarschuwingslampje branden. In het midden stond het woord OLIE.

De auto was niet langer een veilige haven.

Nu was het een val.

‘Ze krijgen ons niet. Dat zweer ik,’ zei Rebecca weer, maar ze zei het net zozeer om zichzelf te overtuigen als om de kinderen gerust te stellen.

Hun vooruitzichten op overleven zagen er net zo naargeestig uit als de winternacht om hen heen.

Verderop, door de sneeuwvlagen heen, op minder dan een straat afstand, stak St. Patrick’s Cathedral op uit de woedende storm, als een enorm schip op een koude, nachtelijke zee. Het was een massief bouwsel en besloeg een heel blok.

Rebecca vroeg zich af of de voodooduivels een kerk zouden durven binnengaan. Of waren ze net zoals vampiers in boeken en films? Schrokken ze terug van angst en pijn alleen al door het zien van een crucifix?

Weer ging een rood waarschuwingslampje branden. De motor was oververhit.

Ondanks de twee gloeiende controlelampjes trapte ze op de gaspedaal en de auto schoot naar voren. Ze stak de rijbanen over naar de ingang van St. Patrick’s.

De motor sputterde.

De kathedraal bood een kleine hoop. Misschien valse hoop. Maar het was de enige hoop die ze hadden.

11

Het reinigingsritueel vereiste een totale onderdompeling in water dat was voorbereid door de Houngon.

Jack kleedde zich uit in Hamptons badkamer. Hij was meer dan een beetje verbaasd door zijn eigen nieuw gevonden geloof in deze bizarre voodoopraktijken. Hij verwachtte dat hij zich belachelijk zou voelen toen de ceremonie begon, maar zo voelde hij zich helemaal niet omdat hij die helse figuren gezíén had.

De badkuip was ongewoon lang en diep. Hij besloeg meer dan de helft van de badkamer. Hampton zei dat hij speciaal was geïnstalleerd voor ceremoniële baden.

Terwijl hij een lied declameerde op een geheimzinnige, ademloze toon die te breekbaar klonk voor een man van zijn afmetingen, gebeden en smeekbeden zei in een mix van Frans, Engels en verscheidene inheemse Afrikaanse talen, gebruikte Hampton een groen stuk zeep – Jack meende dat het Irish Spring was – om op de hele binnenkant van de kuip vèvès te tekenen. Toen vulde hij die met heet water. Aan het water voegde hij een aantal spullen toe die hij uit zijn winkel mee naar boven had genomen: gedroogde rozenbladeren; drie bosjes peterselie; zeven druivenbladeren; vijfentwintig centiliter orgeade, een siroop gemaakt van amandelen; fijngewreven orchideeënbloemen; zeven druppels parfum; zeven gepolijste stenen in zeven kleuren, elk van een verschillende Afrikaanse kust; drie munten; één driekwart liter zeewater van binnen de territoriale begrenzingen van Haïti; een snuifje buskruit; een lepel zout; citroenolie en verscheidene andere ingrediënten.

Toen Hampton hem vertelde dat het tijd was, stapte Jack in het aangenaam geurende bad. Het water was bijna te heet, maar hij verdroeg het. Terwijl de stoom om hem heen omhoog kringelde, ging hij zitten, duwde de munten, stenen en andere harde objecten opzij, tot alleen nog zijn hoofd boven het water uitstak.

Hampton zong een paar seconden, zei toen: ‘Ga nu volledig onder en tel tot dertig voor je weer bovenkomt voor lucht.’

Jack sloot zijn ogen, haalde diep adem en liet zich plat op zijn rug glijden, zodat zijn hele lichaam onder water kwam. Hij had pas tot tien geteld toen hij een vreemde tinteling van hoofd tot tenen voelde. Met elke seconde die voorbijging, voelde hij zich op de een of andere manier... schóner... niet alleen in lichaam, maar ook in geest en ziel. Slechte gedachten, angst, spanning, woede, wanhoop – ze werden allemaal uit hem weggezogen door het speciaal behandelde water.

Hij was bijna klaar om Lavelle onder ogen te komen.

12

De motor begaf het.

Een sneeuwbank doemde op.

Rebecca pompte op de rempedaal. De remmen reageerden heel traag, maar werkten nog. De auto gleed met de neus vooruit in de opgehoopte sneeuw, raakte die met een bonk en een geknars, harder dan ze leuk vond, maar niet zo hard dat er iemand gewond raakte.

Stilte.

Ze stonden voor de grote ingang van de St. Patrick’s.

Davey zei: ‘Er zit iets in de bank. Het komt erdoorheen!’

‘Wat?’ vroeg Rebecca, van haar stuk gebracht door zijn woorden, terwijl ze zich omdraaide om naar hem te kijken.

Hij stond achter Penny’s stoel, ertegenaan gedrukt, maar keek de andere kant op, keek naar de rugleuning van de achterbank waar hij net nog had gezeten. Rebecca keek met iets samengeknepen ogen langs hem heen en zag beweging onder de bekleding. Ze hoorde ook een kwaad, gedempt gegrauw.

Een van de goblins moest in de kofferbak zijn gekomen. Hij kauwde en krabde zich door de bank heen, groef zich een weg naar het interieur van de auto.

‘Snel,’ zei Rebecca. ‘Kom hier bij ons, Davey. We gaan allemaal door het portier van Penny naar buiten, achterelkaar, heel snel, en dan meteen de kerk in.’

Terwijl hij wanhopige, woordeloze geluiden maakte, klom Davey op de voorbank, tussen Rebecca en Penny in.

Tegelijkertijd voelde Rebecca iets duwen tegen de vloer onder haar voeten. Een tweede goblin probeerde uit die richting in de auto te komen.

Als er maar twee van die beesten waren en als ze het allebei druk hadden met het maken van gaten in de auto, dan zouden ze misschien niet direct beseffen dat hun prooi naar de kathedraal rende. Het gaf in ieder geval enige hoop; niet veel, maar wel iets.

Op het teken van Rebecca gooide Penny het portier open en stapte uit, de storm in.

Met bonzend hart, hijgend van schrik toen de bitterkoude wind haar trof, klauterde Penny uit de auto, gleed uit op het besneeuwde wegdek, viel bijna, molenwiekte met haar armen, maar wist op de een of andere manier haar evenwicht te bewaren. Ze verwachtte een goblin van onder de auto tevoorschijn zien schieten, verwachtte tanden te voelen die zich in een van haar laarzen en in haar enkel vastbeten, maar dat gebeurde niet. De straatlantaarns, verhuld en getemperd door de storm, wierpen een spookachtig licht als uit een nachtmerrie. Penny’s vervormde schaduw ging haar vooruit terwijl ze tegen de sneeuwhoop opklom die was ontstaan door de voorbijgekomen sneeuwschuivers. Worstelend bereikte ze de top, hijgend, gebruik makend van haar handen, knieën en voeten, terwijl ze sneeuw in haar gezicht kreeg, in haar handschoenen en in haar laarzen. Ze sprong naar beneden op de stoep, die verborgen ging onder een gladde laag maagdelijke sneeuw, en liep in de richting van de kathedraal zonder ook maar een keer om te kijken, niet een keer, bang voor wat ze misschien achter zich zou zien: dat ze achtervolgd werd (in ieder geval in haar verbeelding) door alle monsters die ze eerder die avond in de hal van dat bruinrode flatgebouw had gezien. De treden naar de kathedraal lagen onder dikke sneeuw, maar Penny greep de koperen leuning en gebruikte die als steun; ze stampte naar boven en vroeg zich heel plotseling af of de deuren op dit late uur nog wel open zouden zijn. Was een kathedraal niet altijd open? Als hij nu gesloten was, waren ze dood. Ze liep naar de middelste ingang, greep de knop, trok, dacht een ogenblik dat hij op slot zat en besefte toen dat het gewoon een heel zware deur was. Ze greep de knop nu met beide handen, trok harder dan daarnet, kreeg de deur open, hield die zo, draaide zich om en keek uiteindelijk de weg af die ze was gekomen.

Davey was op tweederde van de trap naar boven, en zijn adem kwam in ijswitte ademstootjes naar buiten. Hij zag er zo klein en kwetsbaar uit. Maar hij zou het halen.

Rebecca sprong van de sneeuwhoop af, bereikte de stoep, struikelde en viel op haar knieën.

Achter haar verschenen twee goblins aan de bovenkant van de opgehoopte sneeuw.

Penny gilde: ‘Ze komen! Snel!’

Toen Rebecca op haar knieën viel, hoorde ze Penny gillen en ze kwam ogenblikkelijk weer overeind, maar deed slechts een paar stappen toen twee goblins al langs haar heen schoten, jezus, zo snel als de wind, een hagediswezen en een katwezen, allebei krijsend. Ze vielen haar niet aan, beten haar niet, sisten niet tegen haar, bleven zelfs niet even staan. Ze waren helemaal niet in haar geïnteresseerd; ze wilden alleen maar de kinderen hebben.

Davey was nu bij de deur van de kathedraal; hij stond naast Penny en ze schreeuwden allebei naar Rebecca.

De goblins bereikten de trap en beklommen de helft in wat een fractie van een seconde leek, maar vertraagden toen ineens, alsof ze beseften dat ze op een heilige plaats af renden. Ze bleven niet stilstaan, maar kropen langzaam en voorzichtig van tree naar tree, terwijl ze half uit zicht verdwenen in de sneeuw.

Rebecca gilde naar Penny – ‘Ga de kerk in en doe de deur dicht!’ – maar Penny aarzelde, hoopte blijkbaar dat ook Rebecca op de een of andere manier langs de goblins in veiligheid zou weten te komen (als de kathedraal tenminste veilig was), maar de goblins, zelfs al waren ze een stuk langzamer dan anders, hadden bijna de bovenkant van de trap bereikt. Rebecca gilde weer. En weer aarzelde Penny. Hoewel ze steeds langzamer liepen, waren de goblins nog maar één tree van de bovenkant verwijderd, slechts een paar passen van Penny en Davey vandaan... en toen waren ze boven. Rebecca bleef als een dolzinnige schreeuwen, en ten slotte duwde Penny Davey de kathedraal in. Ze volgde haar broer en bleef een ogenblik net binnen de deur staan, terwijl ze die openhield en naar buiten tuurde.

Nog langzamer, maar toch nog altijd in beweging, kwamen de goblins op de deur af. Rebecca vroeg zich af of deze wezens misschien alleen een kerk konden binnengaan als de deur voor hen opengehouden werd, net zoals (volgens overlevering) een vampier een huis alleen kon betreden als hij uitgenodigd werd of als iemand de deur voor hem openhield. Het was waarschijnlijk krankzinnig om te denken dat dezelfde regels die vermoedelijk voor de mythische vampiers golden, ook van toepassing waren op deze heel échte voodooduivels. Met nieuwe paniek in haar stem schreeuwde Rebecca weer naar Penny, en ze rende voor de helft de trap op omdat ze dacht dat het meisje haar misschien niet boven de wind uit kon horen. Ze gilde uit alle macht: ‘Maak je geen zorgen om mij! Doe de deur dicht! Doe de deur dicht!’ En uiteindelijk deed Penny hem dicht, hoewel met tegenzin, net toen de goblins de drempel bereikten.

Het hagediswezen wierp zich tegen de deur, stuiterde terug en rolde weer op zijn poten.

Het katwezen jammerde kwaad.

Beide wezens krabden aan de deur, maar geen van beide toonde enige vastbeslotenheid, alsof ze wisten dat dit voor hen een te grote opgave was. Het openmaken van een kathedraaldeur – of wélke deur ook naar een heilige plaats – vereiste veel meer kracht dan ze hadden.

Gefrustreerd draaiden ze zich van de deur af. Keken naar Rebecca. Hun vurige ogen schenen helderder dan de ogen van de andere wezens die ze bij de Jamisons en in de hal van dat bruinrode flatgebouw had gezien.

Ze stapte achteruit een tree naar beneden.

De goblins kwamen in beweging.

Ze daalde alle treden af, stopte toen ze de stoep bereikte.

Het hagediswezen en het katwezen stonden boven aan de trap woedend naar haar te kijken.

Wind en sneeuw joegen over Fifth Avenue, en de sneeuw viel zo dik dat het bijna leek alsof ze er net zo zeker in zou verdrinken als in een aanstormende vloedgolf.

De goblins daalden één tree af.

Rebecca liep achteruit tot ze de sneeuwhoop aan de stoeprand bereikte.

De goblins daalden een tweede tree af, een derde.

HOOFDSTUK 8

1

Het reinigingsbad duurde slechts twee minuten. Jack droogde zich af met drie kleine, zachte, goed absorberende handdoeken waarop in de hoeken vreemde tekens waren geborduurd; ze waren van een materiaal dat in niets leek op iets wat hij ooit had gezien.

Toen hij zich had aangekleed, volgde hij Carver Hampton de woonkamer in en ging, op aanwijzing van de Houngon, in het midden van het vertrek staan, waar het licht het helderst was.

Hampton begon aan een lang gezang, terwijl hij een asson boven Jacks hoofd hield. Hij liet de asson vervolgens voorlangs naar beneden zakken en daarna achterlangs, via Jacks ruggengraat, weer naar boven, terug naar de bovenkant van zijn hoofd.

Hampton had uitgelegd dat de asson – een ratel van een kalebas die was geplukt van een liaan van een calebassier courant-boom – het ambtsteken was van een Houngon. De natuurlijke vorm van de kalebas verschafte een handige greep. Eenmaal uitgehold werd het bolvormige einde gevuld met acht stenen in acht kleuren, omdat dat aantal het begrip van de eeuwigheid en het eeuwige leven symboliseerde. De wervels van een slang werden bij de stenen gevoegd, want die waren het symbool van de botten van de oude voorvaderen die nu in de geestenwereld een verzoek om hulp zouden kunnen krijgen. De asson was versierd met helder gekleurde porseleinen kralen. De kralen, de stenen en de slangenwervels veroorzaakten een vreemd maar niet onplezierig geluid.

Hampton bewoog de ratel boven Jacks hoofd, daarna voor zijn gezicht. Bijna een minuut lang zong hij in een al lang verdwenen Afrikaanse taal en schudde hij de asson voor Jacks hart. Hij gebruikte hem om figuren te tekenen in de lucht boven elk van Jacks handen en boven elke voet.

Langzaam werd Jack zich bewust van de talrijke aantrekkelijke geuren. Eerst bemerkte hij de geur van citroenen. Daarna chrysanten. Magnoliabloemen. Elke geur hield zijn aandacht even gevangen, tot de luchtstromingen hem een nieuwe geur brachten. Sinaasappelen. Rozen. Kaneel. De geuren werden steeds sterker. Ze vloeiden in elkaar over tot een heerlijk, harmonieus geheel. Aardbeien. Chocola. Hampton had geen wierookstokjes aangestoken; hij had geen fles parfum of extract opengemaakt. De geuren leken spontaan te komen, zonder bron, zonder reden. Zwarte walnoot. Sering.

Toen Hampton klaar was met zingen, toen hij de asson neerlegde, zei Jack: ‘Die verrukkelijke geuren – waar komen die vandaan?’

‘Dat zijn de geurequivalenten van visuele verschijningen,’ zei Hampton.

Jack keek hem met knipperende ogen aan, niet zeker of hij hem wel goed verstaan had. ‘Verschijningen? Bedoel je... spóókverschijningen?’

‘Ja. Geesten. Goede geesten.’

‘Maar ik zie ze niet.’

‘Het is ook niet de bedoeling dat je ze ziet. Zoals ik je heb verteld, hebben ze zich niet visueel gematerialiseerd. Ze maken zich kenbaar via geuren, wat niet zo’n ongehoord fenomeen is.’

Munt.

Nootmuskaat.

‘Goede geesten,’ herhaalde Hampton glimlachend. ‘De kamer zit er vol mee, en dat is een heel goed teken. Ze zijn de boodschappers van de Rada. Hun komst hier, op dit moment, betekent dat de goede goden jou steunen in je strijd tegen Lavelle.’

‘Dus ik zal Lavelle vinden en hem tegenhouden?’ vroeg Jack. ‘Betekent het dat – dat ik uiteindelijk win? Is het allemaal voorbeschikt?’

‘Nee, nee,’ zei Hampton. ‘Helemaal niet. Dit betekent alleen dat je de steun van de Rada hebt. Maar Lavelle heeft de steun van de duistere goden. Jullie tweeën zijn het instrument van hogere machten. Een zal winnen en een zal verliezen; dat is het enige dat voorbeschikt is.’

In de hoeken van de kamer krompen de kaarsvlammetjes tot ze nog maar kleine vonken op pitten waren. Schaduwen sprongen op en kronkelden alsof ze leefden. De ramen trilden en het gebouw schudde in de greep van een plotselinge, enorme wind. Een reeks boeken vloog van de planken en viel op de grond.

‘We hebben ook slechte geesten bij ons,’ zei Hampton.

Naast de aangename geuren die de kamer vulden, werd Jack overvallen door een nieuwe geur. Het was de stank van verwording, verrotting, verval en dood.

2

De goblins waren alle treden van de trap voor de kathedraal op twee na afgekomen. Ze waren nu een paar meter van Rebecca verwijderd.

Ze draaide zich om en schoot weg.

De wezens krijsten van woede of vreugde of allebei – of geen van beide. Een kil, buitenaards gekrijs.

Zonder om te kijken wist ze dat ze achter haar aan kwamen.

Ze rende over de stoep, met de kathedraal rechts van haar, in de richting van de hoek, alsof ze van plan was naar het volgende huizenblok te vluchten, maar dat was slechts een list. Na tien meter maakte ze een scherpe bocht naar rechts, naar de kathedraal toe, en rende de trap op, als een gek sneeuw alle kanten op schoppend.

De goblins piepten.

Ze was halverwege de trap toen het hagediswezen haar linkerbeen greep en zijn nagels dwars door haar spijkerbroek in haar rechterkuit begroef. De pijn was ondraaglijk.

Ze gilde, struikelde, viel op de treden. Maar ze bleef naar boven gaan, kruipend op haar buik, terwijl de hagedis zich aan haar been vasthield.

Het katwezen sprong op haar rug. Klauwde in de dikke jas. Bewoog zich snel naar haar nek. Probeerde in haar keel te bijten. Het kreeg alleen maar een bek vol jaskraag en gebreide das te pakken.

Ze was boven aan de trap.

Jammerend greep ze het katwezen en rukte het los.

Het beet in haar hand.

Ze gooide het van zich af.

De hagedis zat nog steeds aan haar been vast. Het beet haar in haar dij, een paar centimeter boven de knie.

Ze stak haar hand uit, greep het en werd in haar andere hand gebeten. Maar ze scheurde de hagedis los en gooide die de trap af.

Met glanzende zilverwitte ogen kwam de katachtige goblin weer op haar af, krijsend, een en al tanden en klauwen.

In haar wanhoop greep Rebecca de koperen leuning en trok zich overeind, net op tijd om met haar voet uit te halen naar de kat. Gelukkig kwam de schop goed aan en de goblin vloog halsoverkop door de sneeuw.

De hagedis kwam weer op haar afgerend.

Er kwam geen einde aan. Ze kon onmogelijk allebei van zich afhouden. Ze was moe, zwak, duizelig en gammel door de pijn van haar wonden.

Ze draaide zich om, probeerde de pijn te negeren die als een elektrische stroom door haar been schoot, en dook in de richting van de deur waardoorheen Penny en Davey de kathedraal binnen waren gegaan.

Het hagediswezen kreeg de onderkant van haar jas te pakken, klom omhoog, langs haar zij naar de voorkant van de jas, duidelijk van plan nu op haar gezicht af te gaan.

De katachtige goblin was ook terug en greep haar voet, kronkelde tegen haar been op.

Ze bereikte de deur, drukte haar rug ertegenaan.

Ze was aan het einde van haar krachten, haalde adem alsof ze een ijzeren staaf naar binnen wilde trekken.

Zo dicht bij de kathedraal en pal tegen de muur werden de goblins langzamer, zoals ze had gehoopt, precies zoals ze hadden gedaan toen ze Penny en Davey nazaten. De hagedis met zijn klauwen in de voorkant van haar jas gehaakt, liet een misvormde poot los en haalde uit naar haar gezicht. Maar het wezen was niet langer te snel voor haar. Op tijd rukte ze haar hoofd naar achteren en voelde de nagels slechts licht langs haar kin schrapen. Het lukte haar de hagedis los te trekken zonder gebeten te worden; ze gooide hem zo ver mogelijk van zich af naar de straat. Ze wrikte ook het katwezen van haar been en gooide dat ook van zich af.

Ze draaide zich snel om, rukte de deur open, glipte St. Patrick’s Cathedral in en duwde de deur achter zich dicht.

De goblins dreunden tegen de andere kant aan, één keer, en vielen toen stil.

Ze was veilig. Verbazingwekkend, dankbaar veilig.

Ze hinkte van de deur weg, het vaag verlichte voorportaal uit waarin ze stond, langs de marmeren wijwaterbekkens, naar het uitgestrekte gewelfde schip met de massieve pilaren en rijen en rijen glimmende banken. De hoge glas-in-loodramen waren donker en somber, met alleen de nacht erachter, behalve op sommige plaatsen waar het toevallige licht van een straatlantaarn een stukje kobaltblauw of helderrood glas had weten te vinden. Alles hier was groot en massief – het enorme kerkorgel met de duizenden koperen pijpen die opstaken als de kerkspitsen van een kleinere kathedraal, de enorme tribune van het koor boven de ingang, de stenen treden die omhoogliepen naar de hoge preekstoel met de koperen overhuiving – en het massale van het geheel droeg bij aan het gevoel van veiligheid en vrede dat over Rebecca neerdaalde.

Penny en Davey stonden in het schip, op een derde van het middenpad, opgewonden te praten met een jonge en verbijsterde priester. Penny zag Rebecca het eerst, schreeuwde en rende op haar af. Davey volgde, huilend van opluchting en blijdschap toen hij haar zag, en de priester in soutane kwam ook.

Ze waren slechts met zijn vieren in de immense ruimte, maar dat gaf niet. Ze hadden geen leger nodig. De kathedraal was een onschendbaar fort. Niets kon hen daar deren. Niets. De kathedraal was veilig. Die móést veilig zijn, want het was hun laatste toevluchtsoord.

3

In de auto voor de winkel van Carver Hampton pompte Jack op de gaspedaal en liet de motor loeien om hem warm te laten draaien.

Hij keek opzij naar Hampton en zei: ‘Weet je zeker dat je echt mee wilt gaan?’

‘Het is wel het laatste dat ik wil,’ zei hij. ‘Ik heb niet jouw immuniteit voor Lavelles krachten. Veel liever zou ik daarboven in de flat blijven zitten, met alle lichten en kaarsen brandend.’

‘Blijf dan. Ik geloof niet dat je iets voor me achterhoudt. Ik geloof echt dat je alles hebt gedaan wat in je macht ligt. Je bent me absoluut niets meer verschuldigd.’

‘Ik ben het mezélf verschuldigd. Met jou meegaan, jou helpen als ik kan... dat moet ik doen. Ik ben het mezelf verschuldigd niet weer een verkeerde keuze te maken.’

‘Oké dan.’ Jack zette de auto in de versnelling, maar hield zijn voet op de rempedaal. ‘Ik weet nog steeds niet of ik wel begrijp hoe ik Lavelle zal vinden.’

‘Je zult gewoon wéten welke straten je moet volgen, welke afslagen je moet nemen,’ zei Hampton. ‘Omdat je door het reinigingsbad en de andere rituelen die we gevolgd hebben, nu door een hogere macht geleid wordt.’

‘Klinkt beter dan een stadsplattegrond, denk ik. Alleen... ik heb absoluut niet het gevoel dat ik door iets geleid word.’

‘Dat komt, inspecteur. Maar eerst moeten we langs een katholieke kerk om deze potten te vullen’ – hij hield twee lege potten op die allebei zo ongeveer twee liter konden bevatten – ‘met wijwater. Rechtdoor is een kerk, ongeveer vijf straten hiervandaan.’

‘Prima,’ zei Jack. ‘Maar één ding.’

‘En dat is?’

‘Wil je de formaliteit laten vallen, me niet langer inspecteur noemen? Ik heet Jack.’

‘Jij kunt me Carver noemen, als je wilt.’

‘Dat zou ik leuk vinden.’

Ze keken elkaar glimlachend aan en Jack haalde zijn voet van de rempedaal, zette de ruitenwissers aan en reed de straat op.

Ze liepen getweeën de kerk in.

Het portaal was donker. In het verlaten schip brandden een paar gedimde lichten, plus drie of vier votiefkaarsen die opzij aan deze kant van de banken en links van de kansel in een smeedijzeren rek flakkerden. De plek geurde naar wierook en meubelwas dat blijkbaar pas geleden op de verweerde kerkbanken was aangebracht. Boven het altaar, hoog in de schaduwen, hing een groot crucifix.

Carver knielde en sloeg een kruis. Hoewel Jack niet praktiserend katholiek was, voelde hij plotseling een sterke aandrang het voorbeeld van de zwarte man te volgen. Hij besefte dat het, als vertegenwoordiger van de Rada op deze speciale nacht, zijn plicht was eerbied te betonen aan alle goden van goedheid en licht, of het nu de joodse god van het Oude Testament was, Christus, Boeddha, Mohammed of een andere godheid. Misschien was dit de eerste aanwijzing van de ‘geleide’ waarover Carver had gesproken.

De marmeren wijwaterbak, aan deze kant van het voorportaal, bevatte slechts een klein plasje wijwater, onvoldoende voor wat ze nodig hadden.

‘We zullen nog niet eens één pot kunnen vullen,’ zei Jack.

‘Wees er niet zo zeker van,’ zei Carver, terwijl hij het deksel van een van de potten draaide. Hij gaf de open pot aan Jack. ‘Probeer maar.’

Jack doopte de pot in het wijwater, schraapte hem langs het marmer en schepte wat water op. Hij dacht niet meer dan een halve liter te hebben gepakt en knipperde verrast met zijn ogen toen hij de pot ophield en zag dat hij vol was. Hij was nog verraster toen hij zag dat er nog net zo veel water in het bekken zat als voordat hij de pot vulde.

Hij keek Carver aan.

De zwarte man glimlachte en knipoogde. Hij schroefde het deksel op de pot en stak hem in zijn jaszak. Hij maakte de tweede pot open en gaf die aan Jack.

Weer lukte het Jack de pot te vullen en weer leek het kleine plasje water in de wijwaterbak onaangeroerd.

4

Lavelle stond bij het raam en keek naar de storm buiten.

Hij was niet langer in psychisch contact met de kleine moordenaars. Met nog iets meer tijd, tijd om hun krachten te bundelen, zouden ze toch de kinderen Dawson kunnen doden, en als ze het deden zou hij het jammer vinden dat hij het had gemist. Maar hij had geen tijd meer.

Jack Dawson kwam eraan, en geen toverkunst, hoe sterk ook, zou hem tegen kunnen houden.

Lavelle wist niet waarom alles zo snel en zo volledig fout had kunnen lopen. Misschien was het een vergissing geweest de kinderen als doelwit te kiezen. De Rada was altijd razend op een Bocor die zijn kracht tegen kinderen gebruikte, en ze probeerden altijd hem te vernietigen als ze het konden. Als je eenmaal die richting was ingeslagen, moest je uiterst voorzichtig zijn. Maar, verdomme, hij was voorzichtig geweest. Hij kon geen enkele fout bedenken die hij gemaakt kon hebben. Hij was goed bewapend; hij werd beschermd door alle krachten van de duistere goden.

Toch kwam Dawson eraan.

Lavelle wendde zich af van het raam.

Hij liep door de donkere kamer naar de ladekast.

Hij pakte een .32 automatisch uit de bovenste la.

Dawson kwam eraan. Mooi. Laat hem maar komen.

5

Rebecca ging in de middengang van de kathedraal zitten en trok de rechterpijp van haar spijkerbroek op tot boven haar knie. De wonden van de klauwen en tanden bloedden hevig, maar ze liep geen gevaar dood te bloeden. De spijkerbroek had enige bescherming geboden. De beten waren diep, maar niet te diep. Er waren geen belangrijke aderen of slagaderen geraakt.

De jonge priester, pater Walotsky, hurkte naast haar neer, geschrokken door haar verwondingen. ‘Hoe is dit gekomen? Wie heeft dat gedaan?’

Zowel Penny als Davey zei: ‘Goblins,’ alsof ze er genoeg van hadden het hem uit te leggen.

Rebecca trok haar handschoenen uit. Op haar rechterhand zat een nieuwe, bloedende bijtwond, maar er was geen huid losgescheurd; het waren gewoon vier kleine prikken. De handschoenen hadden, net als haar spijkerbroek, in ieder geval nog enige bescherming geboden. Haar linkerhand had twee bijtwonden; een bloedde en scheen niet ernstiger dan de wond op haar rechterhand, pijnlijk, maar niet dodelijk, terwijl de andere de oude wond was die ze had opgelopen voor het flatgebouw van Faye.

Pater Walotsky zei: ‘Wat is al dat bloed in je hals?’ Hij bracht een hand bij haar gezicht, duwde voorzichtig haar hand weg zodat hij de krabben onder haar kin kon zien.

‘Dat is niets,’ zei ze. ‘Ze prikken, maar zijn niet ernstig.’

‘Ik denk dat we je beter even kunnen behandelen,’ zei hij. ‘Kom mee.’

Ze trok de pijp van haar spijkerbroek naar beneden.

Hij hielp haar overeind. ‘Ik denk dat het geen kwaad kan als ik je naar de pastorie breng.’

‘Nee,’ zei ze.

‘Het is niet ver.’

‘We blijven hier,’ zei ze.

‘Maar die wonden zien eruit als beten van een beest. Die moeten verzorgd worden. Infectie, hondsdolheid... Luister, het is niet ver naar de pastorie. We hoeven ook de storm niet in. Er is een ondergrondse gang tussen de kathedraal en...’

‘Nee,’ zei Rebecca beslist. ‘We blijven hier, in de kathedraal, waar we beschermd zijn.’

Ze gebaarde Penny en Davey bij haar te komen, en dat deden ze maar al te graag, een aan elke kant van haar.

De priester keek hen afzonderlijk aan, bestudeerde hun gezichten, keek in hun ogen, en zijn gezicht verduisterde. ‘Waar zíjn jullie bang voor?’

‘Hebben de kinderen je dan niets verteld?’ vroeg Rebecca.

‘Ze babbelden over goblins, maar...’

‘Het was niet zomaar gebabbel,’ zei Rebecca, terwijl ze het vreemd vond degene te zijn die een geloof in het bovennatuurlijke toegaf en verdedigde, zij die altijd allesbehalve te onbevooroordeeld was over dit onderwerp. Ze aarzelde. Toen vertelde ze hem zo beknopt mogelijk over Lavelle, de afslachting van de Carramazza’s en de voodooduivels die nu achter de kinderen van Jack Dawson aan zaten.

Toen ze klaar was, zei de priester niets en kon haar niet in de ogen kijken. Hij staarde lange ogenblikken naar de vloer.

Ze zei: ‘Natuurlijk geloof je me niet.’

Hij keek op en scheen verlegen. ‘O, ik denk niet dat je tegen me liegt... niet precies. Ik weet zeker dat je alles gelóóft wat je me hebt verteld. Ik ben een priester van de Heilige Roomse Kerk en ik geloof slechts in een Waarheid, de Waarheid dat Onze Verlosser...’

‘Jij gelooft in de hemel, hè? En in de hel?’

‘Natuurlijk. Dat maakt deel uit van het katholieke...’

‘Die wezens komen linea recta uit de hel, vader. Als ik zou hebben verteld dat een satanist deze demonen had opgeroepen, als ik niet het woord voodoo zou hebben gebruikt, dan zou je me misschien ook niet hebben geloofd, maar je zou ook de mogelijkheid niet zo snel van je af hebben gezet, omdat jouw religie ook satan en satanisten omvat.’

‘Ik denk dat je...’

Davey gilde.

Penny zei: ‘Ze zijn hier!’

Rebecca draaide zich om, terwijl haar adem in haar keel stokte en haar hart midden in een slag stilviel.

Voorbij de boog waardoorheen het middenpad uitkwam in het voorportaal, waren schaduwen, en in die schaduwen waren zilverwitte ogen die helder gloeiden. Ogen van vuur. Een heleboel.

6

Jack reed door de besneeuwde straten, en als hij een kruising bereikte, kreeg hij min of meer een gevoel wanneer hij rechtsaf moest slaan, wanneer hij naar links moest en wanneer hij gewoon rechtdoor moest rijden. Hij wist niet hóé hij die dingen voelde; elke keer kreeg hij een gevoel dat hij niet onder woorden kon brengen, en hij gaf zich eraan over, volgde de aanwijzingen die hem werden gegeven. Het was beslist een ongewone gang van zaken voor een smeris die gewend was minder exotische technieken toe te passen in het vinden van een verdachte. Het was ook griezelig, en het beviel hem niet. Maar hij was niet van plan om te klagen, want hij wilde wanhopig graag Lavelle vinden.

Vijfendertig minuten nadat ze de twee potten hadden gevuld met wijwater, sloeg Jack linksaf een straat in met pseudo-victoriaanse huizen. Hij kwam tot stilstand voor het vijfde huis van de hoek. Het was een bakstenen huis van drie verdiepingen met een heleboel versieringen. Het kon wel enige reparatie en verf gebruiken, zoals alle huizen in het blok, een gegeven dat zelfs de sneeuw en de duisternis niet konden verhullen. Er brandde geen licht in het huis; niet een. De ramen waren volkomen zwart.

‘We zijn er,’ zei hij tegen Carver.

Hij zette de motor uit en doofde de lichten.

7

Vier goblins kropen het voorportaal uit naar het middenpad. Het licht, hoewel niet helder, gaf hun groteske vormen in nog groter, misselijkmakend detail prijs dan Rebecca prettig vond.

Aan het hoofd van de bende liep een dertig centimeter groot menswezen met vier vurige ogen, waarvan twee in zijn voorhoofd. Zijn hoofd had het formaat van een appel en de misvormde schedel werd, ondanks de vier ogen, voornamelijk in beslag genomen door een mond die barstensvol tanden zat. Het had ook vier armen en droeg een grove speer in een hand met scherp gepunte vingers.

Hij bracht de speer boven zijn hoofd in een gebaar van uitdaging en tarting.

Misschien kwam het door de speer, maar Rebecca raakte plotseling bezeten van de vreemde, onwrikbare overtuiging dat het wezen in mensvorm ooit – in lang vervlogen tijden – een trotse en bloeddorstige Afrikaanse krijger was geweest die om zijn misdaden was veroordeeld tot de hel en die nu gedwongen was de pijn en vernedering te ondergaan zijn ziel omsloten te zien door een klein, misvormd lichaam.

De goblin in mensvorm, de drie nog afschuwelijker wezens achter hem en de andere beesten die door het donkere portaal bewogen (en alleen maar te zien waren als stellen glanzende ogen), bewogen allemaal langzaam, alsof de lucht zelf binnen dit huis van aanbidding, voor hen, een immens zware last was die elke stap tot een pijnlijke inspanning maakte. Geen van hen siste, grauwde of gilde zelfs. Ze naderden slechts in stilte, langzaam, maar onvermurwbaar.

Achter de goblins leken de deuren naar de straat nog steeds dicht. Ze waren de kathedraal binnengekomen via een andere route, door een buis of een riool, die niet afgesloten was, waardoor ze een gemakkelijke binnenkomst hadden gekregen, een werkelijke uitnodiging, het equivalent van de ‘open deur’ die, net als bij vampiers, waarschijnlijk nodig was om daar te komen waar het kwaad niet welkom was.

Pater Walotsky, heel even gehypnotiseerd door de aanblik van de goblins, verbrak als eerste de stilte. Hij rommelde in een zak van zijn zwarte soutane, haalde er een rozenkrans uit en begon te bidden.

De duivel in mensvorm en de drie wezens direct achter hem bleven gestaag door het middenpad dichterbij komen. De andere monsterlijke wezens kropen en kronkelden het donkere portaal uit, terwijl achter hen nieuwe glanzende ogen in de duisternis verschenen. Ze bewogen zich allemaal te langzaam om gevaarlijk te zijn.

Maar hoelang blijft dat zo? vroeg Rebecca zich af. Misschien raken ze op de een of andere manier gewend aan de sfeer in de kathedraal. Misschien worden ze langzaam brutaler en beginnen ze sneller te bewegen. Wat dan?

Terwijl ze de kinderen meetrok, begon Rebecca achteruit door het middenpad te lopen, in de richting van het altaar. Pater Walotsky liep met hen mee, terwijl de kralen van de rozenkrans in zijn hand klikten.

8

Ze sjokten door de sneeuw naar de trap die omhoog leidde naar Lavelles voordeur.

Jack had zijn revolver al in zijn hand. Tegen Carver Hampton zei hij: ‘Ik had liever dat je in de auto wachtte.’

‘Nee.’

‘Dit is een politiezaak.’

‘Het is meer dan dat. Je weet dat het meer is.’

Jack zuchtte en knikte.

Ze beklommen de treden.

Een arrestatiebevel halen, op de deur bonzen, melden dat hij een wetshandhaver was – niets van die gewone gang van zaken scheen noodzakelijk of zinnig voor Jack. Niet in deze bizarre situatie. Toch voelde hij zich niet op zijn gemak of gelukkig door zomaar een privéwoning binnen te vallen.

Carver probeerde de deurknop, draaide hem een aantal keren heen en weer. ‘Op slot.’

Jack kon zien dat hij op slot zat, maar iets vertelde hem het zelf te proberen. De knop draaide in zijn hand, het slot klikte zacht en de deur ging op een kier open.

‘Voor mij op slot,’ zei Carver, ‘maar niet voor jou.’

Ze stapten opzij, uit de vuurlinie.

Jack stak zijn hand uit, duwde de deur hard open en trok zijn hand met een ruk terug.

Maar Lavelle schoot niet.

Ze wachtten tien of vijftien seconden en sneeuw blies door de open deur naar binnen. Ten slotte ging Jack ineengedoken de open deur in; hij stapte over de drempel, zijn wapen voor zijn lichaam uitgestoken.

Het huis was buitengewoon donker. Duisternis zou in het voordeel van Lavelle werken, want hij kende het huis dat voor Jack onbekend terrein was.

Hij tastte naar de lichtschakelaar en vond die.

Hij stond in een brede gang. Links was een ingelegde eikenhouten trap met een versierde leuning. Recht naar voren, achter de trap, werd de gang smaller en leidde helemaal tot de achterkant van het huis. Een paar stappen verderop, naar rechts, was een doorgang waarachter nog meer duisternis lag.

Jack liep voorzichtig naar de rand van de doorgang. Een beetje licht uit de hal viel naar binnen, maar dat liet hem alleen maar een klein stukje kale vloer zien. Hij nam aan dat het een woonkamer was.

Hij stak zijn hand onhandig om de hoek terwijl hij zo weinig mogelijk van zichzelf prijsgaf en tastte naar een volgende lichtschakelaar, vond hem en haalde hem over. De schakelaar bediende een plafonnière; licht vulde het vertrek. Maar dat was zo ongeveer het enige erin – licht. Geen meubilair. Geen gordijnen. Een dunne laag grijze stof, een paar stofballen in de hoeken, een heleboel licht en vier kale muren.

Carver kwam naast Jack staan en fluisterde: ‘Weet je zeker dat dit de goede plaats is?’

Toen Jack zijn mond opende om antwoord te geven, voelde hij iets langs zijn gezicht zoeven en een fractie van een seconde daarna hoorde hij twee luide schoten, afgevuurd vanachter hem. Hij liet zich op de vloer vallen en rolde uit de hal de woonkamer in.

Carver viel en rolde ook. Maar hij was geraakt. Zijn gezicht stond verwrongen van de pijn. Hij hield zijn linkerdij vast en er zat bloed op zijn broek.

‘Hij is op de trap,’ zei Carver schor. ‘Ik zag hem even.’

‘Hij zal boven hebben gezeten, en is toen achter ons naar beneden gekomen.’

‘Ja.’

Jack schoof naar de muur naast de doorgang en hurkte neer. ‘Erg gewond?’

‘Erg genoeg,’ zei Carver. ‘Maar ik zal er niet aan doodgaan. Maak jij je maar zorgen over hoe je hem pakt.’

Jack boog zich om de doorgang en vuurde meteen een schot af, in de richting van de trap, zonder de moeite te nemen eerst te kijken of te richten.

Lavelle was daar. Hij was halverwege de trap en hurkte neer achter de leuning.

Jacks schot haalde een splinter hout uit de trapleuning op een halve meter van het hoofd van de Bocor vandaan.

Lavelle beantwoordde het vuur en Jack dook terug, terwijl stukken pleisterwerk van de rand van de doorgang spatten.

Weer een schot.

Toen stilte.

Jack boog zich weer uit de doorgang en vuurde drie schoten snel achterelkaar af, richtend op de plek waar Lavelle had gezeten, maar Lavelle was al op weg naar boven en de drie schoten misten hem allemaal; toen was hij uit zicht.

Terwijl hij even pauzeerde om zijn revolver te herladen met de losse patronen die in zijn jaszak zaten, wierp Jack een blik op Carver en zei: ‘Lukt het je om in je eentje bij de auto te komen?’

‘Nee. Ik kan niet lopen met dit been. Maar ik lig hier prima. Hij heeft me alleen maar verwond. Ga hem pakken, jij.’

‘We zouden een ambulance voor je moeten bellen.’

‘Pak hem gewoon!’ zei Carver.

Jack knikte, stapte door de doorgang en liep voorzichtig naar de voet van de trap.

9

Penny, Davey, Rebecca en pater Walotsky zochten hun heil in het koor achter de reling van het altaar. Ze beklommen de verhoging van het altaar, direct onder het crucifix.

De goblins bleven staan aan de andere kant van de reling. Een paar loerden door de versierden spijlen. Andere klommen op de reling zelf, namen erop plaats, terwijl hun ogen hongerig flikkerden en hun zwarte tongen langzaam heen en weer likten langs de scherpe tanden.

Er waren er nu vijftig of zestig, en nog steeds kwamen er meer uit het voorportaal, ver weg, aan het einde van het middenpad.

‘Ze k-k-komen toch niet h-h-hier,’ vroeg Penny. ‘Niet zo d-dicht bij het crucifix. Toch?’

Rebecca omarmde het meisje en Davey, hield ze stevig en dicht tegen zich aan. Ze zei: ‘Je ziet dat ze zijn blijven staan. Het is oké. Het is nu allemaal oké. Ze zijn bang voor het altaar. Ze komen niet verder.’

Maar voor hoelang? vroeg ze zich af.

10

Jack beklom de trap met zijn rug plat tegen de muur, liep zijwaarts, probeerde heel stil te zijn, en het lukte hem bijna. Hij hield zijn revolver in zijn linkerhand, zijn arm strak voor zich uitgestrekt, gericht op de bovenkant van de trap. Hij hield zijn arm onbeweeglijk op dat ene punt gericht, zodat hij meteen de trekker over kon halen op het moment dat Lavelle verscheen. Hij bereikte de overloop zonder beschoten te worden, beklom twee, drie treden van de volgende trap, en toen verscheen Lavelle om de hoek boven en ze schoten allebei tegelijk – Lavelle twee keer, Jack één keer.

Lavelle haalde de trekker over zonder te richten, zonder zelfs te weten waar Jack precies was. Hij gokte er gewoon op dat de twee schoten, gericht op het midden van de trap, voldoende zouden zijn. Beide waren mis.

Op de trap was Jacks wapen langs de muur gericht en Lavelle boog zich precies in zijn vuurlijn. De kogel kwam in zijn arm terecht op het moment dat hij net de trekker van zijn eigen wapen had overgehaald. Hij gilde en het pistool vloog uit zijn hand; hij struikelde achteruit de gang in waar hij zich schuil had gehouden.

Jack nam de trap met twee treden tegelijk en sprong over Lavelles pistool heen, dat naar beneden kwam tuimelen. Hij bereikte de gang op de eerste verdieping en zag Lavelle net een kamer binnengaan en de deur achter zich dichtslaan.

Beneden lag Carver op de met stof bedekte vloer, zijn ogen gesloten. Hij was te moe om zijn ogen open te houden. De moeheid werd met de seconde erger.

Hij had niet het gevoel dat hij op een harde vloer lag. Hij had het gevoel alsof hij dreef in een warme plas water, ergens in de tropen.

Hij herinnerde zich dat hij neergeschoten was, herinnerde zich dat hij viel; hij wist dat de vloer onder hem er echt was, maar hij kon hem gewoon niet voelen.

Hij dacht dat hij aan het doodbloeden was. De wond léék niet zo erg, maar misschien was die erger dan hij dacht. Of misschien was het gewoon de shock die hem zo deed voelen. Ja, dat moest het zijn, shock, gewoon shock, dus toch geen doodbloeden, gewoon lijdend aan een shock, maar natuurlijk kon je ook doodgaan aan shock.

Wat de reden ook was, hij dreef, onbewust van zijn eigen pijn. Hij dobberde op en neer daar op de harde vloer die helemaal niet hard was, dreef op een tropische stroom ver weg... tot er van boven het geluid van schoten klonk en een schrille kreet zijn ogen open deed schieten. Van dicht bij de vloer kreeg hij een onscherp beeld van de lege kamer. Hij knipperde snel met zijn ogen en kneep ze iets samen tot zijn vertroebelde zicht helder werd, en toen wenste hij dat het níét helder was geworden, omdat hij zag dat hij niet langer alleen was.

Een van de bewoners van de put was bij hem, zijn ogen gloeiend.

Boven probeerde Jack de deur te openen die Lavelle had dichtgeslagen. Hij zat op slot, maar het slot was waarschijnlijk gemakkelijk te forceren. Het was zo gammel als ze maar gemaakt konden worden, omdat mensen geen zware en dure sloten ín huis wilden laten aanbrengen.

‘Lavelle?’ schreeuwde hij.

Geen antwoord.

‘Doe open. Het heeft geen zin te proberen je daar te verschuilen.’

Vanuit de kamer klonk het geluid van een brekend raam.

‘Shit,’ zei Jack.

Hij stapte achteruit en schopte tegen de deur, maar het slot was steviger dan hij had gedacht, en hij moest er vier keer zo hard hij kon tegenaan schoppen voordat de deur eindelijk opensloeg.

Hij knipte het licht aan. Een gewone slaapkamer. Geen teken van Lavelle.

Het raam in de muur tegenover hem was kapot. De gordijnen bolden op door de naar binnen waaiende wind.

Jack controleerde eerst de kast, gewoon om er zeker van te zijn dat dit geen truc was waardoor Lavelle hem in zijn rug kon aanvallen. Maar er wachtte niemand in de kast.

Hij liep naar het raam. In het licht dat langs hem heen naar buiten viel, zag hij voetafdrukken in de sneeuw op het dak van de veranda. Ze liepen naar de rand. Lavelle was in de tuin beneden gesprongen.

Jack werkte zich door het raam naar buiten, waarbij hij zijn jas scheurde aan een glasscherf, en stapte op het dak.

In de kathedraal waren er bij benadering zo’n zeventig of tachtig goblins uit het voorportaal gekomen. Ze stonden naast elkaar op het afscheidingshek en tussen de spijlen onder de leuning. Achter hen kwamen andere beesten aangesjokt door het lange middenpad.

Pater Walotsky zat op zijn knieën te bidden, maar dat leek weinig te helpen, voor zover Rebecca kon zien.

Eigenlijk waren er wel een paar slechte tekenen. De goblins waren niet meer zo sloom als eerst. Staarten schoten heen en weer. De koppen van de mutanten deinden. Tongen flitsten sneller dan ervoor.

Rebecca vroeg zich af of de wezens puur door aantal de goede kracht konden overwinnen die de scepter voerde in de kathedraal en die ervoor had gezorgd, voorlopig althans, dat ze niet werden aangevallen. Terwijl al die demonische entiteiten naar binnen kwamen, brachten ze allemaal hun eigen hoeveelheid kwaadaardige energie mee. Als de krachtenweegschaal naar de andere kant doorsloeg...

Een van de goblins siste. Ze waren allemaal heel stil geweest sinds ze de kathedraal waren binnengekomen, maar nu siste een van hen, en daarna een volgende, en toen nog drie, en binnen een paar tellen waren ze allemaal woest aan het blazen.

Weer een slecht teken.

Carver Hampton.

Toen hij de demonische entiteit in de gang zag, leek de vloer voor hem ineens een stuk vaster. Zijn hart begon te bonken, en de echte wereld kwam naar hem terugdrijven vanuit de tropische hallucinatie – hoewel dit deel van de echte wereld op dit moment iets uit een nachtmerrie bevatte.

Het wezen in de gang schoot naar de open doorgang en de woonkamer. Vanuit Carver gezien, zag het er enorm uit, minstens van zijn afmeting, maar hij besefte dat het in het echt niet zo groot was als het leek vanuit zijn gezichtspunt zo dicht bij de vloer. Maar groot genoeg. O, ja. Zijn kop had het formaat van zijn vuist. Zijn kronkelige, gesegmenteerde, wormachtige lijf was half zo lang als zijn arm. Zijn krabachtige poten tikten op de houten vloer. De enige kenmerken op zijn misvormde kop waren een lelijke zuigbek vol tanden en die spokende ogen waarover Jack Dawson had gesproken, die ogen van zilverwit vuur.

Carver vond de kracht om zich te bewegen. Hij werkte zich achterwaarts over de vloer, gegrepen door uitputting en huiverend van de herontdekte pijn, terwijl hij een bloedspoor achter zich aan trok. Hij bereikte de muur bijna meteen, en schrok ervan; hij had gedacht dat de kamer veel groter was.

Met een dun, hoog gepiep kwam het wormwezen door de doorgang en schoot op hem af.

Toen Lavelle van het dak van de veranda sprong, kwam hij niet op zijn voeten terecht. Hij gleed uit in de sneeuw en viel op zijn gewonde arm. De pijnexplosie deed hem bijna het bewustzijn verliezen.

Hij kon maar niet begrijpen waarom alles zo verkeerd was gelopen. Hij was in de war en kwaad. Hij voelde zich naakt, machteloos; dat was een nieuw gevoel voor hem. Het beviel hem niet.

Hij kroop een eindje door de sneeuw voordat hij de kracht vond op te staan, en toen hij stond, hoorde hij Dawson naar hem schreeuwen van de rand van het verandadak. Hij bleef niet staan, wachtte niet passief tot hij gegrepen werd, niet Baba Lavelle, de grote Bocor. Hij liep door de achtertuin naar de opslagschuur.

Zijn bron van macht lag voorbij de put, bij de duistere goden aan de andere kant. Hij zou weleens willen weten waarom ze hem in de steek hadden gelaten. Hij zou hun hulp eisen.

Dawson vuurde een schot af, maar het moest een waarschuwingsschot zijn geweest, want het kwam niet eens in de buurt van Lavelle.

De wind geselde hem en wierp sneeuw in zijn gezicht, en terwijl bloed uit zijn gehavende arm stroomde, lukte het hem nauwelijks de storm te weerstaan, maar hij bleef overeind, bereikte de schuur en trok de deur open – en schreeuwde het uit van schrik toen hij zag dat de put groter was geworden. Nu besloeg hij het hele kleine bouwsel, van de ene golfplaten wand tot de andere, en het licht dat eruit kwam, was niet langer oranje, maar bloedrood en zo helder dat het pijn deed aan zijn ogen.

Nu wist hij waarom zijn kwaadaardige weldoeners hem zijn nederlaag lieten hebben. Ze hadden hem toegestaan hen te gebruiken, zolang zij, in ruil, hem konden gebruiken. Hij was hun kanaal naar deze wereld geweest, een middel waardoor zij met de levenden in contact konden komen om die te grijpen. Maar nu hadden ze iets beters dan een kanaal; nu hadden ze een deur naar deze wereld, een échte doorgang waardoor ze de Onderwereld konden verlaten. En het was dankzij hem dat ze die hadden gekregen. Hij had de poorten net op een kier opengezet, erop vertrouwend dat hij hen achter die smalle en onbeduidende kier kon houden, maar hij was de macht erover kwijtgeraakt zonder dat hij het doorhad, en nu zwaaiden de poorten wijd open. De ouden kwamen eraan. Ze waren onderweg. Ze waren bijna hier. Als zij arriveerden, zou de hel verplaatst worden naar de oppervlakte van de aarde.

Voor zijn voeten bleef de rand van de put afbrokkelen, sneller en sneller.

Lavelle staarde met afschuw naar het kloppende hart van dat haatlicht in de put. Hij zag iets donkers op de bodem van die intens rode gloed. Het rimpelde. Het was enorm. Het kwam omhoog op hem af.

Jack sprong van het dak, kwam op beide voeten in de sneeuw neer en ging achter Lavelle aan. Hij was halverwege het grasveld toen Lavelle de deur van de golfplaten schuur opende. Het schitterende en spookachtige dieprode licht dat naar buiten viel, was voldoende om Jack pardoes stil te laten staan.

Het was de put, natuurlijk, precies zoals Carver hem had beschreven. Maar hij was zeker niet zo klein als hij moest zijn, en het licht was niet zacht en oranje. Carvers ergste angst werd bewaarheid; de poorten van de hel waren aan het openzwaaien.

Toen die krankzinnige gedachte bij Jack opkwam, werd de put plotseling groter dan de schuur waar hij eens in was gemaakt. De golfplaten wanden vielen in de leegte. Nu was er alleen nog een holte in de grond. Als een reusachtig zoeklicht schenen de rode stralen van de put recht omhoog in de donkere en stormachtige lucht.

Lavelle wankelde een paar passen achteruit, maar hij was duidelijk te bang om zich om te draaien en weg te rennen.

De aarde trilde.

In de put brulde iets. Het had een stem die de nacht deed schudden.

De lucht stonk naar zwavel.

Iets kronkelde omhoog uit de diepten. Het leek op een tentakel, maar niet echt; het leek op een gepantserde insectenpoot, maar niet exact, met op diverse plaatsen scherpe gewrichten en toch even soepel als een slang. Het schoot de lucht in tot een hoogte van vijf meter. De punt van het ding was voorzien van lange, zweepachtige aanhangsels die kronkelden rond een losse, kwijlende, tandeloze bek die groot genoeg was om een mens in zijn geheel op te slokken. Erger nog, het was in sommige opzichten onthutsend duidelijk dat dit slechts een fractie was van het enorme beest dat vanuit de poorten omhoogkwam; het ding dat hij zag was in verhouding net zo klein als een menselijke vinger ten opzichte van het menselijke lichaam.

Misschien was dit het enige dat de ontsnappende entiteit tot dusver tussen de opengaande poorten naar buiten had kunnen steken – deze ene vinger.

Deze gigantische, tentakelachtige insectenpoot boog zich naar Lavelle toe. De zweepachtige aanhangsels aan de punt schoten uit, strikten hem en tilden hem van de grond het bloedrode licht in. Hij schreeuwde en maalde met zijn armen, maar hij kon niets doen om te verhinderen dat hij in die weerzinwekkende, kwijlende mond werd getrokken. En toen was hij weg.

In de kathedraal had de laatste goblin de reling bereikt. Minstens honderd van hen richten vuurschietende ogen op Rebecca, Penny, Davey en pater Walotsky.

Hun gesis werd nu versterkt door een incidentele grauw.

Plotseling sprong de op een mens lijkende demon met vier ogen en vier armen van de reling in het koor. Hij deed een paar aarzelende stappen naar voren en keek van de ene naar de andere kant; het wezen had een air van behoedzaamheid over zich. Toen hief hij zijn kleine speer, schudde ermee en krijste.

Onmiddellijk krijsten alle andere goblins ook.

Een volgende durfde het koor te betreden.

Toen een derde. Daarna nog eens vier.

Rebecca keek even opzij, naar de deur van de sacristie. Maar het had geen zin daarheen te rennen. De goblins zouden alleen maar volgen. Het einde was ten slotte gekomen.

Het wormwezen bereikte Carver Hampton, die met zijn rug tegen de muur gedrukt op de vloer zat. Het kwam omhoog tot de helft van zijn walgelijke lijf los was van de vloer.

Carver keek in die bodemloze, vurige ogen en wist dat hij een te zwakke Houngon was om zichzelf te verdedigen. Toen, ergens achter het huis, brulde iets; het klonk enorm en heel erg levend.

De aarde schudde, het huis trilde en het wormwezen leek zijn interesse voor Carver te verliezen. Het draaide zich half van hem weg, bewoog zijn kop van de ene naar de andere kant, begon te wiegen op een muziek die Carver niet kon horen.

Met een wee gevoel in zijn maag, besefte hij wat het wezen tijdelijk boeide; het geluid van andere zielen die in de hel opgesloten zaten en krijsten naar een vrijheid die al zo lang begeerd werd, het triomfantelijke gejuich van de ouden, die ten slotte hun ketenen verbraken.

Het einde was gekomen.

Jack liep op de rand van de put af. De rand brokkelde steeds verder af en het gat werd met de seconde groter. Hij zorgde ervoor niet te dicht bij de rand te gaan staan.

De felle rode gloed deed de sneeuwvlokken eruitzien als wervelende vonken. Maar nu verschenen stralen helderwit licht die zich mengden met het rood, hetzelfde zilverwitte licht als de ogen van de goblins, en Jack wist zeker dat dit betekende dat de poorten gevaarlijk ver opengingen.

Het monsterlijke aanhangsel, half insectenpoot en half tentakel, zwaaide dreigend boven hem, maar hij wist dat het hem niet kon aanraken. Nog niet in ieder geval. Pas als de poorten helemaal openstonden. Voorlopig hadden de goedaardige goden van Rada nog enige macht over de aarde en werd hij door hen beschermd.

Hij pakte de pot wijwater uit zijn jaszak. Hij wenste dat hij Carvers pot ook had, maar dit moest voldoende zijn. Hij schroefde het deksel los en wierp dat opzij.

Een andere dreigende vorm kwam omhoog uit de diepten. Hij kon het zien, een vage, donkere aanwezigheid die omhoog snelde door het bijna verblindende licht, huilend als duizend honden.

Hij had de werkelijkheid van Lavelles zwarte magie en Carvers witte magie geaccepteerd, maar nu kon hij plotseling meer dan het alleen maar accepteren; hij kon het begrijpen in concrete termen, en hij wist dat hij het nu beter begreep dan Lavelle of Carver ooit hadden gedaan of ooit zouden doen. Hij keek in de put en hij wíst. Hel was geen mystieke plaats, en er was niets bovennatuurlijks aan demonen en goden; niets heiligs of onheiligs. De hel en de hemel waren net zo echt als de aarde; het waren hoogstens andere dimensies, andere niveaus van het fysieke bestaan. Gewoonlijk was het onmogelijk voor een levende man of vrouw van het ene plan naar het andere over te steken. Maar religie was de grove en onhandige wetenschap die theoretisch manieren had om de niveaus bij elkaar te brengen, al was het maar tijdelijk, en magie was het gereedschap van die wetenschap.

Na dat besef in zich opgenomen te hebben, leek het net zo makkelijk in voodoo of christendom of enige andere religie te geloven als het was om in het bestaan van het atoom te geloven.

Hij gooide het wijwater met pot en al in de put.

De goblins stroomden door de afscheiding en liepen de trap naar het altaar op.

De kinderen schreeuwden, en pater Walotsky hield zijn rozenkrans voor zich uit gestoken alsof hij er zeker van was dat de krans hem zou beschermen tegen de aanval. Rebecca trok haar revolver, hoewel ze wist dat ze er niets aan had, richtte nauwkeurig op de eerste uit de horde...

En alle honderd goblins veranderden in ongevaarlijke kluiten aarde die van de trap van het altaar naar beneden rolden.

Het wormwezen zwaaide zijn weerzinwekkende kop terug naar Carver, siste en sloeg toe.

Hij gilde.

Hijgde toen van verrassing, toen niets dan aarde over hem heen regende.

Het wijwater verdween in de put.

De uitbundige kreten, het gebrul vol haat, het triomfantelijke geschreeuw, het hield allemaal even abrupt op alsof iemand de stekker van de geluidsinstallatie eruit had getrokken. De stilte duurde slechts een seconde, en toen raakte de nacht vervuld van gegil van woede, kwaadheid, frustratie en angst.

De aarde schudde nog heviger dan daarnet.

Jack werd ondersteboven gegooid, maar hij viel naar achteren, weg van de put.

Hij zag dat de rand niet langer afbrokkelde. Het gat werd niet groter.

Het reusachtige aanhangsel dat hoog boven hem uitstak, als een enorme slang uit een sprookje, haalde niet naar hem uit zoals hij gevreesd had. In plaats daarvan stortte het terug in de put, terwijl de bek onophoudelijk aan de nacht bleef zuigen.

Jack kwam weer overeind. Zijn overjas zat onder de sneeuw.

De aarde bleef trillen. Hij had het gevoel alsof hij op een ei stond dat op het punt stond iets dodelijks uit te broeden. Scheuren waaierden uit van de put, een stuk of zes – van tien, vijftien, zelfs twintig centimeter breed en wel drie meter lang. Jack stond tussen de twee grootste scheuren in, op een onstabiel eiland van bewegende, op en neer gaande aarde. De sneeuw smolt in de scheuren terwijl licht omhoog scheen uit de vreemde diepten en hitte in golven opsteeg als uit een open ovendeur. En één verschrikkelijk moment leek het alsof de hele wereld onder zijn voeten in elkaar zou zakken. Toen snel, genadig, gingen de scheuren weer dicht en sloten zich alsof ze nooit hadden bestaan.

Het licht in de put begon te verdwijnen, veranderde aan de randen van rood naar oranje.

De helse stemmen verdwenen ook.

De poorten gingen langzaam dicht.

Met een gevoel van triomf stapte Jack iets dichter naar de rand toe, tuurde ingespannen in het gat en probeerde meer monsterlijke en fantastische vormen te zien die voorbij het felle schijnsel kronkelend tekeergingen.

Het licht begon plotseling te pulseren, werd helderder en deed hem schrikken. Het gegil en geloei werden luider.

Hij stapte achteruit.

Het licht werd weer zwakker, werd toen weer helderder, werd zwakker, werd nog helderder. De onsterfelijke entiteiten achter de poorten deden alle moeite ze open te houden, ze wijd open te duwen.

De rand van de put begon weer af te brokkelen. Aarde kruimelde weg in kleine klonten. Hield toen op. Begon weer. In vlagen was de put nog steeds aan het groeien.

Jacks hart scheen in ritme mee te kloppen met het wegvallen van de omtrek van de put. Elke keer dat de aarde verbrokkelde, scheen zijn hart stil te blijven staan; elke keer dat de omtrek zich weer stabiliseerde, begon zijn hart weer te kloppen.

Misschien had Carver Hampton het verkeerd gehad. Misschien waren het wijwater en de goede bedoelingen van een rechtschapen man niet voldoende geweest om er een einde aan te maken. Misschien was het al te ver gekomen. Misschien kon niets het armageddon meer tegenhouden.

Twee glanzende, gesegmenteerde aanhangsels als zwepen, elk zo’n twee centimeter in doorsnede, schoten op uit de put, zwiepten uit naar Jack en wikkelden zich om hem heen. Een wond zich om zijn linkerbeen, van enkel tot kruis. Het ander maakte een lus om zijn borst, draaide in een spiraal om zijn linkerarm, wond zich om zijn pols en greep naar zijn vingers. Zijn been werd onder hem vandaan getrokken. Hij viel, spartelend, wanhopig maaiend met zijn armen naar zijn aanvaller, maar het hielp niet, het was een stalen greep; hij kon zichzelf niet bevrijden, kon zich niet loswrikken.

Het beest van wie de tentakels waren, zat diep verborgen in de put en trok nu aan hem, sleepte hem naar de rand, een demonische visser die zijn vangst binnenhaalde. Getande stekels liepen langs elke tentakel, en de tanden waren scherp; ze sneden niet direct door zijn kleren heen, maar waar ze de naakte huid van zijn pols en hand raakten, haalden ze zijn vlees open en maakten diepe wonden.

Hij had nog nooit zo’n pijn gevoeld.

Hij was plotseling bang dat hij Davey, Penny of Rebecca nooit meer zou zien.

Hij begon te schreeuwen.

In St. Patrick’s Cathedral deed Rebecca twee stappen naar de hoopjes gewone aarde die nog maar een ogenblik geleden levende wezens waren geweest, maar ze bleef ineens staan toen de verspreid liggende aarde trilde van een onmogelijke, tegennatuurlijke levensstroom. Het spul was toch niet dood. De korrels, kluiten en klompen aarde schenen vocht uit de lucht te halen; het spul werd nat; de afzonderlijke stukjes in elke losse hoop begonnen te huiveren, te vervormen en moeizaam naar elkaar toe te bewegen. Deze met kwaadheid gevoede aarde was blijkbaar aan het proberen de eerdere vorm terug te krijgen, deed moeite de goblins weer te maken.

Een kleine klomp, apart van alle andere, begon zichzelf de vorm te geven van een kleine, gemene poot met klauwen.

‘Sterf, verdomme,’ zei Rebecca. ‘Sterf!’

Op de rand van de put, ervan overtuigd dat hij erin getrokken zou worden, raakte Jacks aandacht verdeeld tussen de leegte voor hem en de pijn die door zijn gehavende hand joeg. Jack schreeuwde...

... en tegelijkertijd schoot de tentakel rond zijn arm en borst abrupt los. Het tweede demonische aanhangsel glibberde even later van zijn linkerbeen.

Het hellelicht werd zwakker.

Nu jammerde het beest beneden van pijn en kwelling. Zijn tentakels zwiepten willekeurig door de nacht boven de put.

Op dat ogenblik van chaos en crisis moesten de goden van Rada Jack een openbaring hebben gegeven, want hij wist – zonder te weten waaróm hij het wist – dat het door zijn bloed kwam dat het beest zich van hem terugtrok. In een confrontatie met het kwaad was misschien het bloed van een rechtschapen mens (net zozeer als wijwater) een substantie met een machtige magische kwaliteit. En misschien dat zijn bloed kon bewerkstelligen wat wijwater alleen niet had gekund.

De rand van de put begon weer af te brokkelen. Het gat werd groter. De poorten rolden weer open. Het licht dat opsteeg uit de aarde veranderde weer van oranje naar vuurrood.

Jack duwde zich op uit zijn liggende houding en knielde bij de rand neer. Hij voelde de aarde langzaam – en daarna minder langzaam – onder zijn knieën uit elkaar vallen. Bloed stroomde van zijn gewonde hand, droop uit alle vijf vingertoppen. Hij boog zich gevaarlijk dicht over de put heen en schudde met zijn hand, waardoor hij dieprode druppels bloed midden in het ziedende licht wierp.

Beneden zwollen het geschreeuw en het gejammer aan tot een nog oorverdovender hoogte dan toen hij het wijwater in de opening had gegooid. Het licht van het duivelse vuur werd minder en flikkerde en de omtrek van de put stabiliseerde.

Hij liet nog meer bloed in het gat druppen en de gekwelde kreten van de verdoemden werden zachter, hoewel weinig. Hij knipperde met zijn ogen en tuurde naar de pulserende, bewegende, geheimzinnig ondefinieerbare bodem van het gat, boog zich zelfs nog verder naar voren om het beter te zien...

... en met een woesj van verzengend hete lucht kwam een enorm gezicht naar hem omhoog, opzwellend uit het flikkerende licht, een gezicht zo groot als een vrachtwagen, en vulde bijna de hele put. Het was het boosaardige gezicht van al het kwaad. Het bestond uit slijm, schimmel en rottende karkassen, een gepokt gezicht vol kiezelstenen, met scheuren en bulten, donker en gevlekt, vol etterbuilen, onder de maden, met walgelijk bruin schuim dat uit zijn verwoeste en ontbindende neusgaten droop. Wormen krioelden in zijn nachtzwarte ogen, en toch kon het zien, want Jack kon het vreselijke gewicht van die haatdragende blik voelen. De bek brak open – een kwaadaardige, onregelmatige scheur, groot genoeg om een mens in zijn geheel op te slokken – en galgroen slijm droop naar buiten. Zijn tong was lang en zwart en zat vol vlijmscherpe doornen die zijn eigen lippen scheurden en doorboorden toen hij die aflikte.

Duizelig geworden, ontmoedigd en verzwakt door de ondraaglijke stank van dood die opsteeg uit de gapende mond, schudde Jack met zijn gewonde hand boven de verschijning, en een regen van bloed viel van zijn ‘wenende’ wonden. ‘Ga weg,’ zei hij tegen het wezen, stikkend in de graflucht. ‘Vertrek. Ga. Nú.’

Het gezicht trok zich terug in de ovengloed toen zijn bloed erop viel. Binnen een ogenblik verdween het in de bodem van de put.

Hij hoorde een zielig gejammer en besefte dat hij naar zichzelf luisterde.

En het was nog niet voorbij. Beneden begon de veelheid aan stemmen weer luider te klinken, het licht werd helderder, en de aarde begon weer af te brokkelen langs de omtrek van het gat.

Zwetend, naar adem snakkend, terwijl hij zijn sluitspier spande om zich niet van angst te bevuilen, wilde Jack wegrennen van de put. Hij wilde de nacht in vluchten, de storm en de beschermende stad in. Maar hij wist dat dat geen oplossing was. Als hij het nu niet liet ophouden, zou de put groter worden, tot het groot genoeg was om hem op te slokken, waar hij zich ook verborgen hield.

Met zijn onbeschadigde rechterhand trok, kneep en klauwde hij in de wonden van zijn linkerhand tot die groter waren, tot zijn bloed veel sneller stroomde. Angst had hem verdoofd; hij voelde geen enkele pijn meer. Als een katholiek priester die met een schaal vol wijwater of wierook zwaaide in een ritueel van loutering, druppelde hij zijn bloed in de gapende mond van de hel.

Het licht dimde iets, maar pulseerde nog steeds en deed alle moeite zich te handhaven. Jack bad dat het zou doven, want als dit niet hielp, dan bestond er nog maar één daad: hij zou zichzelf moeten offeren; hij zou de put in moeten gaan. En als hij daarin zou gaan... wist hij dat hij nooit meer terug zou komen.

De laatste kwade energie scheen uit de klonten aarde op de altaartrap verdwenen te zijn. De aarde lag al een minuut of langer stil. Met elke seconde die voorbijging, werd het steeds moeilijker te geloven dat het spul ooit echt had geleefd.

Ten slotte pakte pater Walotsky een klompje aarde op en verkruimelde het tussen zijn vingers.

Penny en Davey keken gefascineerd toe. Toen draaide het meisje zich om naar Rebecca en zei: ‘Wat is er gebeurd?’

‘Ik weet het niet echt,’ zei ze. ‘Maar ik denk dat het je vader is gelukt wat hij wilde doen. Ik denk dat Lavelle dood is.’ Ze keek door de immense kathedraal, alsof Jack uit het voorportaal kon komen, en ze zei zacht: ‘Ik hou van je, Jack.’

Het licht verminderde van oranje naar geel en naar blauw.

Jack keek gespannen toe, terwijl hij niet helemaal durfde te geloven dat het eindelijk afgelopen was.

Het geluid van een knarsend rooster klonk op uit de aarde, alsof enorme poorten dichtdraaiden op verroeste scharnieren. De zwakke kreten die uit de put opstegen, waren veranderd van toon, van woede, haat en triomf naar een jammerlijk gekreun van wanhoop.

Toen doofde het licht helemaal.

Het geschraap en gekraak hielden op.

De lucht stonk niet meer naar zwavel.

Er klonken helemaal geen geluiden meer uit de put op.

Het was geen doorgang meer. Nu was het alleen nog maar een kuil in de grond.

De nacht was nog steeds bitterkoud, maar de storm scheen weg te trekken.

Jack omvatte zijn gewonde hand en pakte die vol sneeuw om het bloeden te vertragen nu hij geen bloed meer nodig had. Hij zat nog te vol adrenaline om de pijn te voelen.

De wind blies nauwelijks meer, maar tot zijn verrassing bracht die een stem naar hem toe. Rebecca’s stem. Onmiskenbaar. En vijf woorden die hij heel graag wilde horen: ‘Ik hou van je, Jack.’

Hij draaide zich verbijsterd om.

Ze was nergens te zien, toch leek het alsof haar stem in zijn oor had geklonken.

Hij zei: ‘Ik hou ook van jou,’ en hij wist dat ze hem, waar ze ook was, net zo duidelijk zou horen als hij haar had gehoord.

Het sneeuwen was minder geworden. De vlokken waren niet langer klein en hard, maar groot en pluizig, zoals ze aan het begin van de storm waren geweest. Ze vielen nu langzaam, in brede, grote spiralen.

Jack draaide zich om en liep weg van de put, terug het huis in om een ambulance te bellen voor Carver Hampton.

(gedicht)

Aanvaard de liefde; het is niet te laat

Waarom ons neerleggen bij haat?

Het is toch duidelijk en gewis
dat de hel ons eigen verzinsel is.

Wij maken de hel en stoken de vuren.

En laten onze hoop verzuren.

Ook de hemel is louter onze schepping

Wij creëren onze eigen verlossing.

Daar is niets meer voor nodig dan onze verbeelding.

THE BOOK OF COUNTED SORROWS

Table of Contents

Proloog

- 1

- 2

DEEL EEN

- Hoofdstuk 1

- 1
- 2
- 3
- 4
- 5
- 6
- 7

- Hoofdstuk 2

- 1
- 2
- 3
- 4
- 5
- 6
- 7
- 8
- 9
- 10
- 11
- 12
- 13

- Hoofdstuk 3

- 1
- 2
- 3
- 4
- 5
- 6
- 7
- 8
- 9
- 10

DEEL TWEE

- Hoofdstuk 4

- 1
- 2
- 3
- 4
- 5
- 6
- 7
- 8
- 9
- 10
- 11
- 12
- 13
- 14
- 15

- Hoofdstuk 5

- 1
- 2
- 3
- 4
- 5
- 6
- 7
- 8
- 9
- 10
- 11

- Hoofdstuk 6

- 1
- 2
- 3
- 4
- 5
- 6
- 7
- 8
- 9

DEEL DRIE

- HOOFDSTUK 7

- 1
- 2
- 3
- 4
- 5
- 6
- 7
- 8
- 9
- 10
- 11
- 12

- HOOFDSTUK 8

- 1
- 2
- 3
- 4
- 5
- 6
- 7
- 8
- 9
- 10

- (gedicht)