Elsewhere - Der Universalschlüssel: Thriller
Author: Dean Koontz
Date: 2021-01-01 00:00:00+00:00
Keywords: Thriller; Fantasy; Horror
Description: Vor Jahren verschwand seine Frau Michelle spurlos. Seither lebt Jeffy Coltrane mit seiner elfjährigen Tochter Amity allein. Eines Abends taucht Spooky auf, ein alter, obdachloser Exzentriker. Er bittet Jeffy ein geheimnisvolles Gerät zu verstecken, den unvorstellbar mächtigen »Universalschlüssel«. Als das Gerät versehentlich aktiviert wird, scheint zunächst alles wie zuvor zu sein; aber dann bemerken sie subtile Unterschiede. Amitys Zimmer hat sich verändert und sie haben ganz andere Nachbarn … Bald offenbart sich eine unglaubliche Wahrheit: Der Universalschlüssel erlaubt es ihnen, Parallelwel
Publisher: Festa Verlag

OGEN DER DUISTERNIS

Van Dean Koontz zijn verschenen:

Het Franciscus Komplot*

Duivelszaad*

Motel van de angst*

Vrees niets*

Weerlicht*

Grijp de nacht

Middernacht*

Verbrijzeld*

Het kwade licht*

Het Huis van de Donder*

De stem van de nacht*

Gezicht van de angst*

Het koude vuur*

Geheugenfout*

Fantomen*

De deur naar december*

Dienaren van de schemering*

Gefluister*

Onderaards*

Schemerogen*

Het masker*

Schaduwvuur*

Monsterklok*

Schemerzone*

Ogen der duisternis*

Verblind*

Mr. Murder*

Huiveringen*

Wintermaan*

Verlossing*

Duistere stromen*

Bij het licht van de maan*

In de val

Spiegel van de ziel*

Het Visioen*

De gave

IJskerker*

Gegrepen

Eeuwig vuur*

Tijd van leven

Tiktak*

De nachtmerrie

De sadist*

De vriendschap

De overlevende*

De echtgenoot

Over Dean Koontz is verschenen:

De Biografie* (door Harrie Kemps)

* In Poema-pocket verschenen

Dean Koontz

Ogen der Duisternis

Uitgeverij Luitingh

Zesde druk

© 1981 Nkui, Inc.

Published by agreement with Lennart Sane Agency, AB

© 1993, 2007 Nederlandse vertaling

Uitgeverij Luitingh ~ Sijthoff B.V., Amsterdam

Alle rechten voorbehouden

Oorspronkelijke titel: The Eyes of Darkness

Vertaling: Jacques Meerman

Omslagontwerp: Karei van Laar

Omslagillustratie: © George Logan/Zefa/Corbis

ISBN 978 90 245 6160 5
www.boekenwereld.com

Digitized by on October 2020

Dit boek is opgedragen aan een paar mensen in Bedford (Pennsylvania) Ross en Angela Cerra, Henry en Virginia Hillegass op wie ik bijzonder gesteld ben.

Deel een
Dinsdag, 30 december

1

Het was kort na middernacht, nog maar vier minuten dinsdag, toen Tina Evans, na een late repetitie van haar nieuwe show op weg naar huis, haar zoon Danny in de auto van een onbekende dacht te zien zitten. Maar Danny was natuurlijk al meer dan een jaar dood.

Ze wilde een liter melk en een volkorenbrood kopen. Twee blokken voor ze thuis was, stopte Tina bij een dag-en-nachtwinkel en zette haar auto in het griezelige, natriumgele licht van een straatlantaarn naast een glanzende, roomkleurige Chevrolet stationcar. De jongen zat voorin op de passagiersstoel van de Chevy te wachten tot zijn vader of moeder uit de winkel kwam. Tina kon alleen de zijkant van zijn gezicht zijn, maar ze hijgde van pijnlijke herinnering.

Danny.

De jongen in de stationcar was een jaar of twaalf, net zo oud als Danny, en hij had Danny’s dikke, donkere haar, Danny’s neus en Danny’s nogal tere kaaklijn. Niet beseffend dat ze naar hem zat te staren bracht hij een hand naar zijn mond en kauwde zachtjes op een gebogen duimgewricht. Ongeveer een jaar voor zijn dood was Danny dat ook gaan doen. Tina had hem die slechte gewoonte zonder succes proberen af te leren.

Terwijl ze de jongen in de auto naast haar gadesloeg, had ze het vreemde gevoel dat zijn gelijkenis met Danny meer dan zuiver toeval was. Plotseling kreeg ze een droge mond. Haar hart bonsde. Omdat ze het verlies van haar enige kind nog steeds niet verwerkt had en dat ook nooit echt had gewild of geprobeerd, greep ze zijn gelijkenis met Danny aan om zich voor te stellen dat ze helemaal niemand verloren had. Ze had de onzinnige gedachte dat de jongen naar wie ze zat te kijken, wel degelijk Danny was, en hoe langer ze daarover nadacht, des te minder onzinnig dat leek. Ze had Danny’s lijk immers nooit gezien. Volgens de politie en de mensen in het lijkenhuis was Danny zo afschuwelijk verminkt en misvormd, dat het niet verstandig was om naar hem te kijken. Verpletterd en misselijk van verdriet had ze hun raad opgevolgd, en tijdens Danny’s uitvaart was de kist dicht gebleven. Maar misschien hadden ze zich vergist bij de identificatie van het lijk. Misschien was Danny bij dat ongeluk helemaal niet om het leven gekomen. Misschien had hij alleen maar een lichte hoofdwond opgelopen, net ernstig genoeg om tot … geheugenverlies te leiden. Ja, Geheugenverlies. Misschien was hij gaan zwerven, uit de buurt van de verongelukte bus geraakt en pas kilometers en kilometers van de plaats van het ongeluk gevonden, zonder mogelijkheid tot identificatie, niet in staat om iemand te vertellen wie hij was of waar hij vandaan kwam. Dat kon toch best? Je zag dat ook in films. Natuurlijk. Geheugenverlies. En als dat het geval was, kon hij in een pleeggezin, in een nieuw leven terecht zijn gekomen. En nu zat hij hier in deze roomkleurige Chevrolet stationcar, door zijn lotsbestemming naar haar toegebracht en …

Haar gedetailleerde dagdroom werd ruw verstoord toen de jongen zich bewust werd van haar blik en zijn hoofd in haar richting draaide. Zijn gezicht werd langzaam zichtbaar en ze hield haar adem in. Een paar seconden lang keken ze elkaar in het vreemde, zwavelkleurige licht door twee autoruiten aan en had ze het gevoel dat ze over een onmetelijke afgrond van ruimte en tijd en lotsbestemming heen contact legden. Maar toen ze hem recht aankeek, zag ze dat hij volstrekt niet op Danny leek.

Ze maakte haar blik met een ruk van hem los en keek naar haar handen, die het stuur zó hard en meedogenloos omklemden, dat ze pijn deden.

‘Verdomme,’ zei ze.

Ze was kwaad op zichzelf. Ze beschouwde zichzelf als een taaie, bekwame, nuchtere vrouw, in staat om alles onder ogen te zien dat het leven voor haar in petto had, en haar voortdurende onvermogen om Danny’s dood te aanvaarden, verontrustte haar.

Na de eerste schok en de begrafenis was ze wel degelijk begonnen om het trauma te verwerken. Elke dag, elke week had ze Danny verder achter zich gelaten met verdriet, met schuldgevoelens, met tranen en bitterheid, maar ook met vastberaden overtuiging. Het afgelopen jaar had ze flink carrière gemaakt, en ze had haar harde werken als een soort morfine gebruikt, die de pijn verdoofde tot de wond geheeld was.

Maar een paar weken geleden was ze teruggevallen in de toestand waarin ze verkeerd had direct nadat ze het nieuws van het ongeluk had gehoord. Ook nu weer werd ze beheerst door het kwellende gevoel dat haar kind nog leefde. Tussen haar en haar leed had zo langzamerhand meer afstand geschapen moeten zijn, maar mettertijd was ze in een cirkelgang teruggebracht naar haar verdriet. Deze jongen in de stationcar was niet de eerste die ze voor Danny aanzag; de laatste paar weken leek ze haar zoon overal tegen te komen. Bovendien kreeg ze de laatste tijd steeds dezelfde droom, waarin Danny nog leefde, en als ze dan wakker werd, kon ze de werkelijkheid urenlang niet onder ogen zien. Ze praatte zichzelf dan aan dat die droom een voorbode van Danny’s uiteindelijke terugkeer was, dat hij het ongeluk op een of andere manier overleefd had en dat ze hem gauw weer in haar armen kon sluiten. Dat was een warme en mooie dagdroom, maar natuurlijk niet erg lang vol te houden. Ofschoon ze de harde werkelijkheid steeds probeerde buiten te sluiten, bleek die uiteindelijk altijd sterker dan zij, zodat ze herhaaldelijk met haar neus op de feiten werd gedrukt en noodgedwongen moest aanvaarden dat de droom geen voorbode was. Niettemin wist ze dat ze uit een herhaling van die droom nieuwe hoop zou putten, net als zovele keren eerder.

En dat was niet goed.

Dat was geschift.

Ze wierp een blik op de stationcar en zag de jongen nog steeds naar haar staren. Ze keek weer naar haar handen en vond de kracht om hun ijzeren greep op het stuur te verbreken.

Een mens kon gek worden van verdriet. Dat had ze ergens gelezen. Maar ze was niet van plan om dat met haar te laten gebeuren. Ze moest zichzelf in de hand houden. Ze mocht zichzelf eenvoudig geen hoop toestaan. Ze had met heel haar hart van Danny gehouden, maar hij was weg. Verdomme, hij was dood. Verpletterd en verminkt tijdens een busongeluk met veertien andere jongetjes, gewoon één slachtoffer van een veel grotere tragedie. Zó gehavend, dat herkenning onmogelijk was. Dood. In een kist. Onder de grond. Voorgoed.

Haar onderlip trilde. Ze wilde huilen, maar ze deed het niet.

De jongen in de Chevy had zijn belangstelling voor haar verloren. Hij staarde weer naar de ruit van de supermarkt en wachtte op degene die hem hierheen had gebracht.

Tina stapte uit haar vw Rabbit. De nacht was aangenaam koel. Ze ademde een diepe teug schone lucht in en liep de winkel binnen. Daar was het te koud en de tl-verlichting was te schel.

Ze kocht een liter halfvolle melk en een volkorenbrood dat ter wille van mensen op dieet extra dun was gesneden, zodat elke snee maar half zoveel calorieën bevatte als een gewone boterham. Ze was geen danseres meer; inmiddels werkte ze achter de schermen en produceerde ze shows, maar geestelijk en lichamelijk voelde ze zich nog steeds op haar best als ze niet meer woog dan toen ze nog optrad.

Vijf minuten later was ze thuis. Ze roosterde twee boterhammen en besmeerde ze met pindakaas, schonk een glas koude melk in en ging aan de keukentafel zitten.

Danny was altijd dol op pindakaas geweest, zelfs toen hij nog peuter was en een nogal kieskeurige eter. Als heel klein kind had hij het ‘pinnakaas’ genoemd. Als ze haar ogen sloot, kon ze hem – drie jaar, met overal vegen pindakaas op kin en lippen – nog steeds grijnzend zien zeggen: ‘Nog een boterham met pinnakaas, alstublieft.’

Geschrokken deed ze haar ogen open, want zijn beeld voor haar geestesoog was te levendig, en op dit moment wilde ze daar niet aan herinnerd worden. Maar het was te laat. Haar hart leek te verkrampen in haar borstkas, haar onderlip begon weer te trillen en ze legde haar hoofd op de tafel. Ze huilde.

***

Die nacht droomde ze dat Danny nog leefde. Hoe dan ook. Ergens. Nog leefde. En hij had haar nodig.

In de droom stond Danny aan de rand van een bodemloos ravijn; Tina stond aan de andere kant tegenover hem en keek over die onmetelijke afgrond. Danny riep haar. Hij was eenzaam en bang. Ze voelde zich afschuwelijk, want ze kon geen manier bedenken om hem te bereiken. De lucht werd intussen steeds donkerder; dikke regenwolken persten het laatste licht uit de dag. Danny’s geroep en haar antwoorden werden steeds schriller en wanhopiger, want allebei wisten ze dat ze elkaar moesten bereiken vóór het donker werd; anders zouden ze elkaar voor altijd verliezen. Iets in de nacht lag op Danny te wachten, iets afschuwelijks dat hem te pakken zou nemen zodra hij alleen in het donker was. Plotseling werd de hemel doorkliefd door bliksem. Na de flits was er peilloze duisternis en daarna een harde donderslag.

Tina Evans zat rechtop in bed. Ze wist zeker dat ze in huis iets gehoord had. Niet de donderslag uit haar droom. Wat ze gehoord had, had geklonken toen ze net wakker werd, een echt geluid, geen product van haar verbeelding. Ze luisterde aandachtig, stond op het punt om het beddengoed van zich af te gooien en bij het geringste geluid uit bed te springen, maar er heerste slechts stilte. Langzamerhand werd ze bekropen door twijfels. De laatste tijd was ze inderdaad nerveus geweest. Dit was niet voor het eerst dat ze ’s nachts een insluiper meende te horen. De afgelopen twee weken was dat wel een keer of zes gebeurd, maar als ze het pistool uit het nachtkastje had gehaald en haar huis kamer voor kamer had doorzocht, had ze nooit iemand gevonden. De laatste tijd had ze onder zware druk gestaan, zowel geestelijk als beroepsmatig. Misschien had ze vannacht inderdaad niet meer dan de donder uit haar droom gehoord. Ze bleef nog een paar minuten waakzaam, maar de nacht was zó vredig, dat ze toe moest geven dat er niemand in huis was. Haar hartslag vertraagde en ze liet zich weer op haar kussen zakken.

Op momenten als deze wou ze dat Michael en zij nog steeds bij elkaar waren. Ze deed haar ogen dicht en stelde zich voor dat ze naast hem lag, in het donker haar arm naar hem uitstrekte, hem aanraakte en in de bescherming van zijn armen tegen hem aan ging liggen. Hij zou haar troosten en geruststellen, en na een tijdje zou ze weer inslapen.

Maar als Michael en zij op ditzelfde moment in bed hadden gelegen, was er natuurlijk iets heel anders gebeurd. Ze zouden niet vrijen. Ze zouden ruzie maken. Hij zou zich tegen haar genegenheid verzetten en haar afwijzen door ruzie te zoeken. Hij zou gaan twisten over iets banaals en haar net zo lang prikkelen tot het gekibbel in een veldslag ontaardde. Zo had hun relatie er uiteindelijk uitgezien; hij ziedde altijd van kwaadheid en was op zoek naar een excuus om iets van zijn woede op haar af te reageren. Omdat ze tot het bittere einde van hem had gehouden, was ze diep gekwetst en bedroefd geweest toen ze uit elkaar gingen, maar ook opgelucht dat alles eindelijk voorbij was.

In één en hetzelfde jaar had ze haar man en haar kind verloren, eerst de man en toen de jongen, haar zoon aan het graf en haar echtgenoot aan het spookbeeld van de toenemende verwijdering. Tijdens de twaalf jaar van hun huwelijk was zij drastisch veranderd, maar Michael volstrekt niet. Ze waren begonnen als minnaars, die alles deelden; maar toen de scheiding eenmaal was uitgesproken, waren ze vreemden voor elkaar geworden. Michael woonde weliswaar nog in de stad, op slechts een kilometer van haar huis, maar in een aantal opzichten was hij even ver weg en even onbereikbaar als Danny.

Ze zuchtte gelaten en deed haar ogen open.

Ze had nu geen slaap meer, maar wist dat ze meer rust nodig had. Ze moest fris en uitgeslapen zijn, want morgen was een van de belangrijkste dagen van haar leven. Dertig december. In andere jaren had die datum niets bijzonders betekend. Maar déze dertigste december was hoe dan ook de spil waarom haar hele toekomst draaide.

Na haar achttiende verjaardag, nu vijftien jaar geleden, twee jaar voordat ze met Michael trouwde, was Tina Evans gaan wonen en werken in Las Vegas. Ze begon haar carrière als danseres in het Lido de Paris, een gigantische show in het Stardust Hotel. Het Lido was een van die onwaarschijnlijk weelderige producties die maar op één plaats ter wereld te zien waren: in Las Vegas, want alleen in Las Vegas kon een miljoenenshow jaar-in-jaar-uit blijven draaien zonder dat iemand zich veel zorgen maakte over winst. Aan de ingewikkelde decors en kostuums en aan de reusachtige bezetting en staf werden zulke enorme bedragen besteed, dat het hotel meestal al blij was als de show quitte speelde met de verkoop van kaartjes en drankjes. Want hoe fantastisch de show ook was, hij was alleen maar een lokkertje, een attractie, met als enige doel om elke avond een paar duizend mensen het hotel in te krijgen. Op hun weg van en naar de grote zaal werd de menigte langs alle roulette- en andere speeltafels en de glinsterende rijen fruitautomaten geleid, en daar kwam de winst vandaan. Tina vond het heerlijk om in het Lido te dansen en bleef er tweeëneenhalf jaar, tot ze ontdekte dat ze zwanger was. Voor haar zwangerschap en Danny’s geboorte nam ze rustig de tijd en de eerste maanden van zijn leven was ze onafgebroken bij hem. Toen Danny zes maanden was, ging Tina in training om weer in vorm te komen en na drie zware maanden oefenen wist ze een plaats in het corps de ballet van een nieuw spektakel te veroveren. Ze slaagde erin om zowel een goede danseres als een goede moeder te zijn, ook al was dat niet altijd makkelijk; ze hield van Danny en was dol op haar werk, en ze vond het niet erg een dubbele taak te hebben.

Maar op haar achtentwintigste verjaardag, vijf jaar geleden, begon ze te beseffen dat ze als showdanseres nog hoogstens tien jaar door kon gaan, en ze besloot het vak vanuit een andere hoek te benaderen, zodat ze op haar achtendertigste niet plotseling zonder inkomen zou zitten. Ze bemachtigde een baantje als choreograaf bij een onbeduidende lounge-revue, die slechts een zwakke afspiegeling was van het Lido, en nam uiteindelijk ook de verantwoordelijkheid voor de kostuums op zich. Vandaaruit werkte ze zich omhoog, eerst via een serie vergelijkbare baantjes in grotere hotel-lounges, daarna in kleine zalen met plaats voor vier- of vijf-of zeshonderd mensen in tweederangs hotels met een beperkt showbudget. Op een gegeven moment regisseerde ze een show, en daarna regisseerde en produceerde ze er nog een. In het kleine amusementswereldje begon ze snel naam te maken en ze wist dat ze op de drempel van een groot succes stond.

Bijna een jaar geleden, kort na Danny’s dood, was haar de regie en coproductie aangeboden van een echt spektakel met een groot budget, een extravagante show van drie miljoen dollar voor de weelderige, tweeduizend stoelen tellende grote zaal van het Desert Mirage, een van de grootste en meest luxueuze hotels aan de Strip. Het leek afschuwelijk misplaatst dat ze zo’n fantastische kans kreeg voordat ze zelfs maar de tijd had gehad om om haar zoon te kunnen rouwen; het leek bijna of het lot probeerde de balans voor haar in evenwicht te brengen en met deze schitterende kans Danny’s dood goed wilde maken. Hoewel ze zich vanwege Danny leeg en bitter en diep gedeprimeerd voelde, nam ze de baan aan. Ze wist dat ze het project aan móést nemen en zich erin moest storten om haar verdriet te overwinnen. Als ze de uitdaging niet aannam en gewoon thuis bleef zitten of alleen kleinere en makkelijker producties deed, had ze te veel tijd om aan het verlies van haar zoon te denken en kwam ze er nooit overheen.

De nieuwe show heette Magyck!, want de intermezzo’s tussen de grote dansnummers bestonden allemaal uit goochelaars en de nummers zelf waren opgebouwd rond bovennatuurlijke onderwerpen. De rare spelling van de titel was niet Tina’s idee, maar het grootste deel van de rest van de show was dat wel, en ze was tevreden over wat ze tot stand had gebracht. Maar ze was ook uitgeput. Het laatste jaar was voorbijgegaan in een wazige reeks werkdagen van twaalf tot veertien uur, zonder vakantie en met nauwelijks een dag vrij.

Maar hoezeer Magyck! haar ook in beslag nam, nog steeds had ze moeite om zich neer te leggen bij Danny’s dood. Nog maar een maand geleden had ze gedacht dat ze haar verdriet eindelijk begon te overwinnen. Ze kon toen ook voor het eerst zonder huilen aan hem denken en zijn graf bezoeken zonder hysterisch te worden. Alles bij elkaar voelde ze zich redelijk goed en opgewekt. Ze zou hem nooit vergeten. Die schat was zo’n belangrijk deel van haar leven geweest. Maar ze hoefde haar leven niet langer te leiden rond het gapende gat dat zijn verlies geslagen had. De wond schrijnde nog, maar was dicht gegaan. Dat had ze een maand geleden gedacht. Ze was dat één, twee weken blijven denken. En toen waren de dromen begonnen. En die waren erger dan de dromen die ze direct na Danny’s dood had gehad.

Misschien was het wel zo, dat haar bezorgdheid over de reactie op Magyck! haar grote verdriet om Danny verhevigde. Over minder dan zeventien uur – op 30 december om 20.00 uur – organiseerde het Desert Mirage Hotel een bijzondere première van Magyck! voor genodigden en vips, en de avond daarna, op oudejaarsavond, was de eerste voorstelling voor het publiek. Als dat net zo sterk en positief zou reageren als Tina hoopte, was haar financiële toekomst verzekerd, want haar contract gunde haar na de eerste drie miljoen tweeëneenhalf procent van de bruto-inkomsten na aftrek van de drankverkoop. Als Magyck! een hit zou worden en drie jaar zou lopen, zoals met shows in Las Vegas soms gebeurde, was ze aan het einde van de looptijd miljonair. Maar als de show flopte en het publiek niet wist te behagen, kwam ze misschien weer in de kleine hotellounges terecht en daalde ze de carrièreladder weer af. Het was een meedogenloos vak.

Ze had goede redenen voor haar aanvallen van bezorgdheid. Haar obsessieve vrees voor insluipers, haar verontrustende dromen over Danny, de herleving van haar verdriet – al die dingen waren misschien alleen maar uitvloeisels van haar zorgen over Magyck!. Als dat het geval was, zouden die symptomen verdwijnen zodra het lot van de show duidelijk was. Ze hoefde het nog maar een paar dagen vol te houden, en in de betrekkelijk rustige periode daarna kon ze weer tot zichzelf komen.

Maar op dit moment móést ze wat slaap zien te krijgen. Om tien uur vanmorgen had ze een bijeenkomst met twee reisbureaus die overwogen om voor de volgende maanden wel achtduizend kaartjes voor Magyck! te reserveren. Om één uur verzamelde de hele bezetting en staf zich voor de generale repetitie.

Ze schudde haar kussens op, legde het beddengoed recht en trok aan het korte nachthemd waarin ze sliep. Ze probeerde zich te ontspannen door haar ogen te sluiten en zich voor te stellen hoe een zachte, nachtelijke branding tegen een zilverwit strand klotste.

Bons!

Ze zat rechtop in bed.

In een ander deel van het huis was iets omgevallen. Het was iets behoorlijk groots en zwaars geweest, want hoewel het geluid werd gedempt door allerlei muren, was het toch hard genoeg om haar te wekken.

Maar het was niet gewoon omgevallen. Nee. Wat het ook was, het was omgegooid. In lege kamers vallen dingen niet vanzelf om.

Ze spitste haar oren en luisterde aandachtig. Er klonk nog een ander geluid, zachter en heimelijker dan het eerste, maar voor Tina duurde het niet lang genoeg om vast te stellen waar het vandaan kwam of wat het betekende.

Deze keer was de dreiging geen verbeelding. Er was werkelijk iemand in huis.

Ze knipte de lamp aan en trok de la van het nachtkastje open. Het pistool was geladen. Ze zette de twee veiligheidspallen om.

Ze luisterde.

Niets meer. Alleen de breekbare stilte van de droge woestijnnacht.

Ze stapte uit bed en gleed in haar slippers. Met het pistool in haar rechterhand liep ze naar de deur van de slaapkamer.

Niets. Stilte.

Ze overwoog de politie te bellen, maar was bang zich belachelijk te maken. Stel je voor dat ze met hun zwaailichten en gillende sirenes kwamen, en niets vonden? Als ze elke keer dat ze de laatste twee weken een insluiper had menen te horen, de politie had laten komen, zouden ze al heel lang geleden hebben vastgesteld dat ze niet goed bij haar hoofd was. Natuurlijk wist ze zeker dat deze keer haar verbeelding haar geen parten speelde. Vrijwel zeker. Niet honderd procent. Zoiets kon je nooit voor honderd procent zeker weten. Ze had haar trots als vrouw en kon de gedachte niet verdragen dat ze een hysterische indruk zou maken op een stel macho-agenten, die haar zouden toegrijnzen en later bij hun koffie met donuts grappen over haar zouden maken. Ze zou het huis zelf gaan doorzoeken.

Ze hield het pistool in de richting van het plafond en liet de kogel met een klik op zijn plaats glijden.

Ze haalde diep adem, deed de slaapkamerdeur van het slot en liep de gang in.

2

Op Danny’s kamer na doorzocht Tina het hele huis, maar vond geen indringer. Bijna had ze liever iemand ontdekt die in de keuken op de loer lag of gehurkt in een kast zat, dan in Danny’s kamer te moeten kijken. Maar nu had ze geen keus meer.

Vanuit haar eigen slaapkamer gezien, lag die van Danny aan de andere kant van het huis, in wat ooit de studeerkamer was geweest. Kort na zijn tiende verjaardag, iets meer dan een jaar voordat hij was verongelukt, had de jongen gezegd dat hij graag meer ruimte en privacy wilde dan in zijn oorspronkelijke, kleine slaapkamer mogelijk was. Michael en Tina hadden hem geholpen om zijn spullen naar de studeerkamer te brengen en hadden vervolgens de sofa, de leunstoel, de salontafel en de televisie uit de studeerkamer verhuisd naar het vertrek dat voordien van de jongen was geweest.

Tina had zeker geweten dat Danny zich bewust was van de nachtelijke ruzies die zij en Michael in hun eigen slaapkamer (naast de zijne) uitvochten, en dat hij naar de studeerkamer wilde verhuizen om hun gekibbel niet te hoeven horen. Zij en Michael waren toen nog niet begonnen om tegen elkaar te schreeuwen; ze hadden op gesprekstoon, soms zelfs fluisterend, hun meningsverschillen bepraat, maar Danny had genoeg gehoord om te weten dat ze problemen hadden. Ze had dat vervelend gevonden, vervelend dat hij daarmee geconfronteerd moest worden, maar had geen woord tegen hem gezegd, geen verklaring gegeven en hem niet gerustgesteld. Op de eerste plaats had ze niet geweten wat ze kón zeggen. In ieder geval kon ze hem moeilijk vertellen hoe zij er zelf over dacht: ‘Danny, schat, maak je maar geen zorgen over wat je misschien door de muur heen hebt gehoord. Je vader heeft alleen maar een identiteitscrisis. De laatste tijd stelt hij zich aan als een idioot, maar dat gaat wel weer over.’ En dat was de tweede reden waarom ze niet probeerde de problemen van Michael en haar aan Danny uit te leggen; ze dacht dat die slechts tijdelijk waren. Ze hield van haar man en wist zeker dat haar liefde alle plooien zou gladstrijken. Zes maanden later gingen zij en Michael uit elkaar, en minder dan vijf maanden daarna waren ze gescheiden.

Inmiddels wilde ze de speurtocht naar de inbreker – die al snel even denkbeeldig begon te lijken als alle andere inbrekers naar wie ze in andere nachten op zoek was geweest – achter de rug zien te krijgen en opende de deur naar Danny’s slaapkamer. Ze knipte het licht aan en stapte naar binnen.

Niemand.

Met het pistool voor zich uit liep ze naar de kast, aarzelde en schoof toen de deur open. Ook daar zat niemand verstopt. Ondanks wat ze gehoord had, was ze alleen in huis.

Terwijl ze naar de inhoud van de muffe kast keek – de schoenen van de jongen, zijn spijkerbroek, zijn nette broek, hemden, sweaters, zijn blauwe honkbalpet van de Dodgers, het kleine grijze kostuum dat hij bij feestelijke gelegenheden had gedragen – kreeg ze een brok in haar keel. Snel trok ze de deur dicht en ging er met haar rug tegenaan staan.

De begrafenis was nu al meer dan een jaar geleden, maar ze had Danny’s spullen nog steeds niet weg kunnen doen. Op een of andere manier leek het weggeven van zijn kleren nog verdrietiger en definitiever dan toezien hoe zijn kist langzaam in de grond verdween.

En ze had niet alleen zijn kleren bewaard. Zijn kamer was nog precies zoals hij hem had achtergelaten. Het bed was netjes opgemaakt en op de brede plank bij het hoofdeind stond een rij poppetjes uit Star Wars. Meer dan honderd pocketboeken stonden alfabetisch op de vijf planken van zijn boekenkast. In de ene hoek stond zijn bureau; tubetjes lijm, miniatuurflesjes emaille in alle kleuren van de regenboog en een ruime sortering modelbouwgereedschap lagen netjes naast elkaar aan de ene kant van het bureau. De andere helft was leeg en wachtte tot hij aan het werk zou gaan. Negen modelvliegtuigjes vulden een uitstalkast en drie andere hingen aan draden aan het plafond. De wanden waren op gelijkmatige afstanden gesierd met posters – drie basketbalsterren, vijf monsters uit horrorfilms – die Danny met zorg had opgehangen. Anders dan veel andere jongens van zijn leeftijd hield hij van orde en netheid, en zijn voorkeur voor een schone kamer respecterend had Tina mevrouw Neddler, de werkster die twee keer per week het huis kwam schoonmaken, opdracht gegeven om zijn ongebruikte slaapkamer te stofzuigen en af te stoffen alsof er niets met hem gebeurd was.

Ze liet haar blik langs de hobby’s en het speelgoed en de hartverscheurende schatten van haar dode zoon glijden en besefte (niet voor het eerst) dat het niet gezond was om deze kamer in stand te houden als een museum. Of een heiligdom. Zolang ze zijn spullen onaangeroerd liet staan, kon ze de hoop blijven koesteren dat Danny niet dood was, dat hij alleen maar even weg was, en dat hij zijn leven spoedig zou hervatten op het punt waar hij het vaarwel had gezegd. Haar onvermogen om zijn kamer te ontruimen joeg haar plotseling angst aan; voor het eerst leek dat meer dan alleen gebrek aan wilskracht; het leek een aanwijzing voor een ernstige geestesziekte. Ze móést de doden met rust laten. Als ze ooit wilde ophouden met dromen over haar zoon, als ze ooit haar verdriet in bedwang wilde krijgen, moest hier in deze kamer het herstel beginnen, namelijk door haar irrationele behoefte te overwinnen om zijn kleine bezittingen in volmaakte staat te bewaren.

Ze besloot de kamer donderdag, nieuwjaarsdag, op te ruimen. Zowel de vippremière als de eerste voorstelling waren dan achter de rug. Dan kon ze zich een beetje ontspannen en wat tijd voor zichzelf nemen. Donderdagmiddag zou ze hier om te beginnen een paar uur uittrekken om de kleren, het speelgoed en de posters in dozen te doen.

Zodra ze dat besluit had genomen, vloeide het grootste deel van haar nerveuze energie weg. Slap en moe liet ze haar schouders hangen en was ze klaar om weer naar bed te gaan.

Ze begon naar de deur te lopen, maar toen viel haar blik op de schildersezel. Ze bleef stilstaan en draaide zich om. Danny had graag getekend en de ezel was, compleet met een doos potloden, pennen en tubes verf, een cadeau geweest voor zijn negende verjaardag. Aan de ene kant was het een ezel en aan de andere kant een schoolbord. Danny had hem aan de andere kant van de kamer, voorbij het bed, tegen de muur achtergelaten, en daar had hij ook gestaan toen Tina voor het laatst in de kamer was geweest. Maar nu lag hij in een hoek, met de onderkant tegen de muur schuin over een spelletjestafel en met het schoolbord naar beneden. Op dat tafeltje had een elektronisch zeeslagspel gestaan, klaar om te beginnen zoals Danny het had achtergelaten, maar de ezel was erbovenop gevallen en het spel lag op de grond.

Dat was kennelijk het geluid geweest dat ze gehoord had. Maar waardoor was die ezel gevallen? Hoe kon dat ding op eigen kracht gevallen zijn?

Ze liep rond het voeteneinde van het bed en zette de ezel overeind op de plaats waar hij hoorde. Ze bukte zich, raapte de stukken van het zeeslagspel op en zette ze weer op tafel.

Toen ze de verspreide krijtjes en de vilten wisser oppakte en zich weer naar het schoolbord keerde, besefte ze dat er op het zwarte oppervlak twee woorden gekrabbeld waren.

niet dood

Met gefronst voorhoofd staarde ze naar de boodschap. Ze wist vrijwel zeker dat er niets op dat bord had gestaan toen Danny was vertrokken voor die overlevingstocht. Ze wist zeker dat het leeg was toen ze voor het laatst in de kamer was geweest.

Met enige vertraging drong de mogelijke betekenis van de woorden tot haar door, en ze kreeg het ijskoud. Niet dood. Dat was een ontkenning van Danny’s dood. Een woedende weigering om de harde waarheid te accepteren. Een uitdaging aan de werkelijkheid.

Had zij die woorden zélf geschreven?

Dat kon ze zich niet herinneren.

Was zij tijdens een van haar verschrikkelijke vlagen van verdriet deze kamer in gegaan en had ze onbewust deze woorden op Danny’s schoolbord gezet?

Als zij deze boodschap had achtergelaten, had ze kennelijk black-outs, een tijdelijk geheugenverlies waarvan ze zich volstrekt niet bewust was. Dat was onaanvaardbaar. Mijn God. Ondenkbaar.

Daarom moesten die woorden daar al die tijd hebben gestaan. Danny moest die hebben achtergelaten. Danny schreef netjes, net als al het andere dat hij deed, niet slordig zoals dit gekrabbel. Niettemin moest hij het geschreven hebben. Dat kon niet anders.

Maar de duidelijke verwijzing naar het busongeluk dan?

Puur toeval. Stom toeval. Dat was alles. Meer kon het niet zijn.

Ze weigerde andere mogelijkheden onder ogen te zien, want de alternatieven waren te angstaanjagend.

Ze sloeg haar armen om zich heen. Haar handen waren ijskoud en verkilden haar lichaam zelfs door haar nachthemd heen.

Huiverend wiste ze de woorden op het schoolbord uit en verliet de kamer. Ze was klaarwakker.

Ze moest wat slaap zien te krijgen. Ze had zo veel te doen morgenochtend. Belangrijke dag.

In de keuken pakte ze een fles Wild Turkey uit de kast bij de gootsteen. Dat was Michaels favoriete bourbon. Ze goot er een halve deciliter van in een waterglas. Ze dronk nooit veel en hield zich meestal bij wijn; sterke drank kon ze volstrekt niet verdragen. Toch dronk ze de bourbon in twee slokken op. Ze trok een vies gezicht bij de bittere smaak ervan en vroeg zich af waarom Michael altijd zo hoog had opgegeven van de zachtheid van dit merk. Ze aarzelde, goot toen nog een halve deciliter in het glas, dronk het snel op als een kind dat een medicijn inneemt en zette de fles weg.

Weer in bed installeerde ze zich behaaglijk tussen de lakens. Ze deed haar ogen dicht en probeerde niet aan het schoolbord te denken. Maar een beeld ervan dook achter haar ogen op. Toen ze merkte dat ze dat niet kon verdrijven, probeerde ze het te veranderen en de woorden uit te wissen. Maar ze kwamen terug. Opnieuw terug. Ze bleef ze wissen maar de woorden kwamen steeds terug, tot ze uiteindelijk, beneveld geraakt door de bourbon, weggleed in een welkome slaap.

3

Die dinsdagmiddag bekeek Tina de generale repetitie van Magyck! vanuit een stoel in het midden van de grote zaal van het Desert Mirage. Het theater had de vorm van een enorme waaier, die zich uitspreidde onder een hoog koepeldak. Naar het toneel toe ging de ruimte over in afwisselend brede en smalle galerijen. Op de brede stukken stonden lange, met wit linnen bedekte eettafels loodrecht op het toneel. Elke smalle galerij bestond uit een gangpad van een meter breed met een lage balustrade aan de ene kant en een gebogen rij iets hogere, weelderig beklede loges aan de andere kant. Alle stoelen waren natuurlijk op het toneel gericht, dat de onvoorstelbare omvang had die voor een spektakel in Las Vegas vereist was – meer dan de helft groter dan het grootste toneel op Broadway. Het was zó enorm, dat er een dc-9 op gereden kon worden zonder meer dan de helft van de ruimte in beslag te nemen (op een vergelijkbaar toneel in het mgm Grand Hotel in Reno was dat kunststuk uitgehaald als onderdeel van een dansnummer). Ondanks zijn omvang gaven een royaal gebruik van blauw fluweel, donker leer, kristallen luchters en een dik blauw vloerkleed, plus een uitstekend gevoel voor dramatische belichting, de mammoetruimte iets van de sfeer van een gezellig cabaret. Tina zat in een van de loges op de derde rij nerveus aan haar ijswater te nippen en bekeek haar show.

De generale verliep zonder één hapering. Met zeven indrukwekkende hoofdnummers, vijf grote variéténummers, tweeënveertig danseressen, tweeënveertig dansers, vijftien showgirls, twee zangers, twee zangeressen (van wie één uiterst temperamentvol), zevenenveertig stafleden en technici, een orkest van twintig man, één olifant, één leeuw, twee zwarte panters en twaalf witte duiven was de organisatie verbijsterend ingewikkeld, maar een jaar hard werken kwam tot uiting in een glad en vlekkeloos verloop van de voorstelling. Aan het einde van de show verzamelden de bezetting en de staf zich op het toneel. Ze klapten voor zichzelf en omhelsden en kusten elkaar. Er hing een zindering in de lucht, een sfeer van triomf, de trillende verwachting van een enorm succes.

Joel Bandiri, Tina’s coproducent, had de show bekeken vanuit een loge op de eerste rij, de viprij, waar zolang de show liep elke avond de rijke klanten en andere vrienden van het hotel een plaats kregen. Zodra de repetitie ten einde was, stond Joel op, stormde naar het gangpad, beklom de treden van de derde rij en haastte zich naar Tina.

‘We hebben ’t ’m gelapt!’ schreeuwde Joel, terwijl hij naar haar toe liep. ‘Dat ding loopt als een trein, verdomme!’

Tina liet zich uit haar loge glijden en liep naar hem toe.

‘We hebben een hit, schat!’ zei Joel. Hij omarmde haar stevig en plantte een vochtige kus op haar wang.

Ze beantwoordde zijn omhelzing. ‘Denk je dat echt, Joel?’

‘Of ik dat denk? Ik wéét ’t! Een knaller, dát hebben we. Een geweldige knaller. Een H-bom!’

‘Dank je, Joel. Dank je, dank je, dank je.’

‘Mij? Waarom bedank je mij?’

‘Omdat je me de kans hebt gegeven om mezelf te bewijzen.’

‘Hé, dat was geen gunst, schat. Je hebt er je benen voor uit je lijf gerend. Elke cent die je hiermee gaat binnenhalen, heb je verdiend, en ik wíst dat je dat zou doen. Wij zijn een fantastisch team. Alle anderen die hebben geprobeerd hier iets van te maken, hadden uiteindelijk één godvergeten mishkadenze in hun handen. Maar jij en ik hebben er een hit van gemaakt.’

Joel was een vreemd mannetje, ongeveer een meter zestig, een beetje mollig, maar niet dik. Hij had bruin krulhaar en een breed clownsgezicht, waar hij een eindeloze reeks gekke bekken mee kon trekken. Hij droeg een gewone spijkerbroek, een goedkoop werkmanshemd en voor ongeveer tachtigduizend dollar aan ringen. Hij had zes ringen, drie aan elke hand, een paar met smaragden, één met een grote robijn, één met een nog grotere opaal. Net als altijd leek hij pillen te hebben geslikt en te barsten van energie. Toen hij Tina eindelijk losliet, kon hij nog steeds niet stil blijven staan. Al pratend over Magyck! verschoof hij zijn gewicht van de ene voet naar de andere, draaide hij zijn hoofd alle kanten op, gebaarde hij breed met zijn beweeglijke, met juwelen bezaaide handen, en leek hij bijna een dansje te doen.

Op zijn zesenveertigste was hij de meest succesvolle producent in Las Vegas met twintig jaar hits op zijn naam. De woorden ‘Joel Bandiri presenteert’ boven de ingang garandeerden eersteklas amusement. Hij had een deel van zijn aanzienlijke verdiensten belegd in onroerend goed in Las Vegas, aandelen in twee hotels, een autohandel en een casino met fruitautomaten in de binnenstad. Hij was zó rijk, dat hij zich morgen zou kunnen terugtrekken en vervolgens de rest van zijn jaren slijten in de luxe en luister waar hij zo van hield. Maar Joel zou nooit vrijwillig ophouden. Hij hield van zijn werk. Waarschijnlijk zou hij sterven op het toneel, terwijl hij bezig was een groot probleem in verband met een productie op te lossen.

Hij had Tina’s werk in een paar hotellounges in de stad gezien, en haar verrast met zijn aanbod om Magyck! te coproduceren. Eerst had ze niet zeker geweten of ze die baan moest aannemen. Ze kende zijn reputatie als perfectionist: hij was een producent die van zijn mensen bijna bovenmenselijke inspanningen eiste. Ze maakte zich ook zorgen over de verantwoordelijkheid voor een budget van drie miljoen dollar. Met dit soort bedragen moeten werken, was voor haar geen stap voorwaarts, maar een reuzensprong. Joel overtuigde haar ervan dat ze zijn tempo en maatstaven zonder problemen aankon en verzekerde haar dat ze tegen deze uitdaging opgewassen was. Hij hielp haar in haarzelf nieuwe energiereserves en nieuwe talenten te ontdekken. Hij was niet alleen een gewaardeerde zakenpartner, maar ook een goede vriend, een grote broer geworden. Nu zag het ernaar uit, dat ze samen een hit van de grond hadden getild. Terwijl Tina in dat mooie theater omlaag stond te kijken naar de kleurig uitgedoste mensen die over het toneel zwermden, en vervolgens naar Joels rubberen gezicht keek en hoorde hoe haar coproducent schaamteloos de loftrompet stak over wat ze tot stand hadden gebracht, was ze gelukkiger dan ze in heel lange tijd was geweest. Als het vippubliek tijdens de première van vanavond even enthousiast op Magyck! reageerde, moest ze misschien loden gewichten kopen om te zorgen dat ze onder het lopen niet van de vloer zweefde.

Twintig minuten later, om 15.45 uur, stapte ze de gladde bestrating op tegenover de hoofdingang van het hotel en overhandigde ze haar reçu aan de parkeerbediende. Terwijl hij haar vw Rabbit haalde, bleef ze in de warme namiddagzon staan, en kon niet ophouden met grijnzen.

Ze keek achterom naar het Desert Mirage Hotel-Casino. Haar toekomst was onlosmakelijk verbonden met deze protserige, maar onmiskenbaar indrukwekkende hoop beton, staal en glas. De zware draaideuren van brons en glas glinsterden en lieten al ronddraaiend een gestage stroom mensen door. Links en rechts van de ingang strekten zich tientallen meters bleekroze muren uit; ze hadden geen ramen en waren opzichtig versierd met reusachtige stenen munten, die als een stortvloed uit een stenen hoorn-des-overvloeds stroomden. Recht boven haar hoofd was het plafond van de immense overkapping afgezet met honderden lampjes; op dat moment brandde er niet één, maar als het donker was, stortten ze een duizeligmakende gouden gloed op de glimmende stenen beneden. De bouw van het Desert Mirage had meer dan honderdveertig miljoen dollar gekost, en de eigenaars hadden gezorgd dat elke cent daarvan zichtbaar was. Tina nam aan dat sommige mensen het hotel grof, lomp en smakeloos vonden, maar zij hield van dit gebouw, want hier had ze haar grote kans gekregen.

Tot dusver was de dertigste december in het Desert Mirage een drukke, lawaaiige, opwindende dag geweest. Na de betrekkelijke stilte van de kerstweek stroomde een ononderbroken stroom gasten door de hoofdingang. Het aantal reserveringen wees op een record aan mensen die hun nieuwjaarsvakantie in Las Vegas kwamen vieren. Met zijn bijna eenentwintighonderd kamers was het Desert Mirage volgeboekt, net als alle andere hotels in de stad. Een paar minuten over elf deed een secretaresse vijf zilveren dollars in een fruitautomaat en haalde er een jackpot van $ 195 000 uit; dat bericht bereikte zelfs de ruimte achter het toneel in de schouwburgzaal. Even voor twaalf uur gingen twee rijke stinkerds uit Dallas aan de blackjacktafel zitten en verloren in drie uur tijds bijna een kwart miljoen dollar; ze bleven lachen en grappen maken toen ze een ander spelletje gingen proberen. Een paar minuten geleden had Carol Hirson, een cocktailserveerster met wie Tina bevriend was, haar ademloos en met glanzende ogen over die Texanen verteld, want die kerels hadden haar – alsof ze niet aan het verliezen maar aan het winnen waren – groene fiches als fooi gegeven en ze had vierhonderd dollar gekregen als dank voor het brengen van een half dozijn drankjes. Sinatra was in de stad, en wel in Caesar’s Palace, en in Vegas wekte hij meer beroering dan welke andere beroemdheid ook. Misschien omdat veel van die rijke stinkerds nog kinderen waren geweest toen Frankies carrière op gang kwam, stroomden ze elke keer dat hij optrad, met duizenden tegelijk naar de stad, en er kwamen er altijd veel meer dan er bij een van zijn avondvoorstellingen plaats was. Langs de hele Strip en in de minder chique maar niettemin stampvolle casino’s in de binnenstad spatten de vonken eraf. En over precies vier uur begon de première van Magyck!

De parkeerbediende bracht Tina’s auto en ze gaf hem een fooi.

Hij zei: ‘Veel succes, Tina!’

‘God, dat hoop ik van harte.’

Om kwart over vier was ze thuis. Ze had nog tweeëneenhalf uur de tijd voordat ze weer naar het hotel moest. Zolang had ze niet nodig om zich te douchen, op te maken en aan te kleden, en ze besloot dus om wat van Danny’s spullen in te pakken. Dit was het juiste moment om aan dat nare karwei te beginnen, want ze was in een uitstekend humeur en dacht niet dat de aanblik van zijn kamer haar, zoals gewoonlijk, kon deprimeren; zó goed voelde ze zich. Het had geen zin om het uit te stellen tot donderdag, zoals ze eerst van plan was geweest. Ze had in ieder geval genoeg tijd om Danny’s kleren in te pakken, en misschien nog wel voor meer.

Toen ze zijn slaapkamer binnenkwam, zag ze onmiddellijk dat het schoolbord-annex-ezel opnieuw was omgegooid. Ze zette het recht.

Er stonden twee woorden op.

niet dood

Een koude rilling liep over haar rug.

Was ze gisteravond, na die bourbons, teruggekomen en …?

Nee!

Ze had geen black-out gehad. Zij had die woorden niet geschreven. Ze was niet gek aan het worden. Ze was niet iemand die instortte van zoiets. Zelfs niet van zóiets. Ze was taai. Ze was altijd trots geweest op haar taaiheid en veerkracht.

Ze graaide de wisser van de grond en veegde het bord schoon.

Iemand haalde een heel misselijke en smerige grap met haar uit. Iemand was het huis binnengekomen toen ze weg was en had opnieuw die twee woorden op het schoolbord gezet. Iemand wilde haar met haar neus op de tragedie drukken, die ze met zoveel moeite probeerde te vergeten.

De enige die het recht had in huis te zijn, was Vivian Neddler, de werkster. Volgens afspraak had Vivian vanmiddag moeten komen, maar ze had afgezegd. In plaats daarvan kwam ze vanavond een paar uur, als Tina bij de première was. Maar zelfs als Vivian zich aan de afspraak had gehouden, had zij die woorden niet op het bord gezet. Vivian was een schat van een oude vrouw, een beetje lichtgeraakt en bijzonder onafhankelijk ingesteld, maar ze zou nooit zulke wrede grappen uithalen.

Even vroeg Tina zich af wie hiervoor verantwoordelijk kon zijn, en toen schoot haar een naam te binnen: de enige mogelijke verdachte. Michael. Niets wees erop dat iemand met geweld het huis was binnengekomen, geen teken van braak, en Michael was de enige andere persoon met een sleutel. Na de scheiding had ze de sloten niet veranderd.

Michael had haar de schuld gegeven van Danny’s dood. Hij was zó verpletterd geweest door het verlies van zijn zoon, dat hij nog maanden na de begrafenis onredelijk hatelijk tegen haar was. Omdat zij degene was geweest die Danny toestemming voor de overlevingstocht had gegeven, had Michael haar de schuld van het ongeluk gegeven. Maar Danny had zich op die tocht meer verheugd dan op wat ook ter wereld. Bovendien had meneer Jaborski, de hopman, al veertien jaar lang elk jaar andere groepen padvinders meegenomen op winterse overlevingstochten, en tot dan toe had niemand ook maar de kleinste verwonding opgelopen. Ze zouden ook niet echt de wildernis ingaan. Ze verlieten alleen maar een beetje de gebaande paden en waren op elke noodtoestand voorbereid. Naar men zei, was die ervaring goed voor een jongen. En bovendien veilig. Zorgvuldig geleid. Iedereen had haar verzekerd dat problemen uitgesloten waren. Ze had op geen enkele manier kunnen weten dat de vijftiende tocht van meneer Jaborski in een ramp zou eindigen. Toch gaf Michael haar de schuld. Ze had gedacht dat hij de laatste paar maanden zijn evenwicht hervonden had, maar dat was kennelijk niet zo.

Ze staarde naar het schoolbord en dacht aan de twee woorden die daar hadden gestaan, en ze begon weer boos te worden. Michael gedroeg zich als een haatdragend kind. Besefte hij niet dat haar verdriet net zo moeilijk te dragen was als het zijne? Wat wilde hij eigenlijk bewijzen?

Woedend liep ze de keuken in. Ze pakte de telefoon en draaide Michaels nummer. Toen de telefoon vijf keer was overgegaan, besefte ze dat hij aan het werk was en hing op.

In haar geest brandden twee woorden, wit op zwart: niet dood.

Vanavond zou ze Michael bellen, zodra ze thuis was van de première en het feestje na afloop. Het zou vannacht beslist laat worden, maar ze was niet van plan zich te laten afschrikken door het feit dat ze hem wakker moest maken.

Even stond ze besluiteloos midden in de kleine keuken en probeerde ze de wilskracht te verzamelen om naar Danny’s kamer te gaan en zijn kleren in te pakken zoals ze van plan was geweest. Maar ze had er de moed niet meer toe. Ze kon daar niet opnieuw naar binnen. Vandaag niet. Misschien pas over een paar dagen.

Verdomme, Michael!

In de koelkast stond een halflege fles witte wijn. Ze schonk er een glas vol van in en nam het mee naar de badkamer.

Ze nam een lange douche. Minutenlang liet ze het hete water op haar nek beuken om de stijfheid van haar spieren te verdrijven.

Na de douche ontspande haar lichaam zich nog verder dankzij de koele wijn, maar haar geest kalmeerde daar niet van en haar verontrusting bleef. Ze bleef aan het schoolbord denken.

niet dood.

4

Om tien voor zeven was Tina weer achter het toneel van de grote zaal. Het was er betrekkelijk rustig, op het gedempte rumoer van de menigte vips na, die aan de andere kant van de fluwelen gordijnen in de zaal zat te wachten.

Achttienhonderd mensen waren uitgenodigd: de grote jongens uit Las Vegas plus rijkelui van elders – en meer dan vijftienhonderd van hen hadden hun rsvp’s ingevuld en teruggestuurd. Nu al waren de witgejaste kelners, de serveersters in frisblauwe uniformen en haastige hulpkelners bezig om het diner met filet mignon op te dienen.

Rond halfacht was het achter het toneel een drukte van belang. Technici controleerden voor de tweede maal de gemotoriseerde decors, de elektrische leidingen en de hydraulische pompen waarmee delen van het toneel op en neer werden bewogen. Toneelknechts telden zetstukken en zetten ze op hun plaats. Kleedsters herstelden scheuren en naaiden losgeraakte zomen vast, die op het laatste moment waren ontdekt. Kappers en belichtingsmensen haastten zich naar spoedkarweitjes. Dansers in zwarte smokings stonden gespannen te wachten op het openingsnummer – een oogstrelende verzameling slanke, knappe types.

Achter het toneel waren ook tientallen showgirls. Sommigen droegen satijn en kant, anderen fluweel en bergkristal of veren of lovertjes of bont. Vele anderen waren nog in de gemeenschappelijke kleedkamers, maar een heel stel meisjes was al gekleed en wachtte in de gangen of aan de rand van het toneel. Ze praatten over kinderen en echtgenoten en recepten alsof ze secretaresses tijdens een koffiepauze waren en niet een paar van de mooiste, verleidelijkste vrouwen ter wereld.

Tina was graag de hele voorstelling tussen de coulissen gebleven, maar wist dat ze daar niets te zoeken had. Magyck! was nu in handen van de spelers en technici.

Vijfentwintig minuten voor aanvang verliet Tina het toneel en liep ze de rumoerige zaal in. Ze begaf zich naar de middelste loge in de viprij, waar Charles Mainway, algemeen directeur en grootste aandeelhouder van het Desert Mirage Hotel, op haar wachtte.

Eerst hield ze even stil bij de loge naast die van Mainway. Daar zat Joel Bandiri met Eva, sinds acht jaar zijn vrouw, en een paar vrienden. Eva was negenentwintig, zeventien jaar jonger dan Joel, en met haar een meter zeventig was ze bovendien tien centimeter langer dan hij. Ze was showgirl geweest, blond, slank als een den en op een tere manier mooi. Ze drukte Tina zachtjes de hand. ‘Maak je geen zorgen. Je bent veel te goed om af te gaan.’

‘We hebben een hit, schat,’ verzekerde Joel Tina opnieuw.

In de halfronde loge ernaast begroette Charles Mainway haar met een reusachtige, warme glimlach. Mainway kleedde en gedroeg zich als een aristocraat. Zijn bos zilverwit haar en zijn helderblauwe ogen droegen bij aan het beeld dat hij uit wilde stralen. Maar zijn gezicht was met die aristocratische façade in tegenspraak. Hij had grote, vierkante trekken zonder enig bewijs van adellijk bloed. Hij begroette Tina enthousiast, maar zelfs ondanks de verzachtende invloed van spraakleraren deed zijn van nature lage, knarsende stem haar denken aan moeilijke tijden en het leven op straat.

Terwijl Tina de loge in schoof en naast Mainway ging zitten, verscheen een ober in smoking, die een glas Dom Pérignon voor haar inschonk. Helen Mainway, Charlies vrouw, zat links van hem. Helen was vrijwel van nature alles waar Charlie zoveel moeite voor moest doen: ze had onberispelijk goede manieren, was verfijnd en gracieus en voelde zich in werkelijk elke situatie op haar gemak en vol zelfvertrouwen. Ze was een lange, slanke, opmerkelijke vrouw van vijfenvijftig, die gemakkelijk doorging voor een goed uitziende veertiger.

‘Tina, lieverd, mag ik je voorstellen aan een vriend van ons?’ vroeg Helen, en wees naar de laatste persoon in de loge. ‘Dit is Elliot Stryker. Elliot, deze lieftallige jongedame is Christina Evans, de stuwende kracht achter Magyck!’

‘Een van de twee stuwende krachten,’ zei Tina. ‘Joel Bandiri is meer verantwoordelijk voor de show dan ik, vooral als hij flopt.’

Stryker lachte. ‘Aangenaam kennis te maken, mevrouw Evans.’

‘Ik heet gewoon Tina,’ zei ze.

‘En ik gewoon Elliot.’

Hij was slank en behoorlijk knap, niet groot en niet klein, en rond de veertig. Hij had levendige, donkere ogen waaruit intelligentie en humor spraken.

‘Elliot is mijn advocaat,’ zei Charlie Mainway.

‘O,’ zei Tina. ‘Ik dacht dat Harry Simpson …’

‘Harry is advocaat van het hotel. Elliot behandelt mijn privézaken.’

‘En dat doet hij heel goed,’ zei Helen. ‘Tina, als je een advocaat zoekt, dan zit je nu naar de beste in Las Vegas te kijken.’

Tegen Tina zei Stryker: ‘Maar als je vleierij zoekt – en ongetwijfeld krijg je daar met jouw schoonheid al een heleboel van – dan vleit niemand in Las Vegas je charmanter en stijlvoller dan Helen.’

‘Hoorde je wat hij deed?’ vroeg Helen aan Tina. ‘In niet meer dan één zin slaagde hij erin om jou te vleien, mij te vleien en ons allemaal te imponeren met zijn bescheidenheid. Snap je wat een fantastische advocaat hij is?’

‘Stel je maar voor hoe hij in de rechtszaal een zaak uiteenzet,’ zei Charlie.

‘Inderdaad een hele gladde rakker,’ zei Helen.

Stryker glimlachte naar Tina. ‘Maar je ziet, hoe glad ik ook ben, tegen déze twee ben ik niet opgewassen.’

Zo babbelden ze nog een kwartier prettig door, maar zeiden geen woord over Magyck! Tina besefte dat ze haar probeerden af te leiden van de show, en ze was dankbaar voor hun poging.

Natuurlijk kon geen enkele hoeveelheid aangename conversatie, geen enkele hoeveelheid ijskoude Dom Pérignon het besef wegnemen van de opwinding in de zaal, die groeide naarmate het moment van aanvang dichterbij kwam. Elke minuut werd de wolk sigarettenrook boven haar hoofd dikker. Serveersters, kelners en obers haastten zich heen en weer en probeerden de drankbestellingen uit te voeren voordat de show begon. Het lawaai van de gesprekken werd harder naarmate de seconden wegtikten en de toon van dat lawaai werd steeds opgewondener, vrolijker en vaker doorschoten met gelach.

Tina’s aandacht was gedeeltelijk op de stemming van de menigte gericht en gedeeltelijk op Helen en Charlie. Niettemin was ze zich op een of andere manier bewust van Elliot Strykers reactie op haar. Hij deed niet erg zijn best om duidelijk te maken dat hij meer dan normale belangstelling voor haar had, maar zijn ogen spraken duidelijke taal over hoe aantrekkelijk hij haar vond. Onder zijn hartelijke, geestige, iets koele uiterlijk ging de heimelijke reactie van een gezond mannetjesdier schuil, en haar besef daarvan had meer te maken met haar instinct dan met haar verstand zoals een merrie reageert op de eerste zwakke blijken van verlangen bij een hengst.

Het was al minstens anderhalf, misschien wel twee jaar geleden dat een man haar op die manier had aangekeken. Of misschien was dit eigenlijk voor het eerst in al die maanden dat ze besefte dat iemand haar aanstaarde. Haar ruzies met Michael, de schok van de scheiding en het proces, haar verdriet over Danny, de uitwerking van de show met Joel Bandiri dat alles had haar dagen en nachten meer dan gevuld, zodat er voor romantische gedachten geen plaats was geweest.

Ze voelde haar eigen reactie op de onuitgesproken behoefte in Elliots rookgrijze ogen. Ze voelde zich plotseling warm worden en dacht: Mijn god, ik heb mezelf laten verdorren! Hoe heb ik dit ooit kunnen vergeten?

Nu ze meer dan een jaar had besteed aan treuren over haar mislukte huwelijk en het verlies van haar zoon, nu Magyck! bijna achter de rug was, kreeg ze tijd om weer vrouw te zijn. Ze zou daar tijd voor máken. Tijd voor Elliot Stryker? Dat wist ze nog niet zeker. Ze hoefde niet achter verloren genoegens aan te rennen. Dat was beslist onverstandig. Aan de andere kant was hij inderdaad nogal knap. En zijn gezicht had iets aantrekkelijk vriendelijks. Ze moest toegeven dat hij dezelfde gevoelens in haar ontstak als zij klaarblijkelijk in hem deed ontbranden.

De avond begon nog interessanter te worden dan ze al verwacht had.

5

Vivian Neddler parkeerde haar zeldzame Nash Rambler uit 1955 tegen de stoeprand en vermeed zorgvuldig om de witte zijkant te schampen. De auto was smetteloos en veel beter onderhouden dan de meeste auto’s van tegenwoordig. In een wereld van planmatige veroudering schiep Vivian behagen in een langdurig, volledig gebruik van alles wat ze kocht – van een broodrooster tot een oven. Ze vond het leuk ervoor te zorgen dat de dingen bleven functioneren. Ze functioneerde zelf ook al een hele tijd: ze was zeventig, nog steeds goed gezond; een kleine, stevig gebouwde vrouw met het lieve gezicht van een Botticelli-madonna en de kordate loop van een sergeant. Ze stapte de auto uit en liep het pad op naar het huis van Tina Evans.

Het gelige licht van de straatlantaarns reikte niet helemaal over het gazon tot aan de voordeur. Naast het pad ritselden lage oleanderstruiken in de bries. Achter het huis hing een namaak-antieke koetslamp, en het donkere water in het zwembad glom in de versplinterde weerschijn van een halve maan, die hoog aan de wolkeloze hemel hing.

Vivian liet zichzelf door de keukendeur binnen. Ze werkte al bijna twee jaar voor Tina Evans en al bijna even lang was haar een sleutel toevertrouwd.

Op de zacht zoemende koelkast na was het stil in huis.

Vivian begon haar werk in de keuken. Ze veegde de aanrechten en de apparaten schoon, sponste de luxaflex en dweilde de Mexicaanse tegelvloer. Ze deed haar werk goed. Ze geloofde in de morele waarde van hard werken en gaf haar opdrachtgevers altijd waar voor hun geld.

Normaal werkte ze overdag, niet ’s avonds. Maar vanmiddag had ze aan een paar geluksautomaten in het Hilton Hotel gespeeld en wilde daar niet weglopen zolang er zo royaal werd uitbetaald. Sommige mensen voor wie ze het huis schoonhield, stonden erop dat ze zich aan het schema van één of twee keer per week hield en werden een beetje kwaad als ze meer dan een paar minuten te laat kwam. Maar Tina Evans leefde met haar mee; ze wist hoe belangrijk de fruitautomaten voor Vivian waren en was niet boos als Vivian af en toe haar afspraak verzette.

Vivian was een kwartjeskoningin. Met die term duidde het casinopersoneel oudere dames uit Vegas aan, wier maatschappelijke leven draaide om hun geobsedeerde belangstelling voor eenarmige bandieten. Kwartjeskoninginnen speelden altijd aan goedkope machines en met kwartjes, nooit met dollars of meer. Urenlang trokken ze aan de hendel en hielden het met vijf dollar vaak een hele middag vol. Hun gokfilosofie was simpel: Het geeft niet of je wint of verliest, zolang je maar in het spel blijft. Met die instelling en met wat trucs om hun geld in de gaten te houden, hielden ze het langer vol dan de meeste andere spelers, die zich op de dol-larapparaten stortten als ze met kwartjes nergens kwamen. En dankzij hun geduld en vasthoudendheid wonnen de koninginnen vaker een jackpot dan de aangroeiende en wegebbende stroom toeristen om hen heen. Kwartjeskoninginnen droegen zwarte handschoenen om te zorgen dat hun handen niet zwart werden als ze een half uur munten hadden vastgehouden; ze zaten altijd op krukjes te spelen en vergaten niet van hand te wisselen als ze aan de hendels van de apparaten trokken; zo voorkwamen ze dat de spieren van één arm te zwaar belast werden, en ze hadden flesjes massageolie bij zich voor het geval dat. De koninginnen, grotendeels weduwen en vrijgezellen, lunchten en dineerden vaak samen; ze juichten elkaar toe bij de zeldzame keren dat een van hen een écht grote jackpot trof, en als een van hen stierf, gingen de anderen massaal naar de begrafenis. Samen vormden ze een vreemde, maar hechte gemeenschap en ze hadden het bevredigende gevoel dat ze ergens bij hoorden. In een land dat de jeugd leek te aanbidden, verlangden de meeste oudere Amerikanen innig naar een plek waar ze thuis konden horen, maar velen van hen vonden die nooit.

Vivian had een dochter, een schoonzoon en drie kleinkinderen in Sacramento. Al vijf jaar, sinds haar vijfenzestigste verjaardag, drongen zij erop aan dat ze bij hen kwam wonen. Ze hield heel veel van hen en wist dat ze haar echt graag in huis wilden hebben; hun uitnodiging kwam niet voort uit een misplaatst gevoel van schuld en verplichting. Desondanks wilde ze niet naar Sacramento. Ze was er verschillende keren geweest en had het een van de saaiste steden ter wereld gevonden. Vivian hield van de actie, het lawaai, de lichten en de opwinding van Las Vegas. Bovendien zou ze, als ze in Sacramento woonde, niet langer kwartjeskoningin zijn; ze was dan niets bijzonders meer, gewoon de zoveelste oude dame die in het gezin van haar dochter woonde, de oma uithing en de dagen aftelde tot ze stierf.

Zo’n leven was onverdraaglijk.

Vivian hechtte sterker aan haar onafhankelijkheid dan aan wat dan ook. Ze bad dat ze gezond genoeg bleef en zelfstandig kon blijven werken en leven, tot uiteindelijk haar tijd gekomen was.

Terwijl ze de laatste hoek van de keuken dweilde en nadacht over hoe stomvervelend een leven zonder haar vriendinnen en fruitautomaten zou zijn, hoorde ze in een ander deel van het huis een geluid. Aan de voorkant. In de woonkamer.

Ze stond doodstil te luisteren.

De koelkastmotor sloeg af. Een klok tikte zacht.

Na een lange stilte klonk er opnieuw iets, een kletterend geluid waar Vivian van schrok.

Weer stilte.

Ze liep naar de kast naast de gootsteen en koos een lang, scherp mes uit een verzameling messen. Het kwam niet bij haar op de politie te bellen. Als ze belde en dan het huis uit rende, vonden ze bij hun komst misschien geen indringer meer, en dachten ze dat ze gewoon een getikt oud wijf was. Vivian weigerde iemand reden te geven om te denken dat ze gek was. Bovendien had ze de laatste vijfentwintig jaar, sinds Harry stierf, altijd voor zichzelf gezorgd, en dat had ze verdraaid goed gedaan óók.

Ze liep de keuken uit, vond de lichtknop rechts van de deur en zag dat de eetkamer verlaten was.

In de woonkamer knipte ze een Stifel-lamp aan. Er was niemand.

Ze stond op het punt naar de studeerkamer te lopen, toen ze iets vreemds ontdekte aan de vier glanzende, 20 bij 25 centimeter grote foto’s, die boven de sofa hingen. Er hadden daar altijd zes foto’s gehangen, niet vier. Maar wat Vivians aandacht trok, was niet het feit dat er twee ontbraken. Alle vier de foto’s zwaaiden heen en weer aan de haken waaraan ze waren opgehangen. Er was niemand in de buurt; toch begonnen twee van de foto’s heftig tegen de muur te ratelen en daarna vielen ze allebei uit hun lijsten en kletterden ze achter de met beige ribfluweel beklede sofa op de grond.

‘Wel verdorie,’ zei Vivian verrast.

Een ogenblik later vlogen de twee resterende foto’s plotseling van de muur. De ene viel achter de sofa, de andere erop.

Vivian knipperde verbaasd met haar ogen en begreep met geen mogelijkheid wat ze daarnet had gezien. Een aardbeving? Maar ze had het huis niet voelen bewegen; de ramen hadden niet gerinkeld. Een trilling die te zwak was om te voelen, was ook te zwak om foto’s van de muur te rukken.

Ze liep naar de sofa en pakte de foto die op de kussens was gevallen. Ze kende hem heel goed. Ze had hem al vaak afgestoft. Het was een portret van Danny Evans, net als de andere vijf die er normaal omheen hingen. Op deze was hij tien of elf – een bruinharig joch met donkere ogen en een lieve glimlach.

Vivian vroeg zich af of er een atoomproef was geweest; misschien waren de foto’s daardoor in wanorde geraakt. Het nucleaire proefcentrum van Nevada, waar meermaals per jaar ondergrondse ontploffingen plaatsvonden, lag minder dan honderdvijftig kilometer ten noorden van Las Vegas. Steeds als het leger een zware bom liet ontploffen, zwaaiden de grote hotels in Vegas heen en weer en schudde elk huis in de stad minstens een beetje.

Maar het huis had een minuut geleden niet geschud. Dat betekende dat de foto’s niet van de muur waren gerukt door een atoomproef. Trouwens die gebeurden nooit ’s avonds.

Verward en nadenkend haar voorhoofd fronsend legde Vivian het mes neer dat ze bij zich had, trok één kant van de sofa bij de muur weg en raapte de ingelijste foto’s op die erachter op de grond lagen. Behalve de foto die op de sofa was gevallen, waren dat er vijf; twee ervan hadden de geluiden veroorzaakt die haar naar de woonkamer hadden gelokt, en de andere drie waren de foto’s die ze van hun haken had zien schieten. Ze hing ze terug en duwde de sofa weer op zijn plaats.

Een uitbarsting van hoogfrequent elektronisch lawaai vulde plotseling het huis. Aiii-iii, aiii-iii, aiii-iii …

Vivian hijgde, keerde zich bliksemsnel om en keek achter zich. Ze was nog steeds alleen.

Eerst dacht ze: Inbraakalarm! Maar het huis van Tina Evans had geen alarmsysteem.

Vivian kromp ineen toen het elektronische gejank harder werd. Net als het glazen blad van de salontafel begonnen ook de ramen mee te trillen, en hetzelfde gebeurde met haar tanden en botten. Ze kon niet vaststellen waar dat pijnlijk scherpe geluid vandaan kwam. Het leek uit elke hoek van het huis te komen.

‘Wat is hier in vredesnaam aan de hand?’ vroeg ze hardop.

Ze nam niet de moeite het mes weer te pakken, want ze wist zeker dat het probleem geen indringer betrof. Het was iets anders, iets griezeligs.

Ze liep de kamer door naar de gang, die toegang gaf tot de slaapkamers, de badkamers en de studeerkamer. Ze deed het licht aan. Hier in de gang klonk het geluid harder dan in de woonkamer het geval was geweest. Het zenuwslopende geluid weerkaatste tegen de wanden van de smalle doorgang, echode en echode terug. Vivian keek naar rechts en naar links en ging toen naar rechts, naar de dichte deur aan het einde van de gang, naar Danny’s oude kamer.

In de gang was het koeler dan in de rest van het huis. Aanvankelijk dacht Vivian dat ze zich die andere temperatuur verbeeldde. Maar hoe dichter ze bij het einde van de gang kwam, des te kouder het werd. Tegen de tijd dat ze de dichte deur bereikte, had ze kippenvel en klappertandde ze.

Haar nieuwsgierigheid begon nu te wijken voor angst. Er was hier iets volstrekt mis. Een onheilspellende druk leek de lucht rondom haar samen te persen.

Aiii-iii, aiii-iii, aiii-iii …

Het verstandigste wat ze volgens haar kon doen, was omdraaien, weggaan van die deur en het huis uit lopen. Maar haar zelfbeheersing was niet honderd procent; ze voelde zich alsof ze een beetje slaapwandelde; een macht die ze kon voelen maar niet definiëren, trok haar onweerstaanbaar naar Danny’s kamer.

Aiii-üi, aiii-iii, aiii-iii …

Vivian strekte haar hand uit naar de deurknop, maar hield stil nog voordat ze hem aanraakte. Ze kon haar ogen niet geloven. Ze knipperde met haar ogen, deed ze even dicht en toen weer open, maar de deurknop bleek nog steeds bedekt met een dun, onregelmatig korstje ijs. Ten slotte raakte ze hem aan. Ja: ijs. Haar hand plakte bijna vast aan de knop; ze trok hem terug en keek naar haar vochtige vingers. Op het metaal was vocht gecondenseerd en vervolgens bevroren.

Maar hoe kan dat nou? vroeg ze zich af. Hoe in godsnaam kan er ijs zijn, hier, in een warm huis?

Het elektronische gejank begon sneller te trillen, maar werd daarmee niet rustiger, niet minder doordringend dan eerst.

Stop, hield Vivian zichzelf voor. Ga hier vandaan. Ga hier zo snel mogelijk vandaan.

Maar ze sloeg haar eigen goede raad in de wind. Ze trok haar blouse uit haar broek en gebruikte het onderstuk ervan om haar hand tegen de beijsde metalen deurknop te beschermen. De knop draaide, maar de deur wilde niet open. Door de hevige kou was de deur gekrompen en kromgetrokken. Ze zette haar schouder ertegenaan, duwde eerst zachtjes, toen harder, en eindelijk zwaaide hij naar binnen.

6

Magyck! was verreweg de beste show die Elliot Stryker ooit had gezien. Het programma begon met een prikkelende vertolking van ‘That Old Black Magie’. De zangers en dansers in hun schitterende kostuums traden op in een verbijsterend decor, bestaande uit spiegeltrappen, spiegelpanelen en ronddraaiende kristallen kroonluchters die, als de toneelverlichting soms werd gedimd, wervelende splinters kleur over iedereen uitstrooiden. De choreografie was ingewikkeld en de twee leadzangers hadden een krachtige, pittige stem. Dat nummer werd gevolgd door een eersteklas goochelvoorstelling voor het gesloten doek. Nog geen tien minuten later, toen het doek weer opging, waren de spiegels weggehaald en was het toneel in een overdekte ijsbaan veranderd. Het tweede nummer werd uitgevoerd op schaatsen tegen een winterse achtergrond die zó echt leek, dat je het er koud van kreeg.

Magyck! prikkelde de verbeeldingskracht en was een feest voor het oog, maar Elliot kon er niet zijn onverdeelde aandacht aan wijden. Hij bleef naar Christina Evans kijken – minstens even oogverblindend als de show die ze tot stand had gebracht. Ze keek aandachtig naar de uitvoerenden en was zich niet bewust van zijn blik. Af en toe flikkerde een zenuwachtige frons over haar gezicht, afgewisseld met een voorzichtige glimlach, die steeds opdook als het publiek lachte, klapte of een uitroep van verbazing liet horen.

Ze was een buitengewoon mooie vrouw. Ze zag er verzorgd uit, was slank maar niet te mager, had lange benen, slanke maar vrouwelijke heupen en een onmogelijk smalle taille. De V-hals van haar japon onthulde de warme rondingen van volle, goed gevormde borsten. Maar niet haar lichaam, hoe mooi ook, droeg het meeste aan haar schoonheid bij. Haar gezicht. Dat was het. Haar dikke, glanzende haar was diepbruin, bijna zwart, viel op haar schouders, veegde over haar wenkbrauwen, waaierde terug aan de zijkanten en omlijstte haar gezicht alsof het een portret van een groot schilder was. En haar gezicht was groots! Mijn god, dat gezicht! De botstructuur was zó teer, zó duidelijk omlijnd, zó wezenlijk vrouwelijk, dat zijn hart sneller ging kloppen bij de aanblik ervan. Haar smetteloze huid had een olijfkleurige teint, niet zo donker dat haar gelaatstrekken erdoor werden verdoezeld, maar donker genoeg om haar iets intrigerends en exotisch te geven. Ze had een volle, sensuele mond. En haar ogen … Ze zou al buitengewoon mooi zijn geweest als haar ogen donker en in harmonie waren met de kleur van haar haar en haar huid, zoals je zou verwachten. Maar haar ogen waren blauw, kristalhelder blauw, niet vlak ijsblauw, maar helder en heet, het blauw van een gasvlam. Het contrast tussen haar Italiaanse schoonheid en Scandinavische ogen was verpletterend. Elliot nam aan dat anderen in haar gezicht misschien gebreken ontdekten. Sommige mensen zeiden misschien dat haar wenkbrauwen te breed waren. Haar neus was zó recht, dat ze er volgens sommigen wellicht streng uitzag. Anderen vonden haar mond misschien te breed en haar kin iets te puntig. Maar Elliot vond haar gezicht volmaakt. Volmaakt!

Hoewel haar gezicht de eerste verlangens in hem gewekt had en hoewel haar sensuele lichaam die verlangens aanwakkerde, was het niet eens haar lichamelijke schoonheid die hem het meeste opwond. Hij wilde op de eerste plaats meer weten over de geest die een werkstuk als Magyck! tot stand kon brengen. Hij had minder dan een kwart van het programma gezien, maar wist nu al dat het een hit werd; het stak met kop en schouders boven alle vergelijkbare programma’s uit. Een Vegas-show van deze omvang kon heel makkelijk ontsporen. Als de reusachtige decors, weelderige kostuums en gecompliceerde choreografie overdreven werden, of als ook maar één onderdeel niet goed werd uitgevoerd, overschreed de show al snel de dunne grenslijn tussen schitterende showbizzglamour en doodgewone platvloersheid. Een glinsterende fantasie kon in een grove, smakeloze en stompzinnige verveling veranderen als zij niet door de juiste hand werd geleid. Elliot wilde meer over Christina Evans weten. En diep binnenin verlangde hij gewoon naar haar.

Geen vrouw had hem zo aangegrepen sinds Nancy, zijn echtgenote, drie jaar geleden gestorven was.

In het donkere theater gezeten grijnsde hij, niet vanwege de komische goochelaar die optrad voor het dichte doek, maar vanwege zijn eigen plotselinge, jongensachtige uitgelatenheid.

7

De kromgetrokken deur protesteerde kreunend en krakend toen Vivian hem dwong open te gaan.

Aiii-iii, aiii-iii …

Een golf koude lucht stroomde uit de donkere kamer de gang in.

Vivian stak haar hand naar binnen, tastte naar het lichtknopje, vond het en liep voorzichtig naar binnen. De kamer was verlaten.

Aiii-iii, aiii-iii …

De slaapkamer was net als die van duizenden andere jongetjes. De muren hingen vol posters van honkbalsterren en monsters uit horrorfilms. Drie modelvliegtuigjes hingen aan het plafond. Dat was al zo geweest toen Vivian hier voor het eerst kwam werken, nog voordat Danny doodging …

Aiii-iii, aiii-iii, aiii-iii …

Het elektronische gejank kwam uit een paar kleine stereospeakers, die aan de muur achter het bed hingen. De draaitafel en een bijbehorende am/fm-tuner stonden op een van de nachtkastjes.

Vivian kon zien waar het lawaai vandaan kwam, maar kon niet de bron ontdekken van de bitterkoude lucht in de kamer.

Ze begon naar de stereo-installatie te lopen. Ze zag dat er geen plaat op de draaitafel lag; het geluid moest dus uit de radio komen.

Maar welk radiostation zond elektronisch lawaai uit in plaats van muziek?

Net toen ze de am/fm-tuner bereikte, hield het uitzinnige gejank op. Een stilte viel over haar heen als instortende muren van katoen, en terwijl haar oren zich aanpasten aan de abrupte beëindiging van de marteling die ze hadden ondergaan, was ze even te verbijsterd om wat dan ook te kunnen horen. Langzamerhand drong het zachte, lege sissen van de stereospeakers tot haar door, die nog steeds aan stonden. Toen hoorde ze het bonzen van haar eigen hart.

Op de metalen delen van de stereo-installatie glom een brosse korst ijs. Ze voelde er verbaasd aan. Onder haar vinger brak een splinter ijs af en viel op het nachtkastje. Hij smolt niet meteen; het was echt koud in de kamer.

De spiegel van het dressoir was berijpt. Het raam eveneens.

Het is koel buiten, dacht Vivian. Maar niet zó koud. Tien graden misschien. Misschien zelfs twaalf.

De zenderzoeker begon uit zichzelf te draaien; de frequentiewijzer bewoog zich snel over de verlichte zenderschaal en haastte zich van het ene station naar het andere. Flarden muziek, flitsen geklets van discjockeys, afzonderlijke woorden uit de mond van diverse somber klinkende nieuwslezers en fragmenten van reclamejingles versmolten tot een kakofonie van verward, betekenisloos geluid. De wijzer bereikte het einde van de zenderschaal en begon weer de andere kant op te lopen.

Trillend zette Vivian de radio uit.

Zodra ze de knop losliet, zette de radio zichzelf weer aan.

Ze stond er bang en verbijsterd naar te staren.

De wijzer bewoog zich snel over de schaal.

Ze zette de radio opnieuw uit.

Onmiddellijk ging hij uit zichzelf weer aan.

‘Dit is waanzinnig,’ zei ze onvast.

Toen ze hem voor de derde keer uitzette, hield ze de knop stevig vast. Secondenlang wist ze zeker dat ze onder haar vingers de druk van de knop voelde, die weer terug wilde naar ‘aan’.

Boven haar hoofd begonnen de drie modelvliegtuigjes te bewegen. Allemaal hingen ze met een stuk vislijn aan het plafond en het bovenstuk van elke draad zat met een knoop vast aan zijn eigen oogje, dat stevig in het stuc was geschroefd. De vliegtuigjes dansten en schokten en draaiden en trilden.

‘Komt gewoon van de tocht,’ zei Vivian.

Toen zei ze: ‘Maar ik voel helemaal geen tocht.’

Aan de uiteinden van hun draad begonnen de modelvliegtuigjes heftig op en neer te springen.

‘God sta me bij,’ zei Vivian.

Een van de vliegtuigjes begon steeds sneller rond te draaien, eerst in nauwe, daarna steeds wijdere cirkels, en de hoek tussen de lijn waaraan het was opgehangen en het slaapkamerplafond werd steeds kleiner. Na een ogenblik staakten de twee andere modellen hun doelloze gespring en begonnen ze net als het eerste vliegtuigje almaar rond te zwieren alsof ze echt vlogen, en deze mathematische beweging was met geen mogelijkheid toe te schrijven aan de willekeurige effecten van tocht.

Spoken? dacht Vivian. Een klopgeest? Maar ik gelóóf niet in spoken. Die bestaan niet.

De schuifdeuren van de kast begonnen open te glijden en één afschuwelijk moment had Vivian Neddler het gevoel dat uit die donkere ruimte een afzichtelijk ding ging komen. Er hingen alleen kleren in die kast. Niettemin gleden die deuren, door niemand aangeraakt, open en toen weer dicht … en toen weer open …

De modelvliegtuigjes vlogen almaar rond.

De lucht leek nog kouder te worden.

Het bed begon te schudden. De poten eronder kwamen wel zeven tot tien centimeter van de grond voordat ze met een klap terugvielen in de ronde bakjes, die daar waren neergezet als tapijtbeschermers. Toen kwamen ze opnieuw van de grond. De veren begonnen te zingen alsof metalen vingers erop tokkelden.

Vivian week naar de muur en bleef daar stokstijf staan met wijdopen ogen en met haar handen tot vuisten gebald naast haar zijden.

Even plotseling als het bed op en neer was gaan springen, hield het daar nu mee op. De deuren van de kast gingen met een dreunende klap dicht … en niet meer open. De modelvliegtuigjes vlogen steeds langzamer en in steeds kleinere en kleinere kringetjes rond, tot ze uiteindelijk nog slechts onbeweeglijk hingen, net als eerst.

De kamer was stil.

Niets bewoog zich.

De lucht werd warmer.

Vivian merkte dat haar hartslag niet meer het snelle, koortsachtige tempo van de laatste paar minuten had. Ze sloeg haar armen om zich heen en huiverde.

‘Een logische verklaring,’ zei ze. ‘Er moet een logische verklaring zijn.’ Maar ze kon zich niet voorstellen wat het kon zijn.

Toen de kamer weer warmer werd, wierpen de deurknoppen, de stereo-installatie en een paar andere metalen voorwerpen snel hun breekbare korstjes ijs af. Ze lieten vochtige plekken achter op het kleed. Het berijpte raam werd doorzichtig.

Van het ongewone dat hier in de kamer had plaatsgevonden, was geen spoor meer te bekennen. Het was nu een gewone jongensslaapkamer, een kamer zoals die van talloze anderen.

Behalve natuurlijk dat de jongen die hier ooit geslapen had, inmiddels een jaar dood was. Misschien kwam hij terug om rond te spoken.

Maar ik geloof niet in spoken, hielp Vivian zich herinneren. Dingen als spoken bestaan niet.

Niettemin zou het een goed idee zijn als Tina Evans de bezittingen van de jongen eindelijk eens wegdeed. Die stap had ze al lang geleden moeten zetten.

Vivian had geen logische verklaring voor wat er gebeurd was, maar één ding wist ze zeker: ze zou niemand vertellen wat ze hier vanavond had gezien. Hoe overtuigend en ernstig ze de bizarre gebeurtenissen ook zou beschrijven, niemand zou haar geloven. Ze zouden knikken en stijfjes glimlachen en zeggen dat het inderdaad een vreemde en angstaanjagende ervaring was, maar intussen zouden ze denken dat die arme oude Vivian dan toch eindelijk seniel werd. Vroeg of laat zou haar geklets over klopgeesten misschien zelfs haar dochter in Sacramento bereiken, en dan zou de druk om naar Californië te verhuizen, ondraaglijk worden. Vivian was niet bereid haar kostelijke onafhankelijkheid in de waagschaal te stellen.

Ze liep de slaapkamer uit, liep terug naar de keuken en dronk twee glazen van Tina Evans’ beste bourbon. Daarna ging ze, stoïcijns als altijd, door met het schoonmaken van het huis.

Ze weigerde zich bang te laten maken door een klopgeest.

Maar misschien was het verstandig om zondag naar de kerk te gaan. Ze was al lang niet meer in een kerk geweest. Misschien was het goed om dat toch af en toe te doen. Natuurlijk niet elke week. Gewoon een of twee missen per maand. En af en toe biechten. Al in geen eeuwen had ze de binnenkant van een biechtstoel gezien. Maar voorkomen is beter dan genezen.

8

Iedereen in de showbusiness wist, dat het niet-betalende publiek bij voorpremières het minst snel tevreden was. Dat ze vrijkaartjes hadden gekregen, garandeerde meestal geen dankbaarheid, zelfs geen welwillendheid. Wie een redelijke prijs voor iets betaalt, hecht daar hoogstwaarschijnlijk veel meer waarde aan dan iemand die datzelfde gratis krijgt. Die oude wijsheid gold dubbel en dwars voor het publiek dat met vrijkaartjes naar een show gaat.

Maar vanavond niet. Dit publiek kon zijn handen niet kalm in zijn zakken houden.

Om elf minuten voor tien viel het doek voor de laatste maal, en het applaus hield aan tot het op Tina’s horloge tien uur was. De spelers van Magyck! bogen verscheidene keren, daarna het personeel, toen het orkest, en allemaal waren ze rood van opwinding omdat ze onderdeel waren van een regelrechte hit. Op aandrang van het blije, rumoerige vip-publiek werden schijnwerpers op de loges van zowel Joel Bandiri als Tina Evans gericht en beiden werden beloond met een eigen, donderend applaus.

Door Tina raasde de adrenaline. Ze grijnsde ademloos en was nauwelijks in staat de overweldigende reactie op haar show te verwerken. Helen Mainway babbelde opgewonden over de spectaculaire bijzondere effecten. Elliot Stryker kwam met een eindeloze voorraad complimenten voor de dag, maar had ook schrandere opmerkingen over de technische aspecten van de productie. Charlie Mainway schonk de derde fles Dom Pérignon leeg, en de zaallichten gingen aan, en het publiek begon onwillig weg te gaan, en Tina kreeg nauwelijks de kans om van haar champagne te nippen vanwege alle mensen die bij haar tafel stilhielden om haar te feliciteren.

Rond half elf was het meeste publiek weg, en de mensen die er nog waren, stonden in de rij op de trappen en bewogen zich naar de achteruitgang van de zaal. Ofschoon er vanavond geen tweede voorstelling was, zoals van nu af aan wél het geval zou zijn, waren hulpkelners en serveersters bezig de tafels af te ruimen en het tafellinnen en -zilver te vervangen voor de voorstelling van morgenavond acht uur.

Toen alle mensen die Tina wilden feliciteren, eindelijk het gangpad voor haar loge hadden verlaten, stond ze op en begroette ze Joel, die al in haar richting kwam. Ze sloeg haar armen om hem heen en tot haar eigen verrassing begon ze te huilen van geluk. Ze omarmde hem heftig en Joel riep uit dat deze show ‘een knaller is zoals ik nog nooit heb gezien’.

Toen ze achter het toneel kwamen, was het premièrefeest al in volle gang. De decors en zetstukken waren weggehaald van het centrale toneel en daar waren acht opklaptafels neergezet. De tafels waren met witte tafellakens bedekt en beladen met voedsel. Er waren vijf soorten warme hors-d’oeuvres, macaronisalade, aardappelsalade, een salade van drie soorten bonen, koude rosbief, koude ham, warme kipfilet in wijnsaus, vier soorten kaas, beboterde pasta in een stomende stoofschotel met cheddar, garnituren, broodjes, drie taarten, drie pasteien, petitfours, notenpudding en vers fruit. Onder persoonlijk toezicht van Philipe Chevalier, de keukenchef van het hotel, verdrongen hoteldirectie, showgirls, dansers en danseressen, goochelaars, technici en musici zich rond de tafels en proefden overal van. Iedereen wist dat dit banket onderdeel was van het feest, en dus hadden verreweg de meeste aanwezigen die avond niet gegeten; de dansers en danseressen hadden natuurlijk al sinds hun lichte ontbijt weinig of (meestal) helemaal niets gegeten. Ze uitten luidruchtig hun bijval en groepten samen rond de verplaatsbare bar; en met het applaus nog steeds in ieders oren, kon het feest al snel niet meer stuk.

Tina mengde zich onder de menigte, liep heen en weer van de een naar de ander, naar het hoge en naar het lage toneel, bedankte iedereen voor zijn bijdrage aan het succes van de show en complimenteerde elk lid van de staf en de bezetting met hun toewijding en professionele instelling. Diverse keren kwam ze Elliot Stryker tegen, die werkelijk geïnteresseerd leek in hoe die spetterende effecten bereikt waren. Elke keer dat Tina weg moest om met iemand anders te praten, speet het haar dat ze Elliot moest verlaten, en steeds als ze hem weer terugvond, bleef ze langer bij hem dan de keer ervoor. Na hun vierde ontmoeting hield ze volstrekt niet meer bij hoelang ze samen waren. Uiteindelijk liet ze iedere gedachte aan rondlopen varen.

Ze stonden bij de linker pilaar van het voortoneel buiten de hoofdstroom van het feest. Ze knabbelden aan stukken taart en praatten nog wat Over Magyck! en gingen toen over op andere dingen – de wet, Charlie en Helen Mainway, onroerend goed in Las Vegas, favoriete oude films. Ze vond hem steeds aantrekkelijker. Hij was intelligent en welbespraakt, had een droog gevoel voor humor, en zijn knappe, donkere uiterlijk deed haar aan Al Pacino denken.

Hij zei: ‘Je zult hier wel voor een hele tijd de meeste avonden moeten zijn.’

‘Nee,’ zei ze. ‘Ik ben hier werkelijk niet nodig.’

‘Ik dacht dat een regisseur …’

‘Het meeste regisseurswerk is achter de rug. Ik hoef alleen maar eens in de zoveel weken te controleren of de toon van de show niet gaat afwijken van mijn oorspronkelijke opzet.’

‘Maar je bent ook coproducent,’ zei Elliot.

‘Nu de show eenmaal met succes in première is gegaan, ligt mijn aandeel in de productie grotendeels op het gebied van public relations en promotie. En af en toe een beetje organisatie om te zorgen dat de productie gladjes blijft draaien. Maar dat kan bijna allemaal vanuit mijn kantoor geregeld worden. Ik hoef niet op het toneel rond te hangen. Volgens Joel is het zelfs ongezond als een producer elke avond achter het toneel is … of zelfs maar de meeste avonden. Hij zegt dat de spelers daar nerveus van worden en dat de technici achterom gaan kijken om te zien of de baas eraan komt, in plaats van hun aandacht bij hun werk te houden.’

‘Kun jij de verleiding weerstaan?’

Ze grijnsde. ‘Wegblijven wordt niet makkelijk. Maar in wat Joel zegt, schuilt een hoop gezond verstand; ik probeer dus rustig te blijven.’

‘Niettemin neem ik aan dat je hier de eerste week of zo iedere avond bent.’

‘Nee,’ zei ze. ‘Als Joel gelijk heeft – en dat heeft-ie beslist – dan kan ik er maar beter meteen aan wennen om weg te blijven.’

‘Morgenavond?’

‘Nou, ik steek misschien een paar keer mijn hoofd om de deur.’

‘Ik neem aan dat je naar een nieuwjaarsparty gaat.’

‘Alweer mis,’ zei ze glimlachend. ‘Ik heb een hekel aan nieuwjaarsparty’s. Iedereen is dronken en vervelend.’

‘Nou, in dat geval … denk je dat je, tussen dat je hoofd om de deur steken bij Magyck! door, tijd hebt om met me te gaan eten?’

‘Probeer je een afspraak met me te maken?’

‘Ik zal proberen niet te slurpen bij de soep.’

‘Je probeert écht een afspraak met me te maken,’ zei ze gestreeld.

‘Ja,’ zei Elliot. ‘En het is lang geleden sinds ik me daar zó onhandig bij heb gevoeld.’

‘Hoe komt dat?’

‘Door jou, volgens mij.’

‘Je voelt je onhandig door mij?’

‘Ik voel me jong door jou. En toen ik jong was, was ik heel onhandig.’

‘Wat lief.’

‘Ik probeer je over te halen.’

‘En daar slaag je in.’

Hij had zo’n warme glimlach. ‘Plotseling voel ik me niet meer zo onhandig.’

‘Herhaal je dan je uitnodiging?’

‘Heb je zin om morgenavond met me te gaan eten?’

‘Graag. Wat vind je van halfacht?’

‘Prima. Opgetut of vrijetijdskleding?’ vroeg hij.

‘Spijkerbroek.’

Hij friemelde aan zijn gesteven boord en de satijnen revers van zijn smokingjasje. ‘Ik ben zo blij dat je dat zei.’

‘Ik geef je mijn adres,’ zei ze, en zocht in haar tasje naar een pen.

‘We kunnen hier even langsgaan, de eerste paar nummers van Magyck! bekijken en dan naar het restaurant.’

‘Waarom gaan we niet meteen naar het restaurant?’

‘Je wou hier toch je hoofd om de deur steken?’

‘Ik heb besloten om rigoureus uit de buurt te blijven.’

‘Joel zal trots op je zijn.’

‘Als het me lukt, ben ik trots op me.’

‘Het lukt je wel. Volgens mij ben jij een vrouw uit één stuk.’

Ze grijnsde. ‘Misschien word ik wel midden onder het eten overweldigd door de wanhopige behoefte om hierheen te rennen en me als een producer te gedragen.’

‘Ik laat de auto met draaiende motor voor de ingang van het restaurant staan, gewoon voor het geval dát.’

Tina gaf hem haar adres en daarna kwamen ze op een of andere manier over jazz en Benny Goodman te praten, vervolgens over de beroerde service van de telefoondienst in Las Vegas, en ze praatten gewoon een eind weg alsof ze oude vrienden waren. Hij had heel wat hobby’s, was onder andere skiër en piloot en bezat een onuitputtelijke voorraad grappige verhalen over leren skiën en vliegen. Ze voelde zich bij hem op haar gemak, maar tegelijkertijd intrigeerde hij haar. Hij maakte een bijzondere indruk: een mengeling van mannelijke kracht en zachtaardigheid, agressieve seksualiteit en vriendelijkheid.

Haar show was een hit … ze kon een heleboel royaltycheques tegemoetzien … oneindig veel mogelijkheden zouden voor haar openstaan dank zij dit eerste doorslaande succes … het vooruitzicht op een nieuwe en hoogst opwindende minnaar … Haar zegeningen opsommend verbaasde Tina zich over hoeveel verschil één jaar in een leven kon maken. De bitterheid, de pijn, de tragedie en het voortdurende verdriet hadden plaatsgemaakt voor een horizon verlicht door rijzende beloften. Eindelijk leek de toekomst waard om geleefd te worden. Eigenlijk zag ze niet in hoe er nog iets mis kon gaan.

9

De sluiers van de nacht waren rond Tina’s huis samengetrokken en de droge woestijnwind liet ze ritselen. De witte kat van een van de buren kroop over het gazon en besloop een door de wind voortgejaagd stukje papier; de kat sprong plotseling toe, miste zijn prooi, struikelde, werd bang van zichzelf en schoot als de bliksem een andere tuin in.

Binnen was bijna het hele huis stil. Af en toe ging de koelkast aan en zoemde zachtjes tegen zichzelf. Een losse ruit in de woonkamer rinkelde een beetje, telkens als hij getroffen werd door een sterke windvlaag. De cv kwam rommelend tot leven en elke keer fluisterde de aanjager woordeloos een paar minuten wanneer hete lucht door de ventilatoren werd gestuwd.

Kort voor middernacht begon het in Danny’s kamer koud te worden. Op de deurknop, op de stereo-installatie en op een paar andere metalen voorwerpen begon zich uit de vochtige lucht condens af te zetten. De temperatuur daalde nu snel en de waterdruppeltjes bevroren. Op het raam vormde zich rijp.

De stereo-installatie ging uit zichzelf aan. Een paar seconden werd de stilte wijd opengescheurd door een elektronisch gejank zo scherp als een bijlsnede. Toen hield het schrille lawaai plotseling op en begon de wijzer zich snel over de verlichte zenderschaal van de radio heen en weer te bewegen. Fragmenten muziek en flarden van stemmen knetterden samen tot een griezelige geluidsmontage, die de hele kamer vulde.

Maar er was niemand in huis die het hoorde.

De deur van de kast ging open, dicht, open …

In de kast begonnen hemden en broeken wild te zwaaien aan de stang waaraan ze hingen en sommige kleren vielen op de grond.

Het bed begon te schudden.

De uitstalkast met de negen modelvliegtuigjes begon heen en weer te zwaaien en bonkte herhaaldelijk tegen de muur. Een van de modellen vloog van zijn plank, toen nog twee, toen nog drie, toen nog een, tot ze uiteindelijk alle negen op een hoop op de grond lagen.

Op de muur links van het bed scheurde een poster van Willie Stargell doormidden.

De wijzer van de radio hield op met zoeken en bleef staan op een open frequentie, die siste en klikte met veel storing. Na een paar seconden stilte brulde een stem uit de speakers. Het was een kinderstem. Een jongen. Het waren geen woorden. Slechts één lange kreet van pijn.

Na een minuut stierf de stem weg, maar het bed begon nog harder op en neer te bonken dan eerst.

En de kastdeur werd met nog aanzienlijk meer kracht open- en dichtgeslagen.

Ook andere dingen kwamen in beweging. Bijna vijf minuten lang leek de hele kamer tot leven gekomen.

Toen stierf het weer.

De stilte keerde terug.

Het werd weer warm in de kamer.

De rijp verdween van het raam en buiten joeg de witte kat nog steeds op het stukje papier.

Deel twee
Woensdag, 31 december

10

Tina kwam woensdagmorgen pas kort voor twee uur thuis. Uitgeput en een beetje aangeschoten ging ze rechtstreeks naar bed en viel onmiddellijk vast in slaap.

Maar een paar droomloze uren later had ze een nieuwe nachtmerrie over Danny. Hij zat gevangen op de bodem van een heel diepe kuil. Ze hoorde hoe zijn bange stemmetje haar riep en keek over de rand van het gat; hij zat zó diep, dat zijn gezicht niet meer was dan een kleine, bleke veeg. Hij wilde er wanhopig graag uit en meer dan wat ook in haar leven wilde ze hem eruit helpen, maar hij zat daarbeneden aan een ketting en ze kon hem op geen enkele manier bereiken. En toen liep een man, van top tot teen in het zwart en zijn gezicht verborgen door schaduwen, naar de overkant van het gat en begon er aarde in te scheppen. Danny’s geroep werd een schreeuw van doodsangst; hij werd levend begraven. Tina riep naar de man in het zwart, maar die negeerde haar en bleef aarde op Danny scheppen. Vastbesloten om te zorgen dat hij ophield met wat hij aan het doen was, begon ze rond de kuil te lopen, maar bij elke stap die ze zette, deed hij een stap bij haar vandaan en bleef altijd recht tegenover haar aan de andere kant van het gat. Ze kon hem niet bereiken en ze kon Danny niet bereiken. De aarde kwam nu al tot Danny’s knieën, nu al tot zijn heupen, nu al tot boven zijn schouders. Danny jammerde en gilde, en nu kwam de aarde al tot zijn kin, maar de man hield nog steeds niet op. Ze wilde die klootzak vermoorden, hem doodslaan met zijn eigen schop; en toen ze aan die mogelijkheid dacht, keek hij haar aan en zag ze zijn gezicht. Dat was weinig meer dan een schedel met huid erover gespannen, brandende rode ogen en een grijns van gele tanden. Een troep maden vrat aan zijn linkerwang en zijn linkerooghoek. Haar doodsangst over Danny’s dreigende begrafenis werd nu gemengd met angst voor haar eigen leven. Toen de aarde Danny’s gezicht begon te bedekken en in zijn mond begon te stromen, klonk zijn geschreeuw gedempter maar nog dringender dan eerst; ze wist dat ze naar beneden moest om de aarde van zijn gezicht te vegen voordat hij stikte, en dus stortte ze zich in blinde paniek in de kuil en ze viel, viel …

Ze worstelde zich uit haar slaap. Hijgend. Huiverend. Ze had het griezelige gevoel dat de man in het zwart op datzelfde moment in haar slaapkamer was en zachtjes in het duister stond te grijnzen. Met kloppend hart tastte ze naar het bedlampje, bang dat een koude, vochtige hand zich om de hare zou sluiten zodra ze het knopje vond. Ze knipperde met haar ogen in het plotselinge licht en zag – goddánk – dat ze alleen was.

‘Jezus,’ zei ze zwakjes.

Ze haalde een hand over haar gezicht en merkte dat ze helemaal bezweet was. Ze droogde haar hand aan de lakens.

In een poging om te kalmeren deed ze een paar diepe ademhalingsoefeningen.

Ze kon haar beven niet bedwingen.

Ze liep naar de badkamer en waste haar gezicht. In de spiegel zag ze er ingevallen en bloedeloos uit.

Haar mond voelde droog en ze proefde een zure smaak. Ze dronk twee glazen koud water.

Weer in bed wilde ze het licht niet uitdoen. Haar angst maakte haar kwaad op zichzelf en uiteindelijk knipte ze het licht uit.

De terugkeer van het duister leek dreigend.

Ze wist niet of ze nog kon slapen, maar moest het in ieder geval proberen. Het was nog niet eens vijf uur. Ze had minder dan drie uur geslapen. Ze had heel wat meer rust nodig dan ze tot nu toe gekregen had, en dat gold niet alleen voor deze nacht maar ook voor de hele afgelopen maand. Vanmorgen zou ze Danny’s kamer gaan opruimen. Dan zouden de dromen ophouden. Dat wist ze vrijwel zeker.

Ze herinnerde zich de twee woorden die ze tweemaal van zijn schoolbord had geveegd niet d00d en besefte dat ze vergeten was om Michael te bellen. Ze moest hem met haar verdenkingen confronteren. Ze moest weten of hij zonder haar medeweten of toestemming in huis, in Danny’s slaapkamer was geweest.

Het móést Michael zijn geweest.

Ze zou nu het licht kunnen aandoen en hem kunnen opbellen. Misschien sliep hij wel, maar ze voelde zich niet schuldig als ze hem wakker zou maken, niet na alle slapeloze nachten die hij haar had bezorgd. Maar op dit moment voelde ze zich niet opgewassen tegen dat gevecht. Haar verstand was afgestompt door wijn en uitputting. En als Michael inderdaad het huis was ingeslopen als een jongetje dat een wrede grap uithaalt, haatte hij haar nog veel meer dan ze had gedacht. Misschien was hij wel heel ziek. Als hij verbaal gewelddadig en beledigend werd, als hij onredelijk werd, had ze een helder hoofd nodig om hem aan te kunnen. Morgen, als ze weer een beetje op krachten was, zou ze hem bellen.

Ze gaapte, draaide zich om en viel langzaam in slaap. Ze droomde niet meer, en toen ze om tien uur wakker werd, was ze opgefrist en weer in de wolken over het succes van gisteravond.

Ze belde Michael, maar hij was niet thuis. Tenzij hij de laatste zes maanden van ploeg was veranderd, ging hij pas om twaalf uur naar zijn werk, en ze besloot het over een half uur nog eens te proberen.

Ze haalde de ochtendkrant uit de portiek en las de laaiend enthousiaste recensie over Magyck!, geschreven door de amusementsrecensent van de Review-Journal. Hij had niets op de show aan te merken. Zijn lof was zó uitbundig, dat ze er – ook al las ze het artikel alleen en in haar eigen keuken – verlegen van werd.

Ze at een licht ontbijt van grapefruitsap en één Engelse muffin en ging vervolgens naar Danny’s kamer om zijn spullen in te pakken. Toen ze de deur opendeed, bleef ze stokstijf staan, verbijsterd door wat ze zag.

De kamer was een ravage. De modelvliegtuigjes stonden niet langer in hun uitstalkast, maar lagen verspreid over de grond en een paar waren kapot. Danny’s verzameling pocketboeken was uit de boekenkast getrokken en in alle hoeken van de kamer gesmeten. De tubetjes lijm, de miniatuurflesjes email en de modelbouwgereedschappen die op zijn bureau hadden gelegen, lagen nu, met al het andere, op de grond. Een poster van een van zijn honkbalidolen was verscheurd; hij hing in verscheidene stukken aan de muur. De Star Wars-poppen waren van de beddenplank geveegd. De kastdeuren stonden open en het leek of alle kleren op de grond waren gegooid. De spelletjestafel was omgestoten. De ezel lag op het kleed met het schoolbord naar beneden.

Bevend van woede liep Tina, langzaam en voorzichtig door de rommel stappend, de kamer door. Ze stopte bij de ezel, zette hem rechtop, aarzelde en draaide de schoolbordkant naar haar toe.

niet dood

‘Wel verdomme,’ zei ze woedend.

Vivian Neddler was hier gisteravond geweest om schoon te maken, maar hiertoe was Vivian eenvoudig niet in staat. Als deze rommel hier gelegen had toen Vivian kwam, zou de oude vrouw het hebben opgeruimd en een briefje hebben achtergelaten over wat ze had aangetroffen. De indringer was kennelijk binnengekomen toen mevrouw Neddler al weg was.

Tina liep razend door het huis en onderzocht zorgvuldig elk raam en elke deur. Er was geen teken van braak.

Weer terug in de keuken belde ze Michael. Hij nam nog steeds niet op. Met een klap gooide ze de hoorn op de haak.

Ze haalde de Gouden Gids uit een la en bladerde hem door tot ze de afdeling slotenmakers vond. Ze koos het bedrijf met de grootste advertentie en draaide het nummer.

‘Anderlingen Lock and Security,’ zei de vrouw die de telefoon opnam.

‘Volgens uw advertentie in de Gouden Gids kunt u binnen een uur iemand sturen om mijn sloten te vervangen.’

‘Dat is onze nooddienst. Die kost meer.’

‘Het kan me niet schelen wat het kost,’ zei Tina.

‘Maar als we uw naam gewoon op onze werklijst zetten, dan hebt u hoogstwaarschijnlijk om vier uur vanmiddag een ploeg in huis, op zijn laatst morgenochtend. En onze normale service is veertig procent goedkoper dan onze nooddienst.’

‘Gisteravond zijn er vandalen in mijn huis geweest,’ zei Tina.

‘Wat een wereld, wat een wereld,’ zei de vrouw bij Anderlingen.

‘Ze hebben een heleboel kapotgemaakt …’

‘O, wat afschuwelijk!’

‘… dus ik wil onmiddellijk de sloten veranderd hebben.’

‘Uitstekend.’

‘En ik wil dat ze goede sloten installeren. De beste die u heeft.’

‘Geef me gewoon uw naam en adres, en ik stuur direct een ploeg op pad.’

Een paar minuten later, na beëindiging van het telefoongesprek, liep Tina terug naar Danny’s kamer om de schade weer op te nemen. Toen ze de ravage overzag, zei ze hardop: ‘Wat moet je verdomme van me, Mike?’

Ze betwijfelde of hij die vraag kon beantwoorden, zelfs als hij hier was geweest om hem te horen. Welk excuus kon hij in vredesnaam hebben? Welke verknipte logica om dit soort doodziek gedrag te rechtvaardigen? Het was waanzinnig, kwaadaardig.

Ze huiverde.

11

Tina bereikte het mgm Grand Hotel op woensdagmiddag om tien voor twee en liet haar vw Rabbit achter bij de parkeerwacht.

Het Grand was een van de populairste hotels van de stad en op deze laatste dag van het jaar stampvol. Er waren minstens twee- of drieduizend mensen in het casino, dat zo groot was als een voetbalveld. Honderden gokkers – knappe jonge vrouwen, oma’s met een lief gezicht, jonge knullen in spijkerbroek en T-shirt, oudere mannen in dure maar toch ordinaire vrijetijdskleding, een paar mannen in driedelig kostuum, verkopers, artsen, technici, secretaresses, advocaten, Amerikanen uit alle staten in het Westen, mannen op zakenreis uit vele steden aan de Oostkust, Japanse toeristen, een paar Fransen, een klein groepje Arabische mannen – zaten aan de half-ovale blackjacktafels, duwden geld en fiches naar voren, kregen soms hun winst terug, en graaiden gretig naar de kaarten die werden uitgedeeld uit de houders met vijf spellen. Ieder van hen reageerde op een van de vele voorspelbare manieren: sommige spelers gilden van verrukking; sommigen gromden; anderen glimlachten droevig en schudden hun hoofd; sommigen plaagden de bankhouders en smeekten om betere kaarten; en weer anderen waren stil, beleefd, aandachtig en zakelijk, alsof ze dachten bezig te zijn met een vorm van verstandige investeringsplanning. Honderden andere mensen stonden achter de spelers te kijken en wachtten tot er een plaats vrij kwam. De menigte aan de dobbeltafels, die voornamelijk uit mannen bestond, was luidruchtiger dan de liefhebbers van blackjack; ze schreeuwden, joelden, juichten, kreunden, moedigden de gooier aan en baden hardop tot de dobbelstenen. Aan de linkerkant stonden rij na rij over de hele lengte van het casino fruitautomaten, helder en kleurrijk verlicht en bediend door spelers die meer van zich lieten horen dan de kaarters, maar minder luidruchtig waren dan de dobbelaars. Aan de rechterkant, voorbij de dobbeltafels, halverwege de lange zaal en iets hoger gelegen dan het zaalniveau, verschafte de baccaratruimte van koper en wit marmer vermaak aan een rijkere en bezadigder groep gokkers. Het afdelingshoofd, het personeel en de croupiers droegen hier allemaal een smoking. En overal in het gigantische casino liepen serveersters rond in korte jurkjes, die lange benen en veel decolleté onthulden; ze liepen druk heen en weer en alle kanten op, alsof zij de draden waren die de menigte samenbonden.

Tina werkte zich door de rondlopende toeschouwers die het brede, middelste gangpad vulden heen en kreeg Michael bijna direct in het oog. Hij was bankhouder aan een van de eerste blackjacktafels. Daar werd voor minimaal vijf dollar gespeeld en alle zeven stoelen waren bezet. Michael babbelde grijnzend met de spelers. Sommige bankhouders waren koel en afstandelijk, maar Michael zei altijd dat de dag sneller voorbijging als je vriendelijk was tegen de mensen. Niet geheel onverwacht kreeg hij dan ook altijd meer fooi dan de meeste andere bankhouders.

Michael was slank en blond en had bijna even blauwe ogen als Tina. Hij leek een beetje op Robert Redford en was bijna te mooi. Geen wonder dat vrouwelijke spelers hem vaker en royaler fooi gaven dan mannen.

Toen Tina zich in de nauwe opening tussen de tafels drong en Michaels aandacht wist te trekken, reageerde hij heel anders dan ze had verwacht. Ze had gedacht dat alleen al haar aanblik genoeg zou zijn om de glimlach van zijn gezicht te laten verdwijnen. In plaats daarvan verbreedde zijn lach en keek hij werkelijk verheugd.

Hij was de kaarten aan het schudden toen hij haar zag en ging door met schudden terwijl hij haar begroette. ‘Hé, hallo! Je ziet er fantastisch uit, Tina. Een lust voor het oog.’

Ze had er niet op gerekend dat hij aardig zou zijn en was van haar stuk gebracht door zijn warme begroeting. ‘Eh … dank je.’

‘Dat is een leuke trui. Ik vind hem mooi. Blauw staatje altijd goed.’

Ze glimlachte onbehagelijk en probeerde zich te herinneren dat ze hierheen was gekomen om hem te beschuldigen van wrede grappen ten koste van haar. ‘Luister, Michael, ik moet met je praten.’

Hij keek op zijn horloge. ‘Over vijf minuten heb ik pauze.’

‘Waar zie ik je?’

‘Waarom blijf je niet gewoon hier? Dan kun je zien hoe deze aardige mensen me een heleboel geld afhandig maken.’

Elke speler aan tafel kreunde en iedereen had commentaar op de onwaarschijnlijke mogelijkheid dat ze tegen deze bankhouder ook maar iets konden winnen.

Michael grijnsde en knipoogde naar Tina.

Ze glimlachte stijfjes.

Ze wachtte ongeduldig tot de vijf minuten voorbijgekropen waren; in een druk casino voelde ze zich nooit op haar gemak. De koortsachtige drukte en nooit aflatende opwinding, die soms aan hysterie grensde, deden een aanslag op haar zenuwen.

De reusachtige ruimte was zó luidruchtig, dat de mengeling van geluiden een zichtbare substantie leek te worden; net een vochtig, geel waas dat in de lucht hing. Fruitautomaten belden en piepten en floten en zoemden; munten rinkelden in de sterk resonerende metalen bakken voor de jackpot, ontworpen om uit het hele casino gelukzoekers te lokken. Balletjes kletterden rond wervelende roulettewielen. Een band van vijf man sterk lanceerde zwaar versterkte popmuziek vanaf een klein podium in de open cocktailbar verderop, iets boven de fruitautomaten. De omroepinstallatie blèrde namen. IJs tinkelde in glazen wanneer gokkers onder het spelen dronken. En iedereen leek tegelijk te praten.

Toen Michaels pauze begon, nam een invaller zijn plaats als bankhouder in. Michael stapte de blackjack-ruimte uit en kwam het middenpad op. ‘Wil je praten?’

‘Niet hier,’ zei ze half schreeuwend. ‘Ik kan mezelf niet eens horen denken.’

‘Laten we naar de galerij gaan.’

‘Goed.’

Om de roltrappen naar de winkelgalerij op de benedenverdieping te bereiken moesten ze het hele casino door. Michael liep voorop, werkte zich met zijn ellebogen voorzichtig door de menigte vakantiegangers, en Tina volgde hem snel in zijn kielzog voordat het pad dat hij gebaand had, weer volliep.

Halverwege de lange zaal stopten ze op een open plek, waar een man van middelbare leeftijd bewusteloos op zijn rug lag voor een blackjacktafel. Hij droeg een beige pak, een donkerbruin overhemd en een das met beige figuren. Achter zijn hoofd lag een omgevallen stoel; voor vele honderden dollars aan groene fiches lagen verspreid op het kleed om hem heen. Twee geüniformeerde bewakers pasten eerstehulp toe, maakten zijn das en boord los en namen zijn pols op; een derde bewaker hield nieuwsgierige klanten op afstand.

Michael zei: ‘Hartaanval, Pete?’

De derde bewaker keek om. ‘Hallo, Mike. Nee, ik denk niet dat het zijn hart is. Ziet eruit als een combinatie van blackjackblack-out en bingoblaas. Hij zat acht uur onafgebroken aan die tafel.’

Op de grond kreunde de man in het beige pak; zijn oogleden flitsten op en neer.

Michael schudde kennelijk geamuseerd zijn hoofd, liep om de open plek heen en werkte zich door de massa aan de andere kant.

Toen ze ten slotte het einde van het casino bereikten en op de dalende roltrappen naar de winkelgalerij stonden, vroeg Tina: ‘Wat is een blackjackblack-out?’

‘Iets stompzinnigs, dat is het,’ zei Michael nog steeds geamuseerd. ‘Die knul gaat zitten om te kaarten en laat zich zo meeslepen dat hij elk gevoel voor tijd verliest. Dat is natuurlijk precies wat de directie wil, en daarom zijn er in een casino geen ramen of klokken. Maar af en toe raakt een kerel écht het spoor bijster, staat uren- en uren- en urenlang niet op en speelt door als een zombie. Intussen drinkt hij te veel. Als hij ten slotte wél opstaat, doet hij dat te snel. Het bloed loopt weg uit zijn hoofd en hij valt béng! ter plaatse flauw. Blackjackblack-out.’

‘Juist.’

‘Dat gebeurt regelmatig.’

‘En bingoblaas?’

‘Soms raakt een speler zó geïnteresseerd in het spel, dat hij vrijwel gehypnotiseerd is. Hij drinkt met behoorlijke regelmaat, maar hij is zó diep in trance, dat hij de roep van de natuur volstrekt kan negeren – tot hij kramp in zijn blaas krijgt. In een echt ernstig geval ontdekt hij dat zijn buisjes geblokkeerd zijn; hij kan het niet meer lozen en moet naar een ziekenhuis voor een katheter.’

‘Mijn god, meen je dat?’

‘Jazeker.’

Ze stapten de roltrap af en liepen de winkelgalerij in. Een grote mensenmenigte deinde langs de souvenirwinkels, kunstgaleries, juweliers, kledingzaken en andere winkels, maar niet zo schouder aan schouder als boven in het casino.

‘Ik zie nog steeds geen plek waar we rustig kunnen praten,’ zei Tina. ‘Laten we naar de ijssalon gaan en een paar pistachehoorns halen. Wat vind je daarvan? Je hield altijd zo van pistache-ijs.’

‘Ik wil geen ijs, Michael.’

De doelgerichtheid van haar woede was weg en nu was ze bang dat deze ontmoeting geen zin meer zou hebben. Hij deed zo vreselijk zijn best om aardig te zijn. Dat had ze niet verwacht. En het was niets voor Michael om haar op die manier te behandelen. Althans niet voor de Michael die ze de laatste paar jaar had gekend. Toen ze net getrouwd waren, was hij geestig, charmant en zorgeloos geweest, maar hij had zich al heel, heel lang niet zo gedragen. Ze was verbluft.

‘Geen ijs,’ herhaalde ze. ‘Alleen een beetje praten.’

‘Nou, als jij geen pistache-ijs wilt, ik wel. Ik haal er een en dan maken we buiten een wandeling rond de parkeerplaats. Het is behoorlijk warm vandaag.’

‘Hoelang heb je pauze?’

‘Twintig minuten. Maar ik ben dikke maatjes met de afdelingschef. Hij valt wel voor me in als ik niet op tijd terug ben.’

De ijssalon was aan de andere kant van de winkelgalerij bij de bioscoop, waar alleen oude mgm-films draaiden. Onder het lopen bleef Michael proberen haar te vermaken met verhalen over andere ongewone ziektes waar gokkers vatbaar voor zijn.

‘Dan is er nog wat wij een “jackpotaanval” noemen,’ zei Michael. ‘Jaren- en jarenlang gaan mensen uit Vegas naar huis en vertellen hun vrienden dat ze meer gewonnen dan verloren hebben. Iedereen doet net of hij gewonnen heeft. En als ze dan plotseling wél tegen iets heel groots oplopen, vooral aan een fruitautomaat waar dat pats-boem kan gebeuren, zijn ze zó verrast, dat ze flauwvallen. Rond de fruitautomaten komen meer hartaanvallen voor dan waar ook in het casino, en veel slachtoffers zijn mensen die net drie bars op een rij hebben gekregen en een smak geld hebben gewonnen.’

‘Vervolgens is er het “Vegassyndroom”. Dat treedt op als iemand zich zó laat meeslepen door het gokken en van de ene show naar de andere rennen, dat hij een hele dag of nog langer vergeet te eten. Hij of zij; het overkomt vrouwen even vaak als mannen. Hoe dan ook, als hij eindelijk honger krijgt en beseft dat hij niet gegeten heeft, werkt hij een reusachtige maaltijd naar binnen. Het bloed stroomt van zijn hoofd naar zijn maag en hij valt midden in het restaurant flauw. Dat is meestal ongevaarlijk, behalve als hij net een hap eten in zijn mond heeft als hij flauwvalt, want dan kan hij stikken. Maar mijn favoriet is de ziekte die we het “tijdlussyndroom” noemen. De mensen hier komen uit een heleboel saaie plaatsen en voor hen is Vegas een soort Disneyland voor volwassenen. Er is zo veel gaande, zo veel te doen en te zien, zo veel voortdurende opwinding, dat de mensen uit hun normale ritme raken. Ze gaan bij zonsopgang naar bed, staan ’s middags op en vergeten welke dag het is. Als de opwinding een beetje wegebt, gaan ze het hotel betalen en ontdekken dan dat hun weekeind van drie dagen op een of andere manier in vijf dagen is veranderd. Dat kunnen ze niet geloven. Ze denken dat hun rekening te hoog is en maken ruzie met het receptiepersoneel. Als iemand hen een kalender en een krant laat zien, zijn ze werkelijk geschokt. Ze zijn door een tijdlus gegaan en een paar dagen kwijtgeraakt. Is dat niet raar?’

Michael bleef prettig babbelen en kocht zijn ijsje. Ze verlieten het hotel door de achteringang, liepen in een winterzon van zesentwintig graden langs de rand van het niet-bewaakte parkeerterrein, en toen vroeg hij: ‘Waar wilde je over praten?’

Tina wist niet zeker hoe ze moest beginnen. Ze had hem eerst willen beschuldigen dat hij Danny’s kamer in een puinhoop had veranderd; ze had zich voorbereid op een harde confrontatie, zodat hij, zelfs als hij niet wilde toegeven dat hij het gedaan had, genoeg van streek zou zijn om onbedoeld schuld te bekennen. Maar als ze nu met onaangename beschuldigingen kwam nadat hij zo aardig tegen haar was geweest, zou ze een hysterische feeks lijken; en als ze dan nog enige voorsprong had, zou ze die snel verliezen. Ten slotte zei ze: ‘Er zijn een paar vreemde dingen gebeurd in huis.’

‘Vreemde dingen? Zoals?’

‘Ik denk dat iemand heeft ingebroken.’

‘Dat dénk je?’

‘Nou … ik weet het eigenlijk zeker.’

‘Wanneer is dat gebeurd?’

Aan de twee woorden op het schoolbord denkend zei ze: ‘De afgelopen week drie keer.’

Hij stond stil en staarde haar aan. ‘Drie keer?’

‘Ja. Gisteravond voor het laatst.’

‘Wat zegt de politie?’

‘Die heb ik niet gebeld.’

Hij fronste zijn voorhoofd. ‘Waarom niet?’

‘In de eerste plaats omdat er niets gestolen is.’

‘Bedoel je echt dat iemand drie keer heeft ingebroken zonder iets te stelen?’

Als hij onschuld voorwendde, speelde hij veel beter toneel dan ze voor mogelijk hield, en volgens haar kende ze hem echt heel goed. Tenslotte had ze lang met hem samengewoond, jaren van geluk en jaren van ellende meegemaakt en na verloop van tijd de grenzen van zijn talent voor misleiding en dubbelhartigheid leren kennen. Ze had altijd geweten wanneer hij loog, en ze dacht niet dat hij dat nu deed. Er was iets merkwaardigs in zijn ogen, een speculerende blik, maar geen bedrog. Hij leek werkelijk niet te weten wat er in huis was gebeurd. Misschien had hij er niets mee te maken.

Maar als Michael niet die rommel in Danny’s kamer had gemaakt, als Michael niet die woorden op het schoolbord had gezet, wie dan wél?

‘Waarom breekt iemand in en gaat weer weg zonder iets mee te nemen?’ vroeg Michael.

‘Ik denk dat ze me bang en van streek probeerden te maken.’

‘Waarom zou iemand jou bang proberen te maken?’ vroeg hij werkelijk bezorgd.

Ze wist niet wat ze daarop moest zeggen.

‘Jij bent nooit iemand geweest die veel vijanden maakt,’ zei hij. ‘Jij bent een vrouw die verdomd moeilijk te haten is.’

‘Jij kon dat wel,’ zei ze, en was niet bij machte om hem van iets anders te beschuldigen.

Hij knipperde van verrassing met zijn ogen. ‘O nee. Nee, nee, Tina. Ik heb je nooit gehaat. Ik was teleurgesteld over de veranderingen in je. Ik was boos op je. Boos en gekwetst. Dat geef ik toe. Ik was heel bitter. Beslist. Maar ik heb je nooit gehaat.’

Ze zuchtte.

Michael had Danny’s kamer niet in een puinhoop veranderd. Dat wist ze nu volstrekt zeker.

‘Tina?’

‘Het spijt me. Ik had je hier niet mee lastig moeten vallen. Ik weet eigenlijk niet eens waarom ik dat deed,’ loog ze. ‘Ik had meteen de politie moeten bellen.’

Hij likte aan zijn ijsje en keek haar even onderzoekend aan. Toen glimlachte hij en zei: ‘Ik begrijp het. Jij vindt het moeilijk om het punt ter sprake te brengen. Je weet niet hoe je moet beginnen. Dus kom je bij mij met dit verhaal.’

‘Verhaal? Michael, het is niet zomaar een verhaal.’

‘Rustig aan maar. Het is goed,’ zei hij kalmerend.

‘Iemand heeft werkelijk bij me ingebroken.’

‘Ik begrijp hoe je je voelt.’ Zijn glimlach veranderde en werd nu zelfvoldaan. ‘Ik begrijp je echt, Tina,’ zei hij op zachte, geruststellende en licht neerbuigende toon. ‘Je hebt geen excuses nodig om me te vragen wat je van plan was te vragen. Je hebt geen verhaal nodig over iemand die bij je inbreekt. Ik begrijp het en ik ben een en al oor. Dus brand los. Je hoeft niet verlegen te zijn. Spring er gewoon middenin. Ga je gang en zeg het.’

Ze was verbluft. ‘Wat moet ik zeggen?’

‘We hebben ons huwelijk laten ontsporen. Maar de eerste tijd hebben we het jarenlang fantastisch gehad. Als we daar werkelijk ons best voor doen, kunnen we dat terughalen.’

Ze was verbijsterd. ‘Is dat serieus bedoeld?’

‘Ik heb er de laatste paar dagen over nagedacht. Toen ik je daarnet het casino in zag lopen, wist ik dat ik gelijk had. Zodra ik je zag, wist ik dat alles precies zo ging worden als ik me had voorgesteld.’

‘Je meent het écht.’

‘Natuurlijk,’ zei hij, en zag haar verbazing aan voor geluk. ‘Je hebt een gooi naar het producerschap gedaan en bent nu in staat om een rustig leven te gaan leiden. Dat is heel verstandig, Tina.’

Gooi! dacht ze boos. Hij beschouwde haar hardnekkig als een grillige vrouw, die in Las Vegas een gooi wilde doen naar een positie als grote producent. Die onuitstaanbare hufter! Ze was woedend, maar zei niets: ze had niet genoeg zelfvertrouwen om iets te zeggen, want ze was bang dat ze tegen hem zou gaan schreeuwen zodra ze haar mond opendeed.

‘Het leven omvat meer dan alleen een flitsende carrière,’ zei Michael plechtig. ‘Het huiselijk leven is ook iets waard. Thuis en gezin. Ook dat hoort bij het leven. Misschien is dat wel het belangrijkste deel. De laatste dagen, nu je show op het punt staat om te gaan lopen, had ik het gevoel dat je misschien eindelijk beseft dat er meer nodig is in het leven, iets dat emotioneel veel bevredigender is dan wat de productie van shows je kan bieden.’

Tina’s ambitie was voor een deel de reden geweest van hun scheiding. Het probleem lag niet zozeer in haar verlangen om te slagen; het probleem lag vooral in Michaels kinderlijke houding tegenover haar. Hij vond het heerlijk om bankhouder aan een blackjacktafel te zijn. Zijn salaris en ruime fooien waren voor hem genoeg en hij vond het best om op die manier zijn jaren te slijten. Maar zich alleen maar mee laten drijven op de stromen van het leven, was voor haar niet genoeg. Terwijl Tina zich omhoog worstelde van danseres tot costumière, later tot choreograaf en tot coördinator van salonrevues, en ten slotte tot producent, had Michael zich geërgerd aan haar overgave aan haar werk. Ze had hem noch Danny ooit verwaarloosd. Ze was vastbesloten geweest om te zorgen dat geen van beiden reden had om te denken dat hun belang in haar leven was verminderd. Danny was fantastisch geweest; Danny had het begrepen. Michael kon of wilde dat niet. Langzamerhand werd Michaels ergernis over haar ambities gecompliceerd door een duisterder emotie; hij werd jaloers op zelfs haar kleinste succesjes. Ze had hem aangemoedigd om in zijn eigen vak hoger op te klimmen – van bankhouder tot afdelingschef en dan tot iets nog hogers in de casinoleiding – maar voor die ladder had hij geen belangstelling. Hij werd opvliegend en humeurig. Uiteindelijk begon hij met andere vrouwen uit te gaan. Ze was eerst geschokt, daarna verward en ten slotte diep bedroefd geweest over zijn reactie. De enige manier waarop ze aan de zijde van haar echtgenoot kon blijven was haar nieuwe carrière opgeven, en dat had ze geweigerd.

Uiteindelijk had Michael haar duidelijk gemaakt dat hij nooit van de echte Christina had gehouden. Dat zei hij niet met zoveel woorden, maar zijn gedrag sprak boekdelen. Hij had slechts de showgirl vereerd, de danseres, het kleine schatje dat door andere mannen werd begeerd, de knappe vrouw die alleen al door haar aanwezigheid zijn ego had doen zwellen. Zolang ze gewoon danseres bleef, zolang ze het grootste deel van haar leven aan hem wijdde, zolang ze aan zijn arm hing en onnozel glimlachte en er verrukkelijk uitzag, had ze zijn goedkeuring. Maar op het moment dat ze iets meer wilde zijn dan een seksobject, kwam hij in opstand. Diep gekwetst door die ontdekking had ze hem de vrijheid gegeven die hij gewild had.

En nu dacht hij werkelijk dat ze met de staart tussen haar benen bij hem terugkwam. Daarom had hij geglimlacht toen hij haar bij de blackjacktafel zag staan. Daarom was hij zo charmant geweest. De omvang van zijn ego schokte haar.

Hij stond recht voor haar in het zonlicht. Zijn witte overhemd was getooid met glinsterende banden weerkaatst licht, afkomstig van de chromen bumpers van geparkeerde auto’s, en hij schonk haar een zelfvoldane, superieure glimlach, waarbij ze het net zo koud kreeg als deze winterdag had moeten zijn.

Eens, heel lang geleden, had ze heel veel van hem gehouden. Maar op dit moment kon ze zich niet voorstellen waar dat gevoel vandaan was gekomen.

‘Michael, misschien heb je het nog niet gehoord, maar Magyck! is een hit! Een grote hit!’

‘Natuurlijk,’ zei hij. ‘Dat weet ik, schat. En ik ben blij voor jou. Ik ben blij voor jou én voor mij. Nu je hebt bewezen wat je wilde bewijzen, kun je je ontspannen.’

‘Michael, ik ben van plan om als producent te blijven werken. Ik ga niet …’

‘O, maar ik verwacht ook niet dat je dat opgeeft,’ zei hij royaal. ‘Nee, nee. Natuurlijk niet. Het is goed dat je iets om handen hebt. Dat ben ik gaan inzien. Maar als Magyck! eenmaal met succes loopt, heb je niet zoveel meer te doen, niet zoveel als eerst.’

‘Michael …’ begon ze, van plan hem te vertellen dat ze volgend jaar een nieuwe show op de planken ging brengen, dat ze niet wilde dat de mensen haar alleen maar kenden van slechts één productie, dat ze zelfs vage plannen had richting New York en Broadway, waar de terugkeer van musicals in de stijl van Busby Berkeley juichend zou worden begroet.

Maar hij was zó verdiept in zijn eigen fantasie, dat hij niet besefte dat zij daarvan geen deel wilde zijn. Hij onderbrak haar voordat ze meer had gezegd dan zijn naam. ‘Het gaat ons lukken, Tina. Die eerste jaren hebben we het goed gehad. Het kan weer goed worden. We zijn nog jong. We hebben de tijd om een nieuw gezin te stichten. Misschien wel twee meisjes en twee jongens. Dat is wat ik altijd gewild heb.’

Toen hij even ophield om aan zijn ijsje te likken, zei ze: ‘Michael, dat is niet wat ik voor ogen heb.’

‘Nou ja, misschien heb je ook wel gelijk. Misschien is een groot gezin vandaag de dag niet zo’n verstandig idee, met al die inflatie en die onrust overal. Maar voor twee kunnen we genoeg zorgen, en misschien hebben we geluk en krijgen we een jongen en een meisje. Natuurlijk wachten we eerst nog een jaartje of zo. Ik weet zeker dat er nog een heleboel werk is aan een show als Magyck!, zelfs als die al loopt. We wachten tot je zeker weet dat alles gesmeerd loopt, tot hij je niet meer zoveel tijd kost. Dan kunnen we …’

‘Michael, hou daarmee op!’ zei ze scherp.

Hij knipperde met zijn ogen.

‘Ik voel me tegenwoordig niet ontevreden,’ zei ze. ‘Ik smacht niet van verlangen naar het huiselijk leven. Je begrijpt nog steeds even weinig van me als toen we scheidden.’

Zijn verbaasde uitdrukking ging langzaam over in een frons.

Ze zei: ‘Ik heb dat verhaal over iemand die bij mij inbreekt niet verzonnen om jou de sterke, betrouwbare man uit te laten hangen tegenover mijn imitatie van een zwak, bang vrouwtje. Er heeft écht iemand ingebroken. Ik kwam naar jou toe omdat ik dacht … Nou ja, dat doet er ook niet meer toe.’ Ze draaide zich om en begon naar de achteringang van het hotel te lopen, waar ze nog maar een paar minuten geleden vandaan waren gekomen.

‘Wacht!’ zei Michael. ‘Tina, wacht!’

Ze stopte en keek om.

Hij liep haastig naar haar toe. ‘Het spijt me. Het is mijn schuld, Tina. Ik heb het verknoeid. Jezus, ik was aan het kletsen als een idioot. Ik heb jou niet je gang laten gaan. Ik wist wat je wilde zeggen, maar ik had het je in je eigen tempo moeten laten zeggen. Ik had ongelijk. Maar ik was ook zo opgewonden, Tina. Dat was het gewoon. Ik had mijn mond moeten houden en jóú eerst aan het woord moeten laten. Het spijt me. Het spijt me echt, schat.’ Zijn innemende, jongensachtige glimlach was weer terug. ‘Word niet boos op me. We willen allebei hetzelfde: een huiselijk leven, een goed gezinsleven. Laten we die kans niet vergooien.’

Ze staarde hem woedend aan. ‘Ja, ik wil een huiselijk leven, een bevredigend gezinsleven. Daar heb je gelijk in. Maar over al het andere heb je ongelijk. Ik wil niet alleen maar producent zijn om de tijd te verdrijven. Tijd te verdrijven! Michael, dat is stom. Niemand krijgt een show als Magyck! van de grond door het te beschouwen als tijdverdrijf. Ik kan werkelijk niet geloven dat je dat gezegd hebt. Het was geen geintje. Het was een harde, geestelijk en lichamelijk ondermijnende ervaring, en ik heb genoten van elke minuut! Als God dat wil, ga ik het nog eens doen. En nog eens en nog eens en nog eens. Ik ga shows produceren waarbij vergeleken Magyck! een amateurvoorstelling is. Ooit op een dag word ik misschien weer moeder. En dan word ik een verdomd goeie moeder. Een goeie moeder en een goeie producent. Ik ben intelligent en talentvol genoeg om meer te kunnen dan maar één ding. En ik kan zeker meer dan jouw speeltje en jouw huishoudster uithangen.’

‘Wacht nou ’s even,’ zei hij boos wordend. ‘Wacht verdomme nou ’s even. Je …’

Ze onderbrak hem. Al jarenlang zat ze vol pijn en bitterheid. Aan die duistere woede had ze nooit uiting gegeven, aanvankelijk omdat ze die voor Danny verborgen wilde houden; ze had niet gewild dat hij zich tegen zijn vader zou keren. Later, toen Danny dood was, had ze haar gevoelens onderdrukt omdat ze wist dat Michael werkelijk diep leed onder het verlies van zijn kind, en ze had zijn verdriet niet willen vergroten. Maar nu onderbrak ze hem midden in een zin en iets van haar verbittering kwam boven: ‘Je had ongelijk toen je dacht dat ik terug kwam kruipen. Waarom zou ik dat in ’s hemelsnaam doen? Wat heb jij me te geven dat ik ook niet elders kan krijgen? Je bent sowieso nooit een gever geweest. Jij geeft alleen als je zeker weet dat je tweemaal zoveel terugkrijgt. In wezen ben je een nemer, Michael. En voordat je me op nog meer kleffe praat trakteert over jouw grote liefde voor het gezinsleven thuis, help ik je even herinneren dat ik niet degene was die ons gezinsverband heeft verbroken. Ik was niet degene die van het ene bed in het andere dook. Jij was degene die alles begon te neuken wat ademhaalde, en vervolgens liep je op elke kleine goedkope affaire te pochen om mij te kwetsen. Jij was degene die ’s nachts niet thuiskwam. Jij was degene die weekends wegging met je vriendinnen. En laat me jou iets vertellen, Michael. Die neukweekends hebben mijn hart gebroken, en daar hoopte je ook op; dat was de bedoeling. Maar heb je je ooit afgevraagd welke invloed jouw afwezigheid op Danny had? Als jij zoveel van het gezinsleven hield, waarom heb je al die weekends dan niet met je zoon doorgebracht?’

‘Ik ben dus geen gever, hè? Wie heeft jou het huis gegeven waarin je woont? Wie moest naar een flat verhuizen toen we scheidden, en wie heeft het huis gehouden?’

Hij probeerde haar wanhopig af te leiden en de ruzie een andere draai te geven. Ze zag waar hij op uit was en was niet van plan zich af te laten brengen van wat ze zeggen wilde.

Ze zei: ‘Stel je niet aan, Michael. Je weet verdomd goed dat de aanbetaling voor het huis door mij is gedaan. Jij hebt je geld altijd aan snelle auto’s en mooie kleren besteed. Ik heb elke termijn betaald. Dat weet je. En ik heb nooit om alimentatie gevraagd. Bovendien is dat het punt niet. We hadden het over ons gezinsleven, over Danny.’

‘Nou moet je eens goed naar me luisteren,’ zei Michael kwaad.

‘Nee. Het is jouw beurt om te luisteren. Na al die jaren is het eindelijk jouw beurt om te luisteren. Als je tenminste weet hoe. Je had Danny een weekend mee kunnen nemen, als je niet bij mij in de buurt wilde zijn. Je had met hem kunnen gaan kamperen. Je had hem een paar dagen mee kunnen nemen naar Disneyland. Of de Colorado af om een beetje te vissen. Maar je had het te druk met al die vrouwen, omdat je me zo nodig moest kwetsen en bewijzen wat een superhengst je bent. Je had al die tijd plezierig met je zoon kunnen doorbrengen. Hij miste je, Michael. Hij begreep niet waarom je er niet was en hij miste je. Je had die kostbare tijd bij hem kunnen zijn. Maar dat wilde je niet. En toen bleek dat Danny niet veel tijd meer gegund was.’

Michael was lijkbleek en trilde. Zijn ogen stonden donker van woede. ‘Jij bent nog steeds datzelfde verrekte kreng als vroeger.’

Ze zuchtte en zakte een beetje in. Ze was uitgeput. Nu ze hem eenmaal goed de waarheid had gezegd, voelde ze zich op een plezierige manier leeg, alsof een kwaadaardige, nerveuze energie uit haar was weggestroomd.

‘Jij bent nog steeds datzelfde klotekreng,’ zei Michael.

‘Ik heb geen zin in ruzie met jou, Michael. Het spijt me zelfs, als ik je gekwetst heb met een paar dingen die ik over Danny heb gezegd, ofschoon God mijn getuige is dat je ze verdiende te horen. Eigenlijk wil ik je helemaal niet kwetsen. Vreemd genoeg haat ik je niet eens meer. Ik voel niets voor je. Helemaal niets.’

Ze liep weg en liet hem in de zonneschijn achter, terwijl het ijs langs het hoorntje op zijn hand droop.

Ze liep terug door de winkelgalerij, ging met de roltrap naar boven naar het casino en baande zich een weg door de luidruchtige menigte naar de hoofdingang. Een van de parkeerwachten bracht haar auto en ze reed de steile oprijlaan van het mgm Grand af op weg naar het Desert Mirage Hotel, waar ze een kantoor had en waar werk op haar wachtte.

Ze was nog maar een blok verder, toen ze noodgedwongen rechts van de weg ging rijden. Ze kon niet zien waar ze reed, omdat hete tranen over haar wangen stroomden. Ze zette de auto op een parkeerplaats en begon tot haar eigen verrassing hardop te snikken.

Aanvankelijk wist ze eigenlijk niet waarom ze huilde; ze gaf zich gewoon over aan het kwellende verdriet dat haar overmande en stelde geen vragen. Na een tijdje stelde ze vast dat ze om Danny huilde. Arme, lieve Danny. Hij was nog maar nauwelijks begonnen met leven. Het was niet eerlijk. En ze huilde ook om zichzelf en om Michael. Ze huilde om alle dingen die hadden kunnen zijn en om wat nooit terug zou keren.

Na een paar minuten kreeg ze zich weer in bedwang. Ze droogde haar tranen en snoot haar neus.

Ze gaf zichzelf hardop een standje: ‘In godsnaam, hou op met dat getreur! Je hebt al genoeg getreurd in je leven. Een hele hoop, veel te veel. Waarom probeer je niet eens gelukkig te zijn? Denk positief. Het verleden was misschien niet zo veel zaaks, maar de toekomst ziet er verdomd aardig uit.’

Ze inspecteerde haar gezicht in de achteruitkijkspiegel om te zien hoeveel schade haar huilbui had aangericht. Ze zag er beter uit dan ze verwacht had. Haar ooghoeken waren rood, maar daarom was ze nog geen Dracula. Ze deed haar tasje open, vond haar make-up en poederdoos en camoufleerde de tranenvlekken zo goed mogelijk.

Ze bracht haar vw weer in het verkeer en reed opnieuw in de richting van het Desert Mirage.

Toen ze een blok verder voor een rood licht stond te wachten, besefte ze dat ze voor een raadsel stond. Ze wist zeker dat die ravage in Danny’s slaapkamer niet Michaels werk was geweest. Maar van wie dan wél? Niemand anders had een sleutel. Alleen een bekwame inbreker kon inbreken zonder een spoor achter te laten. En waarom ging een eersteklas inbreker weg zonder iets mee te nemen? Waarom brak hij alleen maar in om iets op Danny’s schoolbord te schrijven en dingen van de dode jongen kapot te maken?

Het was griezelig. Toen ze Michael nog van die vuile streek verdacht, was ze ongerust en van streek geweest, maar het had haar niet bang gemaakt. Maar als een vréémde haar meer pijn over het verlies van haar zoon wilde bezorgen, dan was dat werkelijk onthutsend. Het was griezelig, omdat het zo onzinnig was. Een vreemde? Dat kon niet anders. Michael was de enige die ze kende die haar de schuld van Danny’s dood had gegeven. Geen enkel ander familielid of kennis had ooit laten dóórschemeren dat ze ook maar indirect verantwoordelijk was. Toch leken de spottende woorden op het schoolbord en de verwoesting in de slaapkamer het werk van iemand die vond dat zij rekenschap moest afleggen van het ongeluk. Dat betekende dat het iemand was die ze niet eens kende. Waarom zou een vreemde zulke hartstochtelijke gevoelens over Danny’s dood koesteren?

Het rode licht sprong op groen.

Achter haar toeterde een claxon.

Toen Tina de kruising passeerde en de oprijlaan naar het Desert Mirage opreed, kon ze het griezelige gevoel niet van zich afzetten dat ze bespied werd door iemand die haar kwaad toewenste. Ze keek in de achteruitkijkspiegel om te zien of ze gevolgd werd. Voor zover ze kon zien, werd ze door niemand achtervolgd.

12

De hele derde verdieping van het Desert Mirage Hotel was bestemd voor de directie en de administratie. Hier geen schittering en Las Vegasglamour. Hier werd werk verzet. Hier stond de machinerie, die de wanden van fantasie ondersteunde waarachter de toeristen ronddartelden.

Tina had een redelijk groot kantoor met wanden van donker hout, comfortabele meubels en een gedimde zachtgele verlichting. Een van de wanden was bedekt met zware, wijnkleurige gordijnen, die de felle woestijnzon buiten hielden. De ramen achter de gordijnen keken uit op de Strip van Las Vegas.

’s Nachts bood de Strip een oogverblindende aanblik, een golvende rivier van licht; rood, blauw, groen, geel, paars en roze en elke andere kleur binnen het spectrum van het menselijk oog, gloeilampen en neon, flitsende, ronddraaiende reclames van dertig meter lang, reclames van honderdvijftig meter lang, reclames die vier of vijf verdiepingen boven de straat uittorenden en blinkend aan- en uitsprongen, duizenden kilometers doorzichtige glazen buizen vol gloeiend gas die knipperden en draaiden, honderdduizenden gloeilampen die de namen van hotels spelden en computergestuurde lichtfiguren vormden die aanzwollen en wegebden – een krankzinnige maar merkwaardig mooie energieverspilling.

Maar overdag was de zon onvriendelijk jegens de Strip. In het harde, scherpe licht waren die architectonische kunstwerken niet altijd aantrekkelijk; ondanks de miljarden dollars die hier geïnvesteerd waren, zag de Strip er af en toe een beetje smoezelig uit.

Het uitzicht op die befaamde boulevard was aan Tina niet besteed; ze maakte er niet vaak gebruik van. Omdat ze ’s avonds maar zelden op kantoor was, gingen de gordijnen niet vaak open. Vanmiddag waren ze zoals gewoonlijk dicht; het kantoor was in schaduwen gehuld en zij zat aan haar bureau in een cirkel zacht licht.

Tina keek aandachtig naar de eindafrekening voor timmermanswerk aan een paar decors voor Magyck! toen Angela, haar secretaresse, haar kantoor binnenkwam en zei: ‘Kan ik nog iets voor je doen voordat ik wegga?’

Tina keek op haar horloge. ‘Het is pas kwart voor vier.’

‘Dat weet ik,’ zei Angela. ‘Maar we krijgen om vier uur vrij vanwege Oudjaar.’

‘Ach ja, natuurlijk,’ zei Tina. ‘Die vrije dag was ik helemaal vergeten.’

‘Als je wilt, blijf ik wel wat langer.’

‘Nee, nee, nee,’ zei Tina. ‘Je gaat om vier uur naar huis met de anderen.’

‘Kan ik dus nog iets voor je doen?’

Achteroverleunend in haar stoel zei Tina: ‘Ja, eigenlijk wel … Een heleboel mensen die regelmatig in ons hotel verblijven konden de vippremière van Magyck! niet bijwonen. Wil je hun namen uit de computer trekken plus een lijst van trouwdagen van degenen die getrouwd zijn?’

‘Natuurlijk,’ zei Angela. ‘Wat ben je van plan?’

‘Het hele jaar door ga ik de getrouwde mensen een bijzondere uitnodiging sturen. Ik nodig ze uit om hun trouwdag in het Desert Mirage door te brengen, met twee of drie dagen kost en inwoning op rekening van het huis, natuurlijk. We presenteren het als volgt: “Breng de magische nacht van uw trouwdag in de magische wereld van Magyck! Door”. Zoiets. We maken er iets heel romantisch van. We serveren ze champagne tijdens de show. Dat wordt fantastische reclame, denk je niet?’ Ze hief haar handen alsof ze haar volgende woorden omlijstte: ‘Het Desert Mirage – Magyck! voor minnaars.’

‘Het hotel zou blij moeten zijn,’ zei Angela. ‘Dat levert ons een hoop positieve berichten in de media op.’

‘De bazen van het casino zullen blij zijn, omdat veel rijke klanten van ons dit jaar waarschijnlijk een keer extra komen. De gemiddelde gokker zegt zijn andere Vegas-trips in zijn agenda niet af; hij komt gewoon een keer extra vanwege zijn trouwdag. En ik zal blij zijn, omdat die stunt meer mond-op-mond reclame voor de show oplevert.’

‘Het is een fantastisch idee,’ zei Angela. ‘Ik zet de computer gelijk aan het werk.’

Tina ging weer verder met het controleren van de timmermansrekening en na een minuut was vanuit Angela’s kantoor het snelle geratel van de printer te horen.

Om vijf minuten over vier was Angela weer terug in Tina’s kantoor met de gevraagde informatie. Die stond allemaal op een anderhalve meter lang stuk printerpapier, dat ze tot een compacte, accordeonachtige stapel had gevouwen.

‘Dank je,’ zei Tina.

‘Graag gedaan.’

‘Sta je te rillen?’

‘Ja,’ zei Angela. ‘Volgens mij is er iets mis met de airconditioning of zoiets. Toen ik het bestand uitdraaide, werd het koud in mijn kantoor.’

‘Hier is het warm genoeg,’ zei Tina.

‘Misschien ligt het gewoon aan mij. Nou, ik ga ervandoor.’

‘Heb je een feestje?’

‘Ja, straks. Op Rancho Circle.’

‘Millionaire’s Row?’

‘Ja. Het wordt een heel groot feest. De baas van mijn vriend woont daar.’ Ze draaide zich om om weg te gaan, keek achterom en zei: ‘Gelukkig Nieuwjaar, Tina.’

‘Gelukkig Nieuwjaar.’

‘Tot maandag.’

‘Eh? Ach ja, je hebt gelijk. Je hebt dit weekend vier dagen vrij. Nou, pas maar op voor de katers.’

Angela grijnsde. ‘Er loopt er in ieder geval één rond met mijn naam erop; dat staat vast.’

Tina beëindigde haar controle van de timmermansrekening en parafeerde hem voor uitbetaling.

Ze was nu alleen op de derde verdieping. Ze zat door schaduwen omringd in de kring van amberkleurig licht aan haar bureau en gaapte. Nog een uurtje. Tot vijf uur had ze werk te doen, en dan ging ze naar huis. Ze had twee uur nodig om zich klaar te maken voor haar afspraak met Elliot Stryker. Ze glimlachte toen ze aan hem dacht en pakte de uitdraai om haar werk zo snel mogelijk af te krijgen.

Het was verbazingwekkend hoeveel informatie het hotel over zijn favoriete klanten bezat. Als zij wilde weten hoeveel geld ieder van hen per jaar verdiende, kon de computer het haar vertellen. Van elke man kon hij haar zijn favoriete sterke drank vertellen, van elke vrouw haar lievelingsbloem en -parfum, het merk auto dat ze reden, de namen en leeftijden van hun kinderen, welke ziektes of andere medische problemen ze hadden, hun lievelingsgerechten, hun lievelingskleuren, van welke muziek ze hielden, hun politieke bindingen en tientallen, misschien wel honderden andere dingen, soms belangrijk, soms alledaags. Dit waren klanten die het hotel graag had, en hoe meer het Desert Mirage over hen wist, des te beter kon het hen van dienst zijn. Ofschoon het hotel die gegevens grotendeels verzamelde voor het welzijn van zijn klanten, vroeg Tina zich af hoe prettig die mensen het zouden vinden als ze wisten dat het Desert Mirage dikke dossiers over hen had.

Ze liep de lijst vipklanten door die de première van Magyck! niet hadden bijgewoond. Met een rood potlood omcirkelde ze de namen die gevolgd werden door een trouwdag en probeerde een indruk te krijgen van de hoeveelheid promotie waarmee ze te maken zou krijgen. Ze had pas tweeëntwintig namen geteld, toen ze op een ongelooflijke boodschap stuitte, die de computer in de lijst had tussengevoegd.

Haar hart leek even stil te staan.

Haar borst voelde beklemd. Ze kon geen adem krijgen. Ze staarde naar wat de computer had geprint en er welde angst in haar op – duistere, koude, beklemmende angst.

Tussen de namen van twee rijke klanten stonden vijf regels tekst, die niets te maken hadden met de informatie die ze gevraagd had.

niet dood
niet dood
niet dood
niet dood
niet dood

Het papier ritselde toen haar handen begonnen te trillen.

Eerst thuis. In Danny’s slaapkamer. Nu hier. Wie deed haar dit aan?

Angela?

Nee. Absurd.

Angela was een schat van een meid. Ze was niet in staat tot iets kwaadaardigs als dit. Angela had de onderbreking in de uitdraai niet gemerkt, omdat ze niet naar de printer was blijven kijken; later had ze het lange papier opgevouwen zonder de tekst te lezen.

Bovendien: misschien had Angela dit stuk gorigheid in de computer kunnen programmeren, maar ze kon niet hebben ingebroken. In ’s hemelsnaam! Angela was geen meester-inbreker.

Tina vouwde de uitdraai snel open om te zien of die zieke grappenmaker nog meer had uitgehaald. Na nog eens zesentwintig namen vond ze het.

danny leeft
danny leeft
help
help
help me

Haar hart stond niet langer stil. Het klopte nu. Het bonkte als een automatische, mechanische moker: beng, beng, beng, beng!

Ze besefte plotseling hoe verschrikkelijk alleen ze was. Hoogstwaarschijnlijk was ze de enige op de hele derde verdieping.

Ze dacht aan de man in haar nachtmerrie, de man in het zwart, wiens gezicht vol knobbels met maden had gezeten, en de schaduwen in haar kantoor leken dieper en donkerder dan een moment geleden.

Ze stond op en liet de lange uitdraai naar beneden uitklappen, zodat ze hem sneller door haar handen kon halen. Ze liep nog veertig namen langs en kromp ineen toen ze zag wat de computer nog meer had laten printen.

ik ben bang
ik ben bang
haal me weg
haal me hier
weg alsjeblieft … alsjeblieft
helphelphelphelp

Dat was de laatste tussenvoeging. Aan de rest van de lijst mankeerde niets.

Tina gooide de uitdraai op de grond en liep naar Angela’s kantoor.

Angela had het licht uitgedaan. Tina knipte het aan.

Ze liep naar Angela’s bureau en ging op de bureaustoel zitten, maar draaide zich naar de terminal in plaats van naar de schrijfmachine. Ze zette hem aan en het scherm gloeide groen op.

In de middelste la van het bureau lag een boek met codelijsten. Daarmee kon een operateur gegevens halen uit de databank van de computer, die in een andere ruimte aan de andere kant van het gebouw stond. Tina bladerde het boek door tot ze de code vond die ze nodig had om de lijst met de beste klanten van het hotel op te roepen. De code was 1001012 en stond omschreven als ‘Vrijers’, de afkorting van gasten met vrij onderdak – een eufemisme voor ‘zware verliezers’, aan wie, nadat ze een klein fortuin in het casino hadden achtergelaten, nooit om betaling van hun kamer en maaltijden werd gevraagd.

Tina typte haar eigen persoonlijke toegangsnummer in de terminal eo13331555. Omdat veel materiaal in de archieven van het hotel vertrouwelijke informatie over rijke klanten was en omdat de lijst van favoriete klanten van het Desert Mirage voor de concurrentie heel waardevol zou zijn, kon alleen iemand met een vergunning er gegevens uit halen. Na een korte aarzeling vroeg de computer hoe ze heette. Ze toetste haar naam in en de computer vergeleek die met haar nummer. Vervolgens:

toegang

Ze typte het codenummer voor de lijst van gasten met gratis onderdak en de machine antwoordde onmiddellijk.

ga verder

Haar handen waren klam. Ze veegde ze af aan haar broek en typte toen snel haar verzoek. Ze vroeg de computer dezelfde informatie die Angela een tijdje geleden had opgevraagd. De namen en adressen van vipklanten die de première van Magyck! hadden gemist – plus de trouwdata van de mensen die getrouwd waren – begonnen op te flitsen op het scherm. Tegelijkertijd werden hun namen en adressen afgedrukt op de rol papier die de printer voedde.

Hij ratelde snel twintig, veertig, zestig, zeventig namen door zonder de regels over Danny af te drukken, die in de eerste uitdraai hadden gestaan. Tina wachtte tot minstens honderd namen waren uitgeprint en concludeerde toen dat het systeem was geprogrammeerd om de regels over Danny maar één keer uit te printen alleen toen haar kantoor die middag voor het eerst gegevens had gevraagd; bij latere opvragen niet meer. Ze drukte de toets in waar esc op stond. De machine hield op; de woorden op het scherm verdwenen en alleen de opgloeiende groene achtergrond bleef over.

Nog maar een paar uur geleden had ze geconcludeerd dat de persoon achter deze wrede grap een vreemde moest zijn. Maar welke vreemde kreeg zo makkelijk toegang tot zowel haar huis als de hotelcomputer? Was het dan toch niet iemand die ze kende?

Maar wie?

En waaróm?

Welke vreemde kon haar eigenlijk zo haten?

Als een slang die zich ontrolt, kronkelde en glibberde angst in haar binnenste, en ze huiverde.

Toen besefte ze dat ze niet alleen rilde van angst. Het was ook koud.

Ze herinnerde zich Angela’s klacht van daarnet. Op dat moment had dat niet van belang geleken.

Maar toen Tina binnenkwam om de terminal aan te zetten, was de ruimte warm geweest, en nu was het uitgesproken koel. Hoe kon de temperatuur zo snel zo sterk gedaald zijn? Ze luisterde naar het geluid van de airconditioning, maar uit de ventilatoren in de muur kwam geen veelzeggend gefluister. Niettemin was de ruimte beslist veel kouder dan een paar minuten geleden.

Met een scherpe, harde elektronische klik, waar Tina van schrok, begon de computer plotseling nieuwe gegevens te produceren, ofschoon ze daar niet om had gevraagd. Ze wierp een blik op de bonkende printer en toen op de woorden die opflitsten op het scherm.

niet dood niet dood
niet dood
niet dood
niet in de grond
niet dood
haal me hier weg
haal me weg weg weg

Einde van de boodschap. De printer stopte.

De ruimte werd met de seconde kouder.

Of verbeeldde ze zich dat alleen maar?

Ze had het krankzinnige gevoel dat ze niet alleen was. De man in het zwart. Hij was maar een schepsel uit een nachtmerrie en kon onmogelijk in levenden lijve hier zijn; niettemin kon ze het hartverlammende gevoel niet van zich afzetten dat hij in het kantoor was. Ze probeerde zichzelf uit te lachen. Ze kon het niet. De man in het zwart. De man met de kwaadaardige, felle ogen. Die grijnzende gele tanden. Achter haar. Naar haar reikend met een hand die koud en klam zou blijken. Ze keek verwilderd in het rond, maar er was niemand binnengekomen.

Natuurlijk niet.

Het was maar een monster uit een nachtmerrie.

Wat stom van haar.

Toch voelde ze dat ze niet alleen was.

Ze wilde niet meer naar het scherm kijken, maar deed het toch; ze moest wel.

De woorden brandden daar nog steeds.

Toen verdwenen ze.

Ze wist de greep van de angst iets losser te maken, de ijzeren greep die haar verlamde, en legde haar vingers op het toetsenbord. Ze probeerde een vraag in te toetsen. Ze wilde weten wie deze ongevraagde gegevens had opgeroepen. Ze was van plan te vragen of die woorden over Danny gewoon van een band kwamen; of waren die afschuwelijke regels misschien net een paar seconden geleden door iemand aan een andere terminal in een ander kantoor in de computer getypt?

Als die regels niet afkomstig waren van een magneetband met gegevens – en ze had het bijna helderziende gevoel dat de bedrijver van deze kwaadaardige grap op dit moment in het gebouw was – dan was die hufter misschien wel op de derde verdieping. Misschien kon ze opstaan, hem zoeken en hem vangen voordat hij wegging. Ze stelde zich voor hoe ze de lange, lange gang door liep, deuren opende, stille, verlaten kantoren in keek, tot ze eindelijk een man achter een andere terminal zag zitten. Hij zou zich naar haar omdraaien, verbaasd dat ze hem had gesnapt; ze zou zijn gezicht zien en eindelijk weten wie hij was.

En dan?

Zou hij haar doden?

Dat was een nieuwe gedachte: de mogelijkheid dat zijn uiteindelijke doel veel erger was dan haar alleen maar angst aanjagen.

Ze aarzelde met haar vingers op het toetsenbord en vroeg zich af of ze de computer iets moest vragen. Waarschijnlijk kreeg ze niet de antwoorden die ze nodig had en verried ze slechts haar aanwezigheid aan wie dan ook die daar aan een andere terminal zat. Maar als hij werkelijk in de buurt was, wist hij al dat ze alleen op kantoor was. Ze had niets te verliezen door de computer te ondervragen. Toen ze haar eerste vraag begon in te typen, liet de machine dat echter niet toe. Hij begon op eigen houtje een nieuwe boodschap uit te printen. Als er een man aan een ander toetsenbord zat, wilde hij ofwel geen gesprek met haar aangaan, of beheerste hij de computer niet genoeg om dat te kunnen.

De ruimte werd steeds kouder.

Op het scherm verscheen de boodschap:

ik heb het koud het doet pijn
mamma? kun je me horen?
ik heb het zo koud
ik heb erge pijn
haal me hier weg
alsjeblieft alsjeblieft alsjeblieft
niet dood niet dood

De woorden gloeiden een seconde op het scherm; toen werd het leeg.

Opnieuw probeerde ze haar vragen in te voeren. Maar het toetsenbord leek verlamd.

Nog steeds voelde ze een andere aanwezigheid in de ruimte. Dat gevoel werd zelfs sterker naarmate het kouder werd.

Hoe kon iemand het hier kouder maken zonder de airconditioning te gebruiken? Wie hij ook was, hij kon het toetsenbord van een terminal hanteren; daar was niets vreemds aan. Maar hoe kreeg hij in ’s hemelsnaam de lucht zo snel zo koud?

Toen het scherm zich begon te vullen met dezelfde zevenregelige boodschap die zojuist gewist was, had Tina er plotseling genoeg van. Ze zette de terminal uit en de groene gloed vervaagde.

Terwijl ze opstond uit haar lage stoel, zette de terminal zichzelf weer aan.

ik heb het koud ik heb pijn
haal me hier weg
alsjeblieft alsjeblieft alsjeblieft

‘Jou weghalen?’ schreeuwde ze. ‘Waar vandaan? Uit het gráf?’

haal me weg weg weg

Ze moest zichzelf zien te beheersen. Ze had net tegen de machine gepraat alsof ze dacht echt tegen Danny te praten. Danny had die woorden niet op het scherm gezet. Danny kon niet met het toetsenbord van een terminal omgaan. En verdomme, Danny was dood!

Ze zette de machine snel uit.

Hij ging vanzelf weer aan.

Ze begon te huilen. Ze was krankzinnig aan het worden; dat kon niet anders. Dat verrekte ding kón zichzelf niet aanzetten.

Ze rende om het bureau heen, botste met haar heup tegen een hoek en liep naar het stopcontact in de muur, terwijl de printer in duivelse razernij zijn boodschap uitbraakte.

haal me hier weg
haal me weg weg
weg
weg

Tina bukte zich naast de contactdoos vanwaar de terminal van elektriciteit en gegevens werd voorzien. Ze pakte de twee draden – een zware kabel en een gewoon geïsoleerd snoer – en die leken in haar handen tot leven te komen en zich als een paar slangen te verzetten. Ze gaf een ruk en trok de twee stekkers los.

Het scherm werd donker.

En bleef donker.

Onmiddellijk werd het weer snel warmer in de ruimte.

‘Goddank,’ zei ze onvast.

Ze begon rond Angela’s bureau te lopen, want ze wilde op dat moment niets liever dan niet meer op haar trillende benen hoeven staan en op een stoel gaan zitten, toen plotseling de deur naar de gang openging, en ze schreeuwde het uit van schrik.

De man in het zwart?

Verrast door haar geschreeuw keek Elliot Stryker naar binnen, en heel even was ze opgelucht om hem te zien.

‘Tina? Wat is er? Alles oké?’

Ze deed een stap in zijn richting, maar besefte toen dat hij misschien rechtstreeks van een andere terminal in een van de andere kantoren op de derde verdieping kwam. Was hij soms de man die haar lastigviel?

‘Tina? Mijn god, je ziet zo bleek als een doek.’

Hij liep naar haar toe.

Ze zei: ‘Stop! Wacht!’

Hij bleef verbijsterd staan.

Met trillende stem zei ze: ‘Wat doe je hier?’

Hij knipperde met zijn ogen. ‘Ik was voor zakelijke redenen in het hotel. Ik vroeg me af of je misschien nog op kantoor was en kwam langs om te kijken. Ik wou je alleen gedag zeggen.’

‘Was jij met een van de andere computers aan het spelen … een van de andere terminals?’

‘Wat?’ vroeg hij, duidelijk verbaasd door haar vraag.

‘Wat deed je op de derde verdieping?’ wilde ze weten. ‘Met wie kon je nog een afspraak hebben? Iedereen is naar huis. Ik ben de enige hier.’

Nog steeds verbaasd maar ook al een beetje ongeduldig zei Elliot: ‘Mijn afspraak was niet op de derde verdieping. Ik heb een kop koffie gedronken met Charles Mainway beneden in het restaurant, want we moesten iets bespreken. Een paar minuten geleden waren we klaar en toen ben ik hierheen gekomen om te kijken of je er nog was. Wat is er met je?’

Ze keek hem aandachtig aan.

‘Tina? Wat is er gebeurd?’

Ze bestudeerde zijn gezicht op tekenen dat hij loog, maar zijn verbijstering leek echt. En als hij loog, had hij haar niet dat verhaal over koffiedrinken met Charles Mainway verteld, want dat kon met een minimum aan inspanning worden bevestigd of doorgeprikt; hij zou met een beter alibi zijn gekomen als hij dat nodig had gehad. Hij vertelde de waarheid.

Ze zei: ‘Het spijt me. Ik … ik heb hier net een … ervaring gehad … een griezelige …’

Hij liep naar haar toe. ‘Wat is er gebeurd?’

Toen hij in haar buurt kwam, spreidde hij zijn armen alsof het voor hem de natuurlijkste zaak van de wereld was dat hij haar vasthield en geruststelde, alsof hij haar al vele malen eerder had vastgehouden, en in dezelfde sfeer van intimiteit en geruststelling zocht ze steun bij hem. Ze was niet langer alleen.

13

Tina had een welvoorziene bar in een hoek van haar kantoor voor de zeldzame keren dat een zakenrelatie na een lange werkdag een drankje nodig had. Het was voor het eerst dat ze die voorraad voor zichzelf aansprak. Op haar verzoek schonk Elliot twee Rémy-Martins in cognacglazen en gaf hij een glas aan haar; zij kon ze niet voor hen inschenken, want haar handen beefden te erg.

Ze gingen op de beige sofa zitten, meer in de schaduw dan in het oranje lamplicht. Ze moest haar glas met beide handen vasthouden om te voorkomen dat het trilde.

‘Ik weet niet waar ik moet beginnen,’ zei Tina. ‘Volgens mij moet ik beginnen met Danny. Weet je wie Danny is?’

‘Je zoon?’

‘Ja.’

‘Helen Mainway heeft me verteld dat hij iets meer dan een jaar geleden gestorven is.’

‘Heeft ze je verteld hoe dat gebeurde?’

‘Nee.’

‘Hij hoorde bij de groep van Jaborski.’

‘De groep van Jaborski?’

‘Daar moet je van gehoord hebben,’ zei ze. ‘Het heeft minstens vier of vijf dagen op de voorpagina van de Review-Journal gestaan. Bill Jaborski was een jungle-expert en ook hopman. Elk jaar nam hij een groep padvinders mee de High Sierra’s in, voorbij Reno. Ze gingen dan op een zevendaagse overlevingstocht de wildernis in.’

‘Ja,’ zei Elliot rustig en bedroefd. ‘Ik weet het weer.’

‘Dat was karaktervormend, zeiden ze. En een jaar lang vochten alle jongens voor een kans om voor die tocht te worden uitgekozen. Het had volmaakt veilig moeten zijn. Bill Jaborski werd als een van de tien beste experts ter wereld op het gebied van de wintersurvival beschouwd. Dat zei iedereen tenminste. En volgens hen was de andere volwassene die meeging, Tom Lincoln, bijna even goed als Bill. Volgens hen dan,’ zei ze bitter.

‘Als ik me goed herinner, nam hij al jaren achtereen kinderen mee de bergen in en had niemand ook maar een schrammetje opgelopen,’ zei Elliot. Tina nam een slok cognac. Hij was heerlijk, maar brandde de kou uit haar binnenste niet weg.

‘Vorig jaar,’ zei ze, ‘nam Jaborski veertien jongens mee tussen twaalf en achttien jaar. Allemaal uitstekende padvinders. Allemaal zijn ze dood, samen met Bill Jaborski en Tom Lincoln.’

‘Zijn de autoriteiten er ooit achter gekomen wat er precies gebeurd is?’

‘Ze weten hóé het gebeurde,’ zei ze. ‘De groep ging naar de bergen in een minibus met vierwielaandrijving, speciaal voor gebruik op onverharde paden in de winter. Reusachtige banden. Kettingen. Zelfs een sneeuwschuiver aan de voorkant. Ze zouden niet echt diep de wildernis ingaan. Ze zouden aan de rand blijven. Niemand die goed bij zijn hoofd is, neemt jongens van net twaalf mee de diepste delen van de Sierra’s in, hoe goed ze ook zijn voorbereid, uitgerust en getraind, hoe sterk ze misschien ook zijn en hoeveel grote broers ook op hen kunnen passen. Jaborski was van plan met de minibus de snelweg af te gaan en een oud houthakkerspad te nemen, als de omstandigheden dat toestonden. Vandaaruit zouden ze drie dagen gaan trekken met sneeuwschoenen en rugzakken, en een grote cirkel rond de bus beschrijven, waar ze aan het einde van de week terug zouden komen. Ze hadden de beste wilderniskleding, de beste geïsoleerde slaapzakken, de beste wintertenten, een heleboel houtskool en andere hittebronnen, ruim genoeg voedsel en twee experts om hen te leiden. Volmaakt veilig, zei iedereen. Absoluut, volmaakt veilig. Wat ging er dus mis?’

Ze kon niet langer stilzitten. Ze stond op, begon te ijsberen en nam nog een slok cognac.

Elliot zei niets. Hij herinnerde zich inmiddels alles weer en had het verhaal niet nodig, maar leek te begrijpen dat ze alles moest vertellen om het van zich af te kunnen zetten.

‘En inderdaad, inderdaad ging er iets mis,’ zei ze. ‘Want op een of andere manier, om welke reden dan ook, reden ze de bus meer dan zes kilometer bij de snelweg vandaan, zes kilometer ervandaan en een heel eind omhoog, rechtstreeks naar die godverdomde wolken. Ze reden een steil, ongebruikt houthakkerspad op, een slecht, onverhard pad, zó bedolven onder sneeuw en zó zwaar bedekt met ijs, dat alleen een gek zou proberen om het anders dan lopend te beklimmen. De bus … viel over de rand.’ Ze haalde diep adem; het was niet gemakkelijk. ‘De bus viel dertig meter … bovenop puntige rotsen. De brandstoftank ontplofte. De bus scheurde als een blikje open. Rolde nog dertig meter verder tegen de bomen. De jongens … allemaal … dood.’ Ze keek Elliot strak aan. ‘Waarom? Waarom deed een man als Bill Jaborski zoiets ongelooflijk stoms?’

Elliot, die nog steeds op de bank zat, schudde zijn hoofd en staarde naar zijn cognac.

Ze verwachtte eigenlijk geen antwoord van hem. Ze stelde hem ook eigenlijk geen vraag; als ze die aan iemand stelde, dan was het aan God. ‘Waarom? Jaborski was de beste. De allerbeste. Hij was zó goed, dat hij veertien jaar lang in alle veiligheid jonge jongens mee kon nemen naar de Sierra’s, een uitdaging die veel andere wintersurvivalexperts niet aandurven. Bill Jaborski was slim, taai, verstandig en vol respect voor de gevaren van wat hij deed. Hij was niet roekeloos. Waarom deed hij zoiets stoms, zoiets onbezonnens als in die omstandigheden die weg zo hoog naar boven te rijden?’

Elliot keek naar haar op. Zijn blik was vriendelijk en vol sympathie. ‘Je zult het antwoord wel nooit weten,’ zei hij. ‘Ik begrijp hoe moeilijk het voor je is te moeten leven met de wetenschap, dat je nooit een bevredigende verklaring zult krijgen.’

‘Moeilijk,’ zei ze. ‘Heel moeilijk.’

Ze liep weer naar de bank en ging zitten.

Hij nam het glas uit haar hand. Het was leeg. Ze kon zich niet herinneren dat ze de cognac had opgedronken. Hij stond op en liep naar de bar.

‘Ik niet meer,’ zei ze. ‘Ik wil niet dronken worden.’

‘Onzin,’ zei hij. ‘In jouw toestand en met al die nerveuze energie die je kwijt moet, hebben twee glazen sterke drank geen enkele invloed.’

Hij kwam van de bar terug met nieuwe Rémy-Martin. Dit keer was ze in staat het glas met één hand vast te houden.

‘Dank je, Elliot.’

‘Vraag me niet om een cocktail,’ zei hij. ‘Ik ben de slechtste barkeeper ter wereld. Over ijs giet ik alles wat je wilt, maar ik kan nog niet eens goed wodka met sinaasappelsap mixen.’

‘Ik bedankte je niet voor het drankje. Ik bedankte je omdat je daar allemaal naar hebt zitten luisteren. Jij luistert verdraaid goed, Elliot.’

‘De meeste advocaten praten te veel,’ zei hij. ‘Dat merkte ik al toen ik nog op de universiteit zat. Misschien zijn ze altijd aan het oefenen om in vorm te blijven voor het debat in de rechtszaal. Hoe dan ook, ik besloot al snel om een advocaat te zijn die luistert. In de loop der jaren heb ik ontdekt dat ik mijn cliënten daarmee een veel betere dienst bewijs, omdat ik naar ze luister en ze op die manier goed leer kennen.’

Even nipten ze zwijgend aan hun cognac.

Tina voelde zich nog steeds gespannen, maar had het niet langer koud vanbinnen.

Elliot zei: ‘Op die manier je kind verliezen, moet een verpletterende ervaring zijn. Je bent beslist nog maar nauwelijks begonnen met leren hoe je met dit verlies moet leven, zelfs al is het al meer dan een jaar geleden. Niettemin was het geen herinnering aan je zoon waardoor je zo van streek was, toen ik een tijdje geleden binnenkwam.’

‘In zekere zin wel.’

‘Wil je erover praten?’

Dat deed ze. Ze vertelde de bizarre dingen die de laatste tijd met haar gebeurden; de boodschappen op Danny’s schoolbord; de ravage die ze in zijn kamer had gevonden; de afschuwelijke, honende woorden die op de computerlijsten waren verschenen.

Elliot keek samen met haar naar de uitdraaien en samen onderzochten ze de terminal in Angela’s kantoor. Ze staken de stekkers in het stopcontact en probeerden de computer te laten herhalen wat hij al eerder had gedaan, maar ze hadden geen geluk; de machine gedroeg zich precies zoals de bedoeling was.

‘Iemand kan hem geprogrammeerd hebben om dat spul over Danny uit te spugen,’ zei Elliot. ‘Maar ik snap niet hoe iemand ervoor kan zorgen dat de terminal zichzelf aanzet.’

‘Toch gebeurde dat,’ zei ze.

‘Ik twijfel niet aan wat je zegt. Ik begrijp het gewoon niet.’

‘Iemand kan hier ’s avonds naar binnen zijn gegaan en wat speciale aansluitingen voor deze terminal hebben gemaakt.’

‘Lijkt vergezocht.’

‘Niet vergezochter dan de rest.’

‘Maar de temperatuurverandering dan waar je het over had?’

‘Wat bedoel je?’

‘Hoe kan hij daarin geslaagd zijn?’

‘Dat weet ik niet.’

‘En waarom doet hij al die moeite?’

Ze haalde haar schouders op.

‘Ik bedoel,’ zei Elliot, ‘zelfs als hij een manier vond om met de airconditioning te knoeien – en volgens jou was het niet de airconditioning – waarom haalt hij zich dat allemaal op de hals? Wat heeft dat voor zin?’

‘Ik weet het niet,’ zei ze opnieuw.

‘Is die temperatuurverandering misschien subjectief geweest?’

Tina fronste. ‘Bedoel je of ik me die verbeeld heb?’

‘Je was bang en …’

‘Ik weet zeker dat ik me die niet heb verbeeld. Angela voelde die kou al toen ze die eerste uitdraai maakte met die regels over Danny erin. Het lijkt me onwaarschijnlijk dat Angela en ik ons dat allebéi hebben verbeeld.’

‘Dat is waar,’ zei hij. Hij staarde een paar tellen nadenkend naar de terminal; zijn ogen leken erdoorheen te staren. Toen zei hij: ‘Ga mee.’

‘Waarheen?’

‘Weer naar je kantoor. Ik heb mijn glas daar laten staan. Ik moet mijn hersens smeren.’

Ze volgde hem en liep haar met hout betimmerde heiligdom in.

Hij pakte zijn glas met cognac van het lage tafeltje voor de sofa en ging op de rand van haar bureau zitten. ‘Wie?’ vroeg hij. ‘Wie doet jou dit aan?’

‘Niet het flauwste vermoeden.’

‘Je moet iemand in gedachten hebben,’ zei Elliot.

‘Ik wou dat dat waar was.’

‘Kijk, het is kennelijk iemand die op z’n allerminst een hekel aan je heeft, als hij je al niet haat. Een gewone grappenmaker doet niet al die moeite. Het moet iemand zijn met een brandend verlangen om jou te zien lijden. Ik durf wel te stellen dat deze persoon, wie hij ook is – wie hij of zij ook is – jou de schuld geeft van Danny’s dood. En hij ondergaat de dood van de jongen als een diep persoonlijk verlies. Het kan dus nauwelijks een vreemde zijn.’

Zijn analyse verontrustte Tina, want hij klonk zo redelijk, maar leidde haar terug naar dezelfde doodlopende weg als eerst. Ze ijsbeerde tussen haar bureau en de dichte gordijnen voor de ramen heen en weer. ‘Vanmiddag stelde ik vast dat het een vreemde móét zijn. Ik kan niemand bedenken die ik ken die in staat is om dit soort dingen te doen, zelfs als ze me genoeg zouden haten om het te overwegen. En ik ken niemand behalve Michael die mij ook maar gedeeltelijk de schuld voor Danny’s dood geeft.’

Elliot trok zijn wenkbrauwen op. ‘Michael is je ex-man?’

‘Ja.’

‘En hij geeft jou de schuld van Danny’s dood?’

‘Volgens hem had ik hem nooit met Jaborski mee mogen sturen. Maar dit is niet Michaels vuile werk.’

‘Hij klinkt mij als een uitstekende kandidaat in de oren.’

‘Nee.’

‘Weet je dat zeker?’

‘Honderd procent. Het is iemand anders.’

Elliot proefde zijn cognac. ‘In ieder geval lijkt het erop dat je misschien professionele hulp nodig hebt om hem bij een van zijn trucs te betrappen.’

‘Je bedoelt de politie?’

‘Ik denk niet dat de politie je in deze situatie erg kan helpen. Op de eerste plaats vinden ze het waarschijnlijk niet serieus genoeg om er hun tijd aan te verspillen; je bent immers niet bedreigd met letsel of iets van dien aard.’

‘Maar in dit alles schuilt wel een impliciete dreiging.’

‘O, beslist. Dat vind ik ook. Het is angstaanjagend. Maar politieagenten zijn een heel nuchter volkje. Ze zijn niet erg onder de indruk van impliciete dreigingen. Bovendien: om je huis goed te bewaken … dat alleen al vereist veel meer mankracht dan de politie kan inzetten voor wat dan ook behalve een moordgeval, een net gebeurde kidnapping of drugonderzoek.’

Ze hield op met ijsberen toen ze voor hem stond. ‘Wat bedoelde je dan toen je zei dat ik waarschijnlijk professionele hulp nodig had om die griezel te grijpen?’

‘Privédetectives.’

‘Is dat niet een beetje melodramatisch?’

Hij glimlachte zuur. ‘Degene die jou lastigvalt, heeft een melodramatische inslag van hier tot ginder. Het is nooit onverstandig om met gelijke munt terug te betalen.’

Ze zuchtte, nam nog een slokje cognac en ging op de rand van de bank zitten. ‘Ik weet niet … misschien huur ik privédetectives en vangen ze alleen mij maar.’

‘Dat mag je nog eens herhalen.’

Ze had nog een slokje cognac nodig om te durven zeggen wat ze bedoelde, en besefte dat hij gelijk had gehad toen hij zei dat sterke drank weinig effect op haar had; ze voelde zich meer ontspannen dan tien minuten geleden, maar was niet in het minst aangeschoten. ‘De gedachte is bij me opgekomen,’ zei ze, ‘dat ik misschien zelf die woorden op Danny’s schoolbord heb gezet. Misschien heb ik die ravage in zijn kamer wel aangericht.’

‘Ik kan je niet volgen.’

‘Ik kan dat allemaal in mijn slaap hebben gedaan.’

‘Dat is belachelijk, Tina.’

‘Echt? In september dacht ik dat ik over Danny’s dood heen raakte. In die tijd begon ik goed te slapen. Als ik alleen was, zat ik niet voortdurend over hem te piekeren, zoals ik heel lang heb gedaan. Ik dacht dat de ergste pijn achter de rug was. Maar een maand geleden begon ik weer over Danny te dromen. De eerste week twee keer. De tweede week vier nachten. En de laatste twee weken heb ik zonder mankeren elke nacht over hem gedroomd. En de dromen worden elke keer erger. Het zijn inmiddels volslagen nachtmerries geworden.’

Elliot liet zich van het bureau glijden, liep terug naar de sofa en ging naast haar zitten. ‘Zoals?’

‘Ik droom dat hij leeft en ergens gevangen zit, meestal in een diepe kuil of afgrond of put, ergens onder de grond. Hij roept en smeekt me om hem te redden. Maar dat kan ik niet. Ik kan hem nooit bereiken. En dan begint de aarde rond hem dicht te gaan en word ik schreeuwend en badend in het zweet wakker. En ik … heb altijd dat sterke gevoel … dat bijna helderziende gevoel dat Danny niet echt dood is. Dat duurt nooit lang, maar als ik net wakker ben, weet ik zeker dat hij nog ergens in leven is. Weet je, ik heb mijn bewuste geest ervan overtuigd dat mijn zoon dood is, maar als ik slaap, heeft mijn onderbewuste geest het voor het zeggen; en mijn onderbewuste is er gewoon niet van overtuigd dat Danny weg is.’

‘Dus volgens jou zorgt je onderbewuste ervoor dat je gaat slaapwandelen. Jij denkt dat je onderbewuste je dwingt om zijn afwijzing van Danny’s dood op het schoolbord te schrijven.’

‘Denk je dat dat mogelijk is?’

‘Ik neem aan van wel,’ zei Elliot. ‘Ik ben geen psycholoog, maar zo te horen is het een levensvatbare theorie. Toch geloof ik er niet in. Ik geef toe dat ik je nog niet zo vreselijk goed ken, maar volgens mij goed genoeg om te weten dat jij niet op die manier zou reageren. Jij bent iemand die problemen frontaal te lijf gaat. Als jouw onvermogen om Danny’s dood te aanvaarden een ernstig probleem was, zou je het niet in je onderbewustzijn verstoppen; je zou ermee leren omgaan.’

Ze glimlachte. ‘Je hebt nogal een hoge dunk van me.’

‘Ja,’ zei hij, ‘dat klopt. Bovendien: als jíj die woorden op het schoolbord hebt gezet en dingen in zijn kamer hebt vernield, dan ben jíj hier ook ’s nachts binnengekomen om de hotelcomputer zo te programmeren dat hij dat spul over Danny uitspuugt. Acht je jezelf echt zo ver heen, dat je zoiets zou doen zonder het je te herinneren? Denk je dat je schizofreen bent?’

Ze liet zich slap achterover op de sofa vallen. ‘Nee.’

‘Dan zijn we het eens.’

‘Maar komen we daar verder mee?’

‘Niet wanhopen. We boeken vooruitgang.’

‘Echt waar?’

‘Natuurlijk,’ zei hij. ‘We sluiten mogelijkheden uit. Zojuist hebben we jouzelf van de verdachtenlijst geschrapt. En Michael. En ik ben ervan overtuigd dat het geen vreemde is, hetgeen het grootste deel van de mensheid uitsluit.’

‘En ik weet even zeker dat het geen vriend of familielid is. Wat blijft er volgens jou dus over?’

‘Wat?’

Ze boog zich voorover, zette haar glas met cognac op tafel en bleef even met haar gezicht in haar handen zitten.

‘Tina?’

Ze hief haar hoofd. ‘Ik zat net te bedenken hoe ik het beste kan verwoorden wat ik bedoel. Het is een vreemd idee. Belachelijk. Waarschijnlijk zelfs doodziek. Je hebt me ervan overtuigd dat ik niet op het punt sta om schuim om mijn mond te krijgen, en ik wil niet iets zeggen waardoor ons beider opvatting over mijn gezondheid of gebrek daaraan verandert.’

‘Mij maak je niet wijs dat je niet goed bij je hoofd bent,’ zei Elliot. ‘Wat is het? Vertel.’

Ze aarzelde en probeerde te horen hoe het klonk voordat ze het zei. Ze vroeg zich af of ze er zelf genoeg in geloofde om het naar voren te kunnen brengen. De mogelijkheid van wat ze ging opperen was zó vaag … maar toch … Ten slotte sprong ze gewoon in het diepe: ‘Het lijkt me niet uitgesloten dat Danny inderdáád nog leeft.’

Elliot rekte zijn hals en bestudeerde haar met zijn peilende, donkere ogen.

‘Nog leeft?’

‘Ik heb zijn lichaam nooit gezien.’

‘Nee? Waarom niet?’

‘De lijkschouwer en de begrafenisondernemer zeiden dat hij er verschrikkelijk uitzag en misvormd was door de kou en het ongeluk. Ze vonden het geen goed idee als Michael of ik hem zagen. Zelfs als het lichaam in volmaakte staat had verkeerd, had geen van ons beiden staan trappelen om het te zien; dus volgden we het advies van de begrafenisondernemer. Het was een begrafenis met gesloten kist.’

‘Hoe hebben de autoriteiten het lichaam geïdentificeerd?’

‘Ze vroegen foto’s van Danny. Maar ik denk dat ze vooral tandartsendossiers hebben gebruikt.’

‘Tandartsendossiers zijn bijna net zo goed als vingerafdrukken.’

‘Bijna,’ zei ze. ‘Maar misschien is Danny bij dat ongeluk niet gestorven. Misschien heeft hij het overleefd. Misschien weet iemand daar waar hij is. Misschien probeert iemand mij te vertellen dat Danny nog leeft. Misschien is er helemaal niets dreigends in al die vreemde dingen die er met me zijn gebeurd. Misschien laat iemand een paar aanwijzingen achter om het tot me door te laten dringen dat Danny niet dood is.’

‘Te veel misschiens,’ zei hij.

‘Misschien niet.’

Elliot legde een hand op haar schouder en kneep er zachtjes in. ‘Tina, je weet dat deze theorie geen hout snijdt. Danny is dood.’

‘Zie je wel? Je denkt wél dat ik gek ben.’

‘Nee. Alleen radeloos van verdriet, en dat is te begrijpen, want je hebt er redenen genoeg voor.’

‘Wil je de mogelijkheid dat hij leeft, niet eens overwegen?’

‘Maar hoe stel je je dat voor?’

‘Ik weet het niet.’

‘Hoe kan hij het ongeluk dat je net beschreef, overleefd hebben?’ vroeg Elliot.

‘Ik weet het niet.’

‘En waar kan hij al die tijd geweest zijn, als hij niet … in zijn graf lag?’

‘Dat weet ik evenmin.’

‘Als hij nog zou leven,’ zei Elliot geduldig, ‘dan was iemand gewoon naar je toe gekomen om het je te vertellen. Daar zou toch niemand geheimzinnig over doen?’

‘Misschien.’

Ze besefte dat haar antwoorden hem hadden teleurgesteld en keek naar haar handen, zó strak verstrengeld dat ze witte knokkels had.

Elliot beroerde haar gezicht en draaide het zachtjes naar hem toe.

Zijn mooie, veelzeggende ogen stonden vol bezorgdheid om haar.

‘Tina, je weet dat “misschiens” hier niets mee te maken hebben. Als Danny nog leefde en iemand probeerde je dat nieuws over te brengen, dan zou hij dat niet op deze manier doen, niet met al die dramatische aanwijzingen. Heb ik gelijk of niet?’

‘Waarschijnlijk.’

‘Danny is weg.’

Ze zei niets.

‘Als jij jezelf ervan overtuigt dat hij nog leeft,’ zei Elliot, ‘neem je jezelf alleen maar opnieuw in de houdgreep.’

Ze staarde even diep in zijn ogen, zuchtte toen en knikte. ‘Je hebt gelijk.’

‘Danny is weg.’

‘Ja,’ zei ze zwakjes.

‘Daar ben je werkelijk van overtuigd?’

‘Ja.’

‘Goed.’

Tina stond op van de bank, liep naar het raam en deed de gordijnen open. Plotseling had ze dringend behoefte om de Strip te zien. Na zoveel gepraat over de dood, had ze een blik op beweging, actie, leven nodig; en ofschoon de Strip er in het vlakke licht van de woestijnzon soms smoezelig uitzag, was de boulevard altijd, vierentwintig uur van de dag, druk en vol leven. Toen ze de zware, wijnkleurige gordijnen opendeed, viel juist de vroege winterschemering over de stad en miljoenen lichtjes twinkelden in de enorme reclameborden. Honderden auto’s bewogen zich in een slakkengang door de drukke straat; taxi’s schoten de verkeersstroom in en uit en zochten roekeloos elk gaatje dat zich bood; en een mensenmenigte stroomde langs de trottoirs van het ene casino naar het andere, van de ene hotellounge naar de andere, van de ene show naar de andere.

Even later wendde Tina zich weer tot Elliot. ‘Weet je wat ik wil doen?’

‘Wat?’

‘Het graf heropenen.’

‘Het lichaam van Danny weer laten opgraven?’

‘Ja. Ik heb hem nooit gezien. Dat is de reden waarom ik zo moeilijk aanvaarden kan dat hij weg is. Dat is de reden van mijn nachtmerries. Als ik het lichaam had gezien, had ik het zeker geweten; dan had mijn onderbewuste geen kans gehad om te fantaseren dat Danny nog steeds leefde.’

‘Maar de toestand van het lijk …’

‘Die kan me niet schelen,’ zei ze.

Elliot fronste zijn voorhoofd. Hij was kennelijk niet overtuigd van de wijsheid van een opgraving. ‘Het lichaam ligt in een luchtdichte kist, maar ziet er nu onvermijdelijk erger uit dan een jaar geleden, toen ze je aanraadden om het niet te zien.’

‘Ik moet het zíen.’

‘Misschien staatje een verschrikkelijke …’

‘Precies,’ zei ze snel. ‘Een schok. Een krachtige schokbehandeling. Die schok blaast eindelijk al mijn doorzeurende twijfels weg. Als ik Danny’s … stoffelijk overschot zie, kan ik geen twijfels meer koesteren, niet bewust en niet onbewust. Dan houden de nachtmerries op.’

‘Misschien. Of misschien staan je dan nog ergere dromen te wachten.’

Ze schudde haar hoofd. ‘Niets kan erger zijn dan de dromen die ik nu heb.’

‘Natuurlijk,’ zei hij, ‘beantwoordt opgraving van het lichaam niet de hoofdvraag. Dat helpt je niet ontdekken wie je lastigvalt.’

‘Misschien wel,’ zei Tina. ‘Wie die griezel ook is en wat zijn motieven ook zijn, hij is geestelijk labiel. Ergens moet er bij hem iets loszitten. Weet jij wat er nodig is waardoor zo iemand zich bloot zal geven? Als hij ontdekt dat het lijk opgegraven wordt, reageert hij er misschien hevig op en verraadt hij zich. Alles is mogelijk.’

Elliot dacht daar even over na en zei: ‘Ja. Volgens mij kun je gelijk hebben.’

‘Hoe dan ook,’ zei ze, ‘als heropening van het graf me niet helpt ontdekken wie die misselijke grappen uithaalt, kom ik in ieder geval tot rust over Danny. Mijn psychische toestand verbetert daar zeker door, waardoor ik die engerd beter aan kan. Naar beide kanten zie ik alleen maar voordelen.’ Ze liep bij het raam weg en ging weer naast Elliot op de bank zitten. ‘Om dat te behandelen heb ik een advocaat nodig, hè?’

‘De opgraving? Ja, een advocaat maakt dat wel makkelijker.’

‘Wil jij me vertegenwoordigen?’

Hij aarzelde geen seconde. ‘Ja.’

‘Hoe moeilijk wordt het?’

‘Nou, er is geen dringende wettelijke reden om het lichaam op te graven. Ik bedoel: er is geen twijfel over de doodsoorzaak, geen proces dat staat of valt met een nieuw lijkschouwersrapport. Als dat wél zo was, hadden we het graf heel snel open. Maar ondanks dat hoeft het niet vreselijk moeilijk te zijn. Ik gooi het op de moeder die verdriet heeft, en daar moet de rechter sympathie voor hebben.’

‘Heb je zoiets wel eens eerder behandeld?’

‘Ja, inderdaad,’ zei Elliot. ‘Vijf jaar geleden. Een achtjarig meisje stierf plotseling en onverwacht aan een aangeboren nierziekte. Praktisch van het ene moment op het andere vielen beide nieren uit. De ene dag was ze een gelukkig, normaal kind; de volgende dag leek ze grieperig en de derde dag was ze dood. Haar moeder was zó verpletterd, dat ze de gedachte niet kon verdragen om het lichaam in de kist te zien, ook al had haar dochtertje uiterlijk geen belangrijke lichamelijke schade geleden, zoals Danny. De moeder was niet eens in staat de rouwdienst bij te wonen. Een paar weken nadat het meisje was begraven, begon de moeder zich schuldig te voelen omdat zij haar niet de laatste eer had bewezen.’

Zich haar eigen beproeving herinnerend zei Tina: ‘Ik weet het. Ik weet precies hoe dat is.’

‘Dat schuldgevoel ontwikkelde zich uiteindelijk tot ernstiger emotionele problemen. Omdat de moeder het lijk in de rouwkamer niet had gezien, kon ze zich er niet toe zetten om te geloven dat haar dochter inderdaad dood was. Haar onvermogen om de waarheid te aanvaarden, was veel erger dan bij jou. Het grootste deel van de tijd was ze hysterisch en op de rand van een zenuwinzinking. Ik regelde dat het graf heropend werd. Terwijl ik het opgravingsverzoek aan de autoriteiten opstelde, ontdekte ik dat de reactie van mijn cliënt in zo’n situatie typerend was. Als een kind sterft, is weigeren om naar het lichaam te kijken dat in de kist ligt, kennelijk een van de slechtste dingen die een ouder kan doen. Je moet wat tijd met de gestorvene doorbrengen, genoeg om het feit te aanvaarden dat dat lichaam nooit meer tot leven komt.’

‘Heeft die opgraving je cliënt geholpen?’

‘Beslist. Haar emotionele problemen namen onmiddellijk af. Uiteindelijk verdwenen ze helemaal.’

‘Zie je wel?’

‘Maar vergeet niet,’ zei Elliot, ‘dat het lichaam van haar dochter niet verminkt was. En we heropenden het graf maar twee maanden na de begrafenis, niet een heel jaar later. Het lichaam zag er nog heel behoorlijk uit. Maar bij Danny … wordt dat anders.’

‘Dat besef ik,’ zei ze. ‘God weet dat ik er niet naar uitkijk, maar ik ben er absoluut zeker van dat ik het moet doen.’

‘Prima. Ik zal ervoor zorgen.’

‘Hoeveel tijd heb je nodig?’

‘Zal je man zich ertegen verzetten?’

Ze herinnerde zich de haat op Michaels gezicht toen ze een paar uur geleden bij hem wegliep. ‘Ja,’ zei ze. ‘Waarschijnlijk wel.’

Elliot bracht hun lege cognacglazen naar de bar in de hoek. Hij knipte het licht aan. ‘Als je man waarschijnlijk moeilijkheden zal maken, zullen we snel en zonder ruchtbaarheid optreden. Als we het slim aanpakken, hoort hij pas wat we gaan doen als de opgraving al een fait accompli is. Morgen is een vrije dag, dus kunnen we pas vrijdag iets gedaan krijgen.’

‘Waarschijnlijk niet eens dan, want we hebben een weekend van vier dagen.’

Elliot vond de fles afwasmiddel en de theedoek die ze onder de gootsteen bewaarde. ‘Normaal zou ik zeggen dat we moeten wachten tot maandag. Maar toevallig ken ik een heel redelijke rechter. Harold Kennebeck. We hebben samen bij de militaire inlichtingendienst gezeten. Hij was mijn meerdere. Als ik …’

‘Militaire inlichtingendienst? Ben je spion geweest?’

‘Nee, zo interessant was ik niet,’ zei hij glimlachend. ‘Geen zwarte regenjassen. Geen gesluip door donkere steegjes.’

‘Karate, blauwzuurcapsules, dat soort dingen?’ vroeg ze.

‘Ik heb veel vechtsporttraining gehad. Een paar dagen per week doe ik dat nog steeds, want het is een goede manier om in vorm te blijven. Maar eigenlijk leek het helemaal niet op wat je in de bioscoop ziet. Geen James Bond-auto’s met machinegeweren verborgen achter de koplampen. Het was heel prozaïsch.’

‘Op een of andere manier,’ zei ze, ‘heb ik het gevoel dat het een stuk … interessanter was dan je voorgeeft.’

‘Absoluut niet,’ zei hij. ‘Documentanalyse, interpretatie van satellietfoto’s; dat soort dingen. Meestal heel vervelend. Hoe dan ook: rechter Kennebeck en ik kennen elkaar al heel lang. We hebben respect voor elkaar en ik weet zeker dat hij iets voor me zal doen als hij kan. Morgenmiddag zie ik hem tijdens een nieuwjaarsfeest. Ik zal de situatie met hem bespreken. Misschien is hij bereid om vrijdag lang genoeg bij het gerechtsgebouw aan te wippen om mijn opgravingsverzoek in ontvangst te nemen en een uitspraak te doen. Daarvoor heeft hij maar een paar minuten nodig. Dan kunnen we zaterdagmorgen vroeg het graf openen.’

Tina liep naar de bar en ging aan de andere kant van de aanrecht op een van de drie krukken tegenover Elliot zitten. ‘Hoe eerder hoe beter,’ zei ze. ‘Nu ik mijn besluit genomen heb, wil ik het het liefst zo gauw mogelijk achter de rug hebben.’

‘Dat is te begrijpen,’ zei hij. ‘En er is nog een andere reden om het dit weekend te doen. Als we snel handelen, ontdekt Michael waarschijnlijk niet wat we van plan zijn. En als hij daar wél lucht van krijgt, moet hij een andere rechter te pakken zien te krijgen die bereid is om het opgravingsbevel op te schorten of nietig te verklaren.’

‘Denk je dat hem dat zal lukken?’

‘Nee. Dat is precies waar ik heen wil. Tijdens het vrije weekend zijn er niet veel rechters in de buurt. Wie dienst heeft, wordt overspoeld met aanklachten en borgkwesties wegens dronken achter het stuur zitten en geweldpleging door dronken mensen. Hoogstwaarschijnlijk krijgt Michael pas maandagmorgen een rechter te pakken, en dan is het te laat.’

‘Gluiperd.’

‘Dat is mijn bijnaam,’ zei hij, terwijl hij het eerste cognacglas afwaste, in heet water schoonspoelde en op het afdruiprek zette.

‘Elliot Gluiperd Stryker,’ zei ze.

Hij glimlachte. ‘Tot uw dienst.’

‘Ik ben blij dat je mijn advocaat bent.’

‘Feliciteer jezelf maar niet met de wijsheid van je beslissing. In ieder geval nu nog niet. We kunnen beter wachten tot we zien of ik het werkelijk voor elkaar krijg.’

‘Natuurlijk krijg je het voor elkaar,’ zei ze. ‘Jij bent iemand die alle problemen frontaal te lijf gaat.’

‘Je hebt nogal een hoge dunk van me,’ zei hij.

‘Ja, dat klopt,’ zei ze, en herhaalde wat hij eerder had gezegd toen zij een identiek compliment beantwoordde.

Ze lachten. Niet uit volle borst, maar het was hun eerste welgemeende lach sinds hij het kantoor was ingelopen, en het veranderde de toon van hun gesprek. Al dat gepraat over dood en angst en waanzin en pijn leek langer geleden dan slechts een paar seconden. Tijdens de avond die hen te wachten stond, wilden ze een beetje plezier hebben en ze begonnen zichzelf daarvoor in de stemming te brengen.

Terwijl Elliot het tweede glas afwaste en in het rek zette, zei Tina: ‘Dat doe je heel goed.’

‘Maar ik lap geen ramen.’

‘Ik hou ervan om mannen met het huishouden bezig te zien.’

‘Dan moet je me zien koken.’

‘Kook je?’

‘Geweldig.’

‘Wat kun je het beste?’

‘Alles.’

‘Een broodje bescheidenheid staat zeker niet in je kookboek?’

‘Elke grote kok moet qua culinaire kunst een egomaniak zijn. Bij de inschatting van zijn talenten moet hij volstrekt zeker zijn van zichzelf, anders functioneert hij niet goed in de keuken.’

‘Wat gebeurt er als je iets voor me kookt en ik vind het niet lekker?’

‘Dan eet ik niet alleen mijn portie op, maar ook de jouwe.’

‘Wat moet ik dan eten?’

‘Dan begin je maar aan jezelf!’

Ze lachte. Na zoveel maanden van verdriet was het heerlijk om te lachen. En nog heerlijker was het om weer eens een avond door te brengen met een aantrekkelijke man.

Elliot borg het afwasmiddel en de theedoek op. Terwijl hij zijn handen afdroogde aan de handdoek, zei hij: ‘Waarom laten we dat restaurant niet gewoon zitten? Laat mij in plaats daarvan voor jou koken.’

‘Op zó korte termijn?’

‘Ik heb niet veel tijd nodig om een maaltijd voor te bereiden. Bovendien kun je me helpen met het saaie werk, zoals groente schoonmaken en uien snijden.’

Plagend zei ze: ‘Nou … ik weet niet. Welk restaurant had je in gedachten als we naar een restaurant zouden gaan?’

‘Battista’s Hole in the Wall. Ik ken Rio en Battista heel goed. Waarschijnlijk krijgen we daar een extra goede behandeling, een of twee bijzondere gerechten.’

‘Mmmmmm,’ zei Tina nog steeds plagend. ‘De Hole in the Wall heeft het lekkerste eten van de hele stad. Maak jij iets klaar dat half zo goed is?’

‘Voor een behoorlijk fantastische fettucine draai ik mijn hand niet om. Alfredo.’

Grijnzend zei ze: ‘Maar misschien is dit een van die avonden dat Battista voor de klanten zingt. Dat zou ik niet graag willen missen. Hij heeft zo’n prachtige stem.’

‘Maar ik kan fluiten,’ zei Elliot.

‘Battista zingt opera. Ik ben dol op opera.’

‘Ik fluit opera.’

‘O ja? Welke opera fluit je dan?’

Elliot likte zijn lippen af en floot met grote kracht de bekende melodie ‘Vesti la guibba’ uit Pagliacci.

Ze barstte in lachen uit. ‘Dat is afschuwelijk!’

‘Ik kook beter dan ik fluit.’

‘Dat is maar goed ook!’

‘Zeg dat je meegaat naar mijn huis en dat ik voor je mag koken, anders fluit ik nog iets anders. Iets uit Turandot.’

‘Nee, nee! Alsjeblieft niet. Turandot is een van mijn favorieten.’

Hij keek haar gemaakt sinister aan. ‘Nou, ik mag dus voor je koken?’

‘Ja, ja. Alles wat je wilt. Zolang je maar geen opera meer fluit.’

‘Prima.’ Hij kwam achter de bar vandaan en reikte haar de hand. ‘Op naar de keuken.’

‘Ik moet eigenlijk naar huis om me mooi te maken,’ zei ze.

‘Je bent al mooi genoeg.’

‘Mijn auto …’

‘Rij die maar achter me aan.’

Ze deden de lichten uit, liepen de kamer uit en deden de deur achter zich dicht.

Terwijl ze door Angela’s kantoor liepen op weg naar de gang, keek Tina nerveus naar de terminal. Ze was bang dat hij weer op eigen houtje zou gaan ratelen en daarmee de hele avond zou bederven.

Maar zij en Elliot verlieten Angela’s kantoor, deden intussen de lampen uit en liepen de lange gang naar de lift door zonder het geluid van een printer te horen.

14

Elliot Stryker bewoonde een groot, prettig huis, dat uitkeek op de golfbaan van de Las Vegas Country Club. De kamers waren gezellig en uitnodigend, en ingericht in voornamelijk aardetinten. Henredon-meubels werden aangevuld met zorgvuldig gekozen antieke stukken en dikke, luxueuze tapijten van Edward Fields. Hij bezat een mooie verzameling schilderijen van Eyvind Earle, Jason Williamson, Larry W. Dyke, Charlotte Armstrong, Carl J. Smith en andere kunstenaars die zich in het westen van de Verenigde Staten hadden gevestigd en meestal onderwerpen uit het oude of het nieuwe Westen schilderden.

Terwijl hij haar het huis liet zien, was hij bijzonder benieuwd naar haar reactie erop, en ze liet hem niet lang wachten.

‘Het is prachtig,’ zei ze. ‘Ik sta versteld. Wie was je binnenhuisarchitect?’

‘Je kijkt hem aan.’

‘Echt waar?’

‘Toen ik nog arm was, verlangde ik naar de dag dat ik een mooi huis vol mooie dingen had, alles ingericht door de beste binnenhuisarchitect. Maar toen ik eenmaal geld had, wilde ik de inrichting niet aan een vreemde overlaten. Dat plezier wilde ikzelf beleven. Wijlen mijn vrouw Nancy en ik hebben ons eerste huis ingericht. Dat project werd haar roeping en ik besteedde er bijna evenveel tijd aan als aan mijn juridische praktijk. Samen stroopten we alle meubelwinkels tussen Vegas, Los Angeles en San Francisco af; antiekwinkels, galeries, alles, van vlooienmarkten tot de duurste winkels die we konden vinden. Dat was een fantastische tijd. En toen ze stierf … merkte ik dat ik haar verlies niet kon leren verwerken als ik in een huis bleef dat zo vol stond met herinneringen aan haar. Vijf of zes maanden lang was ik een emotioneel wrak, omdat alles in huis me aan Nancy deed denken. Ten slotte pakte ik een paar aandenkens in, een stuk of tien dingen die me altijd aan haar herinneren, en vertrok. Ik verkocht het huis, kocht dit huis en begon weer helemaal opnieuw met inrichten.’

‘Ik wist niet dat je vrouw gestorven was,’ zei Tina. ‘Ik bedoel: ik dacht dat je gescheiden was of zoiets.’

‘Ze is drie jaar geleden overleden,’ zei hij.

‘Hoe gebeurde dat?’

‘Kanker.’

‘Wat vreselijk, Elliot.’

‘Het ging in ieder geval snel,’ zei hij. ‘Een bijzonder kwaadaardige kanker. Een maand na de diagnose was ze dood.’

‘Waren jullie lang getrouwd?’

‘Twaalf jaar.’

Ze legde een hand op zijn arm. ‘Ja, ik weet hoe die pijn voelt.’

Ze zei dat met zoveel overtuiging, dat hij haar wat aandachtiger bekeek, en toen besefte hij dat ze meer gemeen hadden dan hij gedacht had. ‘Dat klopt. Jij had Danny ook bijna twaalf jaar, hè?’

‘Ja. Bij mij is het natuurlijk pas iets meer dan een jaar geleden sinds ik … sinds ik alleen ben. Bij jou is het al drie jaar. Misschien kun je me vertellen …’

‘Wat?’

‘Of het ooit overgaat,’ vroeg ze.

‘Dat het pijn doet?’

‘Ja.’

‘Bij mij is het nog niet zover,’ zei hij. ‘Misschien over vier jaar. Of vijf. Of tien. Het doet niet meer zoveel pijn als eerst. En het verdriet is niet meer constant. Maar nog steeds zijn er momenten dat …’

Hij maakte zijn zin niet af en ze zei er niets meer over, en die hele lange avond was dat het enige moment dat ze over iets sombers praatten.

Ze wilde graag de rest van het huis zien en hij leidde haar rond. Haar vermogen om een stijlvolle show op de planken te brengen, was geen toeval; ze had een goede smaak en een scherp oog, zag onmiddellijk het verschil tussen iets aardigs en iets echt moois, tussen slimheid en kunst. Hij genoot van hun gesprek over antiek en schilderijen; een uur ging voorbij in wat maar tien minuten leken.

De rondleiding eindigde in de keuken met zijn koperkleurige plafond, Mexicaanse tegelvloer en professionele uitrusting. Ze nam een kijkje in de manshoge vrieskast, inspecteerde de grill van een meter in het vierkant, de twee ovens, de magnetron en zijn verzameling tijdbesparende apparaten, en zei: ‘Je hebt hier een klein fortuin besteed. Kennelijk is jouw advocatenpraktijk niet de zoveelste echtscheidingsmachine in Vegas.’

Elliot grijnsde. ‘Ik ben een van de oprichters van Stryker, Cohen, Dwyer, Coffey en Napotino. We zijn een van de grootste advocatenkantoren in de stad. Dat is niet alleen aan mij te danken. We hadden geluk. We waren op het juiste moment op de juiste plaats. Elf en een half jaar geleden, net aan het begin van de grootste bloeiperiode die deze stad ooit heeft gekend, vestigden Orrie Cohen en ik ons kantoor in een goedkope winkel. We vertegenwoordigden een paar mensen waar verder niemand zijn vingers aan wilde branden, ondernemers met een hoop goede ideeën maar niet al te veel geld om hun eerste officiële vergunningen te betalen. Een paar van onze cliënten pakten het slim aan en schoten rechtstreeks naar de top dankzij de explosieve groei van de gokindustrie en de onroerendgoedmarkt in Las Vegas; en we zijn als het ware samen met hen omhooggeschoten door aan hun jaspanden te blijven hangen.’

‘Interessant,’ zei Tina.

‘Vind je dat echt?’

‘Jij bent dat.’

‘Ik?’

‘Je bent zo bescheiden over de opbouw van een schitterende advocatenpraktijk; toch ben je een egomaniak als het over je kookkunst gaat.’

Hij lachte. ‘Dat komt omdat ik een veel, veel betere kok dan advocaat ben. Hé, waarom mix jij niet een paar drankjes voor ons, terwijl ik iets anders ga aantrekken. Over vijf minuten ben ik terug, en dan zul je een echt culinair genie aan het werk zien.’

‘Als het mislukt,’ zei ze plagend, ‘kunnen we altijd nog in de auto springen en bij McDonald’s een hamburger halen.’

‘Eetproleet!’

‘Hun hamburgers zijn praktisch onverslaanbaar.’

‘Uit mijn hand zul je eten!’

‘Niet van een bord?’ vroeg ze.

‘Heel grappig.’

‘Nou, als je het grappig vindt dat ik van een bord eet, weet ik niet of ik eigenlijk wel wil eten.’

‘Als ik je uit mijn hand liet eten,’ zei hij, ‘zou je het verrukkelijk vinden. Je zou de laatste kruimels opeten, je vingers aflikken en om meer smeken.’

Haar glimlach was zó liefelijk, dat hij de hele avond naar de zoete ronding van haar lippen had kunnen blijven staren.

Elliot stelde vermaakt vast hoeveel invloed Tina op hem had. Hij kon zich niet herinneren dat hij in de keuken ooit ook maar half zo onhandig was geweest als vanavond. Hij liet lepels vallen. Gooide blikjes en potjes kruiden om. Vergat op een pan te letten, en de inhoud kookte over. Vergiste zich bij het mengen van de slasaus en moest weer van voren af aan beginnen. Ze bracht hem van de wijs, en dat vond hij heerlijk.

‘Elliot, weet je zeker dat je geen last hebt van de cognacs die we op mijn kantoor gedronken hebben?’

‘Absoluut niet.’

‘Dan moet het de drank zijn die je hier hebt gedronken.’

‘Nee. Dit is gewoon mijn keukenstijl.’

‘Is het jouw stijl om dingen te morsen?’

‘De keuken gaat er prettig-gebruikt door uitzien.’

‘Weet je zeker dat je niet naar McDonald’s wilt?’

‘Kan het hun wat schelen of hun keuken er prettig-gebruikt uitziet?’

‘Ze hebben niet alleen goeie hamburgers …’

‘Hun hamburgers zien er prettig-gebruikt uit.’

‘En hun frietjes zijn fantastisch.’

‘Het maakt niet uit dat ik dingen mors,’ zei hij. ‘Een kok hoeft geen bewegingskunstenaar te zijn om goed te koken.’

‘Moet hij wel een goed geheugen hebben?’

‘Wat?’

‘Je staat op het punt om mosterdpoeder in de slasaus te doen.’

‘Nou, én?’

‘Dat deed je een minuut geleden ook al.’

‘Echt waar? Jezus. Dank je. Ik had dit verdomde spul niet graag voor de dérde keer willen mengen.’

Ze lachte en botste per ongeluk tegen een groot, rond Italiaans brood dat op het aanrecht lag. Het viel op de grond en belandde met een zachte plof op de Mexicaanse tegels.

‘Hé, volgens mij heb jij last van die drankjes,’ zei hij.

‘Nee.’

‘Wat is er dan met je? Ik wed dat je opgewonden bent door de nabijheid van een knappe, succesvolle schurk als ik.’

‘Niets daarvan,’ zei ze. ‘Ik vind het alleen prettig als mijn brood een beetje vuil is.’

‘Jij houdt van vuil brood?’

‘Je kent die oude wijsheid toch wel – als je elke dag een beetje vuil eet, krijg je weerstand tegen ziektes?’

‘Ik strooi altijd wat vuil op mijn eieren bij het ontbijt.’

Ze lachte. Ze had een warme lach die wel wat op die van Nancy leek.

In veel opzichten verschilde ze van Nancy, maar bij haar zijn, leek op bij Nancy zijn. Het was een goed gevoel. Net als Nancy was ze ook makkelijk om mee te praten; slim, humoristisch, gevoelig.

Misschien was het nog te vroeg om het zeker te weten, maar hij had het gevoel dat het lot hem een tweede kans op geluk had gegeven.

Toen hij en Tina klaar waren met het dessert, schonk Elliot voor allebei een tweede kop koffie in. ‘Wil je nog steeds naar McDonald’s voor een hamburger?’

‘De champignonsalade, de fettucine Alfredo, de zabaglione, het was allemaal heerlijk tot de laatste hap,’ zei Tina. ‘Jij kunt écht koken.’

‘Zou ik dan tegen je liegen?’

‘Ik neem aan dat ik van nu af aan uit je hand moet eten.’

‘Volgens mij doe je dat al.’

‘En ik heb niet eens naar je vuile nagels gekeken.’

Nog terwijl Tina en Elliot in de keuken grappen stonden te maken, zelfs nog voordat het eten helemaal klaar was, was ze eraan gaan denken dat ze vanavond misschien met elkaar naar bed zouden gaan. Tegen de tijd dat ze klaar waren met eten, wist ze dat dat ging gebeuren. Elliot drong er niet op aan. Wat dat betrof, drong zij er evenmin op aan. Ze werden allebei eenvoudig door een natuurkracht gedreven. Zoals water, dat omlaag stroomt. Zoals de niet te stoppen opbouw van een stormwind en daarna de bliksem. Op instinctief niveau beseften ze allebei dat ze elkaar nodig hadden, lichamelijk, geestelijk en emotioneel, en dat alles wat er tussen hen gebeurde, goed en juist zou zijn.

Het was onvermijdelijk.

Aanvankelijk maakte de onderstroom van seksuele spanning haar nerveus. De afgelopen veertien jaar, sinds ze negentien was, was ze met geen enkele andere man dan Michael naar bed geweest. Al sinds bijna twee jaar was ze met helemaal niemand naar bed geweest. Plotseling had ze de indruk dat ze iets waanzinnig stoms had gedaan door zich twee jaar als een non op te sluiten. Natuurlijk was ze tijdens het eerste van die twee jaren nog steeds met Michael getrouwd, en ze had zich gedwongen gevoeld om hem trouw te blijven, hoewel eerst een feitelijke en daarna ook wettelijke scheiding in de maak was en hoewel ze zich niet beperkt had gevoeld door zoiets als moraal; later, toen ze bezig was met de productie van de show en nog steeds gebukt ging onder de dood van die arme Danny, was ze niet in de stemming geweest voor romantiek. Maar goeie god, inmiddels voelde ze zich een onervaren kind! Ze vroeg zich af of ze wel wist wat ze moest dóén. Ze was bang dat ze in bed onbeholpen, onhandig, belachelijk en dwaas zou zijn. Ze hield zichzelf voor dat seks net zoiets was als fietsen: je verleerde het nooit meer, en om die vreemde vergelijking moest ze inwendig lachen, maar daar werd haar zelfvertrouwen niet groter door.

Maar terwijl zij en Elliot alle standaardrituelen van de hofmakerij, alle indirecte seksuele schermutselingen en afweermanoeuvres van een ontluikende relatie afwerkten, stelde de vertrouwdheid van dat spel haar langzaam op haar gemak. Verbazingwekkend dat dat zo vertrouwd was! Het was al veertien jaar geleden dat ze dat spel voor het laatst had gespeeld, maar het leek nog pas gisteren. Het was werkelijk zoiets als fietsen.

Na het eten verhuisden ze naar de studeerkamer, waar Elliot een vuur maakte in de open haard van oude bakstenen. Hoewel het overdag in de woestijnwinter net zo warm kon zijn als in de lente (zoals vandaag het geval was geweest), waren winternachten altijd koel, en soms zelfs ronduit koud. Nu een kille nachtwind langs de ramen kreunde en zonder ophouden onder de daklijsten huilde, was een laaiend vuur wel degelijk op zijn plaats.

Elliot legde een plaat van Sinatra op de stereo-installatie.

Tina schopte haar schoenen uit.

Ze gingen naast elkaar op de sofa voor het vuur zitten, keken naar de vlammen en de oranje vonken die af en toe omhoog schoten, luisterden naar de muziek, nipten crème de menthe en praatten, praatten, praatten. Tina had de indruk dat ze zonder ophouden de hele avond hadden gepraat, en wel met een kalme aandrang alsof elk van beiden een reusachtige hoeveelheid verschrikkelijk belangrijke informatie bezat die de ander moest weten voordat ze uit elkaar gingen. Hoe meer ze praatten, des te meer bleken ze gemeen te hebben. Op de sofa voor het vuur ging een uur voorbij, en toen nog een uur. Tina ontdekte dat hoe meer ze over Elliot Stryker te weten kwam, des te aardiger begon ze hem te vinden.

Ze kon zich later niet herinneren wie de eerste kus gaf. Misschien boog hij zich naar haar over of misschien leunde ze in zijn richting. Maar voordat ze besefte wat er gebeurde, ontmoetten hun lippen elkaar even. Toen nog een keer. En voor de derde maal. En toen begon hij overal op haar gezicht kusjes te geven: op haar voorhoofd, op haar ogen, op haar wangen, haar neus, haar mondhoeken, haar kin. Hij kuste haar oren, opnieuw haar ogen, plantte een hele reeks kussen langs haar hals, en toen hij ten slotte terugkeerde naar haar mond, kuste hij haar inniger dan eerst, en zij reageerde onmiddellijk; ze opende haar mond voor hem, knabbelde, likte, duwde, bracht haar tong tussen zijn lippen, nam zijn tong in haar mond. Zijn handen bewogen zich langzaam over haar lichaam, voelden hoe stevig en veerkrachtig ze was, en zij raakte hem ook aan; ze kneep zachtjes in zijn schouders, zijn armen en de harde spieren van zijn rug. Dit gevoel op dit moment was heerlijker dan ze ooit gehad had.

Als wegdrijvend in een droom liepen ze de studeerkamer uit en gingen ze naar de slaapkamer. Hij knipte een schemerlampje aan dat op het dressoir stond en sloeg de lakens terug.

In de minuut dat hij niet bij haar was, was ze bang dat de betovering verbroken was. Maar toen hij terugkwam en ze hem voorzichtig kuste, ontdekte ze dat er niets veranderd was en drukte ze zich opnieuw tegen hem aan.

Ze omarmde hem fel toen ze elkaar kusten en hij sloot zijn handen om haar billen. Ze had het gevoel alsof ze hier beiden, gevangen in een omhelzing, al vele keren eerder waren geweest.

‘We kennen elkaar nauwelijks,’ zei ze.

‘Heb jij dat gevoel?’

‘Nee.’

‘Ik ook niet.’

‘Ik ken je al zo lang.’

‘Al eeuwen.’

‘Maar het is pas sinds twee dagen.’

‘Gaan we te snel?’ vroeg hij.

‘Wat vind jij?’

‘Voor mij niet.’

‘Helemaal niet te snel,’ zei ze instemmend.

‘Zeker weten?’

‘Absoluut.’

‘Je bent prachtig.’

‘Hou van me.’

Hij was niet bijzonder groot, maar hij tilde haar op alsof ze een kind was.

Ze klemde zich aan hem vast. Ze zag een hunkering en een behoefte in zijn donkere ogen, een machtig verlangen dat maar voor een deel seksueel was, en ze wist dat dezelfde behoefte om bemind en gewaardeerd te worden in haar ogen te lezen moest zijn.

Hij droeg haar naar het bed, legde haar neer en dwong haar met zachte hand op haar rug. Zonder haast en met een ademloze verwachting waar zijn gezicht van oplichtte, kleedde hij haar uit.

Snel ontdeed hij zich van zijn eigen kleren, kwam bij haar in bed en nam haar in zijn armen.

Langzaam en aandachtig ontdekte hij haar lichaam, eerst met zijn ogen, toen met liefhebbende handen, toen met zijn lippen en tong.

Tina besefte dat het verkeerd was geweest om te denken dat een rouwproces onthouding moest omvatten. Het tegengestelde was waar. Goeie, gezonde seks met een man die om haar gaf, zou haar veel sneller genezen hebben dan nu het geval was geweest, want seks was de tegenstelling van dood, een vreugdevolle viering van het leven, een ontkenning van het bestaan van het graf.

Het gedempte licht speelde rond zijn spieren.

Hij liet zijn gezicht boven het hare zakken. Ze kusten elkaar.

Ze liet een hand tussen hen in glijden, betastte en streelde hem. Ze voelde zich losbandig, schaamteloos, onverzadigbaar.

Toen hij bij haar binnendrong, liet ze haar handen over zijn lichaam langs zijn slanke zijden glijden.

‘Je bent zo lief,’ zei hij.

Hij begon het eeuwenoude ritme van de liefde. Lange, heel lange tijd vergaten ze dat de dood zelfs maar bestond. Ze doorzochten de verrukkelijke, zijdezachte oppervlaktes van de liefde en in die glanzende uren hadden ze de indruk dat ze allebei voor eeuwig zouden leven.

Deel drie
Donderdag, 1 januari

15

Tina bleef die nacht bij Elliot, en hij besefte dat hij vergeten was hoe aangenaam het kon zijn om het bed te delen met iemand om wie je werkelijk heel veel geeft. De afgelopen twee jaar waren er meer vrouwen in zijn bed geweest en sommigen waren ook de hele nacht gebleven, maar niet één van die anderen had alleen al door haar pure aanwezigheid zo’n warm en diep-tevreden gevoel gegeven als Tina. Met Tina was seks een verrukkelijk extraatje, maar niet de belangrijkste reden waarom hij wilde dat ze naast hem lag. Ze was een uitstekende minnares – zijdezacht, soepel, met lange benen en volle borsten; ze verlangde er vurig naar hem te behagen en joeg ongeremd haar eigen genot na – maar was ook een méns, een mens die de moeite van het kennen waard was, niet een van dertien uit een dozijn, ze was anders, en het was haar unieke persoon, haar unieke hart en ziel die het een heel bijzonder voorrecht maakten om het bed met haar te delen. Het was prettig te weten dat er iemand bestond zoals zij, een vrouw met wie hij meer kon delen dan alleen wat aangename uren. Een tijdlang lag hij daar alleen maar naar haar ademhaling te luisteren. Haar vage, beschaduwde omtrek in het donker onder de dekens was een talisman waarmee hij de eenzaamheid op afstand kon houden.

Uiteindelijk viel hij in slaap, maar om vier uur ‘s morgens werd hij gewekt door haar geschreeuw.

Rechtstreeks uit een nachtmerrie geschoten zat ze vechtend met de lakens rechtop in bed. Ze hijgde bevend naar adem en brabbelde over een man die helemaal in het zwart was gekleed, een monsterfiguur uit haar droom.

Ze had hem over haar dromen verteld, maar hij had tot nu toe niet beseft hoe verschrikkelijk die waren. Hij begon nu te denken dat het opgraven van Danny’s lichaam goed voor haar zou zijn, ongeacht de verschrikking die ze misschien onder ogen kreeg als het deksel van de kist zou opengaan. Als het zien van Danny’s stoffelijk overschot een einde aan deze bloedstollende nachtmerries zou maken, was ze beter af dan nu.

Hij deed het licht uit en overreedde haar om weer te gaan liggen. Hij hield haar vast tot ze niet meer huiverde.

Tot zijn verbazing veranderde haar angst al snel in verlangen, en tot zijn nog grotere verbazing was hij daar klaar voor, ofschoon hij na hun liefdesmarathon van een paar uur eerder volstrekt uitgeput was geweest.

Ze hadden elk standje al geprobeerd en samen elke nieuwe sensatie beproefd. Nu experimenteerden ze niet meer; ze namen direct het ritme en tempo aan dat beiden de meeste voldoening gaf, en vielen daarna weer diep in slaap.

’s Morgens verbaasde hij zichzelf door onder de douche snel en hartstochtelijk de liefde met haar te bedrijven, allebei nat en ingezeept. Toen hij klaarkwam, had hij het gevoel dat er beenmerg uit hem spoot.

Aan het ontbijt vroeg hij of ze die middag meeging naar het feestje waarvoor hij was uitgenodigd, want daar wilde hij rechter Kennebeck aanspreken over Danny’s opgraving. Maar Tina wilde naar huis om Danny’s kamer op te ruimen. Ze voelde zich nu tegen die uitdaging opgewassen en wilde dat doen voordat ze de moed weer zou verliezen.

‘We zien elkaar vanavond weer, hè?’ vroeg hij.

‘Ja.’

‘Ik zorg dat ik klaar ben als je komt.’

Ze glimlachte wellustig. ‘Hoe bedoel je dat?’

‘In culinaire zin. Na vannacht kom ik in de slaapkamer pas weer klaar als mijn batterijen zijn opgeladen, en dat duurt nog wel een paar dagen.’

Ze stond op van haar stoel, boog zich over de tafel en kuste hem. ‘Ik wed dat die over een paar uur alweer opgeladen zijn.’

Haar geur, het opwindende blauw van haar ogen, het gevoel van haar soepele huid toen hij zijn hand op haar gezicht legde – al die dingen wekten golven van genegenheid en verlangen in hem op. Hij zei: ‘Mijn God, volgens mij heb je gelijk. Het is ongelooflijk. Het lijkt wel of ik weer zestien ben. Ik ben gewoon een geil joch.’

‘Is dat niet fantastisch?’

‘Op een keer brand ik gewoon door, en dan ben ik niet meer dan een lege huls, de verkoolde schil van een man.’

Hij liep met haar naar de vw Rabbit op het garagepad, boog zich door het autoraampje toen zij achter het stuur zat en hield haar nog vijftien minuten op door alle gerechten met haar door te spreken die hij voor vanavond wilde klaarmaken. Ze was volmaakt tevreden.

Toen ze eindelijk wegreed, keek hij de auto na tot die om de hoek verdween, en toen ze weg was, wist hij waarom hij niet had gewild dat ze wegging. Hij wist ook waarom hij onder de douche zo dwangmatig de liefde met haar had bedreven, ofschoon hij nauwelijks genoeg uithoudingsvermogen had gehad om af te maken waaraan hij begonnen was. Met alles wat hij gedaan had, had hij haar vertrek proberen uit te stellen, want hij was bang dat hij haar nooit meer zou terugzien als ze eenmaal weggereden was.

Voor die angst bestond geen logische reden. De onbekende die Tina had lastiggevallen, kon natuurlijk gewelddadige bedoelingen hebben. Maar om diverse redenen dacht Tina eigenlijk niet dat ze gevaar liep, en Elliot was geneigd het met haar eens te zijn. De kwaadaardige grappenmaker wilde haar een heleboel geestelijke pijn en verdriet zien lijden, maar hij wilde haar niet doden, want dat zou zijn pret bederven.

Haar vertrek beangstigde Elliot, omdat hij doodgewoon bijgelovig was. Haar verschijning in zijn leven bezorgde hem te veel, te snel, te vroeg, te makkelijk geluk; daarvan was hij overtuigd. Hij had het afschuwelijke vermoeden dat het lot een nieuwe, harde tegenslag voor hem in petto had. Hij was bang dat Tina Evans weer van hem zou worden afgepakt, net als Nancy.

Terwijl hij dat duistere voorgevoel zonder succes van zich af probeerde te zetten, liep hij het huis weer in.

Hij bracht anderhalf uur in zijn studeerkamer door. Hij bladerde boeken met jurisprudentie door en bestudeerde aandachtig precedenten voor de opgraving van een lijk dat, zoals een rechter het uitdrukte, ‘opgegraven moest worden in afwezigheid van dringende wettelijke redenen, uitsluitend uit overwegingen van menselijkheid en acht slaand op zekere overlevende verwanten van de overledene.’ Elliot dacht niet dat rechter Kennebeck moeilijkheden zou maken en verwachtte zeker niet dat hij een lijst van precedenten zou vragen voor zoiets betrekkelijk simpels en onschuldigs als de heropening van Danny’s graf, maar hij wilde goed voorbereid zijn. In de inlichtingendienst van het leger was Kennebeck een rechtvaardige, maar altijd veeleisende superieur geweest.

Om één uur reed Elliot in zijn zilvergrijze Mercedes 450-sl naar het nieuwjaarsfeest op Sunrise Mountain. De hemel was helderblauw, en hij wou dat hij de tijd had om een paar uur in zijn Cessna te vliegen. Het was volmaakt vliegweer, een van die kristalheldere dagen waarop je je hoog boven de aarde extra schoon en vrij voelt. Zondag, als de opgraving achter de rug was, ging hij misschien met Tina een dagje vliegen naar Arizona of Los Angeles.

Op Sunrise Mountain hadden de meeste grote, dure huizen een ‘natuurlijke tuin’ – dat wil zeggen rotsblokken en gekleurde stenen en cactussen in plaats van gras, struikgewas en bomen. Daarmee werd het feit erkend dat de greep van de mens op dit deel van de woestijn van recente datum en misschien nog zwak was. ’s Nachts was het uitzicht vanaf de berg op Las Vegas absoluut spectaculair, maar Elliot begreep niet welke andere reden iemand kon hebben om hier liever te willen wonen dan in de oudere, veel groenere delen van de stad. Deze kale, godvergeten, van zand vergeven hellingen zouden er minstens tien jaar over doen om weelderig groen te worden, en misschien wel twintig jaar. Op de bruine heuvels staken die reusachtige huizen als sombere monumenten van een oude, dode godsdienst in de lucht. De bewoners van Sunrise Mountain wisten dat ze hun patio’s, hun zonneterrassen en de looppaden van hun zwembad moesten delen met af en toe aanwippende schorpioenen, tarantula’s en ratelslangen. Op winderige dagen waaide er zoveel stof, dat het leek alsof het mistte, en het kroop onder deuren, rond ramen en door dakspleten. Voor zover Elliot wist, was Sunrise Mountain alleen een gebied met status geworden omdat de eerste paar huizen daar gebouwd waren door miljonairs. Andere mensen volgden in de overtuiging dat miljonairs geen ongelijk kunnen hebben, maar zonder te beseffen dat de oorspronkelijke bewoners voor het leven op een berg hadden gekozen omdat ze te seniel waren om beter te weten.

Het feest vond plaats in een groot huis in neo-Spaanse stijl halverwege de helling. Op het achter-‘gazon’ was langs het twaalf meter lange zwembad een driehoekige, waaiervormige tent neergezet met zijn open kant naar het huis gericht. In het achterstuk van dat vrolijk gestreepte bouwsel van zeildoek speelde een achttien man sterk orkest. Ongeveer tweehonderd gasten dansten of liepen rond achter het huis, en nog eens honderd vierden feest in een van de vijftien kamers.

Veel van de gezichten waren Elliot vertrouwd. De helft van de gasten bestond uit advocaten en hun vrouwen. Rechtskundige puristen keurden dat misschien af, maar alle soorten juristen – van officieren van justitie tot strafpleiters en bedrijfsjuristen – liepen hier door elkaar en werden prettig dronken met de rechters voor wie ze bijna elke week hun zaken bepleitten.

Na twintig minuten druk met iedereen gepraat te hebben, trof Elliot rechter Kennebeck. De rechter was een lange, streng uitziende man met grijs krulhaar. Hij begroette Elliot hartelijk en ze praatten over hun gemeenschappelijke interesses, vooral koken, vliegen en rivieren afvaren op een vlot.

Elliot wilde Kennebeck geen gunst vragen binnen de gehoorsafstand van een dozijn advocaten, en vandaag was er nergens in huis een plekje met echte privacy. Ze gingen naar buiten en wandelden de straat af langs de rij auto’s van de gasten, die het hele scala tussen Honda’s en Rolls-Royce’s omvatte.

Kennebeck luisterde belangstellend naar Elliots onofficiële proefballon over de kansen om Danny’s graf heropend te krijgen. Elliot vertelde de rechter niets over de kwaadaardige grappenmaker, want dat leek een onnodige complicatie. Hij geloofde nog steeds dat die pesterij, als het feit van Danny’s dood eenmaal door de heropening van het graf was vastgesteld, het snelst en veiligst kon worden aangepakt door een goed detectivekantoor in te schakelen om de dader op te sporen. Ter wille van de rechter en om uit te leggen waarom heropening plotseling zo verschrikkelijk belangrijk was geworden, overdreef Elliot Tina’s verdriet en verwarring als direct gevolg van het feit dat ze het lijk van haar kind nooit had gezien.

Harry Kennebeck had een pokergezicht dat er ook als zodanig uitzag, en het was moeilijk te zeggen of hij voor Tina’s problemen ook maar enige sympathie voelde. Terwijl hij en Elliot langs de zonovergoten straat kuierden, overwoog Kennebeck bijna een minuut lang zwijgend het probleem. Ten slotte zei hij: ‘En wat vindt de vader?’

‘Ik hoopte dat je dat niet zou vragen.’

‘Juist,’ zei Kennebeck.

‘De vader gaat protesteren.’

‘Weet je dat zeker?’

‘Ja.’

‘Op godsdienstige gronden?’

‘Nee. Kort voor de jongen stierf, zijn de ouders op een bittere manier gescheiden. Michael Evans haat zijn ex-vrouw.’

‘Juist. Hij verzet zich dus tegen opgraving uitsluitend om zijn vrouw verdriet te doen.’

‘Dat klopt,’ zei Elliot.

‘Niettemin moet ik de wensen van de vader in overweging nemen.’

‘Zolang er geen godsdienstige bezwaren zijn, eist de wet in een geval als dit slechts de toestemming van een van de ouders,’ zei Elliot.

‘Niettemin heb ik de plicht om de belangen van alle betrokkenen te beschermen.’

‘Als de vader de kans krijgt om te protesteren,’ zei Elliot, ‘raken we waarschijnlijk in een bikkelhard juridisch gevecht verzeild. Daar gaat een heleboel tijd van het hof in zitten.’

‘Juist. En dat zou ik niet graag willen,’ zei Kennebeck nadenkend. ‘De rol is nu al overladen. We hebben eenvoudig niet genoeg rechters en niet genoeg geld. Het systeem kraakt en kreunt aan alle kanten.’

‘En als het stof weer eenmaal is gaan liggen,’ zei Elliot, ‘krijgt mijn cliënt hoe dan ook het recht om het lijk op te graven.’

‘Waarschijnlijk wel.’

‘Beslist,’ zei Elliot. ‘Haar echtgenoot gaat alleen maar wraakzuchtige obstructie plegen. Bij zijn poging om zijn ex-vrouw te kwetsen, verspilt hij verscheidene dagen van de tijd van het hof, en het eindresultaat is exact hetzelfde als wanneer hij nooit de kans had gekregen om te protesteren.’

‘Juist,’ zei Kennebeck, en fronste licht.

Ze stopten aan het einde van het volgende blok. Kennebeck bleef een minuut lang staan met zijn ogen dicht en zijn gezicht naar de warme zon gekeerd.

Ten slotte zei de rechter: ‘Je vraagt me dus om een paar hoeken af te snijden.’

‘Niet echt. Alleen maar om op verzoek van de moeder een opgravingsbevel uit te vaardigen. De wet staat dat toe.’

‘Je wilt dat bevel onmiddellijk, neem ik aan.’

‘Als het kan morgenochtend.’

‘En morgenmiddag heb je het graf heropend.’

‘Zaterdag op z’n laatst.’

‘Voordat de vader bij een andere rechter een tegenbevel los kan krijgen.’

‘Als er geen kink in de kabel komt, ontdekt de vader misschien nooit dat er opgegraven is.’

‘Juist.’

‘Iedereen heeft daar voordeel bij. Het hof bespaart zich een heleboel tijd en inspanning. Mijn cliënt blijft veel leed bespaard. En haar echtgenoot spaart heel wat aan advocatenhonoraria uit, die hij anders had verspild aan een hopeloze poging om ons tegen te houden.’

‘Juist,’ zei Kennebeck.

Zwijgend liepen ze terug naar het huis, waar het feest elke minuut luidruchtiger werd.

Halverwege het blok zei Kennebeck ten slotte: ‘Ik moet hier een tijdje op kauwen, Elliot.’

‘Hoelang?’

‘Juist. Blijf je hier de hele middag?’

‘Dat betwijfel ik. Met al die advocaten hier lijkt het wel op werken, vind je niet?’

‘Ga je van hieruit naar huis?’ vroeg Kennebeck.

‘Ja.’

‘Juist.’ Hij duwde een lok grijs haar van zijn voorhoofd weg. ‘Dan bel ik je vanavond thuis op.’

‘Kun je me dan tenminste vertellen in welke richting je denkt?’

‘In jouw voordeel, waarschijnlijk.’

‘Je weet dat ik gelijk heb, Harry.’

Kennebeck glimlachte. ‘Ik heb uw pleidooi gehoord, raadsman. We laten de zaak nu maar even rusten. Vanavond bel ik je op, zodra ik de kans heb gehad om erover na te denken.’

In ieder geval had Kennebeck het verzoek niet afgewezen; niettemin had Elliot een sneller en bevredigender antwoord verwacht. Wat hij de rechter vroeg, was geen geweldige gunst. Bovendien kenden zij tweeën elkaar al heel lang. Hij wist dat Kennebeck een voorzichtig man was, maar meestal was hij niet overdreven voorzichtig. Elliot vond zijn aarzeling over deze betrekkelijk eenvoudige zaak een beetje vreemd, maar zei niets meer; hij moest gewoon wachten tot Kennebeck vanavond belde.

Toen ze het huis naderden, begonnen ze te praten over de verrukkingen van een pasta, opgediend met een dunne, lichte saus van olijfolie, knoflook en basilicum.

Elliot bleef maar twee uur op het feest. Er waren te veel advocaten en te weinig niet-beroepsgenoten om er een interessant feest van te maken. Overal waar hij kwam, hoorde hij gepraat over onrechtmatige daden, dwangbevelen, conclusies van eisen, procedures, tegenprocedures, verzoeken om rechterlijke uitspraak, hoger beroep, strafvermindering in ruil voor schuldbekentenis en de nieuwste belastingparadijzen. De gesprekken waren precies dezelfde als die waar hij acht tot tien uur per dag, vijf dagen in de week op zijn werk mee te maken had, en hij was niet van plan om ook op zijn vrije dag alleen maar over dat soort dingen te kletsen.

Om vier uur was hij weer thuis en ging aan het werk in de keuken. Tina zou om zes uur komen. Als hij nog een paar klusjes deed voordat ze kwam, waren ze vanavond niet zoveel tijd aan slavenarbeid kwijt als gisteravond. Naast de gootsteen staande pelde en hakte hij een ui, maakte wat bleekselderij schoon en schrapte hij wat dunne worteltjes. Hij had net een fles wijnazijn opengemaakt en er een deciliter van in een maatbeker gegoten, toen hij iemand achter zich hoorde bewegen.

Hij draaide zich om en zag vanuit de woonkamer twee vreemde mannen de keuken inlopen. De ene was ongeveer één meter zeventig lang en had een smal gezicht en een netjes geknipte blonde baard. Hij droeg een donkerbruin pak, een beige overhemd en een donkerbruine das, en had iets bij zich dat op een dokterskoffertje leek. Hij keek zenuwachtig. De tweede man wekte meer ontzag dan de eerste. Hij was lang en zag er wreed uit, met grote, leerachtige handen en brede knokkels. Met zijn messcherp geperste broek, frisblauwe overhemd, bedrukte stropdas en grijze sportjasje leek hij een profvoetballer die het onbehaaglijke middelpunt is van een erediner. Maar hij leek volstrekt niet nerveus. Beide mannen bleven bij de koelkast staan, vier of vijf meter bij Elliot vandaan; de kleine man friemelde met zijn vingers, de grote glimlachte.

‘Hoe zijn jullie hier binnengekomen?’ vroeg Elliot, te verbaasd om te vragen wie ze waren of wat ze hier moesten.

‘Met een loper,’ zei de lange man knikkend en glimlachend. ‘Bob – hij wees op de kleinere man – heeft lopers voor elk soort slot. Dat maakt ’t allemaal wat makkelijker.’

‘Wat komen jullie hier verdomme doen?’

‘Rustig aan maar,’ zei de lange man.

‘Overval?’

‘Nee, nee,’ zei de lange man.

Bob knikte instemmend en keek afkeurend, alsof hij het afschuwelijk vond om voor een gewone dief te worden aangezien.

‘Als jullie me willen ontvoeren …’

‘Dat willen we niet,’ zei de lange man.

‘Maar Jezus, wat dan wél?’

‘Kalm nou maar.’

‘Jullie hebben de verkeerde voor.’

‘Nee, jij bent de man die we moeten hebben,’ zei de lange man.

‘Ja,’ zei Bob. ‘Jou moeten we hebben. Niks geen vergissing.’

‘Ik kan echt niemand bedenken die een ernstige wrok tegen me heeft,’ zei Elliot. ‘Jullie móéten je vergissen. Kijk, als je …’

‘Kalmeer, meneer Stryker,’ zei de lange man.

‘Ja,’ zei de kleine man, ‘kalmeer alstublieft.’

Elliot deed een stap in hun richting.

Uit een schouderholster, die onder zijn grijze sportjasje verborgen was geweest, haalde de lange man een pistool met geluiddemper tevoorschijn. ‘Rustig. Gedraag je gewoon heel netjes en kalm.’

Elliot ging weer met zijn rug tegen het aanrecht staan.

‘Dat is beter,’ zei de man.

‘Veel beter,’ zei Bob.

‘Wie zijn jullie?’

‘Zolang je meewerkt, overkomt je niets,’ verzekerde de lange man.

Bob zei: ‘Laten we beginnen.’

De lange man zei: ‘We gebruiken de ontbijttafel daar in de hoek.’

Bob liep naar de eikenhouten tafel. Hij zette zijn zwarte dokterskoffertje neer, deed het open en haalde er een compacte cassetterecorder uit. Hij haalde ook andere dingen uit het koffertje: een stuk buigzame rubberslang, een bloeddrukmeter, twee flesjes met een amberkleurige vloeistof en een pakje injectienaalden voor eenmalig gebruik.

Elliot vloog in gedachten de lijst zaken door die zijn kantoor onder handen had en zocht een samenhang met deze twee indringers, maar kon niets vinden.

De lange man, wuifde met het pistool naar Elliot: ‘Loop naar de tafel en ga zitten.’

‘Niet voordat jullie me vertellen wat dit allemaal te betekenen heeft,’ zei Elliot.

‘Ik geef hier de bevelen.’

‘Maar ik volg ze niet op.’

‘Als je niet gaat zitten, schiet ik een gat in je.’

‘Nee, dat doe je niet,’ zei Elliot. Hij wou dat hij zich net zo zelfverzekerd voelde als zijn stem klonk. ‘Jullie zijn iets anders van plan, en dat kan niet als jullie me neerschieten.’

‘Met je reet op die stoel,’ zei de man scherp en kwaad.

‘Niet voordat je vertelt wat je hier doet.’

De lange man staarde hem woedend aan.

Elliot keek de onbekende aan en wendde zijn blik niet af.

Ten slotte zei de lange man: ‘Moet je horen, we moeten je gewoon een paar vragen stellen.’

Vastbesloten om geen angst te tonen en beseffend dat elk teken van vrees zou worden uitgelegd als zwakte, zei Elliot: ‘Dat pakken jullie raar aan voor mensen die alleen maar een opinieonderzoek houden.’

‘Heel grappig,’ zei de lange man, maar hij glimlachte niet. ‘En nou ga je zitten.’

‘Waar zijn die injectienaalden voor?’

‘Ga zitten.’

‘Waar zijn die voor?’

De lange man zuchtte. ‘We willen zeker weten dat je naar waarheid antwoordt.’

‘Drugs?’

‘Ze zijn heel effectief en betrouwbaar.’

‘Ja. En als jullie klaar zijn, zijn mijn hersenen zo slap als druivenjam.’

‘Nee, nee,’ zei Bob. ‘Dit middel veroorzaakt geen enkele blijvende lichamelijke schade.’

‘Wat voor soort vragen?’ vroeg Elliot.

‘Ik begin mijn geduld te verliezen met jou,’ zei de lange man.

‘Dat is wederzijds,’ zei Elliot.

‘Ga zitten.’

Elliot bleef staan waar hij was. Hij weigerde naar de loop van het pistool te kijken; hij wilde de indruk wekken dat hij volstrekt niet bang was van wapens. Innerlijk trilde hij als een stemvork.

‘Klootzak, ga zitten!’

‘Wat voor soort vragen wil je me stellen?’

De grote man fronste woedend zijn voorhoofd.

Bob zei: ‘In godsnaam, Vince, vertel het maar. Als-ie straks gaat zitten, hoort-ie die vragen toch wel. Laten we opschieten, dan hebben we ’t achter de rug.’

Vince, de lange man, krabde zijn kin en stak toen zijn hand in zijn jasje. Uit een binnenzak haalde hij een paar vellen opgevouwen schrijfmachinepapier.

Het pistool ging een beetje heen en weer, maar niet ver genoeg om Elliot een kans te geven.

‘Ik moet je elke vraag op deze lijst stellen,’ zei Vince, en vouwde de papieren open in Elliots richting. ‘Het zijn er een heleboel, alles bij elkaar dertig of veertig vragen, maar dat duurt niet lang als je gewoon gaat zitten en meewerkt.’

‘Vragen waarover?’ hield Elliot aan.

‘Christina Evans.’

Dat was het laatste wat Elliot had verwacht. Even was hij verbijsterd. Christina? Toen schudde hij zijn hoofd alsof hij daarmee zijn tong wilde losmaken en zei: ‘Tina Evans? Wat heeft die ermee te maken?’

‘We moeten weten waarom ze het graf van haar zoontje wil heropenen.’

Elliot staarde hem verbaasd aan. ‘Hoe weten jullie dat?’

‘Dat doet er niet toe,’ zei Vince.

‘Ja,’ zei Bob. ‘Hóé we dat weten, doet er niet toe. Het belangrijkste is dát we het weten.’

‘Zijn jullie die hufters die Tina lastigvallen?’ vroeg Elliot.

‘Hè?’

‘Zijn jullie degenen die haar steeds boodschappen sturen?’

‘Wat voor boodschappen?’ vroeg Bob.

‘Zijn jullie degenen die die puinhoop hebben gemaakt in de kamer van die jongen?’

‘Waar heb je het over?’ vroeg Vince. ‘Daar hebben we nog nooit iets over gehoord.’

‘Stuurt iemand boodschappen over dat joch?’ vroeg Bob.

Deze informatie leek hen oprecht te verrassen en Elliot was er vrij zeker van dat zij niet de mensen waren die Tina probeerden bang te maken. Bovendien leken zij geen grappenmakers of psychopathische grensgevallen die het opwindend vonden om weerloze vrouwen angst aan te jagen. Ze zagen eruit en gedroegen zich als leden van een organisatie, ook al had die lange vent genoeg ruwe trekjes om voor een gewone misdadiger door te gaan. Een pistool met geluiddemper, lopers voor alle sloten, waarheidsserums – alles wees erop dat deze mannen lid waren van een uiterst goed georganiseerde organisatie met aanzienlijke middelen.

‘Hoe zit dat met die boodschappen die ze krijgt?’ vroeg de grote man, die Elliot nog steeds aandachtig observeerde.

‘Ik denk dat dat ook een vraag is waar jullie geen antwoord op krijgen,’ zei Elliot.

‘Dat antwoord krijgen we,’ zei Vince koud.

‘Wij krijgen alle antwoorden,’ zei Bob.

‘Nou,’ zei Vince, ‘ga je daar nog aan die tafel zitten, of moet ik je met dit hier motiveren?’ Hij zwaaide weer met zijn pistool.

‘Kennebeck!’ zei Elliot, geschokt door dat plotselinge besef. ‘Kennebeck moet jullie hebben verteld over de opgraving, anders hadden jullie dat nooit zo snel ontdekt.’

De twee mannen wierpen elkaar een blik toe. Ze vonden het kennelijk niet prettig om de naam van de rechter te horen.

‘Daarom hield hij me aan het lijntje,’ zei Elliot. ‘Hij wilde jullie de tijd geven om hier te komen. Wat kan het Kennebeck in vredesnaam schelen of Danny’s graf al dan niet heropend wordt? En wat kan jullie dat schelen? Wie zijn jullie eigenlijk? Waarom worden jullie zo bang van het vooruitzicht op een opgraving?’

‘Wij zijn niet bang,’ zei Vince, die rood begon te worden in zijn gezicht.

‘Iemand maakt zich daar een verdomde hoop zorgen over,’ zei Elliot. ‘Jullie aanwezigheid hier, jullie hele optreden, het pistool, de drugs – dat allemaal wijst op meer dan alleen nieuwsgierigheid. Waarom? Wat zit hier allemaal achter?’

De lange man was niet meer alleen ongeduldig, hij was kwaad. ‘Luister, stomme klootzak. Ik ga je niet langer lopen paaien. Ik beantwoord geen enkele vraag meer van jou, maar ik schiet wél een kogel in je kruis als je niet onmiddellijk daar aan tafel gaat zitten.’

Elliot deed of hij het dreigement niet gehoord had. Hij was nog steeds bang van het pistool, maar dacht inmiddels aan iets dat hem meer angst aanjoeg dan welk wapen dan ook. Hij begon te begrijpen wat de aanwezigheid van deze mannen wilde zeggen over het ongeluk waarbij Danny om het leven was gekomen, Een kilte verspreidde zich vanuit de onderkant van zijn ruggengraat over zijn hele rug, alsof er honderden spinnetjes over zijn rug kropen. ‘Er is iets met Danny’s dood … iets vreemds in de manier waarop al die padvinders zijn gedood … De waarheid lijkt in de verste verte niet op de versie die iedereen te horen heeft gekregen. Dat ongeluk met die bus was een leugen, hè?’

Geen van beide mannen antwoordde.

‘De waarheid is veel erger,’ zei Elliot. ‘Ja. Natuurlijk. Het is iets afschuwelijks … iets zó verschrikkelijks, dat een paar mensen met veel macht er heel wat tijd en energie aan besteden om het in de doofpot te houden. Waarschijnlijk is het zelfs de regering die het deksel erop wil houden. Beslist. Aan wie zou Kennebeck dat anders verklappen? Zijn hele leven is hij een goede ambtenaar geweest. Al die jaren in de militaire inlichtingendienst, daarna de binnenlandse veiligheidsdienst … waarschijnlijk heeft hij in al die diensten nog contacten … Eens een agent, altijd een agent. Voor welke letterdienst werken jullie? Niet de fbi. Die zitten tegenwoordig allemaal bij de Rotary, keurig opgeleid en met goede manieren. Jullie zijn allebei te grof voor de fbi. Hetzelfde geldt voor de cia; geen van jullie heeft genoeg stijl om voor het Bedrijf te werken. Voor wie dan wel? Beslist niet voor de cid; er hangt geen aura van militaire discipline om jullie heen. Laat me eens raden. Jullie werken voor een letterdienst waar het publiek zelfs nog nooit van gehoord heeft. Iets geheims en smerigs. Waar of niet?’

Het gezicht van de lange man stond nu heel donker en was vertrokken van woede. ‘Wel godverdegodver, ik zei dat jij van nu af aan de vragen zou beantwoorden.’

‘Rustig aan maar,’ zei Elliot. ‘Ik heb jouw spelletje gespeeld. Lang geleden zat ik bij de militaire inlichtingendienst. Ik ben niet bepaald een buitenstaander. Ik weet hoe het werkt. Ik ken de regels en de zetten. Voor mij hoef je niet de harde jongen uit te hangen. Laten we open kaart spelen. Geef mij een kans, dan geef ik jou straks ook een kans.’

Bob voelde dat Vince een uitbarsting nabij was, en wist dat de uitvoering van hun opdracht daarmee niet makkelijker werd. Hij zei vlug: ‘Luister, Stryker, de meeste van je vragen kunnen we niet beantwoorden, omdat we het gewoon zelf niet weten. Ja, we werken voor een overheidsinstelling. Ja, het is er een waar je nog nooit van gehoord hebt en waarschijnlijk ook nooit van zult horen. Maar we weten niet precies waarom die Danny Evans zo belangrijk is. We weten dat hij belangrijk is, maar niet waaróm. Begrijp je dat? Natuurlijk begrijp je dat. Ze hebben ons niet alle details verteld, nog niet de helft. En die willen we ook allemaal niet weten. Je begrijpt precies waar ik het over heb: hoe minder iemand weet, des te minder kans om later gepakt te worden. Jezus, wij zijn niet de grote jongens van die organisatie. We zijn gewoon ingehuurd personeel. Ze vertellen ons niet meer dan we weten moeten. Hou je je nou verder kalm? Kom gewoon hier zitten, laat me je een injectie geven, geef ons een paar antwoorden en dan kunnen we weer naar huis. We kunnen hier niet eeuwig blijven wachten.’

‘Als jullie voor een overheidsinstelling werken, smeer ’m dan en kom terug met alle wettelijk vereiste papieren,’ zei Elliot. ‘Laat me de huiszoekingsbevelen en dagvaardingen zien.’

‘Hou je niet van de domme,’ zei Vince bars.

‘De instelling waarvoor we werken, bestaat officieel niet,’ zei Bob. ‘Daarom heb je nog nooit van onze afkorting gehoord. En hoe kan een instelling die niet bestaat, naar de rechter stappen voor een dagvaarding? Wees even serieus, meneer Stryker.’

‘Als ik me die drug laat toedienen, wat gebeurt er dan met me als jullie je antwoorden hebben?’

‘Niks,’ zei Vince.

‘Helemaal niks,’ zei Bob.

‘Welke garantie heb ik daarvoor?’

Bij dit teken van overgave ontspande de lange man zich een beetje, maar zijn gezicht was nog steeds rood van woede. ‘Dat ik dat tegen je gezegd heb. Als we hebben wat we willen, gaan we weg. We moeten alleen te weten komen waarom dat mens van Evans precies dat graf wil heropenen. We moeten alleen weten of iemand tegen haar geklikt heeft, snap je. Als dat zo is, zullen we hem met z’n reet tegen een schuurdeur moeten spijkeren. Maar we hebben niets tegen jou. Zodra we weten wat we weten moeten, gaan we weg.’

‘Zodat ik naar de politie kan stappen?’ vroeg Elliot.

‘Van die smerissen zijn we niet bang,’ zei Vince arrogant. ‘Verrek, je kunt ze niet eens vertellen wie we zijn of waar ze kunnen beginnen met zoeken. Ze komen geen stap verder. Komen nergens, helemaal nergens. En als ze ons op een of andere manier wél op het spoor komen, kunnen we druk op ze uitoefenen om gauw de andere kant op te kijken. Zoals je ongetwijfeld al hebt begrepen, zijn dit regeringszaken, nationale veiligheid, spelletjes voor grote jongens. De regering mag de regels toepassen zoals-ie wil; die heeft-ie tenslotte zelf gemaakt.’

‘Op de universiteit hebben ze me dat iets anders uitgelegd,’ zei Elliot.

‘Dat is een ivoren toren,’ zei Bob, die zenuwachtig zijn bruine stropdas gladstreek.

‘Precies,’ zei Vince. ‘En dit is het echte leven. Wees dus een brave jongen, zie de feiten onder ogen en kom aan tafel zitten.’

‘Alstublieft, meneer Stryker.’

‘Nee,’ zei Elliot. Zijn intuïtie voor gevaar, uitstekend bijgeslepen tijdens zijn jaren bij de militaire inlichtingendienst, sliep niet langer, was klaarwakker in hem aanwezig, had de situatie geanalyseerd en luidde alle noodklokken. Als deze twee mannen hun antwoorden hadden, zouden ze hem doden. Daar was hij zeker van. Als ze van plan waren om hem in leven te laten, hadden ze niet in zijn aanwezigheid hun echte namen gebruikt. Als ze van plan waren om hem te laten leven, zouden ze niet zoveel tijd hebben verspild aan zachte drang om hem tot medewerking te bewegen; dan zouden ze zonder aarzeling geweld hebben gebruikt. Ze probeerden zonder geweld zijn medewerking te krijgen, omdat ze geen sporen op hem achter wilden laten, en de enige reden waarom ze geen sporen wilden, was dat zijn dood op een ongeluk of zelfmoord moest lijken. Het draaiboek was duidelijk. Waarschijnlijk zelfmoord. Zolang hij nog onder de invloed van de drug was, waren ze hoogstwaarschijnlijk in staat hem in een leesbaar, identificeerbaar handschrift een zelfmoord-briefje te laten schrijven en ondertekenen. Dan zouden ze hem naar de garage dragen, rechtop in de stoel van zijn kleine Mercedes zetten, de veiligheidsriem strak om hem heen doen en de motor aanzetten zonder de garagedeur te openen. Hij zou te zwaar verdoofd zijn om zich te kunnen bewegen en het koolmonoxide zou de rest doen. Over een dag of twee zou iemand hem daar vinden – met een blauw-groen-grijs gezicht, een uit zijn mond hangende, donkere tong en uitpuilende ogen, die door de voorruit staarden alsof hij een rit naar de dood maakte. Als zijn lichaam geen ongewone beschadigingen vertoonde, geen verwondingen die de uitspraak van de lijkschouwer die zelfmoord concludeerde, tegenspraken, was de politie al snel tevreden. Hij wist zeker dat het zo zou gaan; hij kende de regels en de zetten van het spel.

‘Nee,’ herhaalde hij, ditmaal wat harder. ‘Als jullie klootzakken willen dat ik aan tafel ga zitten, zullen jullie me erheen moeten slepen.’

16

Tina had de rommel in Danny’s kamer opgeruimd en bijna al zijn spullen ingepakt. Ze was van plan die aan Goodwill Industries, een liefdadigheidsinstelling, te schenken. Vaak had ze op het punt gestaan in tranen uit te barsten, als de aanblik van iets een stroom herinneringen losmaakte, maar ze had haar tanden op elkaar gezet en de neiging bedwongen om de kamer uit te gaan zonder het karwei af te maken.

Nu was er niet veel meer over, behalve een paar dozen met spullen achter in de diepe kast. Ze probeerde er een op te tillen, maar hij was te zwaar voor haar. Ze sleepte hem over het tapijt de kamer in en liet hem staan in de roodgouden stralen van de middagzon, die gefilterd door de bomen buiten en het laagje stof op de ramen naar binnen vielen.

Toen ze de doos opendeed, zag ze dat hij een deel van Danny’s verzameling stripboeken bevatte. Horrorstrips. Die morbide trek in hem had ze nooit begrepen. Films over monsters. Horrorstrips. Vampierboeken. Alle soorten griezelige verhalen in alle media. Zijn gefascineerde belangstelling voor het macabere had ze nooit helemaal gezond gevonden, maar ze had hem ook nooit de vrijheid ontzegd ermee door te gaan. De meeste van zijn vriendjes leken die gretige belangstelling voor geesten en spoken te delen. En ze waren niet het énige waarvoor hij belangstelling had, dus was ze tot de conclusie gekomen dat er geen reden tot zorg was.

De doos bevatte twee stapels stripboeken, en de twee bovenste exemplaren hadden gruwelijke omslagen in vier kleuren. Op de ene haastte een zwarte koets, getrokken door vier zwarte paarden met kwaadaardig starende ogen, zich onder een bleke maan langs een nachtelijke snelweg; een man zonder hoofd hield de teugels vast en joeg de paarden op. Uit de rafelige stomp van zijn nek stroomde helderrood bloed en geleiachtige klodders bloed kleefden aan zijn witte, geplooide hemd. Zijn hoofd stond op de koetsiersstoel naast hem. Het grijnsde duivels en was kennelijk in leven, ondanks het feit dat het bruut van het lichaam was gescheiden.

Tina trok een grimas. Als Danny dit soort dingen had gelezen voordat hij ’s avonds naar bed ging, hoe had hij dan zo goed kunnen slapen? Hij had altijd diep en onbeweeglijk geslapen en had nooit last gehad van boze dromen. Verbazingwekkend.

Ze sleepte nog een doos uit de kast. Hij was even zwaar als de eerste en ze nam aan dat er eveneens stripboeken in zaten, maar voor alle zekerheid deed ze hem open.

Ze gilde.

Vanuit die doos keek hij naar haar op. Vanaf het omslag van een andere horrorstrip. Hij. De man. De man helemaal in het zwart. Hetzelfde gezicht. Praktisch alleen maar schedel en verdord vlees. Vooruitstekende botten van de oogkassen en de dreigende, onmenselijk rode ogen, die haar met diepe haat aanstaarden. Het hoopje maden bij zijn ooghoek op zijn wang. De verrotte grijns van gele tanden. Hij was precies zoals het afzichtelijke schepsel dat de laatste twee dagen haar dromen had geteisterd, in werkelijk elk walgelijk detail hetzelfde.

Hoe kon dat? Hoe kon zij gisternacht over dit afschuwelijke ding hebben gedroomd, om te ontdekken dat het vandaag, nog maar enkele uren later, hier op haar lag te wachten?

Ze deed een stap bij de kartonnen doos vandaan.

De brandende, scharlakenrode ogen van die monstergestalte op de tekening leken haar te volgen.

Ik moet dat vroeger gezien hebben, hield ze zichzelf voor. Ik moet dat lugubere omslag hebben gezien toen Danny het tijdschrift voor het eerst mee naar huis nam. De herinnering eraan zette zich vast in mijn onderbewuste en bleef daar etteren, tot ik het ten slotte opnam in een van mijn nachtmerries.

Dat leek logisch. Het leek de enig mogelijke verklaring.

Maar ze wist dat het niet waar was.

Ze had deze prent nooit eerder gezien. Toen Danny van zijn zakgeld horrorstrips begon te kopen, had ze die boeken nauwkeurig bekeken om te zien of ze al dan niet schadelijk voor hem waren. Maar toen ze eenmaal besloten had om toe te staan dat hij ze las, als hij dat tenminste wilde, had ze daarna zelfs geen blik meer op zijn aankopen geworpen.

Toch had ze over de man in het zwart gedroomd.

En hier was hij. En hij grijnsde haar aan.

Nieuwsgierig naar het verhaal waaruit de illustratie afkomstig was, liep Tina weer naar de doos en reikte naar het stripboek, maar toen haar vingers het glimmende omslag aanraakten, ging de bel.

Ze sprong op en snakte naar adem.

De bel ging opnieuw en ze besefte wat het was.

Met bonzend hart liep ze naar de voordeur.

Door het kijkgat zag ze een jonge, verzorgde man. Hij droeg een blauwe pet met een onleesbaar embleem erop, glimlachte naar het kijkgat en wachtte tot ze opendeed.

Ze deed niet open. Ze riep erdoorheen: ‘Wat komt u doen?’

‘Gasbedrijf. We moeten de buizen controleren op het punt waar ze uw huis in komen.’

Tina fronste. ‘Op nieuwjaarsdag?’

‘Ik ben van de alarmploeg,’ zei de man door de dichte deur. ‘We onderzoeken een mogelijk gaslek hier in de buurt.’

Ze aarzelde en deed toen de deur open zonder de zware veiligheidsketting eraf te halen. ‘Gaslek?’

Hij glimlachte geruststellend. ‘Waarschijnlijk is er geen gevaar. We zijn wat druk op het net kwijt en proberen te ontdekken hoe dat komt. Geen reden tot paniek of om mensen te evacueren of wat dan ook. Maar we proberen elk huis te controleren. Hebt u een gasoven in de keuken?’

‘Nee.’

‘En de centrale verwarming?’

‘Ja. Die heeft een gasketel.’

‘Juist. Volgens mij hebben alle huizen in deze buurt een gasketel. Ik wil daar graag even naar kijken, de fittingen controleren, de voedingspijp en dat soort dingen.’

Ze bekeek hem zorgvuldig. Hij droeg een uniform van het gasbedrijf en had een grote gereedschapskist bij zich met het embleem van het gasbedrijf erop.

Ze zei: ‘Hebt u een identiteitsbewijs bij u?’

‘Natuurlijk.’ Hij reikte in het zakje van zijn overhemd en haalde er een geplastificeerd identiteitsbewijs uit met het stempel van het gasbedrijf, zijn foto, naam en uiterlijke kenmerken.

Tina voelde zich een beetje dwaas, als een bangelijke oude vrouw, en zei: ‘Het spijt me. Niet dat u er gevaarlijk uitziet of zo, maar ik …’

‘Ach, dat is wel goed,’ zei hij. ‘U hoeft u niet te verontschuldigen. Natuurlijk vroeg u mijn identiteitsbewijs. Je zou tegenwoordig wel gek zijn als je de deur opendeed zonder precies te weten wie er aan de andere kant staat.’

Ze deed de deur lang genoeg dicht om de veiligheidsketting los te maken, deed hem toen weer open en stapte naar achteren. ‘Komt u binnen.’

‘Waar staat de ketel?’ vroeg hij. ‘In de garage?’

‘Ja.’

‘Als u wilt, kan ik ook de garagedeur nemen.’

‘Nou,’ zei ze, ‘die deur is automatisch en het knopje waarmee hij opengaat, zit in de auto, en de auto staat in de garage; u kunt dus net zo goed door het huis lopen.’

Hij stapte de drempel over.

Ze sloot de deur en deed hem op slot.

‘Mooi huis.’

‘Dank u.’

‘Gezellig. Goed gevoel voor kleur. Al die aardetinten. Daar hou ik van. Het lijkt een beetje op ons eigen huis. Mijn vrouw heeft een goed kleurgevoel.’

‘Het is heel ontspannend,’ zei Tina.

‘Vindt u ook niet? Zo mooi en natuurlijk.’

‘De garage is deze kant op,’ zei ze.

Hij volgde haar voorbij de keuken, de korte gang in, de wasruimte in en van daaruit naar de garage.

Tina deed het licht aan. De duisternis werd verdreven, maar langs de muren en in de hoeken bleven schaduwen hangen.

De garage rook een beetje muf. Maar het rook niet naar ontsnappend gas. ‘Zo te ruiken is hier niets mis,’ zei ze.

‘Waarschijnlijk hebt u gelijk,’ zei hij, ‘maar je kunt nooit weten. Er kan een ondergrondse breuk onder uw huis zijn. Dan lekt er gas weg onder de fundering en verzamelt zich daar. In zo’n geval is het mogelijk dat u het niet direct ontdekt, maar evengoed zit u op een bom.’

‘Wat een prettige gedachte.’

‘Dat maakt het leven interessant.’

‘Het is maar goed dat u niet op de pr-afdeling van het gasbedrijf werkt.’

Hij grijnsde. ‘Maakt u zich geen zorgen. Als ik echt dacht dat er ook maar de kleinste kans op zoiets was, stond ik hier niet zo vrolijk te praten.’

‘Waarschijnlijk niet.’

‘Heel zeker weten van niet. Echt, maakt u zich geen zorgen. Dit wordt gewoon een routinecontrole.’

Hij liep naar de ketel, zette zijn zware gereedschapskist op de grond en hurkte neer. Hij opende een scharnierende metalen plaat, waardoor het mechaniek van de ketel zichtbaar werd. Er was een kring van heldere, pulserende vlammetjes te zien en zijn gezicht baadde in een griezelig blauw licht.

‘En?’ vroeg ze.

Hij keek op en zei: ‘Ik heb een minuut of vijftien, twintig nodig.’

‘O. Ik dacht dat het iets simpels was.’

‘In een situatie als deze kunnen we maar beter zo zorgvuldig mogelijk zijn.’

‘Natuurlijk. Kijkt u vooral heel goed.’

‘Als u met iets bezig bent, laat u dan door mij niet storen. Ik heb verder niets nodig.’

Tina dacht aan het stripboek met de man in het zwart op het omslag. Ze was heel nieuwsgierig naar het verhaal waaruit dat schepsel afkomstig was, want ze had het merkwaardige gevoel dat dat zou lijken op het verhaal van Danny’s dood. Dat was een bizar idee en ze wist niet waar ze het vandaan had, maar ze kon het niet van zich afzetten.

‘Nou,’ zei ze, ‘ik was inderdaad de achterkamer een beetje aan het opruimen. Als u zeker …’

‘Beslist,’ zei hij. ‘Ga uw gang. Laat me u niet storen bij het huishouden.’ Ze liet hem in de beschaduwde garage achter, zijn gezicht beschilderd met flikkerend blauw licht, zijn ogen glanzend met de dubbele weerschijn van vuur.

17

Toen Elliot weigerde bij de gootsteen vandaan te komen en aan de ontbijttafel in de andere hoek van de grote keuken te gaan zitten, aarzelde Bob, de kleinste van de twee in het bruine pak, en deed toen met tegenzin een stap in zijn richting.

‘Wacht,’ zei Vince.

Kennelijk opgelucht dat de lange man Elliot voor zijn rekening nam, stond Bob stil.

‘Loop me niet in de weg,’ zei Vince. Hij stak de bundel uitgetypte vragen weer in zijn jaszak, zodat hij zijn linkerhand vrij had. ‘Laat die klootzak maar aan mij over.’

Bob trok zich terug naar de tafel en Elliot richtte zijn aandacht op de andere indringer.

Vince hield het pistool in zijn rechterhand en maakte een vuist met zijn linker. Hij glimlachte, en toen hij tegen Elliot begon te praten, klonk er spot in zijn stem. ‘Weet je zeker dat je het met mij aan de stok wilt krijgen, mannetje? Toen ik nog jong was, heb ik heel wat op straat gevochten. Nog nooit verloren. Nog nooit. Ik heb grote armen. Groot en sterk. Het grootste deel van m’n leven heb ik elke dag aan gewichtheffen gedaan. En zie je deze hand, mannetje?’ Hij zwaaide zijn enorme vuist naar Elliot. ‘Die handen gaven me altijd een voordeel. Eén hand van mij is net zo groot als twee van jou. Basketbalhanden. Fantastische handen voor een straatvechter, vind je niet? Jezus, mijn vuist is ongeveer zo groot als jouw hoofd! Enig idee hoe die aanvoelt als-ie ergens neerkomt, mannetje?’

Elliot had daar een tamelijk nauwkeurig idee van en zweette onder zijn armen en in zijn rugholte, maar bleef waar hij was en reageerde niet op de spot van de onbekende.

‘Dat voelt aan alsof er een goederentrein dwars door je heen dendert. Zó voelt dat aan,’ zei Vince. ‘En hou je nou op met die verdomde koppigheid?’

Ze deden werkelijk hun uiterste best om geweld te voorkomen, en dat bevestigde slechts Elliots vermoeden dat ze hem ongeschonden wilden achterlaten, zodat zijn lichaam later geen wonden of bloeduitstortingen zou vertonen die onverenigbaar waren met zelfmoord.

De lange man deed een stap in zijn richting. ‘Kom je op andere gedachten en werk je mee?’

Elliot bleef staan.

Nog een stap dichterbij.

Elliot wachtte.

De glimlach van de lange man was nu een gemene grijns.

Hij geniet hiervan, dacht Elliot. Hij vindt het heerlijk om mensen te intimideren. Hij dreigt graag. En waarschijnlijk voert hij zijn dreigementen ook graag uit.

‘Eén goeie harde klap in je maag,’ zei Vince, ‘en je kotst je schoenen vol.’

Nog een stap.

‘En als je je darmen eruit hebt gekotst,’ zei Vince, ‘dan grijp ik je bij je ballen en sleep ik je naar de tafel.’

Nog een stap.

Toen stond de grote man stil.

Ze stonden nog maar een armlengte van elkaar.

Elliot wierp een blik op Bob, die met het pakje injectienaalden in zijn hand nog steeds bij de ontbijttafel stond.

‘Je laatste kans om het goedschiks te doen,’ zei Vince.

Met één soepele, bliksemsnelle beweging greep Elliot de maatbeker waarin hij een paar minuten geleden een deciliter azijn had gegoten en smeet de inhoud in Vinces gezicht. De grote man schreeuwde van verrassing en pijn en was tijdelijk verblind. Elliot liet de maatbeker vallen en greep het pistool, maar in een reflex schoot Vince een kogel af, die rakelings langs Elliots gezicht vloog en het raam achter de gootsteen verbrijzelde. Elliot dook onder een wilde mep door, deed een stap dichterbij en hield nog steeds het pistool vast, dat de ander niet los wilde laten. Hij zwaaide met één arm en ramde zijn gebogen elleboog in de keel van Vince. Het hoofd van de grote man klapte naar achteren en Elliot hakte met de vlakke zijkant van een van zijn handen op zijn vrijgekomen adamsappel. Hij stootte zijn knie snel in het kruis van zijn tegenstander; toen de klauwende vingers van die grote hand plotseling al hun kracht verloren, trok hij het pistool los. Vince boog zich kokhalzend voorover en Elliot sloeg de kolf van het wapen hard tegen de zijkant van zijn hoofd. Elliot stapte achteruit. Vince viel hard en luidruchtig eerst op zijn knieën en toen met zijn gezicht op de grond, en bleef daar liggen.

Het hele gevecht had minder dan tien seconden geduurd.

De grote man was te overmoedig geweest. Hij was ervan overtuigd dat hij door zijn vijftien centimeter extra lengte en zijn vijfentwintig kilo extra spieren onverslaanbaar was. Hij had ongelijk.

Zoals Elliot gisteren nog tegen Tina had verteld, had hij zijn vechtsporttraining na het einde van zijn diensttijd voortgezet. Daarmee hield hij zichzelf in vorm. Drie dagen per week had hij een uitputtende sessie met de beste leraar in Las Vegas, en hij was een expert in aikido, karate, judo en nog een paar andere exotische disciplines.

Zodra Vince was gevallen en geen pogingen deed om op te staan, draaide Elliot zich met het inbeslaggenomen pistool om naar de andere indringer.

Bob was de keuken al uit en rende door de eetkamer naar de voorkant van het huis. Hij had kennelijk geen wapen bij zich en was onder de indruk van de snelheid en het gemak waarmee zijn partner – die wél bewapend was geweest – buiten gevecht was gesteld.

Elliot ging hem achterna, maar werd gehinderd door de stoelen in de eetkamer, die de vluchtende man onder het rennen had omgegooid. In de woonkamer lagen ook andere meubels omver en overal op de grond lagen boeken. De weg naar de hal bij de voordeur was een hindemisbaan.

Tegen de tijd dat Elliot de voordeur bereikte en naar buiten rende, was Bob het pad al af en de straat over. Hij stapte in een donkergroene Chevy sedan zonder bijzondere kenmerken. Elliot stond op tijd buiten om de Chevy met piepende banden en brullende motor weg te zien rijden; hij kon het kenteken niet lezen omdat de nummerborden met modder waren besmeurd.

Haastig liep hij het huis weer in.

De man in de keuken was nog steeds bewusteloos en zou dat waarschijnlijk nog wel tien of vijftien minuten blijven. Elliot voelde zijn pols en trok een van zijn oogleden omhoog. Vince zou het wel overleven, ofschoon hij misschien naar het ziekenhuis moest en de komende paar dagen niet zonder pijn zou kunnen slikken.

Elliot doorzocht de zakken van de man. Hij vond wat kleingeld, een kam, een portefeuille en de vellen papier, waarop de vragen waren getypt die Elliot had moeten beantwoorden.

Hij vouwde de papieren nog een keer op en stopte ze in zijn broekzak.

Hij maakte de portefeuille van Vince open. Die bevatte tweeënnegentig dollar, geen creditcards, geen rijbewijs, geen enkele vorm van identificatie. Beslist geen fbi. Mensen van die dienst hadden altijd de juiste geloofsbrieven bij zich. Ook geen cia. Agenten van de cia barstten meestal van de identiteitsbewijzen, ook al stonden die allemaal op verzonnen namen. Wat Elliot betrof, was de volstrekte afwezigheid van enige vorm van identificatie veel onheilspellender dan een verzameling geheid valse papieren, want een dergelijke absolute anonimiteit rook naar een volslagen geheime politie.

Geheime politie. Die gedachte joeg Elliot de doodsschrik op het lijf. Niet in die goeie ouwe vs. Beslist niet. In de Sovjetunie wel. In een Zuid-Amerikaanse bananenrepubliek wel. In de helft van alle landen ter wereld bestond geheime politie, moderne Gestapo’s, en leerden de mensen in vrees te leven voor een klop op de deur laat op de avond. Maar niet in Amerika, verdomme!

Maar zelfs als de regering een geheime politiemacht had gevormd, dacht Elliot, waarom moeten ze mij dan hebben? Waarom wilden ze de echte feiten over Danny’s dood zo dolgraag in de doofpot houden? Wat probeerden ze in godsnaam verborgen te houden over de tragedie in de Sierra’s? Wat was er in die bergen écht gebeurd?

Tina!

Plotseling besefte hij dat zij net zoveel gevaar liep als hij. Als deze mensen vastbesloten waren om hem te doden zodat de opgraving niet zou doorgaan, móésten ze Tina doden. In feite moest ze hun belangrijkste doelwit zijn.

Jezus.

Hij beefde.

Hij rende naar de telefoon in de keuken, rukte de hoorn van de haak en besefte dat hij haar nummer niet wist. Hij legde de hoorn weer neer en bladerde snel door de telefoongids. Maar Christina Evans stond er niet in.

Klote!

Er was geen enkele manier om bij Inlichtingen een nummer los te krijgen dat niet in het telefoonboek stond. En tegen de tijd dat hij de politie had gebeld en eindelijk de situatie had uitgelegd, waren ze misschien te laat om Tina te helpen.

Even stond hij in een verschrikkelijke tweestrijd, tijdelijk verlamd door het vooruitzicht om Tina te verliezen. Hij dacht aan haar iets scheve glimlach, haar donkere haar dat wapperde in de wind, haar ogen zo levendig en diep en koel en blauw als een heldere bergbeek … De druk op zijn borst werd zó groot, dat hij geen adem meer kreeg.

Toen herinnerde hij zich haar adres. Ze had hem dat eergisteravond, tijdens het premièrefeest van Magyck! gegeven.

Ze woonde niet ver bij hem vandaan. Hij kon er in minder dan vijf minuten zijn.

Hij had het pistool met geluiddemper nog steeds in zijn hand en besloot hem mee te nemen. Het wapen zou nog wel eens van pas kunnen komen. Daar was hij eigenlijk wel zeker van.

Hij rende naar de auto op het garagepad.

18

Tina liet de man van het gasbedrijf in de garage achter en ging terug naar Danny’s kamer. Ze pakte het stripboek uit de doos en ging op de rand van het bed zitten, in de stralen van het matkoperen zonlicht dat als een regen van stuivers door het raam viel.

Het tijdschrift bevatte een zestal geïllustreerde horrorverhalen. Het verhaal waaruit de omslagtekening afkomstig was, telde zestien bladzijden. In opzichtige letters, quasi bestaande uit rottende lijkwade, had de kunstenaar de titel bovenaan de eerste bladzijde neergezet, boven een sombere, sterk gedetailleerde impressie van een verregend kerkhof. Geschokt en ongelovig staarde Tina naar die woorden.

de jongen die niet dood was

Ze dacht aan de woorden op het schoolbord en op de uitdraai van de computer: Niet dood, niet dood, niet dood …

Haar handen beefden. Met moeite hield ze het tijdschrift stil genoeg om het te kunnen lezen.

Het verhaal speelde zich af rond het midden van de negentiende eeuw, toen een arts vaak maar een vaag beeld had van de dunne lijn tussen leven en dood. Het ging over een jongen, Kevin, die van een dak viel, hard op zijn hoofd terechtkwam en vervolgens in een diep coma raakte. Met de medische technologie van die tijd waren de levenstekenen van de jongen niet waar te nemen. De dokter verklaarde hem dood en de diepbedroefde ouders gaven Kevin over aan het graf. In die tijd werd een lijk niet gebalsemd, en werd er niets gedaan (en kon er ook niets worden gedaan) om het zelfs maar korte tijd in goede staat te houden; daarom kon de jongen begraven worden terwijl hij nog steeds leefde. Direct na de begrafenis verlieten Kevins ouders de stad met het plan om een maand in hun zomerhuis door te brengen om zich los te maken van hun zakelijke en maatschappelijke verplichtingen en beter te kunnen rouwen over hun gestorven kind. Maar de eerste nacht in hun zomerhuis kreeg de moeder een visioen waarin ze zag hoe Kevin levend werd begraven en haar riep. Het visioen was zó levendig en verontrustend, dat zij en haar echtgenoot besloten zich nog diezelfde nacht terug te haasten naar de stad en te zorgen dat het graf bij zonsopgang heropend zou worden. Maar de Dood vond dat Kevin hem toebehoorde, omdat de begrafenis al had plaatsgevonden en het graf al gesloten was. De Dood was vastbesloten te verhinderen dat de ouders het graf op tijd zou bereiken om hun zoon te redden. Het grootste deel van het verhaal ging over de pogingen van de Dood om de moeder en vader tijdens hun nachtelijke reis tegen te houden; ze werden aangevallen door allerlei soorten wandelende doden, levende lijken, vampiers, grafgeesten, zombies en spoken, maar ze overwonnen. Bij zonsopgang bereikten ze het graf, lieten het openen en vonden hun zoon levend, uit zijn coma ontwaakt. De laatste tekening van het stripverhaal toonde de ouders en de jongen die het kerkhof verlieten. De Dood keek hen na en zei: ‘Slechts een tijdelijke overwinning. Vroeg of laat ben je van mij. Eens op een dag kom je terug. Ik wacht op je.’

Tina’s mond was droog en ze voelde zich slap.

Ze wist niet wat ze hier nou weer mee aan moest.

Het was gewoon een dwaas stripboek, een absurd horrorverhaal. Toch … leken er bepaalde gelijkenissen te bestaan tussen dit akelige verhaal en de recente problemen in haar eigen leven.

Ze legde het tijdschrift opzij met het omslag naar beneden, zodat ze de roodogige wormenblik van de dood niet hoefde te zien.

De jongen die niet dood was.

Griezelig.

Ze had gedroomd dat Danny levend was begraven. In die droom had ze een enge figuur verwerkt uit een nummer van een horrortijdschrift dat tot Danny’s verzameling hoorde. Het hoofdverhaal van dat nummer ging over een jongen van ongeveer Danny’s leeftijd, die bij vergissing dood werd verklaard, levend werd begraven en toen weer werd opgegraven.

Toeval?

Nee. Dit was eenvoudig te veel om nog toeval te zijn.

Tina had een vreemd gevoel; ze had het gevoel dat de nachtmerrie niet van binnenuit in haar was gekomen, maar van buitenaf, alsof een persoon of macht de droom in haar geest had geprojecteerd in een poging om …

Om wat?

Om haar te vertellen dat Danny levend was begraven?

Dat was onmogelijk. Hij kon niet levend zijn begraven. De jongen was gewond, verbrand, bevroren, afschuwelijk verminkt, zonder enige zweem van twijfel dood. Dat hadden zowel de autoriteiten als de begrafenisondernemer haar verteld. Bovendien leefde ze niet meer in het midden van de negentiende eeuw; tegenwoordig konden artsen zelfs de zachtste hartslag, de ondiepste ademhaling, de vaagste hersenactiviteit vaststellen.

Danny was dood. En hij was heel beslist dood toen ze hem begroeven.

En stel dat de jongen, hoe onmogelijk dat ook was, inderdaad nog leefde toen hij werd begraven, waarom had het haar dan een heel jaar gekost om eindelijk een visioen uit de geestenwereld te ontvangen, of van waar die helderziende ervaringen dan ook werden verzonden?

Die laatste gedachte schokte haar. Geestenwereld? Visioenen? Helderziende ervaringen? Ze geloofde niets van al dat paranormale en bovennatuurlijke geklets. In ieder geval had ze altijd gedacht dat ze daar niet in geloofde. Maar nu overwoog ze in alle ernst de mogelijkheid dat haar dromen een ontzagwekkende, bovennatuurlijke betekenis hadden. Dat was volslagen flauwekul. Volstrekte onzin. Alle dromen wortelden in de voorraad ervaringen in iemands psyche; dromen werden niet verzonden als vluchtige telegrammen van geesten of goden of demonen. Ze was geschrokken en ontzet over haar plotselinge goedgelovigheid, want die wees erop dat de beslissing om Danny’s lichaam te laten opgraven, haar emoties niet zo tot rust had gebracht als ze had gehoopt.

Tina stond op van het bed, liep naar het raam, keek uit over de rustige straat, de palmen, de olijfbomen.

Ik moet me alleen concentreren op de koude, harde feiten, hield ze zichzelf streng voor. Ik moet dat belachelijke gedoe van me afzetten. Die droom is niet gestuurd door een kracht van buitenaf. Het was mijn droom, helemaal mijn eigen product. Met dat in gedachten moet ik alle mogelijke verklaringen nagaan voor de gelijkenissen tussen mijn nachtmerrie en het verhaal in Danny’s horrortijdschrift.

Voor zover ze kon zien, was er maar één redelijke verklaring. Ze móést die groteske gestalte van de Dood op het tijdschriftomslag hebben gezien toen Danny het nummer van de kiosk mee naar huis bracht.

Maar ze wist dat dat niet zo was.

En zelfs als ze die kleurenillustratie eerder had gezien, wist ze verdraaid zeker dat ze het verhaal niet gelezen had – De jongen die niet dood was. Ze had maar twee nummers doorgekeken van de afleveringen die Danny had gekocht, namelijk de eerste twee, toen ze probeerde te beslissen of zulk ongewoon leesmateriaal schadelijk voor hem zou kunnen zijn. Afgaande op de datum op het omslag kon het nummer met De jongen die niet dood was niet een van de eerste twee delen van Danny’s verzameling zijn. Het was maar iets meer dan twee jaar geleden verschenen, lang nadat ze had vastgesteld dat horrorstrips onschadelijk waren.

Ze was weer terug bij af.

Haar droom was gevormd naar de beelden van het geïllustreerde horrorverhaal. Dat stond vast.

Maar ze had het verhaal pas een paar minuten geleden voor het eerst gelezen. Dat was een feit.

Verdomme!

Gefrustreerd en woedend op zichzelf vanwege haar onvermogen om het raadsel op te lossen, draaide ze zich van het raam af. Ze liep weer naar het bed om nog een blik op het tijdschrift te werpen, dat ze daar had laten liggen.

Tina schrok toen ze de man van het gasbedrijf uit het voorste gedeelte van het huis hoorde roepen.

Hij stond bij de voordeur te wachten. ‘Ik ben klaar,’ zei hij. ‘Ik wilde u alleen maar even zeggen dat ik wegga, zodat u de deur achter me op slot kunt doen.’

‘Alles in orde?’

‘O ja, beslist,’ zei hij. ‘Alles hier is prima onderhouden. Als er in deze buurt een gaslek is, dan is dat niet in uw huis.’

Ze bedankte hem, en hij zei dat hij gewoon zijn werk deed. Ze wensten elkaar een prettige dag, en ze deed de deur op slot toen hij weg was.

Ze liep weer naar Danny’s kamer en pakte het lugubere tijdschrift. Vanaf het omslag staarde de Dood haar hongerig aan. Ze ging op de rand van het bed zitten en begon het verhaal nogmaals te lezen in de hoop iets belangrijks te ontdekken dat ze de eerste keer over het hoofd had gezien.

Drie of vier minuten later ging de bel – één, twee, drie, vier keer vlak na elkaar.

Ze liep de kamer uit om te zien wie het was en nam het tijdschrift mee. In de tien seconden die het kostte om de voordeur te bereiken, ging de bel nog drie keer.

‘Wees toch niet zo verdraaid ongeduldig,’ mopperde ze.

Ze keek door het kijkgat en zag Elliot op de stoep staan.

Toen ze de deur opendeed, kwam hij snel, bijna met gebogen hoofd, binnen, keek langs haar, keek links en rechts, naar de woonkamer, toen naar de eethoek en vroeg snel en dringend: ‘Alles goed met je? Alles goed met je?’

‘Prima. Wat is er aan de hand?’

‘Ben je alleen?’

‘Nu niet meer.’

Hij deed de deur dicht en op slot.

‘Pak een koffer.’

‘Wat?’

‘Ik denk niet dat het veilig is als je hier blijft.’

‘Elliot, is dat een pistool?’

‘Ja. Ik werd …’

‘Een echt pistool?’

‘Ja. Afgepakt van de man die me probeerde te doden.’

‘Hè? Waarom was die zo kwaad op je? Was je soms opera aan het fluiten?’

‘Tina, ik maak geen geintjes.’

Ze wist niet waar hij heen wilde en hij gedroeg zich niet normaal; maar ze kon niet geloven dat hij het in ernst over iemand had die hem probeerde te doden. ‘Wat voor een man? Wanneer?’

‘Een paar minuten geleden. Bij mij thuis.’

‘Maar …’

‘Luister, Tina, ze wilden me doden omdat ik je help om Danny’s lichaam opgegraven te krijgen.’

Ze keek hem met open mond aan. ‘Waar héb je het over?’

‘Moord. Samenzwering. Iets verdomd raars. Waarschijnlijk zijn ze van plan om jou ook te doden.’

‘Maar dat is …’

‘Waanzin,’ zei hij. ‘Ik weet het. Maar het is waar.’

‘Elliot …’

‘Kun je heel snel een koffer inpakken?’

Aanvankelijk was ze er zeker van dat hij grappig probeerde te zijn, een spelletje speelde om haar aan het lachen te maken, en ze stond op het punt tegen hem te zeggen dat ze niets van dat alles bijzonder grappig vond. Maar ze staarde in zijn donkere, expressieve ogen, en wist dat hij elk woord dat hij zei, meende.

‘Mijn god, Elliot, heeft iemand écht geprobeerd je te doden?’

‘Dat vertel ik je straks wel.’

‘Ben je gewond?’

‘Nee, nee. Maar ik denk dat we allebei moeten onderduiken tot we dit uitgepuzzeld hebben.’

‘Heb je de politie gebeld?’

‘Ik weet niet zeker of dat een goed idee is.’

‘Waarom niet?’

‘Misschien zijn ze er op een of andere manier bij betrokken. Waar bewaar je je koffers?’

Ze voelde zich duizelig. ‘Waar gaan we naartoe?’

‘Dat weet ik nog niet.’

‘Maar …’

‘Kom op. Schiet op. Laten we inpakken en als een gek hier weggaan voordat er nog meer van die knapen opduiken.’

‘Er staan koffers in de kast in mijn slaapkamer.’

Hij legde een hand tegen haar rug en duwde haar zachtjes maar vastbesloten de hal uit.

Ze liep verward naar de grote slaapkamer en begon bang te worden.

Hij liep vlak achter haar aan. ‘Is hier vanmiddag iemand geweest?’

‘Alleen ik.’

‘Ik bedoel iemand die aan het rondneuzen was. Niemand aan de deur?’

‘Nee.’

‘Ik snap niet waarom ze het eerst naar mij toe zijn gegaan.’

‘Er was wel iemand van het gasbedrijf,’ zei Tina, terwijl ze zich door het korte gangetje naar de grote slaapkamer haastte.

‘De man van het wát?’

‘Het gasbedrijf.’

Elliot legde een hand op haar schouder, hield haar staande en draaide haar om op het moment dat ze de slaapkamer in liepen. ‘Een man van het gasbedrijf?’

‘Ja. Maar maak je geen zorgen. Ik heb zijn identiteitsbewijs gevraagd.’

Elliot fronste. ‘Maar het is een feestdag.’

‘Hij was van de alarmploeg.’

‘Wat voor alarm?’

‘Ze waren wat druk kwijt op het gasnet. Ze dachten dat er in deze buurt misschien een lek zat.’

De groeven in Elliots voorhoofd werden dieper. ‘Waarom wilde die man met jou praten?’

‘Hij wilde mijn verwarmingsketel controleren om te zien of daar geen gas uit ontsnapte.’

‘Heb je hem binnengelaten?’

‘Natuurlijk. Hij had een identiteitsbewijs van het gasbedrijf bij zich met zijn foto erop. Hij controleerde de ketel en zei dat die in orde was.’

‘Wanneer was dat?’

‘Een paar minuten voordat jij kwam, ging hij weg.’

‘Hoe lang is hij binnen geweest?’

‘Vijftien of twintig minuten.’

‘Duurde het zó lang om je ketel te controleren?’

‘Ja.’

‘Ben je de hele tijd bij hem gebleven?’

‘Nee. Ik was Danny’s kamer aan het opruimen en …’

‘Waar staat je ketel?’

‘In de garage.’

‘Laat zien.’

‘En de koffer dan?’

‘Daar hebben we misschien geen tijd voor,’ zei hij.

Hij was bleek. Langs zijn haarlijn waren kleine zweetdruppeltjes verschenen.

Ze voelde het bloed uit haar gezicht wegtrekken.

Ze zei: ‘Mijn god, je denkt toch niet …’

‘De ketel!’

‘Deze kant op.’

Ze haastte zich het huis door, de keuken langs en de wasruimte in. Aan het andere einde van die smalle, rechthoekige werkruimte was een deur. Terwijl ze naar de knop reikte, rook ze het gas dat zich in de garage aan het verzamelen was.

‘Laat dicht die deur!’ schreeuwde Elliot.

Ze rukte haar hand terug alsof ze bijna een tarantula had opgepakt.

‘De deurkruk kan een vonk veroorzaken,’ zei Elliot. ‘We moeten hier als gekken weg. De voordeur. Schiet op. Snel!’

Ze haastten zich de weg terug.

Tina liep voorbij een bladerrijke groene plant, een grote schefflera die ze in haar bezit had sinds hij nog maar een kwart zo groot was, en had de krankzinnige neiging om te stoppen, het risico van de naderende explosie te nemen, niet langer dan nodig was om de plant te pakken en mee te nemen. Maar een beeld van rode ogen, een gele huid – het grijnzende gezicht van de dood – flitste door haar heen en ze liep door.

Het horrortijdschrift had ze nog steeds in haar linkerhand. Ze verstevigde haar greep erop. Om een of andere reden leek het van belang dat ze het niet verloor.

In de hal rukte Elliot de voordeur open. Hij duwde haar voor zich uit door de deur en beiden renden ze de gouden namiddagzon in.

‘De straat op!’ riep Elliot.

Voor haar geestesoog zag Tina een bloedstollend beeld: het huis dat door een explosie in stukken werd gescheurd, brokken hout en glas en metaal die in haar richting vlogen, wel honderd scherpe splinters die haar doorboorden …

De tegels van het pad dat over de voortuin liep, leek wel een kilometer lang, maar eindelijk bereikten ze het einde ervan en schoten ze de straat op. Ze zag Elliots 450-sl langs de stoep aan de overkant geparkeerd staan, en ze was nog maar twee of drie meter van de auto verwijderd, toen de plotselinge schokgolf van een explosie haar voluit in de rug trof. Ze struikelde en viel tegen de Mercedes, waarbij ze pijnlijk haar knie stootte.

Ze draaide zich doodsbang om, riep Elliot en zag dat hij veilig was. Hij was vlak achter haar. De kracht van de schokgolf had hem uit zijn evenwicht gebracht; hij wankelde voorwaarts, maar was ongedeerd.

De garage was als eerste de lucht in gegaan. De grote deur was uit zijn scharnieren gerukt en versplinterd op het pad beland. Het dak was veranderd in een confettiregen van spanen en brandend puin. Maar nog terwijl Tina van Elliot naar het huis keek en voordat alle spanen op de grond waren gevallen, bulderde een tweede explosie door het huis en raasde een opwaaierende vlammenwolk van de ene kant van het huis naar de andere, waarbij de weinige ramen die de eerste explosie op wonderbaarlijke wijze overleefd hadden, het begaven.

Tina keek verbijsterd toe hoe vlammen uit een van de ramen van het huis schoten en een paar droge bladeren van een dichtbijstaande palm in brand staken.

Elliot duwde haar van de Mercedes weg, zodat hij de deur aan de passagierskant kon openen. ‘Stap in. Snel!’

‘Maar mijn huis staat in brand!’

‘Daar is niets meer aan te redden.’

‘We moeten wachten tot de brandweer komt.’

‘Als we hier blijven lummelen, worden we een schietschijf,’ zei hij.

‘Maar …’

Hij greep haar bij haar arm en draaide haar met haar rug naar het brandende huis. De aanblik daarvan had het effect gehad van een langzaam zwaaiend horloge van een hypnotiseur.

‘In godsnaam,’ zei Elliot. ‘Stap in de auto. We moeten hier weg voordat ze gaan schieten.’

Bang en verbijsterd door de ongelooflijke snelheid waarmee haar wereld in elkaar begon te storten, deed ze wat hij zei.

Toen ze in de auto zat, deed hij haar deur dicht, rende naar de chauffeurskant en ging achter het stuur zitten.

‘Alles goed met je?’ vroeg hij.

Ze knikte sprakeloos.

‘In ieder geval leven we nog,’ zei hij.

Hij legde het pistool op zijn schoot met de loop naar de deur, van Tina af, gericht. Hij reikte in zijn zak naar de sleuteltjes, vond ze en startte de auto. Zijn handen trilden.

Ze keek uit het zijraam en zag ongelovig hoe de vlammen zich van het vernielde garagedak naar het grote dak van het huis verspreidden. In het laatste oranje middaglicht gloeiden lange tongen lekkend vuur hongerig en likkebaardend bloedrood op.

19

Toen Elliot van het brandende huis wegreed, was zijn intuïtie voor gevaar net zo gevoelig als toen hij nog in het leger zat. Hij bevond zich op de grens tussen dierlijke waakzaamheid en nerveuze razernij.

Hij wierp een blik in de achteruitkijkspiegel en zag een half blok achter zich een zwarte bestelwagen van de stoeprand wegrijden.

‘We worden gevolgd,’ zei hij.

‘Ik wou dat ik die hufter in m’n handen had,’ zei ze heftig. ‘Ik krab ’m z’n ogen uit.’

Haar woede verraste Elliot en deed hem plezier. Verbijsterd door het onverwachte geweld, het verlies van haar huis en haar nipte ontsnapping aan de dood had ze in een trance geleken, maar die had ze nu van zich afgeschud. Hij was onder de indruk van haar veerkracht en voelde zijn eigen moed groeien.

‘Doe je gordel om,’ zei hij. ‘We gaan er als een haas vandoor.’

Ze keek vooruit en deed de sluiting dicht. ‘Ga je proberen ze af te schudden?’

‘Niet alleen maar probéren.’

De straat lag in een woonwijk en de maximumsnelheid was veertig kilometer. Elliot trapte het gaspedaal in en de lage, gestroomlijnde, Mercedes-twoseater schoot vooruit.

Achter hen leek de bestelauto snel kleiner te worden, maar toen hij anderhalf blok achter hen was, werd hij niet meer kleiner, want ook hij versnelde vaart.

‘Ze kunnen ons niet inhalen,’ zei Elliot. ‘Ze kunnen alleen maar hopen dat ze niet verder achteropraken.’

Overal op straat kwamen mensen hun huis uit om te zien waar die explosie vandaan was gekomen. Hoofden draaiden zich om toen de Mercedes voorbijsuisde.

Toen Elliot twee blokken verder de bocht om ging, reed hij honderd en moest hij afremmen. De banden gilden en de auto gleed een beetje zijwaarts weg, maar met zijn superieure wielophanging en gevoelige stuursysteem bleef de Mercedes de hele bocht door stevig op vier wielen.

‘Denk je dat ze echt op ons gaan schieten?’ vroeg Tina.

‘Dat weet ik niet. Ze wilden het laten lijken alsof je per ongeluk bij een gasontploffing gedood was. En ik denk dat ze voor mij een namaakzelfmoord van plan waren. Maar nu ze weten dat we ze doorhebben, raken ze misschien in paniek. Misschien beginnen ze midden op straat op ons te schieten. Alles is mogelijk. Ik weet het niet. Het enige dat ik wél weet, is dat ze ons niet gewoon weg kunnen laten lopen.’

‘Maar wie …’

‘Ik vertel je wat ik weet, maar straks.’

‘Wat heeft dat allemaal met Danny te maken?’

‘Straks,’ zei hij ongeduldig.

‘Het is allemaal zo waanzinnig.’

‘Dat hoef je mij niet te vertellen.’

Hij sloeg opnieuw een hoek om, toen nog eens, en probeerde lang genoeg uit het zicht van de bestelwagen te verdwijnen, zodat de keuze aan straten om in te rijden te groot zou worden en ze de jacht in verwarring zouden moeten opgeven. Bij de vierde hoek zag hij te laat het bord doodlopende straat maar ze waren de hoek al om, op weg naar het smalle, doodlopende einde ervan met aan beide zijden niets dan een rij kleine, gestucte huizen.

‘Verdomme!’

‘Rij gauw achteruit,’ zei ze.

‘Om recht in hun armen te lopen.’

‘Jij hebt het pistool.’

‘Waarschijnlijk zijn ze met meer dan één en ze zullen zeker bewapend zijn.’

Bij het vijfde huis links stond de garagedeur open en binnen stond geen auto.

‘We moeten de straat af en uit het zicht verdwijnen,’ zei Elliot.

Hij reed brutaal de garage in alsof die van hem was, zette de motor af, klom uit de auto en rende naar de grote deur. Die wilde niet omlaag. Hij bleef er een tijd hard aan trekken en besefte toen dat hij bediend werd met een automatische sluiter.

Achter hem zei Tina: ‘Ga naar achteren.’

Hij draaide zich om en keek haar aan.

Ze was de auto uitgekomen en had de knop op de garagemuur ontdekt.

Hij wierp een blik naar buiten. De bestelwagen was niet te zien.

De deur kwam rammelend naar beneden en verborg hen voor de blikken van iedereen die langsreed.

Elliot liep naar haar toe. ‘Dat was op het nippertje.’

Ze nam zijn handen in de hare en kneep erin. Haar handen waren koud, maar haar greep was stevig.

Ze zei: ‘Laten we hopen dat de mensen die hier wonen, niet thuiskomen terwijl wij ons hier in hun garage verstoppen.’

‘We blijven hier niet lang. We hoeven maar te wachten tot de mannen in die bestelwagen besluiten dat we de buurt uit zijn geglipt. Als ze ons de komende vijf minuten niet in het oog krijgen, houden ze hier in de buurt op met zoeken.’

‘Oké. En wie zijn die kerels nou?’

‘Op de eerste plaats heb ik Harold Kennebeck gesproken, de rechter waar ik het gisteren over had. Hij …’

De deur die de garage met het huis verbond, ging zonder waarschuwing maar met het scherpe, droge gepiep van ongeoliede scharnieren open. Elliot en Tina schrokken allebei.

Een indrukwekkende zwaargebouwde man met een gekreukte broek en een wit T-shirt knipte het licht in de garage aan en nam hen nieuwsgierig op. Hij had vlezige armen; de omtrek van één ervan was bijna zo groot als die van Elliots dij. En er waren geen hemden te koop die rond zijn dikke, gespierde nek gemakkelijk dicht te knopen waren. Ondanks zijn bierbuik, die een beetje over zijn broeksband hing, leek hij goed in vorm.

‘Wie zijn jullie?’ vroeg hij met een zachte, vriendelijke stem, die niet bij zijn uiterlijk paste.

Elliot had het verschrikkelijke gevoel dat de man naar de knop zou reiken die Tina minder dan een minuut geleden had ingedrukt, en dat de garagedeur omhoog zou gaan net op het moment dat buiten langzaam de zwarte bestelauto voorbijreed.

Om tijd te winnen zei hij: ‘Hé, hallo. Ik heet Elliot en dit is Tina.’

‘Tom,’ zei de grote man. ‘Tom Polumby.’

Tom Polumby leek niet bezorgd over hun aanwezigheid in zijn garage; hij was alleen verbaasd. Een man van zijn omvang was waarschijnlijk niet vaak bang van iemand.

‘Prima karretje,’ zei Tom met een onmiskenbaar zweem van eerbied in zijn stem. Hij keek smachtend naar de 450-sl.

Elliot moest bijna hardop lachen. Prima karretje! Ze reden de garage van die man in, parkeerden, deden de deur dicht, en het enige wat hij zei was: Prima karretje!

‘Heel aardig ding,’ zei Tom knikkend en likte zijn lippen af, terwijl hij de 450-sl bestudeerde.

Het was bij Tom klaarblijkelijk nog nooit opgekomen, dat het inbrekers, psychopathische moordenaars en andere types uit de onderwereld was toegestaan een Mercedes te kopen als ze daar het geld voor hadden. Voor hem was iemand die in een Mercedes reed, een keurig iemand.

Elliot vroeg zich af hoe Tom gereageerd zou hebben als ze zijn garage waren binnengedrongen in een Pinto.

Tom wendde zijn blik af van de auto. ‘Wat doen jullie hier?’ vroeg hij zonder agressie in zijn stem.

‘We worden verwacht,’ zei Elliot.

‘Hè? Niet door mij.’

‘We zijn hier … voor de boot,’ zei Elliot. Hij had nog geen idee hoe hij na deze zin verder moest, maar was tot elk verhaal bereid om te voorkomen dat Tom de garagedeur omhoog deed en hen eruit gooide.

Tom knipperde met zijn ogen. ‘Welke boot?’

‘Die twintigvoeter.’

‘Ik heb geen twintigvoeter.’

‘Die met die Evinrude-motoren.’

‘Zoiets heb ik hier niet.’

‘U moet zich vergissen,’ zei Elliot.

‘Volgens mij hebben jullie het verkeerde adres,’ zei Tom. Hij stapte uit de deuropening de garage in en reikte naar de knop waarmee de deur openging.

Tina zei: ‘Wacht, meneer Polumby. Er moet een vergissing in het spel zijn. Dit is echt het goede adres.’

Toms hand bleef vlak voor de knop hangen.

Tina vervolgde: ‘U bent gewoon niet de man die we hebben moeten, dat is alles. Hij is waarschijnlijk vergeten om u iets over die boot te zeggen. Dat moet de reden zijn.’

Elliot keek haar verbaasd aan.

‘En welke man moet u dan wél hebben?’ vroeg Tom fronsend.

Tina zei: ‘Sol Fitzpatrick.’

‘Er is hier niemand die zo heet.’

‘Maar dit is het adres dat hij ons heeft opgegeven,’ zei Tina. ‘Hij zei tegen ons dat de garagedeur open was en dat we gewoon naar binnen konden rijden.’

Elliot kon haar wel omhelzen. ‘Ja. Hij zei dat we naar binnen moesten rijden en het pad vrij moesten laten, zodat hij een plek had om de boot neer te zetten als hij die kwam brengen.’

Tom krabde aan zijn hoofd en trok aan een oor. ‘Fitzpatrick?’

‘Ja.’

‘Nooit van gehoord,’ zei Tom. ‘En waarom komt-ie trouwens die boot brengen?’

‘Die kopen we van hem,’ zei Tina.

Tom schudde zijn hoofd. ‘Nee, ik bedoel: waarom hier?’

‘Nou,’ zei Elliot, ‘wij hadden van hem begrepen dat hij hier woont.’

‘Nee hoor,’ zei Tom. ‘Ik woon hier. Ik en mijn vrouw en de kleine meid. Op dit moment zijn ze er niet, en hier is nooit iemand geweest die Fitzpatrick heette.’

‘Maar waarom heeft hij ons dan dit adres gegeven?’ vroeg Tina.

‘Dame,’ zei Tom, ‘niet het flauwste idee. Tenzij … Hebt u al voor die boot betaald?’

‘Nou eh …’

‘Misschien alleen een aanbetaling?’

‘We hebben hem een paar honderd piek gegeven als borg,’ zei Elliot. ‘Het is een opeisbare borg. Alleen maar om hem de boot niet te laten verkopen voordat we hem gezien hebben en een beslissing hebben genomen.’

Tom zei glimlachend: ‘Ik denk dat die borg niet zo opeisbaar is als u denkt.’

Met geveinsde verbazing zei Tina: ‘U bedoelt toch niet dat die meneer Fitzpatrick ons oplicht?’

De gedachte dat mensen die zich een Mercedes konden veroorloven, kennelijk helemaal niet zo slim waren, deed Tom kennelijk genoegen. ‘Als u hem een borg heeft betaald en hij u dit adres gaf en zei dat hij hier woonde, dan is er volgens mij een goeie kans dat Sol Fitzpatrick niet eens een boot hééft.’

‘Verdorie,’ zei Elliot.

‘Zijn we opgelicht?’ vroeg Tina quasi geschokt.

Inmiddels breed grijnzend zei Tom: ‘Zo kunt u het wel noemen, als u wilt. Aan de andere kant kunt u het ook zien als een belangrijke les die die knul u geleerd heeft.’

‘Opgelicht,’ zei Tina hoofdschuddend.

‘Zo zeker als dat morgen de zon opkomt,’ zei Tom.

Tina wendde zich tot Elliot. ‘Wat denk jij ervan?’

Elliot wierp een blik op de garagedeur en toen op zijn horloge. ‘Volgens mij kunnen we nu wel veilig weg.’

‘Veilig?’ vroeg Tom.

Tina liep luchtig langs Tom Polumby en drukte op de knop waarmee de deur openging. Ze glimlachte naar hun verbijsterde gastheer en liep naar de passagierskant van de auto, terwijl Elliot de deur aan zijn kant opende.

Polumby keek niet-begrijpend van Elliot naar Tina en weer naar Elliot. ‘Veilig?’ herhaalde hij.

Elliot zei: ‘Ik hoop echt van wel, Tom. Heel erg bedankt voor je hulp.’ Toen stapte hij de auto in en reed achteruit de garage uit.

Alle vrolijkheid over de manier waarop ze Polumby hadden aangepakt, vervloog op het moment dat Elliot op zijn hoede hun toevluchtsoord verliet. Met opeengeklemde kaken zat hij stijf achter het stuur naar zijn bonzende hart te luisteren en was benieuwd of er een kogel door de voorruit zou slaan om zijn gezicht te vernielen.

Aan dit soort spanning was hij niet gewend. Lichamelijk was hij hard en taai, maar geestelijk en gevoelsmatig was hij misschien zwakker dan toen hij nog jong was. In dat opzicht was hij beslist uit vorm. Sinds de oorlog, sinds zijn jaren bij de militaire inlichtingendienst, sinds de drukkende nachten van angst in Saigon en andere steden in heel Zuidoost-Azië, waren er vele jaren voorbijgegaan. Toen had hij nog de veerkracht van de jeugd bezeten en ging hij minder gebukt onder het respect voor de dood dan nu. In die tijd was het makkelijk geweest om de jager te spelen. Hij had plezier gehad in het opjagen van menselijke prooi; in zeker opzicht was het zelfs een vreugde geweest om opgejaagd te worden, want dat gaf hem de kans zichzelf te bewijzen door de jager die hem op het spoor was te slim af te zijn. Er was veel veranderd. Hij was zacht. Veel te zacht. Een succesvol, zeer beschaafd advocaat. Hij kon er goed van leven. Hij had nooit gedacht dat hij dat spel nog eens zou moeten spelen. Maar ongelooflijk genoeg werd hij opnieuw achternagezeten, en hij vroeg zich af hoelang hij dat vol zou houden.

Tina keek links en rechts de straat af, terwijl Elliot het pad af reed. ‘Geen zwarte bestelwagen,’ zei ze.

‘Tot dusver.’

Verscheidene blokken verderop steeg kolkend en pikzwart een afschuwelijke rookzuil de schemerige hemel in. De randen aan de bovenkant werden zwak verlicht door de laatste roze stralen van de ondergaande zon.

Die rook was natuurlijk afkomstig van Tina’s huis. Of liever gezegd: van het weinige dat nog van haar huis restte.

Terwijl hij van de ene woonstraat naar de andere reed, de rook steeds verder achter zich latend en op zoek naar een belangrijke doorgaande verbinding, verwachtte Elliot bij elke kruising de zwarte bestelwagen tegen te komen.

Tina leek niet minder pessimistisch over hun ontsnappingskansen dan hij. Steeds als hij naar haar keek, zat ze ofwel voorovergebogen naar elke nieuwe straat te turen die ze inreden, of half omgekeerd in haar stoel door het achterraam te kijken. Haar gezicht stond strak en ze beet voortdurend op haar onderlip.

Maar tegen de tijd dat ze (via Maryland Parkway, Sahara Avenue en Las Vegas Boulevard) Charleston Boulevard bereikten, begonnen ze zich allebei een beetje te ontspannen. Ze waren nu ver uit de buurt waar Tina had gewoond. Wie ook op hen loerde, hoe groot de organisatie van hun tegenstanders ook was: deze stad was gewoon te groot om van elke hoek en elk portiek een gevaar te kunnen maken. Met bijna 350 000 vaste bewoners en twaalf miljoen toeristen per jaar en met een reusachtige woestijn waarover de stad zich kon uitstrekken, bood Vegas duizenden donkere, rustige hoekjes waar twee vluchtende mensen veilig konden stoppen om op adem te komen en een actieplan op te stellen.

In ieder geval wilde Elliot dat graag geloven.

‘Waar gaan we heen?’ vroeg Tina, toen hij in westelijke richting Charleston Boulevard opreed.

‘Laten we een paar kilometer deze kant op rijden en praten. We hebben een heleboel te bespreken. We moeten plannen maken.’

‘Wat voor plannen?’

‘Hoe we in leven kunnen blijven.’

20

Onder het rijden vertelde hij wat er even eerder in zijn eigen huis was gebeurd: de twee mannen, hun belangstelling voor de mogelijkheid dat Danny’s graf heropend werd, hun erkenning dat ze voor een overheidsdienst werkten, de injectienaalden …

Tina onderbrak hem met enkele vragen (dezelfde die hij ook zichzelf had gesteld en waarop hij geen antwoord wist) en zei toen: ‘Misschien moeten we terug naar je huis. Als Vince daar nog is, kunnen we hem misschien die drugs inspuiten. Zelfs als hij echt niet weet waarom zijn organisatie belang stelt in de opgraving, weet hij in ieder geval wel wie zijn bazen zijn. We zullen wat namen van hem loskrijgen. We komen beslist een heleboel van hem te weten.’

Ze stopten voor een rood verkeerslicht. Elliot pakte haar hand en drukte die liefdevol. Het contact gaf hem kracht.

Hij zei: ‘Ik wil Vince dolgraag ondervragen, maar dat kan niet.’

‘Waarom niet?’

‘Twee belangrijke redenen. Op de eerste plaats is hij waarschijnlijk mijn huis al uit. Hij is, denk ik, alweer bijgekomen en is ’m gesmeerd. Maar zelfs als hij verder heen was dan ik dacht, zijn een paar van zijn mensen waarschijnlijk naar binnen gegaan om hem mee te nemen, terwijl ik naar jou toe racete. Maar nog belangrijker is het volgende: als we teruggaan naar mijn huis, lopen we rechtstreeks in de val.’

‘Ik neem aan dat ze je huis in de gaten houden.’

‘Beslist.’

Het stoplicht sprong op groen en Elliot liet haar hand met tegenzin los. ‘Deze mensen kunnen ons alleen in handen krijgen,’ zei hij, ‘als we onszelf aan hen overleveren. Wie ze ook zijn, ze zijn beslist niet alwetend; als het moet, kunnen we ons behoorlijk lang voor ze verbergen. Als ze ons niet vinden, kunnen ze ons ook niet doden.’

Ze bleven in westelijke richting over Charleston Boulevard rijden en Tina zei: ‘Daarnet zei je dat we hiermee niet naar de politie kunnen.’

‘Klopt.’

‘Waarom niet?’

‘De politie kan erbij betrokken zijn, in ieder geval zodanig dat de bazen van Vince hen onder druk kunnen zetten. Bovendien hebben we te maken met een overheidsinstelling, en overheidsinstellingen zijn geneigd tot samenwerking.’

‘Het is allemaal zo paranoïde.’

‘Dat weet ik.’

‘Overal ogen.’

‘Als ze een rechter in hun zak hebben, waarom dan niet een paar politieagenten?’

‘Je zei dat je Kennebeck respecteerde. Volgens jou is hij een goede rechter.’

‘Dat is-ie ook. Hij kent de wet en is rechtvaardig.’

‘Waarom werkt-ie dan samen met die moordenaars? Waarom schendt hij zijn ambtseed?’

‘Eens geheim agent, altijd geheim agent,’ zei Elliot. ‘Dat is de wijsheid van de dienst, niet de mijne, maar in veel gevallen is het waar. Voor sommigen van hen is het de enige loyaliteit waartoe ze ooit in staat zijn. Kennebeck heeft bij een aantal verschillende inlichtingendiensten gewerkt. Dertig jaar lang zat hij daar tot over zijn oren in. Toen hij met pensioen ging … een jaar of tien geleden, was hij nog steeds een jonge man, drieënvijftig, en keek hij uit naar iets anders om zijn dagen te slijten. Hij had rechten gestudeerd, maar had geen zin in de dagelijkse drukte van een advocatenpraktijk. Dus stelde hij zich kandidaat voor een rechtersverkiezing, en hij won. Ik denk dat hij zijn werk heel serieus neemt; niettemin is hij veel langer geheim agent geweest dan rechter, en waar je vandaan komt, blijft een woordje meespreken, denk ik. Of misschien is hij wel nooit echt met pensioen gegaan. Misschien staat hij nog steeds bij een of andere snuffelclub op de loonlijst, en misschien was het allemaal wel volgens plan dat hij zogenaamd met pensioen ging en zich hier in Vegas tot rechter liet kiezen, zodat zijn bazen een welgezind gerechtshof in de stad zouden hebben.’

‘Ligt dat echt voor de hand? Ik bedoel: ze konden toch nooit zeker weten dat hij als winnaar uit de bus zou komen?’

‘Misschien was die verkiezing wel doorgestoken kaart.’

‘Dat denk jij echt, hè?’

‘Ja. Verdomme, het is nog maar een paar jaar geleden dat een verkiezingsambtenaar in Texas met het verhaal kwam hoe Lyndon Johnsons eerste plaatselijke verkiezing op touw werd gezet. Volgens die man wilde hij na al die jaren voor zijn eigen geweten schoon schip maken. Hij had zich de moeite net zo goed kunnen besparen. Praktisch niemand knipperde met zijn ogen. Af en toe gebeurt dat gewoon. En bij een kleine, plaatselijke verkiezing, bijvoorbeeld zo een als Kennebeck won, is het makkelijk om de kaarten te steken, als je genoeg geld en de spierballen van de overheid achter je hebt.’

‘Maar waarom wilden ze Kennebeck in een gerechtshof in Las Vegas, in plaats van in Washington of New York of in ieder geval een belangrijkere stad?’

‘O, maar Vegas is een héél belangrijke stad,’ zei Elliot. ‘Als je zwart geld wilt witten, is dit verreweg de makkelijkste plek. Als je een vals paspoort wilt hebben, een nagemaakt rijbewijs of iets van dien aard, kun je hier overal terecht, want een heleboel van de beste vervalsingskunstenaars ter wereld wonen hier. Als je een huurmoordenaar zoekt of iemand die handelt in autoladingen illegale wapens, of een huurling die een kleine expe-ditiemacht voor een operatie in het buitenland kan samenstellen, dan vind je die allemaal hier. Nevada heeft een dunner federaal wetboek dan elke andere Amerikaanse staat. De belastingen zijn laag. Nevada zelf heft niet eens inkomstenbelasting. De officiële voorschriften leggen banken en makelaars og en ieder ander – behalve casino-eigenaars – minder in de weg dan in andere staten, en dat is prettig voor iedereen, maar vooral aantrekkelijk voor mensen die zwart geld proberen uit te geven en te investeren. Nevada biedt meer persoonlijke vrijheid dan elke andere plek in dit land, en naar mijn mening is dat goed. Maar overal waar veel persoonlijke vrijheid heerst, zijn er elementen die op oneerlijke wijze voordeel trekken uit het liberale rechtssysteem. Voor elke Amerikaanse snuffelclub is Vegas een belangrijk bijkantoor.’

‘Er zijn dus echt overal ogen.’

‘In zekere zin wel, ja.’

‘Maar zelfs als Kennebecks bazen veel invloed hebben bij de politie van Vegas, laten de smerissen ons dan gewoon doden? Gaan ze zelfs zó ver?’

‘Waarschijnlijk kunnen ze ons niet genoeg bescherming bieden om te voorkomen dat het gebeurt,’ zei Elliot.

‘Wat voor soort overheidsinstelling heeft het gezag om de wet op deze manier te omzeilen? Wat voor soort dienst krijgt de bevoegdheid om onschuldige burgers te doden die in de weg lopen?’

‘Daar probeer ik nog achter te komen,’ zei hij somber. ‘Het jaagt me de stuipen op het lijf.’

Ze stopten weer voor een rood licht.

‘En wat wil je daarmee zeggen?’ vroeg Tina. ‘Dat we dit alleen moeten zien op te lossen?’

‘In ieder geval voorlopig.’

‘Maar dat is hopeloos! Hoe kan dat nou?’

‘Het is niet hopeloos.’

‘Twee gewone mensen tegen hén?’

Elliot wierp een blik in de achteruitkijkspiegel, zoals hij elke paar minuten had gedaan sinds ze Charleston Boulevard waren opgereden. Niemand volgde hen, maar hij bleef dat toch steeds controleren.

‘Het is niet hopeloos,’ herhaalde hij. ‘We hebben alleen tijd nodig om erover na te denken, tijd om een plan uit te werken. Misschien kunnen we iemand bedenken die ons kan helpen.’

‘Bijvoorbeeld?’

‘De kranten, bijvoorbeeld,’ zei Elliot, die op de kruising naar een hogere versnelling schakelde en in de achteruitkijkspiegel keek. ‘We kunnen bewijzen dat hier iets ongewoons gebeurt: het pistool met geluiddemper dat ik van Vince heb afgepakt, het feit dat jouw huis is ontploft … Ik weet bijna zeker dat we een verslaggever kunnen vinden die aan die feiten gewoon genoeg heeft om en een verhaal te schrijven over een stelletje naamloze, gezichtloze mensen die proberen te beletten dat wij het graf laten openen. Als ze mijn theorie publiceren dat de officiële versie van het ongeluk in de Sierra’s een leugen is, dat hier iets geheimzinnigs achter steekt, dan gaan een heleboel mensen druk uitoefenen om de graven van ál die jongens te laten openen. Dan eist iedereen nieuwe autopsies en onderzoeken. De bazen van Kennebeck proberen ons tegen te houden voordat we twijfel zaaien over de officiële uitleg van het ongeluk. Maar als dat zaad eenmaal is gezaaid en de ouders van de andere padvinders en de hele stad om een onderzoek roepen, hebben Kennebecks makkers niets meer te winnen bij onze dood. Het is niet hopeloos, en het is niets voor jou om het zo snel op te geven.’

Ze zuchtte. ‘Ik geef het ook niet op.’

‘Prima.’

‘Ik houd niet op voordat ik weet wat er echt met Danny is gebeurd.’

‘Dat is beter,’ zei hij. ‘Zo ken ik je weer.’

De schemering begon over te gaan in de nacht en Elliot deed de koplampen aan.

Tina zei: ‘Alleen … weet je, het afgelopen jaar heb ik gevochten om me neer te leggen bij het feit dat Danny bij dat stompzinnige, zinloze ongeluk is omgekomen. En net als ik begin te denken dat ik het aanvaard heb en achter me kan laten, ontdek ik dat hij bij dat ongeluk misschien helemaal niet is gedood. Plotseling … hangt alles weer in de lucht.’

‘Wacht maar tot het weer naar beneden komt.’

‘Gebeurt dat?’

‘Ja. We zoeken dit tot op de bodem uit.’

Hij wierp een blik in de achteruitkijkspiegel.

Niets verdachts.

Hij besefte dat zij hem gadesloeg, en na een tijdje zei ze: ‘Weet je …’

‘Wat?’

‘Ik geloof dat jij dit … in zekere zin … leuk vindt.’

‘Wat leuk vindt?’

‘De jacht.’

‘O, nee. Ik vind het niet leuk om pistolen af te pakken van mannen die anderhalf keer zo groot zijn als ik.’

‘Natuurlijk doe je dat niet. Dat is ook niet wat ik bedoel.’

‘En het is beslist niet uit vrije verkiezing dat mijn prettige, vreedzame, rustige leven ondersteboven wordt gehaald. Ik ben liever een bedaarde, eerlijke, sááie burger dan een vluchteling.’

‘Ik had het ook niet over wat je zou kiezen als je de keus had,’ zei Tina. ‘Maar nu dat eenmaal gebeurd is, nu het je is opgedrongen, ben je er ook niet doodongelukkig mee. Een deel van jou heel diep in je binnenste reageert op de uitdaging met een zekere mate van genot. Ik zie het. Ik merk het aan je manier van bewegen, aan hoe je je gedraagt, aan je manier van praten. Dat is iets dat er vanmorgen nog niet was.’

‘Onzin,’ zei hij.

‘Nee, het is waar. Ik kan het niet goed beschrijven … maar het is een soort … dierlijk bewustzijn … een nieuw soort energie … een listigheid die je eerst niet leek te hebben.’

‘Het enige nieuwe is, dat ik vanmorgen niet doodsbang was en nu wel.’

‘Bang zijn … dat is er een deel van,’ zei ze. ‘Het gevaar heeft iets bij je losgemaakt, hè? Volgens mij roept het iets bij je op en voel je je op een of andere manier jonger.’

Hij glimlachte. ‘Die goeie ouwe tijd van spionnen en contraspionnen? Het spijt me, maar nee, daar verlang ik volstrekt niet naar terug. Ik ben bang dat je fantaseert en de dingen romantischer en melodramatischer maakt. Van nature ben ik geen man van actie. Ik ben gewoon ik, diezelfde ouwe ik van altijd.’

‘Hoe dan ook,’ zei Tina, ‘ben ik verdraaid blij dat je naast me staat.’

‘Ik heb je liever bovenop,’ zei hij.

‘Heb jij altijd van die smerige gedachten gehad?’

‘Nee, daar heb ik mijn best voor moeten doen.’

‘En met succes!’

‘Dank je.’

‘Mijn god, moet je ons horen,’ zei ze.

‘Wat is daarmee?’

‘We lachen.’

‘En?’

‘Grappen maken tussen de puinhopen,’ zei ze.

‘Lachen is balsem voor de beproefden, de beste verdediging tegen wanhoop, het enige geneesmiddel tegen melancholie.’

‘Wie heeft dat gezegd?’ vroeg ze. ‘Shakespeare?’

‘Groucho Marx, volgens mij.’

‘Ook goed,’ zei ze. Ze zuchtte, boog voorover en pakte iets op van de vloer tussen haar voeten. ‘En dan hebben we dit rare geval nog.’

‘Heb je iets gevonden?’

‘Meegenomen van huis,’ zei ze.

In de haast om haar het huis uit te krijgen voordat de ontploffing het met de grond gelijkmaakte, had hij niet gemerkt dat ze iets bij zich had. Hij haalde zijn ogen maar heel even van de weg om ernaar te kijken, maar er was niet genoeg licht in de auto om te zien wat ze in haar handen had. ‘Ik kan het niet zien.’

‘Het is een horrortijdschrift,’ zei ze. ‘Ik vond ’t toen ik Danny’s kamer opruimde. Het zat in een doos met nog een heleboel andere horrortijdschriften.’

‘En?’

‘Herinner je je die nachtmerries nog waar ik je over verteld heb?’

‘Ja.’

‘Het monster dat de laatste paar nachten in mijn dromen optreedt, staat afgebeeld op het omslag van dit tijdschrift. Hij is het. Elk detail klopt. Niet het kleinste verschil.’

‘Dan moet je dat tijdschrift een keer hebben gezien en heb je gewoon …’

‘Nee. Dat heb ik mezelf ook proberen wijs te maken. Maar ik heb het nog nooit gezien; dat weet ik zeker. Ik heb Danny’s verzameling nooit bekeken. Als hij thuiskwam van de kiosk, keek ik nooit naar wat hij gekocht had. Ik heb ook nooit gesnuffeld.’

‘Misschien heb je …’

‘Wacht,’ zei ze. ‘Het ergste komt nog.’

Naarmate ze het centrum van de stad verder achter zich lieten en steeds dichter in de buurt van de oprijzende bergen kwamen, die hun toppen in het laatste paarse licht van de westelijke hemel staken, was er minder verkeer op de weg.

Tina vertelde Elliot over De jongen die niet dood was.

De overeenkomsten tussen het horrorverhaal en hun poging om Danny’s lichaam op te graven, deden Elliot huiveren.

‘En net zoals de Dood de ouders in het verhaal probeert tegen te houden,’ zei Tina, ‘probeert iemand me nu te beletten om het graf van mijn zoon te openen.’

Ze begonnen te ver de stad uit te raken. Aan beide kanten van de weg lag duisternis. De grond begon te stijgen in de richting van Mount Charleston waar, op minder dan een uur afstand, dennenbossen en sneeuw waren. Elliot draaide de auto en begon terug te rijden naar de lichten van de stad, die zich in de zwarte woestijnvlakte uitstrekte als een enorme, opgloeiende paddenstoel.

‘Er zijn inderdaad overeenkomsten,’ zei hij.

‘Die zijn er zeker. Te veel.’

‘Er is ook één groot verschil. In het verhaal werd de jongen levend begraven. Maar Danny is écht dood. We kunnen alleen twijfelen aan de manier waarop hij is gestorven.’

‘Maar dat is het enige verschil tussen de grote lijnen van het verhaal en wat wij doormaken. Plus de woorden “niet dood” in de titel. Plus het feit dat de jongen in het verhaal van Danny’s leeftijd is. Dat is gewoon teveel,’ zei ze.

Een minuut lang reden ze zwijgend verder.

Ten slotte zei Elliot: ‘Je hebt gelijk. Dat kan geen toeval zijn. Je dromen, de horrorboeken … Ik krijg het bijna niet over mijn lippen, maar dit is gewoon te veel om toevallig te zijn.’

‘En hoe verklaar je het?’

‘Ik weet het niet,’ zei hij onbehaaglijk.

‘Je bent niet de enige.’

Aan hun rechterhand stond een wegrestaurant en Elliot reed het parkeerterrein op. Bij de ingang stond slechts één straatlantaarn met een kwiklamp, en zijn vage, paarsige licht viel slechts over een derde van het terrein. Elliot reed door tot achter het restaurant en zette de Mercedes op een smal plekje in de diepste schaduwen tussen een Toyota Celica en een kleine kampeerauto, waar hij vanaf de straat onzichtbaar was.

‘Heb je honger?’ vroeg hij.

‘Het is ongelooflijk na wat we de laatste paar uur hebben meegemaakt, maar ik rammel.’

‘Ik ook. En dat verbaast me niks. Met onze angst en spanning hebben we minstens tienduizend calorieën verbruikt.’

‘Misschien zit hier wel een dieetboek in,’ zei ze.

‘Het angstdieet.’

Ze glimlachte flauwtjes. ‘Laten we, voordat we naar binnen gaan, even naar die vragenlijst kijken die je van hen moest beantwoorden. Misschien worden we er iets wijzer van.’

‘Laten we er in het restaurant naar kijken,’ zei Elliot. ‘Daar hebben we meer licht. Volgens mij is het niet zo druk en kunnen we praten zonder dat iemand ons afluistert. Neem ook dat tijdschrift mee. Ik wil dat verhaal zien.’

Hij stapte de auto uit en zijn aandacht werd getrokken door een raam zonder gordijnen aan de zijkant van de kampeerauto, waarnaast hij geparkeerd stond. Hij keek door het glas in het volmaakt zwarte interieur, en had het onthutsende gevoel dat iemand zich daar verstopt had en hem aanstaarde.

Word niet het slachtoffer van paranoia, waarschuwde hij zichzelf.

Toen hij van de kampeerauto wegliep, viel zijn blik op bijzonder donkere schaduwen rond de vuilnisbak achter het restaurant, en opnieuw had hij het gevoel dat iemand hem vanuit een schuilplaats gadesloeg.

Hij had Tina verteld, dat Kennebecks bazen niet alwetend waren. Dat mocht hij niet vergeten. Hij en Tina stonden kennelijk tegenover een machtige, wetteloze, gevaarlijke organisatie, die alles op alles stelde om het geheim van de tragedie in de Sierra’s te bewaren. Maar elke organisatie bestond uit mensen, en geen enkel mens had de alziende blik van God. Niettemin …

Terwijl hij en Tina over het parkeerterrein naar het kleine restaurant liepen, kon Elliot het gevoel niet van zich afzetten dat iets of iemand hem gadesloeg. Niet per se een persoon. Gewoon … iets … raars … vreemds. Iets dat zowel meer als minder dan menselijk was. Dit soort bizarre gedachten kwam maar zelden bij hem op, en hij vond het zeer verontrustend.

Tina stond stil toen ze het paarsige licht onder de kwiklamp bereikten.

Met een merkwaardige uitdrukking op haar gezicht keek ze om naar de auto.

‘Wat is er?’ vroeg Elliot.

‘Ik weet het niet …’

‘Iets gezien?’

‘Nee,’ zei ze.

Ze staarden naar de schaduwen.

Ten slotte vroeg ze: ‘Voel jij het ook?’

‘Wat?’

‘Ik heb zo’n … kriebelig gevoel.’

Hij zei niets.

‘Jij voelt het ook, hè?’

‘Ja.’

‘Net of we niet alleen zijn.’

‘Het is waanzinnig,’ zei hij, ‘maar het is net of iemand naar me kijkt.’

Ze huiverde. ‘Maar er is echt helemaal niemand hier.’

‘Nee. Ik geloof van niet.’

Ze bleven naar het donker turen, speurend naar beweging.

Ze vroeg: ‘Wordt de spanning ons allebei misschien teveel?’

‘Gewoon een beetje nerveus,’ zei hij, maar was er niet echt van overtuigd dat ze het zich verbeeldden.

Een zachte, koele wind stak op. Hij droeg de geuren van droge woestijnplanten met zich mee en ritselde door de takken van een dadelpalm in de buurt.

‘Het gevoel is zo stérk,’ zei ze. ‘En weet je waaraan het me doet denken?’

‘Waaraan?’

‘Datzelfde verdraaide gevoel had ik in Angela’s kantoor, toen de terminal op eigen houtje begon te werken. Het is niet gewoon het gevoel dat ik word gadegeslagen. Ik bedoel: het is iets meer dan dat. Het lijkt meer een … aanwezigheid.’

Hij wist precies wat ze bedoelde, maar wilde er niet over nadenken, want hij kon het op geen enkele manier verklaren, hoe hard hij ook zijn best deed. Hij had graag met harde feiten en de realiteit te maken; daarom was hij zo’n goede advocaat en zo handig in de opbouw van een goede zaak op basis van een stapel bewijzen. ‘We zijn allebei overspannen,’ zei hij.

‘Dat verandert mijn gevoel niet.’

‘Laten we wat gaan eten.’

Maar ze bleef nog een ogenblik langer achteromkijken naar het donker, waar het paarsige licht niet doordrong.

‘Tina …?’

Een briesje wind joeg een bal droge bladeren op en blies die over het wegdek. Een vogel schoot door de duisternis omhoog; ze konden hem niet zien, maar wel het geklapper van zijn vleugels horen.

Tina schraapte haar keel en zei: ‘Het is alsof … de nacht zelf ons gadeslaat … de nacht, de schaduwen, de ogen van de duisternis.’

De wind woei Elliots haar in de war en bracht een los stuk metaal van de vuilnisbak aan het rammelen. Het grote reclamebord van het restaurant zwaaide krakend tussen zijn twee steunen heen en weer.

Ten slotte liepen hij en Tina het kleine restaurant in. Ze probeerden niet achterom te kijken.

21

Het restaurant was een lange L-vormige ruimte met veel chroom, glas, plastic, formica en rood vinyl. De jukebox speelde een country-and-western liedje van Kenny Rogers en de muziek deelde de ruimte met de heerlijke geur van gebakken eieren, bacon en worstjes. Dit was het levensritme in Las Vegas: iemand begon zijn dag met een stevig ontbijt. Het water liep Tina in de mond zodra ze de deur in kwam.

Bij de ingang zaten elf klanten dicht bijeen aan het einde van de lange poot van de L; vijf zaten er op krukken aan de bar en zes in de rode nissen. Elliot en Tina gingen zover mogelijk bij iedereen vandaan zitten, namelijk in de laatste nis van de korte vleugel van het restaurant.

De serveerster had henna-haar en heette Elvira. Ze had een rond gezicht met kuiltjes, ogen die echt twinkelden en de slepende Texaanse tongval. Ze nam hun bestellingen op: kaasburgers, frites, koolsla en bier.

Toen Elvira weg was en zij weer alleen waren, zei Tina: ‘Laten we ’s kijken naar de papieren die je hebt afgepakt van die vent die zich Vince noemde.’

Elliot viste de papieren uit zijn broekzak, vouwde ze open en legde ze op tafel. Het waren drie vellen papier, die stuk voor stuk tien of twaalf getypte vragen bevatten.

Ze bogen zich van twee kanten van de nis voorover en lazen het materiaal een tijdje zwijgend door.

1. Hoelang kent u Christina Evans?

2. Waarom heeft Christina Evans u en niet een andere advocaat gevraagd om de opgraving van het lichaam van haar zoon te regelen?

3. Om welke reden wantrouwt ze de officiële versie van de dood van haar zoon?

4. Heeft ze bewijs dat de officiële versie van de dood van haar zoon onjuist is?

5. Zo ja, welk bewijs?

6. Waar heeft ze dit bewijs verkregen?

7. Hebt u ooit gehoord van Project Pandora?

8. Heeft iemand ooit aan u of mevrouw Evans materiaal gegeven betreffende zeer geheime militaire onderzoekscentra in de Siërra’s?

Elliot keek op van het vel papier. ‘Heb jij wel eens van Project Pandora gehoord?’

‘Nee.’

‘Geheime laboratoria in de Hoge Siërra’s?’

‘Ja, zeker. Mevrouw Neddler heeft me daar alles over verteld.’

‘Mevrouw Neddler?’

‘Mijn werkster.’

‘Alweer grappen.’

‘En nog wel op zo’n moment.’

‘Balsem voor de beproefden, geneesmiddel tegen melancholie.’

‘Groucho Marx,’ zei ze.

‘U wint de vierenzestigduizend dollar.’

‘Kennelijk denken ze dat iemand van Project Pandora besloten heeft door te slaan.’

‘Daar ziet het wel naar uit.’

‘Is dat de man die in Danny’s kamer is geweest? Heeft iemand van Project Pandora op het schoolbord geschreven … en daarna met de computer op mijn werk geknoeid?’

‘Misschien,’ zei Elliot.

‘Maar je denkt van niet.’

‘Als iemand zich schuldig voelt, waarom benadert hij je dan niet rechtstreeks?’

‘Misschien is hij bang. Zo te zien heeft hij daar verdomd goeie redenen voor.’

‘Misschien,’ herhaalde Elliot. ‘Maar om een of andere reden denk ik dat het ingewikkelder is. Vraag me niet waarom. Het is alleen een gevoel.

Snel lazen ze de rest van het materiaal door, maar ze werden er niet wijzer van. De meeste vragen gingen over hoeveel Tina wist over de werkelijke toedracht van het ongeluk in de Sierra’s, hoeveel ze Elliot had verteld, hoeveel ze Michael had verteld, en met hoeveel anderen ze erover had gepraat. Er waren geen intrigerende wetenswaardigheden meer zoals Project Pandora, geen nieuwe sporen of aanwijzingen, niets waar ze iets aan hadden.

Elvira kwam met twee glazen en twee ijskoude flessen Coors.

De jukebox begon een droevig lied van Barbara Mandrell te spelen.

Elliot nam een paar slokjes bier en keek het horrortijdschrift door, dat van Danny was geweest. ‘Vreemd,’ zei hij, toen hij De jongen die niet dood was had doorgebladerd.

‘Je zou het nog veel vreemder vinden als jíj die nachtmerries had gehad,’ zei ze. ‘Wat gaan we nu doen?’

Elliot dacht even na en zei: ‘Tijdens Danny’s begrafenis was de kist dicht. Gold dat ook voor de dertien andere padvinders?’

‘Ongeveer de helft van de anderen is begraven zonder dat de mensen in de kist konden kijken,’ zei Tina.

‘Hun ouders hebben die lichamen dus nooit gezien?’

‘Ja, dat wel. Alle andere ouders kregen het verzoek hun kinderen te identificeren, ook al waren sommige lichamen er zó vreselijk aan toe, dat ze kosmetisch niet toonbaar te maken waren voor de begrafenis. Michael en ik kregen als enigen het dringende advies om niet naar het stoffelijk overschot te kijken. Danny was de enige die zo verschrikkelijk … verminkt was.’ Zelfs na zoveel tijd kreeg ze bij de gedachte aan Danny’s laatste ogenblikken op aarde – die angst die hij beleefd moest hebben, de afschuwelijke pijn die hij moest hebben geleden, ook al was het dan maar kort – een brok in haar keel van verdriet om hem. Met haar ogen knipperend drong ze haar tranen terug, nam een grote slok bier en vroeg: ‘Waarom vraag je dat?’

‘Ik dacht aan de mogelijkheid van een snel bondgenootschap met die andere ouders,’ zei Elliot. ‘Als zij het lichaam van hun kinderen niet gezien hadden, hadden ze misschien net zo’n jaar van twijfel doorgemaakt als jij. Dan waren ze misschien makkelijk over te halen om zich bij ons aan te sluiten en heropening van álle graven te eisen. Als zoveel mensen dat eisten, zouden de bazen van Vince niet het risico kunnen nemen om hen allemaal tot zwijgen te brengen en zouden we veilig zijn. Maar volgens mij moeten we dat plan vergeten. Als die andere mensen het lichaam wel hebben kunnen zien, als niemand van hen reden heeft tot twijfels zoals jij, dan zijn ze die tragedie nu eindelijk definitief aan het verwerken; voor hen heeft het leven eindelijk weer iets te bieden. Als wij ze nu benaderen met een wild verhaal over een geheimzinnige samenzwering, dan staan ze niet te trappelen om naar ons te luisteren.’

‘We staan dus nog steeds alleen.’

‘Ja.’

‘Je zei dat we naar een verslaggever konden gaan om te proberen de pers voor onze zaak te interesseren. Heb je iemand in gedachten?’

‘Ik ken een paar jongens hier in Vegas,’ zei Elliot. ‘Maar het is misschien niet verstandig om naar de plaatselijke pers te gaan. Misschien is dat wel precies wat de bazen van Vince van ons verwachten; misschien houden ze hen in de gaten en wachten ze ons op. We zouden dood kunnen zijn voordat we een verslaggever een of twee zinnen verteld hebben. Ik denk dat we met dit verhaal de stad uit moeten, maar voordat we dat doen, wil ik graag wat meer feiten hebben.’

‘Ik dacht dat je zei dat we genoeg hadden om de belangstelling van een goeie verslaggever te wekken. Het pistool dat je van die man hebt afgepakt … mijn huis dat ontploft is …’

‘Dat kan genoeg zijn,’ zei hij. ‘Zeker voor een krant in Las Vegas zou dat genoeg moeten zijn. Deze stad herinnert zich het ongeluk in de Sierra’s nog steeds; het was een plaatselijke tragedie. Maar als we naar de pers in Los Angeles of New York of een andere stad moeten, zullen de verslaggevers daar zich er niet zo erg voor interesseren, tenzij ze in het verhaal iets tegenkomen dat het boven het niveau van plaatselijk nieuws uittilt. Misschien hebben we al genoeg om hen ervan te overtuigen dat dit groot nieuws is. Dat weet ik niet. En ik wil ook verdomd zeker van mijn zaak zijn, voordat we ermee in de openbaarheid proberen te treden. In het ideale geval zou ik de verslaggever een afgeronde theorie willen geven over wat er werkelijk met die padvinders is gebeurd, iets sensationeels waar hij zijn verhaal omheen kan bouwen.’

‘Zoals bijvoorbeeld?’

Hij schudde zijn hoofd. ‘Ik heb nog niets helemaal op een rij. Maar de meest voor de hand liggende mogelijkheid is volgens mij, dat de padvinders en hun begeleiders iets gezien hebben wat ze niet mochten zien.’

‘Project Pandora?’

Hij dronk wat bier en veegde met één vinger een spoor schuim van zijn bovenlip. ‘Ja. Een militair geheim. Anders begrijp ik niet waarom een organisatie zoals die van Vince hierbij zo diepgaand betrokken kan zijn; een inlichtingendienst met die omvang en uitrusting verspilt geen tijd aan Mickey Mouse-gedoe.’

‘Maar dat is toch bizar! Militaire geheimen … het lijkt zo vergezocht,’ zei Tina.

‘Misschien weet je dat nog niet, maar Nevada herbergt meer diensten die met defensie te maken hebben dan enige andere staat in dit land. En dan heb ik het niet over voor de hand liggende dingen als de luchtmachtbasis Nellis of het kernproefcentrum. Deze staat is ideaal voor geheime of half-geheime wapenonderzoekscentra en dat soort dingen, waarbij beveiliging een grote rol speelt. Nevada heeft duizenden vierkante kilometers afgelegen en onbevolkt gebied. De woestijnen. De diepere delen van de gebergten. En het grootste deel van die afgelegen gebieden is eigendom van de federale overheid. Wie midden in al dat verlaten land een geheim centrum vestigt, kan dat makkelijk genoeg beveiligen.’

Met haar armen op tafel en beide handen rond het bierglas geklemd boog ze zich naar Elliot. ‘Je bedoelt dat meneer Jaborski, meneer Lincoln en de jongens in de High Sierra’s per ongeluk op zo’n plek stuitten?’

‘Dat is mogelijk.’

‘En dat ze iets hebben gezien wat ze niet mochten zien … een groot militair geheim?’

‘Misschien.’

‘Maar wat dan nog? Bedoel je dat ze … om wat ze zagen gedóód werden?’

‘Het is een theorie die een goede verslaggever moet intrigeren,’ zei Elliot. ‘Maar de regering moordt toch geen groep kinderen uit omdat ze toevallig een glimp van een nieuw wapen of zoiets opvangen?’

‘O nee?’

De opstekende wind roffelde tegen het grote raam naast hun nis. Buiten het raam bewoog het verkeer op Charleston Boulevard zich door een plotseling opwervelende wolk stof en snippers papier.

Tina zei beklemd: ‘Maar hoeveel kinderen kunnen dat hebben gezien? Jij zei zelf dat de beveiliging van centra in de wildernis makkelijk te handhaven is. De jongens kunnen nooit dicht in de buurt zijn gekomen van een plek die zo goed bewaakt wordt. Ze kunnen beslist nooit meer dan een glimp hebben opgevangen.’

‘Misschien was een glimp al genoeg voor hun veroordeling.’

‘Kinderen zijn geen goede waarnemers,’ bracht ze daartegen in. ‘Ze zijn beïnvloedbaar, emotioneel, makkelijk op te winden en geneigd tot overdrijving. Als ze écht iets gezien hadden, waren ze thuisgekomen met twaalf verschillende verhalen, die geen van alle klopten. Een groep kleine jongens zou nooit de veiligheid van een geheim centrum in gevaar kunnen brengen.’

‘Je hebt waarschijnlijk gelijk,’ zei Elliot.

‘Natuurlijk heb ik gelijk.’

‘Maar een stelletje bikkelharde veiligheidsmensen denkt daar misschien anders over.’

‘Nou, dan waren ze behoorlijk stom om te denken dat moord de veiligste manier was om hun probleem op te lossen. Al die mensen doden en een ongeluk in scène zetten – dat was heel wat riskanter dan die kinderen thuis te laten komen met hun wilde verhalen over dat ze in de bergen zoiets raars hadden gezien.’

‘Vergeet niet dat er twee volwassenen bij waren. De mensen zouden het meeste van wat de kinderen vertelden misschien niet serieus nemen, maar Jaborski en Lincoln zouden ze wel geloven. Misschien stond er zoveel op het spel, dat de veiligheidsmensen van het centrum besloten dat Jaborski en Lincoln moesten sterven. Op dat moment moesten ze ook de kinderen vermoorden om de getuigen van de eerste twee moorden uit de weg te ruimen.’

‘Maar dat is … duivels.’

‘Ja. Maar niet onwaarschijnlijk.’

Tina keek omlaag naar de natte kring, die haar glas op de tafel had achtergelaten. Terwijl ze nadacht over wat Elliot had gezegd, stak ze een vinger in het vocht en tekende in de cirkel een barse mond, een neus en twee ogen; ze voegde twee hoorns toe en veranderde de vochtvlek daarmee in een klein, kwaadaardig duivelsgezicht. Toen veegde ze het met haar handpalm uit en zei: ‘Ik weet niet … verborgen centra … militaire geheimen … dat klinkt allemaal zo onwaarschijnlijk.’

‘Wat mij betreft niet,’ zei Elliot. ‘Voor mij klinkt het aannemelijk, het is heel goed mogelijk. In ieder geval heb ik niet gezegd dat dit werkelijk gebeurd is. Het is maar een theorie. Maar het is het soort theorie waar bijna elke slimme, ambitieuze verslaggever diep, heel diep induikt, mits we met genoeg feiten komen die in die richting wijzen.’

‘En rechter Kennebeck?’

‘Wat bedoel je?’

‘Hij kan ons vertellen wat we willen weten.’

‘Naar Kennebecks huis gaan is zelfmoord,’ zei Elliot. ‘De vrienden van Vince liggen ons daar beslist op te wachten.’

‘Kunnen we op geen enkele manier achter hun rug om Kennebeck bereiken?’

Hij schudde zijn hoofd. ‘Onmogelijk.’

Ze zuchtte en liet zich terugvallen op haar bank.

‘Bovendien,’ zei Elliot, ‘kent ook Kennebeck waarschijnlijk niet het hele verhaal. Hij is net als die twee mannen bij mij thuis: waarschijnlijk heeft hij alleen te horen gekregen wat hij moest weten.’

Elvira kwam met hun bestelling. De kaasburgers waren van sappig rundergehakt. De frietjes waren knapperig en de koolsla fris, maar niet zuur. Bij stilzwijgende afspraak lieten Tina en Elliot onder het eten hun problemen rusten. In feite zeiden ze überhaupt niet veel. Ze luisterden naar de jukebox, die country-and-western muziek bleef spelen. Ze keken door het raam naar Charleston Boulevard; in de stofstorm uit de woestijn vervaagden de tegemoetkomende koplampen en werd het verkeer tot langzaam rijden gedwongen. En ze dachten na over de dingen waarover ze geen van beiden wilden praten: op de eerste plaats over de moorden toen en nu. Toen ze klaar waren met eten, verbrak Tina het zwijgen. ‘Je zei dat we meer bewijzen moeten hebben voordat we naar de pers kunnen.’

‘Ja, dat moeten we.’

‘Maar hoe krijgen we die?’ vroeg ze. ‘Waar halen we die vandaan? Bij wie?’

‘Daar heb ik over na zitten denken,’ zei Elliot. ‘Het beste wat we kunnen doen, is zorgen dat het graf heropend wordt. Als het lichaam wordt opgegraven en door een eersteklas patholoog-anatoom opnieuw wordt onderzocht, vinden we bijna zeker het bewijs dat de doodsoorzaak afwijkt van wat de autoriteiten oorspronkelijk hebben gezegd.’

‘Maar we kunnen het graf niet zelf openen,’ zei Tina. ‘We kunnen niet midden in de nacht naar het kerkhof sluipen en met schoppen en houwelen een paar duizend kilo aarde wegscheppen. Bovendien is het een privé-kerkhof; er staat een hoge muur omheen en ik weet zeker dat er een veiligheidssysteem tegen vandalen is.’

‘En Kennebecks makkers houden het vrijwel zeker in de gaten,’ zei Elliot. ‘Als we het lichaam dus niet kunnen onderzoeken, moeten we het op één na beste doen. We moeten praten met de man die het het laatst gezien heeft.’

‘Wie?’

‘De lijkschouwer, neem ik aan.’

‘Je bedoelt de man in Reno?’

‘Is daar de overlijdensakte opgesteld?’

‘Ja. De lichamen werden uit de bergen naar Reno gebracht.’

‘Bij nader inzien … kunnen we de lijkschouwer misschien beter overslaan,’ zei Elliot ‘Hij was degene die officieel moest verklaren dat het een geval van dood door ongeval was. Twee tegen één dat hij door de Kennebeck-ploeg is ingelijfd. En het is zeker dat hij niet aan onze kant staat. Het zou gevaarlijk zijn hem te benaderen. Misschien moeten we op den duur met hem praten, maar kunnen we beter eerst een bezoek brengen aan de begrafenisondernemer die het lichaam heeft behandeld. Zit die hier in Vegas?’

‘Nee,’ zei Tina. ‘Een begrafenisondernemer in Reno heeft het lichaam afgelegd en hierheen gestuurd voor de begrafenis. Toen de kist aankwam, was hij verzegeld, en wij hebben hem niet opengemaakt.’

Elvira hield stil bij de tafel en vroeg of ze nog iets wilden.

Dat wilden ze niet. Ze liet de rekening achter en nam de vuile borden mee. Elliot zei tegen Tina: ‘Weet je nog hoe de begrafenisondernemer in Reno heette?’

‘Ja. Bellicosti. Luciano Bellicosti.’

Elliot dronk de laatste slok bier uit zijn glas en zei: ‘Prima. Dan gaan we naar Reno.’

‘Kunnen we Bellicosti niet gewoon bellen?’

‘Tegenwoordig lijkt elke telefoon te worden afgetapt. Bovendien merken we in een rechtstreeks gesprek met hem beter of hij de waarheid spreekt of niet. Nee, een interlokaal gesprek heeft geen nut. We moeten erheen.’

Haar hand trilde toen ze haar glas pakte om haar eigen Coors op te drinken.

Elliot zei: ‘Wat is er?’

Dat wist ze niet precies. Ze werd door een nieuwe angst bevangen, veel sterker dan de angst die de laatste uren in haar gebrand had. Ze zei hakkelend: ‘Ik … ik denk dat ik gewoon … bang ben om naar Reno te gaan.’

Hij reikte over de tafel en legde zijn hand over de hare. ‘Maak je niet ongerust. Daar hebben we minder te vrezen dan hier. De moordenaars zoeken ons hier.’

‘Dat weet ik,’ zei ze. ‘Natuurlijk ben ik bang van die griezels. Maar waar ik nog banger voor ben is … de waarheid over Danny’s dood ontdekken. En ik heb het hele sterke gevoel dat we die in Reno vinden.’

‘Ik dacht dat dat nou precies was wat je wilde?’

‘Natuurlijk. Maar tegelijkertijd ben ik er bang voor. Want die waarheid moet iets ergs zijn. De waarheid wordt iets heel afschuwelijks.’

‘Misschien niet.’

‘Ja.’

‘Het enige alternatief is opgeven, ’m smeren en nooit weten wat er echt gebeurd is.’

‘En dat is nog erger,’ gaf ze toe.

‘We moeten hoe dan ook achter het ware verhaal over het ongeluk in de Sierra’s zien te komen. Als we de waarheid weten, kunnen we die gebruiken om onszelf te redden. Dat is onze enige hoop op overleving.’

‘Wanneer gaan we naar Reno?’ vroeg ze.

‘Vanavond. Nu meteen. We nemen mijn Cessna Skylane. Leuk dingetje. Die brengt ons in een paar uur naar Reno. Volgens mij is het verstandig om daar een paar dagen te blijven, zelfs als we al met Bellicosti hebben gepraat, tot we een uitweg uit deze toestand hebben gevonden. Iedereen zal ons nog steeds in Vegas zoeken, en als we niet in de stad zijn, kunnen we een beetje rustiger ademhalen.’

‘Maar ik heb niet eens de kans gehad om die koffer in te pakken,’ zei Tina. ‘Ik heb extra kleren nodig, minstens een tandenborstel en nog wat dingen. Geen van ons tweeën heeft een jas, en in deze tijd van het jaar is het in Reno verdraaid koud.’

‘Voordat we weggaan, kopen we wat we nodig hebben.’

‘Ik heb geen geld bij me. Geen cent.’

‘Ik wel,’ zei Elliot. ‘Een paar honderd piek. Plus een portefeuille vol creditcards. Alleen al met die kaarten komen we de hele wereld rond.’

‘Maar het is een feestdag en …’

‘En dit is Las Vegas,’ zei Elliot. ‘Er is altijd wel ergens een winkel open. En de winkels in de hotels sluiten niet; dit is een van hun drukste perioden van het jaar. In een mum van tijd hebben we jassen en wat we ook maar nodig hebben.’

‘Ik betaal je terug als …’

‘Maak je daar geen zorgen over,’ zei hij. ‘Hier zitten we samen in.’ Hij liet een royale fooi voor de serveerster achter en stond op. ‘Ga mee. Hoe eerder we deze stad uit zijn, des te veiliger ik me voel.’

Ze liep met hem mee naar de kassa, die bij de ingang stond. De kassier was een grijsharige man, die met zijn buitengewoon dikke bril een beetje op een uil leek. Hij glimlachte en vroeg Elliot of de maaltijd naar wens was geweest, en Elliot zei dat hij het lekker had gevonden, en de oude man begon met langzame, reumatische vingers het wisselgeld uit te tellen.

Uit de keuken dreef de heerlijke geur van chilisaus. Groene paprika’s. Uien. Jalapeno-pepers. De bijzondere geuren van cheddar- en monterey jack-kaas, gesmolten over een portie chili con carne.

De lange vleugel van het restaurant was nu bijna vol; er zaten ongeveer veertig mensen te eten of te wachten tot ze bediend werden. Sommigen zaten te lachen. Een jongen en een meisje spanden samenzweerderig samen en bogen zich van twee kanten van hun nis naar elkaar toe. Hun hoofden raakten elkaar bijna en ze glimlachten. Bijna iedereen, stelletjes en opgewekte groepen vrienden, was in geanimeerd gesprek gewikkeld. Ze hadden plezier en keken uit naar de drie van de vier vrije dagen die nog restten.

Plotseling voelde Tina een steek van jaloezie. Meer dan wat ook ter wereld wilde ze een van deze gelukkige mensen zijn. Ze wilde gewoon gaan eten, op een gewone avond, midden in een gewoon leven, met alle reden om uit te kijken naar een lange, plezierige, gewone toekomst. Geen van deze mensen hoefde zich zorgen te maken over beroepsmoordenaars, griezelige samenzweringen, mannen van het gasbedrijf die eigenlijk geen mannen van het gasbedrijf waren, pistolen met geluiddemper, opgravingen … Ze beseften niet hoe gelukkig ze waren. Ze had het gevoel dat er een onoverbrugbare kloof gaapte tussen haar en deze mensen hier, en ze vroeg zich af of ze ooit weer ook maar half zo ontspannen en zorgeloos zou zijn als zij op dit moment leken.

Een scherpe, koude tocht prikte in haar nek.

Ze draaide zich om en keek wie naar binnen was gekomen.

De deur was dicht. Er was niemand binnengekomen.

Toch bleef de lucht koel … anders.

In de jukebox, die links van de deur stond, werd een op dat moment populair countrynummer gespeeld:

‘Schat, o lieve schat, ik hou nog steeds van jou
en onze liefde leeft; wij blijven elkaar trouw.
jouw liefde is voor mij als brood
en onze liefde blijft heel groot.
nee, onze liefde is niet dood
niet dood …
niet dood …
niet dood …’

De naald bleef steken en zwoegde zich steeds maar door datzelfde kleine stukje groef.

Tina staarde vol afschuw naar de jukebox.

‘niet dood …
niet dood …
niet dood …’

Elliot wendde zich af van de kassier en legde een hand op Tina’s schouder. ‘Wel, verdomme …’

Tina kon niets uitbrengen. Ze stond verstijfd.

De lucht werd kouder.

Ze huiverde.

De andere gasten hielden op met praten, draaiden zich om en staarden naar het stotterende apparaat.

‘niet dood …
niet dood …
niet dood …
niet dood …’

Voor Tina’s geestesoog flitste het beeld van het rottende gezicht van de dood op.

‘Laat hem ophouden,’ zei ze.

Iemand zei: ‘Schiet de pianist neer.’

Iemand anders zei: ‘Geef dat rotding een trap.’

Elliot liep naar de jukebox en schudde er zachtjes aan. De naald schoot uit de groef en één regel lang ging het liedje ongestoord verder. Maar toen Elliot zich omdraaide, bleef de naald opnieuw op dezelfde twee woorden hangen.

‘niet dood …
niet dood …
niet dood …’

Tina wilde door het hele restaurant lopen en elke gast bij zijn keel grijpen, door elkaar schudden en bedreigen, tot ze ontdekte wie met de jukebox had geknoeid. Tegelijkertijd wist ze, dat dat geen rationele gedachte was; wat de verklaring ook was, zó simpel was het niet. Niemand hier had met het apparaat geknoeid. Nog maar een ogenblik geleden was ze juist vanwege hun gewone levens jaloers geweest op deze mensen. Het was eenvoudig belachelijk om een van hen ervan te verdenken dat hij bij de geheime organisatie hoorde die haar huis had opgeblazen. Belachelijk en paranoïde. Het waren alleen maar gewone mensen die in een wegrestaurant zaten te eten.

‘niet dood …
niet dood …
niet dood …’

Elliot schudde opnieuw aan de jukebox, maar dit keer weigerde de naald uit de groef te schieten.

Het werd nog kouder in het restaurant. Tina hoorde een paar gasten er iets over zeggen.

Elliot schudde harder aan het apparaat dan de vorige keer en toen nog harder, maar het bleef met de stem van de countryzanger die tweewoordige boodschap herhalen, alsof een onzichtbare hand de arm van de grammofoon stevig op zijn plaats hield.

De grijsharige kassier kwam achter zijn kassa vandaan. ‘Ik zorg er wel voor, mensen. Een ogenblik.’ Hij riep een van de serveersters. ‘Jenny, controleer de thermostaat even. Hij moet vanavond op warm staan, niet op airconditioning.’

Toen de oude man naderbij kwam, stapte Elliot opzij.

Ofschoon niemand op dat moment de jukebox aanraakte, werd het geluid harder. De twee woorden bulderden door het restaurant, donderden, trilden in de ramen en ratelden in het tafelzilver.

‘niet dood …
niet dood …
niet dood …’

Sommige mensen krompen ineen en legden hun handen over hun oren.

De oude man moest schreeuwen om zich boven de exploderende stem van de jukebox uit verstaanbaar te maken. ‘Aan de achterkant zit een knop. Daarmee wordt de plaat verwijderd.’

Tina was niet in staat haar oren te bedekken. Haar armen hingen recht langs haar lichaam, alsof ze stijf bevroren waren, haar handen waren tot vuisten gebald, en ze kon de wil noch de kracht opbrengen om ze op te heffen. Ze wilde schreeuwen, maar kon geen geluid uitbrengen.

Kouder, kouder.

Ze werd zich bewust van de vertrouwde, spookachtige aanwezigheid, die in Angela’s kantoor was geweest toen de terminal op eigen houtje was gaan werken. Net als even tevoren op het parkeerterrein had ze het gevoel dat ze werd gadegeslagen.

De oude man hurkte naast de machine, reikte erachter en vond de knop. Hij drukte hem meermaals in.

‘niet dood …
niet dood …
niet dood …’

‘De stekker moet eruit!’ zei de oude man.

Het geluid werd opnieuw harder. De twee woorden explodeerden met een onvoorstelbare, bottenkrakende kracht de speakers uit naar alle hoeken van het restaurant; het was moeilijk te geloven dat dit apparaat was gebouwd met het vermogen om zo’n zenuwslopende overdaad aan geluid voort te brengen.

Elliot trok het apparaat van de muur, zodat de oude man bij het snoer kon. Op dat moment besefte Tina dat ze van de aanwezigheid die voor deze griezelige manifestatie verantwoordelijk was, niets te vrezen had. Die wilde haar geen kwaad doen. Integendeel. In een flits doorzag ze de kern van het mysterie. Haar handen, die ze stevig tot vuisten had gebald, vielen weer open. De spanning week uit haar nek- en schouderspieren. Haar hartslag begon wat minder op een dreunende voorhamer te lijken, maar kreeg zijn oude ritme nog niet terug en werd nu eerder door opwinding dan door doodsangst beïnvloed. Als ze nu probeerde te schreeuwen, zou ze dat kunnen, maar daar had ze geen behoefte meer aan.

Terwijl de grijsharige man de stekker met zijn misvormde handen vastpakte en hem heen en weer wrikkend uit het stopcontact probeerde te krijgen, zei Tina bijna tegen hem dat hij daarmee op moest houden. Ze wilde zien wat er gebeurde als niemand zich bemoeide met de aanwezigheid die de jukebox in bezit had genomen. Maar voordat Tina een manier kón bedenken om haar vreemde verzoek in te kleden, wist de oude man de stekker uit het stopcontact te trekken.

Na de monotone, oorverdovende herhaling van die tweewoordige boodschap was de stilte verbijsterend.

Iedereen in het restaurant zweeg even van opluchting en applaudisseerde toen voor de oude man.

Jenny, de serveerster, riep van achter de bar naar hem. ‘Hé, Al, ik heb die thermostaat niet aangeraakt. Dat ding staat op warm en de wijzer op tweeëntwintig graden. Je moet er maar even naar kijken.’

‘Je hebt er beslist iets mee gedaan,’ zei Al. ‘Het begint alweer warm te worden.’

‘Ik heb er niet aangezeten,’ hield Jenny vol.

Al geloofde haar niet, maar Tina wel.

Elliot wendde zich van de jukebox af en keek bezorgd naar Tina. ‘Alles oké?’

‘Ja. God, ja! Beter dan sinds tijden.’

Hij keek haar vragend aan, verbluft door haar lach. ‘Maar wat hier is gebeurd, is …’

‘Ik weet wat er gebeurd is,’ zei ze. ‘Elliot, ik weet precies wat er gebeurd is.’

‘Werkelijk?’

‘Kom op,’ zei ze opgewonden. ‘We gaan.’

Haar veranderde gedrag verwarde hem, maar hier in het restaurant wilde ze niets uitleggen. Ze deed de deur open en liep naar buiten.

22

Het stormde nog steeds, maar niet meer zo erg als toen Elliot en Tina er door het raam van het restaurant naar hadden zitten kijken. Een stevige bries uit het oosten woei over de stad; beladen met stof en wit poeder-zand, opgewaaid uit de woestijn, voelde de lucht onaangenaam aan.

Ze bogen hun hoofd en haastten zich voor het restaurant langs, liepen door het paarse licht van die ene kwiklamp langs de zijkant en kwamen toen in de diepe schaduwen achter het gebouw terecht.

In het donker van de Mercedes, met de deuren op slot, zei ze: ‘Geen wonder dat we er geen touw aan vast konden knopen!’

‘Tina, in vredesnaam, waarom ben je zo opgewekt?’

‘We hebben er op de verkeerde manier naar gekeken,’ zei ze. ‘We zijn er met onze rug naartoe gaan staan. Geen wonder dat we geen oplossing konden vinden.’

‘Waar heb je het over? Heb jij daarbinnen hetzelfde gezien als ik? Heb je de jukebox gehoord? Ik snap niet waarom je daar zo vrolijk van wordt. Bij mij liep het bloed koud door mijn aderen. Het was doodeng.’

‘Luister,’ zei ze opgewonden, ‘We dachten dat iemand ons boodschappen stuurde over een nog levende Danny, om mij met mijn neus op het feit te drukken dat hij echt dood was – of om me op een indirecte manier te laten weten dat de manier waarop hij stierf heel anders was dan ze ons verteld hebben. Maar die boodschappen zijn niet afkomstig van een sadist. En evenmin van iemand die het ware verhaal over het ongeluk in de Sierra’s aan het licht wil brengen. Ze worden niet gestuurd door een totaal onbekende, noch door Michael, noch door een kennis. Ze zijn precies wat ze lijken.’

Hij vroeg verward: ‘Maar wat lijken ze in jouw redenering dan?’

‘Het zijn smeekbeden om hulp.’

‘Wat?’

‘Ze komen van Danny!’

Elliot keek haar met open mond aan en zijn donkere ogen weerspiegelden een ver licht. ‘Probeer je me te vertellen dat Danny … uit het graf is opgestaan om die heisa in het restaurant te veroorzaken? Denk je echt dat zijn geest rondspookte in een jukebox?’

‘Nee, nee, nee. Ik bedoel dat Danny niet dood is.’

‘Wacht ’s even. Wacht ’s even,’ zei hij voorzichtig.

‘Mijn Danny leeft nog! Dat weet ik zeker.’

‘Die discussie hebben we al gehad en we hebben die mogelijkheid verworpen,’ hielp hij haar herinneren.

‘We hadden ongelijk,’ zei Tina. ‘Jaborski, Lincoln en alle andere jongens zijn in de High Sierra’s misschien omgekomen, maar Danny niet. Ik weet het. Ik vóél het. Het is net een … openbaring … bijna een visioen. Misschien is er inderdaad een ongeluk gebeurd, maar heel anders dan ons verteld is. Het was iets heel anders, iets buitengewoon vreemds.’

‘Zoveel was al duidelijk. Maar …’

‘De regering moest het in de doofpot stoppen en de organisatie waar rechter Kennebeck voor werkt, kreeg kennelijk de taak om het deksel erop te houden.’

‘Tot zover kan ik je volgen,’ zei Elliot. ‘Gezien wat er de afgelopen uren is gebeurd, is dat een logische reeks redeneringen. Maar hoe kom jij aan de conclusie dat Danny nog leeft? Dat hoeft daar niet per se uit te volgen.’

‘Ik vertel je alleen wat ik wéét, wat ik voel,’ zei ze. ‘In dat restaurant, vlak voordat jullie eindelijk de jukebox uit wisten te zetten, kwam er een geweldig gevoel van vrede en geruststelling over me. Dat was niet gewoon een innerlijk vredesgevoel. Het kwam van buiten op me af. Als een golf. Verdorie, ik kan het niet echt uitleggen. Ik weet alleen maar wat ik voelde. Danny probeerde me gerust te stellen, probeerde me te vertellen dat hij nog leeft. Ik wéét het. Danny overleefde het ongeluk, maar ze konden hem niet naar huis sturen, omdat hij dan iedereen zou vertellen dat de regering verantwoordelijk was voor de dood van de anderen, en dan lag het geheim van hun militaire centrum op straat.’

‘Je klampt je vast aan strohalmen,’ zei hij.

‘Nee, dat doe ik niet,’ hield ze vol.

‘Waar is Danny dan?’

‘Ze houden hem ergens verborgen. Ik weet niet waarom ze hem niet gedood hebben. Ik weet niet hoelang ze hem achter slot en grendel denken te kunnen houden. Maar dat zijn ze wel aan het doen, en dat is er aan de hand. Misschien beschrijf ik het niet precies zoals het is, maar ik kom wel verdraaid dicht in de buurt.’

‘Tina …’

Ze liet zich niet onderbreken. ‘Die geheime politiemacht, de mensen achter Kennebeck … denken dat iemand bij Project Pandora zich tegen hen heeft gekeerd en mij heeft verteld wat er werkelijk met Danny is gebeurd. Ze vergissen zich natuurlijk. Het was niet een van hen. Het was Danny zelf. Op een of andere manier … ik weet niet hoe … probeert hij me te bereiken.’ Ze deed haar uiterste best om uit te leggen wat ze in het restaurant plotseling begrepen had. ‘Op een of andere manier … hoe dan ook … probeert hij me te bereiken … met zijn geest, neem ik aan. Danny was degene die die woorden op het schoolbord heeft gezet. Met zijn geest.’

‘Het enige bewijs dat je daarvoor hebt, is wat je volgens jou voelt … die onthulling, het visioen dat je gehad hebt. Maar dat is absoluut geen bewijs.’

‘Voor mij is het bewijs genoeg,’ zei ze, ‘en dat zou het ook voor jou zijn, als jij daar in het restaurant dezelfde ervaring had gehad, als jij voelde wat ik voel. Het was Danny, die me probeerde te bereiken toen ik aan het werk was … hij vond me op kantoor … probeerde de hotelcomputer te gebruiken om me zijn boodschap te sturen. En dit keer de jukebox. Hij moet … paranormaal begaafd zijn. Dat is het gewoon! Dat is hij! Hij heeft paranormale vermogens en hij probeert me te bereiken om te vertellen dat hij nog leeft. Hij vraagt me om hem te zoeken en te redden. En de mensen die hem vasthouden, weten niet dat hij dat doet! Ze geven de schuld van het lek aan iemand van hun eigen mensen of iemand van Project Pandora.’

‘Tina, die theorie is heel vindingrijk, maar …’

‘Het is misschien vindingrijk, maar het is geen theorie. Het is de waarheid. Het is een feit. Ik vóél dat diep in mijn binnenste. Kun jij dat weerleggen? Kun jij bewijzen dat ik ongelijk heb?’

‘Punt een,’ zei Elliot. ‘Heeft Danny voordat hij met Jaborski naar de bergen ging, in al die jaren dat je hem kende en met hem in hetzelfde huis woonde, ooit tekenen van paranormale vermogens vertoond?’

‘Eigenlijk niet.’

‘Hoe komt het dan dat hij die vermogens nu plotseling wél heeft?’

Ze zei: ‘Ik weet nog wél dat sommige kleine dingetjes die hij deed, een beetje vreemd waren.’

‘Zoals?’

‘Zoals de keer dat hij precies wilde weten wat voor werk zijn vader deed. Hij was acht of negen en heel nieuwsgierig naar de details van het bankhoudersvak. Michael zat bij hem aan de keukentafel en gaf wat blackjackkaarten. Danny was net oud genoeg om de regels te begrijpen, maar had het nooit eerder gespeeld. En hij was zeker niet oud genoeg en had ook geen wiskundeknobbel om alle kaarten die gespeeld waren te kunnen onthouden en vandaaruit zijn kansen te berekenen, zoals sommige van de beste spelers kunnen. Toch won hij voortdurend. Michael gebruikte een pot pinda’s als casinofiches, en Danny won elke pinda in die pot.’

‘De kaarten moeten gestoken zijn geweest,’ zei Elliot. ‘Michael liet hem winnen.’

‘Dat dacht ik eerst ook. Maar Michael zwoer dat hij dat niet had gedaan. En hij leek werkelijk verbaasd over Danny’s voortdurende geluk. Bovendien is Michael daarvoor niet handig genoeg met kaarten. Hij heeft een pak kaarten niet zó goed in de hand, dat hij ze kan steken terwijl hij schudt. En dan was er ook nog Elmer.’

‘Wie is Elmer?’

‘Onze hond. Een lief klein beest. Ongeveer twee jaar geleden was ik op een dag in de keuken appeltaart aan het bakken, toen Danny binnenkwam om te zeggen dat Elmer nergens in de tuin te vinden was. Kennelijk was de hond de poort uit geglipt, toen het servicebedrijf kwam om chemicaliën in het zwembad te doen. Volgens Danny zou Elmer nooit meer terugkomen, omdat hij was doodgereden door een vrachtwagen. Ik zei dat hij zich geen zorgen moest maken. Ik zei dat we Elmer heelhuids terug zouden vinden. Maar dat gebeurde niet. We hebben hem nooit meer teruggezien.’

‘Maar dat je hem nooit hebt teruggezien … bewijst niet dat hij gedood is door een vrachtwagen.’

‘Voor Danny was dat bewijs genoeg. Hij heeft er weken verdriet van gehad.’

Elliot zuchtte. ‘Een paar potjes blackjack winnen … dat is geluk, zoals je al zei. En voorspellen dat een weggelopen hond in het verkeer wordt gedood … dat is onder die omstandigheden een redelijke veronderstelling. En zelfs als dat voorbeelden van paranormale vermogens zijn, dan zijn die nog steeds lichtjaren verwijderd van wat je Danny nu toeschrijft.’

‘Dat weet ik,’ zei ze. ‘Op een of andere manier zijn zijn vermogens heel wat sterker geworden. Misschien vanwege de situatie waarin hij verkeert. De angst. De spanning.’

‘Als angst en spanning de sterkte van zijn paranormale gaven kunnen vergroten, waarom heeft hij dan al niet maanden geleden geprobeerd om met je in contact te komen?’ vroeg Elliot.

‘Misschien kostte het een jaar spanning en angst om dat vermogen te ontwikkelen. Ik weet het niet. Jezus, hoe kan ik dat nou weten?’

‘Kalm maar,’ zei hij. ‘Jij hebt me uitgedaagd om je theorie te weerleggen. Dat ben ik aan het doen.’

‘Nee,’ zei ze. ‘Voor zover ik kan zien, kan dat niet. Danny leeft. Hij wordt ergens vastgehouden en probeert me met zijn geest te bereiken. Hij kan voorwerpen bewegen door er alleen maar aan te denken. Hoe noem je zoiets? Bestaat er geen naam voor dat vermogen?’

‘Telekinese?’ vroeg Elliot.

‘Ja, precies! Hij is telekinetisch. Heb jij een betere verklaring voor wat er in het restaurant is gebeurd?’

‘Eigenlijk niet.’

‘Ga je me proberen wijs te maken dat de naald toevallig bij die twee woorden bleef hangen?’

‘Nee,’ zei Elliot. ‘Dat was geen toeval. Dat zou nog onwaarschijnlijker zijn dan de mogelijkheid dat Danny het deed.’

‘Je geeft dus toe dat ik gelijk heb.’

‘Nee,’ zei hij. ‘Ik kan geen betere verklaring bedenken, maar ik ben nog niet zo ver dat ik de jouwe aanvaard. Ik heb nooit in die parapsychologische onzin geloofd.’

Ze zwegen een minuut of twee. Ze staarden naar het donkere parkeerterrein en de omheinde opslagplaats vol tweehonderdlitervaten, die aan de andere kant ervan lag. Vlagen, wolkjes en draaiende trechters van vaag lichtgevend stof bewogen zich als spoken door de nacht.

Ten slotte zei Tina: ‘Ik heb gelijk, Elliot. Dat weet ik gewoon. Mijn theorie verklaart alles. Zelfs de nachtmerries. Dat is voor Danny een andere manier om me te bereiken. De afgelopen paar weken heeft hij mij nachtmerries gestuurd. Daarom verschillen ze zo van de dromen die ik anders altijd had, zijn ze zoveel sterker en levendiger.’

Hij leek deze nieuwe uitspraak nog extravaganter te vinden dan wat ze eerder had gezegd. ‘Wacht, wacht, wacht. Nu heb je het weer over een ander vermogen dan telekinese.’

‘Als hij het ene vermogen heeft, waarom dan niet het andere?’

‘Nog even, en je zegt dat hij God is.’

‘Alleen maar telekinese en het vermogen om mijn dromen te beïnvloeden. Dat verklaart waarom ik over die afzichtelijke afbeelding van de Dood in zijn stripboek gedroomd heb. Als Danny me in mijn dromen boodschappen stuurt, ligt het voor de hand dat hij beelden gebruikt die hem vertrouwd zijn … bijvoorbeeld een monster uit een favoriet horrorverhaal.’

‘Maar als hij jou dromen kan sturen,’ zei Elliot, ‘waarom zendt hij dan geen duidelijke, heldere boodschap uit om je te vertellen wat er met hem gebeurd is en waar hij is? Zou dat niet helpen om zijn wensen veel sneller vervuld te krijgen? Waarom is hij zo onduidelijk en indirect? Hij zou een duidelijk geestelijk telegram moeten sturen. Dat zou voor jou een stuk begrijpelijker zijn.’

‘Je moet niet sarcastisch worden,’ zei ze.

‘Dat ben ik ook niet. Ik stel alleen maar een lastige vraag. Alweer een gat in je theorie.’

Ze liet zich niet van de wijs brengen. ‘Er is geen gat. Ik heb daar een verklaring voor. Danny is kennelijk niet telepathisch. Hij is telekinetisch, kan met zijn geest voorwerpen bewegen. En kan dromen beïnvloeden. Maar hij is niet telepathisch. Hij kan geen gedetailleerde gedachten overbrengen. Hij kan geen “beknopte geestelijke telegrammen” sturen, omdat hij dat vermogen of die beheersing nog niet heeft. Hij moet me dus zien te bereiken met de middelen die hij heeft.’

‘Je moet eens naar ons luisteren.’

‘Ik heb geluisterd,’ zei ze.

‘We klinken als een paar prima kandidaten voor een isoleercel.’

‘Nee, ik denk van niet.’

‘Dit gepraat over parapsychologische vermogens … dat is niet bepaald nuchter gedoe,’ zei Elliot.

‘Verklaar dan maar wat er in het restaurant is gebeurd.’

‘Dat kan ik niet. Verdomme, dat kan ik niet verklaren,’ zei hij, en klonk als een priester wiens geloof diep geschokt was. Maar het geloof waaraan Elliot begon te twijfelen, was niet religieus maar wetenschappelijk.

‘Hou eens op met denken als een advocaat,’ zei ze. ‘Hou eens op met proberen om de feiten binnen de nette omheining van de logica te drijven.’

‘Het grootste deel van mijn leven was dat nou precies wat ze me geleerd hebben.’

‘Dat weet ik,’ zei ze meelevend. ‘Maar de wereld is vol onlogische dingen die niettemin waar zijn. En dit is er één van.’

De wind ranselde tegen de sportwagen, kreunde langs de ramen en zocht een weg naar binnen.

Elliot zei: ‘Als Danny dat ongelooflijke vermogen heeft, waarom stuurt hij die boodschappen dan alleen naar jou? Waarom heeft hij niet op zijn minst ook contact met Michael?’

‘Misschien voelt hij zich met Michael niet intiem genoeg om te proberen hem te bereiken,’ zei Tina. ‘Tenslotte hopste Michael in de laatste paar jaar van ons huwelijk met een heleboel vrouwen rond en besteedde hij het grootste deel van zijn tijd buitenshuis. Danny voelde zich nog meer in de steek gelaten dan ik. Ik heb nooit iets ten nadele van Michael gezegd. Ik probeerde zelfs een paar dingen die hij deed te rechtvaardigen, omdat ik niet wilde dat Danny hem ging haten. Maar Danny was niettemin gekwetst. Volgens mij ligt het voor de hand dat hij mij probeert te bereiken, en niet zijn vader.’

Elliot dacht daar even over na.

Een muur van stof viel zachtjes over de auto.

‘Denk je nog steeds dat je mijn theorie kunt weerleggen?’ vroeg ze.

‘Nee. Je hebt je zaak goed uiteengezet.’

‘Dank u, edelachtbare.’

‘Maar ik kan nog steeds niet geloven dat je gelijk hebt. O, ik weet best dat veel intelligente mensen in buitenzintuiglijke waarneming geloven. Maar ik niet. Dat paranormale idee van je gaat mij veel te ver. Voorlopig wel ten minste. Ik blijf zoeken naar een minder exotische verklaring voor wat er is gebeurd.’

‘En als je er een vindt,’ zei Tina, ‘zal ik er heel serieus over nadenken.’

Hij legde een hand op haar schouder. ‘De reden waarom ik me hiertegen zo verzette, is … eh … ik maak me zorgen over je, Tina.’

‘Over mijn geestelijke gezondheid?’

‘Nee, nee. Natuurlijk niet. Die paranormale verklaring zit me vooral dwars omdat die jou de hoop geeft dat Danny nog leeft. En dat lijkt me gevaarlijk. Volgens mij loop je met open ogen het risico van een diepe val, een heleboel pijn.’

‘Nee,’ zei ze. ‘Ik niet. Absoluut niet. Want Danny leeft echt nog.’

‘Maar stel nou ’s van niet.’

‘Hij leeft wel.’

‘Als je ontdekt dat hij dood is, is het net of je hem opnieuw verliest.’

‘Maar hij is niet dood,’ hield ze vol. ‘Ik voel het. Dat is mijn intuïtie. Ik wéét het, Elliot.’

‘En als hij nou ’s wél dood is?’ vroeg Elliot, net zo hardnekkig als zij.

Ze dacht er even over na en zei toen: ‘Dat kan ik aan.’

‘Weet je dat zeker?’

‘Absoluut.’

In het vage licht, waarin een mauve schaduw het helderste ding was, vond hij haar ogen en hij hield ze met zijn intense blik vast. Ze had het gevoel dat hij niet alleen naar haar keek, maar ook in haar, dóór haar heen. Ten slotte boog hij zich naar haar toe. Hij kuste haar mondhoek, toen haar wang, haar ogen.

Hij zei: ‘Ik wil je hart niet zien breken.’

‘Dat gebeurt ook niet.’

‘Ik zal doen wat ik kan om te zorgen dat dat niet gebeurt.’

‘Dat weet ik.’

‘Maar er is niet veel wat ik kan doen. Wij hebben maar weinig greep op de dingen; we moeten ons gewoon laten meedrijven.’

Ze beantwoordde zijn kussen. Ze legde een hand in zijn nek en hield zijn gezicht dicht bij het hare. De smaak van zijn lippen en zijn warmte maakten haar onuitsprekelijk gelukkig.

‘Weet je wat ik op dit moment zou willen?’ vroeg hij.

‘Ik kan me wel iets voorstellen.’

‘Naar een hotel gaan, ons laten inschrijven als meneer en mevrouw Smith en ons overgeven aan een wilde, ongeremde nacht van verboden hartstocht.’

‘Tomeloze lust,’ zei ze.

‘Seksuele perversie.’

‘Volgens mij hebben we dezelfde goedkope, vieze boekjes gelezen,’ zei ze.

‘Zou het niet heerlijk zijn als het leven af en toe net zo duidelijk en recht voor z’n raap was als in goedkope, vieze boekjes?’

Ondanks de versnellingspook tussen beide stoelen boog hij zich dichter naar haar toe, legde een arm om haar heen en hield haar tegen zich aan, zijn gezicht verborgen in haar hals.

Hoewel ze grappen maakten over seks, besefte Tina dat hij op dat moment eigenlijk geen seks van haar nodig had. Hij had alleen de behoefte om dicht bij haar te zijn, haar vast te houden, haar aan te raken, haar troost te ontvangen. Dat was iets wat zij ook nodig had: een bewijs van diepe, kalmerende genegenheid; geruststelling; een kalme ontkenning van de eenzaamheid van het bestaan; het fundamenteel bevredigende, aseksuele neusvrijen dat je om een of andere reden van mollen verwacht als ze in hun gangen overwinteren. Maar ze had altijd gedacht dat dat soort onschuldige affectie, dat volstrekt niets te maken had met seks, uitsluitend een behoefte van vrouwen was. Ze was ietwat verbaasd te merken dat Elliot dat soort meeleven en tederheid bij haar zocht. Michael was niet zo geweest. Met Michael leidde dat onvermijdelijk naar het bed; voor hem was tederheid meestal de slimme techniek van een versierder om iemand te verleiden. Maar nu, terwijl ze Elliot vasthield en door hem werd vastgehouden, besefte ze sterker dan vroeger dat ze heel veel gemist had in het leven.

‘Op een dag moeten we ons laten inschrijven in een van die bruidssuites in een hotel aan de Strip,’ zei Elliot. Hij hield zijn lichtvoetige erotische scherts vol, die bedoeld was om haar te vermaken, niet om te verleiden. ‘Je weet wel: van die dingen met spiegels aan het plafond, extra groot bed …’

‘Een vibrerend matras.’

‘Geparfumeerde oliën.’

‘Op een dag,’ zei ze. Ze besefte dat ze elkaar indirect probeerden te overtuigen van het feit, dat er voor dat soort dwaasheid ooit tijd zou zijn en dat ze lang genoeg zouden leven om dat mee te mogen maken.

Hij zuchtte en ging weer rechtop zitten. ‘Maar nu moeten we boodschappen doen. Winterjassen. Een paar tandenborstels.’

‘Minder opwindend dan een bruidssuite.’

‘Da’s waar,’ zei hij instemmend. Hij startte de auto. ‘Op pad. Als we eenmaal in Reno zijn, zullen we érgens moeten overnachten. Misschien hebben ze daar ook hotelkamers met spiegels aan het plafond. Tenslotte heeft Las Vegas niet het monopolie op ontaarding en gedegenereerde lichtzinnigheid.’

Ondanks hun pogingen om elkaar aan het lachen te krijgen en ondanks haar uitgelaten, onwrikbare gevoel dat Danny nog leefde, voelde Tina de angst in haar terugkruipen, toen ze Charleston Boulevard weer opreden. Ze was niet langer bang voor de afschuwelijke waarheid die hen in Reno misschien wachtte. Wat er met Danny gebeurd was, kon nog steeds afschuwelijk, pijnlijk, verpletterend blijken, maar volgens haar was dat makkelijker te aanvaarden dan zijn ‘dood’. Het enige dat haar nu nog angst aanjoeg was de mogelijkheid dat ze Danny levend en wel aantroffen, maar hem niet konden redden. Terwijl ze probeerden te ontdekken waar hij was, werden zij en Elliot misschien gedood. Als ze Danny vonden en dan bij hun reddingspoging omkwamen, draaide het lot hen werkelijk een loer. Ze wist uit ervaring dat het lot talloze valse trucs in zijn mouw had, en daarom was ze bang.

23

Willis Bruckster bestudeerde zijn bingokaartje en vergeleek het met de rij winnende getallen, die op het elektronische bord aan het plafond begonnen op te flitsen. Hij probeerde net te doen of de uitkomst van het spel hem hevig interesseerde, maar die kon hem niets schelen. Het gemerkte kaartje in zijn hand was waardeloos; hij was er niet mee naar het loket gegaan en had er geen geld op gezet. Hij gebruikte bingo als dekmantel. Hij wilde niet de aandacht trekken van de alom aanwezige veiligheidsmensen van het casino, en de makkelijkste manier om aan hun aandacht te ontsnappen, was eruitzien als de minst bedreigende sufferd in deze enorme ruimte. Met dat in zijn achterhoofd droeg Bruckster een goedkoop vrijetijdspak, donkergroene lage schoenen en witte sokken; hij had een paar boekjes met kortingsbonnen bij zich, die de casino’s gebruikten om fruit-automaatspelers naar binnen te lokken; aan een band om zijn hals droeg hij een camera; en hij speelde bingo, een spel dat noch aanlokkelijk was voor slimme gokkers noch voor valsspelers – de twee soorten klanten voor wie veiligheidsmensen de meeste belangstelling hadden. Bruckster wist zó zeker dat hij er saai en gewoon uitzag, dat het hem niet zou verbazen als een bewaker hem aankeek en dan ging gapen.

Hij was vast van plan deze opdracht niet te verprutsen. Hiermee kon hij zijn carrière maken of breken. Het Netwerk wilde iedereen uit de weg ruimen die aan zou kunnen dringen op opgraving van Danny Evans’ lijk. Dat wilden ze wanhopig graag. Dit was een noodsituatie. Het hoofd van het Netwerk-bureau in Nevada scheet peultjes, omdat aller ogen in het hoofdkwartier in Washington op hem gericht waren. De Netwerk-agenten die op Elliot Stryker en Christina Evans waren gezet, hadden hun moordopdracht tot dusver niet kunnen uitvoeren. Hun onhandigheid gaf Willis Bruckster een kans om te schitteren. Als hij in dit overvolle casino wist te scoren, was hij zeker van promotie.

Bruckster stond bovenaan de roltrap die van de winkelgalerij beneden naar het casinogedeelte van het mgm Grand Hotel leidde. Om hun stijve nek en pijnlijke schouders te masseren trokken de bankhouders zich tijdens hun regelmatige pauzes van de speeltafels terug in een zitkamer annex kleedkastjesruimte beneden, rechts van de roltrap. Een tijdje geleden was een aantal van hen naar beneden gegaan. Straks keerden ze terug voor hun laatste dienst aan de tafels, totdat ze werden afgelost door een heel nieuwe ploeg. Bruckster stond te wachten op één van die bankhouders: Michael Evans.

Hij had niet verwacht de man aan het werk te vinden. Hij had gedacht dat Evans wel de wacht zou houden bij zijn vernielde huis, terwijl de brandweer het nog smeulende puin zeefde op zoek naar de resten van de vrouw, die daar volgens hen misschien begraven was. Maar toen Bruckster dertig minuten geleden het Grand in kwam, zat Evans met spelers te babbelen, grappen te maken en te grijnzen alsof er kortgeleden niets belangrijks in zijn leven was gebeurd. Misschien wist hij nog niets van de explosie in zijn vroegere huis. Of misschien wist hij dat wél en kon zijn ex-vrouw hem gewoon geen moer schelen. Misschien was het een verbitterde scheiding geweest.

Toen Evans aan het begin van zijn pauze de blackjackruimte verliet, had Bruckster niet bij hem in de buurt kunnen komen. Hij had zichzelf hierboven aan de roltrap geposteerd en deed net of hij belang in het bingo-bord stelde. Hij wist zeker dat hij Evans staande kon houden, als de man over een paar minuten de bankhouderskamer verliet.

Het laatste getal flitste op. Willis Bruckster staarde ernaar en verkreukelde toen zijn lottokaart met groot vertoon van teleurstelling en afschuw, alsof hij een paar zuurverdiende dollars had verloren.

Hij wierp een blik de roltrap af. Bankhouders in zwarte broeken, witte overhemden en smalle, kastanjebruine dassen kwamen naar boven. Bruckster deed een stap bij de roltrap vandaan en vouwde zijn bingokaart open. Hij begon die opnieuw te vergelijken met de getallen op het elektronische bord, alsof hij innig hoopte dat hij zich de eerste keer had vergist. Michael Evans was de zevende bankhouder die van de roltrap stapte. Hij was een knappe, ontspannen kerel die eerder kuierde dan liep. Hij stopte even om iets tegen een knappe serveerster te zeggen en ze glimlachte naar hem. De andere bankhouders stroomden langs hem, en toen Michael Evans zich ten slotte van het meisje afwendde, was hij de laatste in de rij op weg naar de blackjack-ruimte.

Bruckster ging naast en iets achter zijn doelwit lopen en baande zich met hem een weg door de krioelende menigte, die de doorgang door het grote casino verstopte. Hij stak zijn hand in een zak van zijn vrijetijdspak en haalde er een kleine spray uit. Het blikje was maar weinig groter dan zo’n ademspray, klein genoeg om in Brucksters hand te verstoppen.

Bij een groepje lachende mensen kwamen ze tot stilstand. Niemand van die vrolijke groep leek te beseffen dat hij de hoofdgang blokkeerde. Bruckster maakte van het oponthoud gebruik door zijn prooi op de schouders te tikken.

Evans draaide zich om.

Bruckster glimlachte en zei: ‘Volgens mij hebt u dit een tijdje geleden laten vallen.’

Hij hield zijn hand dertig centimeter onder Michaels ogen, zodat de bankhouder omlaag moest kijken om te zien wat het was.

De fijne spray raakte hem recht in zijn gezicht, over zijn neus en lippen, en drong snel en diep zijn neusgaten in. Volmaakt.

Evans reageerde zoals ieder ander zou doen. Hij hijgde van verbazing toen hij volgespoten werd.

Dat hijgen zoog een dodelijke mist zijn neus in, waar het sterke gif via de vliezen in zijn voorhoofdsholte met ongelooflijke snelheid werd opgenomen. Binnen twee seconden zat het in zijn bloedbaan en veroorzaakte het een hartverkramping.

Evans’ blik van verbazing veranderde in ontzetting en daarna in een wilde, verwrongen, gefolterde uitdrukking, toen een felle pijn door zijn lichaam joeg. Hij kokhalsde en een lint schuimend speeksel rafelde uit een mondhoek langs zijn kin. Zijn ogen rolden terug in zijn hoofd en hij viel. Terwijl Bruckster de miniatuurspray in zijn zak stak, zei hij: ‘Er is iemand ziek geworden.’

Hoofden draaiden zich in zijn richting.

‘Maak plaats voor die man,’ zei Bruckster. ‘Laat iemand in godsnaam een dokter halen!’

Niemand had de moord gezien. Hij was gepleegd in een afgeschermde ruimte binnen de menigte, verborgen door het lichaam van de moordenaar en door dat van het slachtoffer. Zelfs als iemand had staan kijken, was er niet veel te zien geweest.

Bruckster knielde snel naast Michael Evans neer en nam zijn pols op. Hij voelde geen hartslag, geen enkele, hoe zwak dan ook.

Een dun laagje vocht overdekte neus, lippen en kin van het slachtoffer, maar dat was slechts het onschuldige middel waarin het gif had gezeten. Het actieve gif zelf was al verdampt. Over een paar seconden zou ook het middel verdampt zijn, en dan kon niets ongewoons nog de argwaan van een arts wekken.

Een bewaker in uniform werkte zich met zijn schouders door de menigte nieuwsgierige omstanders heen en bukte zich naast Bruckster. ‘Wat is er gebeurd?’

‘Volgens mij een hartaanval,’ zei Bruckster.

‘Kent u hem?’

‘Nooit gezien.’

De bewaker probeerde zijn hartslag te ontdekken, maar dat lukte niet. Hij begon met reanimeren, maar hield daar na een paar minuten mee op en zei: ‘Volgens mij is het hopeloos.’

‘Daar ziet het wel naar uit,’ zei Bruckster, die zich tot een toon van droefheid in zijn stem dwong.

‘Hartaanval; u zei het al.’

‘Ik denk het wel,’ zei Bruckster.

Het gif kon niet worden opgespoord. De hotelarts zou het een hartaanval noemen zodra hij het lijk had gezien. De lijkschouwer eveneens. De overlijdensakte eveneens.

Een volmaakte moord.

Willis Bruckster moest een glimlach onderdrukken.

24

Rechter Kennebeck bouwde scheepjes in flessen. De wanden van zijn studeerkamer stonden vol voorbeelden van zijn hobby. Een piepklein model van een zeventiende-eeuwse Hollandse tweemaster was voor eeuwig onder zeil in een kleine, bleekblauwe fles. Een grote, uiterst gedetailleerde schoener met vier masten en vierkante zeilen vulde een twintigliterkruik volledig. Alle soorten zeilschepen waren vertegenwoordigd: een schoenerbark met vier masten, een Zweeds karveel uit het midden van de zestiende eeuw, een Spaans karveel uit de vijftiende, een Brits koopvaardijschip, een Baltimore-klipper en tientallen andere, allemaal met opmerkelijke zorg en vaardigheid tot stand gebracht en vele in uniek gevormde flessen, wat hun bouw nog bewerkelijker en verbazender maakte.

Kennebeck stond voor een van de uitstalkasten en bestudeerde de minutieus gedetailleerde tuigage van een Frans fregat uit het einde van de achttiende eeuw. Al starend naar het model stond hij niet zozeer na te denken, als wel te piekeren over de nieuwste ontwikkelingen in de zaak-Evans. Zijn schepen, opgesloten in hun glazen werelden, ontspanden hem; hij keek er graag naar als hij een probleem moest oplossen of bijzonder gespannen was, want ze gaven hem een vredig gevoel en dankzij die vredigheid draaide zijn geest op volle toeren.

Hoe langer hij erover nadacht, des te minder geloofde Kennebeck dat dat mens van Evans de waarheid over haar zoon wist. Als iemand van Project Pandora haar verteld had wat er met die bus vol padvinders was gebeurd, had ze dat nieuws beslist niet rustig opgenomen. Ze zou bang, doodsbang … en razend van woede zijn geweest. Ze zou rechtstreeks naar de politie of de krant zijn gegaan, of naar beide.

In plaats daarvan ging ze naar Elliot Stryker.

En op dat punt sprong een paradox in het oog als een duveltje uit een doosje. Aan de ene kant gedroeg ze zich alsof ze de waarheid niet kende. Maar aan de andere kant deed ze via Stryker haar best om het graf heropend te krijgen, en dat leek een aanwijzing dat ze althans íets wist.

Als hij Stryker mocht geloven, waren de motieven van de vrouw onschuldig genoeg. Volgens de advocaat voelde mevrouw Evans zich schuldig omdat ze niet de moed had gehad om vóór de begrafenis naar het verminkte lijk van de jongen te kijken. Ze vond dat ze de overledene op de juiste manier de laatste eer had moeten bewijzen, en daarin had ze gefaald. Haar schuldgevoel was langzamerhand een ernstig psychisch probleem geworden. Ze had het heel moeilijk en leed onder verschrikkelijke dromen die haar elke nacht teisterden. Tot zover Strykers verhaal.

Kennebeck was geneigd om Stryker te geloven. Er was sprake van een zekere samenloop van omstandigheden, maar niet elke samenloop van omstandigheden had iets te betekenen. Je vergat dat nog wel eens, als je je leven lang het inlichtingenspel had gespeeld. Christina Evans had waarschijnlijk geen enkele twijfel gekoesterd over de officiële verklaring van het ongeluk in de Sierra’s; waarschijnlijk had ze niet eens van het bestaan van Pandora geweten toen ze om opgraving verzocht, maar ze had geen slechter moment kunnen kiezen.

Als de vrouw werkelijk niets over die doofpot had geweten, had het Netwerk haar ex-man en het rechtssysteem kunnen gebruiken om de heropening van het graf te vertragen. In de tussentijd hadden agenten van het Netwerk een jongenslijk kunnen opsporen dat in dezelfde staat van ontbinding verkeerde als Danny’s lijk, wanneer dat een jaar lang in die kist had gezeten. Ze hadden het graf ’s nachts, als het kerkhof dicht was, heimelijk kunnen openen en de resten van de namaak-Danny kunnen verruilen voor de stenen die nu in de kist lagen. Dan zou de diepbedroefde moeder nog één laatste, verlate, afgrijselijke blik op het stoffelijk overschot van haar zoon mogen werpen. Dat zou een ingewikkelde operatie zijn geweest, barstensvol gevaar voor ontdekking en uiteindelijk met het risico dat het bestaan van het Netwerk onthuld zou worden, maar die risico’s zouden aanvaardbaar zijn geweest; en dan had niemand gedood hoeven worden.

Helaas had George Alexander, hoofd van het Netwerk-kantoor in Nevada, niet het geduld of de bekwaamheid gehad om de ware motieven van de vrouw te achterhalen. Hij was van het ergste uitgegaan en had op die basis gehandeld. Toen Kennebeck hem inlichtte over Elliot Strykers opgravingsverzoek, had het bureauhoofd onmiddellijk keihard gereageerd. Hij bereidde een zelfmoord voor Stryker voor, een dodelijk ongeluk voor de vrouw en een hartaanval voor de echtgenoot van de vrouw. Twee van die moordaanslagen waren mislukt. Stryker en de vrouw waren verdwenen. Nu zat het hele Netwerk in de problemen, en diep óók.

Toen Kennebeck zich afwendde van het Franse fregat en zich begon af te vragen of hij het Netwerk niet moest verlaten voordat het boven zijn hoofd ineenstortte, zag hij George Alexander via de deur naar de benedengang zijn studeerkamer binnenlopen. Het bureauhoofd was een slanke, elegante, gedistingeerde verschijning. Hij droeg Gucci-schoenen, een duur pak, een handgemaakt zijden overhemd en een Cartier-horloge. Zijn in stijl geknipte bruine haar neigde aan de slapen tot ijzergrijs. Zijn ogen waren groen, helder, waakzaam en een klein beetje dreigend. Hij had een goedgevormd gezicht met hoge jukbeenderen, een smalle, rechte neus en dunne lippen. Als hij glimlachte, krulde zijn linker mondhoek een beetje op, wat hem een nogal hooghartig uiterlijk gaf, maar op dit moment glimlachte hij niet.

Kennebeck kende Alexander al vijf jaar en had een hekel aan hem vanaf de dag dat hij hem voor het eerst zag. Volgens hem was dat gevoel wederzijds.

Een deel van hun vijandschap kwam voort uit het feit dat ze uit heel verschillende werelden afkomstig waren en allebei even trots waren op hun afkomst als ze minachting hadden voor elke andere. Harry Kennebeck kwam uit een straatarm gezin en was, in ieder geval naar eigen maatstaven, vooruitgekomen in de wereld. Alexander daarentegen was de spruit van een familie uit Pennsylvania, die al bijna honderdvijftig jaar rijk en machtig was. Kennebeck had zich door hard werken en ijzeren vasthoudendheid aan de armoede ontworsteld. Alexander wist niet wat hard werken was; hij besteeg de carrièreladder als een vorst met een goddelijk recht tot regeren.

Kennebeck ergerde zich ook aan Alexanders hypocrisie. Die hele verrekte familie was één stelletje hypocrieten. De Alexanders waren trots op hun geschiedenis van dienstbetoon aan het openbaar belang. Velen van hen waren door de president op hoge posten in de federale overheid benoemd; sommigen hadden zelfs ministersposten bekleed, hoewel geen van hen zich had verwaardigd om zich voor iets verkiesbaar te stellen. De beroemde Alexanders uit Pennsylvania hadden altijd een actieve rol gespeeld in de strijd voor de rechten van minderheden, de wet op de gelijke burgerrechten, de kruistocht tegen de doodstraf, liberale politiek en maatschappelijk idealisme van elke soort. Toch hadden vele leden van de familie (in het geheim uiteraard) in de fbi, de cia en diverse andere inlichtingen- en politieorganisaties gediend, vaak dezelfde organisaties die ze in het openbaar kritiseerden en neerhaalden. En nu was George Alexander bureauhoofd in Nevada van de eerste echt geheime politiemacht van het land, maar zijn geweten had het daar blijkbaar niet erg moeilijk mee.

Kennebecks politieke voorkeur ging uit naar uiterst rechts. Hij was een ouderwetse fascist en schaamde zich daar niet in het minst voor. Toen hij als jongeman aan zijn carrière in de inlichtingendiensten begon, had Harry tot zijn verrassing ontdekt dat niet iedereen in spionageland zijn ultraconservatieve politieke ideeën deelde. Hij had verwacht dat zijn collega’s supervaderlandslievende rechtse figuren zouden zijn. Maar in het snuffelwereldje zaten ook heel wat liberalen. Uiteindelijk besefte Harry, dat uiterst links en uiterst rechts twee fundamentele doelen gemeen hadden. Ze wilden de samenleving geordender maken dan die van nature was en wilden het bestuur over de bevolking centraliseren in een sterk gezag. Rechts en links waren het over bepaalde details niet eens, maar hun enige grote strijdpunt was de identiteit van degenen die deel mochten uitmaken van de bevoorrechte heersende klasse, zodra de macht voldoende gecentraliseerd was.

In ieder geval ben ik eerlijk over mijn motieven, dacht Kennebeck, terwijl hij Alexander zijn studeerkamer zag doorkruisen. Mijn openbare mening is dezelfde als die ik thuis belijd, en dat is een deugd die hij niet bezit. Ik ben geen hypocriet. Jezus, wat een zelfvoldane klootzak met een Januskop!

‘Ik heb net gepraat met de mannen die Strykers huis in de gaten houden,’ zei Alexander. ‘Hij heeft zich nog niet laten zien.’

‘Ik zei je al dat hij niet terugkomt,’ zei Kennebeck.

‘Vroeg of laat wel.’

‘Nee. Pas als hij heel zeker weet dat de stoom van de ketel is. Tot dan houdt hij zich schuil.’

‘Op een gegeven moment moet hij naar de politie, en dan hebben we hem.’

‘Als hij op hulp van de smerissen rekende, was hij daar al geweest,’ zei Kennebeck. ‘Maar hij heeft zich niet laten zien, en dat zal hij ook niet.’

Alexander keek op zijn horloge. ‘Hij kan nog steeds hier opduiken. Hij heeft je ongetwijfeld een heleboel te vragen.’

‘Daar kun je gif op innemen. Hij wil me villen,’ zei Kennebeck. ‘Maar hij komt niet. Vanavond niet. En nog een hele tijd niet. Hij weet dat we hem opwachten. Hij weet hoe het spel wordt gespeeld. Vergeet niet dat hij het ooit zelf heeft gespeeld.’

‘Dat is al lang geleden,’ zei Alexander ongeduldig. ‘Hij is al vijftien jaar burger. Hij is uit vorm. Zelfs als hij een natuurtalent was, kan hij nooit meer zo scherp zijn als vroeger.’

‘Maar dat is nou precies wat ik je probeer te vertellen,’ zei Kennebeck, en duwde een lok sneeuwwit haar van zijn voorhoofd. ‘Elliot is niet stom. Hij was de beste en slimste officier die ik ooit onder me heb gehad. Hij wás een natuurtalent. En dat was, toen hij nog jong en betrekkelijk onervaren was. Als hij echt zo gerijpt is als hij lijkt, is hij tegenwoordig misschien nog wel scherper.’

Alexander wilde dat niet horen. Ondanks het feit dat twee van de drie geplande moorden mislukt waren, zat Alexander vol zelfvertrouwen; hij wist zeker dat hij uiteindelijk zou winnen.

Hij is altijd zo verdomd zeker van zichzelf, dacht Harry Kennebeck. En meestal is daar geen goede reden voor; als hij zijn eigen tekortkomingen besefte, werd hij waarschijnlijk verpletterd onder het gewicht van zijn instortende ego.

Alexander liep naar het reusachtige bureau van esdoornhout en ging er in Kennebecks hoge en brede leunstoel achter zitten.

De rechter keek hem woedend aan.

Alexander negeerde Kennebecks ongenoegen. ‘Vóór morgenochtend vinden we Stryker en die vrouw. Daar twijfel ik geen moment aan. We houden alle bases in de gaten. Onze mensen controleren elk hotel en motel …’

‘Christus, wat een tijdverspilling,’ zei Kennebeck. ‘Elliot is veel te slim om een hotel binnen te walsen en dan zijn naam in het register te zetten. Bovendien zijn er in Vegas meer hotels en motels dan in enige andere stad ter wereld.’

‘Ik weet maar al te goed hoe ingewikkeld die taak is,’ zei Alexander. ‘Maar misschien hebben we geluk. Intussen controleren we Strykers partners in zijn advocatenpraktijk, zijn vrienden, de vrienden van de vrouw, iedereen waar ze misschien zijn ondergedoken.’

‘Je hebt niet genoeg mankracht om al die mogelijkheden na te gaan,’ zei de rechter. ‘Snap je dat dan niet? Je zou je mensen verstandiger moeten gebruiken. Nu raken ze te veel verspreid. Wat je zou moeten doen …’

‘Ik neem hier de beslissingen,’ zei Alexander ijzig.

‘Wat doe je met het vliegveld?’

‘Daar is voor gezorgd,’ zei Alexander. ‘Onze mensen lopen de passagierslijsten van alle vertrekkende vluchten na.’ Hij pakte een briefopener met ivoren handvat en draaide die rond in zijn handen. ‘Hoe dan ook: zelfs als we eigenlijk te krap bemand zijn om al die sectoren te bestrijken, dan maakt dat nog niet veel uit. Ik weet al waar we Stryker te pakken krijgen. Hier. In dit huis. Daarom hang ik hier nog steeds rond. O natuurlijk, ik weet best dat hij volgens jou niet komt opdagen. Maar lang geleden was jij Strykers mentor, de man naar wie hij opkeek, de man van wie hij leerde, en nu heb je hem verraden. Hij gaat hier de confrontatie met je aan, ook als hij weet dat dat riskant is. Daar ben ik zeker van. Ik wéét het.’

‘Jezus,’ zei Kennebeck geïrriteerd. ‘Zo was onze verhouding helemaal niet. Hij …’

‘Ik ken de menselijke natuur,’ zei Alexander, en maakte een eind aan de discussie.

Boos en gefrustreerd draaide Kennebeck zich weer naar de fles die het Franse fregat bevatte. Plotseling herinnerde hij zich iets belangrijks over Elliot Stryker. ‘Aha,’ zei hij.

Alexander keek op van de geëmailleerde sigarettendoos die hij aan het bestuderen was geweest. ‘Wat is er?’

‘Elliot is piloot. Hij heeft zijn eigen toestel.’

Alexander fronste.

‘Hebben jullie ook de kleine uitgaande vliegtuigen gecontroleerd?’ vroeg Kennebeck.

‘Nee. Alleen de lijnvluchten.’

‘Juist.’

‘Dan moest hij in het donker opstijgen,’ zei Alexander. ‘Denk jij dat hij een brevet heeft om op zijn instrumenten te vliegen? De meeste zakenlui die hun eigen vliegtuig hebben en de mensen die vliegen omdat het hun hobby is, hebben alleen maar een vergunning voor daglicht.’

‘Zorg maar dat je je mannen op het vliegveld te pakken krijgt,’ zei Kennebeck. ‘Ik weet al wat ze gaan ontdekken. Honderd tegen een dat Elliot de stad uit is geglipt waar je bij stond.’

De Cessna Turbo Skylane rg doorkliefde de duisternis drie kilometer boven de woestijn van Nevada.

‘Elliot?’

‘Hmmm?’

‘Het spijt me dat je door mij hierin verzeild bent geraakt.’

‘Vind je mijn gezelschap niet prettig?’

‘Je begrijpt best wat ik bedoel. Het spijt me werkelijk.’

‘Hé, ik ben niet door jou hierin verzeild geraakt. Je hebt me geen pistool op m’n borst gezet. Ik heb je praktisch uit eigen beweging aangeboden om te helpen bij de opgraving, en vanaf dat moment is alles gewoon misgegaan. Dat is jouw schuld niet.’

‘Niettemin … zit je er nu in … je vlucht voor je leven, en dat allemaal vanwege mij.’

‘Onzin. Jij kon niet weten wat er ging gebeuren toen ik met Kennebeck had gepraat.’

‘Desondanks blijf ik me schuldig voelen omdat ik je hierbij betrokken heb.’

‘Als ik het niet was geweest, was het een andere advocaat. En misschien had hij niet geweten hoe hij Vince moest aanpakken. In dat geval waren zowel jij als hij misschien al dood. Als je het van die kant bekijkt, is het nog goed afgelopen.’

‘Jij bent echt heel bijzonder,’ zei ze.

‘Wat ben ik dan?’

‘Een heleboel.’

‘Bijvoorbeeld?’

‘Fantastisch.’

‘Ik niet. Wat nog meer?’

‘Dapper.’

‘Dapperheid is een deugd van dwazen.’

‘Slim.’

‘Niet zo slim als ik denk.’

‘Taai.’

‘Ik huil bij droevige films. Zie je? Ik ben niet zo geweldig als je denkt.’

‘Je kunt koken.’

‘Dáár heb je gelijk in.’

De Cessna kwam in een luchtzak terecht, viel met een misselijkmakende duik honderd meter omlaag en schoot toen terug naar zijn juiste hoogte. ‘Een fantastische kok, maar een beroerde piloot,’ zei ze.

‘Dat was Gods turbulentie. Beklaag je maar bij Hem.’

‘Hoelang duurt het nog tot Reno?’

‘Tachtig minuten.’

George Alexander hing de hoorn op de haak. Hij zat nog steeds in Kennebecks brede leunstoel. ‘Stryker en de vrouw zijn meer dan twee uur geleden opgestegen van McCarran International. Ze hebben zijn Cessna genomen. Hij heeft een vluchtplan ingevuld voor Flagstaff.’

De rechter hield op met ijsberen. ‘Arizona?’

‘Dat is het enige Flagstaff dat ik ken. Maar wat moet-ie in ’s hemelsnaam in Arizona?’

‘Waarschijnlijk gaan ze daar helemaal niet heen,’ zei Kennebeck. ‘Ik neem aan dat hij een vals vluchtplan heeft ingevuld om jou van zijn spoor af te krijgen.’ Hij was pervers trots op Strykers slimheid.

‘Als ze werkelijk op weg zijn naar Flagstaff,’ zei Alexander, ‘dan moeten ze inmiddels geland zijn. Ik bel de nachtmanager van het vliegveld daar, doe net of ik van de fbi ben en kijk wat ze te vertellen hebben.’

Omdat het Netwerk officieel niet bestond, kon het niet openlijk zijn autoriteit gebruiken om informatie te verzamelen. Als gevolg daarvan traden Netwerk-agenten meestal op als fbi-mensen, met vervalste geloofsbrieven op naam van echte fbi-agenten.

Wachtend tot Alexander was uitgepraat met de nachtmanager van het vliegveld van Flagstaff, liep Kennebeck van het ene modelschip naar het andere. Vannacht kalmeerde de aanblik ervan hem volstrekt niet.

Vijftien minuten later legde Alexander de hoorn neer. ‘Stryker is niet in Flagstaff. En in de lucht is hij nog niet geïdentificeerd.’

‘Juist. Zijn vluchtplan was dus inderdaad een afleidingsmanoeuvre.’

‘Tenzij hij tussen hier en daar is neergestort,’ zei Alexander hoopvol.

Kennebeck trok een lelijk gezicht. ‘Hij is niet neergestort. Maar waar is hij verdomme dan wél heen?’

‘Waarschijnlijk in de tegenovergestelde richting,’ zei Alexander. ‘Zuid-Californië.’

‘Juist … Los Angeles?’

‘Of Santa Barbara. Burbank. Long Beach. Ontario. Orange County. Er liggen nogal wat vliegvelden binnen het bereik van die kleine Cessna.’

Allebei zwegen ze even om na te denken. Toen zei Kennebeck: ‘Reno. Daar zijn ze heen: Reno.’

‘En je wist zo zeker dat ze niets van de laboratoria in de Sierra’s afweten,’ zei Alexander. ‘Ben je van mening veranderd?’

‘Nee. Ik denk nog steeds dat je al die moordopdrachten had kunnen vermijden,’ zei Kennebeck. ‘Kijk, volgens mij zijn ze niet naar de bergen. Ze weten niet waar de laboratoria zijn. Ze weten niets meer over Project Pandora dan wat ze hebben opgepikt uit die vragenlijst die ze van Vince Immelman hebben afgepakt.’

‘Waarom dan naar Reno?’

Terwijl hij heen en weer bleef lopen zei Kennebeck: ‘Denk hier ’s over na. Nu we geprobeerd hebben ze te doden, wéten ze dat het verhaal over het ongeluk in de Sierra’s van a tot z verzonnen is. Ze nemen aan dat er iets mis is met het lijk van dat jongetje, iets raars dat we hen niet mogen laten zien. Ze willen het nu dus dubbel zo graag zien. Ze zouden het illegaal opgraven als ze konden, maar kunnen niet in de buurt van het kerkhof komen zolang wij dat in het oog houden. En Stryker weet zeker dat we het in het oog houden. Als ze het graf dus niet kunnen openen om te kijken wat wij met Danny Evans hebben gedaan, wat gaan ze dan doen? Dat zal ik je vertellen. Ze gaan het op één na beste doen: ze gaan praten met degene die zogenaamd als laatste het lijk van die jongen heeft gezien voordat het de verzegelde kist in ging. Ze gaan hem vragen de staat van het lijk gedetailleerd te beschrijven.’

‘Richard Pannafin is de lijkschouwer in Reno. Hij heeft de overlijdensakte opgesteld.’

‘Nee. Ze gaan niet naar Pannafin. Ze gaan ervan uit dat hij bij de doofpot betrokken is.’

‘Waar ze gelijk in hebben. Tegen zijn zin.’

‘Ze gaan dus naar de begrafenisondernemer die het lijk heeft afgelegd voor de begrafenis.’

‘Bellicosti.’

‘Heet hij zo?’

‘Luciano Bellicosti,’ zei Alexander. ‘Maar als ze daar inderdaad heen gaan, zitten ze dus niet in hun schuilplaats hun wonden te likken. Goeie god, dan zijn ze werkelijk in de aanval gegaan!’

‘Dat is Strykers diepgewortelde training bij de militaire inlichtingendienst,’ zei Kennebeck. ‘Dat probeer ik je de hele tijd al te vertellen. Hij zal geen makkelijke prooi blijken. Geef hem een klein kansje, en hij vernietigt het hele Netwerk. En die vrouw is kennelijk evenmin iemand die zich verstopt of voor een probleem wegloopt. We zullen ze met grotere zorg dan normaal te lijf moeten. En die Bellicosti? Houdt die z’n mond?’

‘Dat weet ik niet,’ zei Alexander onbehaaglijk. ‘We hebben een nogal goeie greep op hem. Hij is een Italiaanse immigrant. Hij woonde hier acht of negen jaar, voordat hij besloot het staatsburgerschap aan te vragen. Op het moment dat we een behulpzame begrafenisondernemer nodig bleken te hebben, had hij zijn papieren nog niet. We hebben zijn aanvraag bij de Immigratiedienst laten bevriezen en dreigden hem het land uit te zetten als hij niet deed wat we wilden. Hij vond het helemaal niet leuk. Maar het staatsburgerschap was als lokkertje groot genoeg om hem bij de les te houden. Aan de andere kant … ik denk dat we maar beter niet te veel vertrouwen meer in dat lokkertje moeten stellen.’

‘Dit is een verdomd belangrijke kwestie,’ zei Kennebeck. ‘En ik heb de indruk dat Bellicosti hier te veel van weet.’

‘Precies,’ zei Alexander. ‘Ik moet hem uit de weg laten ruimen. En de lijkschouwer ook, denk ik.’ Hij strekte zijn hand uit naar de telefoon.

‘Maar je kunt toch beter even wachten met drastische maatregelen tot je zeker weet dat Stryker inderdaad op weg is naar Reno? En dat weet je pas zeker als hij daar landt.’

Alexander aarzelde met zijn hand op de telefoon. ‘Als ik wacht, geef ik hem de kans ons een stap voor te blijven.’ Hij beet even op zijn lip en zei: ‘Er is misschien een manier om te weten te komen of hij inderdaad op weg is naar Reno. Als hij daar aankomt, heeft hij een auto nodig. Misschien heeft hij al geregeld dat er een staat te wachten. Ik bel naar de stad en vraag de communicatieafdeling om alle verhuurbedrijven op het vliegveld van Reno na te gaan die nog laat op de avond auto’s ter beschikking hebben. De meeste doen dat waarschijnlijk niet; dat moet dus makkelijk uit te vinden zijn.’

‘Goed idee,’ zei Kennebeck, hoewel hij dat niet graag toegaf.

Tien minuten later belde de communicatieafdeling haar rapport door. Elliot Stryker had bij Avis op het vliegveld van Reno voor laat op de avond een auto gereserveerd; volgens schema zou hij die kort voor middernacht overhandigd krijgen.

‘Dat is een beetje slordig van hem,’ zei Kennebeck, ‘gelet op hoe handig hij tot dusver is geweest.’

‘Hij denkt dat we hem in Arizona zoeken, niet in Reno.’

‘Het blijft slordig,’ zei Kennebeck teleurgesteld. ‘Hij had een dubbele bescherming moeten inbouwen.’

‘Ik had dus gelijk,’ zei Alexander glimlachend. ‘Hij is inderdaad niet meer zo scherp als vroeger.’

‘Laten we maar niet te vroeg juichen,’ zei Kennebeck. ‘We hebben hem nog niet.’

‘Dat komt wel,’ zei Alexander, die zijn zelfbeheersing terug had. ‘Onze mensen in Reno zullen snel moeten handelen, maar dat lukt ze wel. Volgens mij is het geen goed idee om Stryker en die vrouw te grazen te nemen op een openbare plaats als een vliegveld. Als ze aankomen, moeten we ze volgens mij niet eens laten schaduwen. Stryker zal daarop bedacht zijn; misschien weet hij te ontsnappen, en dan is hij gewaarschuwd.’

‘Zorg dat je bij die auto komt, die Avis voor hem klaarzet. Plak er een zendertje op. Dan kunnen ze hem volgen zonder gezien te worden.’

‘Dat proberen we ook,’ zei Alexander. ‘We hebben minder dan een uur, en misschien is daar dus geen tijd voor. Maar zelfs als we geen zendertje op de auto krijgen, is er niets aan de hand. We weten precies waar ze heen gaan. We ruimen gewoon Bellicosti uit de weg en zetten een val op bij de rouwkamers.’ Hij pakte de telefoon en belde het Netwerk-kantoor in Reno.

25

In Reno, dat zichzelf aanprees als ‘de grootste kleine stad ter wereld’, schommelde tegen middernacht de temperatuur rond zes graden onder nul. Boven de lampen, die het parkeerterrein van het vliegveld in een berijpte gloed hulden, was de nachthemel maanloos, sterrenbos en volmaakt zwart. Sneeuwvlagen dansten op een veranderlijke, soms zachte, soms felle wind.

Elliot was blij dat ze de tijd hadden genomen om een paar dikke jassen te kopen voordat ze Las Vegas verlieten. Hij wou dat ze ook aan handschoenen hadden gedacht; zijn handen waren ijskoud.

Hij gooide hun enige koffer in de achterbak van de gehuurde Chevrolet, die Avis voor deze gelegenheid op dit late uur nog klaar had staan. In de koude lucht wervelden witte wolken uitlaatgassen rond Elliots benen. Hij sloeg het deksel van de achterbak dicht en keek rond naar de sneeuwbestoven auto’s op het terrein. In geen daarvan kon hij iemand ontdekken. Hij had niet het gevoel dat hij werd gadegeslagen. Misschien had hun valse vluchtplan de honden op het verkeerde spoor gezet. Hij liep naar de deur van de chauffeursplaats en klom de Chevy in, waar Tina met de verwarming bezig was.

‘Ik ben bevroren,’ zei ze.

Elliot hield zijn hand tegen het luchtgat. ‘We krijgen al wat warme lucht.’ Hij ritste zijn jas open en haalde het pistool tevoorschijn, dat hij van Vince had afgepakt en onprettig onder zijn broeksband had gezeten sinds ze op de baan van Reno geland waren. Hij legde de revolver tussen hem en Tina op de bank; de loop wees naar het dashboard.

‘Vind je echt dat we Bellicosti zo laat nog moeten storen?’ vroeg ze.

‘Natuurlijk. Het is nog niet zo erg laat.’

In een telefooncel van het vliegveld had Tina het adres van Rouwkamers Luciano Bellicosti opgezocht. De man die in de Avis-garage avonddienst had en hen na ondertekening van het contract de auto overdroeg, had precies geweten waar Bellicosti gevestigd was. Het verhuurbedrijf verschafte gratis plattegronden van de stad en daarop had hij voor hen de kortste weg aangegeven.

Elliot knipte het lampje boven zijn hoofd aan, bestudeerde de kaart even en gaf hem toen aan Tina. ‘Ik denk dat ik het zonder probleem kan vinden. Maar als ik verdwaal, ben jij de navigator.’

‘Tot uw orders, kapitein.’

Hij knipte het licht boven zijn hoofd uit en reikte naar de versnellingspook.

Met een duidelijk hoorbare klik ging het licht, dat hij net had uitgezet, plotseling weer aan.

Hij knipte het uit.

Het ging weer aan.

‘Daar gaan we weer,’ zei Tina.

De radio ging vanzelf spelen. De wijzer begon over de verlichte zenderschaal te zwaaien, eerst van links naar rechts, toen van rechts naar links, hoewel niemand aan de knop zat. Korte, betekenisloze explosies muziek, reclames en discjockeystemmen blèrden uit de speakers.

‘Het is Danny,’ zei Tina.

De ruitenwissers begonnen op topsnelheid heen en weer te bonken en voegden hun metronomische getik aan de chaos in de Chevy toe.

De koplampen begonnen zó snel aan en uit te flitsen, dat er een stroboscopisch effect ontstond: de vallende sneeuw leek herhaaldelijk stil te blijven hangen, zodat de witte vlokken schoksgewijs met tussenpozen op de grond leken te vallen.

In de auto was het koud en het werd elke seconde kouder.

Elliot legde zijn hand tegen de ventilator van het dashboard. Daar werd warmte uit geblazen, maar die was volstrekt niet voldoende om de snelle daling van de temperatuur tegen te houden.

Het handschoenenkastje schoot open.

De asbak gleed uit zijn gleuf.

Tina lachte en was kennelijk verrukt.

Elliot schrok bij het geluid van haar lach, maar moest toegeven dat hij zich door het werk van deze klopgeest niet bedreigd voelde. Hij had het gevoel getuige te zijn van een vreugdevol vertoon, een warme begroeting, het opgewonden welkom van een kind-geest. Hij was overweldigd door het verbazingwekkende besef dat hij een sfeer van sympathie voelde, een tastbare uitstraling van liefde en genegenheid. Zoiets had hij nooit eerder ervaren. Hij hoopte dat hij het nooit aan iemand hoefde uit te leggen. Een niet onaangename huivering schoot over zijn ruggengraat. Kennelijk kwam Tina’s lachen voort uit hetzelfde verbazingwekkende besef van getroffen te worden door golven van liefde.

Ze zei: ‘We komen eraan, Danny. Luister goed naar me, schat, als je kunt. We komen je halen. We komen.’

De radio ging vanzelf weer uit. Het licht boven hun hoofd eveneens.

De ruitenwissers hielden op met bonken.

De koplampen gingen uit en bleven uit.

Rust.

Stilte.

Alleen verspreide sneeuwvlokken die in botsing kwamen met de voorruit …

In de auto werd het weer warmer.

Elliot vroeg: ‘Waarom wordt het koud, elke keer als hij zijn … paranormale vermogens gebruikt?’

‘Wie weet? Misschien is hij in staat om voorwerpen te bewegen door warmte-energie uit de lucht te gebruiken en die op een of andere manier te veranderen. Of misschien is het heel iets anders. Waarschijnlijk zullen we dat nooit weten. Hij begrijpt het misschien zelf niet eens. Maar dat is hoe dan ook niet van belang. Van belang is dat mijn Danny lééft. Daar bestaat geen twijfel meer over. Nu niet meer. Nu niet meer. En uit jouw vraag maak ik op, dat ook jij je hebt laten overtuigen.’

‘Ja,’ zei Elliot, nog steeds een beetje verbaasd dat zijn mening en gevoelens waren veranderd. ‘Ja, volgens mij bestaat er een grote kans dat je gelijk hebt.’

‘Ik weet dat ik gelijk heb.’

‘Met die padvindersexpeditie is iets buitengewoons gebeurd. En iets regelrecht bovennatuurlijks met jouw zoon.’

‘Maar in ieder geval is hij niet dood,’ zei Tina.

Elliot zag tranen van geluk in haar ogen blinken.

‘Hé,’ zei hij bezorgd. ‘Zorg dat je hoop niet met je op de loop gaat. Oké? We hebben nog een hele lange weg te gaan. We weten niet eens waar Danny is of in welke toestand. We zullen spitsroeden moeten lopen om hem te vinden en terug te kunnen brengen. Misschien worden we allebei gedood voordat we hem bereiken.’

Hij reed bij het vliegveld vandaan. Voor zover hij kon zien, werden ze door niemand gevolgd.

26

De kamer lag diep in het geheime complex in de Sierra’s, drie verdiepingen onder de grond. Hij was ongeveer veertien meter lang, maar slechts half zo breed. Het plafond was laag en met een sponzig, kiezelachtig, crèmekleurig geluidwerend materiaal bedekt, waarmee de kamer er merkwaardig organisch uitzag. Tl-buizen wierpen een koud licht over rijen computers en tafels vol tijdschriften, grafieken, dossiers, wetenschappelijke instrumenten en twee mokken koffie.

Midden in de westelijke wand – een van de twee korte wanden – tegenover de ingang van de kamer was een raam van een meter tachtig lang en een meter twintig hoog. Het keek uit op een andere kamer, die maar half zo groot was als de eerste. Het raam had een sandwichconstructie: twee ruiten van tweeëneenhalve centimeter dik onbreekbaar glas omgaven een ruimte van eveneens tweeëneenhalve centimeter breed, gevuld met een inert gas. Twee ruiten van staalhard glas. Roestvrijstalen sponningen. Aan vier kanten luchtdicht afgesloten met rubber langs de randen van beide zijden van elke ruit. Het raam was zó ontworpen dat het alles kon doorstaan, van een geweerschot tot een aardbeving; het was vrijwel onverwoestbaar.

Voor de mannen die in de grote kamer werkten, was het van belang om te allen tijde ongehinderd uitzicht op de kleine kamer te hebben. Daarom hingen aan het plafond van beide kamers met een hoek gebogen ventilatoren, die een voortdurende stroom warme, droge lucht over het glas bliezen. Dat was gedaan om beslaan en condensvorming te voorkomen. Op dit moment liet de warme lucht hen in de steek. Driekwart van het raam was ondoorzichtig door rijp.

Twee mensen, beiden in witte laboratoriumjassen, zaten in de grootste van de twee kamers. Dr. Carlton Dombey, een man met krulhaar en een borstelige snor, stond bij het raam door een van de weinige rijpvrije plekken glas te turen. Dr. Aaron Zachariah, jonger dan Dombey, gladgeschoren en met steil bruin haar, boog zich over een van de computers en las de gegevens die zich over het scherm voortbewogen.

‘De temperatuur is daar de laatste anderhalve minuut twintig graden gedaald,’ zei Zachariah bezorgd. ‘Dat kan niet goed zijn voor die jongen.’

‘Alle andere keren dat het gebeurde, leek het hem nooit te deren,’ zei Dombey.

‘Dat weet ik, maar …’

‘Kijk ’s naar zijn levensfuncties.’

Zachariah verhuisde naar een andere rij computerschermen, waar Danny Evans’ hartslag, bloeddruk, lichaamstemperatuur en hersenactiviteit permanent zichtbaar waren. ‘Hartslag normaal, zelfs iets langzamer dan eerst. Bloeddruk oké. Lichaamstemperatuur onveranderd. Maar er is iets ongewoons bij zijn eeg-uitslag.’

‘Dat gebeurt altijd bij die verrekte koudevlagen,’ zei Dombey. ‘Vreemde hersenactiviteit. Maar geen andere aanwijzing dat hij ongemak lijdt.’

‘Als het daar te lang koud blijft, moeten we het pak aan, naar binnen en hem naar een andere kamer verhuizen,’ zei Zachariah.

‘Er is er niet één beschikbaar,’ zei Dombey. ‘Alle andere zitten vol proefdieren middenin een of ander experiment.’

‘Dan moeten we de dieren verhuizen,’ zei Zachariah. ‘Dit joch is veel belangrijker. Uit hem krijgen we veel meer gegevens.’

‘We hoeven hem niet te verhuizen. Die koudevlaag duurt niet lang,’ zei Dombey. Hij tuurde de kleinere kamer in, waar de jongen onder een wit laken en een gele deken onbeweeglijk op een ziekenhuisbed lag; aan zijn lichaam hingen de draden die zijn levensfuncties registreerden. ‘De andere keren dat het gebeurde, heeft het tenminste niet lang geduurd. De temperatuur daalt plotseling, blijft dan twee of drie minuten laag, nooit langer dan vijf, en stijgt dan weer tot normale waarden.’

‘Wat is er in jezusnaam met die technici aan de hand? Waarom lossen ze het probleem niet op?’

Dombey zei: ‘Ze houden vol dat het systeem goed werkt. Er is niets mis mee. Zeggen ze.’

‘Nee, dat zal wel niet!’ Zachariah wendde zich af van de computerschermen, liep naar het raam en vond zijn eigen plekje helder glas. ‘Toen dit een maand of zo geleden begon, was het nog niet zo erg. Een paar graden kouder. Eén keer per nacht. Nooit overdag. Nooit genoeg variatie om de gezondheid van de jongen te bedreigen. Maar de laatste paar dagen loopt het volledig uit de hand. Telkens opnieuw duikt de temperatuur daar twintig of vijfentwintig graden omlaag. Niks mis mee, m’n rug op!’

‘Ik heb gehoord dat ze de oorspronkelijke ontwerpers erbij halen,’ zei Dombey. ‘Die weten meteen waar het probleem zit. Hoe dan ook snap ik niet waarom je je zo opwindt. We moeten proeven op die jongen nemen tot hij eraan bezwijkt, niet? Waarom zeur je dan over zijn gezondheid?’

‘Dat kun je niet menen,’ zei Zachariah. ‘Als de jongen uiteindelijk sterft, willen we zeker weten dat dat komt door die injecties. Als hij aan nog veel meer van die temperatuurwisselingen wordt blootgesteld, weten we nooit zeker of dat niet heeft bijgedragen aan zijn dood. Dan is het geen zuiver onderzoek meer.’

Dombey lachte onaangenaam en keek weg van het raam. ‘Zuiver? Dit hele geval is nooit zuivere koffie geweest. Het was van begin af aan een heel smerig zaakje.’

Zachariah keek hem recht aan. ‘Ik heb het niet over de morele aspecten.’

‘Ik wel.’

‘Ik heb het over klinische normen.’

‘Ik geloof werkelijk niet dat ik je mening wil weten, noch over het een, noch over het ander,’ zei Dombey. ‘Ik barst van de hoofdpijn.’

‘Ik probeer alleen maar m’n werk goed te doen,’ zei Zachariah bijna pruilend. ‘Je kunt mij niet de schuld geven als het werk smerig is. Ik heb niet veel te zeggen over het onderzoeksbeleid hier.’

‘Jij hebt daar helemaal niets over te zeggen,’ zei Dombey bot. ‘En ik evenmin. In de pikorde zijn wij maar kleine mannetjes. Daarom zitten we eeuwig in de nachtploeg te babysitten.’

‘Zelfs als ik verantwoordelijk was voor het beleid,’ zei Zachariah, ‘zou ik waarschijnlijk dezelfde koers varen als dr. Tamaguchi. Hij móést dit onderzoek laten doen. Hij móést daar dit centrum aan wijden, sinds we ontdekten dat die verdomde Russen er tot over hun oren in zitten. Dit is het smerige projectje van de Russen; vergeet dat niet. Wij proberen ze alleen maar in te halen. Als je iemand verantwoordelijk wilt stellen omdat je je schuldig voelt over wat we hier doen, dan moet je bij de Russen zijn, niet bij mij.’

‘Dat weet ik, dat weet ik,’ zei Dombey vermoeid, en ging met één hand door zijn bos krulhaar. ‘Ik ben doodsbang van ze. Als één regering ter wereld in staat is om dit wapen te gebruiken, dan is het de Sovjet-Unie. We hebben geen enkele keus; we moeten het machtsevenwicht handhaven. Daar geloof ik werkelijk in. Maar soms … vraag ik me af … Wij werken zo hard om de Russen voor te blijven, maar nemen we niet steeds meer van hun autoritaire trekken over? Worden we niet een totalitaire staat, precies datgene wat we zeggen te verafschuwen?’

‘Misschien.’

‘Volgens mij beslist.’

‘Welke keuze hebben we?’

‘Geen enkele, denk ik.’

‘Kijk,’ zei Zachariah.

‘Wat?’

‘Het raam wordt weer helderder. Het moet daar al warm aan het worden zijn.’

De twee geleerden draaiden zich weer om naar het glas en tuurden de geïsoleerde kamer in.

De uitgemergelde jongen bewoog zich. Hij draaide zijn hoofd in hun richting en staarde naar hen tussen de spijlen van het ziekenhuisbed door, waarin hij lag.

Zachariah zei: ‘Die verdomde ogen.’

‘Doordringend, vind je niet?’

‘Zoals-ie staart … soms vind ik dat doodeng. Er is iets … spookachtigs in die ogen.’

‘Je voelt je gewoon schuldig,’ zei Dombey.

‘Nee. Er is meer aan de hand. Zijn ogen zijn … vreemd. Ze zijn anders dan toen hij hier een jaar geleden binnenkwam.’

‘Er staat nu pijn in te lezen,’ zei Dombey droevig. ‘Een heleboel pijn en eenzaamheid.’

‘Meer dan dat alleen,’ zei Zachariah. ‘Er is iets in die ogen dat … daar zijn geen woorden voor.’ Hij liep weg van het raam en ging terug naar de computers, waar hij zich veilig en op zijn gemak voelde.

Deel vier
Vrijdag 2 januari

27

In Reno was het grootste deel van de straten ondanks de recente sneeuwval schoon en droog, maar hier en daar loerden plekken zwart ijs op de argeloze automobilist. Elliot Stryker reed voorzichtig en hield zijn ogen op de weg.

‘We zouden er bijna moeten zijn,’ zei Tina.

Een halve kilometer verder kwamen aan hun linkerhand Luciano Bellicosti’s huis en rouwkamers in zicht, achter een zwartomrand bord, waarop hij de diensten die hij aanbood, nogal pompeus omschreef: begrafenisondernemer en rouwconsulent. Het was een immens, pseudokoloniaal huis, dat opzichtig op de top van een heuvel stond, het achterste gedeelte van een terrein van bijna een hectare groot en, wat handig was, vlak naast een groot oecumenisch kerkhof. De lange oprijlaan liep naar rechts omhoog als een stuk zwart lint dat over een hellend, met sneeuw bedekt gazon was gedrapeerd. Stenen zuiltjes en zacht gloeiende elektrische lampen markeerden de weg naar de voordeur en uit verscheidene ramen op de eerste verdieping straalde warm licht.

Elliot reed bijna de ingang in, maar besloot op het laatste moment verder te rijden.

‘Hé,’ zei Tina, ‘daar was ’t.’

‘Dat weet ik.’

‘Waarom stopte je dan niet?’

‘Voorzichtigheid is de moeder van de porseleinkast. Heeft niemand je dat ooit verteld?’

‘Jij; daarnet.’

‘Naar de voordeur stormen en van Bellicosti antwoorden eisen is gevoelsmatig heel bevredigend en dapper en stoutmoedig. En stom.’

‘Hier kunnen ze ons toch niet opwachten? Ze weten niet dat we in Reno zijn.’

‘Onderschat je vijand nooit,’ zei Elliot. ‘Ze hebben jou en mij onderschat, en dat was een grote fout. Wij zullen hun fout niet herhalen en met open ogen in de val lopen.’

Voorbij het kerkhof draaide hij linksaf een woonstraat in. Hij parkeerde bij de stoeprand en zette de koplampen en de motor uit.

‘Wat nu?’ vroeg ze.

‘Ik loop terug naar de rouwkamers,’ zei Elliot. ‘Ik neem de kortere weg over het kerkhof, maak een omtrekkende beweging en benader het huis van achteren.’

‘Wíj benaderen het huis van achteren,’ zei ze.

‘Nee.’

‘Ja.’

‘Jij wacht hier.’

‘Gelul.’

Bleek licht van een straatlantaarn viel door de voorruit en verlichtte haar gezicht. Ze was prachtig, onbeschrijfelijk mooi en hij wilde haar dolgraag in zijn armen nemen.

Maar het licht onthulde ook spijkerharde vastberadenheid op haar gezicht, ijzeren wilskracht in haar schitterend blauwe ogen. Ze zou niet toestaan dat hij haar behandelde als een breekbaar, kostbaar porseleinen beeldje.

Hoewel hij besefte dat hij het debat ging verliezen, zei hij: ‘Wees redelijk. Als daar moeilijkheden zijn, kun jij erover struikelen.’

‘Denk ’s na, Elliot. Ben ik het soort vrouw dat gauw struikelt?’

‘Er ligt twintig, vijfentwintig centimeter sneeuw. Je hebt geen laarzen aan.’

‘Jij ook niet.’

‘Als ze op onze komst zijn voorbereid, als ze een val hebben opgezet bij de rouwkamers …’

‘Dan heb je misschien mijn hulp nodig,’ zei ze. ‘En als ze geen val hebben opgezet, wil ik er absoluut bij zijn als je Bellicosti ondervraagt.’

‘Hoor ’s, we zitten hier gewoon onze tijd te verdoen,’ zei hij ongeduldig.

‘Ik ben blij dat je ’t met me eens bent,’ zei ze. Ze deed de deur open en stapte de auto uit.

Op dat moment wist hij zonder een spoor van twijfel, dat hij van haar hield.

Hij stopte het pistool met geluiddemper in een van zijn jaszakken en ging de Chevy uit. Hij sloot de deuren niet af, want hij en Tina hadden bij hun terugkeer misschien haast om de auto in te komen.

Op het kerkhof kwam de sneeuw tot halverwege Elliots kuiten, doorweekte zijn broek, bleef aan zijn sokken kleven en smolt in zijn schoenen. Tina droeg sportschoenen met rubberzolen en een bovenkant van canvas; zij was er beslist net zo beroerd aan toe als hij, maar ze hield hem bij en klaagde niet.

De ruige, vochtige wind was nu sterker dan nog maar kort geleden, toen ze op het vliegveld landden. Hij joeg over het kerkhof, floot tussen de grafstenen en de grotere monumenten en beloofde fluisterend meer sneeuw, veel meer dan de dunne vlagen die hij op dit moment meevoerde.

Een lage stenen muur en een rij huizehoge sparren scheidden het kerkhof van Luciano Bellicosti’s terrein. Ze klommen over de muur en bleven even in de schaduw van de bomen staan, terwijl Elliot de achteringang naar de rouwkamers bestudeerde.

Hij hoefde Tina niet te zeggen dat ze stil moest zijn. Met haar armen gevouwen en haar handen onder haar oksels om het warm te krijgen bleef ze geduldig naast hem staan.

Elliot maakte zich zorgen om haar, was bang vanwege haar, maar was tegelijkertijd blij met haar gezelschap.

De achterkant van Bellicosti’s huis was honderd meter verderop. Er was een garage voor drie auto’s. Een kleine achterveranda. Een paar groen-blijvende struiken, geen enkele groot genoeg om een man te verbergen. En er waren een heleboel lege, zwarte ramen; achter elk daarvan kon, onzichtbaar in de duisternis, een wachtpost staan.

Elliot keek ingespannen en probeerde achter die glazen rechthoeken een glimp beweging op te vangen.

Hij zag niets verdachts.

Helemaal niets.

Er was eigenlijk weinig kans dat al zó snel een val voor hen was opgezet. En als daar inderdaad moordenaars lagen te wachten, verwachtten die hoogstwaarschijnlijk dat ze stoutmoedig, zelfverzekerd en naïef op de rouwkamers afliepen; hun aandacht was in dat geval vrijwel uitsluitend op de voorkant van het huis gericht.

Hoe dan ook, hield hij zichzelf voor, kon hij hier niet de hele nacht over blijven piekeren.

Hij kwam uit de beschermende boomtakken tevoorschijn en Tina liep met hem mee.

De bittere wind gierde als een zweep. Hij zwiepte sneeuwkristallen van de grond en joeg de stekende koude vlokken in hun rode gezichten. Terwijl ze het lichtgevend besneeuwde gazon overstaken, voelde Elliot zich naakt. Hij wou dat ze niet zulke donkere kleren droegen. Als iemand wél uit een achterraam keek, zou hij hen tweeën direct zien.

Het geknerp en gepiep van de sneeuw onder hun voeten klonk hem afschuwelijk luid in de oren. Maar hij wist dat ze in werkelijkheid bijna geluidloos waren. Hij was alleen nerveus.

Ongehinderd bereikten ze de rouwkamers.

Ze stonden een paar tellen stil, raakten elkaar even aan en verzamelden hun moed.

Elliot haalde het pistool uit zijn jaszak en nam het in zijn rechterhand. Met zijn linkerhand tastte hij naar de veiligheidspallen, vond ze en zette ze om. Zijn vingers waren stijf en onhandig van de kou. Hij vroeg zich af of hij het wapen in geval van nood goed zou kunnen hanteren.

Ze slopen de hoek van het gebouw om en liepen heimelijk naar de voorkant.

Bij het eerste raam waar licht brandde, bleef Elliot staan. Hij gebaarde Tina om dicht bij het huis achter hem te blijven. Behoedzaam boog hij zich voorover en tuurde door een smalle spleet tussen twee deels gesloten jaloezieën. Hij schreeuwde het bijna uit van schrik, toen hij zag wat daarbinnen was.

Een dode man.

Naakt.

Zittend in de badkuip.

Zijn ene pols doorgesneden. Bloedrood water.

Elliot staarde naar de vlakke, dode blik op het bleke gezicht van het lijk, en wist dat hij naar Luciano Bellicosti keek. Hij wist ook dat de begrafenisondernemer geen zelfmoord had gepleegd. De blauwe lippen van die arme man hingen voor eeuwig open, alsof hij alle beschuldigingen van zelfmoord die hem te wachten stonden, probeerde te ontkennen.

Elliot wilde Tina bij de arm nemen en zich met haar terug naar de auto haasten. Maar ze voelde dat hij iets belangrijks had gezien en zou pas makkelijk meegaan als ze wist wat het was. Hij begreep haar goed genoeg om te weten dat ze die weerzinwekkende scène zelf moest zien. Hij deed een stap naar achteren en duwde haar zachtjes voor zich. Hij hield één hand op haar rug terwijl ze zich naar het raam boog, en voelde haar verstijven toen ze de dode zag. Toen ze zich weer naar Elliot omkeerde, was ze bereid er zonder vragen, zonder discussie en zonder het minste oponthoud er als een haas vandoor te gaan.

Ze waren nog maar twee stappen bij het raam vandaan, toen Elliot op niet meer dan zeven meter afstand de sneeuw zag bewegen. Dat was niet het wazige, ijle opstuiven van door de wind opgewaaide vlokken. Het was het onnatuurlijke, bultige, doelbewuste oprijzen van een hele berg van dat witte spul. Instinctief bracht hij het pistool bliksemsnel in de aanslag en schoot vier kogels af. De geluiddemper was zó goed, dat de schoten boven het brosse, papierachtige geritsel van de wind uit onhoorbaar waren.

Diep gebukt om zo’n klein mogelijk doelwit te vormen rende Elliot naar de plaats waar hij de sneeuw had zien bewegen. Hij vond een man, gekleed in een wit, geïsoleerd buitenpak. De vreemde had hen in de sneeuw liggen bekijken en opwachten; nu had hij een nat gat in zijn borst. En een stuk van zijn keel was weg. Zelfs in het zwakke, bedrieglijke licht van de omringende sneeuw zag Elliot, dat de niet-ziende blik in de ogen van de man hetzelfde was als de blik die Bellicosti nog steeds op het badkamerraam richtte.

Minstens één moordenaar in huis om Bellicosti’s lijk in het oog te houden. Waarschijnlijk meer dan één.

Minstens één man hier wachtend in de sneeuw.

Hoeveel nog meer?

Waar?

Elliot speurde de nacht af en zijn hart kromp ineen. Hij verwachtte het hele, in wit gehulde gazon in beweging te zien komen, oprijzend in de vorm van honderden woedende, wraakzuchtige moordenaars.

Maar alles was stil.

Dat hij zo snel en gewelddadig kon toeslaan, verbijsterde hem. Hij ervoer een warme, dierlijke bevrediging, en dat gevoel was hem niet helemaal welkom, want hij beschouwde zichzelf graag als een beschaafd mens. Tegelijkertijd voelde hij een golf van weerzin. Zijn keel kneep dicht en hij had plotseling een zure smaak in zijn mond. Hij wendde zich af van de man die hij gedood had.

Tina stond daar als een lieflijke verschijning in de sneeuw. ‘Ze weten dat we in Reno zijn,’ fluisterde ze.

‘Ja.’

‘Ze wisten zelfs dat we hierheen gingen.’

‘Maar verwachtten ons via de voordeur,’ zei hij.

‘Waarom hebben ze niet …’

Hij pakte haar arm en bracht haar tot zwijgen. ‘Ga mee.’

Zo snel als ze konden haastten ze zich langs de weg die ze gekomen waren bij de rouwkamers vandaan. Bij elke stap die hij deed, verwachtte hij een schot te horen, een alarmkreet, geluiden van mannen die hun prooi achtervolgen.

Hij hielp Tina over de kerkhofmuur, en toen hij haar achterna klauterde, was hij er zeker van dat iemand van achteren zijn jas greep. Hij hijgde en rukte zich los, en toen hij over de muur was, keek hij om, maar zag niemand.

De mensen in de rouwkamers beseften kennelijk niet dat hun man buiten gedood was. Ze wachtten nog steeds geduldig tot hun prooi in de val zou lopen.

Elliot en Tina haastten zich tussen de grafstenen door en schopten kalkachtige wolken sneeuw op. Een tweelingpluim bevroren adem sleepte als twee spoken achter hen aan.

Toen ze ongeveer halverwege het kerkhof waren en Elliot zeker wist dat ze niet gevolgd werden, bleef hij staan, leunde tegen een groot grafmonument en probeerde niet zulke enorme, diepe golven pijnlijk koude lucht in te ademen. Het beeld van de weggeschoten keel van zijn slachtoffer explodeerde in zijn herinnering en hij werd overweldigd door een schokgolf van walging. Hij wendde zich van Tina af, wankelde een halve meter over een ongerepte sneeuwmantel en gaf over.

Ik heb een man gedood.

Het feit dat hij uit zelfverdediging had gehandeld, hielp zijn geest niet tot rust te brengen.

Toen hij zichzelf weer in bedwang had, maakte hij zijn mond schoon met sneeuw. De ijskoude brij deed pijn aan zijn tanden.

Tina legde een hand op zijn schouder. ‘Alles oké?’

‘Ik heb hem gedood.’

‘Als jij dat niet had gedaan, had hij ons gedood.’

‘Dat weet ik. Desondanks … word ik er misselijk van.’

‘Ik ging ervan uit … nou ja … toen je nog in het leger zat …’

‘Ja,’ zei hij zacht. ‘Ja, ik heb … vroeger ook mensen gedood. Maar zoals je al zei … dat was in het leger … Zuidoost-Azië … oorlogstijd. Ik heb minstens een half dozijn mannen om zeep gebracht … afgezien van vanavond. Maar dat is lang geleden. Op een of andere manier was het in de oorlog anders, heel anders. Dat was het krijgsbedrijf; dit is moord.’ Hij schudde met zijn hoofd om de muizenissen te verdrijven. Hij deed nog een hand sneeuw in zijn mond en spuugde het uit toen het gesmolten was. ‘Straks gaat het wel beter.’ Hij stak het pistool weer in zijn jaszak. ‘Het was alleen de schok. Maar ik kan het wel aan. Ik ga er niet aan kapot en laat je niet in de steek; maak je daar geen zorgen over.’

‘Natuurlijk maak ik me geen zorgen, sufferd. Jij bent niet het soort dat instort. Dat weet ik zeker, maar jij misschien niet.’ Ze omhelsden elkaar even en toen zei ze: ‘Als ze wisten dat we naar Reno vlogen, waarom hebben ze ons dan niet gevolgd vanaf het vliegveld? Dan hadden ze geweten dat we Bellicosti’s huis niet via de voordeur benaderden.’

‘Dat weet ik niet,’ zei hij, nog steeds geschokt door het neerschieten van de man en minder helder denkend dan anders. ‘Waarschijnlijk namen ze aan dat ik de achtervolger zou ontdekken en dan gewaarschuwd was. En volgens mij wisten ze zó zeker waar we heen gingen, dat ze het onnodig vonden om ons van dichtbij in de gaten te houden. Ze gingen ervan uit dat Bellicosti’s rouwkamers de enige plek waren waar we heen konden.’

‘Laten we teruggaan naar de auto,’ zei ze. ‘Ik bevries.’

‘Ja. Ik ook. En het zou geen slecht idee zijn om deze buurt te verlaten voor ze de dode man in de sneeuw ontdekken.’

Ze volgden hun eigen voetstappen het kerkhof af naar de rustige woonstraat, waar de gehuurde Chevrolet in het vage licht van een straatlantaarn geparkeerd stond.

Elliot deed de passagiersdeur voor Tina open, deed hem dicht toen zij was ingestapt, liep toen rond de achterkant van de auto en reikte in zijn zak naar de sleutels. Terwijl hij de deur aan de chauffeurskant opendeed, zag hij vanuit zijn ooghoek beweging; toen hij opkeek, wist hij al wat hij zou zien. Er was net een langzaam rijdende witte Ford sedan de hoek om gekomen; de auto week af naar de stoeprand en remde abrupt; twee deuren gingen open en een paar ruig uitziende mannen begonnen uit te stappen.

‘Verdomme!’ zei Elliot, die onmiddellijk zag wat ze waren. Hij sprong de Chevy in, sloeg de deur dicht en ramde het sleuteltje in de ontsteking.

‘We zijn dus wél gevolgd,’ zei Tina.

‘Ja,’ zei hij, terwijl hij de motor startte en de auto in zijn één zette. ‘Een zendertje. Ze moeten ons net gelokaliseerd hebben.’

Hij hoorde het schot niet, maar een kogel verbrijzelde het raam achter zijn hoofd en sloeg in de achterkant van de voorbank; dikke stukjes veiligheidsglas vlogen door de auto.

‘Hoofd omlaag!’ schreeuwde Elliot.

Hij wierp een blik achterom.

De twee mannen kwamen aanrennen en glibberden over plekken sneeuw op het plaveisel.

Elliot trapte het gaspedaal in. Met piepende banden reed hij bij de stoeprand weg de straat op.

Snel achter elkaar gingen twee kogels rakelings langs de carrosserie van de auto; beide vlogen met een kort, hoog gejank weg.

Elliot boog zich laag over het stuur, want hij verwachtte een kogel door de achterruit. Bij de hoek negeerde hij het stopteken en draaide de auto scherp naar links, waarbij hij maar één keer de remmen intrapte en de wielophanging van de Chevy daarmee ernstig op de proef stelde.

Tina hief haar hoofd, wierp een blik op de lege straat achter hen en keek toen naar Elliot. ‘Een zendertje? Bedoel je dat ze een soort zendertje op de auto hebben geplakt?’

‘Ja.’

‘Dan moeten we de auto laten staan, hè?’

‘Niet voor we die gekken achter ons kwijt zijn,’ zei hij. ‘Als we de auto laten staan terwijl zij vlak in de buurt zitten, zijn we zó gepakt. Te voet kunnen we niet weg.’

‘Hoe dan wel?’

Ze kwamen bij een nieuwe kruising en hij draaide de auto scherp naar rechts. ‘Als ik de volgende hoek om ben, stop ik en stap ik uit. Maak je klaar om naar mijn kant te schuiven en het stuur over te nemen.’

‘Waar ga je naartoe?’

‘Ik verstop me tussen de struiken en wacht tot ze de hoek om komen. Jij rijdt verder de straat af, maar niet te snel. Geef ze de kans om je te zien als ze de straat in draaien. Ze kijken naar jou, ze zien mij niet, en ik schiet minstens een van hun banden lek.’

‘We moeten ons niet opsplitsen,’ zei ze.

‘Dat kan niet anders.’

‘Maar stel dat ze jou te pakken krijgen?’

‘Dat krijgen ze niet.’

‘Dan ben ik alleen.’

‘Ze krijgen me niet. Ze verwachten geen val. Maar je moet snel reageren. Als we langer dan een paar seconden stoppen, merken ze dat met hun ontvanger en worden ze misschien wantrouwig.’

Hij draaide bij de kruising naar rechts en stopte midden in de volgende straat.

‘Elliot …’

‘Geen keus,’ zei hij. Hij zwaaide zijn deur open en klom uit de auto.

‘Maar ik …’

‘Schiet op!’ zei hij.

Hij rende naar een rij groenblijvende struiken, waarmee de voortuin van een laag bakstenen huis in boerderijstijl was afgezet. Naast een van die struiken hurkte hij neer en maakte zich klein in de schaduwen voorbij de kring van ijzig licht uit een straatlantaarn in de buurt. Tina reed weg, en hij haalde het pistool uit zijn jaszak.

Terwijl het geluid van de Chevy vervaagde, ving zijn oor het gebrul op van een andere auto, die snel dichterbij kwam. Een paar seconden later schoot de witte sedan de kruising op.

Elliot stond op, stak het pistool met beide handen naar voren en loste drie snelle schoten. De eerste twee galmden door het blik van de auto, maar de derde doorboorde de rechtervoorband.

De Ford was te snel de hoek om gereden. Nu werd hij door de schok van de klapband onbestuurbaar. Hij vloog slingerend de straat over, botste tegen de stoeprand, boorde zich door een een meter twintig hoge heg, vernielde een stenen vogelbadje en kwam middenin een met sneeuw bedekt gazon tot stilstand.

Elliot rende. Tina stopte de Chevy honderd meter verderop. Het leken wel honderd kilometer. Zijn bonkende voetstappen donderden als trommen in de stille nachtlucht. Ten slotte bereikte hij de auto. Ze had de deur al open. Hij sprong naar binnen, trok de deur dicht en zei: ‘Rijden!’

Ze gaf plankgas en de auto reageerde eerst huiverend, maar toen met een golf van kracht.

Toen ze twee blokken verder waren, zei hij: ‘Bij de volgende hoek rechts.’ Na nog twee hoeken en drie blokken zei hij: ‘Zet hem daar bij de stoeprand. Ik wil de verklikker zien te vinden die ze op de auto hebben geplakt.’

‘Maar ze kunnen ons nu niet meer volgen,’ zei ze.

‘Ze hebben nog steeds een ontvanger. Daarmee kunnen ze onze gangen nagaan, zelfs als ze ons niet te pakken kunnen krijgen. Ik wil dat ze niet eens weten welke kant we zijn uitgegaan.’

Ze zette de auto stil en hij stapte uit. Hij voelde langs de binnenkant van de spatborden rond de banden, waar snel en makkelijk een kleine zender kon zijn aangebracht. Niets. Ook de voorbumper was schoon. Ten slotte vond hij hem: magnetisch aan de onderkant van de achterbumper gehecht. Hij wrikte hem los en smeet hem weg.

Weer terug in de auto, met de deuren dicht en de motor aan en de verwarming op zijn allerhoogste stand, was geen van beiden een moment in staat iets te zeggen. Zich koesterend in de warmte maar niettemin huiverend zwegen ze allebei verbijsterd.

Ten slotte zei Tina: ‘Mijn god, ze handelen snél!’

‘We zijn ze nog steeds een stap voor,’ zei Elliot onvast.

‘Een halve stap.’

‘Dat komt waarschijnlijk dichter in de buurt,’ gaf hij toe.

‘Bellicosti had de bron moeten zijn van de feiten die we nodig hebben om de belangstelling van een eersteklas journalist te wekken.’

‘Niet meer.’

‘Hoe komen we nu aan die feiten?’

‘Op een of andere manier,’ zei hij vaag.

‘Hoe maken we hier een zaak van?’

‘We bedenken wel iets.’

‘Wie gaan we nu benaderen?’

‘Het is niet hopeloos, Tina.’

‘Dat zei ik ook niet. Ik vroeg me alleen af waar we nu heen gaan.’

‘Vannacht bedenken we dat niet meer,’ zei hij vermoeid. ‘Niet in onze toestand. We zijn allebei gevloerd. En beslissingen die we nu nemen, zijn gebaseerd op waarnemingen gedrenkt in adrenaline. We handelen dan uit pure wanhoop. Dat is gevaarlijk. De beste beslissing die we kunnen nemen, is om geen beslissing te nemen. We moeten ons schuilhouden en wat rusten. Morgenochtend denken we helderder en dan liggen alle antwoorden voor de hand.’

‘Denk jij dat je echt kunt slapen?’ vroeg ze.

‘Reken maar. Het is een zware dag geweest. Ik heb moeten vechten voor mijn leven in mijn eigen huis. Ben bijna omgekomen bij een explosie. Een stel bandieten in een zwarte bestelwagen joeg me heel Vegas door en een ander stel bandieten in een witte sedan zat achter mij aan. En ik heb een man gedood. Dat is wel genoeg. Probeer me niet te vertellen dat jij nog zo vief als een hoentje bent.’

‘Nee,’ zei ze. ‘Ik ben geen mens meer.’

‘Goed. Ik weet dat je een sterke dame bent, maar als je zó sterk was, was je te veel voor mij.’

‘Waar zijn we vannacht veilig?’

‘We proberen de truc van de gestolen brief,’ zei Elliot. ‘We sluipen niet naar een of ander afgelegen motel, maar lopen rechtstreeks het beste hotel van de stad binnen.’

‘Harrah’s?’

‘Precies. Ze verwachten niet dat we zo stoutmoedig zullen zijn. Ze zoeken ons overal elders.’

‘Dat is riskant.’

‘Kun je iets beters bedenken?’

‘Nee.’

‘Alles is riskant.’

‘Prima. We doen het.’

Ze reden naar het centrum van de stad en lieten de Chevrolet op een openbaar parkeerterrein achter, vier blokken van Harrah’s.

‘Ik wou dat we die auto niet achter hoefden te laten,’ zei Tina, terwijl ze hun enige koffer uit de achterbak haalden.

‘Ze zullen hem wel zoeken.’

Door winderige, met neon bespatte straten liepen ze naar Harrah’s Hotel. Ze passeerden de ingangen van casino’s, waaruit om kwart voor twee ’s morgens nog harde muziek en gelach en het geluid van fruitautomaten klonk.

Hoewel het er in Reno niet de hele nacht zo levendig en energiek toeging als in Las Vegas en hoewel veel toeristen al naar bed waren, was het in het casino van Harrah’s betrekkelijk druk. Een jonge zeeman had kennelijk veel geluk aan een van de speeltafels en een opgewonden menigte gokkers spoorde hem aan een acht te gooien en daarmee zijn slag te slaan. Elliot en Tina gingen met de roltrap naar de hal van het hotel. In bijna elk groot hotel in Nevada lag de hal naast het casino of vormde daar een deel van, zodat de gasten tot actie werden verleid op het moment dat ze aankwamen en opnieuw voor een laatste weddenschap naar de tafels werden gelokt als ze bij het weggaan de rekening betaalden. Maar Harrah’s had aanzienlijk meer klasse dan de meeste andere hotels in Nevada; slechts één voorbeeld daarvan was het feit dat de receptiebalie zich op de eerste verdieping bevond, in een rustige, doodlopende gang, ver van het gewoel. Het was een vrij weekend en officieel was het hotel vol, maar Elliot wist dat er altijd kamers vrij waren. Op verzoek van de casinoleiding hield elk hotel een handvol kamers buiten de markt voor het geval onverwacht een paar geregelde gasten – rijke klanten natuurlijk – arriveerden, zonder bericht vooraf en zonder slaapruimte, maar wél met dikke pakken geld. Bovendien werden sommige reserveringen op het laatste moment afgezegd en kwamen er altijd een paar mensen niet opdagen. Met een keurig opgevouwen biljet van twintig dollar, zonder vertoon in de hand van de receptionist gelegd, wist deze bijna zeker nog een vergeten lege kamer te ontdekken.

Toen Elliot te horen kreeg dat er toevallig nog een kamer voor twee nachten beschikbaar was, ondertekende hij zijn registratiekaart met ‘Clifford Montgomery’, een kleine variatie op de naam van een van zijn favoriete sterren uit oude films; hij vulde ook een verzonnen adres in Seattle in. De receptionist vroeg zijn identiteitsbewijs of een creditcard, en Elliot vertelde hem het verhaal dat hij op het vliegveld het slachtoffer van een zakkenroller was geworden. Niet in staat zijn identiteit te bewijzen, moest hij beide nachten vooruitbetalen, en dat deed hij met geld van een stapel bankbiljetten die hij in zijn zak had gestopt, in plaats van uit de portefeuille die zogenaamd was gestolen.

Hij en Tina kregen een ruime, prettig ingerichte kamer op de negende verdieping.

Toen de piccolo weg was, deed Elliot de deur op slot en de grendel dicht. Hij haakte de veiligheidsketting op zijn plaats en duwde een zware bureaustoel met rechte rug stevig onder de deurknop.

‘Het lijkt wel een gevangenis,’ zei Tina.

‘Behalve dan dat wij zijn ingesloten en de moordenaars buiten vrij rondlopen.’

Even later, in bed, hielden ze elkaar stevig vast en geen van beiden had behoefte aan seks. Ze wilden alleen maar aanraken en aangeraakt worden, knuffelen, elkaar bevestigen dat ze nog leefden, zich veilig en beschermd en gekoesterd voelen. Het was een dierlijke behoefte aan genegenheid en gezelschap en een reactie op de dood en vernietiging waarmee hun dag gevuld was geweest. Na zoveel mensen te hebben ontmoet met zo weinig eerbied voor het menselijk leven, moesten ze zichzelf ervan overtuigen dat ze meer waren dan stof in de wind.

Geen van beiden zocht of verwachtte seks, maar na een tijdje voelden ze allebei een sterk verlangen opkomen, een warme en verrukkelijke hunkering. Het was een merkwaardige, dromerige manier van paren. Elliot wist niet eens precies hoe ze verenigd waren geraakt. Aanvankelijk lagen ze verstrengelt op hun zij met hun gezichten naar elkaar toe. Ze kusten elkaar zachtjes en mompelden lieve woordjes, en haar warme borsten lagen lekker tegen zijn ribben gedrukt, en toen lag hij plotseling bovenop haar en stimuleerde ze hem met beide handen geluidloos en vol vreugde om door te gaan. Haar zijdezachte benen en armen leken hem te omvatten. Er was een fluisterende wrijving van vlees op vlees. Voordat hij het besefte was hij binnenin haar, en toen stootten ze, kronkelden ze, klemden ze zich aan elkaar vast. Het was een verrassend heftige ervaring, die snel en gretig en heel intens in niet meer dan twee of drie minuten werd genoten. Toen ze klaar waren, hield ze hem een tijdje dicht tegen zich aan en stond hem niet toe zich ook maar een paar centimeter van haar te verwijderen.

Ten slotte maakten ze zich van elkaar los op dezelfde doezelige, dromerige manier als ze verenigd waren geraakt. Ze rekten zich naast elkaar op hun rug uit, hielden elkaars hand vast, lieten de snelheid van hun ademhaling tot een normaler tempo dalen en staarden uitgeput naar het plafond. Na een paar minuten zei hij: ‘Je had gelijk.’

‘Waarover?’

‘Over wat je gisteravond in Vegas zei.’

‘Wat zei ik dan?’

‘Je zei dat ik van de jacht genoot.’

‘Een deel van je … diep in je binnenste. Ja, ik denk echt dat dat waar is.’

‘Ik weet dat het zo is,’ zei hij. ‘Dat zie ik nu in. Aanvankelijk wilde ik het niet geloven.’

‘Waarom niet? Ik bedoelde dat niet negatief.’

‘Dat weet ik best. Alleen … meer dan vijftien jaar lang heb ik een heel gewoon leven geleid, een prozaïsch leven. Ik was ervan overtuigd dat ik het soort spanningen waar ik van genoot toen ik nog jonger was, niet meer wilde of nodig had.’

‘Ik denk niet dat je ze wél wilt of nodig hebt,’ zei Tina. ‘Maar voor het eerst sinds je bij de militaire inlichtingendienst zat, ben je weer in echt gevaar en staat je leven weer op het spel, en een deel van je reageert op die uitdaging. Als een oude sportman die na een lange afwezigheid weer op het veld staat, zijn spieren en reflexen beproeft en trots is op het feit dat zijn oude vaardigheden niet verdwenen zijn.’

‘Het is meer dan dat,’ zei Elliot. ‘Volgens mij voelde ik … heel diep vanbinnen … een misselijk soort opwinding toen ik … die man doodde.’

‘Wees niet zo hard voor jezelf,’ zei Tina.

‘Dat doe ik ook niet. Eigenlijk was die opwinding niet zo erg diep vanbinnen. Misschien zat hij wel behoorlijk dicht aan de oppervlakte.’

‘Aan die moord beleefde je beslist niet veel plezier. Tenzij jij je plezier meestal uit door over te geven.’

‘Ik gaf over omdat … ik plotseling besefte hoe heerlijk ik het vond om een man met zoveel snelheid en accuratesse te kunnen doodschieten. Het was net … of ik een blik opving van een woest beest met mijn gezicht. Ik werd misselijk bij de gedachte aan wat zich binnenin mij verbergt.’

‘Wees maar blij dat je die hufter gedood hebt,’ zei ze zacht en kneep in zijn handen.

‘Werkelijk?’

‘Luister, als ik die mensen in m’n handen krijg die verhinderen dat ik Danny vind, dan heb ik geen enkel gewetensbezwaar om ze te doden. Geen enkel. Misschien heb ik daar zelfs wel plezier in. Ik ben een moe-derleeuw en ze hebben mijn welp gestolen; hen vermoorden is misschien wel het natuurlijkste, bewonderenswaardigste wat ik kan doen.’

‘In ieder van ons schuilt dus een beest. Bedoel je dat?’

‘Ja.’

‘Misschien ben ik niet de enige met een wildeman in zijn binnenste.’

‘Nee. Jij bent niet de enige. Absoluut niet. Dat hebben we allemaal.’

‘Maar wordt het daardoor meer aanvaardbaar?’

‘Wat betekent aanvaardbaar?’ vroeg ze. ‘Zo heeft God ons geschapen. Zo zijn we bedoeld. Wie zal dus zeggen dat dat niet goed is?’

‘Nou … misschien.’

‘Als iemand alleen maar doodt voor de lol, of alleen maar doodt voor een ideaal zoals een paar van die geschifte revolutionairen waar je over leest, dat is wreedheid … of waanzin. Maar wat jij deed is iets heel anders. Zelfbescherming is een van de krachtigste driften die God ons gegeven heeft. We zijn geschapen om te overleven, zelfs als we daarvoor iemand moeten doden. Zegt de bijbel niet: “Voor alles is er een tijd … een tijd om geboren te worden, een tijd om te sterven … een tijd om te doden, een tijd om te helen …”’

Ze zwegen even. Toen zei hij: ‘Dank je.’

‘Ik heb niets gedaan.’

‘Je hebt geluisterd.’

‘Daar heb ik oren voor.’

‘En je hebt een hoop verstandigs gezegd.’

‘Daar heb ik een stem voor.’

Hij raakte haar borsten aan. ‘Waar zijn deze voor?’

‘Voor jou natuurlijk.’

‘En dit?’

‘Ook voor jou.’

‘Dat is een heel mooi cadeau.’

‘Hou je van mijn cadeau?’

‘Ik ben er dol op.’

‘Wees er dan dol op.’

‘Ik geloof nooit dat ik dat nu kan.’

‘Maar je denkt van wel.’

Deze keer vrijden ze langzamer en tederder dan eerst. Toen Tina haar hoogtepunt bereikte, voelde Elliot haar climax door zijn lichaam gaan; trillingen van genot spoelden door hem heen als een traag, traag tij en zij kronkelde verrukkelijk langzaam als een deinende waterplant die reageert op onzichtbare stromen. Toen ze eindelijk klaar was gekomen, liet ook Elliot zich gaan, almaar door en door, tot hij zich volstrekt leeg en aangenaam hol voelde. Een paar minuten later was Tina in slaap.

Uitgeput, te moe zelfs om zich zorgen te maken over al die gevaarlijke mensen die hem op ditzelfde moment zochten, viel ook hij in slaap.

28

Kurt Hensen, George Alexanders rechterhand, lag het grootste deel van de ruwe vlucht tussen Las Vegas en Reno te dutten. Ze zaten in een tweemotorig vliegtuigje voor tien personen, dat eigendom was van het Netwerk. Op deze hoogte had het kleine toestel het zwaar te verduren van winden, die dwars op hun vluchtroute stonden. Hensen, een krachtig gebouwde man met witblond haar en wrede ogen, was bang voor vliegen. Hij kon alleen in een vliegtuig stappen als hij een kalmeringsmiddel had genomen. Zoals gewoonlijk was hij al een paar minuten nadat het vliegtuig van de startbaan was opgestegen, weggedoezeld.

George Alexander was de enige andere passagier. Dat hij dit vliegtuig in de wacht had gesleept, beschouwde hij als een van zijn belangrijkste prestaties in de drie jaar dat hij nu hoofd van het Netwerk in Nevada was. Hoewel hij meer dan de helft van zijn tijd in het gebied van Las Vegas doorbracht en vanuit het kantoor ter plaatse werkte, moest hij vaak onverwacht naar verre oorden: Reno, Elko, zelfs naar andere staten zoals Texas, Californië, Arizona, New Mexico, Utah … Het eerste jaar had hij normale lijnvluchten genomen of gebruik gemaakt van de diensten van een vertrouwde particulier piloot, die het ouderwetse tweemotorige toestel kon bedienen dat Alexanders voorganger uit de Netwerk-begroting had kunnen wurmen. Alexander had het absurd en kortzichtig gevonden dat de directeur een man in zijn positie dwong met zulke nogal primitieve middelen te reizen. Zijn tijd was buitengewoon waardevol voor het land; zijn werk was heel gevoelig en vereiste vaak dringende beslissingen gebaseerd op eigenhandig onderzoek van informatie, die alleen op verre plaatsen te vinden was. Alexander had de directeur langdurig en zwaar onder druk gezet en was uiteindelijk met dit straalvliegtuigje beloond. Hij had onmiddellijk twee fulltimepiloten, allebei ex-militairen, op de loonlijst van het kantoor-Nevada gezet.

Het Netwerk was soms krenterig in zijn eigen nadeel. En George Lincoln Stanhope Alexander, erfgenaam van zowel het fortuin van de Pennsylvania Alexanders als de enorme rijkdom van de Delaware Stanhopes, had absoluut geen geduld met gierige mensen.

Het was waar dat elke dollar telde, want elke dollar op de Netwerk-begroting was moeilijk los te krijgen. Omdat zijn bestaan geheim moest blijven, werd de organisatie gefinancierd met fondsen die voor andere overheidsdiensten waren bedoeld en de andere kant op werden gesluisd. Drie miljard dollar, de grootste afzonderlijke post op de jaarbegroting van het Netwerk, was bijvoorbeeld afkomstig van het ministerie van Gezondheid en Welzijn. Het Netwerk had in het diepste geheim een agent genaamd Jacklin in de hoogste beleidsvormende rangen van het ministerie van Gezondheid. Het was Jacklins taak om nieuwe welzijnsprogramma’s op te stellen, de minister van Gezondheid en Welzijn ervan te overtuigen dat die nodig waren, ze door het Congres te loodsen en vervolgens afdoende bureaucratische dekmantels te scheppen om te verbergen dat die programma’s volslagen nep waren; en zodra de federale fondsen naar deze onder valse vlag varende operaties begon te vloeien, werd het geld naar het Netwerk gesluisd. Drie miljard dollar afbikken van de Gezondheidsbegroting was nog de minst riskante financieringsoperatie van het Netwerk, want Gezondheid was gigantisch en, naar eigen zeggen, zó verspillend, dat zo’n kleine som niet werd gemist. In zijn ministerstijd had Joe Califano de verspilling op tien miljard per jaar geschat, en sommige mensen meenden dat zijn schatting drie keer te laag was. Het ministerie van Defensie was weliswaar minder scheutig dan Gezondheid en Welzijn, maar maakte zich eveneens aan verspilling schuldig en was goed voor op z’n minst nog een miljard per jaar. Kleinere bedragen van tussen slechts honderd miljoen en wel een half miljard op jaarbasis werden pijnloos onttrokken aan het ministerie van Energie, het ministerie van Onderwijs en andere overheidsdiensten.

Het Netwerk werd ongetwijfeld met enige moeite gefinancierd, maar beschikte over genoeg middelen. Een klein straalvliegtuig voor het hoofd van het belangrijke kantoor in Nevada was geen verkwisting, en volgens Alexander hadden zijn betere prestaties van het afgelopen jaar de oude man in Washington ervan overtuigd, dat dit geld goed was besteed. Alexander was trots op het belang van zijn positie, maar was ook gefrustreerd omdat zo weinig mensen dat belang zágen.

Soms was hij jaloers op zijn vader en ooms. De meesten van hen hadden hun land openlijk en op buitengewoon zichtbare wijze gediend, zodat iedereen hun onzelfzuchtige dienstbetoon zag. Minister van Defensie, minister van Buitenlandse Zaken, ambassadeur in Frankrijk … In dat soort posities werd iemand gewaardeerd en gerespecteerd.

Aan de andere kant had George pas een post met werkelijke status en gezag gekregen toen hij zesendertig was, zes jaar geleden. Als twintiger en vroege dertiger had hij zich door een grote verscheidenheid aan overheidsbaantjes gezwoegd: diplomatieke en inlichtingentaken die nooit een smet op het familieblazoen wierpen, maar het waren altijd lage functies bij ambassades in Azië en Zuid-Amerika, niets waarvoor de New York Times zich zou verwaardigen zijn bestaan op te merken.

Maar zes jaar geleden was het Netwerk gevormd. De fbi en cia waren verzwakt door de onophoudelijke aanvallen van de media en zowel linkse als rechtse elementen in het Congres. Het Netwerk was het antwoord. De president had George de taak gegeven om een betrouwbaar, clandestien Zuid-Amerikaans bijkantoor van de nieuwe inlichtingendienst op te zetten. Dat was opwindend, uitdagend, belangrijk werk geweest. George was toen rechtstreeks verantwoordelijk voor een budget van tientallen miljoenen dollars en had uiteindelijk de leiding over honderden agenten in een dozijn landen. Na drie jaar verklaarde de president zich opgetogen over wat er in Zuid-Amerika bereikt was en vroeg George de verantwoordelijkheid voor het Netwerk-bureau in Nevada op zich te nemen, want dat was bitter slecht geleid geweest. Op deze plek was hij een van het half dozijn machtigste mensen in de Netwerk-hiërarchie. De president had George laten doorschemeren dat hij uiteindelijk tot hoofd van de hele Westelijke Divisie zou worden bevorderd en dan rechtstreeks door kon stoten naar de top, mits hij de strompelende Westelijke Divisie even soepel liet draaien als de kantoren in Zuid-Amerika en Nevada. Uiteindelijk zou hij op de stoel van de directeur in Washington zitten en volledig verantwoordelijk zijn voor alle binnen- en buitenlandse inlichtingenoperaties. Dan zou hij een van de machtigste mannen in de Verenigde Staten zijn, geduchter en machtiger dan een minister van Buitenlandse Zaken of Defensie ooit mocht hopen te zijn.

Maar hij kon niemand over zijn prestaties vertellen. Op de openbare bijval en eerbetuigingen, die zijn andere familieleden zo royaal ten deel waren gevallen, mocht hij niet hopen. Het Netwerk was geheim en moest geheim blijven; anders verloor het zijn waarde. Minstens de helft van de mensen die ervoor werkten, besefte niet eens dat het bestond; sommigen dachten dat ze in dienst van de fbi waren; anderen wisten zeker dat ze voor de cia werkten; en weer anderen meenden op de loonlijst te staan van allerlei afdelingen van Financiën en de Geheime Dienst. Geen van hen kon het Netwerk in opspraak brengen. Alleen bureauhoofden, hun naaste medewerkers, hoofden van bijkantoren in grote steden en belangrijke medewerkers die zichzelf en hun loyaliteit bewezen hadden – alleen die mensen kenden de ware aard van hun werkgevers en hun werk. Zodra de media het bestaan van het Netwerk beseften, zouden journalisten ijverig naar informatie speuren, en als ze voldoende bewijzen kregen dat zo’n inlichtendienst echt bestond, zou het Netwerk volop in de schijnwerpers komen te staan.

Het was ironisch, bedacht Alexander, dat de media en een paar Congresleden juist door hun overdreven reactie op een aantal heel reële overtredingen door fbi en cia en hun onophoudelijke inspanningen om een paar hoogstnoodzakelijke inlichtingenclubs het werk onmogelijk te maken, rechtstreeks (zij het onbewust) hadden bijgedragen tot de stichting van datgene wat ze het meest vreesden: de eerste echt geheime politiemacht in de tweehonderdjarige geschiedenis van de Verenigde Staten.

Terwijl hij in de vaag verlichte cabine van het straalvliegtuig naar de wolken keek die onder hem voorbijsnelden, vroeg Alexander zich af wat zijn vader en ooms zouden zeggen, als ze wisten dat zijn dienstbetoon aan het land vaak de uitvaardiging van moordbevelen had vereist. Erger nog: in Zuid-Amerika was hij drie keer in een situatie geweest waarbij hij zelf de trekker had moeten overhalen. Hij had daar zó oneindig van genoten en het had hem zózeer in vervoering gebracht, dat hij bij een half dozijn andere opdrachten de rol van beul vrijwillig op zich had genomen. Wat zouden de Alexanders van de vorige generatie, de beroemde staatslieden, ervan denken als ze wisten dat hij zijn handen had bezoedeld met bloed? Dat het bevel om mensen te doden soms tot zijn taak hoorde, zou zijn familie waarschijnlijk wel begrijpen. De Alexanders waren allemaal idealisten als ze discussieerden over hoe de zaken zouden moeten zijn, maar ook nuchtere pragmatici als ze te maken hadden met de zaken zoals ze waren. Ze wisten dat de wereld van de binnenlandse militaire veiligheid en internationale spionage geen kinderspeeltuin was. Misschien waren ze emotioneel zelfs in staat om George te vergeven voor het feit dat hij de trekker zelf had overgehaald. Ik heb immers nooit, dacht hij, een gewone burger of iemand met enige waarde gedood. Altijd waren spionnen, verraders zijn doelwit geweest, velen van hen waren zelf ook koelbloedige moordenaars. Uitvaagsel. Ik heb alleen uitvaagsel gedood, dacht hij. Het was geen aangenaam karwei, maar het had ook wel een zekere mate van waardigheid en heldhaftigheid. Zo keek George er tenminste tegenaan; hij vond zichzelf heldhaftig. Hij wist zeker dat zijn vader en ooms hem hun zegen gaven als hij het hen maar mocht vertellen.

Het vliegtuig kwam in een bijzonder hevige turbulentie terecht. Het slingerde, stuiterde en beefde bijna een minuut lang.

Kurt Hensen snoof in zijn slaap, maar werd niet wakker.

Toen het vliegtuig weer tot rust kwam, keek Alexander uit het raam naar de melkwitte, maanbeschenen, vrouwelijke rondingen van de wolken en moest aan dat mens van Evans denken. Ze was heel knap. Haar dossier lag op de stoel naast hem. Hij pakte het, deed het open en staarde naar haar foto. Inderdaad heel knap. Hij besloot haar te zijner tijd zelf te doden, en bij die gedachte kreeg hij onmiddellijk een erectie.

Hij genoot van doden. Hij probeerde zichzelf niets anders wijs te maken, ongeacht de schijn die hij naar de buitenwereld moest ophouden. Om redenen die hij nooit helemaal had kunnen doorgronden, was hij zijn hele leven al gefascineerd geweest door de dood, geïntrigeerd door de vorm en de aard en de mogelijkheden ervan, verrukt door de studie en de theorie van zijn betekenis. Hij beschouwde zichzelf als een boodschapper van de dood, een door God benoemde beul. In veel opzichten was moord voor hem opwindender dan seks. Hij wist dat zijn voorkeur voor geweld in de fbi of een andere politiemacht onder openbaar toezicht niet lang getolereerd zou zijn. Maar in deze onbekende organisatie, op deze geheime plek, gedijde hij.

Hij sloot zijn ogen en dacht aan Christina Evans.

29

In haar droom stond Danny aan de andere kant van een lange tunnel. Hij zat vastgeketend in het midden van een kleine, goed verlichte grot, maar de gang naar hem toe was vol schaduwen en rook naar gevaar. Danny riep haar steeds weer en smeekte hem te redden voordat het dak van zijn ondergrondse gevangenis zou instorten en hem levend begraven. Vastbesloten om hem daar vandaan te halen begon ze door de tunnel in zijn richting omlaag te lopen, en uit een smalle spleet in de wand greep iets naar haar. Voorbij de spleet zag ze een vage, vurige gloed en het silhouet van een bewegende gedaante tegen de roodachtige achtergrond. Ze draaide zich om en keek in het grijnzende gezicht van de Dood, alsof hij haar vanuit het binnenste van de hel aanstaarde. De bloedrode ogen. Het verschrompelde vlees. Het kantwerk van maden op zijn wang. Ze schreeuwde, maar zag toen dat de Dood haar net niet kon bereiken. Het gat in de wand was niet breed genoeg om hem door te laten naar de gang; hij kon er maar één arm doorheen steken en zijn knokige vingers kwamen vijf of tien centimeter te kort. Danny begon opnieuw te roepen en ze vervolgde haar weg door de beschaduwde tunnel naar hem toe. Een dozijn keer passeerde ze spleten in de muur en uit elk van die openingen keek de Dood haar woedend aan. Hij schreeuwde en vloekte en tierde, maar geen van de gaten was groot genoeg om hem door te laten. Ze bereikte Danny, en toen ze hem aanraakte, vielen de kettingen op magische wijze van zijn armen en benen. Ze zei: ‘Ik was doodsbang.’ En Danny zei: ‘Ik heb de gaten kleiner gemaakt om te zorgen dat je niets overkwam.’

Die vrijdagmorgen om halfnegen werd Tina glimlachend en opgewonden wakker. Ze schudde Elliot heen en weer tot hij ook wakker werd.

Elliot knipperde slaperig met zijn ogen en ging zitten. ‘Wat is er?’

‘Danny heeft me net een nieuwe droom gestuurd.’

Bij het zien van haar brede lach zei hij: ‘Kennelijk niet die nachtmerrie.’

‘Integendeel. Danny wil dat we hem komen halen. Hij wil dat we de plek waar ze hem vasthouden, gewoon binnenlopen en hem meenemen.’

‘We zijn dood voordat we hem bereiken. We zijn niet de cavalerie die binnen komt stormen. We moeten de media en de rechtbanken inschakelen om hem vrij te krijgen. Wij tweeën zijn geen partij voor de hele organisatie achter Kennebeck plus het personeel van een geheim militair onderzoekscentrum.’

‘Maar Danny zal zorgen dat we veilig zijn,’ zei ze vol vertrouwen. ‘Hij gaat zijn paranormale kracht gebruiken om ons te helpen.’

‘Dat bestaat niet.’

‘Je zei dat je het geloofde.’

‘Dat doe ik ook,’ zei Elliot. Hij gaapte en rekte zich uitvoerig uit. ‘Ik geloof het ook. Maar … hoe kan hij ons helpen? Hoe kan hij onze veiligheid garanderen?’

‘Dat weet ik niet. Maar dat was wél wat hij me in mijn droom vertelde. Dat weet ik zeker.’

Ze vertelde gedetailleerd wat ze gedroomd had en hij gaf toe dat haar interpretatie niet vergezocht was.

‘Maar zelfs als Danny ons op een of andere manier binnen kan loodsen,’ zei Elliot, ‘dan weten we nog steeds niet waar ze hem vasthouden.’

‘Dat geheime militaire centrum uit onze theorie …’

‘Kan overal staan,’ zei Elliot. ‘En misschien bestaat het niet eens. En als het wél bestaat, houden ze hem misschien ergens anders vast.’

‘Het bestaat, en dat is de plek waar hij is,’ zei ze, en probeerde overtuigder te klinken dan ze in feite was.

Ze voelde zich binnen Danny’s bereik. Ze had bijna het gevoel dat ze hem weer in haar armen had, en wilde niet dat iemand haar zei dat ze net niet bij hem kon komen.

‘Oké,’ zei Elliot. Hij ging wat meer rechtop zitten en veegde de slaap uit zijn ooghoeken. ‘Laten we aannemen dat onze theorie over dat geheime centrum klopt. Laten we aannemen dat zo’n plek bestaat. Maar dat helpt ons niet veel verder. Het kan zich overal in dat gebergte bevinden.’

‘Nee,’ zei ze. ‘Een paar kilometer van de plaats waar Jaborski met de padvinders naartoe wilde.’

‘Oké. Daar heb je waarschijnlijk gelijk in. Maar dat is nog steeds een verschrikkelijk groot en ruig gebied. Geen denken aan dat we dat grondig kunnen doorzoeken.’

Tina’s zelfvertrouwen was onwrikbaar. Ze zei: ‘Danny zal het voor ons aanwijzen.’

‘Gaat Danny ons vertellen waar hij is?’

‘Dat probeert hij volgens mij zeker. Dat voelde ik in die droom.’

‘Hoe gaat hij dat doen?’

‘Dat weet ik niet. Maar ik heb het gevoel dat als we een manier weten … een middel om zijn energie te richten, naar ons toe te leiden …’

‘Bijvoorbeeld?’

Ze staarde even naar het verwarde beddengoed en zocht met de gezichtsuitdrukking van een zigeuner die de toekomst voorspelt uit theebladeren, inspiratie in de gekreukte lakens. ‘Een kaart!’ zei ze plotseling.

‘Wat bedoel je?’

‘Er bestaan toch topografische kaarten van die gebieden in de wildernis? Trekkers en andere natuurliefhebbers hebben die nodig. Niet van die supergedetailleerde dingen. Maar een kaart waarop de belangrijkste terreinkenmerken staan aangegeven: heuvels, valleien, de loop van rivieren en beken, voetpaden, afgedankte houthakkerspaden, dat soort dingen. Jaborski had ongetwijfeld kaarten. Ik wéét dat hij ze had. Tijdens de bijeenkomst van ouders en padvinders, toen hij uitlegde waarom de tocht volmaakt veilig was, heb ik ze gezien.’

‘Ik neem aan dat elke sportwinkel in Reno kaarten heeft van in ieder geval de dichtstbijzijnde delen van de Siërra’s,’ zei Elliot.

‘Misschien als we een kaart kopen en die uitspreiden … misschien vindt Danny dan een manier om ons precies te laten zien waar hij is.’

‘Hoe?’

‘Dat weet ik nog niet precies.’ Ze sloeg de dekens terug en stapte uit bed. ‘Laten we eerst de kaarten kopen. Over de rest maken we ons later wel zorgen. Ga mee. We gaan douchen en ons aankleden. Over een uurtje gaan de winkels open.’

Vanwege de blunder in het huis van Bellicosti ging George Alexander die vrijdagochtend pas om halfzes naar bed. Hij was nog steeds woedend op zijn ondergeschikten omdat ze Stryker en die vrouw opnieuw hadden laten ontsnappen, en had moeite om in slaap te komen. Rond zeven uur ’s morgens doezelde hij eindelijk weg en werd om tien uur alweer met een slaperig hoofd en uitgeput wakker.

Hij had niet de wekker op tien uur gezet, maar werd gewekt door de telefoon. Het was de directeur, die belde vanuit Washington. Ze gebruikten een vervormer, zodat ze openhartig konden praten, en de directeur wond er inderdaad geen doekjes om. De oude man was woedend. Gedwee naar de beschuldigingen en eisen van de directeur luisterend, besefte Alexander dat zijn eigen toekomst bij het Netwerk op het spel stond. Als hij Stryker en dat mens van Evans niet tegenhield, kon hij zijn droom om over een paar jaar directeur te worden, onmiddellijk vergeten.

Toen de oude man had opgehangen, belde Alexander het kantoor. Hij was niet in de stemming om te horen te krijgen dat Elliot Stryker en Christina Evans nog steeds vrij rondliepen, maar dat was wél wat hem verteld werd. Hij gaf bevel om mensen vrij te maken van andere opdrachten en bij de mensenjacht te betrekken.

‘Ik wil dat ze gevonden worden voordat we een dag verder zijn,’ zei Alexander. ‘Die klootzak heeft nu iemand van ons gedood. Daar zal-ie voor boeten. Ik wil dat hij uit de weg wordt geruimd.’

En ik wil die teef ook, dacht Alexander. Ik wil haar dood.

30

Ruim binnen loopafstand van het hotel waren twee winkels in sportartikelen en twee wapenwinkels. De eerste sportwinkelier verkocht geen kaarten en de tweede had ze normaal gesproken wel, maar op dit moment waren ze uitverkocht. Ze vonden wat ze nodig hadden in een van de wapenwinkels: een set van twaalf terreinkaarten van de Sierra’s, bedoeld voor trekkers en jagers. Ze zaten in een met kunstleer overtrokken hoes en kostten op een paar cent na honderd dollar.

Weer in hun hotelkamer spreidden ze een van de kaarten op het bed uit, en Elliot vroeg: ‘Wat nu?’

Tina dacht even over het probleem na. Toen liep ze naar het bureau, trok de middelste la open en haalde er een map met schrijfbehoeften van Harrah’s uit. Er zat ook een goedkope plastic balpen bij met de naam van het hotel erop. Ze pakte de pen, liep terug naar het bed en ging voor de kaart zitten.

Ze zei: ‘Mensen die in het occulte geloven, hebben iets dat ze “automatisch schrijven” noemen. Wel eens van gehoord?’

‘Natuurlijk,’ zei hij. ‘Geestenschrift. Ze zeggen dat een geest de hand van een levende leidt om een boodschap van gene zijde over te brengen. Voor mij is dat altijd je reinste onzin geweest.’

‘Nou, zoiets wil ik proberen. Behalve natuurlijk dat ik niet verwacht dat een geest mijn hand leidt. Ik hoop dat Danny dat kan.’

‘Moet je daarvoor niet in trance zijn zoals een medium tijdens een seance?’

‘Dat weet ik niet. Ik probeer mijn geest gewoon zo leeg mogelijk te maken. Ik ga mezelf helemaal ontspannen en stel me open en ontvankelijk op. Ik houd de pen tegen de kaart en misschien kan Danny de route voor ons tekenen.’

Elliot trok een stoel naar het bed en ging zitten. ‘Ik geloof geen moment dat het werkt. Maar ik blijf hier muisstil zitten en kijk wat er gebeurt.’

Tina staarde naar de kaart en probeerde aan niets anders te denken dan de aantrekkelijke groene en blauwe en gele en roze kleuren, die de cartografen hadden gebruikt om de verschillende terreinsoorten aan te duiden. Ze liet haar blik vervagen.

Een minuut ging voorbij.

Twee minuten. Drie.

Ze probeerde haar ogen te sluiten.

Weer een minuut. Twee.

Niets.

Ze draaide de kaart om en probeerde het van de andere kant.

Nog steeds niets.

‘Geef me een andere,’ zei ze.

Elliot haalde er een uit de kunstleren hoes en gaf hem aan haar. Hij nam de eerste kaart terug en vouwde hem op.

Een half uur en vijf kaarten later schoot haar hand plotseling over het papier alsof iemand tegen haar arm had gestoten.

Ze kreeg een vreemd trekkerig gevoel dat van binnenuit in haar hand leek te komen en verstijfde verrast.

Het trekkende gevoel verdween weer.

‘Wat was dat?’ vroeg Elliot.

‘Danny. Hij probeerde het.’

‘Weet je dat zeker?’

‘Heel zeker! Maar ik schrok, en ik denk dat zelfs het kleine beetje verzet dat ik bood, al genoeg was om hem weg te duwen. In ieder geval weten we dat dit de goede kaart is. Ik probeer het nog eens.’

Ze zette de pen aan de rand van de kaart en liet haar blik onscherp worden.

In de kamer begon het koud te worden.

Ze probeerde niet aan de kille lucht te denken. Ze probeerde nergens al te sterk aan te denken.

Haar rechterhand, waarmee ze de pen vasthield, werd snel kouder dan enig ander deel van haar lichaam. Opnieuw voelde ze dat onaangename, trekkende gevoel in haar. Haar vingers leken wel van ijs, ze werden zó koud dat ze pijn gingen doen. Abrupt zwaaide haar hand over de kaart, daarna weer terug, en beschreef toen een paar cirkels; de pen zette zinloze krabbels op het papier. Toen dat een halve minuut zo was doorgegaan, voelde ze de kracht weer uit haar hand verdwijnen. De kaart vloog omhoog alsof iemand hem woedend en gefrustreerd wegsmeet.

Elliot stond op en probeerde hem te pakken.

Maar de kaart vloog opnieuw omhoog. Luidruchtig fladderde hij naar de andere kant van de kamer en toen weer terug, en viel ten slotte bij Elliots voet als een dode vogel op de grond.

‘Jezus,’ zei hij zacht. ‘De volgende keer dat ik een verhaal in de krant lees over een vent die zegt dat hij is opgepikt door een vliegende schotel en meegenomen voor een tochtje door het heelal, wacht ik even met lachen. Als ik nog veel meer levenloze dingen zie ronddansen, ga ik alles geloven, hoe bizar ook.’

Tina stond op van het bed en masseerde haar koude rechterhand. ‘Ik denk dat ik te veel weerstand bied. Maar het is gewoon zo’n raar gevoel als hij de leiding overneemt … Onwillekeurig verstijf ik een beetje. Volgens mij had je gelijk en moet ik in trance.’

‘Ik ben bang dat ik je daarmee niet kan helpen,’ zei hij. ‘Ik ben een verrekt goeie kok, maar geen hypnotiseur.’

Ze knipperde met haar ogen. ‘Hypnose! Natuurlijk! Daarmee moet het lukken.’

‘Misschien wel. Maar waar haal je zo gauw een hypnotiseur vandaan? De laatste keer dat ik keek, hadden ze nog geen hypnosewinkels op elke straathoek.’

‘Billy Sandstone,’ zei ze.

‘Wie?’

‘Dat is een hypnotiseur. Hij woont hier in Reno. Hij staat ermee op het toneel. De Grote Sandstone. Zijn voorstelling is absoluut briljant. Ik wilde hem in Magyck!, maar hij zit vast aan een exclusief contract met een hotelketen in Reno en Tahoe. Als we Billy te pakken kunnen krijgen, kan hij me hypnotiseren. Dan ben ik misschien ontspannen genoeg om goed automatisch te schrijven.’

‘Weet je zijn nummer?’

‘Nee. En hij staat waarschijnlijk ook niet in het telefoonboek. Maar ik weet het nummer van zijn agent. Op die manier kan ik hem bereiken.’

Ze haastte zich naar de telefoon.

31

Billy Sandstone was in de dertig en had een gemiddelde lengte, net als Elliot. Zijn parool leek het woord ‘netjes’. Zijn schoenen leken met kracht gepoetst en glommen. De vouwen in zijn broek waren scherp als een scheermes en zijn blauwe sporthemd leek wel gesteven. Zijn haar was heel kort geknipt en zijn snor zó zorgvuldig bijgewerkt, dat hij op zijn bovenlip geschilderd leek.

Ook Billy’s eetkamer was netjes. De tafels, de stoelen, het dressoir en de bergkast hadden allemaal een warme gloed dankzij de royale hoeveelheid meubelwas, die in het hout was gewreven met nóg meer kracht dan hij had gebruikt toen hij zijn oogverblindende schoenen poetste. In een kristallen vaas midden op tafel stonden verse rozen; scherpe, zuivere lijnen licht glommen in het verfijnde glas. De gordijnen hingen in volmaakt afgemeten plooien omlaag. Een heel bataljon muggenzifters en pietlutten zou in die kamer slechts met moeite een stofje hebben gevonden.

Ze spreidden de kaart op tafel uit en gingen zitten.

Billy zei: ‘Automatisch schrijven is onzin, Christina. Dat moet je toch weten?’

‘Natuurlijk, Billy, dat weet ik. Maar toch wil ik dat je me hypnotiseert.’

‘Jij bent een nuchter iemand, Tina,’ zei Billy. ‘Dit is helemaal niets voor jou.’

‘Dat weet ik,’ zei ze.

‘Als je me alleen maar vertelde waaróm … Als je zegt waar het over gaat, kan ik je misschien beter helpen.’

‘Billy,’ zei ze, ‘als ik je dat probeer uit te leggen, zitten we hier de hele middag.’

‘Langer nog.’

‘En we zitten in tijdnood,’ zei Tina. ‘Dit is een heel dringende kwestie. En heel belangrijk.’

Ze hadden hem niets over Danny verteld. Sandstone had niet het flauwste vermoeden waar ze mee bezig waren.

Elliot zei: ‘Ongetwijfeld is dit voor jou iets belachelijks, Billy. Waarschijnlijk vraag je je af of ik krankzinnig ben. Je vraagt je af of ik Tina misschien een beetje gek heb gemaakt.’

‘Wat beslist niet het geval is,’ zei Tina.

‘Precies,’ zei Elliot. ‘Dat was ze al toen ik haar leerde kennen.’

Sandstone leek zich bij die grap een beetje te ontspannen, zoals Elliot ook gehoopt had. Gekken en gewoon irrationele mensen doen niet bewust hun best om iemand aan het lachen te maken.

Elliot zei: ‘Ik verzeker je, Billy, dat wij ze nog steeds alle vijf op een rij hebben. En dat dit inderdaad een kwestie van leven of dood is.’

‘Echt waar,’ zei Tina.

‘Oké,’ zei Billy. ‘Jullie hebben nu geen tijd om het me te vertellen. Maar als jullie ooit op een dag niet zo verdraaid veel haast hebben, vertellen jullie het me dan wel?’

‘Beslist,’ zei Tina. ‘Ik vertel je alles. Maar alsjeblieft, alsjeblieft, breng me in trance.’

‘Goed,’ zei Billy. Hij droeg een gouden zegelring. Hij draaide hem om, zodat het zegel aan de onderkant kwam te zitten, aan de handpalmkant van zijn vinger. Hij spreidde zijn hand voor Tina’s gezicht. ‘Blijf naar de ring kijken en luister alleen naar mijn stem.’

‘Wacht even,’ zei ze. Ze haalde de dop van de rode viltstift, die Elliot in de kiosk van het hotel had gekocht vlak voordat ze een taxi naar Sandstones huis hadden genomen. Elliot had voorgesteld om een andere kleur inkt te nemen, zodat ze het verschil konden zien tussen de zinloze krabbels die al op de kaart stonden, en eventuele nieuwe aanwijzingen. Ze zette de punt van de pen op het papier en zei: ‘Oké, Billy, ga je gang.’

Elliot wist niet precies wanneer Tina onder de invloed van de hypnotiseur kwam en had geen idee hoe de hypnose bereikt werd. Sandstone bewoog slechts één hand langzaam voor Tina’s gezicht heen en weer, en praatte rustig en ritmisch tegen haar, waarbij hij vaak haar naam gebruikte.

Elliot raakte zelf bijna in trance. Hij knipperde met zijn ogen en sloot zich af voor Sandstones melodieuze stem, toen hij besefte dat hij daarvoor aan het bezwijken was.

Tina staarde met lege ogen de kamer in.

De hypnotiseur liet zijn hand zakken en draaide de ring weer in de juiste stand. ‘Je bent nu diep in slaap, Tina.’

‘Ja.’

‘Je ogen zijn open, maar je bent diep, diep in slaap.’

‘Ja.’

‘Je blijft diep slapen tot ik je wek. Begrijp je dat?’

‘Ja.’

‘Je blijft ontspannen en ontvankelijk.’

‘Ja.’

‘Je blijft volledig passief tot je de drang voelt om de pen in je hand te gebruiken.’

‘Goed.’

‘Als je de drang voelt om de pen te gebruiken, verzet je je niet. Je laat je meedrijven. Begrepen?’

‘Ja.’

‘Je laat je niet storen door dingen die Elliot en ik tegen elkaar zeggen. Je geeft alleen antwoord als ik je rechtstreeks iets vraag. Begrepen?’

‘Ja.’

Ze wachtten.

Een minuut ging voorbij. Toen nog een.

Billy Sandstone keek Tina een tijdje aandachtig aan, maar ten slotte ging hij ongeduldig in zijn stoel verzitten. Hij keek naar Elliot en zei: ‘Ik geloof niet dat dit schrijfgedoe van geesten …’

De kaart ritselde en trok hun aandacht. De hoeken krulden op, ontrolden, krulden op, ontrolden en zo almaar door, alsof het de polsslag van een levend wezen was.

Het werd kouder.

De kaart krulde niet meer; het geritsel hield op.

Tina keek van de lege lucht omlaag naar de kaart en haar hand begon te bewegen. Dit keer zwiepte en schoot hij niet onbeheerst heen en weer, maar kroop zorgvuldig, aarzelend over het papier en zette een dunne, rode inktlijn, die Elliot aan een draad bloed deed denken.

Het werd steeds kouder in de kamer, en Sandstone wreef met zijn handen langs zijn armen op en neer om het warm te krijgen. Hij keek met een frons op zijn voorhoofd naar de verwarming en begon uit zijn stoel overeind te komen.

Elliot zei: ‘Doe geen moeite. De airconditioning hoef je niet te controleren. De verwarming staat aan en is ook niet kapot.’

‘Wat?’

‘Die kou komt van de … geest,’ zei Elliot, die besloot zich aan de occulte terminologie te houden omdat hij niet in het ware verhaal over Danny verzeild wilde raken.

‘Geest?’

‘Ja.’

‘Wiens geest?’

‘Kan van iedereen zijn.’

‘Meen je dat echt?’

‘Nogal.’

Sandstone staarde hem aan alsof hij zeggen wilde: Je bent geschift, maar ben je ook gevaarlijk?

Elliot wees naar de kaart: ‘Zie je wel?’

Terwijl Tina’s hand zich langzaam over het papier bewoog, begonnen de hoeken van de kaart weer op te krullen en zich te ontrollen.

‘Hoe doet ze dat?’ vroeg Sandstone.

‘Dat doet ze niet.’

‘De geest, neem ik aan.’

‘Inderdaad.’

Billy begon gepijnigd te kijken, alsof Elliots geloof in geesten hem echt zeer deed. Billy dacht kennelijk graag dat de wereld even netjes en overzichtelijk was als hijzelf; als hij in geesten ging geloven, moest hij zijn opvattingen over heel veel andere dingen eveneens herzien, en dan werd het leven een onverdraaglijke janboel.

Elliot voelde met de hypnotiseur mee. Op datzelfde moment verlangde hij naar het strak georganiseerde leven van zijn advocatenpraktijk, de netjes geordende paragrafen in jurisprudentieboeken en de onwrikbare regels van de rechtbank.

Tina liet de pen uit haar vingers vallen. Ze hief haar blik van de kaart.

‘Ben je klaar?’ vroeg Billy haar.

‘Ja.’

‘Weet je dat zeker?’

‘Ja.’

Met een paar eenvoudige zinnen en een klap in zijn handen bracht de hypnotiseur haar uit haar trance.

Ze knipperde even verward met haar ogen en keek toen omlaag naar de route, die ze op de kaart had getekend. Ze keek Elliot aan: ‘Het heeft gewerkt! Bij god, het heeft gewerkt!’

‘Kennelijk wel.’

Ze wees naar het einde van de rode lijn … ‘Daar is hij, Elliot. Daar houden ze hem gevangen.’

‘Het zal niet makkelijk worden dat soort terrein in te trekken,’ zei Elliot.

‘Het lukt ons wel. We hebben warme kleren nodig. Laarzen. Sneeuwschoenen voor het geval we erg ver het open terrein in moeten. Kun jij met sneeuwschoenen omgaan? Dat kan nooit erg moeilijk zijn.’

‘Wacht even,’ zei Elliot. ‘Ik ben er nog steeds niet van overtuigd dat jouw droom betekent wat jij denkt. Afgaande op wat daarin volgens jou gebeurde, begrijp ik niet hoe jij tot de conclusie komt dat Danny ons het centrum zal binnenloodsen. Misschien komen we daar en ontdekken we dat we hun verdediging niet kunnen omzeilen.’

Billy Sandstone keek verbijsterd van Tina naar Elliot.

Tina zei: ‘Ik kwam niet alleen tot die conclusie door wat er in die droom gebeurde. Wat ik vóélde, was veel belangrijker. Ik kan dat aspect ervan niet uitleggen. Dat zou je alleen begrijpen als jijzelf die droom had gehad. Ik weet zéker dat hij me vertelde dat hij ons kan helpen om hem te bereiken. Ben ik het soort vrouw dat voorbarige conclusies trekt?’

‘Nee,’ gaf Elliot toe. Hij draaide de kaart zo, dat hij hem beter kon bekijken.

‘Ik zei je dat hij ons zou laten zien waar hij gevangen zit, en hij tekende de route voor ons. Tot zover klopt alles precies. Ik voel ook dat hij ons zal helpen binnen te komen, en ik zie niet in waarom ik het op dat punt mis zou hebben.’

‘Alleen … lopen we recht in hun armen,’ zei Elliot.

‘In wiens armen?’ vroeg Billy Sandstone.

Tina zei: ‘Elliot, wat gebeurt er als we ons blijven verstoppen tot we een alternatief hebben bedacht? Hoeveel tijd hebben we? Niet veel. Vroeg of laat vinden ze ons, en als ze ons te pakken hebben, doden ze ons.’

‘Doden ze jullie?’ vroeg Billy Sandstone.

‘We zijn zover gekomen, omdat we actief zijn gebleven en in de aanval zijn gegaan,’ zei Tina. ‘Als we die benadering opgeven en te voorzichtig worden kan dat onze ondergang zijn in plaats van onze redding.’

‘Het lijkt wel of jullie tweeën in een oorlog zitten,’ zei Billy Sandstone.

‘Je hebt waarschijnlijk gelijk,’ zei Elliot tegen Tina. ‘Wat ik in het leger heb geleerd, is dat je af en toe moet stilstaan om je troepen te hergroeperen, maar als je te lang stilstaat, keert het tij zich tegen je en word je overspoeld.’

‘Is er soms wat op het nieuws?’ vroeg Billy Sandstone. ‘Is er écht een oorlog bezig?’

Tegen Tina zei Elliot: ‘Wat hebben we nog meer nodig behalve dikke kleren, laarzen en sneeuwschoenen?’

‘Een Jeep,’ zei ze.

‘Dat is nogal wat.’

‘Wat vind je van een tank?’ vroeg Billy Sandstone.

Nu ze besloten hadden om de boodschap die ze in haar droom begrepen had, te aanvaarden en te vertrouwen, werden ze steeds meer opgewonden over de opzet van hun reddingsoperatie. Geen van beiden was zich meer dan vaag bewust van Billy’s commentaar.

‘We moeten een Jeep hebben,’ zei Tina. ‘Of iets anders met vierwielaandrijving. We willen niet graag verder lopen dan noodzakelijk. We willen eigenlijk helemaal niet lopen als dat kan. Er moet een soort weg van en naar dat centrum zijn, ook al is die goed verborgen. Met een beetje geluk hebben we Danny bij ons als we eruit komen, en waarschijnlijk is hij niet in de conditie om hartje winter door de Sierra’s te trekken.’

‘Ik neem aan dat ik wat geld kan laten overmaken van mijn bank in Las Vegas,’ zei Elliot. ‘Maar stel dat ze mijn rekening hier in de gaten houden? Dat zet ze te snel op ons spoor. En aangezien de banken dicht zijn vanwege de feestdagen, kunnen we pas de volgende week wat doen. Tegen die tijd hebben ze ons misschien al gevonden.’

‘En je American Express card?’

‘Je bedoelt: daarmee een Jeep kopen?’

‘Er zit geen maximum op die kaart, hè?’

‘Nee. Maar …’

‘Ik heb eens in de krant gelezen over een man die met zijn creditcard een Rolls Royce kocht. Dat soort dingen is mogelijk als ze zeker weten dat je de hele rekening kunt betalen, zodra die een maand later binnenkomt.’

‘Het klinkt krankzinnig,’ zei Elliot. ‘Maar volgens mij kunnen we het proberen.’

‘Ik heb een Jeep,’ zei Billy Sandstone.

‘Laten we het adres van de plaatselijke dealer opzoeken,’ zei Tina, ‘en kijken of hij je card accepteert.’

‘Ik heb een Jeep!’ schreeuwde Billy.

Ze keken hem geschrokken aan.

‘Elke winter ga ik met mijn voorstelling een paar weken naar Lake Tahoe,’ zei Billy. ‘Je weet hoe het daar is in deze tijd van het jaar. Sneeuw tot aan je kruis. Ik haat vliegen in de pendel tussen Reno en Tahoe; dat vliegtuig is zo verdomd klein. En je weet wat een krakkemikkig vliegveld ze daar in Tahoe hebben. Dus meestal rijd ik er de dag voor de première naartoe. En op een dag met slecht weer durf ik dat alleen in een Jeep.’

‘Ga je binnenkort naar Tahoe?’ vroeg Tina.

‘Nee, de première is pas aan het eind van de maand.’

‘Heb je de volgende paar dagen de Jeep nodig?’ vroeg Elliot.

‘Nee.’

‘Mogen we hem lenen?’

‘Dat denk ik wel.’

Tina boog zich over de hoek van de tafel, greep Billy’s hoofd met twee handen vast en kuste hem. ‘Je bent een levensredder, Billy. En dat meen ik letterlijk.’

‘Ik mag hangen als het niet waar is,’ zei Elliot, ‘maar alles lijkt precies goed uit te pakken. Misschien krijgen we Danny daar toch nog vandaan.’

‘Dat krijgen we,’ zei Tina. ‘Dat weet ik.’

De rozen in de kristallen vaas draaiden rond als een groep pirouettes draaiende, roodharige ballerina’s.

Billy Sandstone sprong geschrokken op en gooide zijn stoel omver.

De gordijnen gingen vanzelf open, dicht, open, dicht, hoewel er niemand aan de trekkoorden trok.

De koperen kandelaar begon een langzame cirkel te beschrijven.

Billy stond er met open mond naar te staren.

Elliot wist hoe verward Billy zich voelde, en had medelijden met hem.

Na dertig of veertig seconden hield alles op met bewegen.

Het werd weer snel warm in de kamer.

‘Hoe hebben jullie dat gedáán?’ vroeg Billy.

‘Dat hebben wij niet gedaan,’ zei Tina.

‘Maar geen geest,’ hield Billy vol.

‘Ook geen geest,’ gaf Elliot toe.

Billy zei: ‘Jullie mogen de Jeep lenen. Maar eerst moeten jullie me vertellen waar dit verdomme allemaal over gaat. Het kan me niet schelen hoeveel haast jullie hebben. Vertel me in ieder geval een klein beetje. Anders zal ik verschrompelen en sterven van nieuwsgierigheid.’

Tina keek Elliot aan. ‘Wat denk je?’

Elliot zei: ‘Billy, het is misschien beter voor je als je niets weet.’

‘Onmogelijk.’

‘We hebben met een paar verdomd gevaarlijke mensen te maken. Als zij denken dat jij iets over hen weet …’

‘Luister,’ zei Billy. ‘Ik ben niet alleen hypnotiseur. Ik kan ook behoorlijk goochelen. Dat is eigenlijk wat ik het liefst had willen worden, maar eigenlijk ben ik er niet goed genoeg in. Dus heb ik mijn voorstelling opgebouwd rond hypnose. Maar goochelen … dat is mijn grote liefde. Ik moet gewoon weten hoe jullie dat met die rozen en die gordijnen hebben gedaan. En de hoeken van die kaart! Ik móét het weten.’

Die ochtend was het tot Elliot doorgedrongen, dat hij en Tina de enige twee mensen waren die wisten dat het officiële verhaal over het ongeluk in de Sierra’s een leugen was. Als zij gedood werden, stierf de waarheid met hen en bleef de doofpot dicht. Gezien de hoge prijs die ze al hadden betaald voor het kleine beetje informatie dat ze hadden veroverd, kon hij de gedachte niet verdragen dat al hun pijn en angst en spanning voor niets geweest konden zijn.

Elliot vroeg: ‘Billy, heb jij een bandrecorder?’

‘Natuurlijk. Niets bijzonders. Een kleintje, dat ik altijd bij me heb. Tijdens mijn voorstelling zeg ik een paar komische dingen en ik gebruik de recorder om nieuw materiaal te ontwikkelen en problemen met mijn timing op te lossen.’

‘Het hoeft niets bijzonders te zijn,’ zei Elliot. ‘Als-ie maar werkt. We geven je een beknopte versie van het verhaal hierachter, en intussen nemen we het op. Dan stuur ik de band naar een van de partners van mijn praktijk.’ Hij keek Tina aan. ‘Dat geeft niet heel veel veiligheid, maar het is beter dan niets.’

‘Ik haal de recorder,’ zei Billy, en haastte zich de kamer uit.

Tina vouwde de kaart op.

‘Het is heerlijk om je weer te zien glimlachen,’ zei Elliot.

‘Ik lijk wel gek,’ zei ze. ‘We hebben een gevaarlijk werkje voor de boeg. We hebben nog steeds met dat stelletje moordenaars te maken. We weten niet waar we in de bergen tegenaan lopen. Waarom voel ik me dan plotseling zo fantastisch?’

‘Je voelt je lekker,’ zei Elliot, ‘omdat we niet meer vluchten. We gaan in de aanval. En hoe dwaas dat misschien ook is, het is goed voor iemands zelfrespect.’

‘Hebben twee mensen zoals wij echt een kans om te winnen van een grote overheidsorganisatie, zoals deze lijkt te zijn?’

‘Nou,’ zei Elliot, ‘toevallig geloof ik dat individuen meer geneigd zijn tot verantwoordelijk en moreel gedrag dan organisaties ooit kunnen, en daarmee staan we in ieder geval aan de kant van het recht. En ik geloof ook dat individuen altijd slimmer zijn en beter toegerust tot overleven, in ieder geval op den duur, dan welke overheidsinstelling ook. Laten we maar hopen dat mijn filosofie geen borrelpraat blijkt.’

Om halftwee kwam Kurt Hensen het kantoor van George Alexander in het centrum van Reno binnen. ‘Ze hebben de auto gevonden die Stryker bij Avis heeft gehuurd. Hij staat op een openbaar parkeerterrein hier drie blokken vandaan.’

‘Kortgeleden gebruikt?’

‘Nee. De motor is koud. Er zit ijs op de ramen. Hij heeft daar de hele nacht gestaan.’

‘Hij is niet stom,’ zei Alexander. ‘Hij heeft dat kreng waarschijnlijk gewoon achtergelaten.’

‘Wil je dat ik er desondanks een bewaking op zet?’

‘Ja, doe dat maar,’ zei Alexander. ‘Vroeg of laat maken ze een fout. Misschien komen ze wel terug om de auto op te halen. Dat denk ik overigens niet. Maar wie weet.’

Hensen liep de kamer uit.

Alexander nam een valiumtablet uit een blikje dat hij in de zak van zijn jasje had zitten en spoelde het weg met een slok ijswater, dat hij uit een zilveren karaf op zijn bureau goot. Sinds hij drie-en-een-half uur geleden uit bed stapte, was dit al zijn tweede pil, maar hij voelde zich nog steeds nerveus.

Stryker en die vrouw bleken waardige tegenstanders.

Alexander had nooit iets opgehad met waardige tegenstanders. Hij had ze liever zacht en makkelijk.

Waar waren ze?

32

De loofbomen, die al hun bladeren kwijt waren, torenden als veelarmige, duistere skeletten boven hen uit. De groenblijvende naaldbomen – dennen, lariksen en diverse soorten sparren – lagen vol sneeuw. Onder een laag en dreigend wolkendek woei een stevige wind over de gekartelde horizon en joeg ijzige sneeuwvlagen tegen de voorruit van de Jeep-stationcar.

Tina keek vol ontzag naar het imposante woud dat hen, naarmate ze over de steeds smallere landweg verder naar het noorden reden, steeds verder insloot. Een kwartier geleden hadden ze de n-80 verlaten en volgden de route die Danny had aangegeven met een boog om de wildernis heen. Op papier reden ze nog steeds langs de rand van de kaart met uitgestrekte groene en blauwe stukken aan hun linkerhand. Spoedig zouden ze de tweebaans asfaltweg verlaten voor een andere, die de kaart ‘onverhard, geen aarde’ noemde – wat dat ook mocht zijn.

Toen ze Billy Sandstones huis in zijn Jeep verlieten, waren Tina en Elliot niet teruggegaan naar het hotel. Ze hadden allebei het griezelige gevoel, dat een beslist onvriendelijk iemand in hun kamer op hen wachtte.

Eerst waren ze naar een sportwinkel gegaan. Ze hadden dikke kleren, laarzen, sneeuwschoenen, compact trekkersvoedsel in blik, een paar blikjes Sterno en andere speciale survivalspullen gekocht. Als de reddingsoperatie soepel verliep – waar Tina’s droom op leek te wijzen – zouden ze niet veel van hun aankopen nodig hebben. Maar als de Jeep in de bergen panne kreeg of er een andere kink in de kabel zou komen, wilden ze op z’n minst minimaal zijn voorbereid op onverwachte gebeurtenissen. Elliot kocht ook honderd kogels voor het pistool. Dat was geen voorzorg voor het onvoorziene, maar puur voorzichtigheid voor de problemen die maar al te voorzienbaar waren.

Na de sportwinkel waren ze westwaarts in de richting van de bergen de stad uit gereden. Ze stopten bij een wegrestaurant en verkleedden zich in de toiletten. Zijn geïsoleerde pak was groen met een gele streep langs de zijkanten; het hare blauw met witte strepen. Ze zagen eruit als een paar skiërs op weg naar de hellingen.

Toen ze de bergen in reden, waren ze gaan beseffen hoe vroeg het in de beschutte valleien en ravijnen donker zou worden en praatten over de vraag of doorrijden verstandig was. Omkeren, teruggaan naar Reno, een andere hotelkamer zoeken en morgenvroeg opnieuw beginnen was misschien slimmer geweest. Maar geen van beiden voelde daarvoor. Misschien werkten het late uur en het vervagende licht in hun nadeel, maar geen van beiden was daarvan overtuigd. De nadering van de nacht kon zelfs een voordeel zijn. Het punt was: ze hadden nu vaart. Ze hadden het gevoel dat het geluk met hen was en wilden het noodlot niet tarten door hun tocht uit te stellen.

Inmiddels reden ze over een smalle districtsweg, die voortdurend omhoogliep naar het noordelijke eindpunt van de vallei. Sneeuwruimers hadden het asfalt sneeuwvrij gehouden, op verschillende plekken harde sneeuw na waarmee gaten in de weg gevuld waren, en hadden de sneeuw aan beide zijden van de doorgang anderhalf of twee meter hoog opgestapeld.

‘We zijn er bijna,’ zei Tina met een blik op de kaart, die open op haar knieën lag.

‘Eenzaam deel van de wereld, hè?’ zei Elliot.

‘Als je hier zit, heb je het gevoel dat de beschaving ten onder kan gaan zonder dat je het merkt.’

Al bijna drie kilometer lang hadden ze geen huis of ander gebouw gezien. In geen vijf kilometer was een auto voorbijgekomen.

De schemering daalde over het winterse woud en Elliot zette de koplampen aan.

Links voor hen uit verscheen een gat in de sneeuwwal, die de sneeuwruimers hadden opgeworpen. Elliot reed naar het gat, remde af, nam de bocht en stopte. Een heel smal, weinig aanlokkelijk pad leidde het bos in. Het was niet veel breder dan een rijbaan en de bomen rondom vormden een tunnel, zodat het na vijftien of twintig meter in een voortijdige nacht verdween. Het pad was sneeuwvrij gemaakt, maar er lagen veel meer plekken sneeuw dan op de laatste kilometers districtsasfalt. Het was niet bestraat, maar in de loop van de jaren was een betrekkelijk stevig wegdek ontstaan door het royaal en regelmatig met grind en olie te bedekken.

‘Volgens de kaart moeten we een weg hebben die “onverhard, geen aarde” is,’ zei Tina tegen hem.

‘Dit zal hem dan wel zijn.’

‘Een soort houthakkerspad?’

‘Lijkt meer op de weg die ze in die oude films altijd nemen als ze op weg zijn naar het kasteel van Dracula.’

‘Met dit soort uitspraken maak je het wel erg moeilijk om de moed erin te houden,’ zei ze.

‘Sorry.’

‘En het feit dat je gelijk hebt, evenmin. Het ziet er inderdaad uit als de weg naar het kasteel van Dracula.’

Onder het dak van zware naaldboomtakken reden ze het pad op, het hart van het bos in.

33

In de lange, rechthoekige kamer, drie verdiepingen onder de grond, zoemden, klikten, piepten en fluisterden de computers zachtjes.

Dr. Carlton Dombey, wiens dienst nog maar twintig minuten geleden was begonnen, zat aan een van de tafels langs de noordelijke muur, tegenover de rijen computers. Hij bestudeerde een stel röntgenfoto’s. Er lagen ook een paar door de computer getekende en geïnterpreteerde vergrotingen daarvan, en die bekeek hij eveneens. Even later keek hij op en zei: ‘Heb je de foto’s gezien die ze vanmorgen van de hersenen van de jongen hebben genomen?’

Dr. Aaron Zachariah wendde zich van de computerschermen af en zei: ‘Ik wist niet dat die er waren.’

‘Ja. Een hele nieuwe serie.’

‘Iets interessants?’

‘Ja,’ zei Dombey. ‘Dat vlekje dat een week of zes geleden op de pariëtale hersenkwab verscheen.’

‘Wat is daarmee?’

‘Het is donkerder. Groter.’

‘Dan is het dus een kwaadaardige tumor?’

‘Dat is nog niet duidelijk.’

‘Goedaardig?’

‘Dat durf ik evenmin te zeggen.’

‘Wat zegt de computer ervan?’

‘Ook die stelt geen diagnose,’ zei Dombey. ‘De vlek heeft niet alle spectografische kenmerken van een tumor.’

‘Kan het littekenweefsel zijn?’

‘Niet helemaal.’

‘Een bloedstolsel?’

‘De computer sluit dat uit.’

‘Zegt die verdomde machine ook nog iets nuttigs?’

‘Misschien,’ zei Dombey. ‘Ik weet niet zeker of dit nuttig is of niet.’ Hij keek nadenkend. ‘Maar vreemd is het wel.’

‘Hou me niet in spanning,’ zei Zachariah. Hij liep naar de tafel om naar de proeven te kijken.

Dombey zei: ‘Volgens de computer komt de aard van het gezwel overeen met normaal hersenweefsel.’

Zachariah staarde hem aan. ‘Zeg dat nog ’s?’

‘Volgens de computer kan het een nieuw stuk hersenweefsel zijn,’ zei Dombey.

‘Maar dat is onzin.’

‘Dat weet ik.’

‘De hersenen laten niet plotseling nieuwe knobbeltjes groeien die niemand ooit eerder heeft gezien.’

‘Dat weet ik.’

‘Iemand moet die computer maar ’s een onderhoudsbeurt geven. Volgens mij is daar wat mis.’

‘Dat hebben ze vanmiddag gedaan,’ zei Dombey, en tikte op een stapel uitdraaien op tafel. ‘Alles moet prima werken.’

‘Ja, en de verwarming in de isolatiekamer werkt ook goed,’ zei Zachariah.

Dombey bekeek nog steeds de testuitslagen, streek met één hand over zijn snor en zei: ‘De computer merkt op, dat het groeitempo van de pariëtale vlek recht evenredig is aan het aantal injecties dat de jongen heeft gekregen. Het verscheen voor het eerst na de eerste reeks prikken, zes weken geleden. Hoe vaker het joch opnieuw wordt geïnfecteerd, des te sneller groeit de pariëtale vlek.’

‘Dan moet het een tumor zijn,’ zei Zachariah.

‘Waarschijnlijk wel.’

Zachariah wierp een blik op het observatieraam, dat uitkeek op de isolatiekamer. ‘Verdomd, daar gaan we weer.’

Dombey keek op en zag dat er rijp op het glas begon te komen.

Zachariah haastte zich naar het raam.

Dombey staarde nadenkend naar de zich uitbreidende rijp. Hij zei: ‘Zal ik je ’s wat vertellen? Dat probleem met het raam … begon precies toen op de röntgenfoto’s die pariëtale vlek opdook.’

Zachariah draaide zich naar hem toe. ‘En?’

‘Vind jij dat niet toevallig?’

‘Precies. Volgens mij is dat inderdaad toeval. Ik kan geen verband ontdekken.’

‘Nou …’

‘Waar denk je aan?’

‘Kan die pariëtale vlek niet op een of andere manier … te maken hebben met die rijp?’

‘Bedoel je dat die jongen misschien zelf de temperatuur verandert?’

‘Kan dat?’

‘Hoe?’

‘Dat weet ik niet.’

‘Je bent er zelf over begonnen.’

‘Ik weet het niet,’ herhaalde Dombey.

‘Dat is onzin,’ zei Zachariah. ‘Volstrekte onzin. Als je nóg ’s met zo’n raar idee komt, geef ik jóú een onderhoudsbeurt, Carl.’

34

Het pad van olie en grind leidde diep het bos in. Het was opmerkelijk vrij van scheuren en gaten, hoewel het chassis van de Jeep drie keer over de grond schraapte, als het pad plotseling scherp omlaag boog.

De takken hingen laag en kwamen steeds lager, tot de met ijs bekorste naaldboomtakken uiteindelijk steeds over het dak van de Jeep schraapten met een geluid dat nogal deed denken aan nagels die over een schoolbord worden getrokken.

Ze passeerden een paar borden waarop stond, dat het pad waarop ze reden, uitsluitend ten behoeve van nationale en provinciale ambtenaren van natuurbeheer en onderzoekers in stand werd gehouden. Alleen bevoegden hadden toegang, waarschuwde het bord.

‘Kan het centrum dat we zoeken, vermomd zijn als natuuronderzoekscentrum?’ vroeg Elliot zich af.

‘Nee,’ zei ze. ‘Volgens de kaart ligt dat vijftien kilometer het bos in. Volgens Danny’s instructies moeten we na zo te zien een kilometer of zeven afslaan naar het noorden.’

‘We hebben al bijna zeven kilometer gereden sinds we van de provinciale weg af zijn,’ zei Elliot.

Takken schraapten over het dak en een waterval van poedersneeuw viel over de voorruit en op de motorkap.

Terwijl de ruitenwissers de sneeuw wegschoven, boog Tina zich voorover en tuurde langs de stralen van de koplampen. ‘Stop! Volgens mij is dit wat we zoeken.’

Hij reed maar vijftien kilometer per uur, maar haar waarschuwing kwam zó laat, dat hij de afslag voorbijreed. Hij stopte, zette de Jeep in zijn achteruit en reed vijf of zes meter terug, tot de koplampen het pad beschenen dat ze had opgemerkt.

‘Het is niet sneeuwvrij gemaakt,’ zei hij.

‘Maar moet je al die bandensporen zien.’

‘Hier is kortgeleden veel verkeer voorbijgekomen,’ zei Elliot instemmend.

‘Hier is het,’ zei Tina vol vertrouwen. ‘Dit is de plek waar Danny ons wilde hebben.’

‘Het is maar goed dat we een Jeep hebben.’

Hij verliet het schoongemaakte grindpad en draaide het smalle besneeuwde pad op. De Jeep was uitgerust met vierwielaandrijving en zware kettingen op zijn winterhanden; de auto beet in de sneeuw en kauwde zich zonder aarzelen een weg naar voren.

Het nieuwe pad liep honderd meter verder, begon toen te stijgen en boog rond de vlakke zijkant van een bergtop scherp rechtsaf. Toen ze de bocht uit kwamen, weken de bomen naar links en rechts, en voor het eerst sinds ze de provinciale asfaltweg verlaten hadden, zagen ze weer open hemel boven zich.

Het schemerde niet meer; de nacht had nu de leiding.

De weg voor hen uit was volmaakt sneeuwvrij. Het niet-schoongemaakte pad had hen naar een asfaltweg gebracht. Er steeg damp van op en sommige stukken van het wegdek waren zelfs droog.

‘Er zit verwarming onder het wegoppervlak,’ zei Elliot.

‘Op deze van god en iedereen verlaten plek.’

Hij stopte de Jeep, pakte het pistool dat op de bank tussen hen in lag, en zette beide veiligheidspallen om. Het lege magazijn had hij al eerder gevuld; nu liet hij ook een kogel in de kamer glijden. Toen hij het wapen weer op de bank legde, was het zo nodig klaar voor onmiddellijk gebruik. ‘We kunnen nog steeds terug,’ zei Tina.

‘Wil je dat?’

‘Nee.’

‘Ik ook niet.’

Honderd vijftig meter verder bereikten ze een nieuwe scherpe bocht. De weg daalde naar een smal dal, draaide dit keer scherp naar links en steeg weer.

Twintig meter voorbij de bocht versperde een hoge poort de weg. Aan beide zijden ervan strekte zich een drie meter hoog hek uit, dat aan zijn puntige bovenkant vol prikkeldraad zat en in het bos uit het zicht verdween. Ook rond de poort was prikkeldraad gewikkeld en langs de bovenkant waren punten te zien.

Rechts van de weg stond een groot bord:

PARTICULIER EIGENDOM
ALLEEN TOEGANG MET CODEKAART
OVERTREDERS WORDEN VERVOLGD

‘Op die manier lijkt het net iemands landgoed,’ zei Tina.

‘Ongetwijfeld met opzet. En nu? Ik heb toevallig geen codekaart. Jij?’

‘Danny helpt ons,’ zei ze. ‘Daar ging mijn droom over.’

‘Hoelang moeten we hier wachten?’

‘Niet lang,’ zei ze, terwijl de poort naar binnen openzwaaide.

‘Ik sta perplex,’ zei Elliot.

De verwarmde weg verdween in de duisternis uit het zicht.

‘We komen eraan, Danny,’ zei Tina rustig.

‘En als iemand anders hem heeft opengedaan?’ vroeg Elliot. ‘Stel dat Danny hier niets mee te maken heeft. Dan laten ze ons misschien binnen om ons in de val te lokken.’

‘Het was Danny.’

‘Dat weet jij zeker.’

‘Ja.’

Hij zuchtte en reed de poort door, die achter de Jeep dichtzwaaide.

De weg begon nu echt te stijgen en volgde de helling nauwkeurig. Op sommige punten hingen er reusachtige rotsformaties overheen, op andere plaatsen door de wind gevormde sneeuwkappen. De enkele rijbaan, die zich hier en daar tot twee banen verbreedde, zigzagde de bergrug op tussen bomen die steeds groter leken te worden. De Jeep kwam steeds hoger de bergen in.

De tweede poort stond op een kort stuk vlakke weg tweeëneenhalve kilometer voorbij de eerste. Het was geen gewone poort maar een controlepost. Rechts van de weg stond een huisje, vanwaaruit een wachtpost de poort overzag.

Elliot pakte het pistool, terwijl hij de Jeep voor de versperring tot stilstand bracht.

Ze waren maar twee of tweeëneenhalve meter van het verlichte wachthuisje verwijderd, zó dichtbij, dat ze het gezicht van de wachtpost konden zien. Hij keek hen door het raam doordringend aan.

‘Hij probeert erachter te komen wie we zijn,’ zei Elliot. ‘Hij heeft ons of de Jeep nog nooit gezien, en dit is geen plek waar veel nieuw verkeer komt.’

In het huisje plukte de wachtpost een telefoonhoorn van de wand.

‘Verdomme!’ zei Elliot. ‘Nu moet ik hem te grazen nemen.’

Elliot begon zijn deur open te doen, maar Tina zag iets waardoor ze hem bij zijn arm greep. ‘Wacht! De telefoon doet het niet. Kijk maar, hij staat ermee te schudden.’

De bewaker smeet de hoorn op de haak. Hij pakte een jas van de rug van zijn stoel, deed hem aan, ritste hem dicht en kwam het wachthuisje uit. Hij had een machinepistool bij zich.

De poort ging vanzelf open.

De wachtpost bleef tussen het huisje en de auto stilstaan, schudde zijn hoofd heen en weer, draaide zich naar de poort toen hij die in beweging zag komen en kon zijn ogen niet geloven.

Elliot gaf plankgas en de Jeep schoot vooruit.

Bij het passeren zwaaide de wachtpost het machinepistool in de vuurhouding.

In een onwillekeurige en volstrekt nutteloze poging om de kogels af te weren hief Tina haar handen.

Maar er waren geen kogels.

Geen scheurend metaal. Geen versplinterend glas. Geen bloed of pijn.

Niet eens het geluid van geweerschoten.

Tussen de pluimen stoom die van het zwarte wegdek opstegen, stoof de Jeep over het vlakke stuk en reed slingerend de volgende helling op.

Nog steeds geen geweervuur.

Bij het nemen van een volgende bocht had Elliot moeite om de auto in bedwang te houden, en Tina besefte heel goed dat er voorbij de rand van de weg niets meer was, helemaal niets, alleen een grote, donkere leegte en een langdurige val. Ze namen de bocht, Elliot hield de Jeep op de weg en nu waren ze uit de vuurlinie van de wachtpost; en op de tweehonderd meter vóór hen tot de volgende bocht doemde niets dreigends meer op. Elliot minderde vaart tot de Jeep een veiliger snelheid had.

Hij zei: ‘Heeft Danny dat allemaal gedaan?’

‘Dat moet wel.’

‘Hij behekste de telefoon van de wachtpost, deed de poort open en liet het machinepistool vastlopen. Wat is dat joch van jou eigenlijk?’

Ze reden steeds hoger de nacht in en er begon veel jagende sneeuw te vallen, niet meer in vlagen, maar in een onafgebroken stroom kleine, droge vlokken.

Tina dacht even na en zei: ‘Ik weet het niet. Ik weet niet meer wat hij is. Ik weet niet wat er met hem is gebeurd en begrijp niet wat hij is geworden.’

Dat was een onthutsende gedachte. Ze begon zich af te vragen wat dat eigenlijk voor een jongetje was dat ze op de bergtop aan zouden treffen.

35

George Alexanders mannen liepen met glimmende foto’s van Christina Evans en Elliot Stryker alle hotels in het centrum van Reno af. Ze praatten met receptionisten, piccolo’s en ander hotelpersoneel en om halfvijf werden de foto’s zonder een spoor van twijfel herkend door een kamermeisje in Harrah’s.

In kamer 918 vonden de functionarissen van het Netwerk een goedkope koffer, wat vuile kleren, tandenborstels, toiletspullen en elf kaarten in een kunstleren map, die Elliot en Tina in hun haast en vermoeidheid over het hoofd hadden gezien.

Om 5.05 uur vernam Alexander het nieuws van de ontdekking en om 5.40 uur werd alles dat Stryker en de vrouw in het hotel hadden achtergelaten, naar Alexanders kantoor gebracht.

Toen hij ontdekte welke kaarten het waren en besefte dat er één ontbrak, en daarna ontdekte dat Stryker de ontbrekende kaart nodig had om de laboratoria van Project Pandora te vinden, voelde Alexander zich blozen van woede en ergernis. ‘De brutaliteit!’ zei hij.

Kurt Hensen stond voor Alexanders bureau in de spullen te rommelen die uit het hotel kwamen. Hij vroeg: ‘Wat is er?’

‘Ze zijn de bergen in. Ze gaan proberen het laboratorium in te komen,’ zei Alexander. ‘Iemand, een verdomde verrader bij Project Pandora, moet ze genoeg over de ligging hebben verteld om het met een klein beetje hulp te kunnen vinden. Jezus Christus, ze zijn gewoon kaarten gaan kopen!’

Alexander was woedend over de methodische nuchterheid die uit de aankoop van de kaarten leek te spreken. Wie waren die twee mensen? Waarom verstopten ze zich niet ergens in een donker hoekje? Waarom waren ze niet uitzinnig van angst? Christina Evans was een doodgewone vrouw. Een ex-showgirl! Alexander weigerde te geloven dat een showgirl erg intelligent kon zijn. En hoewel Stryker in het leger behoorlijk werk had gedaan, was dat al lang geleden. Waar haalden ze hun kracht, hun moed, hun uithoudingsvermogen vandaan? Het leek wel of ze een voorsprong hadden waarvan Alexander zich niet bewust was. Dat moest het zijn. Ze hadden een voorsprong waar hij niets van wist. Maar wat? Waardoor waren ze in het voordeel? Hij leunde achterover in zijn stoel en probeerde daarachter te komen.

Hensen pakte een van de kaarten en draaide hem om in zijn handen. ‘Ik zie geen reden voor zoveel opwinding. Misschien vinden ze de hoofdpoort, maar daarna komen ze geen stap verder. Achter dat hek liggen tientallen hectaren grond en het lab ligt er middenin. Ze komen niet eens in de buurt, laat staan binnen.’

Alexander besefte plotseling wat hun voorsprong was, wat hen in beweging hield, en ging rechtop in zijn stoel zitten. ‘Als ze daar een vriend hebben, komen ze makkelijk genoeg binnen.’

‘Wat?’

‘Dat is het!’ Alexander stond op. ‘Niet alleen heeft iemand van Project Pandora die Evans over haar zoon verteld, maar die verrader zit op ditzelfde moment in het lab en gaat voor Stryker en die vrouw de poorten en deuren openmaken. Een klootzak heeft ons een mes in de rug gestoken; hij gaat die vrouw helpen om haar zoon eruit te krijgen!’

Alexander draaide het nummer van de militaire bewakingsdienst in het berglaboratorium. Het toestel ging niet over en er klonk ook geen ingesprektoon; er was alleen lege ruis op de lijn. Hij hing op en probeerde het opnieuw. Zelfde resultaat. Vlug draaide hij het nummer van het kantoor van de directeur, dr. Tamaguchi. De telefoon ging niet over. Geen ingesprektoon. Alleen hetzelfde, verwarrende gesis.

‘Daar is iets aan de hand,’ zei Alexander, terwijl hij de hoorn op de haak gooide. ‘De telefoons doen het niet.’

‘Ze zeggen dat we weer storm krijgen,’ zei Hensen. ‘In de bergen sneeuwt het waarschijnlijk al. Misschien zijn de lijnen …’

‘Gebruik je verstand, Kurt. De lijnen liggen ondergronds. Geen storm maakt die onklaar. Zie dat je Jack Morgan te pakken krijgt en zeg dat-ie de helikopter klaarzet. We zien hem op het vliegveld zodra we daar kunnen zijn.’

‘Hij heeft minstens een half uur nodig,’ zei Hensen.

‘Maar geen minuut langer.’

‘Misschien wil hij wel niet. Het weer kan te slecht zijn.’

‘Kan me niet schelen, al hagelt het ijzeren basketballen,’ zei Alexander scherp. ‘We gaan daar met de helikopter heen. Er is geen tijd om te rijden. Dat weet ik zeker. Er is iets heel erg mis. Op dit moment is er in het lab iets gaande.’

Hensen fronste zijn voorhoofd. ‘Maar proberen om de helikopter ’s nachts daarheen te krijgen … midden in een sneeuwstorm …’

‘Morgan is de allerbeste. Hij heeft helikopters gevlogen in Vietnam. En bij de aanleg van de pijpleiding in Alaska zat hij bij de beveiligingspatrouilles. Hij heeft sneeuwervaring.’

‘Het wordt niet makkelijk.’

‘Als Morgan een makkelijk baantje wil, moet hij die dingen in Disneyland gaan vliegen.’

‘Maar het lijkt me een zelfmoordpoging om …’

‘En als jij een makkelijk baantje zoekt,’ zei Alexander, ‘had je niet voor mij moeten gaan werken. Dit werk eist voortdurend risico’s. Dat weet je. Je werkt niet voor een damesclub, Kurt.’

Hensen werd rood in zijn gezicht. ‘Ik bel Morgan.’

‘Ja, doe dat.’

36

Met ruitenwissers die de sneeuw wegsloegen, en sneeuwkettingen die op het verwarmde wegdek ratelden, beklom de Jeep een laatste heuvel, en na het laatste stijgende stuk bereikten ze een plateau, een enorme richel in de zijkant van de berg.

Elliot ging op de rem staan, bracht de Jeep tot stilstand en overzag het gebied voor hen uit met een onbehaaglijk gevoel.

Het plateau was grotendeels het werk van de natuur, maar overal was ook menselijk ingrijpen zichtbaar. In natuurlijke staat had de richel nooit zo groot en regelmatig gevormd kunnen zijn. Hij was driehonderd meter breed en tweehonderd meter diep, en vormde bijna een volmaakte rechthoek. De grond was geëgaliseerd als een vliegveld en daarna geplaveid. Er stond geen enkele boom of ander voorwerp van enige omvang, waarachter iemand zich kon verbergen. Smalle lantaarnpalen stonden over het oninteressante terrein verspreid. De lampen verspreidden slechts een zwak, roodachtig licht, kennelijk bedoeld om zo weinig mogelijk aandacht te trekken van vliegtuigen die van de normale vluchtroutes afweken, of van trekkers elders in het gebergte. Toch was dat zwakke lamplicht kennelijk net genoeg voor de speciale beveiligingscamera’s om goede, scherpe beelden van het hele terrein te krijgen. Aan elke lantaarnpaal zaten camera’s en geen vierkante centimeter van het gebied ontsnapte aan hun onafgebroken aandacht.

‘De bewakers moeten op ditzelfde moment naar ons zitten te kijken op hun beeldschermen,’ zei Elliot mistroostig.

‘Tenzij Danny met hun camera’s heeft geknoeid,’ zei Tina. ‘En als hij een machinepistool kan blokkeren, waarom kan hij dan geen gesloten tv-circuit verstoren?’

‘Ja,’ zei Elliot, die hun kansen weer wat hoger aansloeg. ‘Je hebt waarschijnlijk gelijk.’

Tweehonderd meter verder, aan de andere kant van het betonnen terrein, stond een raamloos gebouw van één verdieping hoog en dertig meter lang.

‘Dat moet de plek zijn waar ze hem vasthouden,’ zei Elliot.

‘Ik had een enorm gebouw, een gigantisch complex verwacht,’ zei Tina.

‘Hoogstwaarschijnlijk is het ook enorm. Je ziet alleen maar de gevel. Ze hebben het in de berghelling ernaast gebouwd. God mag weten hoe diep ze de rots hebben uitgehakt. En waarschijnlijk zitten er ook verscheidene verdiepingen onder de grond.’

‘Helemaal naar de hel.’

‘Zou kunnen.’

Hij haalde zijn voet van de rem en reed verder door de dichte sneeuw, die rood was gekleurd door het vreemde licht.

Een paar Jeeps, enkele Landrovers en andere voertuigen met vierwielaandrijving stonden naast elkaar in de vallende sneeuw voor het lage gebouw.

‘Het lijkt wel of er binnen niet veel mensen zijn,’ zei Tina. ‘Ik dacht dat ze wel veel personeel zouden hebben.’

‘O, maar dat is er ook. Ik weet zeker dat je ook daar gelijk in hebt,’ zei Elliot. ‘Voor een handvol onderzoekers of zoiets neemt de regering niet de moeite zo’n gebouw hier in de wildernis te verstoppen. Ik vermoed dat de meesten weken- of maandenlang in het centrum wonen. Ze willen vast niet elke dag hele rijen verkeer op een bospad, dat zogenaamd alleen voor ambtenaren van natuurbeheer bestemd is. Dan zou het centrum beslist de aandacht trekken. Een paar topmensen zullen wel regelmatig komen en gaan per helikopter. Maar als dit een militaire operatie is, dan werkt het grootste deel van het personeel hier waarschijnlijk onder dezelfde voorwaarden als een onderzeebootbemanning; tussen twee tochten door krijgen ze verlof om in Reno te passagieren, maar hun bewegingsvrijheid blijft lange tijd beperkt tot het “schip”.’

Hij parkeerde naast een andere Jeep, doofde de koplampen en zette de motor uit.

Het plateau was onwerkelijk stil.

Er was nog niemand uit het gebouw gekomen om te vragen wat ze hier deden, hetgeen betekende dat Danny bijna zeker het videoveiligheidssysteem had behekst.

Dat ze tot zover ongedeerd waren gebleven, maakte Elliot niet optimistischer over wat hen nog te wachten stond. Hoelang kon Danny de weg blijven vrijmaken? De jongen leek ongelooflijke paranormale vermogens te hebben, maar hij was God niet. Vroeg of laat zou hij iets over het hoofd zien. Zou hij een fout maken. Gewoon één fout. En dan zouden ze dood zijn. ‘Nou,’ zei Tina, die zonder succes haar eigen angst probeerde te verbergen, ‘we hadden dus toch geen sneeuwschoenen nodig.’

‘Maar dat stuk touw kan nog best van pas komen,’ zei Elliot. Hij draaide zich om, bukte over de rugleuning van zijn stoel en pakte vlug het touw van de stapel spullen die in het vrachtgedeelte van de auto lagen. ‘Hoe slim Danny ook is, we komen beslist een paar bewakers tegen. We moeten bereid zijn hen ofwel te doden, ofwel op een andere manier buiten gevecht te stellen.’

‘Als we de keus hebben,’ zei Tina, ‘liever met touw dan met kogels.’

‘Ik denk er precies zo over.’ Hij pakte het pistool. ‘Laten we ’s kijken of we naar binnen kunnen.’

Ze klommen de Jeep uit.

De wind leek wel een dier. Hij gromde zachtjes. Hij had tanden en beet aan hun onbedekte gezichten. De sneeuw op zijn koude adem leek ijskoud speeksel.

In die dertig meter lange betonnen gevel van één verdieping hoog was een stalen deur het enige opvallende. Er was geen gat om een sleutel in te steken, noch een gleuf voor een codekaart. De deur kon alleen van binnenuit worden geopend, nadat degenen die naar binnen wilden, nauwkeurig waren opgenomen door een camera boven de deur.

De zware stalen versperring rolde opzij.

Maakt Danny hem open? vroeg Elliot zich af. Of was het een grijnzende bewaker, wachtend op zijn kans om hen te grijpen.

Voorbij de deur lag een vertrek met stalen wanden, ongeveer zo groot als een liftkooi, helder verlicht en verlaten.

Tina en Elliot stapten de drempel over. De buitenste deur gleed achter hen dicht en maakte een sissend geluid dat op luchtdichte afsluiting wees. Een camera en een interactief communicatiebeeldscherm waren in de linkerwand van de cabine gemonteerd. Het scherm zat vol grillig wriemelende lijnen. Daarnaast hing een verlichte glasplaat, waartegen je binnen de omtrek van een getekende hand je rechter handpalm moest leggen; de computer van het centrum controleerde dan je afdruk en of je bevoegd was naar binnen te gaan.

Elliot en Tina legden hun hand niet op de plaat, maar de binnendeur van de cabine ging met een nieuw geblaas van perslucht open. Ze liepen de volgende kamer in.

Twee mannen in uniform morrelden aan controlepanelen onder een rij van twintig aan de muur gemonteerde tv-schermen. Alle schermen zaten vol kronkellijnen. De jongste wachtpost hoorde de deur opengaan en draaide zich geschokt om.

Elliot richtte zijn pistool op hem. ‘Geen beweging.’

Maar de jonge wachtpost was een heldhaftig type. Hij droeg een vuurwapen – een monsterachtige revolver – en was een snelle schutter. Hij trok, richtte vanuit de heup en haalde de trekker over met een snelheid en soepelheid, die in het oude Westen bewondering hadden gewekt.

Danny doorstond de proef gelukkig met glans. De grote revolver weigerde te vuren.

Elliot wilde de mannen niet neerschieten. ‘Jullie wapens werken niet,’ zei hij zwetend, en hoopte dat Danny hem niet in de steek liet. ‘Laten we ’t ons niet moeilijker maken dan nodig is.’

Toen de jonge wachtpost ontdekte dat zijn revolver het niet deed, gooide hij ermee.

Elliot bukte, maar net niet snel genoeg. Het wapen raakte de zijkant van zijn hoofd, en hij wankelde achteruit tegen de stalen deur.

Tina schreeuwde.

Door plotselinge tranen van pijn heen zag Elliot de jonge wachtpost op hem afstormen en vuurde één keer.

De kogel sloeg door de schouder van de man. Hij tolde om zijn as en kwam met een klap tegen een bureau terecht, waarbij een stapel witte en roze vellen papier op de grond belandde, en viel toen zelf op de rommel die hij gemaakt had.

Zijn tranen wegknipperend nam Elliot de oudere man onder schot, die inmiddels zijn revolver had getrokken en merkte dat ook de zijne weigerde. ‘Leg je wapen neer, ga zitten en maak geen moeilijkheden.’

‘Hoe zijn jullie binnengekomen?’ vroeg de wachtpost, die zijn wapen liet vallen zoals hem was bevolen. ‘Wie zijn jullie?’

‘Doet er niet toe,’ zei Elliot. ‘Ga maar gewoon zitten.’

Maar de wachtpost hield aan. ‘Wie zijn jullie?’

‘Het recht,’ zei Tina.

Vijf minuten ten westen van Reno kwam de helikopter in de sneeuw terecht. De vlokken waren hard, droog en korrelig; ze sisten als opgewaaid zand langs de voorruit van perspex.

Jack Morgan, de piloot, wierp een blik op George Alexander en zei: ‘Dit wordt linke soep.’ Hij had een nachtbril op en zijn ogen waren onzichtbaar.

‘Alleen een beetje sneeuw,’ zei Alexander.

‘Een sneeuwstorm,’ verbeterde Morgan.

‘Je hebt al eerder in sneeuwstormen gevlogen.’

‘In die bergen worden de valwinden en dwarsstromen moordend.’

‘We redden het wel,’ zei Alexander bars.

‘Misschien, misschien niet,’ zei Morgan. Hij grijnsde. ‘Maar de poging wordt in ieder geval lollig.’

‘Je bent gek,’ zei Hensen vanaf zijn stoel achter de piloot.

‘In Vietnam,’ zei Morgan, ‘heette ik Molenaar, omdat ik een klap van de wieken had gekregen. Daar zullen ze wel redenen voor hebben gehad. Vast wel!’ Hij lachte.

Hensen hield een machinepistool vast, dat op zijn schoot lag. Langzaam liet hij zijn handen over het wapen glijden, alsof hij een vrouw streelde. Hij sloot zijn ogen, en voor zijn geestesoog nam hij het wapen uiteen en zette hij het weer in elkaar. Hij had een overgevoelige maag. Hij deed zijn uiterste best om niet aan de helikopter te denken, noch aan het slechte weer, noch aan de waarschijnlijkheid van een lange, snelle, harde val in een afgelegen ravijn.

37

De gewonde bewaker leed pijn maar was, voor zover Tina kon zien, niet in levensgevaar. De kogel had de wond onderweg voor een deel dichtgeschroeid. Het gat in de schouder van de man was geruststellend schoon en bloedde niet erg.

‘Je redt het wel,’ zei Elliot tegen de wachtpost.

‘Jezus, ik ga dood!’

‘Nee hoor,’ zei Elliot. ‘Het doet verrekte pijn, maar de wond is niet ernstig. De kogel heeft geen grote bloedvaten geraakt.’

‘Wat weet jij daar verdomme van?’ vroeg de gewonde man moeizaam van tussen zijn opeengeklemde tanden.

‘In Vietnam zag ik dat soort wonden elke dag,’ zei Elliot. ‘Als je stil blijft liggen, is er niks aan de hand. Maar als je je gewonde schouder te veel beweegt, kan een gekneusd bloedvat springen, en dan bloed je dood.’

‘Klote,’ zei de wachtpost onvast.

‘Begrepen?’ vroeg Elliot.

De man knikte. Hij was bleek en hij zweette.

Elliot bond de oudere wachtpost vast op een stoel. Hij wilde de handen van de jongere man niet boeien. Ze droegen hem dus voorzichtig naar een voorraadkast en sloten hem daar op.

‘Hoe gaat het met je hoofd?’ vroeg Tina aan Elliot. Op zijn slaap, waar het wapen van de wachtpost hem had geraakt, was een lelijke buil opgekomen, en ze raakte die met haar vingertoppen zachtjes aan.

Elliot kromp ineen. ‘Doet pijn.’

‘Dat zal wel helemaal blauw worden.’

‘Maar verder niks aan de hand,’ zei hij.

‘Duizelig?’

‘Nee.’

‘Zie je dingen dubbel?’

‘Nee,’ zei hij. ‘Ik voel me best. Ik ben niet zo hard geraakt. Ik heb geen hersenschudding. Alleen hoofdpijn.’

‘Zal ik je ’s wat zeggen?’

‘Wat?’

‘Ik hou van je.’

‘En ik van jou,’ zei hij.

Ze gaf hem een snelle kus.

‘Kom op,’ zei hij. ‘Laten we Danny zoeken en hem hier weghalen.’

Ze liepen door de kamer langs de wachtpost die geboeid en met een prop in zijn mond op zijn stoel zat. Tina nam de rest van het touw mee en Elliot droeg het pistool.

Tegenover de schuifdeur, waardoor zij en Elliot het bewakingscentrum waren binnengekomen, was nog een deur van normalere afmetingen en bouw. Hij kwam uit op een driesprong van gangen, zoals Tina een paar minuten geleden had gezien, vlak nadat Elliot de wachtpost had neergeschoten en zij door de deur had gekeken om te kijken of er versterkingen kwamen. De gangen waren toen verlaten geweest, en dat was nog steeds het geval. Stilte. Witte tegelvloeren. Witte wanden. Kille tl-verlichting. Een van de gangen liep vijftien meter naar links en vijftien meter naar rechts door; aan beide zijden bevonden zich andere deuren, die allemaal dicht waren, plus aan haar rechterhand een rij van vier liften. De andere gang begon recht tegenover de wachtruimte en boorde zich minstens honderdvijftig meter de bergwand in; aan beide zijden bevonden zich lange rijen deuren en er kwamen ook andere gangen op uit.

Ze fluisterden:

‘Denk je dat Danny op deze verdieping is?’

‘Ik weet het niet.’

‘Waar beginnen we met zoeken?’

‘We kunnen niet gewoon alle deuren opentrekken.’

‘Achter sommige zitten beslist mensen.’

‘Precies. En hoe minder mensen we tegenkomen …’

‘… des te meer kans we hebben om hier levend uit te komen.’

Even stonden ze besluiteloos naar links, naar rechts en recht vooruit te kijken.

Drie meter verderop ging een dubbele liftdeur open.

Tina deinsde terug tegen de gangmuur.

Elliot wees met zijn pistool naar de lift.

Er kwam niemand uit.

De positie van de cabine was zodanig, dat ze niet konden zien wie erin stond. De deuren gingen dicht.

Tina had het misselijkmakende gevoel dat iemand op het punt had gestaan om naar buiten te komen, hun aanwezigheid had gevoeld en was weggegaan om hulp te halen.

Nog voordat Elliot het pistool liet zakken, gingen dezelfde liftdeuren weer open. Toen gleden ze dicht. Open. Dicht. Open. Dicht. Open.

Het werd koud.

Met een zucht van verlichting zei Tina: ‘Het is Danny. Hij wijst ons de weg.’ Niettemin slopen ze voorzichtig naar de lift en keken vol bange voorgevoelens naar binnen. Hij was leeg. Ze gingen erin en de deuren gleden dicht.

Boven de deuren zat een bordje, en daarop stond dat ze op de vierde van vier verdiepingen waren; de eerste was het diepst onder de grond. De liftknoppen deden het pas als iemand eerst een bijbehorende codekaart in de gleuf erboven stak. Maar Tina en Elliot hadden geen toestemming van de computer nodig om de lift te gebruiken; niet met Danny aan hun zijde. Het lampje op het aanwijsbord veranderde van vier in drie in twee, en het werd zó koud in de lift, dat Tina haar adem kon zien. Drie verdiepingen onder de grond, op één na de laatste, gingen de deuren open.

Ze liepen een gang in die in niets verschilde van de gang boven.

De liftdeuren gingen achter hen dicht en het werd weer warm.

Twee meter verderop stond een deur vijf centimeter op een kier, en vanuit de kamer daarachter waren opgewekte gesprekken te horen. Mannen- en vrouwenstemmen. Minstens een half dozijn, zo te horen. Onverstaanbare woorden. Gelach.

Tina wist dat het met haar en Elliot afgelopen was, als iemand de kamer uit kwam en hen zag. Danny leek met onbezielde voorwerpen wonderen te verrichten, maar kon geen mensen beheersen. Ook niet de wachtpost boven, die Elliot neer had moeten schieten. Als ze ontdekt werden en tegenover enkele tientallen boze bewakers kwamen te staan, was Elliots ene pistool misschien niet genoeg om een aanval te voorkomen. Zelfs als Danny dan al hun wapens onklaar maakte, zouden zij en Elliot alleen kunnen ontsnappen door zich moordend een weg naar buiten te banen, en ze wist dat geen van beiden de neiging had tot massamoord, misschien niet eens uit zelfverdediging.

In de kamer vlakbij klonk opnieuw gelach en Elliot vroeg zacht: ‘Waar gaan we heen?’

‘Ik weet het niet.’

Deze verdieping was even groot als degene waar ze het gebouw waren binnengekomen: meer dan honderdvijftig meter diep en meer dan dertig breed. Bijna een halve hectare om te doorzoeken. Hoeveel kamers? Veertig? Vijftig? Zestig? Honderd, als ze de kasten meetelde?

Net toen ze begon te wanhopen, werd het weer koud. Ze keek om zich heen op zoek naar een teken van het kind, en zowel zij als Elliot schrokken verrast, toen de tl-buis boven hun hoofd uit en toen weer aan ging. De buis links van de eerste flikkerde eveneens. Nog verder naar links sputterde een derde buis.

Ze volgden de knipperende lichten naar het einde van de korte vleugel, waarin de liften waren opgesteld. De gang eindigde bij een luchtdichte, stalen deur, die leek op de deuren in een onderzeeër; het gepolijste metaal glom zacht en op de grote, ronde klinknagels weerkaatste licht.

Zodra Tina en Elliot die hindernis bereikten, ging het sluitwiel in het midden draaien. De deur zwaaide open. Omdat Elliot het pistool had, ging hij als eerste naar binnen, maar Tina liep vlak achter hem.

Ze waren in een rechthoekige ruimte van ongeveer zeven bij veertien meter. Aan de overzijde vulde een raam het midden van de andere korte muur. Het zag kennelijk uit op een vriescel, want het raam was wit van de rijp. Rechts van het raam was een andere luchtdichte deur, net als degene waardoor ze net waren binnengekomen. Links stonden over de hele lengte van de kamer computers opgesteld. Tina kon niet zo snel tellen hoeveel beeldschermen er waren. De meeste stonden aan en werden overstroomd met gegevens. Langs de andere muur stonden tafels bedekt met boeken, dossiers en een aantal instrumenten die Tina niet thuis kon brengen.

Aan een van de tafels zat een man met krulhaar en een ruige snor. Hij was groot, breedgeschouderd, in de vijftig, en droeg een witte doktersjas. Toen zij binnendrongen, zat hij een boek door te bladeren. Een andere man, jonger dan de eerste, gladgeschoren en eveneens in het wit, zat aan een computerterminal informatie te lezen die over het scherm flitste. Beide mannen keken sprakeloos van verbazing op.

Elliot nam de onbekenden met zijn dreigende pistool met geluiddemper onder schot en zei: ‘Tina, doe de deur achter ons dicht. Als het kan op slot. Als de bewaking ontdekt dat we hier zijn, krijgen ze ons in ieder geval voorlopig niet te pakken.’

Ze zwaaide de stalen deur dicht. Ondanks zijn enorme gewicht ging dat makkelijker en soepeler dan de gemiddelde deur in een gemiddeld huis. Ze draaide aan het wiel en ontdekte een pin die ze kon indrukken om te voorkomen dat iemand het wiel weer in de open stand draaide.

‘Klaar,’ zei ze.

De man aan de computer draaide zich plotseling naar zijn toetsenbord en begon te typen.

‘Ophouden!’ zei Elliot.

Maar hij was pas van plan op te houden als hij de computer had bevolen het alarm in werking te stellen.

Elliot schoot één keer en het scherm verdween in een glasregen van duizenden splinters.

De man aan het toetsenbord schreeuwde en duwde zijn bureaustoel op wieltjes bij de terminal weg.

Elliot schoot een tweede kogel in het toetsenbord.

De computer zoemde even, maakte een klokkend geluid als een man die moet kokhalzen, en zweeg.

De man die het alarm in werking had willen stellen, sprong op van zijn stoel. ‘Wie denk je verdomme wel dat je bent?’

‘Ik ben degene met het pistool,’ zei Elliot scherp. ‘Dat ben ik. En als dat niet goed genoeg is, kan ik jouw bek net zo snoeren als die klotemachine. Ga nu met je reet op die stoel zitten, anders schiet ik je rotkop eraf!’

Tina had Elliot nog nooit zo horen praten, en zelfs zij kreeg het koud van zijn woedende blik. Hij zag er hard en hoogst gewelddadig uit.

Ook de jongeman in het wit was onder de indruk. Hij ging bleek zitten. ‘Oké,’ zei Elliot tegen beide mannen tegelijk. ‘Als jullie meewerken, gebeurt er niets.’ Hij wuifde met de loop van zijn pistool naar de oudere man. ‘Hoe heet je?’

‘Carl Dombey.’

‘Wat doe je hier?’

‘Ik werk hier,’ zei Dombey verbaasd over die vraag.

‘Ik bedoel wat voor werk?’

‘Ik ben wetenschappelijk onderzoeker.’

‘Op welk terrein?’

‘Ik ben bioloog en biochemicus.’

Elliot keek de jongere man aan. ‘En jij?’

‘Hoezo ik?’ zei de man nors.

Elliot strekte zijn arm uit en bracht de loop van het pistool ter hoogte van de neus van de man.

‘Ik ben dr. Zachariah,’ zei de jongere man.

‘Bioloog?’

‘Ja. Gespecialiseerd in bacteriologie en virologie.’

Elliot liet het pistool zakken, maar hield het nog steeds min of meer in hun richting. ‘Wij hebben een paar vragen en ik vermoed dat u, heren, de antwoorden weet.’

Dombey, die zich – anders dan zijn collega – kennelijk niet gedwongen voelde om de held uit te hangen, bleef doodstil op zijn stoel zitten en vroeg: ‘Wat voor vragen?’

Tina ging naast Elliot staan. Ze zei tegen Dombey: ‘Vragen over mijn kind. Mijn zoon. Danny Evans. We willen weten wat jullie met hem hebben gedaan. We willen weten waar hij is.’

Ze zag haar woorden inslaan als een bom; met niets anders had ze ook maar bij benadering zo’n verpletterend effect kunnen bereiken. Dombey’s ogen puilden uit hun kassen. Zachariah keek haar aan alsof ze dood op de grond had gelegen en op wonderbaarlijke wijze weer was opgestaan.

‘Mijn god,’ zei Dombey.

‘Hoe zijn jullie in godsnaam hier gekomen?’ vroeg Zachariah. ‘Dat kan niet. Jullie kunnen hier niet zijn!’

‘Volgens mij kan dat wel,’ zei Dombey. ‘Nu ik erover nadenk, lijkt het onvermijdelijk. Ik wist dat deze hele zaak te smerig was om anders dan met een ramp te eindigen.’ Hij zuchtte alsof een groot gewicht van hem was afgevallen. ‘Ik zal al uw vragen beantwoorden, mevrouw Evans.’

Zachariah draaide zich met een ruk in zijn richting: ‘Dat kun je niet doen!’

‘O nee?’ zei Dombey. ‘Als je denkt dat ik dat niet kan, blijf dan maar rustig zitten luisteren. Er staat je een verrassing te wachten.’

‘Je hebt een eed van trouw gezworen,’ zei Zachariah. ‘En een eed tot geheimhouding. Als jij ze hier iets over vertelt … het schandaal … de publieke verontwaardiging … de vrijgave van militaire geheimen … Je wordt een landverrader.’

‘Nee,’ zei Dombey. ‘Ik word een verrader van dit centrum. Ik word misschien een verrader van mijn collega’s. Maar niet van mijn land. Mijn land is verre van volmaakt, maar wat we hier met Danny Evans hebben gedaan, is iets dat mijn land niet goedkeurt. Het hele project-Danny Evans is het werk van een paar mensen met grootheidswaanzin.’

‘Dr. Tamaguchi lijdt niet aan grootheidswaanzin!’ zei Zachariah werkelijk gekwetst.

‘Natuurlijk wel,’ zei Dombey. ‘Hij denkt dat hij een groot wetenschapper is, bestemd voor de geschiedenisboeken, een man van grote daden. En een hoop mensen om hem heen, een hoop mensen die hem beschermen, onderzoekers en degene die hier verantwoordelijk zijn voor de beveiliging, lijden net zo goed aan grootheidswaanzin. Wat we met Danny Evans hebben gedaan, is geen “grote daad’’. Daarmee komt niemand in de geschiedenisboeken. Het is waanzinnig, en ik trek mijn handen ervan af.’ Opnieuw keek hij Tina aan. ‘Stel uw vragen.’

‘Nee!’ zei Zachariah. ‘Verdomde gek!’

Elliot pakte de rest van het touw van Tina aan en gaf haar het pistool. ‘Volgens mij moeten we dr. Zachariah vastbinden en een prop in zijn mond stoppen, zodat we in alle rust naar Dombey’s verhaal kunnen luisteren. Als een van beiden een verkeerde beweging maakt, schiet je ze kapot.’

‘Maak je geen zorgen,’ zei ze. ‘Ik zal niet aarzelen.’

‘Je gaat me niet vastbinden,’ zei Zachariah.

Glimlachend liep Elliot met het touw naar hem toe.

Een muur ijskoude lucht stortte zich op de helikopter en dwong hem omlaag. Jack Morgan vocht tegen de wind, bracht het toestel in evenwicht en wist het weer omhoog te krijgen toen hij nog maar een halve meter boven de boomtoppen was.

‘Joepiiieee!’ riep de piloot. ‘Het lijkt wel of ik een wild paard tem.’

In het felle licht dat uit de helikopter naar buiten scheen, was weinig anders te zien dan voortjagende sneeuw. Morgan had zijn nachtbril afgezet.

‘Dit is waanzin,’ zei Hensen. ‘We vliegen geen gewone storm in. Dit is een orkaan.’

Alexander negeerde Hensen en zei: ‘Godverdomme, Morgan, ik weet dat je het kunt.’

‘Misschien,’ zei Morgan. ‘Ik wou dat ik dat net zo zeker wist als jij. Maar misschien lukt het wel. Wat ik wil doen is het plateau via een omweg bereiken en met de wind mee vliegen in plaats van er dwars op. Ik ga die volgende vallei daar afsteken, maak een reuzenzwaai terug naar het centrum en probeer een paar van die dwarswinden te vermijden. Die zijn moordend. Op die manier duurt het wat langer, maar we hebben dan in ieder geval een kans als we ons best doen.’

Een bijzonder felle windvlaag dreef sneeuw tegen de voorruit met zoveel kracht, dat het Kurt Hensen in de oren klonk als hagel uit een geweer.

38

Zachariah lag geboeid en met een prop in zijn mond op de vloer en keek naar hen op. In zijn blik streden haat en woede om de voorrang.

‘U zult eerst wel uw zoon willen zien,’ zei Dombey. ‘Daarna kan ik u vertellen hoe hij hier gekomen is.’

‘Waar is hij?’ vroeg Tina onvast.

‘In de isoleerkamer,’ zei Dombey. Hij wees naar het raam in de achterwand van de kamer. ‘Kom mee.’ Hij liep naar de grote vensterruit, waar nog maar een paar plekjes rijp over waren.

Even was Tina bang om zich in beweging te zetten. Ze vreesde te zien wat ze met Danny gedaan hadden. Die vrees spreidde zijn vangarmen door haar lichaam uit en leken haar voeten aan de grond te nagelen.

Elliot raakte haar schouder aan. ‘Laat Danny niet wachten. Hij heeft al zo lang gewacht. Hij heeft je al heel lang geroepen.’

Ze deed een stap vooruit, toen nog een, en voor ze het wist stond ze naast Dombey voor het raam.

In het midden van de isoleerkamer stond een ziekenhuisbed, omringd door elektronische, medische apparatuur.

Danny lag op zijn rug in het bed, grotendeels onder beddengoed, maar zijn hoofd lag op een kussen en was naar het raam gekeerd. Door de spijlen van het bed staarde hij haar aan.

‘Danny,’ zei ze zacht. Ze had de irrationele angst dat de betovering verbroken werd als ze hem met luide stem riep, en dat hij dan voorgoed verdween.

Zijn gezicht was smal. Smal en ingevallen. Hij leek ouder dan twaalf. Hij leek een kleine oude man.

Dombey voelde hoe geschokt ze was en zei: ‘Hij is uitgemergeld. De laatste zes of zeven weken heeft hij alleen vloeibaar voedsel binnen kunnen houden. En ook dat maar in kleine beetjes.’

Danny’s ogen stonden vreemd. Donker als altijd. Groot en rond als altijd. Ze waren verzonken en omringd door ongezond donkere huid, niet zoals altijd. Maar dat was niet waardoor ze zo vreemd leken. Ze kon niet zeggen wat die ogen zo anders maakte dan alle andere ogen die ze ooit had gezien. Maar terwijl zij en Danny elkaar aankeken, ging er een huivering door haar heen en had ze een sterk, overweldigend medelijden met hem. De jongen knipperde met zijn ogen. Hij haalde met wat een grote, behoorlijk pijnlijke inspanning leek, één arm onder het beddengoed vandaan en strekte die naar haar uit. Zijn arm was vel over been, een zielig stokje. Hij stak hem tussen twee spijlen door en opende zijn hand smekend, tastend naar liefde en wanhopig pogend om haar aan te raken.

Met trillende stem zei ze tegen Dombey: ‘Ik wil bij mijn kleine jongen zijn. Ik wil hem vasthouden.’

Terwijl ze alle drie naar de luchtdichte deur liepen die naar de kamer voorbij het raam leidde, vroeg Elliot: ‘Waarom ligt hij in quarantaine? Is hij ziek?’

‘Op dit moment niet,’ zei Dombey. Hij stopte bij de deur, draaide zich om, en wat hij hen moest vertellen, viel hem kennelijk heel zwaar. ‘Op dit moment is hij op de rand van de hongerdood, omdat hij al zo lang geen voedsel binnen heeft kunnen houden. Maar hij is niet besmettelijk. Af en toe is hij heel, heel besmettelijk geweest, maar nu niet. Hij heeft een unieke ziekte gehad, een door mensen gemaakte ziekte die in dit laboratorium ontwikkeld is. Hij is de enige mens die die ooit overleefd heeft. Hij heeft natuurlijke antistoffen in zijn bloed die hem helpen om dit bijzondere virus te bestrijden, ondanks het feit dat het virus kunstmatig is. Dat fascineerde dr. Tamaguchi. Hij is het hoofd van dit centrum. Tamaguchi zette ons onder zware druk om de antistof te isoleren en te verklaren waarom die de ziekte tegenwerkt. Toen dat eenmaal gelukt was, had Danny natuurlijk geen wetenschappelijke waarde meer. En voor Tamaguchi betekende dat, dat hij geen enkele waarde meer had. Behalve op de allergrofste manier … Tamaguchi besloot Danny als proefkonijn te gebruiken tot hij eraan bezweek. Al twee maanden lang injecteren ze de jongen steeds en steeds en steeds weer. Ze laten het virus hem uitputten en proberen te ontdekken hoe vaak hij het virus overwint voordat het hém overwint. Tegen deze ziekte wordt iemand niet permanent immuun, snapt u. Het is net keelontsteking of gewone verkoudheid … of kanker … want je kunt het telkens opnieuw krijgen als je het geluk – of de pech – had om het de eerste keer te verslaan. Vandaag heeft hij het voor de veertiende keer verslagen. Hoewel hij elke dag zwakker wordt, overwint hij het virus om een of andere reden telkens sneller. Maar elke overwinning put hem uit. De ziekte doodt hem wel degelijk, hoe indirect ook. Het doodt hem door zijn krachten te ondermijnen. Op dit moment is hij schoon en niet besmet. Morgen willen ze opnieuw een vuile naald in hem steken.’

‘Mijn god,’ zei Elliot. ‘O, mijn god.’

Tina staarde Dombey door afschuw overmand aan. ‘Wat u daarnet hebt verteld, is ongelooflijk.’

‘Zet u dan maar schrap,’ zei Dombey grimmig. ‘De andere helft komt nog.’

Hij draaide zich om, draaide aan het wiel op de stalen deur en zwaaide hem naar binnen open.

Toen ze een paar minuten geleden voor het eerst door het observatieraam keek en haar schrikwekkend vermagerde kind zag, had ze zich voorgenomen om niet te huilen. Danny hoefde haar tranen niet te zien. Hij had liefde en aandacht en bescherming nodig. Tranen maakten hem misschien overstuur. En gelet op hoe hij keek, was ze bang dat elke ernstige emotionele beroering hem letterlijk kon vernietigen.

Naar het bed toe lopend beet ze zó hard op haar onderlip, dat ze een beetje bloed proefde. Ze vocht om haar tranen te bedwingen, maar had elk restje wilskracht nodig om haar ogen droog te houden.

Danny werd opgewonden toen hij haar zag naderen en ondanks zijn afschuwelijke zwakte wist hij zich in een zittende houding te werken. Met zijn ene broze, trillende hand omklemde hij het hek van het bed en strekte de andere hand gretig naar haar uit.

Aarzelend zette ze laatste paar stappen. Haar hart bonsde, haar keel kneep dicht en ze werd overweldigd door vreugde nu ze hem weer zag, maar ook door afschuw nu ze ontdekte hoe verschrikkelijk uitgeteerd hij was. Ook zij strekte haar hand naar hem uit en zijn kleine vingers vouwden zich strak rond de hare. Hij hield haar met felle, wanhopige kracht vast.

‘Danny,’ zei ze verbaasd. ‘Danny, Danny.’

Van ergens diep in hem, van diep onder alle pijn en angst en leed wist hij een glimlach tevoorschijn te halen. Het had eigenlijk weinig van een glimlach: er trilde iets op zijn lippen dat de zachtste bries leek weg te kunnen blazen. Het was zo’n voorzichtige glimlach, zo’n vage weerschijn van alle brede, warme glimlachen die ze zich herinnerde, dat haar hart ervan brak.

‘Mamma,’ zei hij met een uitgeputte, krakende stem die ze nauwelijks herkende.

‘Alles is goed,’ zei ze.

Hij begon te huiveren.

‘Alles is voorbij, Danny. Alles is goed.’

‘Mamma … Mamma …’ Zijn gezicht leek te huiveren. Zijn dappere glimlach verdween en hij uitte een kreun van pijn. ‘Ooooo, mammie …’

Ze klapte het hek omlaag, ging op de rand van het bed zitten en nam hem in haar armen. Hij was een lappenpop met alleen nog dunne restjes vulling. Een breekbaar, angstig schepsel dat in niets leek op de gelukkige, energieke, actieve jongen die hij geweest was. Eerst durfde ze hem niet te knuffelen uit angst hem bij haar omhelzing te verbrijzelen. Maar hij omhelsde haar heel stevig, en opnieuw merkte ze verbaasd hoeveel kracht hij nog steeds uit zijn uitgeteerde lichaam kon putten. Hevig trillend en snuivend legde hij zijn gezicht in haar hals en ze voelde zijn tranen op haar huid. Nu kon ze zich niet meer beheersen en liet haar eigen tranen de vrije loop, rivieren, vloedgolven tranen. Toen ze één hand op de rug van de jongen legde om hem tegen zich aan te drukken, ontdekte ze hoe afschuwelijk uitgemergeld hij was. Elke rib en ruggenwervel stak zó uit, dat het bijna leek of ze een geraamte in haar armen had, en daar moest ze nog harder om huilen. Ze trok hem op haar schoot; de draden van de elektroden op zijn huid, die naar de controleapparatuur rond het bed leidden, sleepte hij mee; hij zag eruit als een weggegooide marionet. Toen zijn benen vanonder het beddengoed tevoorschijn kwamen en het ziekenhuishemd omhoogschoof, zag ze dat zijn arme ledematen te uitgeteerd en vleesloos waren om hem veilig op de been te kunnen houden, en ze nam hem in haar armen, wiegde hem, mompelde zachtjes tegen hem en zei dat ze van hem hield. Ze huilde.

Danny leefde nog.

39

Jack Morgans tactiek om vlak boven de grond te vliegen in plaats van er hoog overheen, was een doorslaand succes. Alexander raakte er steeds meer van overtuigd dat ze het centrum ongedeerd zouden bereiken, en merkte dat zelfs Hensen, die het afschuwelijk vond met Morgan te vliegen, nu kalmer was dan tien minuten geleden.

De helikopter scheerde langs de bodem van het dal, flitste drie meter boven een met ijs bedekte rivier naar het noorden, moest zich nog steeds een weg banen door een verontrustend dichte sneeuwval, maar werd tegen de ergste stormturbulentie beschermd door de muren van reusachtige naaldbomen aan weerszijden van de rivier. De zilveren, bijna lichtgevende rivier was een makkelijk spoor om te volgen. Af en toe wist de wind hen te vinden en beukte dan op de helikopter, maar het toestel danste en zigzagde als een goede bokser en leek niet langer op het punt een knock-out voor zijn kiezen te krijgen.

‘Hoelang nog?’ vroeg Alexander.

‘Tien minuten, misschien vijftien,’ zei Morgan. ‘Tenzij.’

‘Tenzij wat?’

‘Tenzij de rotors vol ijskorsten raken. Tenzij de drijfas en de rotorscharnieren vastvriezen.’

‘Is dat waarschijnlijk?’ vroeg Alexander.

‘Zeker iets om rekening mee te houden,’ zei Morgan. ‘En altijd bestaat de mogelijkheid dat ik het terrein in het donker verkeerd inschat en recht tegen de helling van een heuvel knal.’

‘Jij niet,’ zei Alexander. ‘Daar ben jij te goed voor.’

‘Nou,’ zei Morgan, ‘er is altijd een kans dat ik het verpest. Dat houdt de boel spannend.’

Tina maakte Danny klaar voor de tocht uit het ondergrondse laboratorium. Om te beginnen haalde ze de elektroden weg, die op acht plaatsen aan zijn hoofd en lichaam vastzaten. Toen ze behoedzaam de hechtpleister wegtrok, jammerde hij, en ze kromp ineen toen ze zag hoe rauw zijn huid eronder was. Niemand had moeite gedaan om schrijnen te voorkomen.

Terwijl Tina met Danny bezig was, ondervroeg Elliot Carl Dombey. ‘Wat doen jullie hier? Militair onderzoek?’

‘Ja,’ zei Dombey.

‘Alleen biologische wapens?’

‘Biologische en chemische. Experimenten met recombinant-dna. Op een bepaald moment waren we met dertig experimenten bezig.’

‘Ik dacht dat de Verenigde Staten al een hele tijd geleden uit de chemische en biologische wapenwedloop waren gestapt.’

‘Naar buiten toe wel,’ zei Dombey. ‘Nixon was de eerste president die verklaarde dat het land zich nooit tot dit soort smerige oorlogvoering zou verlagen, en elk staatshoofd sinds Nixon heeft die plechtige belofte herhaald. Maar in werkelijkheid gaat het gewoon door. Dat moet ook wel. Dit is het enige centrum van dien aard dat we hebben. De Russen hebben er drie van. Zij geloven in chemische en biologische oorlogvoering. Zij zien er niets immoreels in. Een tijdje geleden hebben ze in Afghanistan. bc-wapens gebruikt en rond tachtigduizend mensen gedood met wat wij graag “onconventionele wapens” noemen. Als zij een prachtig nieuw virus denken te hebben, waar wij niets vergelijkbaars tegenover kunnen stellen, gebruiken ze dat tegen ons.’

Elliot zei: ‘Maar als de race om de Russen bij te houden een situatie kan scheppen zoals hier, een situatie waarin een onschuldig kind wordt afgebeuld, zijn we dan niet hetzelfde soort monsters geworden als de Sovjetleiders? Wordt onze vrees voor de vijand dan niet het middel om ons in hen te veranderen? En is dat niet gewoon een andere manier om de oorlog te verliezen?’

Dombey knikte. Al pratend streek hij zijn snorpunten glad. ‘Dat is precies de vraag waar ik mee geworsteld heb sinds Danny tussen de raderen raakte. Het probleem is dat sommige idioten zich tot dit werk aangetrokken voelen vanwege de geheimzinnigheid en ook omdat je werkelijk een soort machtsgevoel krijgt door wapens te ontwerpen die honderdduizenden mensen kunnen doden. Op die manier raken mensen met grootheidswaanzin zoals Tamaguchi erbij betrokken. Mensen als Aaron Zachariah. Ze misbruiken hun macht en bederven hun werk. Er is geen manier om ze op tijd kwijt te raken. Maar als we de zaak sluiten, als we ophouden met dit soort onderzoek alleen omdat we bang zijn dat mensen als Tamaguchi daarover uiteindelijk de leiding krijgen, geven we zoveel terrein aan onze vijanden prijs dat we dat niet lang overleven. Ik denk dat we het minste van twee kwaden moeten aanvaarden en ermee moeten leren leven.’

Tina haalde een elektrode van Danny’s hals en trok voorzichtig de pleister van zijn huid.

Het kind klampte zich nog steeds aan haar vast, maar zijn verzonken ogen waren op Dombey gericht.

‘Ik ben niet geïnteresseerd in de filosofie of moraal van de biologische oorlogvoering,’ zei Tina. ‘In ieder geval niet nu. Op dit moment wil ik alleen maar weten hoe Danny hier verzeild is geraakt.’

‘Om dat te begrijpen,’ zei Dombey, ‘moeten we twintig maanden terug. Rond die tijd liep een Russische onderzoeker genaamd Ilja Poparopov over naar de Verenigde Staten. Hij had een dossier op microfilm bij zich van het belangrijkste, gevaarlijkste Russische biologische wapen sinds tien jaar. De Russen noemden het spul “Gorki-400”, omdat het in hun rdna-lab buiten Gorki was ontwikkeld, en het was de vierhonderdste levensvatbare stam van kunstmatige micro-organismen die in dat onderzoekscentrum was geschapen.

Gorki-400 is een volmaakt wapen. Het werkt alleen tegen mensen. Geen enkel ander levend wezen kan er de drager van zijn. En net als syfilis houdt Gorki-400 het niet langer dan een minuut buiten een levend menselijk lichaam vol. Dat betekent dat het geen voorwerpen of hele gebieden permanent kan vergiftigen zoals Antrax en andere kwaadaardige bacteriën. En als de gastheer sterft, gaat Gorki-400 kort daarna te gronde, zodra de temperatuur van het lijk beneden de twintig graden daalt. Begrijpt u de voordelen daarvan?’

Tina had het te druk met Danny om werkelijk na te denken over wat Carl Dombey zei, maar Elliot wist wat de onderzoeker bedoelde. ‘Ik begrijp het. De Russen kunnen met Gorki-400 een stad of land uitroeien, en hoeven dan geen lastige en dure ontsmettingsoperatie uit te voeren voordat ze binnen kunnen rukken om het veroverde gebied over te nemen.’

‘Precies,’ zei Dombey. ‘En Gorki-400 heeft nog andere, even belangrijke voordelen boven de meeste andere biologische middelen. Op de eerste plaats kun je al vier uur na het eerste contact met het virus besmettelijk zijn. Dat is een ongelooflijk korte incubatietijd. Wie eenmaal besmet is, leeft nooit langer dan vierentwintig uur. De meeste mensen sterven binnen twaalf uur. Het percentage slachtoffers van Gorki-400 is honderd procent. Naar men aanneemt, overleeft niemand. De Russen hebben het beproefd op god-weet-hoeveel politieke gevangenen. Ze hebben nooit een effectief antilichaam of antibioticum kunnen vinden. Het virus trekt naar de hersenstam en begint daar een gif af te scheiden dat letterlijk het hersenweefsel wegvreet, zoals kaasdoek oplost in accuzuur. Het vernielt het deel van de hersenen dat alle autonome lichaamsfuncties beheerst. De hartslag van het slachtoffer houdt eenvoudig op, de organen functioneren niet meer en de aandrang om adem te halen verdwijnt.’

‘En die ziekte heeft Danny overleefd,’ zei Elliot.

‘Ja,’ zei Dombey, ‘voor zover wij weten als enige.’

Tina had de deken van het bed gehaald en dubbelgevouwen om Danny daarin te wikkelen voor hun tocht naar de Jeep buiten. Terwijl ze haar kind inpakte, keek ze op en zei tegen Dombey: ‘Maar hoe raakte hij dan besmet?’

‘Het was een ongeluk,’ zei Dombey.

‘Dat verhaal heb ik eerder gehoord.’

‘Dit keer is het waar,’ zei Dombey. ‘Toen Ilja Poparopov overliep met alle gegevens over Gorki-400, werd hij hierheen gebracht. We gingen onmiddellijk met hem aan het werk en probeerden een exacte kopie van het Russische virus te maken. Dat lukte betrekkelijk snel. Toen begonnen we het virus te bestuderen en probeerden we er iets tegen te ontdekken dat de Russen over het hoofd hadden gezien.’

‘En toen werd iemand onvoorzichtig,’ zei Elliot.

‘Ja,’ zei Dombey. ‘Erger nog. Iemand werd onvoorzichtig en dom. Toen Danny en de andere jongens bijna dertien maanden geleden aan hun wintersurvival bezig waren, raakte een van onze onderzoekers, een nogal eigenzinnige man die Larry Bollinger heette, per ongeluk besmet terwijl hij op een ochtend alleen in zijn lab werkte.’

Danny’s greep op Christina verstrakte. Ze streelde zijn hoofd en probeerde hem te kalmeren. Ze zei tegen Dombey: ‘Maar jullie hebben toch wel voorzorgen, procedures die iemand moet volgen als en wanneer …’

‘Natuurlijk,’ zei Dombey. ‘Daar worden we in getraind vanaf de eerste dag dat we hier werken. Bij onvoorziene besmetting stel je onmiddellijk een alarm in werking. Dan sluit je de kamer waarin je werkt hermetisch af en als er een aangrenzende isoleerkamer is, moet je daar naar binnen gaan en de deur achter je dicht doen. Dan komt heel snel een ontsmettingsploeg om alle rommel op te ruimen die je in het lab hebt gemaakt. Als je jezelf met iets hebt besmet dat te genezen is, word je behandeld. Als het ongeneselijk is … dan word je in quarantaine verzorgd tot je sterft. Dat is een van de redenen waarom we zoveel verdienen. Gevarengeld. Dat risico hoort gewoon bij ons werk.’

‘Behalve dan dat die Larry Bollinger daar anders over dacht,’ zei Tina bitter. Ze had moeite om Danny goed in de deken te pakken, omdat hij haar niet los wilde laten. Met lieve glimlachjes, geruststellend gemompel en kussen op allebei zijn broze handen wist ze hem uiteindelijk over te halen om beide armen strak langs zijn lichaam te houden.

‘Bollinger knapte af. Hij ging volstrekt door het lint,’ zei Dombey. Hij klonk een beetje gegeneerd omdat een van zijn collega’s onder die omstandigheden zijn zelfbeheersing had verloren, en begon al pratend te ijsberen. ‘Bollinger wist hoe snel Gorki-400 op zijn slachtoffers inwerkt en raakte in paniek. Kennelijk maakte hij zichzelf wijs dat hij van zijn besmetting kon weglopen. God-mag-het-weten, maar dat is precies wat hij probeerde te doen. Hij sloeg geen alarm. Hij liep gewoon het lab uit, ging naar zijn kamer, trok warme kleren aan en verliet het complex. Volgens het dienstrooster had hij geen verlof; hij kon zo gauw geen goed excuus bedenken om te tekenen voor een van de Jeeps en moest dus te voet ontsnappen. Hij zei tegen de wachtposten dat hij een paar uur met zijn sneeuwschoenen op pad ging. In de winter doen velen van ons dat. Het is een goeie lichaamsbeweging, en je bent even uit dit gat in de grond. Maar Bollinger was helemaal niet geïnteresseerd in lichaamsbeweging. Hij stak de sneeuwschoenen onder zijn arm en liep de bergweg af, waarschijnlijk dezelfde als waarlangs u bent binnengekomen. Voor hij bij het wachthuisje bij de bovenste poort kwam, klom hij op de richel erboven. Ten slotte gebruikte hij zijn sneeuwschoenen om de wachtpost te omzeilen, keerde terug naar de weg en gooide zijn sneeuwschoenen weg. De beveiligingsdienst heeft ze later gevonden. Waarschijnlijk tweeëneenhalf uur nadat hij hier de deur uit liep en drie uur nadat hij was besmet, kwam Bollinger bij de onderste poort. Ongeveer tegelijkertijd liep een andere onderzoeker zijn lab in, zag de Gorki-400-kweken kapot op de grond liggen en sloeg alarm. Intussen klom Bollinger ondanks het prikkeldraad over het hek. Vervolgens wist hij de weg te bereiken die naar het centrum voor wildstandonderzoek leidt. Hij begon het bos uit te lopen in de richting van de districtsweg, een kilometer of zeven van de afslag naar het lab, en al na een kilometer of vijf …’

‘… kwam hij meneer Jaborski en de padvinders tegen,’ zei Elliot.

‘En was inmiddels in staat om hen met de ziekte te besmetten,’ zei Tina, die Danny in de deken had gepakt.

‘Ja,’ zei Dombey. ‘Hij moet die padvinders vijf of vijfeneenhalf uur na zijn besmetting hebben bereikt. Hij was inmiddels uitgeput. Het had hem het grootste deel van zijn lichamelijke reserves gekost om het laboratoriumterrein te verlaten en hij begon ook een paar van de eerste symptomen van Gorki-400 te voelen. Duizeligheid. Lichte misselijkheid. De hopman had de minibus van de expeditie neergezet op een open plek ongeveer tweeëneenhalve kilometer het bos in, en hij en zijn helper en de jongens waren pas een halve kilometer op weg, toen ze Larry Bollinger tegenkwamen. Ze wilden net de weg verlaten en het bos ingaan, om geen tekenen van beschaving meer te zien als ze voor hun eerste nacht in de wildernis hun kamp opsloegen. Toen Bollinger ontdekte dat ze een voertuig hadden, probeerde hij hen over te halen om hem helemaal naar Reno te brengen. Toen ze dat niet wilden, vertelde hij een verhaal over een vriend die met een gebroken been in de bergen was gestrand. Jaborski geloofde niets van zijn verhaal, maar bood ten slotte aan om hem naar het wildstandcentrum te brengen; vandaaruit kon een reddingspoging worden georganiseerd. Voor Bollinger was dat niet goed genoeg en hij werd hysterisch. Zowel Jaborski als de andere padvindersleider raakten ervan overtuigd dat ze met een gevaarlijk iemand te maken hadden. Op dat moment arriveerde het veiligheidsteam. Bollinger probeerde weg te lopen. Toen probeerde hij het veiligheidspak van een van de beveiligingsmensen stuk te scheuren. Ze waren gedwongen hem dood te schieten.’

‘De ruimtemannen,’ zei Danny.

Ze keken hem allemaal aan.

Hij maakte zich klein in zijn gele deken en huiverde bij de herinnering. ‘De ruimtemannen kwamen en namen ons mee.’

‘Ja,’ zei Dombey. ‘Waarschijnlijk zagen ze er in hun veiligheidspakken wel een beetje als ruimtemannen uit. Ze brachten iedereen hier en zetten ze in quarantaine. Eén dag later waren ze allemaal dood, behalve Danny.’ Dombey zuchtte. ‘Nou … de rest weet u voor het grootste gedeelte.’

40

De helikopter bleef de bevroren rivier door de vallei naar het noorden volgen.

Het spookachtige, iets lichtgevende winterlandschap deed George Alexander aan kerkhoven denken. Hij voelde zich tot kerkhoven aangetrokken. Hij wandelde graag langdurig en op zijn gemak tussen grafstenen. Zo lang hij zich kon herinneren was hij gefascineerd door de dood, hoe die tot stand kwam en wat hij betekende, en wilde hij graag weten hoe het er aan de andere kant uitzag – uiteraard zonder zich op een enkele reis daarheen te begeven. Hij wilde niet sterven; hij wilde alleen wéten. Telkens als hij persoonlijk iemand doodde, had hij het gevoel in verbinding te staan met de wereld voorbij deze, en als hij ooit genoeg van zulke verbindingen had gelegd, hoopte hij beloond te worden met een visioen van gene zijde. Misschien zou hij op een dag op een kerkhof staan voor de grafsteen van een van zijn slachtoffers, en zou degene die hij gedood had, van de overzijde zijn handen naar hem uitstrekken en hem op levendige, helderziende wijze precies laten zien hoe de dood was. Dan zou hij hef weten.

‘We zijn er bijna,’ zei Jack Morgan.

Alexander tuurde ongerust door de zware sneeuwval, waarin de helikopter zich bewoog als een blinde die uit alle macht een eindeloze duisternis in rent. Hij raakte het wapen aan dat hij in een schouderholster bij zich had en dacht aan Christina Evans.

Tegen Kurt Hensen zei Alexander: ‘Dood Stryker zodra je hem ziet. Die hebben we niet meer nodig. Maar de vrouw moet ongedeerd blijven. Ik wil haar ondervragen. Ze zal me vertellen wie de verrader is. Ze zal me vertellen wie haar het lab in geholpen heeft, al moet ik een voor een haar vingers breken om haar aan het praten te krijgen.’

Toen Dombey klaar was met zijn verhaal, zei Tina in de isoleerkamer: ‘Danny ziet er zo verschrikkelijk uit. Hij heeft dan misschien die ziekte niet meer, maar wordt hij weer beter?’

‘Dat denk ik wel,’ zei Dombey. ‘Hij moet alleen weer een beetje aankomen. Hij kon niets binnenhouden omdat ze hem de laatste tijd weer besmet hebben om te kijken hoelang het duurt voor hij sterft. Maar als hij hier eenmaal weg is, komt hij denk ik snél weer aan. Alleen …’

Tina verstijfde bij de bezorgde klank in Dombey’s stem. ‘Wat? Wat bedoelt u met: alleen …?’

‘Sinds al die nieuwe besmettingen heeft hij een vlek op zijn pariëtale hersenkwab gekregen.’

Tina voelde zich misselijk worden. ‘Nee.’

‘Maar het is kennelijk niets levensbedreigends,’ zei Dombey snel. ‘Voor zover wij kunnen nagaan, is het geen tumor. Geen kwaadaardige en geen goedaardige. In ieder geval blijkt bij proeven geen enkel kenmerk van een tumor. Het is ook geen littekenweefsel. En het is geen bloedstolsel.’

‘Wat is het dan wel?’ vroeg Elliot.

Dombey haalde een hand door zijn dikke krulhaar. ‘Volgens de computer komt de nieuwe uitstulping overeen met de structuur van normaal hersenweefsel. Daar kan ik geen touw aan vastknopen. Maar we hebben onze gegevens honderd keer gecontroleerd en kunnen geen fout in onze diagnose vinden. Behalve dan dat die onmogelijk is. Wat wij op onze röntgenfoto’s zien, ligt buiten ons ervaringsterrein. Als u hier vandaan bent, ga dan met hem naar een hersenspecialist. Ga naar tien hersenspecialisten, net zolang tot iemand u kan zeggen wat er met hem aan de hand is. Die pariëtale vlek lijkt me niet levensbedreigend, maar u moet het beslist in de gaten houden.’

Tina keek Elliot aan en wist dat beiden dezelfde gedachte door het hoofd ging: had deze vlek op Danny’s hersenen iets met zijn paranormale gaven te maken? Was de opkomst van zijn verborgen paranormale vermogens een direct gevolg van het kunstmatige virus waarmee ze hem zo vaak hadden besmet? Dat leek beslist niet onwaarschijnlijker dan het feit dat hij het slachtoffer van Project Pandora was geworden, en voor zover Tina kon zien, was dit het enige dat Danny’s buitengewone nieuwe vermogens kon verklaren.

Elliot was kennelijk bang dat ze haar gedachten onder woorden zou brengen en Dombey attent zou maken op de ongelooflijke waarheid van de situatie. Hij keek op zijn horloge en zei: ‘We moeten weg.’

‘Als u weggaat,’ zei Dombey, ‘neem dan een paar dossiers over Danny mee. Die liggen op de tafel vlak bij de buitendeur. Daarmee krijgt uw verhaal meer gewicht als u ermee naar de pers gaat. En in godsnaam, ga er zo snel mogelijk mee naar de kranten. Zolang u de enige buitenstaanders bent die weten wat er gebeurd is, staat u op de dodenlijst.’

‘Dat beseffen we maar al te goed,’ zei Elliot.

Tina zei: ‘Elliot, jij moet Danny dragen. Hij kan niet lopen. Hij is niet te zwaar voor me, want hij is zo uitgeteerd als wat, maar hij blijft een onhandige last.’

Elliot gaf haar het pistool en begon naar het bed te lopen.

‘Wilt u me eerst een genoegen doen?’ vroeg Dombey.

‘Welk genoegen?’

‘Laten we Zachariah hierheen brengen en de prop uit zijn mond halen. Bind me dan vast, doe een prop in mijn mond, en leg me in de buitenste kamer. Ik ga ze wijsmaken dat hij degene was die met u samenwerkte. En als u het verhaal aan de kranten vertelt, kunt u het op die manier voorstellen.’

Tina schudde verbaasd haar hoofd. ‘Maar u hebt zoveel tegen Zachariah gezegd, bijvoorbeeld dat dit centrum wordt geleid door mensen met grootheidswaanzin, en u hebt zo duidelijk gemaakt dat u het niet eens bent met alles wat hier gebeurt. Waarom wilt u dan blijven?’

‘Ik vind het kluizenaarsleven prettig en het betaalt goed,’ zei Dombey. ‘En als ik niet blijf, maar wegga en een baan zoek in een burgerlijk onderzoeksinstituut, dan is er hier één verstandige stem minder. Er zijn hier een heleboel mensen die zich in zekere mate maatschappelijk verantwoordelijk voelen voor het werk dat ze doen. Als die allemaal weggaan, leveren ze het centrum uit aan mensen als Tamaguchi en Zachariah en is er niemand in de buurt om de dingen in evenwicht te houden. Stel u maar voor wat voor onderzoek ze dán gaan doen.’

‘Maar als ons verhaal de pers bereikt,’ zei Tina, ‘gaan ze het centrum waarschijnlijk sluiten.’

‘Geen sprake van,’ zei Dombey. ‘Want het werk moet worden gedaan. Het machtsevenwicht met de Sovjet-Unie moet in stand blijven. Misschien doen ze net of ze het sluiten, maar daar blijft het bij. Tamaguchi en een paar van zijn naaste medewerkers worden ontslagen. De boel wordt flink door elkaar gegooid, en dat is goed. Als ik hen kan laten denken dat Zachariah degene was die de geheimen heeft verraden, als ik mijn positie hier kan beschermen, krijg ik misschien een baan met meer invloed.’ Hij glimlachte. ‘Op z’n allerminst met meer geld.’

‘Oké,’ zei Elliot. ‘We doen wat je wilt. Maar dat moet wel vlug.’

Ze verhuisden Zachariah naar de isoleerkamer en haalden de prop uit zijn mond. Hij rukte aan zijn boeien en vervloekte Elliot. Toen vervloekte hij Tina en Danny en Dombey. Toen ze Danny de kleine kamer uit droegen, konden ze Zachariahs geschreeuwde beledigingen door de luchtdichte stalen deur niet meer horen.

Terwijl Elliot het laatste stuk touw gebruikte om Dombey vast te binden, vroeg de onderzoeker: ‘Bevredig mijn nieuwsgierigheid?’

‘Waarnaar?’

‘Wie heeft verteld dat uw zoon hier was? Wie heeft u het lab ingelaten?’

Tina knipperde met haar ogen. Ze wist niet wat ze zeggen moest.

‘Oké, oké,’ zei Dombey. ‘Ik begrijp dat u degene die het was, niet wilt verklikken. Maar vertel me één ding: was het iemand van de beveiliging of iemand van het medische personeel? Ik zou het prettig vinden als het een arts was, iemand uit mijn eigen groep, die eindelijk de juiste beslissing nam.’

Tina keek Elliot aan.

Elliot schudde zijn hoofd: nee.

Ook zij vond dat het misschien niet verstandig was om iemand te vertellen welke vermogens Danny had verworven. De wereld zou hem als een ongewoon verschijnsel beschouwen; iedereen zou hem dan willen aangapen en tentoonstellen. En als de mensen in dit centrum het idee kregen dat Danny’s nieuwe paranormale vermogens het gevolg waren van de pariëtale vlek die was verschenen ha zijn herhaalde blootstelling aan Gorki-400, wilden ze hem beslist testen en alles bij hem overhoophalen. Nee, ze ging niemand vertellen wat Danny kon. Nog niet. Niet tot zij en Elliot precies wisten welke gevolgen die onthulling voor zijn leven zou hebben.

‘Het was iemand van de medische staf,’ loog Elliot. ‘Een van de artsen liet ons binnen.’

‘Goed,’ zei Dombey. ‘Daar ben ik blij om. Ik wou dat ik de ruggengraat had gehad om dat al heel lang geleden te doen.’

Elliot maakte een prop van een zakdoek en stopte die in Dombey’s mond. Tina deed de buitenste luchtdichte deur open.

Elliot pakte Danny op. ‘Je bent zo licht als een veertje, jochie. We zullen je regelrecht naar McDonald’s moeten brengen en je volstoppen met hamburgers en friet.’

Danny glimlachte naar hem.

Met het pistool in haar hand liep Tina voorop naar de gang. In de kamer bij de lift waren nog steeds mensen aan het praten en lachen, maar niemand kwam de gang op.

Danny deed de zwaarbeveiligde liftdeur open en zorgde dat de lift naar boven ging zodra ze in de cabine stonden. Hij had rimpels in zijn voorhoofd alsof hij zich ergens op concentreerde, maar dat was het enige teken dat hij iets met de opstijgende lift te maken had.

Op de bovenste verdieping waren de gangen verlaten.

In de wachtruimte zat de bewaker nog steeds geboeid en met een prop in zijn mond op zijn stoel. Hij keek hen bang en woedend aan.

Tina, Elliot en Danny liepen de vestibule door en stapten de koude nacht in. Ze werden gegeseld door de sneeuw.

Naast het huilen van de wind was nog een ander geluid te horen, en het duurde een paar seconden voor Tina wist wat het was.

Een helikopter.

Ze keek omhoog en zag hem over de westelijke helling van het plateau komen aanvliegen. Welke idioten vlogen met dit weer in een helikopter?

‘De Jeep,’ schreeuwde Elliot. ‘Schiet op!’

Ze renden naar de stationcar. Tina nam Danny uit Elliots armen, liet hem op de achterbank glijden en stapte daarna ook zelf in.

Elliot ging achter het stuur zitten en morrelde met de sleuteltjes. De motor sloeg niet onmiddellijk aan.

De helikopter dook hun richting in.

‘Wie zit er in die helikopter?’ vroeg Danny.

‘Dat weet ik niet,’ zei Tina. ‘Maar het zijn geen aardige mensen, schat. Ze lijken op het monster in je stripboek. Van waaruit je me beelden hebt gestuurd in mijn dromen. Ze willen niet dat we je hier weghalen.’

Danny staarde naar de naderende helikopter en opnieuw verschenen er rimpels in zijn voorhoofd.

De motor van de Jeep sloeg plotseling aan.

‘Goddank!’ zei Elliot.

Maar de rimpels in Danny’s voorhoofd verdwenen niet.

Tina besefte wat de jongen ging doen en zei: ‘Danny, wacht!’

George Alexander boog zich voorover om door het bolle raam naar de Jeep te kijken en zei: ‘Zet ons pal voor ze neer, Jack.’

‘Lukt wel,’ zei Morgan.

Tegen Hensen, die het machinepistool had, zei Alexander: ‘Zoals ik al zei: knal Stryker meteen dood, maar de vrouw niet.’

Plotseling schoot de helikopter omhoog. Hij had maar vijf of zes meter boven de weg gevlogen, maar klom nu snel naar twaalf, vijftien, twintig meter.

Alexander vroeg: ‘Wat is er aan de hand?’

‘De knuppel,’ zei Morgan. Er klonk een angst in zijn stem die er tijdens deze hele nachtmerrieachtige tocht door de bergen nog niet was geweest. ‘Ik krijg dat verrekte ding niet in bedwang. Hij is bevroren.’

Vijfentwintig, dertig, vijfendertig meter. Ze schoten recht omhoog de nacht in.

Toen viel de motor uit.

‘Wel verdomme!’ zei Morgan.

Hensen schreeuwde.

Alexander zag de dood op hem afsnellen en wist dat zijn nieuwsgierigheid naar gene zijde snel bevredigd zou worden.

Terwijl ze rond het brandende wrak van de helikopter het plateau afreden, zei Danny: ‘Het waren slechte mensen. Het is niet erg, mamma. Het waren vreselijk slechte mensen.’

Voor alles is er een tijd, hielp Tina zichzelf herinneren. Een tijd om te doden, een tijd om te helen.

‘Ze hield Danny dicht tegen zich aan, keek in zijn donkere ogen en was niet in staat om zichzelf met deze woorden uit de Bijbel net zo te troosten als Elliot. In Danny’s ogen lag te veel pijn, te veel kennis. Ze dacht aan de toekomst. Ze vroeg zich af wat die in petto had.