Motel Van De Angst
Author: Dean Koontz
Date: 2022-01-24 00:00:00+00:00
Keywords: Fantasy; Horror
Description: Zes onbekenden, één falend geheugen. Alle zes zijn getuige geweest van een verschrikking die hun iedere dag achtervolgt - maar wat ze precies hebben meegemaakt kan niemand zich meer herinneren. Geteisterd door nachtmerries wordt het steeds moeilijker droom en werkelijkheid te onderscheiden. Wanneer de getuigen samen een constructie proberen te maken van hun traumatische gebeurtenis, voelt het alsof hun hersenen geprogrammeerd zijn dit te blokkeren. Maar in een afgelegen motel boeken ze vooruitgang en één ding weten ze zeker: ze zijn gehersenspoeld om een duister geheim verborgen te houden. Maa
Publisher: Saga Egmont International

Van dezelfde auteur:

Het Franciscus complot

Weerlicht*

Middernacht

Het kwade licht*

De stem van de nacht

Het visioen*

Het koude vuur*

Fantomen*

Dienaren van de schemering*

Onderaards*

Het masker*

Monsterklok

Ogen der duisternis

Mr. Murder

Wintermaan

Duistere stromen

* Als Poema-pocket verschenen

POEMA-POCKET is een onderdeel van Luitingh ~ Sijthoff

Derde druk

© 1986, Nkui, Inc

All rights reserved

© 1987, 1995 Uitgeverij Luitingh ~ Sijthoff B.V., Amsterdam

Published by agreement with Lennart Sane Agency AB

Alle rechten voorbehouden

Oorspronkelijke titel: Strangers

Vertaling: Thom Nicolaas

Omslagontwerp: Edd, Amsterdam

Omslagillustratie: Don Brautigam

CIP/ISBN 90 245 2326 5

Edited for e-books by on October, 2018

VOOR BOB TANNER,
wiens enthousiasme in een belangrijk stadium belangrijker was dan
hij kan weten.

Lijst met de belangrijkste personages uit het verhaal

Dom(inique) Corvaisis

Schrijver, 35 jaar, slank, niet gespierd, docent Engels.

Parker Faine

Vriend Dom Corvaisis, pafferig, zwaar, gespierd, baard, 50 jaar, kunstschilder.

Tabitha Wycombe

Uitgeefster van Dom Corvaisis.

Paul Coblets

Huisarts van Dom Corvaisis.

Ginger Marie Weiss

Klein (1.55m, 51kg), chirurg, jonge blondine, Jodin.

George Hannaby

Hoofd chirurgie Memorial Hospital, mentor van Ginger Weiss, lange forse man.

Rita Hannaby

Echtgenote van George Hannaby.

Agatha Tandy

Privé-operatieassistente van dr. George Hannaby en Ginger Weiss.

Viola Fletcher

Onderwijzeres, 58 jaar, patiënte van Ginger Weiss.

Pablo Jackson

81 jaar, kleurling, ex-beroepsgoochelaar, deskundig hypnotiseur.

Immanuel Gudhausen

Psychiater.

Alex(ander) Christophson

76jr. Voormalig ambassadeur in Engeland, voormalig senator Massachusetts, voormalig directeur CIA, bedenker van de Azrael-blokkering.

Brendan Cronin

Pater van St.-Bernadette parochie, 30 jaar, gezet man, aka Dickie/Dicky.

Stefan Wycazik

Pater/priester van St.-Bernadette parochie.

Jim McMurtry

Dr. in het St.-Jozefziekenhuis Chicago.

Emmeline 'Emmie' Halbourg

10 jaar oude patiënte, leidende aan een botziekte.

Winton Tolk

Grote, zwarte, joviale politieagent.

Reynella Tolk

Echtgenote van Winton Tolk.

Paul Armes

Politieagent, collega van Winton Tolk.

Murphy Aimes

Dokter i.h. politielaboratorium. Dik, kaal, walrussnor.

Ernie (Ernest) Eugene Block

Eigenaar Tranquility Motel, groot, 52 jaar.

Faye Block

Eigenares Tranquility Motel, echtgenote van Ernie Block.

Lucy en Frank

Dochter en schoonzoon van Ernie en Faye Block.

Ned Sarver

Restauranthouder Tranquility Grill. 42 jaar.

Sandy Sarver

Restauranthouder Tranquility Grill, echtgenote van Ned Sarver, 32 jaar, negatief zelfbeeld, ooit slachtoffer van incest en pedofilie.

Jack Twist

Voormalig commando-officier en krijgsgevangene. Door omstandigheden tot beroepsmisdadiger gedreven, inbraak-expert en dief.

Jenny Mae Twist-Alexander

Echtgenote van Jack Twist, al acht jaar in coma.

Thornton Bains Wainwright

Alias van Jack Twist

Gregory Farnham

Alias van Jack Twist

Philip Delon

Alias van Jack Twist

Tommy Sung

Misdaadpartner van Jack Twist, Chinees-Amerikaan, 30 jaar.

Mort Gersch

Misdaadpartner van Jack Twist, 50 jaar, dik, kaal.

Branch Pollard

Misdaadpartner van Jack Twist.

Chad Zepp

Misdaadpartner van Jack Twist.

Jorja Monatella

Serveerster in een hotelcasino, 27 jaar.

Marcie

Zevenjarige dochter van Jorja Monatella.

Alan Arthur Rykoff

Ex-echtgenoot van Jorja Monatella, baccaratbankhouder in een hotel.

Pepper Carrafield

Vriendin waarmee Alan Rykoff samenleeft. Luxe callgirl.

Mary en Pete Monatella

Ouders van Jorja Monatella.

Kara Persaghian

Kinderoppas voor Marcie.

Louis Besancourt

Behandelende kinderarts van Marcie.

Ted Coverly

Behandelende kinderpsycholoog van Marcie.

Kolonel Leland Falkirk

50 jaar, masochistisch.

Luitenant Tom Horner

Adjudant van kolonel Falkirk.

Dr. Miles Bennell

Leider Wetenschappelijk Onderzoek, krullend zwart haar en baard.

Generaal Alvarado

Bevelvoerend commandant van Thunder Hill.

Cory Henderson

FBI-agent.

Enkele gerelateerden 'GETUIGEN' aan het Tranquility Motel (uit een totaal van 31 personen):

Zeb(ediah) Lomack

50 jaar, beroepsgokker, eenzaat.

Calvin Sharkle

Vrachtwagenchauffeur.

Gerald Salcoe

Eigenaar van antiekwinkel en twee kunstgalerieën. Heeft vrouw, genaamd Donna, en 2 kinderen, een tweeling van 16 jaar oud.

Jim Gestron

Fotograaf.

Harriet Bellot

55 jaar, ongehuwde onderwijzeres.

Bruce en Janet Gable

Elroy en Nancy Jamison

Begin 60 jaar oude gepensioneerde vrienden en buren van de Blocks, bezitters van een boerderij in de bergen.

DEEL EEN

Een moeilijke tijd

Een trouwe vriend biedt veel bescherming.

Een trouwe vriend is het medicijn van het leven.

Apocriefe Boeken

Een verschrikkelijke duisternis heeft ons getroffen,
maar we moeten ons er niet aan overgeven. We zullen lantaarns van
moed opheffen en onze weg naar de dageraad vinden.

Anoniem lid van het Franse verzet (1943)

Een

7 november - 2 december

1

Laguna Beach, Californië

Dominick Corvaisis ging slapen onder een lichte, wollen deken en een fris wit laken, breeduit alleen in zijn bed, maar hij werd ergens anders wakker, namelijk in het donker achter in de grote gangkast, verborgen achter jassen en jacks. Hij was opgerold als een foetus en zijn handen waren tot vuisten gebald. De spieren in zijn nek en armen deden pijn van de spanning van een benauwde droom die hij zich niet kon herinneren.

Hij wist niet meer dat hij in de loop van de nacht uit zijn behaaglijke bed was gestapt, maar hij was niet verbaasd te ontdekken dat hij in het donker was gaan dwalen. Het was twee keer eerder gebeurd de laatste tijd.

Somnambulisme, een potentieel gevaarlijke gewoonte die meestal slaapwandelen wordt genoemd, heeft de mensen door de geschiedenis heen gefascineerd. Het fascineerde Dom ook, vanaf het moment dat hij er een verbijsterd slachtoffer van was geworden. Hij had verwijzingen naar slaapwandelaars gevonden in geschriften die teruggingen tot duizend jaar voor Christus. De oude Perzen dachten dat het ronddwalende lichaam van een slaapwandelaar zijn geest zocht, die zich in de nacht had losgemaakt en was weggezweefd. Europeanen in de donkere middeleeuwen gaven als verklaring de voorkeur aan demonische bezetenheid of weerwolfziekte.

Dom Corvaisis maakte zich geen zorgen over zijn aandoening, hoewel het hem hinderde en een beetje in verwarring bracht. Als romanschrijver werd hij geïntrigeerd door deze ongewone nachtelijke wandelingen, want hij beschouwde alle nieuwe ervaringen als materiaal voor zijn romans.

Hij kroop uit de kast en vertrok zijn gezicht toen de pijn in zijn nek omhoog uitstraalde naar zijn schedel en omlaag naar zijn schouders. Hij had moeite om overeind te komen omdat zijn benen verkrampt waren. In zijn blauwe pyjamabroek, met blote borst en zonder pantoffels liep hij de badkamer in. In de spiegel zag hij er verlopen uit, een losbol die zich een week lang aan de wildste uitspattingen had overgegeven.

In feite was hij iemand met opmerkelijk weinig slechte eigenschappen. Hij rookte niet, at niet te veel en gebruikte geen drugs. Hij dronk weinig. Hij hield van vrouwen maar was niet promiscue; hij geloofde in betrokkenheid in een relatie. Sinds vier maanden had hij zelfs niet met iemand geslapen. Hij zag er alleen zo slecht uit – verlopen, gemangeld – als hij wakker werd en ontdekte dat hij een van zijn niet geplande nachtelijke tochtjes naar een geïmproviseerde slaapplaats had gemaakt. Elke keer was hij uitgeput geweest. Hoewel hij sliep, kreeg hij geen rust in de nachten dat hij slaapwandelde.

Hij ging op de rand van het bad zitten, tilde zijn linkervoet op en controleerde vervolgens zijn rechtervoet. Op geen van beide zaten sneden, krassen of vuil, dus hij was niet slaapwandelend het huis uitgegaan. Hij was twee keer eerder in kasten wakker geworden, een keer vorige week en een keer twaalf dagen daarvoor, en toen had hij ook geen vuile voeten gehad. Net als toen had hij het gevoel alsof hij kilometers had gelopen, maar als dat werkelijk zo was, had hij die afstand afgelegd door talloze kringetjes in zijn eigen kleine huis te lopen.

Een lange, hete douche verdreef een gedeelte van de pijn in zijn spieren. Hij was mager en gezond, vijfendertig jaar oud en met het herstellingsvermogen dat bij zijn leeftijd paste. Toen hij klaar was met zijn ontbijt, voelde hij zich weer bijna een mens.

Nadat hij een kopje koffie had gedronken op de patio onder het aanschouwen van het mooie landschap van Laguna Beach, dat geleidelijk via de heuvels afliep naar de zee, ging hij naar zijn studeerkamer, in de overtuiging dat zijn werk de oorzaak van zijn slaapwandelen was. Niet zozeer het werk zelf als wel het verbazingwekkende succes van zijn eerste roman, Twilight in Babylon, die hij in februari had afgemaakt.

Zijn agent had Twilight bij opbod verkocht, en tot Doms verbijstering was er een overeenkomst gesloten met Random House, die een voor een debuut opmerkelijk hoog voorschot had betaald. Binnen een maand waren de filmrechten verkocht (voor een bedrag dat genoeg was voor de eerste aanbetaling van zijn huis), en de boekenclub Literary Guild nam Twilight als kroonkeuze. Hij had zeven afmattende maanden met weken van zestig, zeventig en tachtig uur besteed aan het schrijven van het verhaal, om nog maar te zwijgen over de tien jaar om zichzelf gereed te maken het te schrijven, maar hij voelde het nog steeds als een succes van de ene dag op de andere, waardoor hij met één grote sprong uit de fatsoenlijke armoede was geraakt.

De eens zo arme Dominick Corvaisis ving zo nu en dan in een spiegel of vensterruit een glimp op van de nu rijke Dominick Corvaisis, en in een onbewaakt moment vroeg hij zich wel eens af of hij het echt allemaal verdiende. Soms maakte hij zich zorgen dat hij een lelijke smak zou maken. Zo’n triomf en zulk een bijval gingen meestal vergezeld van aanzienlijke spanningen.

Als Twilight straks in februari uitkwam, zou het dan goed ontvangen worden en de investering van Random House rechtvaardigen, of zou het een flop zijn en hem ontluisteren? Kon hij zoiets nog eens, of was Twilight een toevalstreffer?

Elk uur dat hij wakker was, kwamen deze en andere vragen in hem op, en hij dacht dat dezelfde verdomde gedachten hem nog bezighielden terwijl hij sliep. Daarom wandelde hij in zijn slaap: hij probeerde te ontsnappen aan zijn zorgen door een geheime plaats te zoeken om rust te vinden.

Op dit moment, gezeten aan zijn bureau, schakelde hij de IBM-tekstverwerker in en vroeg om hoofdstuk achttien op de eerste disk van zijn nieuwe boek, nog zonder titel. Gisteren was hij gestopt midden op de zesde pagina van het hoofdstuk, maar toen hij die bladzijde opvroeg met de bedoeling te beginnen waar hij was gebleven, zag hij een volle pagina staan waar een halve was geweest. Op het scherm van de tekstverwerker waren onbekende groene regels tekst zichtbaar.

Even knipperde hij stompzinnig met zijn ogen naar de keurige letters, toen schudde hij in zinloze ontkenning zijn hoofd.

Zijn nek was plotseling koel en vochtig.

Niet het bestaan van die regels op bladzijde zes, die hij zich niet herinnerde, bezorgde hem de zenuwen, maar wel wat er stond. Verder had er geen bladzijde zeven moeten zijn in het hoofdstuk, want dat had hij nog niet geschreven, maar die was er wel. Hij vond ook een achtste bladzijde.

Terwijl hij de toegevoegde tekst bekeek, werden zijn handen klam. De alarmerende toevoeging was één zinnetje van drie woorden, honderden keren herhaald:

Ik ben bang. Ik ben bang. Ik ben bang. Ik ben bang.

Dubbel gespatieerd, vier spaties ingesprongen, vier zinnen op één regel, dertien regels op bladzijde zes, zevenentwintig regels op bladzijde zeven, nog eens zevenentwintig op bladzijde acht – dat maakte 268 herhalingen van de zin. Het apparaat had ze niet zelf geproduceerd, want dat was alleen maar een gehoorzame slaaf die precies deed wat hem werd opgedragen. En het had geen zin om te denken dat iemand ‘s nachts had ingebroken om met zijn elektronisch opgeslagen manuscript te knoeien. Er waren geen sporen van inbraak en hij kon niemand bedenken die zo’n streek zou uithalen. Hij was duidelijk naar de tekstverwerker gelopen terwijl hij slaapwandelde en had dwangmatig deze zin 268 keer getikt, hoewel hij het zich absoluut niet herinnerde.

Ik ben bang.

Bang waarvoor, voor slaapwandelen? Het was een desoriënterende ervaring, althans het gedeelte ‘s ochtends, maar het was geen beproeving die zo’n angst zou veroorzaken.

Hij was bang door de snelheid van zijn literaire succes en voor de mogelijkheid van een even snelle verdwijning in de vergetelheid. Toch kon hij zich niet losmaken van de gedachte dat dit niets te maken had met zijn carrière, dat de dreiging die boven hem hing iets heel anders was, iets vreemds, iets wat zijn bewuste geest nog niet zag maar wat zijn onderbewuste waarnam en had geprobeerd hem duidelijk te maken door middel van deze boodschap.

Nee, nonsens. Dat was alleen de hyperactieve verbeelding van de romanschrijver die aan het werk was. Werk. Dat was het beste medicijn voor hem. Bovendien wist hij, door zijn onderzoek van het onderwerp, dat de meeste volwassen slaapwandelaars er maar korte periodes last van hadden. Er waren er maar weinig die het meer dan zes keer meemaakten, gewoonlijk binnen een tijdspanne van zes maanden of minder. De kans was groot dat zijn slaap nooit meer door middernachtelijke dwaaltochten zou worden verstoord en dat hij nooit meer in elkaar gedoken en gespannen achter in een kast zou ontwaken. Hij schrapte de ongewenste woorden van de disk en ging werken aan hoofdstuk achttien.

Toen hij weer op de klok keek, zag hij tot zijn verbazing dat het over enen was en dat hij tijdens het lunchuur had doorgewerkt.

Zelfs voor Zuid-Californië was het een warme dag voor begin november, dus lunchte hij op de patio. De palmbomen ruisten in een zachte bries en de lucht rook naar herfstbloemen.

Dom nam zijn laatste slokje Coke, keek omhoog naar de stralend blauwe lucht en begon te lachen. ‘Zie je wel … geen vallende brandkast. Geen neerstortende piano. Geen zwaard van Damocles.’

Het was 7 november.

2

Boston, Massachusetts

Dokter Ginger Marie Weiss verwachtte nooit moeilijkheden in de delicatessenzaak van Bernstein, maar daar waren ze begonnen, met het incident met de zwarte handschoenen.

Gewoonlijk kon Ginger de problemen die op haar weg kwamen wel aan. Ze genoot van elke uitdaging die het leven bood en bloeide op bij moeilijkheden. Het zou haar verveeld hebben als haar pad altijd gemakkelijk was geweest maar het was nooit bij haar opgekomen dat ze uiteindelijk te maken zou krijgen met moeilijkheden die ze niet aankon.

Het leven bood niet alleen uitdagingen, maar gaf ook lessen en de een is wat prettiger dan de ander. Sommige lessen zijn gemakkelijk, sommige moeilijk. En sommige zijn verschrikkelijk.

Ginger was intelligent, knap en ambitieus; ze werkte hard en kon uitstekend koken, maar haar grootste voordeel in het leven was dat niemand haar bij een eerste ontmoeting serieus nam. Ze was tenger en spichtig, een elegante elf die even zwak leek als ze aantrekkelijk was. De meeste mensen onderschatten haar de eerste weken of maanden en beseften pas geleidelijk aan dat ze een geduchte concurrente, collega of tegenstandster was.

Het verhaal van de roofoverval op Ginger was legendarisch in het Columbia Presbyterianen New York, waar ze vier jaar voor de moeilijkheden in de delicatessenzaak van Bernstein als coassistent had gewerkt. Zoals alle coassistenten, had ze vaak dagen van zestien uur of langer gemaakt, dag in dag uit, en had ze het ziekenhuis verlaten met nauwelijks genoeg energie om zichzelf naar huis te slepen. Op een hete, vochtige zaterdagavond in juli ging ze even na tien uur op weg naar huis, nadat ze een bijzonder afmattende dienst achter de rug had, en werd aangeklampt door een kolossale Neanderthaler met handen zo groot als kolenschoppen, reusachtige armen, geen nek en een terugwijkend voorhoofd.

‘Als je schreeuwt,’ zei hij terwijl hij zich als een duveltje uit een doosje op haar stortte, ‘sla ik je verdomme je tanden uit je smoel.’ Hij pakte haar arm en draaide die achter haar rug. ‘Begrijp je me, hoer?’

Er waren geen andere voetgangers in de buurt, en de dichtstbijzijnde auto stond twee straten verder te wachten bij een stoplicht. Geen hulp in zicht. Hij duwde haar een smal, van vuilnis vergeven steegje tussen twee gebouwen in. Ze klapte tegen een vuilnisbak, deed haar knie en schouder pijn en struikelde, maar viel niet. Veelarmige schaduwen omhelsden haar.

Met vruchteloos gejammer en ademloze protesten gaf ze hem zelfvertrouwen, want aanvankelijk dacht ze dat hij een pistool had. Geef een man met een wapen zijn zin, dacht ze. Bied geen weerstand. Zij die weerstand bieden, worden neergeschoten.

Toen hij haar in een portiek duwde niet ver van de enige zwakke lamp in de steeg, begon hij smerige taal uit te slaan en vertelde haar wat hij met haar ging doen nadat hij haar haar geld had afgepakt. Zelfs in het zwakke licht kon ze zien dat hij geen wapen had. Plotseling had ze hoop. Zijn obsceniteiten waren gruwelijk, maar hij herhaalde zijn seksuele bedreigingen op zo’n stompzinnige manier dat ze bijna op haar lachspieren werkten. Ze besefte dat hij gewoon een grote, domme mislukkeling was die vertrouwde op zijn omvang om te krijgen wat hij hebben wilde. Dat soort mannen draagt zelden wapens. Zijn spieren gaven hem een vals gevoel van onkwetsbaarheid, dus kon hij waarschijnlijk ook niet goed vechten.

Terwijl hij de tas waarvan ze bereidwillig afstand had gedaan leeghaalde, verzamelde Ginger al haar moed en schopte hem recht in zijn kruis. Hij boog dubbel onder de klap. Ze kwam snel in actie, pakte een van zijn handen en boog de wijsvinger met een ruk naar achteren, tot de pijn even martelend moest zijn als in zijn gekneusde geslachtsdelen.

Wanneer je iemands wijsvinger heftig omhoog trok, kon je hem snel uitschakelen, ongeacht zijn grootte en kracht. Door die beweging spande ze de vingerzenuw op de voorkant van de man z’n hand, terwijl ze tegelijkertijd de gevoelige mediaanzenuw en spaakbeenzenuw op de achterkant afknelde. De hevige pijn verplaatste zich ook naar de schoudertopspieren en zijn hals. Met zijn vrije hand pakte hij haar haar en trok. Het was een pijnlijke tegenaanval die haar deed schreeuwen en haar zicht wazig maakte, maar ze beet op haar tanden, verdroeg de pijn en boog de vinger nog verder door. De gestage druk die ze uitoefende, verbande snel alle gedachten aan verzet uit zijn geest. Onwillekeurig kreeg hij tranen in zijn ogen en hij viel schreeuwend, vloekend en hulpeloos op zijn knieën.

‘Laat me los. Laat me los, hoer!’

Ze knipperde het zweet uit haar ogen en proefde dezelfde zoute smaak bij haar mondhoeken, terwijl ze met beiden handen zijn wijsvinger pakte. Ze schuifelde voorzichtig achteruit, alsof ze een gevaarlijke hond aan een gespannen halsband meesleepte.

Met schuivende bewegingen bewoog hij zich ploeterend voort op één hand en twee knieën terwijl hij met ogen die troebel waren van moordzucht naar haar omhoog keek. Toen ze zich verwijderde van het licht werd zijn kwaadaardige, logge gezicht minder zichtbaar maar ze kon zien dat het zo verwrongen was van pijn, woede en vernedering dat het niet meer menselijk was en eerder leek op dat van een kobold. En met een schelle stem schreeuwde hij een reeks afgrijselijke verwensingen.

Toen ze zo onhandig vijftien meter hadden afgelegd, werd hij overstelpt door de ondraaglijke pijn in zijn hand en de ziekmakende pijngolven die door zijn lichaam schoten vanaf zijn pijnlijke testikels. Hij kokhalsde, verslikte zich en kotste over zichzelf heen.

Ze durfde hem nog steeds niet los te laten. Als hij de kans kreeg, zou hij haar niet alleen bewusteloos slaan, hij zou haar vermoorden. Walgend en doodsbang dwong ze hem nog sneller mee te komen.

Toen ze met de besmeurde en gekastijde berover in haar kielzog op het trottoir kwam, zag ze geen voetgangers die de politie voor haar konden waarschuwen, dus dwong ze haar aanvaller naar het midden van de straat, waar passerend verkeer tot stilstand kwam bij dit onverwachte spektakel. Toen de politie tenslotte arriveerde, viel Gingers opluchting in het niet bij die van de misdadiger die haar had aangevallen.

Men onderschatte Ginger gedeeltelijk omdat ze klein was: één meter vijfenvijftig. Ze woog eenenvijftig kilo, was lichamelijk niet imponerend en zeker niet intimiderend. Ze was goed gevormd, maar geen blonde stoot. Ze was wel blond, en de bijzondere zilveren tint van haar haar viel mannen altijd weer op, of ze haar voor de eerste of de honderdste keer zagen. Zelfs in het heldere zonlicht deed haar haar denken aan maanlicht. Dat etherisch bleke en stralende haar, haar fijne gelaatstrekken, blauwe ogen die een en al vriendelijkheid waren, een hals als van Audrey Hepburn, tengere schouders, dunne polsen, handen met lange vingers en haar smalle middel – dit alles droeg bij tot een misleidende indruk van breekbaarheid. Bovendien was ze van nature rustig en waakzaam, twee eigenschappen die ten onrechte konden worden beschouwd als verlegenheid. Haar stem was zo zacht en muzikaal dat iemand gemakkelijk de zelfverzekerdheid en de daarin verborgen autoriteit over het hoofd kon zien.

Haar zilverblonde haren, hemelsblauwe ogen, schoonheid en ambitie had Ginger geërfd van haar moeder Anna, een Zweedse van één meter vijfenzeventig. ‘Jij bent mijn knappe meisje,’ had Anna gezegd toen Ginger op negenjarige leeftijd van de lagere school kwam, twee jaar voor op het schema nadat ze twee klassen had overgeslagen.

Ginger was de beste leerlinge in haar klas geweest en had een diploma met vergulde randen gekregen. Ook was ze een van de drie leerlingen die was opgetreden bij de diploma-uitreiking. Ze had twee stukken gespeeld op de piano – Mozart, gevolgd door een ragtime – en had het verbaasde publiek tot een staande ovatie gebracht.

‘Knap meisje,’ had Anna gezegd terwijl ze haar de hele weg in de auto tegen zich aandrukte.

Jacob reed terwijl hij tranen van trots wegknipperde. Jacob was een emotionele man en snel ontroerd. Enigszins verlegen over het feit dat zijn ogen regelmatig vochtig werden, probeerde hij meestal de diepte van zijn gevoelens te verbergen door zijn tranen of rode ogen te wijten aan een nooit precies omschreven allergie. ‘Er moet vandaag ongewoon stuifmeel in de lucht zitten,’ had hij twee keer gezegd op weg naar huis na de diploma-uitreiking, ‘het irriteert me’.

‘In jou komt het allemaal samen, mijn kind,’ zei Anna, ‘mijn beste eigenschappen en die van je vader. Je zult het ver brengen, bij god, wacht maar af. Middelbare school, dan universiteit, misschien rechten of medicijnen, alles wat je wilt, alles.’

De enige mensen die Ginger nooit onderschatten, waren haar ouders. Ze kwamen bij hun huis en reden de oprijlaan op. Jacob stopte vlak voor de garage en zei verbaasd: ‘Wat doen we? Ons enige kind krijgt haar diploma van de lagere school, ons kind dat absoluut alles kan en dus waarschijnlijk met de koning van Siam zal trouwen, en nu ze haar eerste diploma krijgt vieren we het niet? Moeten we naar Manhattan rijden en champagne gaan drinken in het Plaza? Eten in het Waldorf? Nee. Ik weet iets beters. We gaan naar de ijssalon van Walgreen!’

‘Joepie!’ zei Ginger.

Bij Walgreen moesten ze het vreemdste gezin lijken dat de buffetbediende ooit had gezien: een joodse vader die niet veel groter was dan een jockey en met een Duitse naam maar een Sefardisch uiterlijk; de Zweedse moeder, blond en heel erg vrouwelijk, twaalf centimeter langer dan haar man, en het kind, een elf, tengerder dan haar moeder en blond terwijl haar vader donker was, met een heel andere schoonheid dan die van haar moeder, veel subtieler. Zelfs als kind wist Ginger dat vreemden die haar met haar ouders zagen, moesten denken dat ze geadopteerd was.

Van haar vader had Ginger haar frêle gestalte, de zachte stem, het intellect en de vriendelijkheid geërfd. Ze hield van beiden zo volledig en intens dat haar woordenschat als kind onvoldoende was om haar gevoelens over te brengen. Zelfs als volwassene kon ze niet verwoorden wat ze voor haar hadden betekend. Ze waren beiden te vroeg gestorven.

Toen Anna omkwam bij een verkeersongeluk, kort na de twaalfde verjaardag van Ginger, hadden de familieleden van Jacob eensluidend als hun mening te kennen gegeven dat zowel Ginger als haar vader hulpeloos zouden zijn zonder de Zweedse, die de familie Weiss allang niet meer beschouwden als een zich indringende goj en voor wie ze zowel respect als liefde hadden gekregen. Iedereen wist hoe intiem de drie waren geweest, maar nog belangrijker was dat iedereen wist dat Anna de motor was geweest van de voorspoed van het gezin. Anna had de minst eerzuchtige van de broers Weiss genomen: Jacob de dromer, Jacob de goeierd, Jacob die altijd met zijn neus in een detective of in een sciencefictionverhaal zat, en ze had iets van hem gemaakt. Hij was verkoper geweest in een juwelierszaak toen ze met hem was getrouwd, maar toen ze stierf had hij twee eigen zaken.

Na de begrafenis kwam de familie bijeen in het grote huis van tante Rachel in Brooklyn Heights. Zodra Ginger kon wegglippen, zocht ze troost in de donkere eenzaamheid van de provisiekast. Terwijl ze op een kruk zat en tot God bad om haar moeder terug te brengen, hoorde ze tante Francine tegen Rachel praten in de keuken. Fran jammerde over de grimmige toekomst die Jacob en zijn dochtertje te wachten stond in een wereld zonder Anna: ‘Hij zal niet in staat zijn om zijn zaken te behartigen; je weet dat hij dat niet kan, zelfs niet wanneer het verdriet voorbij is en hij weer aan het werk gaat. De arme Luftmensch. Anna was zijn gezonde verstand, zijn motivatie en zijn beste adviseur, en zonder haar zal hij in vijf jaar verloren zijn.

Maar ze onderschatten Ginger.

Om eerlijk te zijn, Ginger was pas twaalf, en hoewel ze al op de middelbare school zat, was ze in de ogen van de meeste mensen nog een kind. Niemand kon hebben voorzien dat ze zo snel de plaats van Anna zou innemen. Ze deelde de liefde van haar moeder voor koken, dus in de weken die volgden op de begrafenis ging ze kookboeken bestuderen, en met de verbazingwekkende toewijding en het doorzettingsvermogen die kenmerkend voor haar waren, verwierf ze zich de culinaire bekwaamheden die ze nog niet had geleerd. De eerste keer dat familieleden kwamen eten na de dood van Anna waren ze blij verrast over de maaltijd, die bestond uit een voorgerecht, tussengerecht, hoofdgerecht en dessert. Francine en Rachel dachten dat Jacob in het geheim een fantastische nieuwe huishoudster had aangenomen en ze geloofden hem niet toen hij op zijn dochter wees. Ginger vond wat ze had gedaan niet iets opmerkelijks. Ze hadden een kokkin nodig, dus werd zij die. Ze moest nu voor haar vader zorgen, een verantwoordelijkheid waar ze zich energiek en enthousiast op toelegde. Ze maakte het huis snel en efficiënt schoon met een grondigheid die de heimelijke inspectie naar stof en vuil van tante Francine kon doorstaan. Hoewel ze pas twaalf was, leerde ze een begroting maken, en voor haar dertiende was ze verantwoordelijk voor alle huishoudelijke uitgaven.

Op haar veertiende was Ginger, drie jaar jonger dan haar klasgenoten, degene die de afscheidstoespraak hield bij de diploma-uitreiking. Toen bekend werd dat ze door verschillende universiteiten was geaccepteerd maar Barnard had gekozen, begon iedereen te vragen of ze tenslotte, op de prille leeftijd van veertien jaar, niet te veel hooi op haar vork had genomen.

Barnard was moeilijker dan de middelbare school. Ze leerde niet meer sneller dan de andere studenten, maar wel even goed als de besten van hen. Het was het trimester in haar eerste jaar toen Jacob ziek werd, hij zijn eerste aanval van alvleesklierontsteking kreeg en zij elke avond in het ziekenhuis doorbracht.

Jacob maakte nog mee dat ze haar doctoraal haalde, maar toen ze haar artsexamen aflegde, zag hij ziekelijk bleek. Hij hield het hardnekkig vol tot ze haar half jaar coassistentschap had afgemaakt. Maar na drie nieuwe aanvallen van alvleesklierontsteking kreeg hij kanker aan de alvleesklier en hij stierf voor Ginger tenslotte had besloten dat ze de chirurgenopleiding in het Boston Memorial zou gaan volgen in plaats van een wetenschappelijke carrière na te streven.

Omdat ze meer jaren met Jacob had gekregen dan met haar moeder, waren haar gevoelens voor hem begrijpelijkerwijs dieper, en het verlies van hem was verschrikkelijker dan het verlies van Anna was geweest. Toch pakte ze die moeilijke tijd aan zoals ze elke uitdaging die op haar weg kwam aanpakte, en ze voltooide haar coassistentschap met uitstekende verslagen en geweldige aanbevelingen.

Ze stelde haar specialistische opleiding uit door naar Californië te gaan, naar Stanford, voor een unieke en twee jaar durende zware studie van hart- en vaatziekten. Daarna, na een vakantie van een maand (verreweg de langste die ze ooit had genomen) ging ze weer naar het Oosten, naar Boston, kreeg als mentor dokter George Hannaby (hoofd van de chirurgie in het Memorial en beroemd om zijn baanbrekende werk op het gebied van de cardiovasculaire chirurgie) en doorliep het eerste driekwart van haar twee jaar durende specialistische opleiding vlot.

Toen, op een dinsdagochtend in november, ging ze naar de delicatessenzaak van Bernstein en dat was het begin van vreselijke gebeurtenissen. Het voorval met de zwarte handschoenen. Dat was het begin ervan.

Dinsdag was haar vrije dag, en tenzij een van haar patiënten een levensgevaarlijke crisis had, was ze niet nodig in het ziekenhuis en werd ze er niet verwacht. Tijdens de eerste twee maanden in het Memorial was ze met haar gebruikelijke enthousiasme en onvermoeibare voortvarendheid op haar meeste vrije dagen naar het werk gegaan, want er was niets dat ze liever wilde doen. Maar George Hannaby had een eind aan die gewoonte gemaakt zodra hij daarachter was gekomen. George zei dat het uitoefenen van het medisch ambt onder hoge druk plaatsvond en dat elke arts vrije tijd nodig had, zelfs Ginger Weiss.

‘Als je jezelf te veel afbeult,’ zei hij, ‘ben jij niet alleen degene die daar last van heeft, maar ook de patiënten.’

Dus sliep ze iedere dinsdag een uur langer, ging onder de douche en dronk twee kopjes koffie terwijl ze de ochtendkrant las aan de keukentafel bij het raam dat uitkeek op Mount Vernon Street. Om tien uur kleedde ze zich aan, liep naar Bernstein in Charles Street en deed er haar inkopen. Vervolgens liep ze naar huis met haar tas met boodschappen en at schaamteloos de hele dag terwijl ze Robert Ludlum, Dick Francis, John D. MacDonald, Elmore Leonard en soms een Heinlein las. Hoewel ze nog niet half zo genoot van haar ontspanning als van haar werk, begon ze langzamerhand te genieten van haar vrije dag, en dinsdag werd niet meer de gevreesde dag waar ze zo tegenop had gekeken.

Die rotdinsdag in november begon goed – koud met een grijze winterlucht, eerder fris dan ijzig – en om tien voor halfelf kwam ze bij Bernstein, waar het zoals gewoonlijk druk was. Ze liep van de ene kant van de lange toonbank naar de andere, tuurde in kasten vol gebak, keek door het koude glas van de koeltoonbanken en koos met gulzig genot uit de verzameling lekkernijen. De winkel was een smeltpot van heerlijke geuren en gelukkige geluiden: warm deeg, kaneel, gelach, knoflook, kruidnagels, snelle gesprekken die gekruid waren met alles vanaf het Jiddisch en Bostonse accenten tot rock ‘n roll slang, geroosterde hazelnoten, zuurkool, augurken, koffie en het gerinkel van tafelgerei. Toen Ginger alles had wat ze moest hebben betaalde ze, trok haar blauw gebreide handschoenen aan, pakte de tas, liep langs de tafeltjes waaraan een stuk of tien mensen een laat ontbijt nuttigden en liep vervolgens in de richting van de deur.

Ze hield de boodschappentas in haar linkerarm en met haar vrije hand probeerde ze haar portefeuille in haar tas te stoppen die over haar rechterschouder hing. Ze keek naar haar tas toen ze bij de deur kwam, en op dat moment trad een man in een grijze tweed overjas en met een zwarte bontmuts de winkel binnen, zijn aandacht net zo afgeleid als de hare, en ze botsten tegen elkaar. Terwijl de koude lucht van buiten naar binnen kwam, wankelde ze een pas naar achteren. Hij stak zijn hand uit naar haar boodschappentas om te verhinderen dat die viel en steunde haar toen met een hand op haar arm. ‘Neem me niet kwalijk,’ zei hij. ‘Dat was stom van me.’

‘Het was mijn schuld,’ zei ze.

‘Dagdromen,’ zei hij.

‘Ik keek niet waar ik liep,’ zei zij.

‘Alles goed?’

‘Prima. Echt.’

Hij overhandigde haar de boodschappentas.

Ze bedankte hem, pakte de tas aan en ontdekte zijn zwarte handschoenen. Ze waren kennelijk duur, echt leer, zo keurig en fijn gestikt dat de naden nauwelijks zichtbaar waren, en er was niets aan die handschoenen dat haar ogenblikkelijke en krachtige reactie erop kon verklaren, niets ongebruikelijks, niets vreemds en niets dreigends, maar ze voelde zich wel bedreigd. Niet door de man. Dat was een gewone, bleke vent met een pafferig gezicht en vriendelijke ogen achter zijn dikke schildpadbril. Onverklaarbaar en onredelijk waren het de handschoenen zelf die haar plotseling angst aanjoegen. Haar adem stokte in haar keel en haar hart bonkte.

Het meest bizarre was de manier waarop ieder voorwerp en alle mensen in de winkel begonnen te vervagen, alsof ze niet echt waren maar alleen maar beelden uit een droom die verdwenen bij het ontwaken. De klanten die zaten te ontbijten aan de tafeltjes, de planken vol met blikken en pakken voedsel, de uitstalkasten, de tafels en stoelen leken allemaal te flikkeren en weg te glippen in een sneeuwachtig waas, alsof een mist optrok vanuit de vloer. Alleen de onheilspellende handschoenen vervaagden niet, en terwijl ze ernaar staarde, werden ze in feite gedetailleerder, op een vreemde manier levendiger, echter en steeds dreigender.

‘Mevrouw?’ zei de man met het pafferige gezicht, en zijn stem leek vanaf een grote afstand te komen, vanuit het andere eind van een lange tunnel.

Hoewel de vormen en kleuren van de levensmiddelen overal om Ginger heen wit werden, namen de geluiden niet eveneens af maar werden in plaats daarvan luider, luider tot haar oren zich vulden met een gebulder van nietszeggend gebabbel en het oorverdovende gerinkel van tafelgerei tot het gerammel van borden en het geratel van de elektronische kassa klonken als donderslagen, onverdraaglijk.

Ze kon haar ogen niet van de handschoenen afhouden.

‘Is er iets niet in orde?’ vroeg de man die een met leer beklede hand half naar haar uitstak in een vragend gebaar.

Zwart, strak, glimmend … met een nauwelijks zichtbare nerf in het leer, keurige kleine naden langs de vingers … strak over de knokkels …

Duizelig, gedesoriënteerd, met een reusachtig gewicht van ondefinieerbare angst dat op haar drukte, wist ze plotseling dat ze moest wegrennen of zou doodgaan. Wegrennen of doodgaan. Ze wist niet waarom. Ze begreep het gevaar niet. Maar ze wist dat ze moest maken dat ze wegkwam of ter plekke zou sterven.

Haar bonkende hart ging als een razende tekeer. De adem die was blijven steken in haar keel kwam nu met een zwakke kreet uit haar mond en ze sprong naar voren, alsof ze het pathetische geluid dat haar was ontsnapt achterna wilde. Verbaasd door haar reactie op de handschoenen maar niet in staat er objectief over te zijn, verward door haar eigen gedrag zelfs terwijl ze het deed, klemde ze de boodschappentas tegen haar borst en baande zich een weg langs de man die tegen haar was gebotst. Ze was zich er maar vaag van bewust dat ze hem bijna omverliep. Ze moest de deur hebben opengewrongen, hoewel ze zich daar niets van kon herinneren, en toen was ze buiten, in de frisse novemberlucht. Het verkeer in Charles Street – claxons, gierende motoren – was rechts van haar, en de etalages van de winkels flitsten links van haar terwijl ze rende.

Daarna was ze zich nergens van bewust, want de wereld om haar heen verdween volledig terwijl ze voortjoeg door een kleurloze grijsheid; haar benen pompten hard, haar jaspanden wapperden en het was alsof ze vluchtte door een vormloos droomlandschap, sprakeloos van angst. Er moesten tal van andere mensen op de stoep zijn geweest die ze ontweek of opzij duwde, maar ze was zich niet van hen bewust. Ze was zich alleen maar bewust van de noodzaak om te ontsnappen. Ze rende zo vlug als een hinde hoewel niemand haar achternazat, haar lippen vertrokken in een grimas van pure angst terwijl ze het gevaar waarvoor ze vluchtte niet kon thuisbrengen.

Ze rende. Rende als een gek.

Tijdelijk blind, doof.

Minuten later, toen de mist optrok, bevond ze zich in Mount Vernon Street, een stukje de heuvel op, leunend tegen het smeedijzeren hek van een statig herenhuis. Ze had twee ijzeren spijlen vast, haar handen er zo stevig omheen gekromd dat haar knokkels pijn deden, en haar voorhoofd leunde op het hekwerk alsof ze een melancholieke gevangene was die in elkaar gezakt tegen de deur van haar cel zat. Ze transpireerde en snakte naar adem. Haar mond was droog en zuur. Haar keel brandde en haar borst deed pijn. Ze was verbijsterd en kon zich niet herinneren hoe ze hier was gekomen, alsof ze op een vreemde kust was aangespoeld op golven van geheugenverlies.

Iets had haar bang gemaakt.

Ze kon zich niet herinneren wat het was geweest.

Geleidelijk aan nam de angst af, haar ademhaling werd weer bijna regelmatig en haar hartslag vertraagde.

Ze hief haar hoofd op en knipperde met haar ogen terwijl ze voorzichtig en verbijsterd om zich heen keek toen haar door tranen benevelde zicht helderder werd. Ze draaide haar gezicht omhoog tot ze de kale, zwarte takken van een linde zag en een lage, dreigende grijze novemberlucht achter de skeletachtige boom. Oude gaslantaarns gloeiden zacht. Boven op de heuvel stond het statenhuis van Massachusetts en onderaan was druk verkeer, waar Mount Vernon Charles Street kruiste.

De delicatessenzaak van Bernstein. Ja, natuurlijk. Het was dinsdag, en ze was in de winkel van Bernstein geweest toen … toen er iets was gebeurd. Wat? Wat was er bij Bernstein gebeurd?

En waar was de boodschappentas?

Ze liet het ijzeren hek los, hief haar handen op en wreef over haar ogen met haar blauw gebreide handschoenen.

Handschoenen. Niet die van haar, maar die andere handschoenen. De bijziende man met de bontmuts. Zijn zwarte leren handschoenen. Die hadden haar bang gemaakt.

Maar waarom was ze overvallen door hysterie, overstelpt door angst bij de aanblik daarvan? Wat was zo angstaanjagend aan zwarte handschoenen?

Aan de overkant van de straat stond een ouder paar aandachtig naar haar te kijken en ze vroeg zich af wat ze had gedaan om hun aandacht te trekken. Hoewel ze zich inspande om het zich te binnen te brengen, kon ze zich niets herinneren van hoe ze hier op de heuvel was gekomen. De laatste drie minuten – misschien langer? – waren volkomen leeg. Ze moest in paniek Mount Vernon Street zijn opgerend. Kennelijk had ze er nogal een vertoning van gemaakt, te oordelen naar de gezichten van de mensen die naar haar keken. Gegeneerd draaide ze zich van hen af en begon aarzelend Mount Vernon Street af te dalen. Onderaan, vlak om de hoek, vond ze haar boodschappentas op z’n kant op de stoep liggen. Ze bleef er een lang ogenblik boven staan, starend naar de gekreukte bruine tas, en probeerde zich te herinneren wanneer ze die had laten vallen. Maar waar dat moment had moeten zijn, bevatte haar geheugen alleen maar grijsheid, niets.

Wat is er met me aan de hand?

Een paar spullen waren uit de tas gevallen, maar er was niets opengescheurd, dus deed ze ze terug in de papieren tas.

Verward door het verbijsterende feit dat ze de situatie niet meester was geweest, slap in haar knieën, ging ze op weg naar huis. Na een paar stappen bleef ze staan, aarzelend. Tenslotte draaide ze zich om en liep in de richting van Bernstein.

Ze bleef staan voor de winkel en hoefde maar een minuutje te wachten voor de man met de bontmuts en de schildpadbril naar buiten kwam met een boodschappentas.

‘O.’ Hij knipperde verbaasd met zijn ogen. ‘O … luister, heb ik u al gezegd dat het me speet? Zoals u daar naar buiten stormde, ik dacht dat ik het misschien alleen maar had willen zeggen …’

Ze tuurde naar zijn in leer gestoken rechterhand die de bruinpapieren zak vasthield. Onder het spreken gebaarde hij met zijn andere hand en ze volgde die toen hij een figuurtje in de kille lucht beschreef. De handschoenen joegen haar nu geen angst aan. Ze kon zich niet voorstellen waarom de aanblik ervan haar zo in paniek had gebracht.

‘Het is in orde. Ik heb hier gewacht om u mijn verontschuldigingen aan te bieden. Ik was geschrokken en … het is een beetje ongewone ochtend geweest,’ zei ze en ze wendde zich vlug van hem af. Over haar schouder riep ze: ‘Prettige dag verder.’

Hoewel haar flat niet ver weg was, leek haar wandeling naar huis een reis over uitgestrekte oppervlakten grijs trottoir.

Wat is er met me aan de hand?

Ze voelde zich kouder dan de novemberdag kon verklaren.

Ze woonde op Beacon Hill, op de eerste etage van een huis met drie verdiepingen dat eens van een negentiende-eeuwse bankier was geweest. Ze had het gekozen omdat ze hield van de zorgvuldig geconserveerde historische details: het ingewikkelde lijstwerk van de plafonds, ronde decoratieve figuren boven de deuropeningen, mahoniehouten deuren, erkers met openslaande ramen en twee open haarden (in de woonkamer en de slaapkamer) met sierlijk gebeeldhouwde marmeren schoorsteenmantels. De vertrekken gaven haar een gevoel van duurzaamheid, continuïteit, stabiliteit.

Ginger stelde continuïteit en stabiliteit meer op prijs dan iets anders, misschien als reactie op het feit dat ze pas twaalf was toen ze haar moeder had verloren.

Nog huiverend, hoewel het warm was in de flat, borg ze de boodschappen op waar ze thuishoorden en liep toen naar de badkamer om zichzelf van dichtbij in de spiegel te bekijken. Ze was heel bleek en ze schrok van de opgejaagde, gekwelde blik in haar ogen.

Tegen haar spiegelbeeld zei ze: ‘Wat is er daarbuiten gebeurd, farmishteh? Je was echt mesjogge, laat me je dat wel vertellen. Maar waarom? Nou? Jij bent toch zo’n goeie dokter, dus vertel het me maar. Waarom?’

Ze luisterde naar haar stem zoals die vanaf het hoge plafond van de badkamer echode en wist dat ze in ernstige moeilijkheden zat. Jacob, haar vader, was jood geweest op grond van zijn genen en erfenis, waar hij trots op was geweest, maar hij was geen jood geweest op grond van zijn religieuze praktijken. Hij ging zelden naar de synagoge en beleefde de feestdagen net zoals vele afgevallen christenen Pasen en Kerstmis vierden. En Ginger was nog een stap verder verwijderd van het geloof van Jacob, want zij noemde zich agnosticus. Bovendien was het joods zijn van Jacob allesomvattend, zichtbaar in alles wat hij deed en zei, en dat gold niet voor Ginger. Als haar werd gevraagd zichzelf te beschrijven, zou ze hebben gezegd: ‘Vrouw, arts, verslaafd aan haar werk, apolitiek,’ en andere dingen, voor het tenslotte in haar hoofd zou opkomen om eraan toe te voegen: jodin. De enige keren dat Jiddisch haar taal had gekruid, was als ze in moeilijkheden zat, als ze heel erg bezorgd was of bang, alsof ze onbewust het gevoel had dat die woorden de waarde van een talisman bezaten, toverspreuken tegen ongeluk en rampspoed.

‘Door de straten rennen, je boodschappen laten vallen, vergeten waar je bent, bang zijn als daar geen enkele reden voor is, je bent echt een farmishteh,’ zei ze laatdunkend tegen haar spiegelbeeld. ‘Mensen die je zo hebben gezien, denken vast en zeker dat je een sjikker bent, en mensen gaan niet naar artsen die zuipen.’

De talismankracht van de oude woorden werkte een beetje, niet zóveel, maar genoeg om de kleur op haar wangen terug te brengen en de starre blik in haar ogen te verzachten. Ze huiverde niet meer, maar ze voelde zich nog steeds verkild.

Ze waste haar gezicht, borstelde haar zilverblonde haar en trok een pyjama en een kamerjas aan, wat haar gebruikelijke kledij was voor een typisch genotzuchtige dinsdag. Ze liep naar de kleine logeerkamer die ze als studeerkamer gebruikte, nam de medische encyclopedie van de boekenplank en sloeg hem open bij de F.

Fugue.

Ze wist wat het woord betekende, hoewel ze niet wist waarom ze hierheen was gekomen om de encyclopedie te raadplegen als die haar niets nieuws kon vertellen. Misschien was de encyclopedie ook een talisman. Als ze het gedrukte woord zou zien staan, zou het geen macht meer over haar hebben. Jazeker. Voodoo voor de hoogbegaafden. Niettemin las ze het artikel:

Fugue (L. fuga, vlucht). Ernstige gespletenheid. Het in een impuls verlaten van huis of omgeving. Als men weer bijkomt uit de fuguetoestand, is er meestal geheugenverlies wat betreft de activiteiten die zich tijdens de toestand hebben voorgedaan.

Ze sloot de encyclopedie en zette hem weer op de plank.

Ze had andere naslagwerken die haar meer gedetailleerde informatie konden geven over fugues, hun oorzaken en betekenis, maar ze besloot de zaak te laten rusten. Ze kon gewoon niet geloven dat haar kortstondige aanval een symptoom van een ernstig medisch probleem was geweest.

Misschien stond ze onder te grote druk, werkte ze te hard en had die te zware belasting geleid tot die ene, op zichzelf staande, voorbijgaande fugue.

Een leegte van een paar minuten. Een kleine waarschuwing. Dus zou ze elke dinsdag vrij blijven nemen en proberen elke dag een uur eerder op te houden met werken, en dan zou ze geen problemen meer hebben.

Ze had heel hard gewerkt om in het medische vlak te slagen, zoals haar moeder dat had gehoopt, om iets bijzonders van zichzelf te maken en daardoor recht te doen aan haar lieve vader en de al lang gestorven, wanhopig gemiste Zweedse die ze zich zo goed herinnerde. Ze had vele offers gebracht om zover te komen. Ze had meer weekends wel dan niet gewerkt, had de vakanties en de meeste andere genoegens opgegeven. Nu, over maar zes maanden, zou ze haar opleiding voltooien en een eigen praktijk beginnen, en niets zou haar plannen in de weg mogen staan. Niets zou haar van haar droom beroven.

Niets.

Het was 12 november.

3

Elko County, Nevada

Ernie Block was bang voor het donker. Het donker binnen was erg, maar het donker buiten, de reusachtige zwarte nacht hier in noordelijk Nevada, joeg Ernie de meeste angst aan. Overdag was hij het liefst in kamers met een aantal lampen en een heleboel ramen, maar ’s avonds gaf hij de voorkeur aan kamers met weinig of zelfs helemaal geen ramen omdat het hem soms leek of de nacht tegen het glas duwde, alsof het een levend schepsel was dat naar binnen wilde en hem wilde opslokken. Het luchtte hem niet op de gordijnen dicht te doen, want hij wist dan nog dat de nacht daarbuiten was en op zijn kans wachtte.

Hij schaamde zich diep voor zichzelf. Hij wist niet waarom hij kort geleden bang voor het donker was geworden, het was gewoon zo.

Natuurlijk deelden miljoenen mensen zijn fobie, maar dat waren allemaal kinderen. Ernie was tweeënvijftig.

Op vrijdagmiddag, de dag na Thanksgiving, werkte hij alleen in het kantoor van het motel aangezien Faye naar Wisconsin was gevlogen om een bezoek te brengen aan Lucy, Frank en de kleinkinderen. Ze zou niet terug zijn voor dinsdag. Straks in december waren ze van plan om de zaak voor een week te sluiten en allebei naar Milwaukee te gaan om Kerstmis bij de kinderen door te brengen, maar nu was Faye alleen gegaan.

Ernie miste haar vreselijk. Hij miste haar omdat ze al eenendertig jaar zijn vrouw en zijn beste vriendin was maar ook omdat hij nu meer van haar hield dan hij op hun trouwdag had gedaan. En omdat … zonder Faye de nachten alleen nu langer, donkerder leken dan ooit.

Vrijdagmiddag om halfdrie had hij alle kamers schoongemaakt en de bedden verschoond, en het Tranquility Motel was klaar voor de volgende golf reizigers. Het was de enige accommodatie binnen twintig kilometer, gelegen op een heuveltje ten noorden van de autosnelweg, een keurig tussenstationnetje op een grote uitgestrektheid van met alsem bedekte vlaktes die overgingen in glooiende graslanden. Elko lag meer dan vijftig kilometer naar het oosten, Battle Mountain vijfenzestig kilometer naar het westen. De stad Carlin en het dorpje Beowawe lagen dichterbij, hoewel Ernie vanuit het Tranquility Motel van geen van beide een glimp kon opvangen. In feite was vanaf de parkeerplaats in geen enkele richting een ander gebouw te zien en er was waarschijnlijk geen motel ter wereld met een passender naam.

Op dit moment was Ernie in het kantoortje bezig met het bijwerken met houtbeits van de eiken balie waar de gasten werden ingeschreven en de rekening betaalden. De balie was eigenlijk niet in zo’n slechte toestand. Hij moest gewoon wat te doen hebben tot de klanten aan het eind van de middag arriveerden van de Interstate 80. Als hij zijn gedachten niet bezighield, zou hij gaan denken over hoe vroeg het donker werd in november en hij zou zich zorgen maken over het vallen van de avond, en tegen de tijd dat het echt donker werd, zou hij zo zenuwachtig zijn als de pest.

Het motel lag op het zuidzuidwesten, dus om deze tijd van de dag schenen de honingkleurige stralen van de zon door het reusachtige raam, waardoor de witte muur achter de bank een amberkleurige tint kreeg. Niettemin waren vanaf halfzeven vanochtend alle lampen in het kantoor aan. Als Faye er was, liet Ernie een paar lampen uit, omdat ze zeker een opmerking over het verspillen van elektriciteit zou maken.

Het uitlaten van een lamp gaf hem een onbehaaglijk gevoel, maar hij verdroeg de aanblik van niet brandende lampen om zijn geheim te bewaren. Voor zover hij wist, was Faye zich niet bewust van de fobie die hem de afgelopen vier maanden was overvallen en hij wilde ook niet dat zij ervan op de hoogte was omdat hij zich schaamde voor dat plotselinge vreemde in zichzelf en hij niet wilde dat zij zich zorgen maakte. Hij kende de oorzaak van zijn irrationele angst niet maar hij zou die vroeg of laat overwinnen, dus had het geen zin zichzelf te vernederen en Faye zich zorgen te laten maken over een tijdelijke aandoening.

Hij weigerde te geloven dat het ernstig was. Hij was maar zelden ziek geweest in zijn tweeënvijftig jaar en maar één keer in het ziekenhuis opgenomen geweest, nadat hij een kogel in zijn achterste en een in zijn rug had gekregen tijdens zijn tweede verblijf in Vietnam. Er was nooit zenuwziekte in zijn familie geweest, en Ernest Eugene Block was er absoluut volkomen en verdomd zeker van dat hij niet de eerste zou zijn die zou gaan liggen jammeren op de divan van een psychiater.

Het was begonnen in september, een vaag onbehagen dat zich tegen de avond in hem nestelde en dat bleef tot de dageraad. Aanvankelijk gebeurde het niet elke avond, maar het werd geleidelijk aan erger, en tegen midden oktober bracht de schemering altijd een onverklaarbare geestelijke verwarring. Tegen begin november was de verwarring veranderd in angst en de afgelopen twee weken was die toegenomen tot zijn dagen nu werden afgemeten – en bijna volkomen bepaald – door deze verbijsterende vrees voor het donker dat zou komen. De afgelopen tien dagen had hij vermeden na het vallen van de avond naar buiten te gaan, en tot nu toe had Faye het niet opgemerkt, hoewel dat niet veel langer kon duren.

Ernie Block was zo groot, dat het belachelijk voor hem was om ook maar ergens bang voor te zijn. Hij was één meter tachtig lang en zo stevig en vierkant gebouwd dat zijn achternaam even toepasselijk was als een beschrijving van hem. Zijn weerbarstige grijze haar was kort geknipt en zijn gelaatstrekken waren regelmatig en aantrekkelijk, hoewel zo vierkant dat hij eruitzag alsof hij uit graniet was gehouwen. Zijn dikke nek, massieve schouders en stevige borst deden hem topzwaar lijken. Toen hij een footballster was op de middelbare school noemden de andere spelers hem ‘Buil’, en tijdens zijn achtentwintigjarige carrière bij de mariniers, waarvan hij sinds zes jaar was gepensioneerd, noemden de meeste mensen hem ‘sir’. Zelfs een paar die dezelfde rang hadden. Ze zouden verbaasd zijn te horen dat de handpalmen van Ernie Block de laatste tijd elke dag tegen zonsondergang kleverig werden.

Nu, vast van plan om zijn gedachten ver van de zonsondergang te houden, treuzelde hij met het werk aan de balie en tenslotte was hij om kwart voor vier klaar. De aard van het daglicht was veranderd. Het was niet langer honingkleurig maar amberoranje, en de zon zakte verder naar het westen.

Om vier uur kreeg hij zijn eerste gasten, een stel van zijn eigen leeftijd, de heer en mevrouw Gilney die op weg waren naar huis in Salt Lake City nadat ze een week hadden doorgebracht in Reno, waar ze hun zoon hadden bezocht. Hij maakte een praatje met hen en was teleurgesteld toen ze hun sleutel namen en weggingen.

Het zonlicht was nu helemaal oranje; er zat geen geel meer in. De hoge, verspreide wolken waren van witte zeilschepen veranderd in gouden en scharlaken galjoenen die in oostelijke richting gleden boven het Great Basin, waarin bijna de hele staat Nevada was gelegen.

Tien minuten later kwam een bleke man die het gebied bezocht met een speciale opdracht van het Bureau of Land Management, en hij bestelde een kamer voor twee dagen.

Weer alleen probeerde Ernie niet op zijn horloge te kijken.

Hij probeerde ook niet naar de ramen te kijken, want achter het glas was de dag aan het verdwijnen.

Ik ga niet in paniek raken, hield hij zich voor.

Ik heb de oorlog meegemaakt, het ergste gezien dat een man zich kan voorstellen. En bij god, ik ben er nog, nog steeds even groot en lelijk als altijd, dus ik ga me niet in de zenuwen gooien alleen maar omdat het avond wordt.

Om tien voor vijf was het zonlicht niet meer oranje, maar bloedrood.

Zijn hart begon sneller te kloppen en hij had het gevoel alsof zijn ribbenkast was veranderd in een bankschroef die zijn vitale organen tussen zijn kaken hield.

Hij liep naar de balie, ging op de stoel zitten, deed zijn ogen dicht en ademde een paar keer diep in en uit om zichzelf te kalmeren. Hij zette de radio aan. Soms hielp muziek. Kenny Rogers zong over eenzaamheid.

De zon raakte de horizon en verdween langzaam uit het zicht. De rode middag vervaagde tot staalblauw en vervolgens tot een helder purper dat Ernie deed denken aan het einde van de dag in Singapore, waar hij als jong rekruut twee jaar bij de bewakingsdienst gestationeerd was geweest.

Daar kwam het. De schemering.

Toen erger. De nacht.

De buitenlichten, inclusief het blauw-met-groene neonbord dat duidelijk vanaf de snelweg kon worden gezien waren automatisch in werking gesteld toen de schemer inviel, maar daardoor was Ernie zich niets prettiger gaan voelen. De dageraad was een eeuwigheid verwijderd. Nu heerste de nacht.

Met het wegsterven van het licht daalde de buitentemperatuur tot onder het vriespunt. Om de kilte in het kantoor te verdrijven, sloeg de verwarming vaker aan. Ondanks de kilte transpireerde Ernie Block.

Om zes uur kwam Sandy Sarver even langs uit de Tranquility Grille, die ten westen van het motel stond. Het was een klein restaurant met een beperkt menu, waar alleen maar de lunch en de avondmaaltijd werden geserveerd voor de gasten en voor hongerige vrachtwagenchauffeurs die langskwamen. (Het ontbijt voor de gasten bestond uit gratis broodjes en koffie, gebracht op hun kamer als ze er de avond daarvoor om hadden gevraagd.) De tweeëndertigjarige Sandy en haar man Ned runden het restaurant voor Ernie en Faye: Sandy serveerde en Ned kookte. Ze woonden in een caravan vlak bij Beowawe en reden elke dag in hun gedeukte Ford-bestelwagen op en neer.

Ernie rilde toen Sandy binnenkwam, want toen ze de deur opendeed, had hij het irrationele gevoel dat de duisternis buiten als een panter naar binnen zou springen.

‘Je eten,’ zei Sandy en ze huiverde in de vlaag koude lucht die met haar mee naar binnenkwam. Ze zette een kleine, open kartonnen doos op de balie. Er zat een hamburger met kaas in, patates frites, een plastic doosje met koolsla en een blikje Coors.

‘Dank je wel, Sandy.’

Sandy Sarver was niet moeders mooiste, erg alledaags en bleek, hoewel ze meer mogelijkheden had dan ze besefte. Haar benen waren te mager, maar niet onaantrekkelijk. Ze was te licht, maar als ze zeven of zelfs tien kilo erbij kreeg, zou ze een redelijk goed figuur hebben. En ofschoon ze een platte borst had, compenseerde een aantrekkelijke soepelheid haar gebrek aan omvang en ze had een charmante vrouwelijke verfijndheid die het duidelijkst was in haar kleine botten, slanke armen en zwanenhals. Ook had ze een zelden zichtbare maar verbazingwekkende elegantie die gewoonlijk verborgen bleef door haar gewoonte om te sloffen onder het lopen en in elkaar te duiken met de schouders naar voren wanneer ze zat. Haar bruine haar was dof en slap, waarschijnlijk omdat ze het met zeep waste in plaats van shampoo. Ze gebruikte nooit make-up, zelfs geen lippenstift. Haar nagels waren afgebeten en verwaarloosd. Maar ze was goedhartig en grootmoedig, en daarom wilden Ernie en Faye dat ze er beter zou uitzien en meer van het leven zou genieten.

Soms maakte Ernie zich zorgen over haar, zoals hij zich vroeger zorgen maakte over Lucy, zijn eigen dochter, voor Lucy Frank had gevonden, met hem was getrouwd en zo duidelijk volkomen gelukkig was geworden. Hij voelde dat er lang geleden met Sandy Sarver iets moest zijn gebeurd, dat ze een harde klap had gekregen die haar niet had gebroken maar haar had geleerd om zich gedeisd te houden, het hoofd gebukt, en alleen maar sobere verwachtingen te koesteren teneinde zichzelf te beschermen tegen teleurstelling, pijn en menselijke wreedheid.

Terwijl hij genoot van de geur van het eten, zei Ernie: ‘Ned maakt de beste kaashamburgers die ik ooit heb gegeten.’

Sandy glimlachte verlegen. ‘Het is een zegen om een man te hebben die kookt.’ Haar stem was zacht, volgzaam. ‘Vooral in mijn geval omdat ik er niet goed in ben.’

‘O, ik wed dat jij ook een goede kok bent,’ zei Ernie.

‘Nee, nee, ik niet, zelfs niet een beetje.’

Hij keek naar haar blote armen met kippenvel. ‘Op zo’n avond moet je niet zonder trui naar buiten gaan. Anders vat je nog kou.’

‘Ik niet,’ zei ze. ‘Ik … ik ben lang geleden aan kou gewend.’

Het leek vreemd om dat te zeggen, en de toon waarop ze het had gezegd, was nog vreemder. Maar voor Ernie een manier kon vinden om haar aan de praat te krijgen en de bedoeling ervan te ontdekken, liep ze al naar de deur.

‘Tot kijk, Ernie.’

‘Eh … veel klanten?’

‘Een paar. En er zullen wel gauw vrachtwagenchauffeurs komen voor het avondeten.’ Ze bleef staan met de deur open. ‘Je hebt een hoop licht aan hierbinnen.’

Toen ze de deur opendeed, bleef een stukje hamburger in zijn keel zitten. Ze stelde hem bloot aan de gevaren van het donker.

Koude lucht waaide naar binnen.

‘Ik … ik hou van veel licht. Als mensen in een motel komen waar het schemerig is verlicht … nou ja, dan krijgen ze de indruk dat het er smerig is.’

‘O! Daar zou ik nooit aan gedacht hebben. Ik denk dat je daarom de baas bent. Als ik de leiding had, zou ik nooit aan dat soort details denken. Ik ben niet goed in dat soort dingen. Nou, ik moet rennen.’

Toen ze de deur achter zich dichtdeed, zuchtte hij van opluchting. Hij zag haar langs de ramen rennen en uit het zicht verdwijnen. Hij kon zich niet herinneren dat Sandy ooit een goede eigenschap had toegegeven, maar ze aarzelde nooit om te wijzen op haar fouten en tekortkomingen, zowel echte als ingebeelde. Ze was een aardig kind, maar soms was ze saai gezelschap. Vanavond was ze natuurlijk bijzonder welkom geweest. Hij vond het jammer dat ze weg was.

Bij de balie concentreerde Ernie zich op zijn maaltijd; hij wendde zijn ogen er niet vanaf tot hij klaar was, om zijn gedachten af te houden van de irrationele angst die zijn schedel deed prikken en het koude zweet onder zijn oksels deed druppelen.

Om tien voor zeven waren acht van de twintig motelkamers bezet. Omdat het de tweede avond van een lang, vrij weekend van vier dagen was, zou hij nog minstens acht kamers verhuren als hij tot negen uur open bleef.

Maar hij kon het niet. Hij was een marinier – met pensioen, maar toch een marinier – voor wie de woorden ‘plicht’ en ‘moed’ heilig waren en hij had nooit zijn plicht verzaakt, zelfs niet in Vietnam, zelfs niet terwijl kogels in het rond vlogen, bommen explodeerden en mensen stierven, maar hij was niet in staat tot negen uur achter de balie te blijven zitten. Voor de grote ramen van de receptie hingen geen gordijnen en het was niet mogelijk om aan de aanblik van het donker te ontsnappen. Elke keer wanneer de deur openging, werd hij misselijk van angst omdat er geen barrière lag tussen hem en de nacht.

Hij keek naar zijn grote, sterke handen. Die trilden. Zijn maag kwam in opstand. Hij was zo zenuwachtig dat hij niet stil kon blijven staan. Hij ijsbeerde door de receptie, friemelde met dit en met dat.

Ten slotte, om kwart over zeven, gaf hij toe aan zijn irrationele angst, draaide de schakelaar onder de balie om waardoor het bord vol werd verlicht en deed de voordeur op slot. Hij deed de lampen uit, één voor één, waarbij hij voorzichtig wegsloop van de schaduwen die ontstonden waar het licht had geheerst, en trok zich snel terug naar de trap die naar zijn flat op de eerste etage leidde. Hij was van plan om in een normaal tempo de trap op te lopen en hield zich voor dat het belachelijk en stom was om bang te zijn, dat er niets achter hem aan kwam vanuit de donkere hoeken van de receptie achter zich, niets – zo’n belachelijke gedachte – niets, absoluut niets. Maar dit soort geruststellingen deed hem helemaal geen goed, want het was niet iets in het donker wat hem angst aanjoeg, hij was doodsbang voor het donker zelf, voor de afwezigheid van licht. Hij begon sneller te lopen en greep de leuning vast. Tot zijn ergernis raakte hij snel in paniek en sprong met twee treden tegelijk omhoog. Boven gekomen wankelde Ernie met kloppend hart de woonkamer binnen. Hij zocht naar de lichtschakelaar, draaide snel de laatste lichten beneden uit, sloeg de deur zo hard achter zich dicht dat de muur leek te trillen, deed hem op slot en leunde er met zijn brede rug tegenaan.

Hij bleef naar adem snakken en kon ook niet ophouden met beven. Wat hij wel kon, was zijn eigen sterk riekende zweet ruiken.

In de flat hadden overdag enkele lampen gebrand, maar een paar waren uit. Hij haastte zich van vertrek naar vertrek en deed elke lamp die hij tegenkwam aan. Alle gordijnen waren nog gesloten, dus ving hij geen glimp op van de duisternis achter de ramen.

Toen hij zichzelf weer in de hand had, belde hij de Tranquility Grille en zei tegen Sandy dat hij zich niet goed voelde, zodat hij vroeg had gesloten. Hij vroeg haar de dagopbrengst tot morgenochtend vast te houden in plaats van die naar hem toe te komen brengen nadat ze het restaurant had gesloten.

Misselijk van zijn scherpe transpiratielucht – niet zozeer door de geur zelf als door het totale verlies aan controle dat de geur vertegenwoordigde – nam Ernie een douche. Nadat hij zich had afgedroogd, trok hij schoon ondergoed, een dikke, warme kamerjas en zijn pantoffels aan.

Tot nu toe had hij, ondanks zijn bevreesdheid, kunnen slapen in een donkere kamer, hoewel niet zonder angst en niet zonder de hulp van een paar biertjes. Maar twee nachten geleden, toen Faye naar Wisconsin was gegaan en hij alleen was, kon hij alleen maar in slaap komen wanneer de lamp op het nachtkastje bleef branden. Hij wist dat hij die lichtgevende steun vannacht ook nodig had.

En als Faye dinsdag terugkwam? Zou hij dan weer kunnen slapen zonder licht? Wat als Faye de lichten uitdeed … en hij begon te schreeuwen als een vreselijk bang kind? De gedachte aan die dreigende vernedering deed hem tandenknarsen van woede en bracht hem bij het dichtstbijzijnde raam.

Hij stak een hand uit naar de goed gesloten gordijnen en aarzelde. Zijn hartslag leek wel gedempt machinegeweervuur.

Hij was altijd sterk geweest voor Faye, een rots waarop zij zou kunnen bouwen. Zo behoorde een man te zijn: een rots. Hij mocht Faye niet teleurstellen. Hij moest deze bizarre aandoening overwinnen voor ze terugkwam.

Zijn mond werd droog en weer kwam een koude rilling over hem toen hij dacht aan wat er achter het nu verborgen glas lag, maar hij wist dat de enige manier om dit te overwinnen was er een confrontatie mee aan te gaan. Dat was de les die het leven hem had geleerd: wees doortastend, ga de confrontatie met de vijand niet uit de weg maar bind de strijd aan. Die filosofie had altijd gewerkt voor hem. En die zou ook nu weer werken. Dit raam keek uit van de achterkant van het motel over de uitgestrekte graslanden en heuvels, en het enige licht daarbuiten was wat van de sterren kwam. Hij moest de gordijnen opzij trekken en de confrontatie aangaan met dat donkere landschap, standhouden, het verdragen. De confrontatie zou een middel zijn om het gif uit zijn lichaam te laten verdwijnen.

Ernie trok de gordijnen open. Hij tuurde naar de nacht en hield zich voor dat deze volslagen duisternis niet zo erg was – diep en zuiver, uitgestrekt en koud, maar niet kwaadaardig en in elk geval geen persoonlijke bedreiging.

Maar terwijl hij keek, leken gedeelten van de duisternis … van plaats te veranderen, zich samen te voegen, zich te vormen in niet helemaal zichtbare maar toch massieve brokken van een dichtere duisternis, in hinderlaag liggende schaduwen die zich elk moment op het breekbare raam zouden kunnen storten.

Hij klemde zijn kaken op elkaar en legde zijn hoofd tegen het ijskoude glas. De Nevadawoestijn, een reusachtige leegte om mee te beginnen, leek zich nu nog verder uit te strekken. De door de nacht verhulde bergen waren niet te zien, maar hij voelde dat ze zich op wonderbaarlijke wijze terugtrokken, dat de vlaktes tussen hem en de bergen groter werden, zich honderden, duizenden kilometers uitstrekten en zich snel uitbreidden tot oneindigheid, tot hij zich in het middelpunt van een leegte waande die zo onmetelijk was dat hij elke beschrijving tartte. Aan alle kanten bevond zich een onpeilbare leegte en lichtloosheid. Een verschrikkelijke leegheid, links en rechts, voor en achter, boven en beneden, en plotseling kon hij niet meer ademhalen.

Dit was aanzienlijk erger dan wat hij ooit eerder had meegemaakt. Een verder reikende angst, heel diep, die hem volledig beheerste. Plotseling werd hij zich bewust van al het gewicht van die reusachtige duisternis, en het leek alsof die onverbiddelijk op hem afschoof, onberekenbaar hoge wanden van zware duisternis die instortten, op hem drukten, de adem uit hem persten … Hij schreeuwde en rukte zich los van het raam.

Toen de gordijnen met een zacht geruis op hun plaats vielen, zonk hij op zijn knieën. Het raam was weer verborgen; de duisternis was verstopt. Overal om hem heen was licht, gezegend licht. Hij liet zijn hoofd hangen, huiverde en hapte de lucht met volle teugen naar binnen.

Hij kroop naar het bed en hees zichzelf op de matras, waar hij lang bleef liggen luisteren naar zijn hartslag die klonk als het geluid van voetstappen, sprintend, dan rennend en dan weer snel wandelend binnen in hem. In plaats van zijn probleem op te lossen, had de confrontatie het alleen maar erger gemaakt.

‘Wat gebeurt er?’ zei hij hardop terwijl hij naar het plafond keek. ‘Wat is er met me aan de hand? Mijn god, wat gebeurt er toch met me?’

Het was 22 november.

4

Laguna Beach, Californië

Zaterdag had Dom Corvaisis, in een wanhopige reactie op een nieuwe slaapwandeling, zichzelf methodisch uitgeput. Hij was van plan tegen de avond zo hondsmoe te zijn dat hij als een blok in slaap zou vallen.

Om zeven uur ’s ochtends deed hij een halfuur inspannende gymnastiekoefeningen op de patio die uitkeek op de oceaan, daarna rende hij tien kilometer door de hellende straten van Laguna. De volgende vijf uur bracht hij door met zwaar werk in de tuin. Daarna trok hij zijn zwembroek aan, legde handdoeken in zijn Firebird en ging naar het strand. Hij lag een beetje in de zon en zwom een heleboel. Na het eten bij Picasso liep hij nog een uur door winkelstraten. Tenslotte reed hij naar huis.

Toen Dom zich in zijn slaapkamer uitkleedde, had hij het gevoel alsof hij in het land van Lilliput was waar duizend kleine mensen hem met touwen omlaagtrokken. Hij dronk zelden, maar nu sloeg hij een glas cognac achterover. In bed viel hij in slaap terwijl hij het licht uitknipte.

Het slaapwandelen was frequenter geworden, en het probleem was nu het punt in zijn leven waar alles om draaide. Het belemmerde hem in zijn werk.

Het nieuwe boek, dat eerst goed was gegaan – het bevatte het beste dat hij ooit had geschreven – wilde niet meer vlotten. De afgelopen twee weken was hij negen keer wakker geworden in een kast, de afgelopen vier nachten vier keer. De aandoening was niet meer amusant en intrigerend. Hij was bang om te gaan slapen omdat hij zichzelf niet meer in de hand had wanneer hij sliep.

Gisteren, vrijdag, had hij tenslotte een bezoek gebracht aan zijn huisarts, dokter Paul Cobletz in Newport Beach. Onzeker had hij Cobletz alles over zijn slaapwandelen verteld, maar hij merkte dat hij niet bereid en in staat was om de werkelijke diepte en ernst van zijn bezorgdheid tot uitdrukking te brengen. Dom was altijd erg op zichzelf geweest als gevolg van een jeugd die hij had doorgebracht in een tiental pleeggezinnen onder de hoede van surrogaatouders, van wie een paar onverschillig of zelfs vijandig waren en die allemaal een poosje een teleurstellende rol in zijn leven hadden gespeeld. Hij hield er niet van anderen deelgenoot te maken van zijn belangrijkste en persoonlijkste gedachten, behalve via denkbeeldige personages in zijn boek. Dientengevolge maakte Cobletz zich niet buitengewoon bezorgd. Na een volledig lichamelijk onderzoek verklaarde hij Dom buitengewoon gezond. Hij schreef het slaapwandelen toe aan spanning in verband met de aanstaande publicatie van de roman.

‘Denk je niet dat we een paar tests moeten doen?’ vroeg Dom.

‘Jij bent schrijver, dus natuurlijk gaat je fantasie met je op de loop. Je denkt aan een hersentumor. Klopt dat?’

‘Nou … ja.’

‘Last van hoofdpijn? Duizeligheid? Slecht zicht?’

‘Nee.’

‘Ik heb je ogen onderzocht. Er is geen verandering in je netvlies, geen aanwijzing voor druk in de schedel. Heb je zonder aanwijsbare reden moeten overgeven?’

‘Nee. Niets van dat alles.’

‘Aanvallen van duizeligheid? Van giechelen of periodes van euforie zonder dat daar aanleiding toe is? Iets van dien aard?’

‘Nee.’

‘Dan zie ik geen reden voor tests in dit stadium.’

‘Denk je dat ik naar een … psychotherapeut moet?’

‘Mijn hemel, nee. Ik ben ervan overtuigd dat het gauw voorbij zal gaan.’

‘Ik dacht dat slaappillen …’

‘Nee, nee,’ zei Cobletz. ‘Nog niet. Ik ben niet zo voor geneesmiddelen als eerste toevlucht. Je moet het volgende doen, Dom. Hou een paar weken op met schrijven. Vooral geen geestelijke inspanningen. Doe veel lichaamsoefeningen. Ga elke avond moe naar bed, zo moe dat je zelfs niet kunt nadenken over het boek waaraan je hebt gewerkt. Een paar dagen zo en je bent genezen. Daar ben ik van overtuigd.’

Op zaterdag begon Dom met de behandeling die dokter Cobletz had voorgeschreven en wijdde hij zich aan lichamelijke activiteiten, hoewel heel wat inspannender dan de arts had voorgesteld. Dientengevolge belandde hij in een diepe slaap op het moment dat zijn hoofd het kussen raakte, en ’s ochtends werd hij niet meer wakker in een kast.

Hij werd ook niet wakker in bed. Nu was hij in de garage.

Hij kwam bij bewustzijn in een ademloze, angstige stemming, hijgend en met een hart dat zo hard bonkte dat het in staat leek zijn ribben te verbrijzelen. Zijn mond was droog, zijn handen gebald tot vuisten. Hij was verkrampt en had pijn, gedeeltelijk van de vermoeiende oefeningen van zaterdag, maar voor een deel ook door de onnatuurlijke en ongemakkelijke positie waarin hij had geslapen. In de loop van de nacht had hij kennelijk twee opgevouwen stukken zeildoek van een plank boven de werkplank gepakt en was hij in de smalle ruimte achter de verwarmingsketel gekropen. Daar lag hij nu, verborgen onder het zeildoek.

‘Verborgen’ was het goede woord. Hij had de stukken zeildoek niet alleen maar voor de warmte over zich heen getrokken. Hij had zich verscholen achter de verwarmingsketel en onder het zeildoek omdat hij zich voor iets had verborgen.

Voor wat?

Zelfs nu, terwijl Dominick het zeildoek opzij duwde en overeind kwam, waarbij zijn ogen zich aanpasten aan de in schaduwen gehulde garage, was de intense angst nog duidelijk aanwezig. Zijn hart bonkte.

Angst waarvoor?

Een droom. In zijn nachtmerrie moest hij zijn gevlucht en zich verborgen hebben voor een monster. Ja, natuurlijk. Het gevaar in de nachtmerrie deed hem slaapwandelen, en als hij in de droom een plaats zocht om zich te verbergen, deed hij dat in werkelijkheid ook en kroop achter de verwarmingsketel.

Zijn witte Firebird doemde als een spook op in het vage licht van het ene raam boven de werkbank. Hij schuifelde door de garage en had het gevoel alsof hij zelf een geest was.

In huis ging hij direct naar zijn werkkamer. Ochtendlicht vulde het vertrek en deed hem zijn ogen half dichtknijpen. In zijn smerige pyjamabroek ging hij aan het bureau zitten, schakelde de tekstverwerker in en bestuurde de documenten op de diskette die hij in het apparaat had laten zitten. De diskette was er zoals hij die donderdag had achtergelaten en bevatte geen nieuw materiaal.

Dom had gehoopt dat hij in zijn slaap misschien een boodschap had achtergelaten die hem de bron van zijn angst zou helpen begrijpen. Die kennis zat klaarblijkelijk in zijn onderbewuste, maar werd tot nu toe aan zijn bewustzijn onttrokken. Als hij slaapwandelde, had zijn onderbewuste de leiding en dat zou misschien proberen dingen uit te leggen via de tekstverwerker. Maar dat was tot nu toe niet gebeurd.

Hij schakelde het apparaat uit. Hij zat een hele tijd voor het raam naar buiten te staren, naar de oceaan. En vroeg zich af …

Later, in de slaapkamer op weg naar de badkamer, vond hij iets vreemds. Er lagen spijkers op het kleed en hij moest uitkijken waar hij liep. Hij bukte zich en raapte er een paar op. Ze waren allemaal hetzelfde: stalen nagels van een halve duim. Aan de andere kant van de kamer zag hij twee voorwerpen liggen. Op de grond bij de plint lag een doos spijkers onder het raam, waarvan de gordijnen waren opengetrokken. Hij was maar halfvol omdat een gedeelte van de inhoud eruit was gevallen. Naast de doos lag een hamer.

Hij pakte de hamer, tilde hem op en fronste zijn voorhoofd.

Wat had hij gedaan in die eenzame nachtelijke uren?

Hij sloeg zijn ogen op naar de vensterbank en zag drie losse spijkers die hij daar had neergelegd. Ze glansden in het zonlicht.

Te oordelen naar de bewijzen had hij voorbereidingen gemaakt om de ramen dicht te timmeren. Jezus. Iets had hem zo bang gemaakt dat hij van plan was geweest de ramen dicht te maken en een fort van zijn huis te maken, maar voor hij eraan was begonnen, was hij plotseling overstelpt geweest door angst en was naar de garage gevlucht.

Hij liet de hamer vallen en keek uit het raam. Buiten waren alleen met bloemen beladen rozestruiken, een smalle strook gras en een met klimop begroeide helling die naar een ander huis leidde. Een verrukkelijk landschap. Vredig. Hij kon niet geloven dat het vannacht anders was geweest, dat zich daar in de duisternis iets dreigenders had voorgedaan.

En toch …

Een tijdje keek Dom Corvaisis toe hoe de dag helderder werd, toen keek hij naar de bijen die de rozen bezochten en raapte de spijkers op.

Het was 24 november.

5

Boston, Massachusetts

Na het voorval met de zwarte handschoenen waren twee weken voorbijgegaan zonder een nieuwe aanval. Nog een paar dagen na de gênante scène in de delicatessenzaak van Bernstein bleef Ginger Weiss nerveus, omdat ze weer een aanval verwachtte. Ze was ongewoon op zichzelf gericht, zich scherper bewust van haar lichamelijke en psychische gesteldheid, en zocht naar subtiele symptomen van ernstige stoornissen, op haar hoede voor het geringste spoor van een nieuwe op handen zijnde fugue, maar ze bemerkte niets zorgwekkends. Ze had geen hoofdpijn, geen aanvallen van misselijkheid, geen pijn in gewrichten of spierpijn. Langzamerhand steeg haar zelfvertrouwen weer naar het gewone niveau. Ze raakte ervan overtuigd dat haar wilde vlucht volledig was veroorzaakt door stress.

Haar dagen in het Memorial waren drukker dan ooit. George Hannaby, hoofd van de chirurgie – een lange, forse man die langzaam sprak, langzaam liep en bedrieglijk lui leek – had een druk programma, en hoewel Ginger niet de enige arts was die onder hem werkte, was ze op dat moment wel de enige die uitsluitend hem assisteerde bij zijn talrijke operaties.

George observeerde elke beweging van haar en ontdekte snel het kleinste foutje in haar bekwaamheid en techniek. Hoewel hij eruitzag als een vriendelijke beer, was hij een harde leermeester die werd geïrriteerd door luiheid, onbekwaamheid of onzorgvuldigheid. Hij kon vernietigend zijn in zijn kritiek, en hij liet alle jonge artsen transpireren.

Sommigen van hen beschouwden George als een tiran, maar Ginger genoot ervan als zijn assistente te werken, juist omdat zijn maatstaven zo hoog waren. Ze wist dat zijn kritiek, hoewel soms vernietigend gebracht, uitsluitend gemotiveerd werd door zijn zorg voor de patiënt, en ze vatte het nooit persoonlijk op. Als ze uiteindelijk de onvoorwaardelijke zegen van Hannaby zou krijgen … nou ja, dat zou bijna net zo goed zijn als de goedkeuring van Onze-Lieve-Heer zelf.

Op de laatste maandag in november, dertien dagen na haar vreemde aanval, assisteerde Ginger in een drievoudige bypassoperatie op Johnny O’Day, een drieënvijftigjarige politieman uit Boston die vervroegd met pensioen had moeten gaan omdat hij hartpatiënt was. Johnny was kort en dik, met verward haar en blije blauwe ogen; hij was bescheiden en goedlachs, ondanks zijn moeilijkheden. Ginger werd speciaal tot hem aangetrokken omdat hij haar aan haar vader deed denken, hoewel hij helemaal niet leek op wijlen Jacob Weiss.

Ze was bang dat Johnny O’Day zou sterven en dat het dan voor een deel haar schuld zou zijn, ofschoon ze geen reden had om te geloven dat hij kwetsbaarder was dan andere hartpatiënten. In feite liep Johnny betrekkelijk weinig gevaar. Hij was tien jaar jonger dan de gemiddelde patiënt die bypasschirurgie onderging, en met een groter vermogen tot herstel. Zijn hartgebrek werd niet gecompliceerd door enige andere uitputtende ziekte zoals aderontsteking of buitengewoon hoge bloeddruk, dus waren zijn vooruitzichten bemoedigend.

Maar Ginger kon zich niet onttrekken aan de angst die steeds meer bezit van haar nam. Maandagmiddag, toen het uur van de operatie dichterbij kwam, werd ze gespannen en haar maag speelde op. Voor het eerst sinds haar eenzame wake naast het ziekenhuisbed van haar vader, toen ze hem hulpeloos had zien sterven, werd Ginger vervuld van twijfel.

Misschien werd haar angst veroorzaakt door het ongerechtvaardigde maar onvermijdelijke idee dat als ze op een of andere manier faalde bij deze patiënt, ze in zekere zin weer zou falen bij Jacob. Of misschien was haar angst helemaal ongegrond en zou die achteraf dwaas en belachelijk zijn. Misschien. Maar toen ze naast George de operatiekamer binnenging, vroeg ze zich af of haar handen zouden gaan trillen. En trillen is iets wat de handen van een chirurg nooit mogen doen.

De operatiekamer was helemaal wit met lichte, blauwgroene tegels, vol glanzende verchroomde en roestvrij stalen instrumenten. Verpleegsters en narcotiseur waren bezig de patiënt klaar te maken. Johnny O’Day lag op de kruisvormige operatietafel, met uitgestrekte armen, de handpalmen omhoog en de polsen ontbloot voor de intraveneuze naalden. Agatha Tandy, een privé-operatieassistente die eerder door George in dienst was genomen dan door het ziekenhuis, trok dunne rubber handschoenen over de pas schoongeschrobde handen van haar baas en daarna ook over de handen van Ginger.

De patiënt was onder narcose gebracht. Hij was oranje van de jodium van zijn hals tot de pols, ingepakt in keurig weggestopte en gevouwen lagen groene stof vanaf zijn heupen naar omlaag. Zijn ogen waren dichtgeplakt om te voorkomen dat ze uitdroogden. Zijn ademhaling was regelmatig.

Een draagbare cassetterecorder met stereoluidsprekers stond op een kruk in een hoek. George gaf er de voorkeur aan om bij zijn operaties te worden begeleid door Bach, wiens kalmerende muziek nu het vertrek vulde. Maar die mocht misschien kalmerend zijn voor de anderen, voor Ginger gold dat vandaag niet. Een inwendig iets bezorgde haar een ijselijk gevoel in haar maag.

Hannaby nam zijn plaats aan de tafel in. Agatha stond rechts van hem met een blad met instrumenten. De operatiezuster wachtte om wat er maar nodig mocht zijn uit kasten tegen een muur te halen. Een assistente met grote grijze ogen merkte een loszittende flap van de groene stof op en stak die vlug onder het lichaam van de patiënt. De narcotiseur en zijn assistente bevonden zich aan het hoofd van de tafel en hielden het infuus en het elektrocardiogram in de gaten. Ook Ginger nam haar plaats in. Het team was klaar. Ginger keek naar haar handen. Ze trilden niet. Maar vanbinnen was ze een en al huivering.

Ondanks haar gevoel van op handen zijnde rampspoed verliep de operatie vlot. George Hannaby opereerde snel, zeker en handig en met een bekwaamheid die nog indrukwekkender was dan gewoonlijk. Twee keer stapte hij opzij en verzocht Ginger een gedeelte van de operatie af te maken.

Ginger verbaasde zichzelf door met haar gebruikelijke zekerheid en snelheid te functioneren. Haar angst en spanning onthulden zich alleen maar door de neiging meer dan gewoonlijk te transpireren. Maar de verpleegster was er altijd om haar voorhoofd af te drogen.

Daarna, toen ze zich waste, zei George: ‘Op rolletjes.’

Terwijl ze haar handen onder het warme water inzeepte, zei ze: ‘Jij lijkt altijd zo ontspannen, alsof … alsof je helemaal geen chirurg bent … het is soms net of je gewoon een kleermaker bent die een kostuum verandert.’

‘Misschien lijkt dat wel zo,’ zei hij, ‘maar ik ben altijd gespannen. Daarom luister ik naar Bach. Jij was erg gespannen vandaag.’

‘Ja,’ gaf ze toe.

‘Buitengewoon gespannen. Dat komt voor.’ Hoe groot hij ook was, soms leek hij de ogen van een lief, goedaardig kind te hebben. ‘Het belangrijkste is dat het geen invloed had op je bekwaamheid. Je was even goed als altijd. Eerste klas. Dat is de truc. Je moet spanning in je voordeel gebruiken.’

‘Ik geloof dat ik dat leer.’

Hij glimlachte. ‘Zoals gewoonlijk ben je te hard voor jezelf. Ik ben trots op jou, meisje. Een tijdje dacht ik misschien dat je de chirurgie maar moest opgeven en je brood moest gaan verdienen als slager in een supermarkt, maar nu weet ik dat je het wel redt.’

Ze glimlachte naar hem terug, maar de glimlach was geveinsd. Ze was meer dan gespannen geweest. Ze was bevangen geweest door een koude, zwarte angst die haar makkelijk had kunnen overstelpen, en dat was heel wat anders dan een gezonde spanning. Die angst was iets waar ze nooit eerder mee geconfronteerd was geweest, iets waarvan ze wist dat George Hannaby die nooit in zijn leven had gevoeld, niet in een operatiekamer. Als dit bleef, als de angst een voortdurende metgezel werd tijdens operaties en ze die niet kon verjagen, wat dan?

Om halfelf die avond, toen ze lag te lezen in bed, ging de telefoon. Het was George Hannaby. Als er eerder was opgebeld, zou ze in paniek zijn geraakt in de veronderstelling dat het niet goed ging met Johnny O’Day. Na wat gebabbel zei hij: ‘Luister: ik heb goed nieuws. Ik geloof dat je klaar bent.’

‘Klaar? Waarvoor?’

‘Het grote moment. Een aortatransplantatie,’ zei hij.

‘Bedoel je … dat ik jou niet assisteer? Het helemaal zelf moet doen?’

‘Eerste chirurg tijdens de hele operatie.’

‘Aortatransplantatie?’

‘Jawel. Je hebt je niet gespecialiseerd in cardiovasculaire chirurgie om de rest van je leven blindedarmoperaties te doen.’

Ze zat nu rechtop in bed. Haar hart klopte snel en ze had een blos van opwinding. ‘Wanneer?’

‘Volgende week. Aanstaande donderdag of vrijdag wordt de patiënte opgenomen. Haar naam is Fletcher. Woensdag zullen we samen haar dossier doornemen. Als het volgens schema loopt, zou ik denken dat we maandagochtend kunnen opereren. Natuurlijk ben jij verantwoordelijk voor de planning van de laatste onderzoeken en het nemen van de beslissing om door te gaan.’

‘O god.’

‘Je doet het vast prima.’

‘Als jij bij me bent.’

‘Ik zal je assisteren … als je het gevoel hebt dat je me ergens voor nodig hebt.’

‘En je neemt het over als ik het begin te verpesten.’

‘Doe niet zo stom. Je gaat het niet verpesten.’

Ze dacht er even over na en zei toen: ‘Nee. Ik zal het niet verpesten.’

‘Zo mag ik het horen. Jij kunt alles doen waarop je je concentreert. En luister, ik weet dat je vanmiddag dicht bij paniek kwam, maar maak je geen zorgen. Alle assistenten maken dat mee. De meesten hebben er in een vroeg stadium mee te maken, maar jij bent vanaf het begin rustig en beheerst geweest en ik was tot de conclusie gekomen dat jij er geen last van zou hebben. Tot vandaag. Voor jou kwam het later dan voor de meesten. En hoewel ik me voorstel dat je je er nog steeds zorgen over maakt, geloof ik dat je blij moet zijn dat het is gebeurd. Het is een ervaring waar je wat van leert. Het belangrijkste is dat je het uitstekend hebt aangepakt.’

Enkele minuten later, toen ze hun gesprek hadden beëindigd en ophingen, liet ze zich in haar kussens vallen en voelde ze zich zo fantastisch dat ze begon te giechelen. Na een tijdje liep ze naar de kast en zocht naar het fotoalbum van vroeger. Ze ging ermee terug naar bed en zat er een tijdje in te bladeren en te kijken naar de foto’s van Jacob en Anna, want hoewel ze haar triomfen niet meer met hen kon delen, had ze behoefte aan het gevoel dat ze dicht bij haar waren.

Nog later, toen ze bijna sliep in de donkere slaapkamer, begreep ze tenslotte waarom ze die middag bang was geweest. Het was niet de angst die iedere assistent kende, maar ze was bang geweest dat ze plotseling een black-out zou krijgen, in een staat van fugue zou raken, zoals was gebeurd op de dinsdag twee weken geleden. Als ze een aanval kreeg terwijl ze een scalpel in haar hand had, wanneer ze een fijne incisie maakte of bezig was met de hechting van een adertransplantatie …

Die gedachte maakte haar klaarwakker. Een hele tijd lag ze daar gespannen, starend naar het donker en de nu dreigende vormen van het meubilair van de slaapkamer en naar het venster, waar niet helemaal gesloten gordijnen een stuk raam lieten zien dat zilver werd gekleurd door het maanlicht en de stralen van de straatlantaarns beneden.

Kon ze de verantwoordelijkheid aangaan om zelfstandig een aortatransplantatie te doen? Haar aanval was beslist een eenmalige gebeurtenis geweest. Het zou nooit meer gebeuren. Absoluut niet.

Dinsdag, na een succesvol bezoek aan de delicatessenzaak, een uitgebreide maaltijd en een aantal luie uren in een makkelijke stoel met een goed boek was haar zelfvertrouwen weer hersteld, en ze begon te verlangen naar de uitdaging die voor haar lag met alleen maar het gewone beetje angst. Op woensdag bleef Johnny O’Day zich verder herstellen van zijn operatie en hij was opgewekt. Dit maakte de jaren van studie en hard werken de moeite waard: een leven redden, lijden verlichten, hoop en geluk brengen aan hen die wanhoop hadden gekend.

Ze assisteerde bij de implantatie van een pacemaker, die vlot verliep, en deed een aortografie, een kleurstoftest op de bloedsomloop van de patiënt. Verder assisteerde ze George terwijl hij zeven mensen onderzocht die door andere artsen naar hem verwezen waren.

Toen alle nieuwe patiënten waren onderzocht, bogen George en Ginger zich een half uur over het dossier van de patiënte voor de aortatransplantatie, de achtenvijftigjarige Viola Fletcher. Nadat Ginger het dossier had bestudeerd, besloot ze dat ze mevrouw Fletcher donderdag zouden laten opnemen voor onderzoeken en voorbereidingen. Als er geen contra-indicaties waren, zou de operatie maandagochtend vroeg plaatsvinden. George ging akkoord.

Zo verliep de woensdag, altijd druk maar nooit saai. Om halfzeven had ze er twaalf uur op zitten, maar ze was niet moe. Eigenlijk wilde ze niet weggaan, hoewel niets haar meer in het ziekenhuis hield. George Hannaby was al naar huis, maar Ginger bleef hangen; ze praatte wat met patiënten, controleerde nog wat staten voor ze tenslotte naar de spreekkamer van George ging waar ze van plan was het dossier van Viola Fletcher nog eens te bestuderen.

De spreekkamers bevonden zich in de achterste vleugel van het gebouw, los van het ziekenhuis zelf. Op dat tijdstip waren de gangen vrijwel verlaten. De rubberzolen van Gingers schoenen piepten op de blinkende tegelvloeren. Het rook er naar een desinfecterend middel met dennengeur.

De wachtkamer van George Hannaby, de onderzoekkamer en spreekkamer waren donker en stil, en Ginger deed niet alle lichten aan terwijl ze door de verschillende vertrekken naar zijn spreekkamer liep. Daar deed ze alleen de bureaulamp aan terwijl ze erlangs liep op weg naar de deur van de dossierkamer, die op slot zat. George had haar alle sleutels gegeven, en even later had ze het dossier van Viola Fletcher uit de kast en liep ermee terug naar het bureau van George.

Ze ging in de grote leren stoel zitten en opende de map in de lichtbundel van de bureaulamp, en eerst toen merkte ze een voorwerp op dat haar aandacht trok en haar de adem in haar keel deed stokken. Het lag op het groene vloeiblad: een met de hand bediende oogspiegel, een instrument dat werd gebruikt om de binnenkant van het oog te bestuderen. Hij was niet ongewoon en zeker niet dreigend. Elke arts gebruikte zo’n instrument bij een routineonderzoek. Maar de aanblik ervan benam haar niet alleen de adem, maar vervulde haar met een plotseling gevoel van wezenlijk gevaar.

Het koude zweet was haar uitgebroken. Haar hart bonkte zo hard, zo luid, dat het geluid ervan niet van binnen leek te komen maar van buiten, alsof iemand op straat achter het raam op een trommel sloeg.

Ze kon haar ogen niet van de oogspiegel afnemen. Net als met de zwarte handschoenen in de delicatessenzaak een paar weken geleden werden alle andere voorwerpen in de spreekkamer van George vaag, tot het glinsterende instrument het enige was dat ze tot in detail kon zien. Ze was zich bewust van elk krasje en kerfje op het handvat. Elk nietig aspectje van zijn ontwerp leek plotseling reusachtig belangrijk, alsof dit niet een gewoon instrument van een dokter was, maar de spil van het universum, een geheimzinnig instrument met de mogelijkheid van catastrofale vernietiging. Gedesoriënteerd, plotseling claustrofobisch door een zwaar, drukkend gevoel van onredelijke angst dat op haar was neergedaald als een geweldige, doornatte jas, duwde ze de stoel achteruit en stond op. Naar adem snakkend, jammerend, had ze het gevoel alsof ze stierf terwijl ze tegelijkertijd door en door koud was.

Het handvat van de oogspiegel glansde alsof het van ijs was gemaakt. De lens glinsterde als een regenboogkleurig en verkillend vreemd oog.

Haar besluit om stand te houden verdween nu snel, zelfs terwijl haar hart leek te bevriezen onder de koude adem van de angst.

Wegrennen of doodgaan, zei een stem in haar. Wegrennen of doodgaan. Ze slaakte een kreet, die klonk als de gekwelde smeekbede van een verdwaald en angstig kind.

Ze strompelde om het bureau heen en viel bijna over een stoel. Ze liep de kamer door, rende de wachtkamer in en vloog de verlaten gang op terwijl ze schel jammerde en veiligheid zocht die ze niet vond. Ze wilde hulp, een vriendelijk gezicht, maar ze was de enige op de verdieping en het gevaar kwam dichterbij. De onbekende dreiging die op de een of andere manier te maken had met de onschadelijke oogspiegel zat haar op de hielen, dus rende ze zo hard ze kon en haar voetstappen daverden door de gang.

Wegrennen of doodgaan.

De mist kwam omlaag.

Minuten later, toen de mist optrok en ze zich weer bewust was van haar omgeving, bevond ze zich op de brandtrap aan het eind van de vleugel met de spreekkamers, op een betonnen portaal tussen de verdiepingen. Ze kon zich niet herinneren dat ze de gang had verlaten en de trap had genomen. Ze zat op het portaal, in de hoek gedrukt, haar rug tegen de muur van gasbeton, en staarde naar de trapleuning aan de andere kant. Boven haar hoofd brandde een enkele, kale lamp. Links en rechts leidde een trap omhoog en omlaag in de schaduw voor hij uitkwam op een ander verlicht portaal. De lucht was muf en koel. Als ze niet zo heftig in en uit had geademd, zou het doodstil zijn geweest.

Het was een eenzame plaats, vooral als je helemaal over je toeren was en je geruststelling of heldere lichten en mensen nodig had. Grijze muren, scherp licht, dreigende schaduwen, de ijzeren leuning … het leek allemaal een weerspiegeling van haar eigen wanhoop.

Haar wilde vlucht en wat voor ander bizar gedrag ze nog had vertoond in haar onverklaarbare fugue waren kennelijk niet gezien, anders zou ze nu niet alleen zijn. Dat was in elk geval een zegen. Niemand wist het tenminste.

Maar zij wist het wel, en dat was erg genoeg.

Ze huiverde, niet alleen van angst, want de dwaze doodsangst die haar in zijn greep had gehouden was weg. Ze huiverde omdat ze het koud had en ze had het koud omdat haar kleren aan haar huid kleefden, vochtig, doornat van het zweet.

Ze hief een hand op en veegde haar gezicht af.

Ze ging staan, keek omhoog naar de trap en toen naar beneden. Ze wist niet of ze zich boven of onder de verdieping van de spreekkamer van George Hannaby bevond. Na een ogenblik besloot ze naar boven te gaan.

Haar voetstappen echoden griezelig.

Om een of andere reden dacht ze aan graftombes.

‘Mesjogge,’ zei ze beverig.

Het was 27 november.

6

Chicago, Illinois

De eerste zondagochtend in december was koud onder een lage grijze lucht die sneeuw beloofde. Tegen de middag zouden de eerste verspreide vlokken gaan vallen, en vroeg in de avond zou het aanzien van de stad tijdelijk verborgen zijn onder de witte make-up van sneeuw. Vanavond zou het voornaamste gespreksonderwerp in de hele stad het noodweer zijn. Behalve in de huizen van katholieken van de parochie van St.-Bernadette, waar ze nog steeds zouden praten over de schokkende daad van pater Brendan Cronin tijdens de vroegmis die ochtend.

Pater Cronin stond om halfzes op, bad, nam een douche, schoor zich, trok een toga aan en zette een baret op, pakte zijn brevier en verliet de pastorie zonder de moeite te nemen een jas aan te trekken. Hij bleef even op de achterveranda staan om een diepe teug frisse decemberlucht in te ademen.

Hij was dertig jaar, maar met zijn openhartige groene ogen, zijn weerbarstige kastanjebruine haar en gezicht vol sproeten zag hij er jonger uit dan hij was. Hij was zo’n vijfentwintig kilo te zwaar, hoewel niet bijzonder dik in de taille. Bij hem verspreidde het vet zich gelijkmatig over zijn gezicht, armen, romp en benen. Vanaf zijn jeugd tot en met de middelbare school en tot aan zijn tweede jaar op het seminarie was zijn bijnaam Dickie geweest. Ongeacht zijn gemoedstoestand zag pater Cronin er bijna altijd gelukkig uit. Zijn gezicht had van nature iets engelachtigs en de ronde trekken ervan weerspiegelden niet gemakkelijk een duidelijke uitdrukking van woede, melancholie of verdriet. Vanochtend zag hij er tamelijk tevreden met zichzelf en de wereld uit, hoewel hij in ernstige moeilijkheden zat.

Zonder de lichten aan te doen, met alleen maar de flikkerende robijnrode gloed van de sacristielamp om hem bij te lichten, knielde pater Cronin op de prie-Dieu en boog zijn hoofd. In stilte smeekte hij God de Vader hem een waardig priester te maken. In het verleden, voor de komst van de koster en de misdienaar, had dit privégebed zijn stemming verhoogd en hem vervuld met vreugde bij het vooruitzicht de mis op te dragen. Maar nu, net als op de meeste andere ochtenden de afgelopen vier maanden, voelde hij geen vreugde. Hij voelde alleen maar een deprimerende somberheid, een leegheid die zijn hart pijn deed en die een koude, misselijk makende trilling in zijn buik teweegbracht.

Hij klemde zijn kaken op elkaar, beet op zijn tanden alsof hij zichzelf kon dwingen tot een staat van geestelijke extase en herhaalde zijn gebed, maar voelde zich nog steeds onbewogen en hol.

Nadat hij zijn handen had gewassen legde pater Cronin zijn baret op de prie-Dieu en liep naar de kleedbank om zich aan te kleden voor het opdragen van de mis. Hij was een gevoelige man met de ziel van een kunstschilder, en in de schoonheid van de ceremonie zag hij een aangenaam patroon van goddelijke orde, een subtiele echo van de genade van God. Gewoonlijk wanneer hij de linnen amict over zijn schouders legde en de witte albe zo aantrok dat die gelijkmatig tot aan zijn enkels hing, ging er een huivering van ontzag door hem heen, ontzag omdat hij, Brendan Cronin, dit heilige ambt bekleedde. Gewoonlijk. Maar niet vandaag. En niet de afgelopen weken.

Pater Cronin sloeg zijn amict om, sloeg de koorden om zijn rug en bond ze op zijn borst vast. Hij trok de albe aan met niet meer emotie dan een lasser die zich aankleedt om in de fabriek te gaan werken.

Vier maanden geleden, begin augustus, was pater Brendan Cronin zijn geloof gaan verliezen. In hem brandde een klein maar meedogenloos vuur van twijfel, onblusbaar, een vuur dat langzamerhand al zijn lang gekoesterde overtuigingen verteerde.

Voor elke priester is het verlies van zijn geloof een verwoestend proces. Maar voor Brendan Cronin was het erger dan het voor de meeste anderen zou zijn geweest. Hij had zelfs nooit ook maar even overwogen om iets anders te worden dan priester. Zijn ouders waren vroom en hadden in hem een toewijding tot de kerk gekweekt. Maar hij was geen priester geworden om hun welgevallig te zijn. Hoe afgezaagd het ook mocht klinken voor anderen in deze tijd van agnosticisme, hij was eenvoudig geroepen tot het priesterschap, op zeer jeugdige leeftijd al. Nu bleef zijn gewijde ambt, hoewel het geloof weg was, het essentiële deel van zijn zelfbeeld. Toch wist hij dat hij niet kon doorgaan met het opdragen van de mis, bidden en het troosten van de bedroefden als het voor hem niets meer te betekenen had.

Brendan Cronin sloeg de stool om zijn hals. Terwijl hij de kazuifel aantrok, werd de buitendeur van de sacristie opengegooid en een jongen stormde naar binnen terwijl hij de elektrische lichten aandeed die de priester had uitgelaten.

‘Morgen, pater.’

‘Goedemorgen, Kerry. Hoe gaat het vandaag met je?’

Behalve dat zijn haar veel roder was dan dat van pater Cronin, had Kerry McDevit een bloedverwant van de priester kunnen zijn. Hij was een beetje dik, had sproeten en groene, ondeugende ogen. ‘Prima, pater. Maar het is vandaag wel koud buiten. Zo koud als een heks d’r …’

‘O ja? Koud als een heks d’r wat?’

‘IJskast,’ zei de jongen verlegen. ‘Koud als een heks d’r ijskast, pater. En dat is koud.’

Als zijn stemming niet zo somber was geweest, zou Brendan geamuseerd zijn geweest door de argeloze onfatsoenlijke woorden die de jongen op het nippertje had vermeden, maar in zijn huidige geestesgesteldheid kon hij zelfs geen schijn van een glimlach opbrengen. Zonder twijfel werd zijn zwijgen opgevat als strenge afkeuring want Kerry wendde zijn ogen af en liep vlug naar de kast waar hij zijn jas, sjaal en handschoenen opborg en nam zijn toog en superplie van een hanger.

Zelfs terwijl Brendan de manipel pakte, het kruisje in het midden kuste en het op zijn dikke onderarm legde, voelde hij niets. Waar eens geloof en vreugde hadden bestaan, was alleen nog maar een koude, bonzende, holle pijn. Terwijl zijn handen zich bewogen, zweefde zijn geest terug naar de melancholieke herinnering aan de geestdrift waarmee hij eens al zijn priesterlijke taken had benaderd.

Tot afgelopen augustus had hij nooit getwijfeld aan de wijsheid van zijn verbintenis met de Kerk. Hij was zo’n intelligente en hard werkende leerling geweest, zowel in wereldse als godsdienstige vakken, dat hij was uitgekozen om zijn opleiding te voltooien op het Noord-Amerikaanse college in Rome. Hij hield van de heilige stad – de architectuur, de geschiedenis en de vriendelijke mensen. Na zijn wijding als jezuïet had hij twee jaar in het Vaticaan doorgebracht, als assistent van monseigneur Guiseppe Orbella, de voornaamste tekstschrijver en adviseur van Zijne Heiligheid de paus. Die eer had gevolgd kunnen worden door een benoeming bij de staf van de kardinaal van het aartsbisdom Chicago, maar in plaats daarvan had pater Cronin verzocht kapelaan in een kleine of middelgrote parochie te worden, zoals elke jonge priester. Aldus was hij, na een bezoek aan bisschop Santefiore in San Francisco (een oude vriend van monseigneur Orbella) en na een vakantie waarin hij van San Francisco naar Chicago was gereden, in de parochie van St.-Bernadette gekomen, waar hij het grootste genoegen had beleefd aan zelfs de meest gewone dingen van het leven van een kapelaan. En zonder ooit enige spijt of twijfel.

Nu hij zijn misdienaar zijn superplie zag aandoen, verlangde pater Cronin naar het eenvoudige geloof dat hem zo lang had getroost en staande gehouden. Was dat alleen maar tijdelijk verdwenen of was hij het voorgoed kwijt? Toen Kerry was aangekleed, ging hij hem voor door de deur van de sacristie de kerk in. Een paar passen voorbij de deur voelde hij blijkbaar dat pater Cronin niet achter hem aankwam, want hij keek achterom met een verbaasde uitdrukking op zijn gezicht.

Brendan Cronin aarzelde. Door de deur zag hij van opzij het grote kruis op de achtermuur en het altaar ervoor. Dit heiligste deel van de kerk was angstaanjagend vreemd, alsof hij het objectief voor de eerste keer zag. En hij kon zich niet voorstellen waarom hij het ooit als een heilig gebied had beschouwd. Het was gewoon een ruimte, precies zoals elke andere ruimte. Als hij daar nu naartoe liep, als hij de bekende riten en litanieën afwerkte, zou hij een huichelaar zijn. Hij zou iedereen in de parochie bedriegen.

De verbazing op het gezicht van Kerry McDevit was veranderd in bezorgdheid. De jongen wierp een blik naar de kerkbanken die Brendan Cronin niet kon zien en keek toen weer naar de priester.

Hoe kan ik de mis lezen als ik niet meer geloof? vroeg Brendan zich af. Maar er zat niets anders op.

Met de kelk in zijn linkerhand en zijn rechterhand op de bursa en het kelkkleedje, hield hij het gewijde vat dicht bij zijn borst en volgde Kerry tenslotte de kerk in, waar Christus aan het kruis een ogenblik beschuldigend naar hem leek te kijken.

Zoals gewoonlijk woonden minder dan honderd mensen de vroegmis bij. Hun gezichten waren ongewoon bleek en stralend, alsof God vanochtend geen echte gelovigen had toegestaan aanwezig te zijn maar een afvaardiging van engelen had gestuurd om getuige te zijn van de heiligschennis van een twijfelende priester die de mis durfde op te dragen, ondanks zijn zondige staat. Naarmate de mis vorderde, verergerde de wanhoop van pater Cronin en vanaf het moment dat hij het Introibo ad altare Dei bad, werd zijn nood steeds groter. Toen Kerry McDevit het missaal van de epistelkant naar de evangeliekant van het altaar bracht, was pater Cronins wanhoop zo groot dat hij zich eronder verpletterd voelde. Zijn geestelijke en emotionele uitputting was zo diep dat hij nauwelijks zijn armen kon optillen, nauwelijks de kracht kon vinden om zich te concentreren op het evangelie en de zinnen van de gewijde tekst kon mompelen. De gezichten van de gelovigen werden nevelige vlekken. Toen pater Cronin bij de canon kwam, kon hij nauwelijks meer fluisteren. Hij wist dat Kerry nu openlijk naar hem staarde en hij was er zeker van dat de gelovigen ervan overtuigd waren dat er iets aan de hand was. Hij transpireerde en trilde. De afschuwelijke grijsheid in hem werd nu donkerder, veranderde snel in zwart, en hij had het gevoel alsof hij spiraalsgewijs wegzakte in een angstaanjagend donkere leegte.

En toen hij de hostie in zijn handen hield en die ophief, waarbij hij de vijf woorden uitsprak die het mysterie van de transsubstantiatie aanduidden, werd hij plotseling kwaad op zichzelf omdat hij niet in staat was te geloven, kwaad op de kerk omdat die hem geen betere wapenrusting tegen de twijfel had gegeven, kwaad omdat zijn hele leven in verkeerde banen was geleid, verspild, besteed aan het najagen van idiote mythen. Zijn woede laaide op, bereikte het kookpunt en veranderde toen in één verschroeiende wolk van toorn.

Tot zijn verbijstering ontsnapte hem een erbarmelijke kreet en hij gooide de kelk over het priesterkoor. Met een luide klap sloeg de kelk tegen de muur aan waarbij de wijn eruit schoot. Hij kaatste terug, stuiterde van een beeld van de heilige maagd en kwam kletterend tot stilstand tegen de onderkant van het platform waarop pater Cronin niet lang geleden uit het evangelie had gelezen.

Kerry McDevit strompelde ontsteld achteruit, en in het schip van de kerk staarden honderd mensen als één man naar hem, maar die reactie had geen uitwerking op Brendan Cronin. In een woede die zijn enige bescherming tegen een tot zelfmoord leidende wanhoop was, haalde hij ver uit met één arm en sloeg een schoteltje met hosties van het altaar af. Met nog een wilde kreet, half van woede en half van verdriet, stak hij zijn hand onder zijn kazuifel, trok de stool die om zijn hals hing los en smeet hem neer, toen draaide hij zich om van het altaar en rende de sacristie in. Daar verdween de woede even plotseling als hij was gekomen en hij bleef staan, duizelig van verwarring.

Het was 1 december.

7

Laguna Beach, Californië

Die eerste zondag in december lunchte Dom Corvaisis met Parker Faine op het terras van Las Brisas, in de schaduw van een parasol aan een tafeltje dat uitkeek op de gespikkelde zee. Het goede weer hield lang aan dit jaar. Terwijl de bries de kreten van meeuwen, de scherpe lucht van de zee en de zoete geur van jasmijn die vlakbij groeide naar hen overbracht, vertelde Dominick Parker elk gênant en verontrustend detail van zijn toenemende strijd tegen het slaapwandelen.

Parker Faine was zijn beste vriend, misschien de enige ter wereld tegen wie hij zo vrijuit kon spreken, hoewel ze oppervlakkig weinig gemeen leken te hebben. Dom was een slanke, niet erg gespierde man, maar Parker Faine was pafferig, zwaar gebouwd en gespierd. Dom had geen baard maar hij ging elke drie weken naar de kapper om zijn haar te laten knippen; het haar van Parker daarentegen was ruig, evenals zijn baard, en zijn wenkbrauwen waren borstelig. Hij zag eruit als een kruising tussen een beroepsworstelaar en een beatnik uit de jaren vijftig. Dom dronk weinig en werd gauw dronken, maar de dorst van Parker was legendarisch en zijn vermogen tot innemen buitengewoon groot. Terwijl Dom van nature een eenling was en niet snel vrienden maakte, had Parker de gave nog geen uur nadat je hem voor het eerst had ontmoet een oude kennis te lijken. Met zijn vijftig jaar was Parker Faine vijftien jaar ouder dan Dom. Hij was al bijna een kwart eeuw rijk en beroemd en voelde zich daar volkomen mee op zijn gemak, waardoor hij absoluut geen begrip kon opbrengen voor het onbehagen van Dom wat betreft het geld en de bekendheid die zijn kant opkwamen naar aanleiding van Twilight in Babylon. Dom was naar de lunch in Las Brisas gekomen in Ballyschoenen, donkerbruine broek en een lichter geblokt overhemd, maar Parker droeg blauwe tennisschoenen, een gekreukte witte katoenen broek en een wit met blauw gebloemd overhemd dat hij over zijn broek heen droeg. Daardoor leek het alsof ze voor totaal verschillende verplichtingen waren gekleed en in een opwelling hadden besloten samen te lunchen.

Ondanks alles waarin ze van elkaar verschilden, waren ze snel vrienden geworden, want op een aantal belangrijke manieren hadden ze ook overeenkomsten. Ze hadden allebei een artistiek beroep, niet omdat ze dat zo graag wilden, maar omdat ze wel moesten. Dom schilderde met woorden, Parker met verf en ze hanteerden hun kunst met even hoge maatstaven, betrokkenheid en vakmanschap. En hoewel Parker makkelijker vrienden maakte dan Dom, hechtten ze allebei enorm veel waarde aan vriendschap en hadden daar ook wat voor over. Ze hadden elkaar zes jaar geleden ontmoet toen Parker voor anderhalf jaar naar Oregon was gekomen, op zoek naar nieuw materiaal voor een serie landschappen in zijn unieke stijl, die met succes realisme paarde aan surrealistische verbeelding. Terwijl hij daar verbleef, had hij afgesproken eenmaal per maand een college te geven aan de universiteit van Portland, waar Dom Engels doceerde. Terwijl Dom kleine teugjes van een fles Modelo Negra nam, vertelde hij over zijn onbewuste nachtelijke avonturen. Hij praatte zacht, hoewel discretie waarschijnlijk onnodig was: de andere gasten op het terras waren verdiept in hun eigen luidruchtige gesprekken. Vanochtend was hij voor de vierde keer wakker geworden achter de verwarmingsketel in de garage, in een staat van onvervalste angst, en zijn onvermogen om zichzelf in de hand te houden had hem moedeloos gemaakt. Tegen de tijd dat hij met zijn verhaal klaar was, had hij maar de helft van het bier opgedronken, want zelfs dat zware, donkere Mexicaanse brouwsel smaakte vandaag verschaald en muf.

Parker had al drie dubbele margarita’s achterovergeslagen en bestelde nu een vierde. Maar de aandacht van de schilder verflauwde niet door de alcohol die hij gebruikte. ‘Jezus, waarom heb je me dat niet weken geleden al verteld?’

‘Ik voelde me een beetje … belachelijk.’

‘Onzin. Gelul,’ zei de schilder terwijl hij met zijn hand een breed gebaar maakte maar zijn stem gedempt hield. De Mexicaanse kelner kwam met de margarita van Parker en vroeg of ze de lunch wilden bestellen.

‘Nee, nee. Lunch op zondag is een excuus om te veel margarita’s te drinken, en daar ben ik ver van verwijderd. Wat een verspilling om een lunch te bestellen na slechts vier margarita’s. Dat zou het grootste gedeelte van de middag leeg laten en we zouden de straat opgaan met niets om ons bezig te houden, en dan zouden we zonder twijfel in moeilijkheden komen en de aandacht van de politie trekken. God weet wat er zou kunnen gebeuren. Nee, nee. Om de gevangenis te vermijden en onze reputatie te beschermen, moeten we niet eerder dan om drie uur de lunch bestellen. Breng me eigenlijk nog maar een margarita. En nog een bier voor mijn ontzettend sobere vriend.’

‘Nee,’ zei Dom, ‘ik heb deze nog maar half op.’

‘Dat bedoelde ik met ontzettend sober, hopeloze puritein. Je hebt er zo lang aan zitten zuigen dat hij intussen warm moet zijn.’

Gewoonlijk zou Dominick hebben genoten van het energieke gezwets van Parker Faine. De uitbundigheid van de schilder was inspirerend en amusant. Maar vandaag was Dom zo ongerust dat hij niet geamuseerd was.

Toen de kelner zich omdraaide, schoof een kleine wolk voor de zon en Parker leunde voorover in de plotseling diepere schaduw onder de parasol en richtte zijn aandacht weer op Dominick, alsof hij de gedachten van zijn vriend had gelezen. ‘Goed, we gaan even brainstormen. Laten we een of andere verklaring zoeken en uitzoeken wat we moeten doen. Je denkt niet dat het probleem alleen maar in verband staat met spanning … de aanstaande publicatie van je boek?’

‘Dat heb ik gedaan, maar nu niet meer. Ik bedoel, als het probleem alleen maar simpel was, zou ik kunnen accepteren dat de oorzaak was gelegen in zorgen over mijn carrière. Maar jezus, mijn zorgen over Twilight zijn gewoon niet groot genoeg om zo’n ongebruikelijk, zo’n dwangmatig, zo’n krankzinnig gedrag te veroorzaken. Ik slaapwandel nu bijna elke nacht, en het is niet alleen het wandelen dat griezelig is, maar de diepte van mijn trance is ongelooflijk. Er zullen maar weinig slaapwandelaars zijn die in zo’n toestand verkeren en die zulke ingewikkelde dingen uithalen. Ik bedoel, ik heb geprobeerd de ramen dicht te timmeren. En je gaat dat niet doen alleen maar om je zorgen over je carrière buiten de deur te houden.’

‘Misschien maak je je meer zorgen over Twilight dan je je realiseert.’

‘Welnee. Dat slaat nergens op. In feite begon mijn bezorgdheid over Twilight af te nemen toen het nieuwe boek lekker bleef gaan. Je kunt me niet in alle eerlijkheid zeggen dat je denkt dat al deze waanzin midden in de nacht alleen maar voortkomt uit een beetje zorgen over mijn carrière.’

‘Nee, dat kan ik niet,’ stemde Parker in.

‘Ik kruip achter in die kast om me te verbergen, en als ik wakker word achter de verwarmingsketel, als ik nog half in slaap ben, heb ik het gevoel dat iets me besluipt, naar me op zoek is, iets wat me zal doden wanneer het mijn schuilplaats vindt. Een paar ochtenden ben ik wakker geworden terwijl ik probeerde te schreeuwen, maar ik kon het niet. Gisteren werd ik wakker terwijl ik riep: “Blijf weg, blijf weg, blijf weg!” En vanochtend met het mes …’

‘Mes?’ zei Parker. ‘Je hebt me niets over een mes verteld.’

‘Ik werd weer wakker achter de verwarmingsketel en ik had een slagersmes. Dat had ik uit het rek in de keuken gehaald terwijl ik sliep.’

‘Om je te beschermen? Waartegen?’

‘Tegen wat dan ook … tegen degene die me besluipt.’

‘En wie besluipt je?’

Dom haalde zijn schouders op. ‘Niemand van wie ik me bewust ben.’

‘Ik vind dit niet leuk meer. Je had jezelf wel kunnen verwonden.’

‘Daar ben ik niet het meest bang voor.’

‘Waar ben je dan het meest bang voor?’

Dom keek om zich heen naar de andere mensen op het terras. ‘Dat ik … dat ik misschien iemand anders verwond.’

Ongelovig zei Parker: ‘Bedoel je dat je een slagersmes neemt en … in je slaap moorddadig te werk gaat? Geen schijn van kans.’ Hij nam een grote slok van zijn margarita. ‘Mijn hemel, wat melodramatisch! Ontspan je. Dom. Je bent geen moorddadig type.’

‘Ik dacht ook dat ik niet een slaapwandelend type was.’

‘Ach, kletskoek. Daar is een verklaring voor. Je bent niet gek. Gekken twijfelen nooit aan hun gezond verstand.’

‘Ik denk dat ik naar een psychiater moet, een of andere therapeut. En een paar medische onderzoeken moet laten doen.’

‘Medische onderzoeken, ja. Maar wacht met de psychiater. Dat is tijdverspilling. Je bent net zo min neurotisch als psychotisch.’

De kelner kwam met een bier en de vijfde margarita.

Parker gaf zijn lege glas en nam het volle.

‘Ik vraag me af of dit probleem van jou in verband staat met de veranderingen die je in de zomer van vorig jaar hebt ondergaan.’

Verbaasd vroeg Dom: ‘Wat voor veranderingen?’

‘Je weet waar ik het over heb. Toen ik je zes jaar geleden voor het eerst ontmoette in Portland, was je een bleke, bedeesde, vervelende kerel, bepaald geen avontuurlijk type.’

‘Vervelende kerel?’

‘Ja, inderdaad, dat weet je best. Je was intelligent en getalenteerd, maar je was ook een vervelende vent. En weet je waarom je dat was? Dat zal ik je vertellen. Je had wel degelijk hersens en talent, maar je was bang om er gebruik van te maken. Je was bang voor concurrentie, mislukking, succes, voor het leven. Je wilde alleen maar onopgemerkt doorsukkelen. Je kleedde je saai, sprak bijna onhoorbaar en was bang om de aandacht op jezelf te richten. Je verschool je in de academische wereld omdat daar minder concurrentie was. Mijn god, man, je was een bang konijn dat zich in de aarde groef en zich oprolde in zijn hol.’

‘O ja? Als ik zo weerzinwekkend was, waarom heb je dan al die moeite gedaan om bevriend met me te raken?’

‘Omdat ik door jouw maskerade heen keek, stomme idioot. Ik doorzag je verlegenheid, doorzag je saaiheid en het masker van nietszeggendheid. Ik voelde dat er iets bijzonders in je stak dat af en toe naar buiten kwam. Ik zie namelijk in mensen dingen die anderen niet kunnen zien. Een goede kunstschilder kan dat.’

‘En jij noemde mij nietszeggend?’

‘Het is waar wat ik zeg over een kunstschilder en dat jij een konijn was. Weet je nog hoelang je me kende voor je voldoende zelfvertrouwen had om toe te geven dat je een schrijver was? Drie maanden!’

‘Nou, in die tijd was ik eigenlijk geen schrijver.’

‘Je had kasten vol werk! Meer dan honderd korte verhalen waarvan je er nooit een aan iemand te lezen had gegeven om te publiceren! Niet alleen omdat je bang was om afgewezen te worden, je was ook bang voor aanvaarding. Bang voor succes. Hoeveel maanden heb ik er niet bij jou op aangedrongen voor je er tenslotte een paar instuurde?’

‘Ik weet het niet meer.’

‘Ik wel. Zes maanden! Ik heb je gevleid, stroop gesmeerd en wat al niet, tot je toegaf en verhalen begon op te sturen. Ik kan best overtuigend zijn, maar jou uit je konijnenhol halen was bijna te veel voor mijn niet geringe overredingskracht.’

Nadat Parker een slok van zijn margarita had genomen, zei hij: ‘Zelfs toen je je korte verhalen begon te verkopen, wilde je ophouden. Ik moest je voortdurend stimuleren. En toen ik uit Oregon was weggegaan en hier terugkwam, toen ik je weer alleen achterliet, bleef je een paar maanden je verhalen opsturen. Toen kroop je terug in je konijnenhol.’

Dom sprak hem niet tegen, want alles wat de schilder zei was waar. Nadat Parker Oregon had verlaten en naar zijn huis in Laguna was teruggekeerd, bleef hij Dom via brieven en telefoontjes stimuleren, maar stimulering op lange afstand was niet voldoende om hem te motiveren. Tenslotte had hij zichzelf ervan overtuigd dat hij als schrijver niet goed genoeg was om te publiceren, ondanks meer dan twintig verhalen die hij in minder dan een jaar had verkocht. Hij stopte met het opsturen van zijn werk naar tijdschriften en kroop opnieuw in zijn schulp. Hoewel hij nog steeds dwangmatig verhalen schreef, keerde hij terug naar zijn vroegere gewoonte om ze in zijn diepste bureaula te deponeren. Parker was erop blijven aandringen dat hij een roman schreef, maar Dom was er zeker van geweest dat zijn talent te gering was en dat hij te weinig zelfdiscipline had om zo’n groot en ingewikkeld project aan te pakken. Hij liet zijn hoofd weer hangen, praatte zacht, liep zacht en probeerde een leven te leiden dat grotendeels onopgemerkt verliep.

‘Maar de zomer van vorig jaar veranderde dat allemaal,’ zei Parker. ‘Plotseling gooide je je onderwijscarrière weg. Je nam de duik en werd een fulltime schrijver. Bijna van de ene dag op de andere veranderde je van een soort accountant in iemand die risico’s loopt, een bohemien. Waarom? Je bent er nooit duidelijk over geweest. Waarom was dat?’

Dominick fronste zijn voorhoofd en dacht even over de vraag na, verbaasd dat hij dat niet veel eerder had gedaan. ‘Ik weet het echt niet.’

Op de universiteit van Portland was hij uit geweest op een vaste aanstelling, maar hij had het gevoel gehad dat die er niet in zat en hij was paniekerig geworden bij het vooruitzicht al zijn zekerheden te moeten verliezen. Hij hield zich gedwongen op de achtergrond en toen de tijd kwam dat hij voor de aanstellingscommissie moest verschijnen, was men zich gaan afvragen of hij wel voldoende gemotiveerd was om hem een levenslange aanstelling te geven. Dom was realist genoeg om te begrijpen dat als hem een vaste aanstelling werd geweigerd, hij moeilijk een positie op een andere universiteit zou krijgen, want men zou willen weten waarom hij op Portland was afgewezen. In een ongewone uitbarsting van zelfpromotie had hij gesolliciteerd bij universiteiten in verschillende westelijke staten, waarbij hij de nadruk had gelegd op zijn gepubliceerde verhalen omdat die als enige de moeite waard waren om te benadrukken.

Het Mountainview College in Utah, met maar vierduizend studenten, was zo onder de indruk gekomen door de lijst van tijdschriften waarin hij had gepubliceerd dat men hem voor een gesprek had uitgenodigd.

Dom deed bijzonder zijn best om extraverter over te komen dan hij in werkelijkheid was. Hij kreeg een contract aangeboden om Engels en creatief schrijven te doceren met een gegarandeerde vaste aanstelling. Hij had dat aanvaard, zoal niet met reusachtig genoegen dan toch minstens met reusachtige opluchting. Nu, op het terras van Las Brisas terwijl de zon te voorschijn kwam vanachter een stel witte wolken, nam hij een slok van zijn bier, zuchtte en zei: ‘Ik vertrok eind juni dat jaar uit Portland. Ik had een aanhanger achter de auto, een kleintje, voornamelijk gevuld met boeken en kleren. Ik was in een goede stemming. Had niet het gevoel alsof ik in Portland mislukt was. Helemaal niet. Ik had gewoon het gevoel … nou ja, dat ik opnieuw begon. Ik verheugde me echt op het leven in Mountainview. In feite herinner ik me niet ooit gelukkiger te zijn geweest dan de dag dat ik vertrok.’

Parker Faine knikte veelbetekenend. ‘Natuurlijk was je in je sas! Je had een vaste aanstelling op een provinciaalse universiteit waar men niet veel van je zou verwachten en waar je introvert zijn zou worden uitgelegd als het temperament van een kunstenaar.’

‘Een volmaakt konijnenhol, hè?’

‘Precies. Dus waarom geef je dan toch geen les in Mountainview?’

‘Ik heb het je al eerder verteld … op het laatste moment, toen ik daar de tweede week van juli kwam, kon ik het idee om door te gaan met het soort leven dat ik hier had geleid niet verdragen. Ik had er genoeg van een muis te zijn, een konijn.’

‘Je had ineens een afkeer van het rustige leven. Waarom?’

‘Het was niet erg bevredigend.’

‘Maar waarom had je er plotseling genoeg van?’

‘Dat weet ik niet.’

‘Je moet er toch wel een idee over hebben. Heb je er niet geruime tijd over nagedacht?’

‘Merkwaardig genoeg niet,’ zei Dom. Hij staarde een poosje naar de zee en naar een paar zeilboten en een groot jacht die majesteitelijk langs de kust voeren. ‘Ik besef nu pas hoe verbazingwekkend weinig ik erover heb nagedacht. Vreemd … ik ben meestal overdreven zelfanalytisch, maar in dit geval heb ik er nooit erg diep in gegraven.’

‘Aha!’ riep Parker uit. ‘Ik wist dat ik op het goede spoor zat! De veranderingen die je toen onderging, staan op de een of andere manier in verband met de problemen die je nu hebt. Maar ga door. Je vertelde de mensen in Mountainview dus dat je die baan niet meer wilde hebben?’

‘Daar waren ze niet blij mee.’

‘En je nam een flatje in de stad.’

‘Een kamer met keuken en badkamer. Stelde niet veel voor. Wel een aardig uitzicht op de bergen.’

‘En je besloot te gaan leven van je spaargeld terwijl je een roman schreef?’

‘Er was niet veel op de bank, maar ik was altijd zuinig geweest.’

‘Impulsief gedrag. Riskant. En helemaal niks voor jou, verdomme,’ zei Parker. ‘Dus waarom heb je het gedaan? Wat heeft je veranderd?’

‘Ik denk dat het een heel lange ontwikkeling was. Tegen de tijd dat ik in Mountainview kwam, was mijn ontevredenheid zo groot dat ik wel moest veranderen.’

Parker leunde achteruit in zijn stoel. ‘Nee, vriend. Er moet meer achter zitten. Luister, je hebt zelf toegegeven dat je gelukkig was toen je uit Portland wegging met je aanhanger. Je had een baan met een redelijk inkomen, een gegarandeerde vaste aanstelling in een plaats waar niemand ooit veel van je zou eisen. Het enige dat je moest doen, was je in Mountainview vestigen en verdwijnen. Tegen de tijd dat je daar aankwam, kon je nauwelijks wachten om het allemaal in de steek te laten, op een zolderkamertje te gaan wonen en uiteindelijk de hongerdood te riskeren, allemaal voor je kunst. Wat is er verdomme met jou gebeurd tijdens die lange tocht naar Utah? Iets moet je een echte schok hebben gegeven, iets dat belangrijk genoeg was om je uit je zelfgenoegzaamheid te halen.’

‘Niets. Het was een saaie reis.’

‘Niet in je geest.’

Dominick haalde zijn schouders op. ‘Voor zover ik me herinner, ontspande ik me gewoon; ik genoot van de rit en keek naar het landschap …’

‘Amigo!’ bulderde Parker tot schrik van de kelner, die hem juist passeerde, ‘Uno margarita! En nog een cerveza voor mijn vriend.’

‘Nee, nee,’ zei Dom. ‘Ik …’

‘Je hebt je bier nog niet op,’ zei Parker. ‘Ik weet het, ik weet het. Maar je drinkt het nu op en dan neem je er nog een zodat je je geleidelijk aan zult ontspannen, en dan gaan wij dat geslaapwandel tot op de bodem uitzoeken. Ik ben er zeker van dat het in verband staat met de veranderingen die je in de zomer van vorig jaar hebt ondergaan. Weet je waarom ik daar zo zeker van ben? Niemand ondergaat twee keer een persoonlijkheidscrisis in twee jaar om redenen die niets met elkaar te maken hebben. Die twee moeten op de een of andere manier op elkaar afgestemd zijn.’

Dom grijnsde. ‘Ik zou dit niet precies een persoonlijkheidscrisis willen noemen.’

‘O nee?’ Parker boog naar voren en liet zijn ruige hoofd zakken, en terwijl hij alle kracht van zijn sterke persoonlijkheid achter de vraag legde, zei hij: ‘Zou je dit echt niet een crisis willen noemen, vriend?’

Dom zuchtte. ‘Nou … ja. Ik denk het eigenlijk wel. Een crisis.’

Laat in de middag vertrokken ze uit Las Brisas zonder nieuwe antwoorden te hebben gevonden. ’s Avonds was Dom toen hij naar bed ging vervuld van angst en hij vroeg zich af waar hij zich de volgende ochtend zou bevinden.

Die ochtend werd hij met een schok en een schelle schreeuw wakker en hij bevond zich in een volkomen claustrofobische duisternis. Iets had hem te pakken, iets dat koud en klam was, iets vreemds en levends. Hij sloeg en schopte, bevrijdde zichzelf en haastte zich in paniek op handen en knieën door de inktzwarte duisternis, tot hij tegen een muur aanbotste. De duistere ruimte weerkaatste een donderend gebeuk en geschreeuw, een zenuwslopende kakofonie waarvan hij de bron niet kon thuisbrengen. Hij haastte zich langs de plint tot hij bij een hoek kwam en ging er met zijn rug tegenaan zitten, met zijn gezicht naar het duistere vertrek, er zeker van dat het klamme schepsel vanuit de duisternis weer op hem zou springen.

Wat was er bij hem in de kamer?

Het geluid werd harder: er klonk geschreeuw en gebonk, een dreun gevolgd door geklepper van hout en weer geschreeuw en nog een dreun.

Nog versuft van de slaap, zijn zintuigen vervormd door hysterie en overdadige adrenaline, was Dom ervan overtuigd dat het ding waarvoor hij zich had verborgen hem tenslotte was komen halen. Hij had geprobeerd het voor de gek te houden door in kasten en achter de verwarmingsketel te gaan slapen. Maar vannacht zou het zich niet voor de gek laten houden, het was van plan hem te pakken te nemen en hij kon zich niet meer verbergen; het einde was gekomen. Vanuit de duisternis schreeuwde iemand of iets zijn naam: ‘Dom!’ en hij besefte dat iemand hem de laatste paar minuten, misschien langer, had geroepen. ‘Dominick, geef antwoord!’

Weer een denderende dreun. Het gekraak van versplinterend hout. Ineengedoken in de hoek werd Dom tenslotte helemaal wakker. Het klamme schepsel was niet echt geweest maar een verzinsel uit een droom. Hij herkende de stem die hem riep als die van Parker Faine. Zelfs terwijl de resterende hysterie van zijn nachtmerrie afnam, klonk er weer een dreun, de luidste van allemaal, die culmineerde in de opening van een deur en de komst van licht in de duisternis.

Dom knipperde met zijn ogen tegen de gloed en zag het silhouet van Parker in de slaapkamerdeur, in het licht van de gang achter hem. De deur had op slot gezeten en Parker had hem geforceerd, had zichzelf ertegenaan gegooid tot hij openvloog.

‘Dominick, jongen, is alles goed met je?’

De deur was ook nog gebarricadeerd, waardoor het binnenkomen nog moeilijker was geweest. Dom zag dat hij in zijn slaap kennelijk de ladekast voor de deur had gezet met de twee nachtkastjes erop en de leunstoel ervoor. Al die omgevallen meubelstukken lagen nu op de vloer.

Parker stapte de kamer binnen. ‘Dominick? Hoe is het met je? Je schreeuwde. Ik kon je duidelijk horen buiten op de oprijlaan.’

‘Ik had een droom.’

‘Moet een prachtexemplaar zijn geweest.’

‘Ik kan me niet herinneren wat het was,’ zei Dom terwijl hij op de grond in de hoek bleef zitten, te uitgeput en te slap om op te staan. ‘Je bent door de hemel gezonden, Parker. Maar … wat doe je in hemelsnaam hier?’

Parker knipperde met zijn ogen. ‘Weet je het niet meer? Je hebt me opgebeld. Niet meer dan tien minuten geleden. Je schreeuwde om hulp. Je zei dat ze hier waren en je te pakken gingen nemen. Toen hing je op.’

Dom voelde hoe de vernedering op een pijnlijke manier over hem heen kwam.

‘O, dus je hebt in je slaap getelefoneerd,’ zei de kunstschilder. ‘Dat dacht ik wel. Je klonk … niet als jezelf. Misschien had ik de politie moeten bellen, maar ik vermoedde wel dat het iets met het slaapwandelen te maken had. Ik wist dat je het niet wilde vertellen aan een stelletje smerissen.’

‘Ik heb mezelf niet in de hand, Parker. Er … knapt iets in me.’

‘Dat is genoeg gelul. Ik luister niet meer naar je.’

Dom voelde zich als een hulpeloos kind. Hij was bang dat hij zou gaan huilen. Hij beet op zijn tong, perste de tranen terug, schraapte zijn keel en zei: ‘Hoe laat is het?’

‘Even over vieren. Het is midden in de nacht.’ Parker keek naar het raam en fronste zijn voorhoofd.

Dom volgde zijn blik en zag dat de gordijnen stijf dichtgetrokken waren en de hoge ladekast voor het raam was gezet. Hij had het druk gehad in zijn slaap. ‘O jezus,’ zei Parker terwijl hij naar het bed liep. Toen bleef hij staan, een duidelijke uitdrukking van ontsteltenis op zijn brede gezicht. ‘Dit is niet goed. vriend. Dit is helemaal niet goed.’

Leunend op de muur kwam Dom beverig overeind om te kijken waarover Parker het had, maar toen hij het zag, wilde hij dat hij op de grond was blijven zitten. Op het bed lag een heel arsenaal: het .22 automatische pistool dat hij gewoonlijk in zijn nachtkastje bewaarde, een slagersmes, twee andere vleesmessen, een hamer en de bijl die hij gebruikte om brandhout te hakken en die voor zover hij zich herinnerde in de garage moest liggen.

‘Wat verwachtte je, een Russische invasie?’ vroeg Parker. ‘Waar ben je zo bang voor?’

‘Ik weet het niet. Iets in mijn nachtmerries.’

‘Maar waar droom je dan over?’

‘Ik weet het niet.’

‘Je kunt je er niets van herinneren?’

‘Nee.’ Hij huiverde weer heftig.

Parker liep naar hem toe en legde een hand op zijn schouder. ‘Je moest maar een douche nemen en je aankleden. Ik zal even een ontbijt maken, oké? En dan geloof ik dat we maar naar die dokter van jou moeten gaan zodra zijn spreekuur begint. Ik geloof dat hij je nog maar eens moet bekijken.’

Dominick knikte.

Het was 2 december.

Twee

2 december - 16 december

1

Boston, Massachusetts

Viola Fletcher, een achtenvijftigjarige onderwijzeres, moeder van twee dochters en echtgenote van een toegewijde man, een laconieke en geestige vrouw met een aanstekelijke lach, lag nu stil en zwijgend op de operatietafel, buiten bewustzijn, haar leven in de handen van dokter Ginger Weiss.

Het hele bestaan van Ginger was gericht geweest op dit moment nu ze voor het eerst de rol van eerste chirurg op zich nam in een grote en gecompliceerde operatie. Jaren van ingespannen werk, een onmetelijk gewicht van hopen en dromen lagen achter het bereiken van dit moment. Ze had een trots maar ook nederig gevoel over de grote afstand die ze had afgelegd.

En ze was halfziek van angst.

Mevrouw Fletcher was verdoofd en in koele, groene lakens gewikkeld. Niets van het lichaam van de patiënte was zichtbaar behalve het gedeelte waarop de operatie zou worden uitgevoerd, een keurig vierkant stuk huid, ingesmeerd met jodium en afgezet door citroenkleurige stof. Zelfs haar gezicht was uit het zicht onder een tentvormig laken, als extra voorzorg tegen besmetting van de wond die dadelijk zou worden gemaakt. Het maakte de patiënte tot een onpersoonlijk iemand, en misschien was dat voor een deel ook wel de bedoeling, omdat het de chirurg de aanblik bespaarde van een menselijk gezicht waarop pijn en dood te zien waren als, wat God verhoede, zijn bekwaamheid en opleiding tekort zouden schieten.

Rechts van Ginger stond haar assistente Agatha Tandy gereed met de instrumenten. Links van haar stond een operatiezuster klaar om te assisteren. Nog een operatiezuster, de narcotiseur en zijn verpleegkundige wachtten hier allemaal tot de operatie begon.

George Hannaby stond aan de andere kant van de tafel, en hij zag er minder uit als een arts dan als de voormalige back van een footballteam. Hij straalde een kracht, kalmte en bekwaamheid uit die zeer geruststellend was.

Ginger stak haar rechterhand uit.

Agatha legde er een scalpel in.

Met haar hand boven de romp van de patiënte, aarzelde Ginger en haalde diep adem. De cassetterecorder van George stond op een tafeltje in de hoek en uit de luidsprekers kwamen bekende klanken van Bach.

Ze dacht terug aan de oogspiegel, de glinsterende zwarte handschoenen … Maar hoe angstaanjagend die incidenten ook waren geweest, ze hadden haar zelfvertrouwen niet volledig verwoest. Sinds de meest recente aanval had ze zich goed gevoeld: sterk, alert en energiek. Als ze ook maar de minste tekenen van vermoeidheid of verwarring bij zichzelf had opgemerkt, zou ze de operatie hebben afgelast. Aan de andere kant had ze niet haar opleiding voltooid, had ze niet al die jaren zeven dagen per week gewerkt om haar toekomst weg te gooien vanwege twee abnormale momenten van door spanning veroorzaakte hysterie. Alles zou goed gaan, gewoon goed.

De klok aan de muur stond op twaalf minuten over halfacht. Tijd om door te gaan.

Ze maakte haar eerste incisie. Met bloedstelpende middelen en klemmen en een onberispelijke bekwaamheid die haar altijd weer verbaasde, ging ze dieper en maakte een opening door de huid, vet en spieren naar het midden van de buik van de patiënt. Al gauw was de opening groot genoeg om haar handen te kunnen bevatten en die van haar assisterende arts, George Hannaby, wanneer zijn hulp nodig zou zijn. De operatiezusters kwamen dichter naar de tafel, een aan elke kant, pakten de handvatten van de haken vast en trokken die zachtjes naar achteren waardoor de zijkanten van de wond uit elkaar werden getrokken.

Agatha Tandy pakte een stukje absorberende stof en depte vlug het voorhoofd van Ginger, voorzichtig om de juwelierslenzen die uit haar operatiebril staken, te vermijden.

Boven zijn masker kneep George zijn ogen halfdicht in een glimlach. Hij transpireerde niet. Dat deed hij zelden.

Ginger bond snel bloedvaten af en verwijderde klemmen, en Agatha vroeg nieuwe voorraden aan de operatiezuster.

In de korte stiltes tussen de concerten van Bach en de stilte aan het eind van de cassette voor die werd omgedraaid, waren de hardste geluiden in de operatiekamer de sissende uitademingen en kreunende inademingen van de hart-longmachine die Violet Fletchers ademhaling overnam. De patiënte kon zelf niet ademen omdat ze verlamd was door een aan curare ontleend spierverslappend middel. Hoewel die geluiden volledig mechanisch waren, hadden ze iets obsederends, waardoor het voor Ginger onmogelijk was haar angst te overwinnen. Op andere dagen, als George opereerde, werd er meer gepraat. Hij wisselde geestigheden uit met de verpleegkundigen en de assistenten en bediende zich van een lichte scherts om de spanning te doen afnemen zonder ook de concentratie te verminderen. Ginger was gewoon niet in staat tot zo’n verbijsterende prestatie, die net zoiets leek als basketballen, op kauwgom kauwen en het tegelijkertijd oplossen van moeilijke wiskundige problemen.

Nadat ze het uitstapje in de buik had gemaakt, bewoog ze beide handen over de karteldarm en stelde vast dat die gezond was. Met vochtige gazen kussentjes die Agatha haar aangaf, bakerde ze de ingewanden in, zette de schoffelvormige bladen van de haken ertegenaan en overhandigde ze aan de operatiezusters die ze uit de weg hielden, waardoor de aorta, de grootste slagader, bloot kwam te liggen.

Vanaf de borst ging de aorta door het middenrif de buik in en liep parallel met de ruggengraat. Onmiddellijk boven de lies splitste hij zich in twee bekkenslagaders die leidden naar de dijslagaders in de benen.

‘Daar is het,’ zei Ginger. ‘Een verwijding. Net als op de röntgenfoto’s.’ Als om bevestiging te krijgen, wierp ze een blik op de röntgenfoto aan het lichtscherm op de muur aan het voeteneind van de operatietafel.

Agatha depte Gingers voorhoofd. De verwijding, een zwak punt in de wand van de aorta, had de slagader naar beide kanten doen uitpuilen en vormde een haltervormig gezwel vol met bloed, dat klopte als een tweede hart. Dit zorgde voor moeite met slikken, buitengewone kortademigheid, hoestaanvallen en pijn in de borst, en wanneer het uitpuilende vat zou barsten, volgde snel de dood.

Terwijl Ginger naar het kloppende slagadergezwel staarde, overviel haar een bijna religieus gevoel van mysterie, een diep ontzag, alsof ze vanuit de echte wereld was overgegaan in een mystieke sfeer waar de betekenis van het leven haar spoedig zou worden onthuld. Dat gevoel van macht, van superioriteit, ontleende ze aan het besef dat ze slag kon leveren met de dood en die kon overwinnen. De dood lag daar in het lichaam van de patiënt op de loer in de vorm van het kloppende gezwel, maar zij had de bekwaamheid en de opleiding om die te verjagen.

Uit een steriele verpakking had Agatha Tandy een stukje kunstmatige, van dacron vervaardigde aorta genomen – een dikke, geribbelde buis die zich splitste in twee kleinere buizen, de bekkenslagaders. Ginger hield hem boven de wond, knipte hem bij met een kleine schaar zodat hij paste en gaf hem terug aan Agatha, die het witte transplantaat overbracht naar een ondiepe roestvrij stalen bak die al iets van het bloed van de patiënte bevatte en het heen en weer bewoog om het door en door vochtig te maken.

Het transplantaat zou vocht mogen opnemen tot het een beetje gestold was. Als het eenmaal in de patiënte was ingebracht, zou Ginger er wat bloed door laten lopen, het krammen, het bloed wat meer laten stollen en het vervolgens schoonspoelen voor ze het definitief op zijn plaats hechtte. De dunne laag gestold bloed zou helpen lekkage te voorkomen, en mettertijd zou de gestage bloedstroom een lekvrije nieuwe verbinding vormen die vrijwel niet te onderscheiden was van die in een echte slagader. Het verbazingwekkende was dat het dacron vat niet alleen een uitstekend vervangingsmiddel was voor het beschadigde gedeelte van de aorta, maar in feite superieur aan wat de natuur had verschaft. Over vijfhonderd jaar, als van Viola Fletcher niets meer over was dan stof en door de tijd aangevreten botten, zou het dacron transplantaat nog intact zijn, nog steeds flexibel en sterk.

Agatha depte Gingers voorhoofd.

‘Hoe voel je je?’ vroeg George.

‘Prima,’ zei Ginger.

‘Gespannen?’

‘Niet echt,’ loog ze.

‘Het is een waar genoegen je te zien werken, dokter.’

‘Daar ben ik het mee eens,’ zei een van de operatiezusters.

‘Ik ook,’ zei de andere.

‘Dank je wel,’ zei Ginger, verbaasd en blij.

‘Je hebt een zekere gratie in je bewegingen, een zachte aanraking, een schitterende gevoeligheid van hand en oog die tot mijn spijt beslist niet veel voorkomt in het beroep.’

Ginger wist dat hij nooit een onoprecht compliment gaf, maar omdat dit afkomstig was van zo’n strenge leermeester, grensde het aan overdreven vleierij. Mijn god, George Hannaby was trots op haar! Dat besef overstroomde haar met een warme emotie. Als ze ergens anders dan in een operatiekamer was geweest, zou ze tranen in haar ogen hebben gekregen, maar hier hield ze haar gevoelens strenger in toom. De intensiteit van haar reactie op zijn woorden maakte echter dat ze zich bewust was van hoe volledig hij de rol van de vaderfiguur in haar leven had ingenomen: zijn lof bezorgde haar bijna evenveel voldoening als wanneer die van Jacob Weiss zelf afkomstig was geweest.

Nog opgewekter dan daarvoor ging Ginger verder met de operatie. Langzamerhand verdween de mogelijkheid van een aanval uit haar gedachten, en haar toegenomen zelfvertrouwen deed haar met nog meer plezier werken dan daarvoor. Nu kon niets meer verkeerd gaan.

Ze begon methodisch de bloedstroom door de aorta te controleren onder het zorgvuldig blootleggen en tijdelijk krammen van alle aftakkende vaten, waarbij ze gebruik maakte van dunne, elastische spiraaltjes van buitengewoon buigzaam plastic om de kleinere vaten af te sluiten en van klemmen op de grotere aderen, inclusief de bekkenslagader en de aorta zelf. In een klein uur had ze de hele bloedstroom door de aorta naar de benen gestopt, en het kloppende gezwel was opgehouden met zijn spottende imitatie van het hart. Met een kleine scalpel prikte ze in het gezwel, waardoor een plas bloed vrijkwam en de aorta leegliep. Ze sneed hem open aan de voorkant. Op dat moment was de patiënt zonder aorta hulpelozer en afhankelijker van de chirurg dan op elk ander tijdstip. Er was geen terugkeer mogelijk. Vanaf dit ogenblik moest de operatie niet alleen met de grootste zorg maar ook met de grootst mogelijke snelheid worden uitgevoerd.

Ginger pakte het transplantaat uit de stalen bak waarin ze het bloed had opgenomen. Ze hechtte de bovenkant ervan aan de aorta, waarbij ze buitengewoon dunne draden gebruikte. Toen, met de bovenkant van het transplantaat op z’n plaats en de losse onderkant afgezet met klemmen, vulde Ginger het met bloed om dat weer te laten stollen.

Tijdens deze fase van de operatie was het niet nodig geweest om het zweet van Gingers voorhoofd te deppen. Ze hoopte dat George dat had opgemerkt, en eigenlijk was ze daar wel zeker van.

Ginger had nog uren werk voor de boeg, maar ze ging door zonder de minste vermoeidheid. Ze verplaatste zich langs het in groene lakens gewikkelde lichaam en vouwde die opzij om de beide dijen van de patiënte te onthullen.

Met de hulp van de operatieassistente had Agatha het instrumentenblad aangevuld en ze was nu klaar met alles wat Ginger nodig had om nog twee incisies te maken, een in elk been van de patiënte, onder de liesplooi. Terwijl ze bloedvaten kramde en afbond, onthulde Ginger uiteindelijk de dijslagaderen. Net als eerder bij de aorta gebruikte ze dunne elastische buisjes en een aantal klemmen om de bloedstroom af te sluiten en opende vervolgens beide slagaders waar de gevorkte buizen van het transplantaat aan zouden worden vastgemaakt. Een paar keer merkte ze op dat ze vrolijk mee neuriede met de muziek, en het gemak waarmee ze werkte deed het bijna lijken alsof ze in een eerder leven chirurg was geweest en nu weer op aarde was teruggekeerd om haar werk voort te zetten.

Maar ze had moeten denken aan haar vader en zijn spreuken, de stukjes wijsheid die hij had verzameld en waarmee hij haar zachtmoedig de les las of geduldig vermaande die zeldzame keren als ze zich wat minder goed gedroeg of niet zo haar best op school had gedaan. Help uzelf, zo helpt u God. Een stuivertje gespaard is een stuivertje gewonnen. Oordeel niet opdat u niet veroordeeld wordt … Hij had er wel duizend, maar er was er geen die hij vaker herhaalde dan deze: Hoogmoed komt voor de val.

Ze had zich die vijf woorden moeten herinneren. De operatie ging zo goed en ze was zo blij met haar werk, zo trots, dat ze de onvermijdelijke val vergat. Ze keerde terug naar de geopende buik, maakte de klemmen onder aan het transplantaat los en leidde de twee buizen ervan onder de onaangeroerde huid van de lies onder de liesplooien en in de incisies die ze had gemaakt in de bijslagaders. Ze hechtte beide eindstukken van het transplantaat vast, verwijderde de klemmen van het vaatnetwerk en keek met genoegen toe toen de bloedsomloop in de herstelde aorta terugkwam. Twintig minuten lang zocht ze naar lekken en hechtte die met dun, sterk draad. Nog vijf minuten keek ze nauwkeurig in stilte terwijl het transplantaat klopte als elk normaal, gezond slagadervat, zonder een spoor van lekkage.

Tenslotte zei ze: ‘Gereed om dicht te maken.’

‘Schitterend gedaan,’ zei George.

Ginger was blij dat ze een masker droeg, want daaronder was haar gezicht vertrokken door zo’n brede glimlach dat ze eruit moest hebben gezien als een grijnzende idioot.

Ze sloot de incisies in de benen van de patiënte en nam de ingewanden van de operatiezusters over, die duidelijk uitgeput waren en graag de haken wilden loslaten. Ze bracht de ingewanden terug in het lichaam en ging ze zacht nog een keer na, op zoek naar onregelmatigheden, maar vond er geen. De rest was gemakkelijk: het vet en de spieren weer op hun plaats leggen en laag voor laag sluiten, tot de oorspronkelijke incisie werd dichtgemaakt met zwaar, zwart koord.

De verpleegster van de narcotiseur haalde het laken boven het hoofd van Viola Fletcher weg.

De narcotiseur haalde de pleisters van haar ogen en schakelde de verdoving uit.

De operatiezuster zette Bach af.

Ginger keek naar het gezicht van mevrouw Fletcher, bleek nu, maar niet ongewoon afgetobd. Het masker van het ademhalingsapparaat zat nog op haar gezicht, maar ze kreeg alleen maar een zuurstofmengsel.

De assistenten vertrokken en trokken hun rubber handschoenen uit.

Viola Fletcher knipperde met haar ogen en kreunde.

‘Mevrouw Fletcher?’ zei de narcotiseur hard.

De patiënte reageerde niet.

‘Viola?’ zei Ginger. ‘Kun je me horen, Viola?’

De ogen van de vrouw gingen niet open, maar hoewel ze meer in slaap was dan wakker, bewogen haar lippen en ze zei met onduidelijke stem: ‘Ja dokter.’

Ginger nam de felicitaties van het team in ontvangst en liep met George de kamer uit. Terwijl ze hun handschoenen uittrokken, hun maskers afnamen en hun kapjes verwijderden, had ze het gevoel alsof ze met helium was gevuld en het gevaar liep los te komen van de zwaartekracht. Maar met iedere stap naar de wastafels werd ze minder opgewekt en een reusachtige uitputting overviel haar. Haar nek en schouders deden pijn. Haar rug was gebroken. Haar benen waren stijf en haar voeten waren moe.

‘Mijn god,’ zei ze, ‘ik ben uitgeput!’

‘Geen wonder,’ zei George. ‘Je bent om halfacht begonnen en het is al lunchtijd geweest. Een aortatransplantatie is verdomd afmattend.’

‘Voel jij je ook zo als je er een hebt gedaan?’

‘Natuurlijk.’

‘Maar het trof me zo plotseling. Daarbinnen voelde ik me geweldig. Ik had het gevoel alsof ik nog uren kon doorgaan.’

‘Daarbinnen,’ zei George met duidelijke genegenheid en geamuseerd, ‘was je als een godin, in een gevecht gewikkeld met de dood en je won, en een godin wordt nooit moe. Godenwerk is veel te leuk om er ooit moe van te worden.’

Bij de gootstenen zette ze de kranen open, trokken het operatieschort uit dat ze over hun groene ziekenhuiskleren hadden gedragen en braken een pakje zeep open.

Terwijl Ginger haar handen begon te wassen, leunde ze vermoeid tegen de gootsteen en boog zich een beetje voorover zodat ze rechtstreeks in de afvoerpijp keek, naar het water dat ronddraaide in de roestvrij stalen bak, en naar de zeepbellen die met het water meedraaiden. Het vloeide allemaal weg in de afvoerbuis, rond- en ronddraaiend en omlaag in de afvoer, rond en omlaag, omlaag en omlaag … en deze keer werd ze getroffen door een onredelijke angst die haar met nog minder waarschuwing overviel dan in de zaak van Bernstein of in de spreekkamer van George vorige week woensdag. In een oogwenk was haar aandacht volledig gericht op de afvoerbuis die leek te kloppen en breder te worden, alsof hij plotseling was vervuld van kwaadaardig leven.

Ze liet de zeep vallen en sprong met een schel geluid van angst achteruit van de gootsteen, botste tegen Agatha Tandy op en schreeuwde het weer uit. Ze hoorde vaag George haar naam noemen. Maar hij verdween als een beeld op een filmscherm, zich terugtrekkend in een mist alsof hij onderdeel was van een tafereel dat oploste in stoom, wolken of mist en hij niet meer echt leek. Agatha Tandy, de gang en de deuren naar de operatiekamers verdwenen ook. Alles verdween, behalve de gootsteen die groter en degelijker leek te worden en heel erg reëel was. Een gevoel van levensgevaar kwam over haar heen. Maar het was een gewone gootsteen, in godsnaam, en ze moest aan die waarheid vasthouden, zich vastgrijpen aan die rots van realiteit en zich verzetten tegen de kracht die haar over de rand duwde. Gewoon een gootsteen. Een gewone afvoer. Maar …

Ze begon te rennen. Van alle kanten sloot de mist om haar heen, en ze verloor al het besef van haar daden.

Het eerste waarvan ze zich bewust werd was de sneeuw en de grote, witte vlokken die langs haar gezicht vielen. Ze hief haar hoofd op, keek omhoog voorbij de hoge muren van de oude flatgebouwen die rondom haar stonden en zag een rechthoekig stuk lage, grijze lucht waaruit de sneeuw afdaalde. Terwijl ze naar de winterhemel stond te staren, even verward wat haar verblijfplaats en situatie betrof, werden haar haar en wenkbrauwen wit; de vlokken smolten op haar gezicht, maar langzamerhand besefte ze dat haar wangen al nat waren van de tranen en dat ze nog steeds zachtjes huilde.

Geleidelijk aan voelde ze de kou. Ondanks de afwezigheid van wind beet de kille lucht aan haar wangen, en haar kin en handen waren verkleumd. De kou drong door tot haar groene ziekenhuiskleren en ze huiverde.

Vervolgens werd ze zich bewust van het ijskoude beton onder haar en de kille stenen muur tegen haar rug. Ze zat in een hoek gedoken met haar knieën opgetrokken tot haar kin, haar armen om haar benen geslagen, een houding van verdediging en doodsangst. Haar lichaamswarmte werd weggezogen door de stoep en het metselwerk, maar ze had niet de kracht of de wil om op te staan en naar binnen te gaan.

Ze herinnerde zich dat ze gefixeerd was op de afvoerbuis van de gootsteen. Daarna volgde met onverminderde wanhoop de dwaze paniek, de botsing met Agatha Tandy en de geschrokken blik op het gezicht van George Hannaby toen hij had gereageerd op haar geschreeuw. Hoewel de rest een leegte was, veronderstelde ze dat ze toen was gevlucht voor denkbeeldige gevaren, als een idioot, tot ontsteltenis van haar collega’s – en dat zou zeker de vernietiging van haar carrière betekenen.

Ze duwde harder tegen de stenen muur en wilde dat die haar lichaamswarmte nog sneller zou opzuigen.

Ze zat aan het eind van een brede steeg, een doodlopende dienstingang die naar het hart van het ziekenhuiscomplex leidde. Links van haar waren dubbele ijzeren deuren van de verwarmingsruimte en daarachter die van de uitgang van de brandtrap.

Onvermijdelijk werd ze herinnerd aan de keer dat ze tijdens haar coassistentschap in het Columbia Presbyterian in New York op straat was aangevallen door een man. Die avond had hij haar in net zo’n steeg getrokken. Maar in de New Yorkse steeg had zij de leiding gehad en de man vernederd, terwijl ze hier de verliezer was. Ze zag een sombere ironie en een angstaanjagende overeenkomst in het feit dat ze op het laagste punt van haar leven op een plaats als deze terecht was gekomen.

Middelbare school, universiteit, de lange uren en ontberingen van haar coassistentschap, al het werk en de vele opofferingen, al haar verwachtingen en dromen waren voor niets geweest. Op het laatste moment, met een carrière als chirurg bijna binnen haar bereik, had ze George, Anna, Jacob en zichzelf teleurgesteld. Ze kon de waarheid niet meer ontkennen of het voor de hand liggende negeren: er was iets ernstigs met haar aan de hand, iets zo wanhopig ergs dat het zeker de voortzetting van een beroep in de medische sector zou uitsluiten. Psychose? Hersentumor? Misschien een gezwel in de hersens?

Op dat moment werd de deur naar de brandtrap met veel gekletter en piepende, niet geoliede scharnieren opengegooid en George Hannaby kwam naar buiten. Hij deed enkele snelle passen de steeg in zonder acht te slaan op het risico van de glibberige, pas gevallen sneeuw. Toen hij Ginger daar zag zitten, kwam hij met een ruk tot stilstand. De uitdrukking op zijn gezicht was zo ontstemd dat Ginger veronderstelde dat hij spijt had van de extra tijd en aandacht en speciale begeleiding die hij haar had geboden. Hij had gedacht dat ze bijzonder goed en de moeite waard was, maar nu had ze het tegendeel bewezen. Hij was altijd zo vriendelijk en behulpzaam voor haar geweest en het feit dat ze zijn vertrouwen had beschaamd, hoewel ze dat niet in de hand had, vervulde haar met minachting voor haarzelf en bracht nog meer tranen naar haar ogen.

‘Ginger?’ zei hij met beverige stem. ‘Ginger, wat is er aan de hand?’

Ze kon alleen maar antwoorden met een snik.

Door haar tranen heen werd hij schemerig en onduidelijk en ze wilde dat hij zou weggaan, haar alleen zou laten in haar vernedering. Wist hij niet hoe erg het voor haar was dat hij naar haar staarde terwijl ze zich in deze situatie bevond?

Het sneeuwde nu harder. In de deuropening waardoor hij was gekomen verschenen nu andere mensen, maar ze kon hen niet thuisbrengen.

‘Ginger, praat alsjeblieft tegen me,’ zei George terwijl hij naar haar toe liep. ‘Wat is er aan de hand? Vertel me wat er is gebeurd. Zeg me wat ik kan doen.’

Ze beet op haar lip en probeerde haar tranen in te houden, maar in plaats daarvan begon ze nog harder te snikken. Met een dun, huilerig stemmetje, dat haar misselijk maakte door haar eigen zwakheid, zei ze: ‘Er is iets niet in orde met me.’

George boog zich naar haar voorover. ‘Wat? Wat is er niet in orde?’

‘Ik weet het niet.’

Ze was altijd in staat geweest elke moeilijkheid die op haar weg kwam zonder hulp op te lossen. Ze was immers Ginger Weiss, anders dan anderen en een succesvolle vrouw. Ze wist niet hoe ze om dit soort hulp moest vragen.

Nog steeds naar haar voorovergebogen zei George: ‘Wat het ook is, we kunnen erover praten. Ik weet dat je heel trots bent op je onafhankelijkheid. Luister je, meisje? Ik ben altijd zorgvuldig te werk gegaan als ik met je samen was omdat ik weet dat je je beledigd voelt als je te veel wordt geholpen. Je wilt het allemaal zelf doen. Maar nu kun je het gewoon alleen niet aan, en dat hoeft ook niet. Ik ben hier en je zult waarachtig op me steunen, of je het wilt of niet. Hoor je me?’

‘Ik … ik heb alles verpest. Ik heb je teleurgesteld.’

Hij produceerde een glimlachje. ‘Jij niet, meisje, nooit. Rita en ik hebben alleen maar zoons gekregen, maar als we een dochter hadden gehad, zouden we graag hebben gewild dat ze was zoals jij, in ieder opzicht. Je bent een heel bijzonder iemand, dokter Weiss, een lieve en bijzondere vrouw. Mij teleurstellen? Onmogelijk. Ik zou het als een eer en een genoegen beschouwen als je nu op me zou willen steunen, alsof je mijn dochter was, en me je hier doorheen liet helpen als de vader die je bent kwijtgeraakt.’

Hij stak een hand naar haar uit.

Ze pakte hem en hield hem stevig vast.

Het was maandag 2 december.

Vele weken zouden voorbijgaan voor ze erachter zou komen dat andere mensen op andere plaatsen – allemaal vreemden voor haar – angstaanjagende variaties van haar eigen nachtmerrie doormaakten.

2

Trenton, New Jersey

Een paar minuten voor middernacht deed Jack Twist de deur open en stapte uit het pakhuis in de wind en natte sneeuw terwijl een of andere vent juist uit een grijze Ford bestel naast de dichtstbijzijnde laadplaats stapte. De komst van de bestelwagen was gemaskeerd door het denderende geluid van een passerende goederentrein. De nacht was donker rond het pakhuis, op vier magere lichtbundeltjes na, afkomstig van slecht onderhouden, met vuil bedekte veiligheidslampen. Ongelukkigerwijs was een van die lampen pal boven de deur waardoor Jack naar buiten was gekomen, en de gloed ervan reikte precies tot het rechterportier van de bestelwagen waaruit de onverwachte bezoeker was gekomen.

De man had een gezicht dat gemaakt leek voor politiedossiers: zware kaak, een mond die nauwelijks meer was dan een streep, een neus die een paar keer was gebroken en harde varkensoogjes. Hij was een van die gehoorzame maar meedogenloze sadisten die de maffia in dienst nam als uitvoerders, een man die in andere tijden gespecialiseerd zou zijn geweest in verkrachting en plundering in het leger van Djengiz Khan, een grijnzende nazimisdadiger, een meesterfolteraar in een van de dodenkampen van Stalin of een Morlock uit de toekomst zoals beschreven door H.G. Wells in The Time Machine.

Ze schrokken van elkaar en Jack hief niet meteen zijn .38 op om een kogel in de ellendeling te schieten, wat hij wel had moeten doen.

‘Wie ben jij verdomme?’ vroeg de Morlock. Toen zag hij de linnen tas die Jack met zijn linkerhand meesleepte en het pistool in zijn rechterhand. De wenkbrauwen van de man schoten omhoog en hij schreeuwde: ‘Max!’

Max was waarschijnlijk de chauffeur van de bestelwagen, maar Jack wachtte niet tot hij officieel werd voorgesteld. Hij liep snel achteruit het pakhuis in, sloeg de deur dicht en deed een stap opzij voor het geval iemand daarbuiten de deur als schietschijf zou gaan gebruiken.

Het enige licht in het pakhuis kwam van het helderverlichte kantoor aan de achterkant van het gebouw en van de ver uit elkaar geplaatste kleine peertjes aan het plafond, die de hele nacht bleven branden. Maar er was voldoende verlichting om Jack de gezichten van zijn twee metgezellen te laten zien – Mort Gersh en Tommy Sung – die hem waren gevolgd. Ze zagen er niet zo gelukkig uit als ze nog maar een paar minuten geleden waren geweest.

Ze waren gelukkig geweest omdat ze met succes een belangrijk tussenstation hadden overvallen op de route van de geldtrein van de maffia, een verzamelpunt voor narcoticageld uit de halve staat New Jersey. Koffers, tassen, kartonnen dozen en isoleerdozen van piepplastic vol contanten arriveerden in het pakhuis via een twintigtal koeriers, het meeste ervan op zondag en maandag. Dinsdag kwamen er accountants van de maffia om de winsten van de week van de farmaceutische divisie te berekenen. Elke woensdag gingen koffers vol van stevige banden voorziene zakken dollars naar Miami, Vegas, Los Angeles, New York en andere financiële centra, waar beleggingsadviseurs met universitaire opleidingen, in dienst van de maffia – of fratellanza, zoals de onderwereld zichzelf noemde – het op een verstandige wijze belegden. Jack, Mort en Tommy waren gewoon even langsgekomen tussen de accountants en de beleggingsadviseur, en hadden vier zware tassen vol met contanten voor zichzelf meegenomen. ‘Zie ons maar gewoon als nog een laag tussenpersonen,’ had Jack tegen de drie woedende schurken gezegd die nu nog vastgebonden zaten in het kantoor van het pakhuis, en Mort en Tommy hadden gelachen.

Mort lachte nu niet. Hij was vijftig jaar, had een dikke buik, afzakkende schouders en was kaal. Hij droeg een donker pak, een platte hoed en een grijze overjas. Hij droeg altijd een donker pak en een platte hoed, maar niet altijd de overjas. Jack had hem nooit in iets anders gezien. Vanavond droegen Jack en Tommy een spijkerbroek en gewatteerde vinyl jack en Mort zag eruit als een van die kerels op de achtergrond van een oude film van Edward G. Robinson. De rand van zijn hoed was een beetje slap geworden, min of meer zoals Mort zelf, en het kostuum was gekreukt. Zijn stem was vermoeid en stug. Toen Jack de deur dichtsloeg en haastig opzij stapte, vroeg hij: ‘Wie is daar buiten?’

‘Minstens twee kerels in een Ford bestel,’ zei Jack.

‘Maffia?

‘Ik zag er maar een,’ zei Jack, ‘maar hij zag eruit als een niet zo geslaagd experiment van dokter Frankenstein.’

‘Alle deuren zitten tenminste op slot.’

‘Ik denk dat ze sleutels hebben.’

Met z’n drieën liepen ze snel weg van de deur, terug in de diepe schaduwen in een gangpad tussen stapels kratten en kartonnen dozen die op pallets stonden. De koopwaar vormde muren van zes meter hoog. Het pakhuis was enorm groot en onder zijn gewelfde dak lag een grote reeks goederen opgeslagen: honderden televisies, magnetronovens, mixers, duizenden broodroosters, tractoronderdelen, sanitair en nog veel meer. Het was een schone, goed lopende zaak, maar net zoals bij veel andere reusachtige industriegebouwen ’s nachts was het er griezelig als alle mensen weg waren. Vreemde, fluisterachtige echo’s dreven door de doolhof van gangen. Buiten kwam de natte sneeuw harder naar beneden dan zojuist en viel ruisend en tikkend op het leien dak, alsof een menigte onbekende schepsels bewogen door de daksparren en in de muren.

‘Ik zei je al dat het fout was om de maffia aan te vallen,’ zei Tommy Sung. Hij was een Chinese Amerikaan, ongeveer dertig jaar, zeven jaar jonger dan Jack. ‘Juweliers, geldtransporten, zelfs banken, oké, maar niet de maffia in godsnaam. Het is stom om de maffia aan te vallen. Je zou net zo goed een bar vol mariniers binnen kunnen gaan en op de vlag spugen.’

‘Je bent hier toch,’ zei Jack.

‘Ja, nou,’ zei Tommy, ‘ik ben niet altijd even slim.’

Met onheilspellende en wanhopige stem zei Mort: ‘Als er op dit tijdstip een bestelwagen komt, betekent dat één ding. Ze leveren een of ander spul af, waarschijnlijk cocaïne of heroïne. Wat betekent dat er nog meer zijn dan de chauffeur en de aap die je hebt gezien. Er zitten twee andere kerels achter in de bestelwagen met de koopwaar, met omgebouwde Uzi’s of nog erger.’

‘Waarom proberen ze niet al schietend binnen te komen?’

‘Voor zover zij weten,’ zei Jack, ‘zijn wij met z’n tienen, en hebben we bazooka’s. Ze zullen voorzichtig te werk gaan.’

‘Een auto die wordt gebruikt om dope te vervoeren, heeft zeker een radioverbinding,’ zei Mort. ‘Ze hebben waarschijnlijk al om hulp gevraagd.’

‘Wil jij beweren dat de maffia een wagenpark met radioverbindingen heeft zoals de telefoonmaatschappij of zoiets?’

‘Tegenwoordig zijn ze net zo georganiseerd als elk bedrijf,’ zei Mort.

Ze luisterden naar geluiden van menselijke oorsprong verderop in het gebouw, maar het enige dat ze hoorden was de sneeuw op het dak.

De .38 in de hand van Jack voelde plotseling aan als een stukje speelgoed. Mort had een Smith & Wesson M39 9 mm en Tommy had een Smith & Wesson Model 19 Combat Magnum, die hij in zijn geïsoleerde jack had gestopt nadat de mannen in het kantoor veilig waren vastgebonden toen het leek dat het gevaarlijke deel van het werk voorbij was. Ze waren goed bewapend, maar ze konden het niet opnemen tegen Uzi’s. Jack herinnerde zich oude documentaires over hopeloos overklaste Hongaren die probeerden de optrekkende Russische tanks tegen te houden met stenen en stokken. In tijden van moeilijkheden had Jack Twist de neiging om melodramatisch te doen over zijn positie en ongeacht de situatie zich de rol toe te eigenen van de edele underdog die vecht tegen de macht van het kwaad. Hij was zich bewust van deze neiging, en hij vond het een van zijn meest innemende eigenschappen. Maar op dit moment was hun positie zo precair dat het niet mogelijk was er melodramatisch over te doen.

De gedachten van Mort hadden hem tot precies dezelfde overwegingen geleid, want hij zei: ‘Het heeft geen nut om te proberen uit een van die achterdeuren te gaan. Ze zullen zich nu gesplitst hebben, twee aan de voorkant, twee aan de achterkant.’

De voor- en achterdeuren waren de enige manier om naar buiten te gaan. Er waren geen openingen, zelfs geen ramen of ventilatiegaten aan de zijkanten van het reusachtige gebouw, geen kelder en dus ook geen uitgang via de kelder, geen manieren om op het dak te komen. Bij de voorbereiding van hun diefstal hadden ze gedetailleerde plattegronden van het gebouw gezien, en nu wisten ze dat ze in de val zaten.

‘Wat gaan we doen?’ vroeg Tommy.

De vraag was gericht aan Jack Twist, niet aan Mort, omdat Jack de organisatie had van elke diefstal waaraan hij deelnam. Als onverwachte gebeurtenissen improvisatie vereisten, werd van Jack verwacht dat hij aankwam met briljante ideeën.

‘Hé,’ zei Tommy, die dacht zelf een briljant idee te hebben, ‘waarom gaan we niet op dezelfde manier naar buiten als we binnen zijn gekomen?’

Ze waren het gebouw binnengekomen met een variatie op het Trojaanse paard, wat de enige manier was om de ingewikkelde veiligheidssystemen die ’s nachts in werking waren, te omzeilen. Het pakhuis was een dekmantel voor de illegale drugshandel, maar het was ook een echt, functionerend, winstgevend bedrijf dat geoorloofde vrachten accepteerde van legitieme zaken die hun extra voorraad tijdelijk wilden opslaan. Daarom had Jack met de personal computer en modem in zijn flat de computers van het pakhuis en een van zijn keurige klanten gekraakt en had een map vol elektronisch papierwerk gecreëerd voor het legitimeren van de levering van een reusachtig krat dat die ochtend was gearriveerd en volgens instructies opgeslagen. Hij, Mort en Tommy hadden in het krat gezeten, dat was ontworpen en gebouwd met vijf verborgen uitgangen zodat ze er rustig uit konden, zelfs wanneer het door andere kratten aan vier kanten was geblokkeerd. Een paar minuten na elf uur vanavond waren ze er stilletjes uit gekomen, tot verrassing van de harde jongens in het kantoor, die vol vertrouwen waren geweest dat hun veelzijdige alarmsystemen en gesloten deuren van het pakhuis een onneembaar fort hadden gemaakt.

‘We zouden weer in het krat kunnen gaan,’ zei Tommy, ‘en als ze tenslotte binnenkomen en ons niet vinden, zullen ze gek worden wanneer ze proberen te bedenken hoe wij eruit zijn gekomen. Morgenavond is de druk eraf. Dan kunnen wij eruit komen en vertrekken.’

‘Niet goed,’ zei Mort nors. ‘Ze zullen het doorkrijgen. En dan zoeken ze deze tent net zo lang door tot ze ons vinden.’

‘Niet goed,’ stemde Jack in. ‘Luister wat ik wil doen …’ Hij improviseerde snel een ontsnappingsplan, en ze stemden ermee in.

Tommy haastte zich naar het hoofdschakelbord in het kantoor om elk licht in het pakhuis uit te doen.

Jack en Mort sleepten de vier zware tassen met geld naar de zuidkant van het lange gebouw, en het droge geluid van canvas over de betonnen vloer echode door de kille lucht. Aan die kant van het gebouw stonden verschillende vrachtwagens binnen geparkeerd om de volgende ochtend direct ingeladen te worden. Jack en Mort waren nog niet halverwege door de doolhof toen de flauwe lichten uitgingen en het pakhuis in het donker werd gehuld. Ze bleven even staan, hoewel Jack zijn zaklantaarn aanknipte.

Tommy voegde zich met zijn eigen zaklantaarn bij hen en nam een van de tassen van Jack en een van Mort over.

Het geluid van de natte sneeuw op het dak begon af te nemen en Jack dacht dat hij buiten het gepiep van remmen hoorde. Konden de versterkingen zo snel zijn gekomen?

Op de binnenlaadplaats van het pakhuis stonden vier achttienwielers: een Peterbilt, een White en twee Mack-vrachtwagens. Stuk voor stuk stonden ze met de cabine naar een garagedeur gericht.

Jack liep naar de dichtstbijzijnde Mack, liet zijn zak geld vallen, stapte op de treeplank, opende het portier en scheen met zijn zaklantaarn naar binnen, naar het dashboard. De sleuteltjes zaten in het contact. Dat had hij wel verwacht. De mensen die in het pakhuis werkten, hadden zoveel vertrouwen in hun uitgebreide veiligheidssysteem dat ze niet dachten dat er enig gevaar was dat een van deze voertuigen ’s nachts zou worden gestolen.

Jack en Mort liepen naar de andere drie vrachtwagens, vonden overal sleuteltjes in het contact en startten de motoren.

In de cabine van de eerste Mack was een slaapplaats achter de bank. Daar stouwde Tommy Sung de vier tassen met geld.

Net toen Tommy klaar was met de zakken, keerde Jack terug naar de Mack. Hij ging achter het stuur zitten en deed zijn zaklantaarn uit. Mort stapte in via het rechterportier. Jack startte de motor maar deed de koplampen niet aan.

Alle vier de vrachtwagens liepen nu luidruchtig stationair.

Tommy rende met zijn zaklantaarn naar de achterste jaloeziedeur en drukte op de knop waardoor hij langzaam omhoog zou komen. Jack sloeg hem gespannen gade, vanaf de hoge bank van de grote vrachtwagen. Tommy liep snel langs de buitenmuur en sloeg met zijn rechterhand tegen de knoppen telkens als hij er een passeerde. Vervolgens deed hij zijn zaklantaarn uit en rende naar de Mack terwijl de vier deuren met veel geknars en gekletter langzaam opengingen.

Buiten zouden de gangsters weten dat de deuren omhooggingen, en ze zouden de motoren van de vrachtwagens horen. Maar ze zouden in een donker gebouw kijken, en tot ze hier wat licht in konden laten schijnen, konden ze niet weten welke wagen zou dienen als ontsnappingsvoertuig. Ze zouden alle vrachtwagens met machinepistolen kunnen doorzeven, maar Jack rekende erop een paar kostbare seconden te krijgen voor ze kozen voor die gewelddadige actie.

Tommy klom in de cabine van de Mack, trok het portier achter zich dicht en klemde Mort tussen zichzelf en Jack in.

‘Die verdomde deuren gaan zo langzaam,’ zei Mort terwijl de deuren kletterend omhoog kwamen en geleidelijk de sneeuwnacht erachter onthulden. ‘Scheur hem erdoorheen,’ drong Tommy aan.

Jack maakte zijn veiligheidsriem vast en zei: ‘Kan niet het risico nemen vast te lopen.’

De deur was voor een derde open.

Jack pakte het stuur weer met beide handen vast en zag beweging in de donkere, winterse wereld erachter, waar de paar zwakke buitenlichten weinig deden om de duisternis te verdrijven. Twee mannen liepen snel over het natte en gladde asfalt, vanaf de linkerkant, schuifelend en slippend, allebei gewapend, een met wat een Uzi leek. Ze probeerden zich klein te maken om een niet te groot doelwit te vormen en tegelijkertijd niet onderuit te gaan terwijl ze naar het donkere pakhuis tuurden onder de omhooggaande deuren, en tot nu toe hadden ze er nog niet aan gedacht de crisis met een kogelregen in het wilde weg het hoofd te bieden.

De eerste deur, die voor Jack, was halverwege omhoog.

Plotseling verscheen, van dezelfde kant waaruit de twee gangsters waren gekomen, de grijze Ford bestel. Hij kwam slingerend tot stilstand tussen de tweede en derde afrit, waardoor hij die uitgangen blokkeerde. De voorwielen stonden een stukje op de derde afrit zodat de koplampen door de vierde deur heen schenen en onthulden dat de cabine van die vrachtwagen leeg was. Voor Jack was de deur voor twee derde omhoog.

‘Hoofd naar beneden,’ zei hij.

Mort en Tommy doken zoveel mogelijk ineen en Jack boog zich over het stuur. De zware deur was nog niet helemaal omhoog, maar hij dacht dat hij er met een beetje geluk onderdoor kon. Snel maakte hij de handrem los, liet de koppeling opkomen en gaf gas.

Zodra de vrachtwagen in beweging kwam, wisten zij die buiten waren dat die werd gebruikt en de nacht denderde van het geratel van schoten. Jack hoorde kogels in de vrachtwagen slaan tot hij de uitgang bereikte, erdoorheen reed en de betonnen afrit af, maar geen ervan drong door tot de cabine of verbrijzelde de voorruit.

Onder de afrit stopte een andere bestelwagen, dit keer een Dodge, om te trachten de weg te blokkeren. De versterkingen waren inderdaad gearriveerd.

In plaats van te remmen, trapte Jack het gaspedaal verder in en grinnikte om de ontstelde uitdrukking op het gezicht van de mannen in de Dodge toen de massieve voorkant van de Mack hen met een klap raakte. De vrachtwagen ramde de achterkant van de bestelwagen zo hard, dat het kleinere voertuig kantelde en zo’n vijf of zes meter over het asfalt gleed.

De klap gaf Jack een schok, maar zijn veiligheidsriem hield hem onder controle. Mort en Tommy werden naar voren geworpen, tegen het onderste gedeelte van het dashboard en in de nauwe ruimte eronder. Ze protesteerden met kreten van pijn.

Om de manoeuvre uit te voeren was Jack gedwongen geweest om de afrit sneller af te rijden dan hij had moeten doen, en terwijl hij nu de vrachtwagen naar links probeerde te sturen, naar de rijstrook die van het pakhuis af leidde, slingerde de wagen, zwaaide en dreigde zich uit zijn controle te drukken of te kantelen, zoals de Dodge had gedaan. Vloekend hield hij het stuur vast en draaide het met een inspanning die zijn armen het gevoel gaven alsof ze uit zijn schouders werden getrokken, toen reed hij recht op de rijstrook af.

Voor hem stonden drie mannen rond een Buick, en minstens twee van hen waren gewapend. Toen hij snel op hen af reed, begonnen ze te schieten. Een man richtte te laag, en de kogels ketsten af van de bovenkant van de grille van de Mack met heldere vonken waar ze hem raakten. De andere vent richtte te hoog. Jack hoorde kogels van de bovenkant van de cabine, boven de voorruit afketsen. Een van de twee op het dak gemonteerde claxons was geraakt en losgerukt. Hij viel omlaag langs de zijkant van de cabine en bonsde tegen het raam van Tommy terwijl hij aan zijn draden hing.

Jack zat bijna boven op de Buick, en de gangsters beseften dat hij van plan was hem te raken, dus hielden ze op met schieten en verspreidden zich. Hij behandelde de grote vrachtwagen alsof het een tank was en gaf de auto de volle laag, waardoor hij hem uit de weg schoof. Hij bleef rijden, voorbij het pakhuis, toen langs een ander gebouw, nog steeds snelheid meerderend.

Mort en Tommy duwden zich kermend weer op de bank. Ze waren allebei gehavend. Mort had een bloedneus en Tommy bloedde uit een kleine snee boven zijn rechteroog, maar geen van hen was ernstig gewond.

‘Waarom loopt elke klus slecht af?’ vroeg Mort op sombere toon, zijn stem nasaler dan gewoonlijk door zijn gewonde neus.

‘Het is niet slecht afgelopen,’ zei Jack terwijl hij de ruitenwissers aanzette om de glinsterende vlokken sneeuw weg te vegen. ‘Het is alleen een beetje opwindender geworden dan we hadden verwacht.’

‘Ik heb de pest aan opwinding,’ zei Mort terwijl hij een zakdoek tegen zijn neus hield.

Jack wierp een blik in zijn zijspiegel, in de richting van het pakhuis, en hij zag de Ford-bestelwagen draaien om hen te volgen. Hij had de Dodge en de Buick onklaar gemaakt, en hij had alleen de Ford om zich zorgen over te maken. Hij verwachtte niet aan hen te ontsnappen. De wegen waren verraderlijk glad en hij had te weinig ervaring achter het stuur van een grote vrachtwagen om het risico te lopen er in dit weer het uiterste van te vergen. Hij was ook bezorgd over een nerveus makende serie kleine geluiden die uit de motorruimte kwam na het rammen van de bestelwagen en de Buick. Iets ratelde blikkerig; iets anders siste. Als de Mack het begaf en hen liet stranden, zouden ze waarschijnlijk worden gedood in het daaropvolgende vuurgevecht.

Ze waren op een groot industrieterrein met pakhuizen, verpakkingsbedrijven en fabrieken, en de dichtstbijzijnde hoofdstraat in de stad was meer dan anderhalve kilometer verderop. Hoewel sommige fabrieken nachtploegen hadden en nog aan het werk waren, was de grote weg door het industrieterrein waarop ze reden, verlaten.

Weer wierp Jack een blik in de spiegel en hij zag de Ford hen snel inhalen. Hij stuurde plotseling naar rechts, een zijweg langs een fabriek in waar een bord verklaarde: Harkwright Custom Foam Packaging.

‘Waar ga je verdomme heen?’ vroeg Tommy.

‘We kunnen niet aan ze ontsnappen,’ zei Jack.

‘We kunnen ze ook niet overbluffen,’ zei Mort door zijn bebloede zakdoek heen. ‘Geen handwapens tegen Uzi’s.’

‘Vertrouw op me,’ zei Jack.

Harkwright Custom Foam Packaging werkte niet met een nachtploeg. Het gebouw zelf was donker, maar de weg eromheen en de grote parkeerplaats erachter werden verlicht door natriumlampen die de nacht geel kleurden. Achter het gebouw sloeg Jack linksaf, de parkeerplaats op, door natte sneeuw die eruitzag als gesmolten goud onder de grote lampen. Enkele tientallen opleggers, zonder de cabines eraan, stonden in ordelijk gelid als onthoofde prehistorische beesten, allemaal mosterdkleurig geschilderd door het natriumlicht. Hij maakte een grote bocht met de vrachtwagen, reed hem dicht tegen de achtermuur van de fabriek, deed de koplampen uit en reed langs het gebouw weer terug naar de weg waarvan hij zojuist was gekomen. Hij stopte bij de hoek, dicht tegen de fabrieksmuur aan, loodrecht op de zijweg. ‘Zet je schrap,’ zei hij.

Mort en Tommy wisten al wat er kwam. Ze duwden hun voeten plat tegen het dashboard en hun rug tegen de leuning van de bank als bescherming tegen de klap.

Jack had nauwelijks gestopt voor de hoek van het gebouw – de Mack stond daar als een ineengedoken kat die op een muis wachtte – of een lichtgloed verscheen op de weg. Het licht naderde van rechts, van de voorkant van de fabriek: de verreikende koplampstralen van de nog onzichtbare maar aankomende Ford bestel. De gloed werd helderder en helderder, en Jack werd zenuwachtig terwijl hij probeerde te wachten tot het laatste, beste moment voor hij de weg opreed. Nu splitste de gloed zich in twee verschillende stralen die steeds helderder werden. Tenslotte stampte Jack hard op het gaspedaal en de Mack schoot naar voren, maar het was een grote vrachtwagen, geen snelle starter. De Ford, die sneller ging dan Jack had verwacht, schoot langs de hoek, vlak voor de Mack, maar Jack schoot op tijd naar voren om alleen de achterkant te raken. Maar dat was voldoende om de kleine bestelwagen rond te laten tollen. Hij maakte een bocht van 360 graden, toen weer, op het gladde wegdek van het parkeerterrein voor hij met zijn voorkant tegen een van de mosterdkleurige opleggers knalde.

Jack was er zeker van dat geen van de mannen in de Ford in staat was om schietend uit het wrak te komen, maar hij treuzelde niet. Hij liet de Mack een bocht maken en reed terug langs de zijkant van Harkwright Custom Foam Packaging. Toen hij bij de grote weg kwam, sloeg hij rechtsaf, weg van het verre pakhuis van de fratellanza, naar de ingang van het industrieterrein en het netwerk van straten daarachter.

Ze werden niet gevolgd.

Hij reed vijf kilometer rechtstreeks naar een verlaten Texaco-benzinestation dat ze een paar dagen geleden hadden ontdekt. Hij reed langs de nutteloze pompen en parkeerde naast het bouwvallige gebouwtje.

Op het moment dat Jack de vrachtwagen tot stilstand bracht, gooide Tommy het portier aan zijn kant open, sprong eruit en wandelde weg in de duisternis. Hij was op weg naar een woonwijk drie blokken verder, waar ze op maandag een smerige, geroeste en gedeukte Volkswagen Rabbit hadden neergezet. De auto was onder de motorkap nieuwer dan aan de buitenkant … en snel. Die zou hen terugbrengen naar Manhattan, waar ze hem zouden dumpen.

Ze hadden op maandag ook een niet te achterhalen Pontiac op het industrieterrein gezet, op een loopafstand van twee minuten van het pakhuis van de maffia. Ze waren van plan geweest de tassen met geld naar de Pontiac te sjouwen, dan met de Pontiac hierheen te rijden om die om te wisselen voor de Rabbit. Maar een ander vervoer was noodzakelijk geworden, en de Pontiac was achtergelaten om weg te rotten waar ze hem hadden neergezet.

Jack en Mort hesen de zakken met geld uit de Mack en gingen tegen de zijmuur van het gebouwtje staan, waar de schuin vallende natte sneeuw een korst vormde op het canvas. Mort klom weer in de cabine en veegde alle plekken af die ze misschien hadden aangeraakt. Jack stond bij de tassen en keek naar de straat achter de vrachtwagen, waar zo nu en dan zachtjes een auto over de glinsterende weg reed. Geen van de automobilisten zou belangstelling hebben voor een vrachtwagen die bij een sinds lang verlaten benzinestation stond. Maar als er een politiewagen langskwam …

Tenslotte kwam Tommy aangereden en parkeerde tussen de rijen pompen. Mort pakte twee zakken, sleepte ze naar de wagen, gleed uit, viel, stond weer op en liep verder naar de auto. Jack nam de volgende twee zakken en volgde voorzichtiger. Toen Jack bij de Rabbit kwam, zat Mort al op de achterbank. Jack gooide de laatste zakken naast Mort, smeet het portier dicht en stapte voorin bij Tommy.

‘In godsnaam, rij langzaam en voorzichtig.’

‘Reken daar maar op,’ zei Tommy.

Terwijl ze van de pompen vandaan reden, slipten de banden op het met sneeuw bedekte asfalt, en toen ze vanaf de parkeerplaats de straat op zwenkten, gleden ze even opzij voor ze weer greep op de weg kregen.

‘Waarom loopt elke klus slecht af?’ vroeg Mort op sombere toon.

‘Het is niet slecht afgelopen,’ zei Jack.

De Rabbit reed door een kuil en begon naar een geparkeerde auto te glijden, maar Tommy stuurde mee en kreeg hem weer onder controle. Ze reden nog zachter verder, en vonden de inrit van de snelweg naar New York City.

Op het eind van de inrit, toen de auto nog een keer slipte, zei Mort: ‘Waarom moest het sneeuwen?’

‘Ze hebben een heleboel zout gestrooid op de grote weg,’ zei Tommy. ‘Vanaf nu gaat het goed, helemaal tot aan de stad.’

‘We zullen zien,’ zei Mort somber. ‘Wat een rotnacht, jezus.’

‘Rotnacht?’ zei Jack. ‘Rotnacht? Mort, ze zullen je in geen duizend jaar opnemen in de optimistenclub. In godsnaam, we zijn allemaal miljonair. Je zit daar op een fortuin!’

Onder zijn platte hoed, die nog droop van de smeltende sneeuw, knipperde Mort verbaasd met zijn ogen. ‘Nou, hé, ik denk dat dat wel iets goed maakt.’ Tommy Sung begon te lachen.

Jack begon ook te lachen en Mort ook, en Jack zei: ‘De grootste buit die een van ons ooit heeft binnengehaald. En er hoeft ook geen belasting over te worden betaald.’

Plotseling leek alles ontzettend grappig. Ze reden zo’n honderd meter met een veilige en kalme snelheid achter een onderhoudsvrachtwagen met knipperende gele lichten terwijl ze zich vrolijk de hoogtepunten van hun ontsnapping uit het pakhuis herinnerden.

Later, toen de spanning een beetje was afgenomen en hun onbezonnen gelach was veranderd in tevreden glimlachjes, zei Tommy: ‘Jack, ik moet je zeggen dat dat een eersteklas stuk werk was. Zoals jij de computer gebruikte om die papierwinkel voor het krat te creëren … en dat kleine elektronische apparaatje gebruikte om de brandkast te openen zodat we hem niet hoefden op te blazen … nou, je bent een verdomd goeie organisator.’

‘Sterker nog,’ zei Mort, ‘in een crisis ben je zo ongeveer de beste overvaller die ik ooit heb gezien. Je denkt snel. Ik zal je eens wat vertellen, Jack, als jij ooit je talenten zou gaan gebruiken om in de eerlijke wereld te werken, voor een goeie zaak, zou je niet weten wat je zou kunnen doen.’

‘Goeie zaak?’ zei Jack. ‘Is rijk worden niet een goeie zaak?’

‘Je weet wel wat ik bedoel,’ zei Mort.

‘Ik ben geen held,’ zei Jack. ‘Ik wil geen deel uitmaken van de eerlijke wereld. Het zijn allemaal huichelaars daar. Ze praten over eerlijkheid, waarheid, rechtvaardigheid, sociaal geweten … maar de meesten van hen zorgen alleen maar voor zichzelf. Ze zullen het niet toegeven, en daarom kan ik ze niet uitstaan. Ik geef het wel toe. Ik zorg voor mezelf, en zij kunnen naar de hel lopen.’ Hij hoorde de toon van zijn eigen stem veranderen van geamuseerdheid tot norse wrok, maar hij kon er niets aan doen. Hij keek nijdig door de natte voorruit, voorbij de bewegende ruitenwissers.

‘Goeie zaak, hè? Als je je leven besteedt aan het vechten voor een goeie zaak zullen de zogenaamd goeie mensen aan het eind zeker op je hart trappen. Laat ze doodvallen.’

‘Ik was niet van plan een gevoelige plek te raken,’ zei Mort, duidelijk verbaasd.

Jack zei niets. Hij was verdiept in bittere herinneringen. Drie of vier kilometer verder zei hij zacht: ‘Ik ben verdomme geen held.’

In de toekomst, als hij zich die woorden herinnerde, zou hij zich afvragen hoe hij zich zo kon hebben vergist.

Het was twaalf minuten over één in de nacht van woensdag 4 december.

3

Chicago, Illinois

Om tien voor halfnegen op donderdagochtend 5 december had pater Stefan Wycazik de vroegmis opgedragen, ontbeten en zich teruggetrokken in zijn werkkamer in de pastorie voor een laatste kop koffie. Hij draaide zich om van zijn bureau en keek naar de grote openslaande deuren die uitkeken op de kale, met sneeuw bedekte bomen op de binnenplaats en hij probeerde niet aan parochieproblemen te denken. Dit was zijn tijd, en hij hechtte daar veel waarde aan.

Maar zijn gedachten dreven onverbiddelijk naar pater Brendan Cronin, de kelksmijter. Brendan Cronin, het onderwerp van gesprek in de parochie. De woeste priester van St.-Bernadette. Brendan Cronin nota bene! Het sloeg gewoon nergens op. Helemaal nergens op.

Pater Stefan Wycazik was sinds tweeëndertig jaar priester en al bijna achttien jaar de pastoor van de St.-Bernadette-parochie, en al die tijd was hij nooit gekweld geweest door twijfel. Het begrip alleen al verbijsterde hem.

Na zijn wijding was hij benoemd als kapelaan in de St.-Thomas-parochie, een kleine gemeente op het platteland van Illinois, waar de zeventigjarige pater Dan Tuleen de zielenherder was. Pater Tuleen was de best gehumeurde, vriendelijkste, sentimenteelste en sympathiekste man die Stefan Wycazik ooit had gekend. Dan had ook last van jicht en een afnemend gezichtsvermogen; hij was te oud voor het werk om een parochie te leiden. Elke andere priester zou ontslagen zijn, met zachte dwang met pensioen gestuurd. Maar Dan Tuleen had mogen blijven op zijn post omdat hij veertig jaar in de St.-Thomas was geweest en een integraal deel van het leven van zijn kudde was. De kardinaal, een groot bewonderaar van pater Tuleen, had gezocht naar een kapelaan die heel wat meer verantwoordelijkheid aankon dan gewoonlijk van een groentje werd verwacht en hij had uiteindelijk Stefan Wycazik gekozen. Na een dag in de St.-Thomas had Stefan beseft wat men van hem verwachtte en hij liet zich niet uit het veld slaan. Hij had praktisch al het werk van de parochie op zich genomen. Weinig jonge priesters zouden tegen zo’n taak opgewassen zijn geweest, maar pater Wycazik twijfelde er nooit aan dat hij het aankon.

Drie jaar later, toen pater Tuleen rustig in zijn slaap was gestorven, werd een nieuwe priester benoemd in de St.-Thomas, en de kardinaal stuurde pater Wycazik naar een andere parochie in een buitenwijk van Chicago waar de pastoor, pater Orgill, problemen met alcohol had. Pater Orgill was niet een volkomen in ongenade gevallen whisky-priester. Hij was een man geweest met het vermogen om zichzelf te redden en hij was het redden meer dan waard geweest. Het was de taak van pater Wycazik geweest Francis Orgill een schouder te geven om op te leunen en hem subtiel maar standvastig naar een uitweg uit zijn dilemma te leiden. Niet belemmerd door twijfel had hij gegeven wat Francis Orgill nodig had.

In de drie jaar daarna was Stefan benoemd in nog twee door problemen geteisterde parochies, en bij de staf van het aartsbisdom begon men hem ‘zijne eminentie de probleemoplosser’ te noemen.

Zijn meest exotische opdracht was het weeshuis en de school van Onze-Lieve-Vrouw in Saigon, Vietnam, waar hij zes nachtmerrieachtige jaren de assistent was van pater Bill Nader. Onze-Lieve-Vrouw was opgericht door het aartsbisdom van Chicago en was een van de lievelingsprojecten van de kardinaal. Bill Nader had littekens van twee kogelwonden, een in zijn linkerschouder en een in zijn rechterkuit, en hij was twee Vietnamese priesters en een Amerikaanse kwijtgeraakt aan Vietcong-terroristen.

Vanaf de komst van Stefan, tijdens zijn hele verblijf in het oorlogsgebied, twijfelde hij er nooit aan dat hij het zou overleven of dat zijn werk in die hel op aarde niet de moeite waard was. Toen Saigon viel, ontsnapten Bill Nader, Stefan Wycazik en dertien nonnen met 126 kinderen uit het land. Honderdduizenden stierven in het daaropvolgende bloedbad, maar zelfs tegenover de massaslachting twijfelde Stefan Wycazik er nooit aan dat 126 levens een zeer belangrijk aantal was, en hij liet nooit toe dat de wanhoop hem in haar macht kreeg.

Terug in de Verenigde Staten werd Stefan, als beloning voor zijn bereidwilligheid om gedurende vijftien jaar de probleemoplosser van de kardinaal te zijn, een benoeming tot monseigneur aangeboden, die hij bescheiden afwees. In plaats daarvan verzocht hij nederig om zijn eigen parochie, die hij tenslotte ook kreeg.

Dat was de St.-Bernadette. Het was geen welvarende parochie geweest toen die in de bekwame handen van Stefan Wycazik kwam. De St.-Bernadette had een schuld van 125.000 dollar en de kerk was wanhopig aan grote reparaties toe, inclusief een nieuw leien dak. De pastorie was meer dan bouwvallig en dreigde bij de eerste harde windstoot in elkaar te storten. Er was geen parochieschool. De opkomst bij de missen op zondag was bijna tien jaar lang gestaag afgenomen. De parochie was precies het soort uitdaging die pater Wycazik stimuleerde.

Hij twijfelde er nooit aan dat hij de St.-Bernadette kon redden. In vier jaar was de opkomst bij de mis gestegen met veertig procent, was de schuld afbetaald en de kerk gerepareerd. In vijf jaar herbouwde hij de pastorie. In zeven jaar was de opkomst bij de mis verdubbeld en verrichtte hij pionierswerk voor een school. Als erkenning voor de onvermoeide verdiensten van pater Wycazik voor de kerk had de kardinaal hem in de laatste week van zijn leven een vaste aanstelling als pastoor gegeven in de parochie die hij eigenhandig had teruggebracht van de rand van de spirituele en financiële afgrond.

De keiharde degelijkheid van het geloof van pater Wycazik maakte het moeilijk voor hem te begrijpen waarom het geloof van pater Brendan in de vroege mis afgelopen zondag zó volledig was verdwenen dat hij de gewijde kelk in wanhoop en woede over het priesterkoor had gesmeten. In aanwezigheid van bijna honderd kerkbezoekers. Mijn God. Gelukkig was het niet gebeurd in een van de drie latere missen, die beter werden bezocht.

Aanvankelijk, toen Brendan Cronin meer dan anderhalf jaar geleden naar de St.-Bernadette was gekomen, had pater Wycazik hem niet aardig willen vinden. Om te beginnen had Cronin zijn opleiding gehad aan het Noord-Amerikaans college in Rome, naar men zegt het beste opleidingsinstituut van de Kerk. Maar ofschoon het een eer was om uitgenodigd te worden dit instituut te bezoeken en hoewel de afgestudeerden werden beschouwd als de fine fleur van de priesterstand, waren het vaak slappe doetjes die er een hekel aan hadden hun handen vuil te maken en met een veel te hoge dunk over zichzelf. Ze hadden het gevoel dat kinderen lesgeven beneden hun waardigheid was, een verspilling van hun gecompliceerde geest. En invaliden bezoeken was een taak die ze onuitsprekelijk onaangenaam vonden na al die glorie van Rome.

Behalve het stigma dat hij in Rome was opgeleid, was pater Cronin dik. Nou ja, eigenlijk niet echt dik maar zeker mollig, met een rond, zacht gezicht en vochtige groene ogen die bij de eerste ontmoeting een teken van een luie en misschien gemakkelijk ontaarde ziel leken te zijn. Pater Wycazik was een Pool met grove botten in wiens familie nooit een dik persoon was geweest. De Wycaziks waren afstammelingen van Poolse mijnwerkers die in het begin van de eeuw een nieuw bestaan hadden gezocht in de Verenigde Staten, waar ze lichamelijk veeleisende banen namen in staalfabrieken, steengroeven en in de bouw. Ze hadden grote gezinnen voortgebracht die alleen maar onderhouden konden worden door lange uren van eerlijke arbeid, dus was er geen tijd om dik te worden. Stefan was opgegroeid met een instinctief gevoel dat een echte man stevig maar mager was, met een dikke nek, brede schouders en knokige gewrichten van het harde werken.

Tot verbazing van pater Wycazik bleek Brendan Cronin een harde werker te zijn. Hij had geen pretenties en geen elitaire overtuigingen opgedaan in Rome. Hij was intelligent, opgewekt en amusant, en hij genoot van het bezoeken van invaliden, het lesgeven aan kinderen en het inzamelen van fondsen. Hij was de beste kapelaan die pater Wycazik in achttien jaar had gehad.

Daarom was de uitbarsting van Brendan op zondag – en het verlies van geloof waardoor die was opgewekt – zo verontrustend voor Stefan Wycazik. Natuurlijk verheugde hij zich op een ander niveau op de uitdaging om Brendan Cronin in de schoot der Kerk terug te brengen. Hij was zijn kerkelijke loopbaan begonnen als een sterke steun voor priesters in moeilijkheden, en nu werd er een beroep op hem gedaan om die rol nogmaals te vervullen, wat hem deed denken aan zijn jeugd en een gevoel van dynamische doelbewustheid in hem opwekte.

Toen hij nog een slok van zijn koffie nam, werd er geklopt. Hij richtte zijn blik op de klok op de schoorsteenmantel. Het was er een van goudbrons en ingelegd mahoniehout met een fijn Zwitsers uurwerk, een geschenk van een parochiaan. Dat uurwerk was het enige sierlijke voorwerp in een kamer met volstrekt praktische – en niet bij elkaar horende – meubelen en een versleten Perzisch tapijt. Volgens de klok was het precies halfnegen en Stefan draaide zich om naar de deur terwijl hij zei: ‘Kom binnen, Brendan.’

Toen pater Brendan Cronin binnenkwam, zag hij er niet minder overstuur uit dan op zondag, maandag, dinsdag en woensdag, als ze elkaar spraken in deze studeerkamer om zijn geloofscrisis te bespreken en te zoeken naar methodes om zijn geloof weer terug te krijgen. Hij was zo bleek dat zijn sproeten vonken leken op zijn huid, en door het contrast leek zijn kastanjebruine haar roder dan gewoonlijk. De veerkracht was uit zijn tred verdwenen.

‘Ga zitten, Brendan. Koffie?’

‘Nee, dank u wel.’ Brendan liep voorbij de haveloze Chesterfield en de Morris-stoel en liet zich neer in de doorgezakte oorfauteuil.

Heb je goed ontbeten? wilde Stefan vragen. Of heb je maar een stukje toost genomen en het weggespoeld met koffie?

Maar hij wilde zijn kapelaan, die tenslotte al dertig was, niet het gevoel geven dat hij hem wilde bemoederen. Dus zei hij: ‘Heb je de lectuur gelezen die ik voorstelde?’

‘Ja.’

Stefan had Brendan ontheven van alle plichten en hem boeken en essays gegeven die pleitten voor het bestaan van God en tegen de waanzin van het atheïsme vanuit een intellectueel standpunt.

‘En je hebt nagedacht over wat je hebt gelezen,’ zei pater Wycazik. ‘Dus heb je iets gevonden dat … je helpt?’

Brendan zuchtte. Hij schudde zijn hoofd.

‘Blijf je bidden om leiding?’

‘Ja. Maar ik krijg niets door.’

‘Blijf je zoeken naar de wortels van deze twijfel?’

‘Die schijnen er niet te zijn.’

Stefan voelde zich steeds meer gefrustreerd door de zwijgzaamheid van pater Cronin, die helemaal niet paste bij de jonge priester. Gewoonlijk was pater Brendan open en spraakzaam. Maar sinds zondag was hij naar binnen gekeerd en was hij langzaam en zacht gaan praten, en nooit lang, alsof de woorden geld waren en hij het verdomde om er een cent aan uit te geven.

‘Je twijfel moet ergens uit ontstaan zijn,’ volhardde pater Wycazik. ‘Er moet iets zijn waaruit die twijfel is gegroeid, een zaadje, een begin.’

‘Hij is er nu eenmaal,’ mompelde Brendan nauwelijks hoorbaar. ‘Die twijfel is er gewoon, alsof hij er altijd is geweest.’

‘Maar dat was niet zo, je geloofde wel degelijk. Dus wanneer ben je gaan twijfelen? Afgelopen augustus, zei je. Maar wat is de oorzaak daarvan? Er moet toch iets zijn gebeurd waardoor je je filosofie hebt herzien.’

‘Nee,’ zei Brendan zacht.

Pater Wycazik wilde tegen hem schreeuwen, hem door elkaar rammelen, hem met een schok uit zijn verlammende zwaarmoedigheid halen. Maar hij zei geduldig: ‘Talloze goede priesters hebben een geloofscrisis ondergaan, en zelfs sommige heiligen hebben ermee geworsteld. Maar ze hadden allemaal twee dingen gemeen: het verlies van hun geloof was een geleidelijk proces van vele jaren voor het tot een crisis kwam, en ze konden allemaal bepaalde gebeurtenissen en waarnemingen aanwijzen waaruit de twijfel was ontstaan. De onrechtvaardige dood van een kind bijvoorbeeld. Of een vrome moeder die aan kanker stierf. Moord. Verkrachting. Waarom laat God het kwaad toe in de wereld? Waarom oorlog? De oorzaken van twijfel zijn ontelbaar als ze bekend zijn, en hoewel de leer van de Kerk er antwoorden op heeft, biedt die leer zelf soms weinig troost. Brendan, twijfel wordt altijd veroorzaakt door bepaalde tegenstrijdigheden tussen het concept van de genade van God en de realiteit van het verdriet en het lijden van de mensen.’

‘Niet in mijn geval,’ zei Brendan.

Hardnekkig vervolgde pater Wycazik: ‘En de enige manier om een eind aan die twijfel te maken is je te concentreren op die tegenstrijdigheden die je verwarren en ze te bespreken met een geestelijk leidsman.’

‘In mijn geval is mijn geloof gewoon … onder me weggezakt … plotseling … als een vloer die bijzonder degelijk leek, maar helemaal verrot was.’

‘Je piekert niet over onrechtvaardige dood, ziekte, moord of oorlog? Dus als een verrotte vloer? Zomaar ineens in elkaar gestort?’

‘Dat klopt.’

‘Gelul,’ zei Stefan en hij sprong op uit zijn stoel.

De krachtterm en de plotselinge beweging deden pater Cronin schrikken. Zijn hoofd schoot omhoog en zijn ogen werden groot van verbazing.

‘Gelul,’ herhaalde pater Wycazik terwijl hij hem de rug toekeerde. Aan de ene kant was hij van plan de jonge priester met een schok uit zijn halve trance van zelfmedelijden te krijgen, maar aan de andere kant was hij ook geïrriteerd door het gebrek aan mededeelzaamheid en koppige wanhoop van Cronin. ‘Je kunt niet in augustus nog een toegewijde priester zijn en in december een atheïst. Dat is onmogelijk. Niet als je beweert dat je geen schokkende ervaringen hebt gehad die daar verantwoordelijk voor zouden kunnen zijn. Er moeten redenen zijn voor de veranderingen in je ziel, zelfs al verberg je ze voor jezelf, en tot je bereid bent om dat toe te geven en ze onder ogen te zien, zul je in deze ellendige situatie blijven.’

Een peilloze stilte vulde het vertrek, gevolgd door het gedempte tikken van de bronzen en mahoniehouten klok.

Tenslotte zei Brendan Cronin: ‘Pater, wees alstublieft niet boos op me. Ik heb zoveel respect … en ik hecht zoveel waarde aan onze verhouding, dat uw kwaadheid … boven al het andere … op dit moment teveel voor me is.’

Verheugd door het piepkleine barstje in het harde omhulsel van Brendan, verrukt dat zijn kleine krijgslist resultaat had opgeleverd, liep pater Wycazik snel naar de oorfauteuil en legde een hand op de schouder van zijn kapelaan. ‘Ik ben niet kwaad op je, Brendan. Ik ben alleen maar bezorgd. En gefrustreerd omdat je niet wilt dat ik je help. Maar niet kwaad.’

De jonge priester keek op. ‘Pater, geloof me, ik wil niets liever dan uw hulp bij het vinden van een uitweg. Maar het is waar dat mijn twijfel niet voortkomt uit een van de dingen die u noemde. Ik weet echt niet waar het uit voortkomt. Het blijft …. nou ja, een mysterie.’

Stefan knikte, gaf Brendans schouder een kneepje en liep terug naar zijn stoel achter het bureau, waar hij even peinzend zijn ogen sloot en ging zitten.

‘Goed, Brendan, jouw onvermogen om de oorzaak van het verlies van je geloof vast te stellen is geen intellectueel probleem, dus zal het lezen van inspirerende lectuur niet helpen. Als het een psychologisch probleem is, liggen de wortels in je onderbewuste waar ze wachten op onthulling.’

Toen hij zijn ogen opendeed, zag Stefan dat zijn kapelaan geïntrigeerd was door de suggestie dat zijn eigen innerlijke geest gewoon niet goed functioneerde. Wat betekende dat God uiteindelijk niet Brendan in de steek had gelaten maar dat Brendan zich had afgekeerd van God. Persoonlijke verantwoordelijkheid was veel makkelijker aan te pakken dan de gedachte dat God onwerkelijk was of hem de rug had toegekeerd.

‘Zoals je misschien weet, is de provinciaal van de jezuïeten in Illinois Lee Kellog, maar je weet misschien niet dat hij twee psychiaters onder zijn hoede heeft, allebei zelf jezuïet, die de mentale en emotionele problemen van priesters in onze orde behandelen. Ik zou kunnen regelen dat je begint met een analyse bij een van deze psychiaters.’

‘Zou u dat willen?’ vroeg Brendan terwijl hij zich vooroverboog in zijn stoel.

‘Ja, uiteindelijk wel. Maar niet direct. Als je in analyse gaat, zal de provinciaal je naam doorgeven aan de prefect van de provincie, die je daden van het afgelopen jaar zal bestuderen om te zien of je een van je geloften hebt gebroken.’

‘Maar ik heb nooit …’

‘Ik weet dat je dat nooit hebt gedaan,’ zei Stefan geruststellend. ‘Maar het is de taak van de prefect om achterdochtig te zijn. Het ergst is … zelfs als je analyse tot genezing leidt, zal de prefect je nog jaren lang kritisch volgen om je te behoeden tegen een verval tot onpriesterlijk gedrag. Wat je vooruitzichten zal beperken. En tot aan je huidige probleem leek je me iemand die het ver zou kunnen brengen, misschien tot monseigneur, misschien zelfs hoger.’

‘O nee. Beslist niet. Ik niet,’ zei Brendan vol zelfkritiek.

‘O ja, jij wel. En als je dit probleem overwint, kun je nog steeds heel veel bereiken. Maar als je eenmaal op de gevarenlijst van de prefect staat, blijf je altijd verdacht. Op z’n hoogst eindig je dan niet beter dan ik, als een eenvoudige parochiepriester.’

Op het gezicht van Brendan verscheen even een glimlach. ‘Het zou een eer zijn en een welbesteed leven betekenen om, zoals u zegt, niet beter te zijn dan u.’

‘Maar jij kunt meer bereiken en grote verdiensten hebben voor de Kerk. En ik ben vastbesloten dat jij die kans zult krijgen. Dus ik wil dat je me tot Kerstmis de tijd geeft om je te helpen een uitweg te vinden. Geen opwekkende gesprekken meer. Geen geklets over de aard van goed en kwaad. In plaats daarvan pas ik een paar eigen theorieën over psychologische stoornissen toe. Je krijgt een amateurbehandeling van mij, maar geef die een kans. Tot Kerstmis. Als je nood dan nog steeds even groot is, als we niet dichter bij een antwoord komen, geef ik je in handen van een psychiater. Afgesproken?’

Brendan knikte. ‘Afgesproken.’

‘Fantastisch!’ zei pater Wycazik en hij ging rechtop zitten terwijl hij in zijn handen wreef alsof hij op het punt stond hout te gaan hakken of een andere inspirerende lichaamsoefening te doen. ‘Dat geeft ons meer dan drie weken. De eerste week verwissel je je priesterkleed voor gewone kleren en je meldt je bij dokter James McMurtry in het St.-Joseph-kinderziekenhuis. Hij zal je daar aan werk helpen.’

‘Als kapelaan?’

‘Als verpleeghulp. Je zult po’s moeten legen, bedden opmaken, alles wat nodig is. Alleen dokter McMurtry zal weten dat je priester bent.’

Brendan knipperde met zijn ogen. ‘Maar wat is de zin daarvan?’

‘Daar zul je wel achter zijn voor de week voorbij is,’ zei Stefan opgewekt. ‘En als je begrijpt waarom ik je naar het ziekenhuis heb gestuurd, ben je geestelijk een heel stuk verder en zul je meer inzicht in jezelf hebben gekregen. En misschien dat de oorzaak van het verlies van je geloof je dan duidelijk wordt en kom je dat ook weer te boven.’

Brendan keek bedenkelijk.

‘Je hebt me drie weken beloofd,’ zei pater Wycazik.

‘Goed.’ Brendan bewoog onbewust zijn vinger over zijn priesterboord en leek verward door de gedachte die af te doen, wat een goed teken was.

‘Je vertrekt uit de pastorie tot Kerstmis. Ik zal je geld geven om te betalen voor maaltijden en een goedkope hotelkamer. Je werkt en woont in de echte wereld, niet meer in de beschutting van het kerkelijk leven. Nou, trek andere kleren aan, pak je koffers en meld je dan weer bij mij. Intussen bel ik dokter McMurtry en maak de noodzakelijke afspraken.’

Brendan zuchtte, stond op en liep naar de deur. ‘Er is één ding dat erop wijst dat mijn probleem psychisch is, niet van intellectuele aard. Ik heb van die dromen … in feite steeds dezelfde droom.’

‘Een droom die steeds weer terugkeert. Dat is heel Freudiaans.’

‘Sinds augustus heb ik die droom een paar keer per maand gehad. Maar deze week gebeurde het wel drie van de vier nachten. Het is heel vervelend, een korte droom die steeds weer dezelfde nacht terugkomt. Het duurt niet lang maar is heel intensief. Het gaat over een paar zwarte handschoenen.’

‘Zwarte handschoenen?’

Brendan trok een gezicht. ‘Ik ben op een vreemde plaats. Ik weet niet waar. Ik lig in bed, geloof ik. Het lijkt alsof ik … word vastgehouden. Iemand houdt mijn armen omlaag. En mijn benen. Ik wil me bewegen, rennen, daar weggaan, maar ik kan het niet. Het licht is schemerig. Ik kan niet veel zien. En dan die handen …’ Hij huiverde.

‘Handen met zwarte handschoenen?’ drong pater Wycazik aan.

‘Ja. Glimmende zwarte handschoenen. Vinyl of rubber. Ze zitten heel strak en glimmen erg, niet als gewone handschoenen.’ Brendan liet de deurknop los, nam twee passen naar het midden van de kamer en stond met zijn handen opgeheven voor zijn gezicht, alsof de aanblik hem zou helpen zich de bijzonderheden van de dreigende handen in zijn droom te herinneren. ‘Ik kan niet zien van wie die handen zijn. Er is iets niet in orde met mijn gezichtsvermogen. Ik kan de handen zien … de handschoenen … maar alleen maar tot aan de polsen. Daarachter is het allemaal … nevelig.’

Door de terloopse manier waarop Brendan de droom te berde had gebracht, als een gedachte achteraf, wilde hij kennelijk geloven dat die van geen belang was. Maar zijn gezicht was bleek, bleker dan daarvoor, en er was een vage maar onmiskenbare angst in zijn stem.

‘En die man met de zwarte handschoenen, zegt die iets tegen je?’ vroeg Stefan.

‘Hij praat nooit.’ Weer een huivering. Brendan stak zijn handen in zijn broekzakken. ‘Hij raakt me aan. De handschoenen zijn koud en glad.’ De kapelaan keek alsof zelfs hij nu die handschoenen kon voelen.

Zeer geïnteresseerd boog pater Wycazik naar voren in zijn stoel en zei: ‘Waar raken die handschoenen je aan?’

De ogen van de jonge priester werden glazig. ‘Ze raken … mijn gezicht aan. Mijn voorhoofd. Wangen, hals … borst, en ze zijn koud. Ze raken me bijna overal aan.’

‘Ze doen je geen pijn?’

‘Nee.’

‘Maar je bent bang voor die handschoenen, voor de man die ze draagt?’

‘Doodsbang. Maar ik weet niet waarom.’

‘Je ziet zelf ook wel hoe Freudiaans die droom is.’

‘Dat zal wel,’ zei de kapelaan.

‘Dromen zijn een manier voor het onderbewustzijn om boodschappen naar het bewustzijn te sturen, en in dit geval is het makkelijk om de Freudiaanse symbolische betekenissen in die zwarte handschoenen te zien. Het zijn de handen van de duivel die zich uitstrekken om je tot zonden te laten vervallen. Of de handen van je eigen twijfel. Maar ze kunnen ook symbolen zijn van verleidingen.’

Brendan leek op een grimmige manier geamuseerd door al die mogelijkheden. ‘Vooral vanwege de onkuisheid. Tenslotte raken die handschoenen me overal aan.’ De kapelaan liep terug naar de deur en legde zijn hand op de knop maar bleef weer staan. ‘Luister, ik zal u iets vreemds vertellen. Die droom … ik ben er bijna zeker van dat die niet symbolisch is.’

Brendan liet zijn blik van Stefan afdwalen naar het versleten tapijt. ‘Ik geloof dat die gehandschoende handen niets anders vertegenwoordigen dan wat ze zijn: gehandschoende handen. Ik geloof … dat ze ergens op een of ander tijdstip reëel waren.’

‘Bedoel je dat je je eens in zo’n situatie als in je droom hebt bevonden?’

Nog steeds met zijn ogen op het tapijt gericht zei de kapelaan: ‘Ik weet het niet. Misschien in mijn jeugd. Weet u, dit heeft misschien niets te maken met mijn geloofscrisis. Die twee dingen houden misschien – hoogst waarschijnlijk – geen verband met elkaar.’

Stefan schudde zijn hoofd. ‘Je hebt te lijden onder twee ongewone en ernstige aandoeningen, geloofsverlies en een steeds weer terugkerende nachtmerrie, en jij wilt me wijsmaken dat ze niet met elkaar in verband staan? Dat is al te toevallig. Er moet een of ander verband zijn. Maar vertel me eens, wanneer in je jeugd zou je bedreigd zijn geweest door zo’n onzichtbare figuur met die handschoenen?’

‘Nou, ik ben als jongen een paar keer ernstig ziek geweest. Misschien toen ik koorts had en werd onderzocht door een dokter die een beetje ruw was of er eng uitzag. En misschien was dat zo’n traumatische ervaring, dat ik hem heb verdrongen en komt hij nu terug in mijn droom.’

‘De handschoenen die artsen gebruiken voor een onderzoek zijn wit en van rubber. Geen zwarte en ook niet van zwaar rubber of vinyl.’

De kapelaan haalde een paar keer diep adem. ‘Ja, u heeft gelijk. Maar ik kan het gevoel niet van me afzetten dat de droom symbolisch is. Het is krankzinnig, denk ik. Maar ik ben er zeker van dat die zwarte handschoenen reëel zijn, even reëel als die stoel daar en de boeken op die plank.’

Op de schoorsteenmantel sloeg de klok het hele uur.

Het gesuis van de wind langs de overhangende dakrand ging over in gegier. ‘Griezelig,’ zei Stefan en hij had het niet over de wind of het slaan van de klok. Hij liep door het vertrek en gaf de kapelaan een klap op zijn schouder. ‘Maar ik verzeker je dat je het mis hebt. De droom is symbolisch, en hij houdt verband met je geloofscrisis. De zwarte handen van de twijfel. Het is je onderbewustzijn dat je waarschuwt dat je een echte strijd te wachten staat. Maar het is een strijd waarin je niet alleen staat. Je hebt mij naast je.’

‘Dank u, pater.’

‘En God. Die staat ook naast je.’

Pater Cronin knikte, maar op zijn gezicht, of uit zijn verslagen afhangende schouders was geen overtuiging te lezen.

‘Ga nu je koffers pakken,’ zei pater Wycazik.

‘Ik laat u met te weinig personeel zitten als ik wegga.’

‘Ik heb pater Gerrano en de zusters op school. Nou, maak dat je wegkomt.’

Toen zijn kapelaan was weggegaan, keerde Stefan terug naar zijn bureau.

Zwarte handschoenen. Het was alleen maar een droom, niet bijzonder angstaanjagend eigenlijk, maar de stem van pater Cronin was zo gekweld geweest toen hij erover sprak dat Stefan was getroffen door het beeld van met glimmend zwart rubber beklede vingers die zich uitstrekten uit een nevel en in hem porden en staken …

Zwarte handschoenen.

Pater Wycazik had een voorgevoel dat dit een van de moeilijkste reddingsklussen zou worden waaraan hij ooit was begonnen.

Buiten sneeuwde het.

Het was donderdag 5 december.

4

Boston, Massachusetts

Op vrijdag, vier dagen na de rampzalige fugue die volgde op de aortatransplantatie op Viola Fletcher, lag Ginger Weiss nog steeds in het Memorial Hospital, waar ze was opgenomen nadat George Hannaby haar had weggehaald uit de besneeuwde steeg waarin ze bij bewustzijn was gekomen. Drie dagen lang hadden ze haar uitputtende onderzoeken laten ondergaan. Om twee uur vrijdagmiddag kwam George Hannaby naar haar kamer met de resultaten van het laatste onderzoek en de verslagen van de artsen. Het feit dat hij zelf was gekomen in plaats van de oncoloog of de hersenspecialist die haar behandelden, betekende hoogst waarschijnlijk dat het ernstig was, en dit was de eerste keer dat Ginger het niet prettig vond hem te zien.

Ze zat in bed, gekleed in de blauwe pyjama die Rita Hannaby, de vrouw van George, voor haar had gehaald uit de flat op Beacon Hill, samen met een koffer vol andere benodigdheden. Ze las een detective, alsof ze vol vertrouwen was dat haar aanvallen het gevolg waren van een gemakkelijk te herstellen kwaal, maar in feite was ze bang.

Maar wat George haar te vertellen had was zo erg dat ze haar kalmte kwijtraakte. In zeker opzicht was het ernstiger dan iets waarop ze zich had voorbereid. Ze hadden niets gevonden.

Geen ziekte. Geen letsel. Geen aangeboren defect. Niets.

Terwijl George haar plechtig de uiteindelijke resultaten beschreef en verklaarde dat haar wilde vluchten, uitgevoerd in een fugue, geen waarneembare pathologische oorzaak hadden, verloor ze voor het eerst haar zelfbeheersing sinds ze in de steeg in tranen was uitgebarsten. Ze huilde, niet luidruchtig en overvloedig, maar rustig en heel erg verdrietig.

Een lichamelijke kwaal zou te herstellen zijn geweest. En eenmaal genezen zou die haar niet hebben verhinderd terug te keren naar haar carrière als chirurg.

Maar de resultaten van de onderzoeken en de meningen van de specialisten brachten allemaal dezelfde onverdraaglijke boodschap over: haar probleem was geheel van geestelijke aard, een psychische ziekte buiten het bereik van chirurgie, antibiotica of medicijnen. Als een patiënt herhaaldelijk een fugue beleefde waarvoor geen fysiologische oorzaak kon worden gevonden, was de enige hoop om een eind aan de aanvallen te maken gelegen in psychotherapie, hoewel de beste psychiaters zich niet konden beroepen op een hoog genezingspercentage bij dergelijke patiënten. Een fugue was in feite vaak een indicatie van beginnende schizofrenie. De kans dat ze haar toestand in de hand zou kunnen houden en een normaal leven leiden was maar klein, en dat ze in een inrichting moest worden opgenomen angstaanjagend groot.

Nu de droom van haar leven bijna werkelijkheid was geworden en met nog een paar maanden voor ze haar eigen chirurgische praktijk begon, was haar leven even grondig verwoest als een kristallen glas dat door een kogel was getroffen. Zelfs als haar aandoening niet zo ernstig was, zelfs als psychotherapie haar een kans gaf om haar vreemde uitbarstingen onder controle te houden, zou ze nooit in staat zijn een vergunning te krijgen om zich als arts te vestigen.

George pakte een paar papieren zakdoekjes uit de doos op het nachtkastje en gaf ze haar. Hij schonk water in een glas, deed er een valiumtablet in en liet haar dat innemen, hoewel ze zich eerst verzette. Hij nam haar hand, die heel klein leek in die van hem, en praatte zacht en geruststellend. En langzamerhand kalmeerde hij haar.

Toen ze weer kon praten, zei ze: ‘Maar George, verdomme, ik ben niet opgegroeid in een psychisch destructieve sfeer. We waren gelukkig thuis, het was er harmonisch. En ik heb beslist meer dan mijn deel aan liefde en genegenheid ontvangen. Ik ben niet lichamelijk, geestelijk of emotioneel misbruikt.’ Nijdig pakte ze de doos zakdoekjes van het nachtkastje en trok er een nieuw uit. ‘Waarom ik? Hoe kan ik, met mijn achtergrond, een psychose ontwikkelen? Hoe? Met mijn fantastische moeder, mijn bijzondere vader en mijn verdomd gelukkige jeugd, hoe kan ik uiteindelijk ernstig geestelijk gestoord zijn? Het is niet eerlijk. Het is niet juist. Het is zelfs niet te geloven.’

Hij zat op de rand van haar bed, nog altijd zo lang dat hij ver boven haar uitstak. ‘Ten eerste, dokter, vertellen de specialisten me dat er een hele richting is die beweert dat veel geestesziekten het gevolg zijn van subtiele chemische veranderingen in het lichaam, in het hersenweefsel, veranderingen die we nog niet kunnen ontdekken of begrijpen. Dus hoeft dit niet te betekenen dat dit is ontstaan in je jeugd. Ik geloof niet dat je je hele leven opnieuw moet evalueren vanwege dit. En ten tweede, ik ben er helemaal niet, ik herhaal niet van overtuigd dat jouw aandoening zoiets ernstigs is als een uitputtende psychose.’

‘O, George, hou op met je geruststellende …’

‘Geruststellend? Ik?’ zei hij, alsof hij nooit eerder was beschuldigd van zoiets verbijsterends. ‘Ik probeer je niet alleen maar op te beuren. Ik meen wat ik zeg. Zeker, we hebben geen lichamelijke oorzaak hiervoor gevonden, maar dat betekent niet dat er geen lichamelijk probleem is. Je hebt misschien een aandoening die we nog niet kunnen ontdekken. In een paar weken of een maand, of zodra het probleem ernstiger wordt, doen we nieuwe onderzoeken, bekijken we het weer, en ik wil er alles wat ik bezit onder verwedden dat we uiteindelijk de vinger op het probleem leggen.’

Ze stond zichzelf toe te hopen. Ze gooide een prop zakdoekjes weg en tastte naar een nieuwe doos Kleenex. ‘Denk je echt dat die mogelijkheid erin zit? Een hersentumor of een abces dat zo klein is dat je het nog niet kunt aantonen?’

‘Vast en zeker. Ik vind dat een verdomd stuk makkelijker te geloven dan dat jij psychisch gestoord bent. Jij? Je bent een van de stabielste mensen die ik ooit heb gekend. En ik kan niet accepteren dat je psychotisch of zelfs psychoneurotisch kan zijn en geen ongewoon gedrag hebt vertoond tussen die fugues in. Ik bedoel, een ernstige psychische aandoening komt niet tot uiting in keurig afgepaste kleine uitbarstingen. Het doet zich voor in het hele leven van de patiënt.’

Daar had ze niet eerder aan gedacht. Terwijl ze daarover zat te peinzen, voelde ze zich al wat beter, hoewel niet erg hoopvol en beslist niet gelukkig. Aan de ene kant leek het vreemd om te hopen op een hersentumor, maar een tumor kon worden weggehaald, misschien zonder grove schade aan het hersenweefsel. Maar waanzin reageerde niet op een scalpel.

‘De komende paar weken of maanden zullen waarschijnlijk de moeilijkste van je leven worden,’ zei hij. ‘Het wachten.’

‘Ik neem aan dat mijn werk in het ziekenhuis beperkt wordt.’

‘Ja. Maar afhankelijk van hoe het met je gaat, zie ik niet waarom je me niet zou kunnen assisteren in de spreekkamer.’

‘En wat als ik … een van die aanvallen krijg?’

‘Dan ben ik er om je te verhinderen jezelf iets aan te doen tot het voorbij is.’

‘Maar wat zouden je patiënten denken? Het zou niet bepaald bevorderlijk zijn voor je praktijk, hè? Om een assistente te hebben die plotseling mesjogge wordt en schreeuwend door de spreekkamer rent?’

Hij glimlachte. ‘Laat mij me maar zorgen maken over wat mijn patiënten denken. In elk geval is dat voor de toekomst. Nu moet je het minstens twee weken kalm aandoen. Helemaal geen werk. Je ontspannen. Uitrusten. Die laatste paar dagen zijn emotioneel en fysiek uitputtend geweest.’

‘Ik heb in bed gelegen. Uitputtend? Sla niet tegen een theepot.’

Hij knipperde verward met zijn ogen. ‘Wat niet?’

‘O,’ zei ze, verbaasd dat die vijf woorden haar ontsnapt waren, ‘dat is iets wat mijn vader altijd zei. Het is een Jiddische uitdrukking. Hok nit kain tchynik: sla niet tegen een theepot. Het betekent, praat geen onzin. Maar vraag me niet naar de betekenis ervan. Het is gewoon iets wat ik altijd hoorde toen ik klein was.’

‘Nou, ik sla niet tegen een theepot,’ zei hij. ‘Je mag dan de hele week in bed hebben gelegen, maar toch is het een uitputtende ervaring geweest en ik wil dat je het een tijdje rustig aan doet. Ik wil dat je de komende paar weken bij Rita en mij intrekt.’

‘Wat? O, ik kan geen misbruik maken van …’

‘Het is geen misbruik. We hebben een inwonend dienstmeisje, dus je hoeft zelfs ‘s morgens je bed niet op te maken. Vanuit het raam van de logeerkamer heb je een aardig uitzicht op de baai. In de buurt van water wonen is kalmerend. In feite is het precies dat wat de dokter voorschrijft.’

‘Nee, echt niet. Dank je wel, maar ik zou het niet kunnen.’

Hij fronste zijn voorhoofd. ‘Je begrijpt het niet. Ik ben niet alleen je baas, maar ook je dokter, en ik zeg je wat je moet doen.’

‘Ik kan heel goed in mijn flat …’

‘Nee,’ zei hij vastberaden. ‘Denk er eens over na. Veronderstel dat je zo’n aanval krijgt wanneer je aan het koken bent. Veronderstel dat je een pan op het fornuis omstoot. Er zou brand kunnen ontstaan en je zou het zelfs niet weten tot je uit de fugue kwam, en dan kan de hele flat in lichterlaaie staan en jij zou in de val zitten. Dat is maar één manier waarop je jezelf iets zou kunnen aandoen, maar ik kan er wel honderd bedenken. Dus moet ik erop aandringen dat je voor een tijdje niet alleen woont. Als je niet bij mij en Rita wilt logeren, heb je dan familieleden bij wie je een tijdje zou kunnen intrekken?’

‘Niet in Boston. In New York heb ik ooms en tantes …’

Maar Ginger kon niet bij een van haar familieleden logeren. Natuurlijk zouden ze blij zijn om haar te ontvangen, vooral tante Francine en tante Rachel. Maar ze wilde niet dat ze haar in haar huidige toestand zagen, en de gedachte een aanval te krijgen in aanwezigheid van hen was onverdraaglijk. Ze kon Francine en Rachel bijna over de keukentafel gebogen zien zitten terwijl ze met hun tong klakten: ‘Waar zijn Jacob en Anna de fout ingegaan? Hebben ze ook op haar te veel druk uitgeoefend? Dat heeft Anna bij haar wel gedaan. En nadat Anna was gestorven, steunde Jacob ook te veel op het meisje. Ze moest de huishouding overnemen op haar twaalfde. Het was teveel voor haar. Te veel druk toen ze nog te jong was.’ Ginger zou heel veel medeleven, begrip en liefde van hen krijgen, maar met het risico de herinnering aan haar ouders geweld aan te doen, een herinnering die ze beslist altijd in ere wilde houden.

Terwijl George nog op de rand van haar bed zat in afwachting van haar reactie en met een duidelijke bezorgdheid die haar diep raakte, zei ze: ‘Ik neem de logeerkamer met het uitzicht op de baai.’

‘Uitstekend!’

‘Hoewel ik vind dat het een vreselijke belasting is. Ik waarschuw je; als ik het daar echt naar mijn zin heb, kom je misschien wel nooit van me af. Je zult weten dat je in de problemen zit als je op een dag thuiskomt en ik mensen heb laten komen om de muren opnieuw te schilderen en nieuwe gordijnen op te hangen.’

Hij glimlachte. ‘Zodra je over schilders of over gordijnen begint, gooien we je eruit.’ Hij gaf haar een kus op de wang, stond op en liep naar de deur. ‘Ik ga nu de ontslagprocedure in gang zetten, zodat je binnen twee uur weg kunt. Ik bel Rita op en laat haar jou ophalen. Ik ben er zeker van dat jij dit de baas kunt, Ginger, maar je moet positief blijven denken.’

Toen hij de kamer uit was, deed ze niet meer haar uiterste best om te glimlachen. Ze leunde achterover tegen haar kussen en staarde somber naar het plafond.

Na een tijdje stapte ze uit bed en ging de badkamer ernaast in, waar ze angstig naar de wastafel liep. Na een korte aarzeling draaide ze de kraan open en keek hoe het water ronddraaide en de afvoer inliep. Op maandag, nadat ze met succes de operatie op Viola Fletcher had gedaan, was Ginger in paniek geraakt door de aanblik van water dat wegliep in de afvoerpijp, maar ze kon zich niet voorstellen waarom.

Waarom toch, verdomme?

Ze wilde het zo wanhopig graag begrijpen.

Pap, dacht ze, ik wou dat je nog leefde en hier was om naar me te luisteren, om me te helpen.

Een van de gezegdes van haar vader die Ginger ooit amusant had gevonden, had als onderwerp de onaangename verrassingen van het leven. Als iemand zich ongerust maakte over de toekomst schudde Jacob zijn hoofd, knipoogde en zei: ‘Waarom maak je je zorgen over morgen? Wie weet wat je vandaag overkomt?’

Hoe waar. Maar nu kon ze er niet om lachen.

Ze voelde zich als een invalide; ze voelde zich verloren.

Het was vrijdag 6 december.

5

Laguna Beach, Californië

Toen Dom maandagochtend 2 december naar zijn huisarts ging in gezelschap van Parker Faine, adviseerde dokter Cobletz niet direct diagnostische procedures, want hij had Dom pas grondig onderzocht en geen sporen van lichamelijke stoornissen ontdekt. Hij verzekerde hun dat er andere behandelingen waren die ze konden uitproberen alvorens overhaast de conclusie te trekken dat het een hersenkwaal was die de schrijver dwong in zijn slaap versterkingen te maken om zichzelf te verdedigen.

Na het vorige bezoek van Dom, op 23 november, was de arts zoals hij zei nieuwsgierig geworden naar somnambulisme en hij had wat over het onderwerp gelezen. Bij de meeste volwassenen was de aandoening van korte duur maar bij een paar gevallen was er een gevaar dat het een gewoonte werd, en in zijn ernstigste vorm leek het op een hardnekkige routine en het geobsedeerde gedrag van een ernstige neuroot. Als het eenmaal een gewoonte was geworden, was somnambulisme veel moeilijker te genezen en kon het een overheersende factor worden in het leven van de patiënt die angst voor de nacht en het slapen veroorzaakten, alsmede diepe gevoelens van hulpeloosheid die konden uitmonden in ernstige emotionele stoornissen.

Dom had het gevoel dat hij zich al in die gevarenzone bevond. Hij dacht aan de barricade die hij voor zijn slaapkamerdeur had opgetrokken en het arsenaal op het bed.

Cobletz, geïnteresseerd en belangstellend maar niet bezorgd, had Dom – en Parker – ervan verzekerd dat in de meeste gevallen van volhardend somnambulisme het patroon van het slaapwandelen kon worden doorbroken door het toedienen van een slaapmiddel. Nadat de patiënt een paar rustige nachten had gehad, was hij meestal genezen. In chronische gevallen ging het slaapmiddel vergezeld met valium voor overdag wanneer de patiënt door angst werd overvallen. Omdat de taken die Dominick in zijn slaap uitvoerde onnatuurlijk inspannend waren voor een slaapwandelaar, had dokter Cobletz valium voor overdag en iedere avond vlak voor hij naar bed ging een slaaptablet voorgeschreven.

Op de terugweg naar Laguna Beach, met de zee rechts van hen en de heuvels aan de linkerkant, betoogde Parker Faine dat zolang Dom nog aan het slaapwandelen was, het verstandiger zou zijn als hij niet alleen bleef wonen. Gebogen over het stuur van zijn Volvo reed de kunstschilder snel en nogal wild, maar niet onvoorzichtig.

‘Er is een heleboel ruimte in mijn huis, en ik kan een oogje op je houden. Ik zal niet op je lip zitten hoor, maar ik ben er in ieder geval. En we zouden een heleboel gelegenheid hebben om hierover te praten, er echt diep op in te gaan en proberen erachter te komen hoe dat slaapwandelen in verband kan staan met de veranderingen die je in de zomer van vorig jaar hebt ondergaan, toen je je baan opgaf. Ik ben beslist de vent om jou te helpen. Ik zweer je, als ik verdomme geen schilder was geworden, zou ik het goddomme als psychiater hebben geprobeerd. Ik heb het vermogen om mensen over zichzelf te laten praten. Wat dacht je ervan? Kom een tijdje bij mij en laat mij je therapeut zijn.’

Dom had geweigerd. Hij wilde alleen in zijn eigen huis blijven, anders leek het net alsof hij in hetzelfde konijnenhol terechtkwam waarin hij zich zoveel jaren voor het leven had verscholen. De verandering die hij had ondergaan tijdens zijn reis naar Mountainview was indrukwekkend geweest, onverklaarbaar, maar gunstig. Op zijn drieëndertigste had hij eindelijk de teugels van het leven opgepakt en was naar een nieuw territorium gereden. Hij was tevreden met de man die hij was geworden en hij was nergens banger voor dan terug te glijden in zijn saaie, vroegere bestaan.

Misschien was er een mysterieus verband tussen zijn slaapwandelen en de verandering, zoals Parker volhield, maar Dom twijfelde eraan of het verband mysterieus dan wel ingewikkeld was. Het was aannemelijk dat het verband tussen de twee persoonlijkheidscrises eenvoudig was: het slaapwandelen was een excuus om zich terug te trekken van de uitdagingen, de opwinding en spanning van zijn nieuwe leven. En dat mocht niet. Daarom zou Dom in zijn eigen huis blijven, alleen, en de medicijnen innemen zoals dokter Cobletz ze had voorgeschreven, tot het voorbij was.

Dat had hij maandagochtend in de Volvo besloten en op zaterdag, de zevende december, leek het dat hij de juiste beslissing had genomen. Op sommige dagen had hij een valiumtablet nodig en op andere niet. Iedere avond nam hij een slaappil met melk of warme chocolade, en zijn nachten werden minder vaak verstoord door slaapwandelen. Voor hij met de medicijnen begon, wandelde hij elke nacht in zijn slaap, maar de afgelopen vijf nachten maar twee keer, woensdag en vrijdag.

Bovendien waren zijn activiteiten in zijn slaap veel minder bizar en minder verwarrend dan ze waren geweest. Hij verzamelde geen wapens meer, bouwde geen barricades en probeerde niet de ramen dicht te timmeren. Beide keren had hij alleen maar zijn bed verlaten om achter in de kast te kruipen waar hij stijf en pijnlijk wakker werd, bang voor een onbekende en naamloze bedreiging die hem in zijn dromen had achtervolgd.

Goddank, het ergste leek voorbij.

Op donderdag was hij weer gaan schrijven. Hij werkte aan de nieuwe roman en had de draad van weken geleden weer opgepakt.

Op vrijdag belde Tabitha Wycombe, zijn uitgeefster in New York: ze had goed nieuws. Er waren zojuist twee recensies van Twilight in Babylon binnengekomen en ze waren allebei uitstekend. Ze las ze hem voor en vertelde toen nog beter nieuws: het enthousiasme bij de boekhandel ten gevolge van de publiciteit en het verspreiden van enkele honderden voorpublicaties bleef toenemen en de oplage van de eerste druk, die al een keer was verhoogd, werd nu weer vergroot. Ze spraken bijna een half uur en toen Dom ophing, had hij het gevoel dat zijn leven weer in goede banen was geleid.

Maar zaterdagnacht bracht een nieuwe ontwikkeling, die een wending ten goede of ten kwade zou kunnen zijn. Iedere nacht dat hij in zijn slaap was gaan wandelen kon hij zich zelfs niet de kleinste bijzonderheid herinneren van de nachtmerries die hem uit zijn bed verdreven. Toen, op zaterdag, kreeg hij een griezelig levendige, angstaanjagende droom die hem in slaapwandelende paniek door het huis deed vluchten, maar nu herinnerde hij zich een deel waarvan hij wakker werd, niet het meeste, maar althans het einde.

In de laatste paar minuten van de droom stond hij in een half zichtbare badkamer waarin alles nevelig was. Een onzichtbare man duwde hem tegen een wastafel en Dom boog zich eroverheen, zijn gezicht naar de porseleinen bak geduwd.

Iemand had een arm om hem heen en hield hem overeind, want hij was te zwak om alleen te staan. Hij voelde zich zo slap als een vaatdoek, zijn knieën knikten en zijn maag draaide om. Een tweede onzichtbare persoon had twee handen op zijn hoofd en dwong dat in de wastafel. Hij kon niet praten en ook niet ademhalen. Hij wist dat hij doodging. Hij moest aan deze mensen, uit deze kamer ontsnappen, maar hij had niet de kracht om te vluchten. Hoewel zijn gezichtsvermogen onscherp bleef, kon hij het gladde porselein en de verchroomde rand van de afvoerpijp tot in bijzonderheden zien, want zijn gezicht was maar een paar centimeter van de onderkant van de wastafel. De rubber stop was eruit gehaald en opzij gelegd, ergens waar hij niet te zien was. Het water stroomde uit een kraan langs zijn gezicht, spatte tegen de bodem van de wastafel en draaide rond en rond, in de afvoerpijp, rond en omlaag. De twee mensen die hem in de wastafel duwden, schreeuwden, hoewel hij hen niet kon verstaan. Rond en omlaag …rond … Terwijl hij als gehypnotiseerd naar de miniatuurdraaikolk staarde, werd hij doodsbang voor de gapende afvoerpijp die een zuigende opening leek, die eropuit was hem in de stinkende diepte te trekken. Plotseling was hij zich ervan bewust dat ze hem in de afvoerpijp wilden duwen, van hem af wilden. Misschien zat er een afvalverwerkingsapparaat in, iets wat hem aan stukjes zou hakken en hem zou doorspoelen …

Hij werd schreeuwend wakker, in de badkamer. Hij had gewandeld in zijn slaap en stond nu bij de wastafel, voorovergebogen in de afvoerpijp te schreeuwen. Hij sprong achteruit van het gapende gat, struikelde en viel bijna over de rand van het bad. Hij greep een handdoekenrek vast om zich in evenwicht te houden.

Snakkend naar adem, bevend, had hij eindelijk voldoende moed verzameld om terug te keren naar de wastafel en erin te kijken. Glanzend wit porselein. Een koperen rand van de afvoerpijp en een koepelvormige koperen stop. Niets anders, niets ergers.

De kamer in zijn nachtmerrie was niet deze kamer geweest.

Dominick waste zijn gezicht en ging terug naar de slaapkamer. Volgens de klok op het nachtkastje was het pas vijf voor halfdrie.

Hoewel nergens enig symbolisch of echt verband leek te bestaan met zijn leven, was de nachtmerrie wel erg verwarrend. Maar hij had geen ramen dichtgetimmerd of wapens verzameld in zijn slaap, dus leek dit alleen maar op een kleine terugval te duiden.

In feite zou het een teken van verbetering kunnen zijn. Als hij zich zijn dromen herinnerde, niet alleen stukken maar helemaal van het begin tot het eind, zou hij misschien de bron van de angst kunnen ontdekken die hem deed slaapwandelen. Dan zou hij het beter kunnen aanpakken.

Niettemin wilde hij niet teruggaan naar bed en het risico lopen terug te keren naar die vreemde plaats in zijn droom. Het flesje met slaappillen stond in de la van het nachtkastje. Hij hoorde er niet meer dan één per avond in te nemen, maar één keer een extra kon geen kwaad.

Hij liep naar de drankkast in de woonkamer en schonk wat whisky in. Met een beverige hand stopte hij de pil in zijn mond, nam een slok whisky en ging weer naar bed.

Het ging beter. Binnenkort zou het afgelopen zijn met het slaapwandelen en over een week zou hij weer normaal zijn. In een maand zou dit een merkwaardige afwijking lijken en zou hij zich afvragen hoe hij zich door zijn emoties had laten overmannen. Terwijl hij op de rand van de slaap balanceerde, hoorde hij zichzelf mompelen in de duisternis van de slaapkamer, en wat hij zichzelf hoorde zeggen was zo vreemd dat hij ervan schrok en zijn belangstelling was gewekt.

‘De maan,’ fluisterde hij met zware tong. ‘De maan, de maan.’ Hij vroeg zich af wat hij daarmee kon bedoelen, en hij probeerde de slaap minstens lang genoeg weg te duwen om over zijn eigen woorden na te denken. De maan? ‘De maan,’ fluisterde hij weer, en toen sliep hij.

Het was elf minuten over drie in de nacht van zondag 8 december.

6

New York, New York

Vijf dagen nadat Jack Twist meer dan drie miljoen dollar had gestolen van de fratellanza ging hij op bezoek bij een dode vrouw die nog ademde.

Zondagmiddag om één uur parkeerde hij zijn Camaro in een keurige buurt aan de East Side in de ondergrondse garage onder een privésanatorium en nam de lift naar de hal. Hij meldde zich bij de receptioniste en kreeg een bezoekerspas.

Je zou niet denken dat dit een ziekenhuis was; het was er allemaal erg luxueus. Maar de leiding had het gevoel dat dat imago belangrijk was om de clientèle uit de betere kringen te blijven aantrekken en de jaarlijkse winst op ongeveer honderd procent te houden. Er waren allerlei patiënten – catatone schizofrenen van middelbare leeftijd, autistische kinderen en langdurig in coma verkerende patiënten, oude zowel als jonge – maar ze hadden allemaal twee dingen gemeen: hun toestand was eerder chronisch dan acuut, en ze waren afkomstig uit goede families die zich de beste behandeling konden veroorloven.

Als Jack over de situatie nadacht, werd hij altijd kwaad dat nergens in de stad tegen een redelijke prijs voor patiënten met rampzalig hersenletsel of geestelijk gestoorden kon worden gezorgd. Ondanks de reusachtige uitgaven aan belastinggeld waren de instellingen in New York, zoals de openbare instellingen overal, een grimmige bespotting die de gemiddelde burger moest accepteren wegens gebrek aan alternatieven.

Als hij niet een bekwame en zeer succesvolle dief was geweest, zou hij de buitensporige maandelijkse rekeningen van het sanatorium niet kunnen betalen. Gelukkig had hij aanleg voor diefstal.

Met zijn bezoekerspas liep hij naar een andere lift en ging naar de derde van de vijf etages. De gangen hier boven deden meer denken aan een ziekenhuis dan de hal. TL-lampen. Witte muren. De schone, frisse, pepermuntachtige geur van desinfecterende middelen.

Aan het eind van de gang op de derde etage, in de laatste kamer rechts, leefde de dode vrouw die nog ademde. Jack aarzelde met zijn hand op de deur, slikte, haalde diep adem en ging tenslotte naar binnen.

Het vertrek was niet zo luxueus als de hal, maar het was heel aardig en leek op een gemiddelde kamer in het Plaza: een hoog plafond en witte lijsten, een open haard met een witte schoorsteenmantel, een donkergroen tapijt, lichtgroene gordijnen, een groene bank en een paar stoelen. De filosofie hierachter was dat een patiënt gelukkiger zou zijn in zo’n vertrek dan in een ziekenhuiskamer. Hoewel veel patiënten zich niet bewust waren van hun omgeving, zorgde de gezellige sfeer er in ieder geval voor dat bezoekende vrienden en familieleden zich minder somber voelden.

Het ziekenhuisbed was de enige concessie, een dramatisch contrast met al het andere. Maar zelfs dat was opgemaakt met chique lakens met een groen patroontje.

Alleen de patiënte bedierf de gezelligheid van het vertrek.

Jack deed het veiligheidshek van het bed omlaag, bukte zich en kuste de wang van zijn vrouw. Ze bewoog zich niet. Hij pakte een van haar handen en hield die in de zijne. Haar hand pakte die van hem niet, boog niet, bleef slap en gevoelloos, maar was tenminste warm.

‘Jenny? Ik ben het, lieverd. Hoe voel je je vandaag? Hè? Je ziet er goed uit, verrukkelijk zelfs. Je ziet er altijd verrukkelijk uit.’

Voor iemand die acht jaar in coma had gelegen, die al die tijd geen stap had verzet en geen zonlicht of frisse lucht op haar gezicht had gevoeld, zag ze er inderdaad heel goed uit. Misschien kon alleen Jack zeggen dat ze nog verrukkelijk was en het nog menen ook. Ze was niet de schoonheid die ze eens was geweest, maar ze zag er zeker niet uit als iemand die bijna een decennium plechtig met de dood had geflirt.

Haar haar was niet meer glanzend, maar nog wel dik en het had dezelfde mooie kastanjebruine kleur als toen hij haar voor het eerst had gezien op haar werk, achter de toonbank met diverse soorten eau de cologne voor mannen in Bloomingdale, veertien jaar geleden. De zusters hier wasten haar haar twee keer per week en borstelden het elke dag.

Hij kon zijn hand onder haar haar schuiven, langs de linkerkant van haar schedel, naar de onnatuurlijke holte. Hij kon die aanraken zonder haar in de war te brengen, want niets bracht haar nog in de war, maar hij deed het niet. Want als hij het wel deed, zou dat hem in de war brengen.

Haar gezicht was niet gerimpeld, zelfs niet bij de hoeken van haar ogen, die dicht waren. Ze was mager, maar niet griezelig. Onbeweeglijk op de groene lakens leek ze leeftijdloos, alsof ze een betoverde prinses was die wachtte op de kus die haar zou doen ontwaken uit een sluimering van een eeuw.

De enige tekenen van leven waren de vage, ritmische bewegingen van haar borst bij het ademhalen en de zachte beweging van haar keel als ze zo nu en dan slikte. Het slikken was een automatische, onwillekeurige daad en niet een teken van bewustzijn op enig niveau.

Het hersenletsel was groot en onherstelbaar. De bewegingen die ze nu maakte, waren praktisch de enige die ze nog zou maken tot ze tenslotte een doodskramp gaf. Er was geen hoop. Hij wist dat en hij aanvaardde de duurzaamheid van haar conditie.

Ze zou er veel erger hebben uitgezien als ze niet zo gewetensvol werd verzorgd. Een groep therapeuten kwam elke dag naar haar kamer en liet haar passieve oefeningen doen. De spanning van haar spieren was niet de beste, maar die was er in elk geval nog wel.

Jack hield haar hand vast en staarde geruime tijd op haar neer. Zeven jaar lang was hij twee avonden per week naar haar toe gegaan en elke zondagmiddag vijf of zes uur, soms ook andere middagen. Maar ondanks de veelvuldigheid van zijn bezoeken en haar onveranderde toestand kreeg hij er nooit genoeg van naar haar te kijken.

Hij pakte een stoel en ging naast het bed zitten. En terwijl hij haar hand nog steeds vasthield en naar haar gezicht staarde, praatte hij meer dan een uur tegen haar. Hij vertelde haar over een film die hij had gezien sinds zijn vorige bezoek, over twee boeken die hij had gelezen. Hij vertelde over het weer, beschreef de kracht en de bijtende kou van de wind. Hij vertelde enthousiast over de fraaiste kerstetalages die hij had gezien.

Ze beloonde hem zelfs niet met een zucht of een kramp. Ze lag daar zoals altijd: onbeweeglijk en onbewogen.

Maar hij bleef tegen haar praten omdat hij zich altijd weer afvroeg of een fragment van haar bewustzijn misschien nog leefde, er nog een sprankje begrip was in de zwarte diepte van haar coma. Misschien kon ze wel horen en begrijpen, en in dat geval zou het verschrikkelijk voor haar zijn opgesloten te zitten in een lichaam dat niet kon reageren, wanhopig verlangend naar eenzijdige communicatie maar niets ontvangend omdat men dacht dat ze niet kon horen. De artsen verzekerden hem dat die zorgen ongegrond waren: ze hoorde niets, zag niets en wist niets, zeiden ze, afgezien van wat beelden en fantasieën die wellicht in haar geruïneerde hersens waren overgebleven. Maar als ze het mis hadden, als daar maar een kans van één op een miljoen op was, kon hij haar niet in die volstrekte en vreselijke isolatie laten.

Om kwart over vijf ging hij naar de badkamer ernaast en waste zijn gezicht. Hij keek naar zijn gezicht in de spiegel. Zoals zo vaak vroeg hij zich af wat Jenny ooit in hem had gezien.

Geen enkele trek of aspect van zijn gezicht kon knap worden genoemd. Zijn voorhoofd was te breed, de oren te groot. Hoewel zijn gezichtsvermogen uitstekend was, loenste zijn linkeroog en de meeste mensen konden niet met hem praten zonder zenuwachtig hun aandacht van het ene oog op het andere te richten en zich af te vragen welk naar hen keek. Als hij glimlachte, zag hij eruit als een clown, en als hij zijn voorhoofd fronste zag hij er zo dreigend uit dat Jack de Ripper haastig voor hem op de vlucht zou slaan.

Maar Jenny had iets in hem gezien. Ze had hem gewild, hem nodig gehad en van hem gehouden. Ondanks haar eigen knappe gezicht gaf ze niet om uiterlijkheden. Dat was een van de redenen waarom hij zoveel van haar had gehouden en haar nu zo miste. Een van de duizend redenen.

Hij wendde zijn blik af van de spiegel. Als het mogelijk was eenzamer te zijn dan hij nu was, hoopte hij bij god dat hij nooit zo ver zou afglijden.

Hij ging terug naar de andere kamer, zei zijn bewusteloze vrouw gedag, kuste haar, rook nog een keer aan haar haar en vertrok om halfzes.

Buiten, achter het stuur van de Camaro, keek Jack minachtend naar de passerende voetgangers en andere automobilisten. Zijn medemensen. De goedaardige, achtenswaardige, rechtschapen mensen van de fatsoenlijke wereld zouden hem met minachting en misschien zelfs met walging bekijken als ze wisten dat hij een beroepsmisdadiger was, hoewel wat anderen hem en Jenny hadden aangedaan hem tot de misdaad had gebracht. Hij wist dat woede en bitterheid niets oplosten, niets veranderden, en dat hij daar alleen zichzelf mee had. Bitterheid was slopend. Hij wilde niet bitter zijn, maar er waren momenten dat hij er niets aan kon doen.

Later, nadat hij alleen had gegeten in een Chinees restaurant, ging hij terug naar zijn appartement. Hij had een ruime tweekamerflat in een chique gebouw aan Fifth Avenue met uitzicht op Central Park. Officieel was die het eigendom van een in Liechtenstein gevestigde corporatie die de flat had gekocht met een cheque die afkomstig was van een Zwitserse bankrekening, en elke maand werden de energiekosten en de servicekosten door de Bank of America betaald van een trustrekening. Jack Twist woonde daar onder de naam Philippe Delon. Bij de portiers en ander personeel van het gebouw en bij de paar buren met wie hij sprak was hij bekend als de vreemde en enigszins onfatsoenlijke telg van een rijke Franse familie die hem zogenaamd naar Amerika had gestuurd om op zoek te gaan naar investeringen, maar in werkelijkheid om hem uit de buurt te hebben. Hij sprak vloeiend Frans en kon urenlang Engels spreken met een overtuigend Frans accent zonder zich te vergissen en door de mand te vallen. Natuurlijk was er geen sprake van een Franse familie en zowel de corporatie in Liechtenstein als de Zwitserse bankrekening waren van hem, en de enige rijkdom die hij moest investeren was die hij had gestolen van anderen. Hij was geen gewone dief.

In zijn flat liep hij direct naar de grote kast in de slaapkamer en verwijderde de nepachterkant. Hij haalde twee tassen uit de geheime, dertig centimeter diepe opslagruimte en nam die mee naar de donkere woonkamer zonder zich de moeite te getroosten de lichten aan te doen. Hij stapelde de tassen op naast zijn lievelingsstoel, die bij een groot raam stond.

Hij haalde een fles bier uit de koelkast, maakte die open en keerde terug naar de woonkamer. Hij zat een tijdje in de duisternis bij het raam naar het park te kijken, waar lichten weerkaatsten van de met sneeuw bedekte grond en vreemde schaduwen maakten in de kale bomen.

Hij rekte tijd en was zich daarvan bewust. Tenslotte deed hij de leeslamp naast de stoel aan. Hij trok de kleinste van de twee tassen voor zich, maakte hem open en begon de inhoud eruit te halen.

Juwelen. Diamanten hangertjes, diamanten halssnoeren, glinsterende diamanten chokers. Een armband met diamanten en smaragden. Drie armbanden met diamanten en saffieren. Ringen, broches, haarspeldjes, dasspelden, hoedenspelden.

Dit was de opbrengst van een inbraak die hij zes weken geleden alleen had uitgevoerd. Het had een klus voor twee mannen moeten zijn, maar door uitgebreide en vindingrijke planning had hij een manier gevonden om het alleen af te handelen, en het was soepel verlopen.

Het enige probleem was dat hij hoegenaamd geen kick had gekregen van die inbraak. Als een klus met succes was verlopen, was Jack meestal dagenlang in een geweldige stemming. Vanuit zijn gezichtspunt waren dit niet eenvoudige misdaden, maar ook daden van vergelding tegen de fatsoenlijke wereld, wraak voor wat die hem en Jenny had aangedaan. Tot zijn negenentwintigste had hij genoeg afgedragen aan de maatschappij, aan zijn land, maar als beloning was hij uiteindelijk terechtgekomen in de gevangenis van een dictator in Centraal Amerika, waar ze hem rustig hadden laten verrotten. En Jenny, hij moest gewoon niet denken aan de toestand waarin hij haar had aangetroffen toen hij tenslotte was ontsnapt en thuisgekomen. Nu droeg hij niets meer af aan de maatschappij maar nam, en met intens genoegen. Zijn grootste bevrediging lag in het overtreden van de regels, nemen wat hij hebben wilde en wel ongestraft – tot de juweleninbraak zes weken geleden. Aan het eind van die operatie had hij geen triomf gevoeld, geen gevoel van vergelding. Dat gebrek aan opwinding joeg hem angst aan. Hij leefde er tenslotte voor.

Zittend in de stoel bij het raam stapelde hij de sieraden op in zijn schoot, hield zo nu en dan een stuk tegen het licht en probeerde weer een gevoel van voldoening en wraak te krijgen.

Hij had zich direct na de inbraak van de sieraden moeten ontdoen. Maar hij wilde er niet van scheiden tot hij er een beetje genoegen aan had beleefd. Verontrust door zijn gebrek aan gevoel deed hij de sieraden terug in de tas waaruit hij ze had gehaald.

De andere tas bevatte zijn deel van de opbrengst van de overval in het pakhuis van de fratellanza vijf dagen geleden. Ze hadden maar één van de twee brandkasten kunnen openmaken, maar daar zat dan ook meer dan drie miljoen dollar in, meer dan één miljoen de man, in niet te achterhalen coupures van twintig, vijftig en honderd dollar.

Hij had de contanten al moeten gaan omzetten in cheques en andere verhandelbare stukken om per post op zijn Zwitserse rekeningen te storten. Maar hij hield het geld vast omdat net als met de sieraden het bezit ervan hem nog geen gevoel van triomf had gegeven.

Hij haalde dikke stapels stevig samengebonden bankbiljetten uit de tas, hield ze vast en draaide ze om in zijn handen. Hij bracht ze naar zijn gezicht en rook eraan. De opvallende geur van geld was meestal op zich al opwindend, maar deze keer niet. Hij voelde zich niet triomfantelijk, slim, strijdig met de wet of op de een of andere manier superieur aan de gehoorzame muizen die zich, precies zoals hun was geleerd, door het doolhof van de maatschappij spoedden. Hij voelde zich alleen maar leeg.

Als hij deze verandering in zichzelf had geconstateerd bij de klus in het pakhuis, zou hij die hebben toegeschreven aan het feit dat hij had gestolen van andere dieven in plaats van van de rechtschapen wereld. Maar op de juwelendiefstal had hij net zo gereageerd en daar was het slachtoffer een legitieme zaak geweest. Door de lusteloosheid na de juwelendiefstal had hij de andere klus eerder op zich genomen dan hij had moeten doen. Gewoonlijk zaten er drie of vier maanden tussen, maar nu waren er maar vijf weken verstreken sinds zijn meest recente operaties.

Nou ja, misschien voelde hij de gewone opwinding bij de afgelopen klussen niet omdat het geld niet meer belangrijk voor hem was. Hij had voldoende opzij gezet om zichzelf zolang hij leefde in stijl te onderhouden en te zorgen voor Jenny, zelfs als zij een normale levensduur in coma zou blijven, wat niet waarschijnlijk was. Misschien was het belangrijkste aan zijn werk niet de rebellie en het openlijke verzet, zoals hij had gedacht, maar had hij het alleen maar voor het geld gedaan en was de rest niets anders dan goedkope rationalisering en zelfmisleiding.

Maar hij kon het niet geloven. Hij wist hoe zijn gevoelens waren geweest en hoezeer hij die nu miste.

Er gebeurde iets met hem, hij onderging een innerlijke verandering, een transformatie. Hij voelde zich leeg, stuurloos, zonder doel. Hij mocht het plezier in het plegen van diefstal niet kwijtraken; het was de enige reden waarvoor hij had geleefd.

Hij stopte het geld weer in de tas, deed het licht uit en bleef in het donker zitten terwijl hij langzaam van zijn bier dronk en naar Central Park staarde. Behalve zijn recente onvermogen om genoegen te scheppen in zijn werk, werd hij achtervolgd door een telkens terugkerende nachtmerrie die intensiever was dan enige droom die hij ooit had gehad. Dat was zes weken geleden begonnen, en sindsdien had hij hem acht of tien keer gehad. In de droom vluchtte hij voor een man met een motorhelm met een donker getint vizier. Althans, hij dacht dat het een motorhelm was, hoewel hij er niet veel details van kon zien of iets anders van de man die hem droeg. De vreemdeling zonder gezicht achtervolgde hem te voet door onbekende vertrekken, langs vormeloze gangen en, het meest levendig, langs een verlaten snelweg die door een leeg, door de maan beschenen landschap liep. Elke keer nam de paniek van Jack toe als de druk in een stoomketel tot die explodeerde en hem wakker maakte.

De voor de hand liggende conclusie was dat de droom een waarschuwing inhield, dat de man met de helm een smeris was en dat Jack zou worden gepakt. Maar zo voelde de nachtmerrie niet aan. In die droom had hij nooit de indruk dat de vent met de helm een smeris was, maar iets anders.

Hij hoopte bij god dat hij vannacht die droom niet weer zou krijgen. De dag was al erg genoeg geweest zonder die middernachtelijke angst.

Hij haalde nog een biertje, liep terug naar de stoel bij het raam en ging weer in de duisternis zitten.

Het was 8 december en Jack Twist – voormalig officier van de commando’s, voormalig krijgsgevangene in een niet openlijk verklaarde oorlog, een man die het leven van meer dan duizend indianen in Centraal Amerika had helpen redden en die functioneerde onder een last van verdriet die sommige mensen zou hebben gebroken, een vermetele dief wiens reservoir van moed geen bodem had gekend – vroeg zich af of hij nu nog wel de simpele moed had om verder te leven. Als hij niet meer het gevoel van vervulling terugkreeg dat hij had gevonden in diefstal, moest hij een nieuw doel zoeken.

7

Elko County, Nevada

Ernie Block overschreed alle snelheidsbeperkingen op de terugweg van Elko naar het Tranquility Motel.

De laatste keer dat hij zo snel en roekeloos had gereden, was op een maandagochtend tijdens zijn verblijf in Vietnam. Hij had achter het stuur van een jeep gezeten, rijdend door wat niet vijandelijk territorium had moeten zijn, en was onverwacht onder vuur gekomen. De kogels hadden fonteinen van stof en brokken asfalt op een decimeter van zijn voor- en achterbumpers omhoog gestuwd. Toen het schieten ophield, was hij ontsnapt aan meer dan twintig kogels en getroffen door drie kleine maar pijnlijke stukjes mortier; hij was tijdelijk doof geweest door de donderende explosies en had gevochten om een jeep in de hand te houden die met vier platte banden op zijn velgen reed. Nadat hij dat had overleefd, dacht hij dat hij de grootste angst van zijn leven had doorstaan.

Maar nu hij terugkwam uit Elko bereikte zijn angst opnieuw een hoogtepunt. De avond was in aantocht. Hij was naar Elko gereden om nieuwe verlichtingsarmaturen voor het motel op te halen. Hij was even na twaalf uur vertrokken, had Faye in de receptie achtergelaten en had zodoende genoeg tijd om voor de schemering heen en terug te rijden. Maar hij had een lekke band gekregen en het kostte hem tijd die te verwisselen. Toen hij eenmaal in Elko was aangekomen, verspilde hij bijna een uur om de band te laten repareren omdat hij niet naar huis wilde gaan zonder reserveband. Dus was hij alles bij elkaar bijna twee uur later dan verwacht uit Elko vertrokken, en de zon stond al in het westen.

Hij hield het gaspedaal bijna voortdurend helemaal ingetrapt en scheurde langs het andere verkeer op de snelweg. Hij dacht niet dat hij de rit naar huis in de duisternis zou kunnen voltooien als dat nodig zou zijn. In de ochtend zouden ze hem achter het stuur van de bestelwagen vinden, nog steeds langs de weg geparkeerd, volslagen krankzinnig doordat hij lange uren in ontstelde beschouwing van het volmaakt zwarte landschap had doorgebracht.

In de tweeënhalve week sinds Thanksgiving was hij zijn onredelijke angst voor het donker voor Faye blijven verbergen. Nadat zij was teruggekomen van haar bezoek in Wisconsin had Ernie het nog moeilijker gevonden om zonder licht te slapen. Gelukkig had ze niet voorgesteld om ‘s avonds naar een film in Elko te gaan, dus had Ernie geen excuses hoeven maken. Een paar keer moest hij na zonsondergang van het motel naar de Tranquility Grille ernaast, en hoewel dat gedeelte goed verlicht was door de buitenlampen van het motel, was hij bijna overstelpt geweest door een gevoel van breekbaarheid, kwetsbaarheid. Maar hij had het geheim gehouden.

Zijn hele leven had Ernie Block gedaan wat van hem werd gevraagd, alles wat verwacht kon worden. Nu was hij niet van plan om zijn eigen vrouw teleur te stellen.

Achter het stuur van de bestelwagen vroeg Ernie Block zich af of zijn probleem vroegtijdige seniliteit was, de ziekte van Alzheimer. Ofschoon hij pas tweeënvijftig was, moest het iets met die ziekte te maken hebben. En hoewel hem dat angst aanjoeg, kon hij het tenminste begrijpen.

Het begrijpen, ja, maar hij kon het niet accepteren. Faye was afhankelijk van hem en hij kon zich niet permitteren een geestelijke invalide te worden, geen last voor haar zijn. De mannen in de familie Block lieten hun vrouwen nooit in de steek. Nooit. Dat was gewoon ondenkbaar.

De snelweg liep rond een kleine heuvel en anderhalve kilometer verder, ten noorden van de Interstate, lag het motel, het enige gebouw in dat uitgestrekte panorama. Het blauw met groene neonbord was al aan en scheen helder tegen de schemerige lucht. Hij had nooit iets gezien wat hem welkomer was.

Over tien minuten zou het volslagen donker zijn, en hij besloot dat het dwaas was om het risico te lopen door een smeris te worden aangehouden nu hij zo dicht bij huis was. Hij gaf minder gas en de snelheidsmeter liep snel terug. Hij was een kilometer van zijn huis verwijderd toen er iets gebeurde: hij wierp een blik in zuidelijke richting, van de weg af, en zijn adem stokte. Hij wist niet wat hem deed schrikken. Iets in het landschap. Iets in de manier waarop het licht en de schaduw speelden over die glooiende velden. En plotseling kreeg hij het dwaze idee dat een speciaal stuk grond – een kleine kilometer verder aan de andere kant van de snelweg – van buitengewoon belang was voor het begrijpen van de bizarre veranderingen die de afgelopen paar maanden in hem hadden plaatsgevonden.

Hij kon niets zien waardoor dat stuk land anders was dan de duizenden hectaren eromheen. Bovendien had hij het talloze keren eerder gezien en het had nooit indruk op hem gemaakt. Niettemin leek iets in het glooiende terrein, in de formatie van alsem en gras, in de geul die erdoorheen sneed en in de verspreide te voorschijn komende stukken rots om een onderzoek te vragen.

Hij had het gevoel alsof het land zelf zei: ‘Hier is een gedeelte van het antwoord op je probleem, een gedeeltelijke verklaring voor je angst voor het donker. Hier.’ Maar dat was belachelijk.

Tot zijn verbazing merkte hij dat hij naar de berm van de snelweg reed en een halve kilometer voor zijn huis stopte, niet ver voor de uitrit naar de provincieweg die langs het motel liep. Hij tuurde in zuidelijke richting naar de andere kant van de snelweg, naar de plaats die op mysterieuze wijze zijn aandacht had getrokken.

Hij werd overvallen door het uiterst verbazingwekkende gevoel van een op handen zijnde onthulling, een overstelpend gevoel dat er iets van monumentaal belang met hem zou gaan gebeuren. De huid in zijn nek prikte.

Hij stapte uit de bestelwagen, die hij stationair liet draaien. Trillend van verwachting stak hij de twee rijstroken over, klom over de vangrail van de middenberm, wachtte op drie reusachtige vrachtwagens die voorbij denderden en stak toen de twee rijstroken over.

Zijn hart bonkte van een onverklaarbare opwinding, en even was hij de komst van de nacht vergeten.

Hij bleef staan op de berm en keek in zuidelijke en enigszins westelijke richting. Hij droeg een lang suède jack met een voering van schapenvacht, maar zijn kortgeknipte grijze haar bood weinig bescherming tegen de kille wind. Nu raakte hij het gevoel dat er iets van belang stond te gebeuren, weer kwijt. In plaats daarvan werd hij overvallen door het nog griezeliger idee dat er al iets met hem was gebeurd op dat stuk grond daarginds, iets wat zijn recente angst voor het donker had veroorzaakt. Iets wat hij naarstig uit zijn geheugen had gebannen.

Maar dat sloeg nergens op. Als er hier belangrijke gebeurtenissen hadden plaatsgevonden, zouden ze gewoon niet uit zijn geheugen zijn verdwenen. Hij was niet vergeetachtig. En hij was niet het soort man dat onaangename herinneringen onderdrukt.

Maar zijn nek tintelde nog steeds. Daarginds was hem iets overkomen wat hij was vergeten maar dat nu aan zijn onderbewuste prikte waar het diep vastzat, zoals een naald die toevallig ergens in is blijven zitten, iemand in zijn slaap zou kunnen prikken en uit een droom halen.

Met zijn benen wijd gespreid, zijn voeten stevig op de berm geplant en zijn stevige hals op zijn stevige schouders, leek Ernie het landschap uit te dagen om duidelijker tegen hem te praten. Hij spande zich in om de vergeten herinnering aan deze plaats – als die er inderdaad was – terug te laten komen, maar hoe meer hij zich inspande, des te sneller verwijderde die zich van hem. Toen was het helemaal verdwenen.

Het déjà vu verliet hem even volledig als het gevoel van de op handen zijnde onthulling daarvoor was verdwenen. Het tintelend gevoel verdween uit zijn schedel en nek en zijn wild bonkende hart begon in een normaler tempo te slaan. Verbijsterd en enigszins licht in het hoofd bestudeerde hij het landschap voor zich – het zich kronkelende land, stukken rots, de struiken en het gras – en nu kon hij zich niet voorstellen waarom dat zo bijzonder voor hem had geleken.

Gedesoriënteerd keek hij achterom naar de bestelwagen die aan de noordkant van de Interstate stond. Hij voelde zich dwaas bij de gedachte aan de manier waarop hij hierheen was gerend in de greep van een vreemde opwinding. Hij hoopte dat Faye hem niet had gezien. Als ze toevallig uit een raam deze kant op had gekeken, kon zijn merkwaardige gedrag haar niet zijn ontgaan, want het motel was maar vierhonderd meter verder en de knipperlichten van de bestelwagen waren het meest opvallend in de snel vallende duisternis.

Duisternis.

Plotseling werd Ernie hard getroffen door de nabijheid ervan. Even was de mysterieuze aantrekkingskracht die hem hierheen had getrokken sterker geweest dan zijn angst voor het donker. Maar dat was in een oogwenk veranderd toen hij besefte dat de oostelijke helft van de lucht purperzwart was en dat in het westen nog maar enkele minuten vaag licht overbleef.

Met een kreet van paniek rende hij over de rijstroken, vlak voor een kampeerauto, zich niet bewust van het gevaar. Een claxon loeide tegen hem. Het kon hem niet schelen, hij bleef niet staan, rende gewoon onbesuisd omdat hij voelde dat de duisternis naar hem greep en op hem drukte. Hij kwam bij de middenberm, viel toen hij over de vangrail klom, kwam weer overeind, klauterde over de andere vangrail en vloog de weg over. Gelukkig kwam er geen verkeer aan, want hij keek niet of de weg vrij was. Bij de bestelwagen morrelde hij met de deurknop, zich acuut bewust van de volmaakte zwartheid onder de auto die hem vastgreep bij zijn voeten, hem onder de auto wilde trekken en hem verslinden. Hij rukte het portier open en trok zijn voeten los uit de handen van de duisternis. Hij klauterde in de cabine, sloeg het portier dicht en deed het op slot.

Nu voelde hij zich wat beter, maar verre van veilig, en als hij niet zo dicht bij huis was geweest, zou hij verstijfd van angst zijn blijven zitten. Maar hij had maar vierhonderd meter af te leggen, en toen hij zijn koplampen aandeed, viel de duisternis weg. Hij huiverde zo hevig dat hij zichzelf niet vertrouwde om in het verkeer in te voegen, dus reed hij over de vluchtstrook tot hij bij de uitrit kwam. Langs de uitrit waren natriumlampen en hij was geneigd aan het eind van de uitrit te stoppen, in de gele gloed, maar hij beet op zijn tanden en reed de provinciale weg op, uit het licht. Na nog maar tweehonderd meter te hebben gereden kwam Ernie bij de ingang van het Tranquility Motel. Hij reed het parkeerterrein op, zette de bestelwagen op een plekje voor de receptie, schakelde de koplampen uit en zette de motor af.

Achter de grote ramen van de receptie kon hij Faye zien aan de balie. Hij liep snel naar binnen en sloot de deur met een klap achter zich. Toen Faye opkeek, glimlachte hij tegen haar en hij hoopte dat de glimlach er overtuigender uitzag dan het aanvoelde.

‘Ik begon me zorgen te maken, lieverd,’ zei ze en ze beantwoordde zijn glimlach.

‘Had een lekke band,’ zei Ernie terwijl hij zijn jack openritste.

Hij voelde zich enigszins opgelucht. Het vallen van de avond was gemakkelijker te aanvaarden wanneer hij niet alleen was. Faye gaf hem kracht, maar hij voelde zich niet behaaglijk.

‘Ik heb je gemist,’ zei ze.

‘Ik was alleen maar vanmiddag weg.’

‘Dan denk ik dat ik aan je verslaafd ben. Het leek langer. Ik denk dat ik elke paar uur mijn shot Ernie moet hebben, anders krijg ik last van ontwenningsverschijnselen.’

Hij leunde over de balie en zij leunde naar hem toe en ze kusten elkaar. Er was niets halfhartigs aan hun kus. Ze legde een hand op zijn hoofd om hem dichtbij te houden. De meeste lang getrouwde paren, zelfs als ze verliefd blijven, zijn werktuiglijk in hun vertoon van genegenheid, maar bij Ernie en Faye Block was dat niet het geval. Na eenendertig jaar huwelijk kon ze hem nog steeds het gevoel geven jong te zijn.

‘Waar zijn de nieuwe verlichtingsarmaturen?’ vroeg ze. ‘Ze waren toch aangekomen?’

Door die vraag werd hij zich weer met een schok bewust van de nacht buiten. Hij wierp een blik op de ramen en wendde hem snel af. ‘O nee. Ik ben moe. Ik heb echt geen zin om ze hier vanavond naar binnen te slepen.’

‘Maar vier dozen …’

‘Echt, ik doe het liever morgen,’ zei hij terwijl hij zijn best deed om een trilling uit zijn stem weg te houden. ‘Ze staan daar goed in de bestelwagen. Niemand zal eraan komen. Hé, je hebt de kerstversiering opgehangen!’

‘Wil je zeggen dat je dat nu pas opvalt?’

Aan de muur boven de bank hing een reusachtige krans van dennenappels en noten. In de hoek naast het rek met de ansichtkaarten stond een levensgrote kartonnen figuur van de Kerstman en op het uiteinde van de lange balie was een kleine aardewerk slee met een stenen rendier neergezet. Rode en goudkleurige kerstboomballen hingen aan het plafondarmatuur aan stukken doorzichtig visdraad.

‘Voor een paar van die dingen zul je wel een ladder nodig hebben gehad,’ zei hij.

‘Alleen maar de trap.’

‘En als je was gevallen? Je had ze mij moeten laten ophangen.’

Faye schudde haar hoofd. ‘Lieverd, je weet toch dat ik niet zo’n breekbaar type ben. Nou, stil nou maar. Jullie ex-mariniers zijn soms te veel macho.’

‘Is dat zo?’

De buitendeur ging open en een vrachtwagenchauffeur kwam binnen om een kamer te vragen.

Ernie hield zijn adem in tot de deur weer dicht was.

De vrachtwagenchauffeur was een slungelige man met een cowboyhoed, spijkerpak en geruit overhemd. Faye maakte een compliment over de hoed waar een ingewikkeld bewerkte leren band omheen zat, versierd met stukjes turkoois. Op haar makkelijke manier gaf ze de vreemde het gevoel een oude vriend te zijn terwijl ze hem aan de balie inschreef. Ernie liet het aan haar over terwijl hij zijn vreemde ervaring op de snelweg probeerde te vergeten en niet na te denken over de avond die was gevallen. Hij verdween achter de balie, hing zijn jas op de koperen stang naast de dossierkast en liep naar het eiken bureau, waar de post was opgestapeld op het vloeiblad. Rekeningen natuurlijk. Reclamedrukwerk. De eerste kerstkaarten van het jaar. De cheque van zijn militaire pensioen.

Er was ook nog een witte envelop zonder afzender, met daarin een polaroidkleurenfoto die was genomen voor het motel, naast de deur van kamer 9. Het was een foto van drie mensen, een man, vrouw en een kind. De man was achter in de twintig, donkerbruin en knap. De vrouw was een paar jaar jonger, een aardige brunette. Het meisje, vijf of zes jaar, zag er bijzonder leuk uit. Ze glimlachten alle drie naar de camera. Afgaand op hun kleren – shorts en T-shirts – en de aard van het zonlicht op de foto, nam Ernie aan dat het kiekje midden in de zomer was genomen. Verbaasd draaide hij de foto om, om te kijken of er iets op was geschreven, maar achterop stond niets. Hij controleerde de envelop weer, maar die was leeg: geen brief, geen kaart, zelfs geen visitekaartje om de afzender bekend te maken. Maar hij was in Elko afgestempeld op 7 december, afgelopen zaterdag.

Hij keek weer naar de mensen op de foto en hoewel hij zich hen niet kon herinneren, voelde hij zijn huid kriebelen, net zoals toen hij naar die plek langs de snelweg werd getrokken. Zijn pols klopte sneller. Hij legde de foto snel neer en wendde zijn blik af.

Faye babbelde nog steeds met de vrachtwagenchauffeur terwijl ze een kamersleutel van het rek pakte en die aan hem overhandigde.

Ernie hield zijn ogen op haar gericht. Ze had een kalmerende invloed op hem. Toen hij haar had ontmoet, was ze een aantrekkelijke boerendochter geweest, en ze was een nog aantrekkelijker vrouw geworden. Haar blonde haar begon misschien wat wit te worden, maar dat was moeilijk te zeggen. Haar blauwe ogen waren helder en vlug en ze had een vriendelijk gezicht.

Toen de vrachtwagenchauffeur wegging, trilde Ernie niet meer. Hij liep met de polaroidfoto naar Faye. ‘Wat maak jij hiervan?’

‘Dat is onze kamer 9,’ zei ze. ‘Ze moeten bij ons gelogeerd hebben.’

Ze keek fronsend naar het jonge paar met het meisje op de foto. ‘Maar ik kan niet zeggen dat ik me ze herinner. Voor mij zijn het vreemden.’

‘Waarom zouden ze ons dan een foto sturen zonder een briefje?’

‘Nou, ze dachten kennelijk dat wij hen niet waren vergeten.’

‘Maar de enige reden waarom ze dat zouden denken was als ze misschien een paar dagen waren gebleven en wij ze hadden leren kennen. Maar ik ken ze helemaal niet. Ik geloof wel dat ik me het meisje zou herinneren,’ zei Ernie. Hij hield van kinderen, en zij hielden meestal van hem.

‘Ik zou eerder denken dat je je de moeder zou herinneren. Die is adembenemend.’

‘Poststempel uit Elko,’ zei Ernie. ‘Waarom zou iemand die in Elko woont hier komen logeren?’

‘Misschien woonden ze niet in Elko. Misschien zijn ze vorige zomer hier geweest en waren ze van plan om ons een foto te sturen, maar zijn ze kortgeleden langsgekomen en wilden ze hem hier afgeven, maar hadden geen tijd. Dus deden ze hem in Elko op de post.’

‘Zonder briefje.’

‘Dat is merkwaardig,’ zei Faye.

Hij nam de foto uit haar hand. ‘Bovendien is het een polaroid, en die is een minuut nadat hij is genomen ontwikkeld. Als ze hem ons wilden geven, waarom gaven ze hem dan niet toen ze hier logeerden?’

De deur ging open en een man met krullend haar en een woeste snor kwam rillend de receptie binnen. ‘Zijn er nog kamers?’ vroeg hij.

Terwijl Faye zich bezighield met de gast liep Ernie met de polaroid terug naar het eikenhouten bureau. Hij was van plan de post te verzamelen en naar boven te gaan, maar hij bleef bij het bureau staan en bestudeerde de gezichten van de mensen op het kiekje.

Het was dinsdagavond, 10 december.

8

Chicago, Illinois

Toen Brendan Cronin als verpleeghulp aan het werk ging in het St.-Joseph-ziekenhuis, wist alleen dokter Jim McMurtry dat hij eigenlijk priester was. Pater Wycazik had om geheimhouding gevraagd en had de plechtige verzekering gekregen dat Brendan evenveel – en evenveel onaangenaam – werk zou krijgen als elke andere verpleeghulp. Daarom leegde hij op de eerste dag van zijn werk po’s, verwisselde lakens die nat waren geplast, assisteerde een therapeut met passieve oefeningen voor aan bed gekluisterde patiënten, voerde een achtjarig jongetje dat gedeeltelijk verlamd was, duwde rolstoelen, bemoedigde sombere patiënten en ruimde het braaksel op van twee jonge kankerslachtoffers die misselijk waren van de chemotherapie. Niemand behandelde hem met eerbied en niemand noemde hem pater. De verpleegster, artsen en verpleeghulpen en ook de patiënten noemden hem Brendan, en hij voelde zich onbehaaglijk, als een oplichter die meedoet aan een maskerade.

Die eerste dag ging hij, overstelpt door medelijden en verdriet, twee keer stilletjes naar het personeelstoilet, sloot zich daarin op en huilde. De verdraaide benen en opgezwollen gewrichten van mensen die gewrichtsreuma hadden, die verminker van onschuldige kinderen, was een bijna te vreselijke aanblik om te verdragen. Het verspilde vlees van de slachtoffers van spierdystrofie, de etterende wonden van brandslachtoffers, de toegetakelde lichamen van kinderen die door hun ouders waren mishandeld: hij huilde voor hen allen.

Hij kon zich niet voorstellen waarom pater Wycazik dacht dat dit werk zou helpen om zijn verloren geloof terug te krijgen. Als het ook maar enige invloed op hem had, dan versterkte het bestaan van zoveel door pijn gekwelde kinderen zijn twijfel alleen maar. Als de barmhartige God werkelijk bestond, als er een Jezus was, waarom zou Hij dan toestaan dat onschuldigen zulke wreedheden moesten verdragen? Natuurlijk kende Brendan alle theologische standaardargumenten wat dat betrof. Maar theologische argumenten waren ontoereikend als je geconfronteerd werd met deze kleinste slachtoffers van het lot.

De tweede dag noemde het personeel hem nog Brendan, maar de kinderen noemden hem Dicky, zijn vroegere bijnaam die hij aan hen had onthuld toen hij een grappig verhaal vertelde. Ze waren dol op zijn verhalen, grappen, rijmpjes en woordspelingen, en hij merkte dat hij bijna altijd wel iemand aan het lachen kon krijgen of in elk geval glimlachten ze tegen hem. Die dag ging hij maar één keer naar het toilet om te huilen.

Op de derde dag noemden zowel de kinderen als het personeel hem Dicky. Als hij ooit een andere roeping had gezocht naast het priesterschap, had hij die gevonden in het ziekenhuis. Behalve het uitvoeren van de gebruikelijke taken die van een verpleeghulp werden verwacht, amuseerde hij de patiënten met komisch gebabbel, plaagde hen en kreeg hen aan de praat. Waar hij ook kwam, werd hij begroet met een enthousiast ‘Dicky!’ en dat was een betere beloning dan geld. En hij huilde niet voor hij terug was in de hotelkamer die hij had genomen.

Woensdagmiddag, de zevende dag, wist hij waarom pater Wycazik hem naar het ziekenhuis had gestuurd. Hij begreep het terwijl hij het haar borstelde van een tienjarig meisje dat kreupel was door een zeldzame botziekte.

Ze heette Emmeline en ze was met recht trots op haar haar dat dik, glanzend en zwart was en waarvan de gezonde glans een uitdagende reactie leek op de ziekte die haar lichaam verwoestte. Ze vond het prettig om elke dag honderd slagen door haar haar te doen, maar vaak waren haar knokkels en polsgewrichten zo ontstoken dat ze de borstel niet kon vasthouden.

Woensdag zette Brendan haar in een rolstoel en bracht haar naar de röntgenafdeling, waar de uitwerking van een nieuw medicijn op haar beenmerg werd gecontroleerd. Toen hij haar een uur later terugbracht naar haar kamer, borstelde hij haar zijden haar. Emmeline zat in de rolstoel en keek uit het raam terwijl Brendan de borstel hanteerde.

Met een knoestige hand als die van een vrouw van tachtig wees ze naar het dak van een andere, lagere vleugel van het ziekenhuis. ‘Zie je dat stuk sneeuw, Dicky?’ Door de warmte in het gebouw was de meeste sneeuw van het schuine dak afgegleden, maar een groot stuk was blijven liggen, afgebakend door donker leisteen.

‘Het ziet eruit als een schip,’ zei Emmie. ‘De vorm. Zie je? Een prachtig oud schip met drie witte zeilen die over een leikleurige zee glijdt.’ Een tijdje kon Brendan niet zien wat zij zag. Maar ze bleef het denkbeeldige vaartuig beschrijven, en de vierde keer dat hij opkeek, zag hij plotseling dat het stuk sneeuw inderdaad een gelijkenis had met een zeilend schip.

Voor Brendan waren de lange ijspegels die voor het raam van Emmie hingen doorzichtige tralies en het ziekenhuis een gevangenis waaruit ze misschien nooit zou worden vrijgelaten. Maar voor Emmie waren de bevroren stalactieten prachtige kerstversieringen die haar, zei ze, in een feestelijke stemming brachten.

‘God vindt de winter even mooi als de lente,’ zei Emmie. ‘Het geschenk van de seizoenen is een van Zijn manieren om ervoor te zorgen dat wij de wereld niet vervelend gaan vinden. Dat heeft zuster Katherine ons verteld.’

Ondanks haar bijna nutteloze benen en vergroeide handen geloofde Emmie in de goedheid van God, in de juistheid van de wereld die Hij had geschapen. In gedachten kon hij pater Wycazik horen zeggen: ‘Als zo’n onschuldig kind zoveel lijden kan doorstaan en toch blijft geloven, wat voor mager excuus heb jij dan, Brendan?’

Maar deze les was niet voldoende om Brendan het geloof terug te geven. Hij bleef diep geroerd, niet door de mogelijkheid dat een zorgende en barmhartige God misschien werkelijk bestond, maar door de verbazingwekkende moed van de kinderen tegenover zoveel tegenspoed.

Hij gaf het haar van Emmie honderd slagen en daarna tot haar vreugde nog tien, toen tilde hij haar uit de rolstoel en zette haar in bed. Terwijl hij het dek over de deerniswekkend vervormde benen legde, voelde hij net zo’n vlaag van woede als die hem had vervuld tijdens de mis twee zondagen geleden, en als er een gewijde kelk bij de hand was geweest, zou hij niet geaarzeld hebben die weer tegen de muur te smijten.

Emmie snakte naar adem en Brendan had het dwaze idee dat ze zijn godslasterlijke gedachten had gelezen. Maar ze zei: ‘O, Dicky, heb je je pijn gedaan?’

Hij knipperde met zijn ogen tegen haar. ‘Wat bedoel je?’

‘Heb je je gebrand? Je handen. Wanneer heb je je handen pijn gedaan?’

Verbaasd door haar vraag keek hij naar de rug van zijn handen, draaide ze om en was verbaasd door de markeringen op zijn handpalmen. Midden in elke palm was een rode ring van ontstoken en opgezwollen huid. Elke ring was vijf centimeter in doorsnee en scherp afgebakend langs alle randen. Het geïrriteerde weefsel was niet meer dan een centimeter breed en vormde een volmaakte cirkel. De huid eromheen en binnen in de cirkel was volstrekt normaal. Het leek bijna alsof de markeringen op zijn handen waren geschilderd, maar toen hij met een vingertop een van de ringen aanraakte, voelde hij de zwelling ervan in zijn handpalm.

‘Dat is vreemd,’ zei hij.

De dienstdoende arts op de spoedopname van het ziekenhuis was dokter Stan Heeton. Terwijl hij bij de onderzoektafel stond waarop Brendan zat en met belangstelling naar de vreemde ringen op diens handen keek, zei hij: ‘Doen ze pijn?’

‘Nee. Helemaal niet.’

‘Jeuken ze? Een brandend gevoel?’

‘Nee, geen van beide.’

‘Tintelen ze dan? Nee? En je hebt dit nooit eerder gehad?’

‘Nooit.’

‘Ben je ergens allergisch voor? Nee? Mmm. Op het eerste gezicht ziet het eruit als een mild geval van verbranding, maar dan zou je je herinnerd hebben dat je iets had aangeraakt wat heet genoeg was om dit te veroorzaken. Dan zou je pijn hebben gevoeld. Dus dat kunnen we uitsluiten. Hetzelfde geldt voor contact met vuur. Zei je dat je een meisje naar de röntgenafdeling had gebracht?’

‘Ja, maar ik bleef niet in de kamer toen de foto’s werden genomen.’

‘Ziet er ook eigenlijk niet uit als een stralingsverbranding. Misschien dermatomycosis, een schimmelinfectie, misschien in de ringwormfamilie, hoewel de symptomen niet voldoende duiden op ringworm. Geen schilfering, geen jeuk. En de ring is veel te duidelijk afgetekend.’

‘Dus waar komt dit allemaal op neer?’

Heeton aarzelde en zei toen: ‘Ik geloof niet dat het iets ernstigs is. De beste gok is een uitslag ten gevolge van een onbekende allergie. Als het probleem voortduurt, zul je de gebruikelijke proeven moeten ondergaan om de oorzaak op te sporen.’ Hij liet Brendans handen los, liep naar zijn bureau en begon een recept te schrijven.

Verbaasd staarde Brendan nog even naar zijn handen en legde ze toen in elkaar gevouwen op zijn schoot.

Aan het bureau zei Heeton terwijl hij nog zat te schrijven: ‘Ik begin met de eenvoudigste behandeling, een cortisonezalf. Als de uitslag niet binnen een paar dagen verdwijnt, kom dan weer terug.’ Hij liep weer naar de onderzoektafel en stak Brendan het recept toe.

Brendan nam het aan. ‘Luister, is er een kans dat ik een infectie zou kunnen overbrengen aan de kinderen of zoiets?’

‘O nee, als ik dacht dat daar de geringste kans toe was, had ik het je wel verteld,’ zei Heeton. ‘Nou, laat me nog eens kijken.’

Brendan draaide zijn handen om.

‘Wel verrek,’ zei dokter Heeton verbaasd.

De ringen waren weg.

Die nacht kreeg Brendan in zijn kamer in het Holiday Inn de nu bekende nachtmerrie waarover hij met pater Wycazik had gesproken en die zijn slaap de afgelopen week twee keer eerder had verstoord.

Hij droomde dat hij op een vreemde plaats lag, met zijn armen en benen vastgebonden. Vanuit een mist reikten een paar handen naar hem, handen in glimmende zwarte handschoenen.

Hij werd wakker tussen bezwete lakens, ging overeind zitten, leunde achteruit en liet de droom verdwijnen terwijl het zweet op zijn voorhoofd opdroogde. In het donker bracht hij zijn handen naar zijn gezicht om het af te vegen – en verstarde toen zijn handpalmen zijn wangen aanraakten. Hij deed het licht aan. De opgezwollen, ontstoken ringen waren weer teruggekomen. Maar terwijl hij keek, verdwenen ze.

Het was donderdag 12 december.

9

Laguna Beach, Californië

Dom Corvaisis dacht dat hij woensdagnacht aan één stuk door had geslapen. Hij werd wakker in zijn bed, in precies dezelfde positie als waarin hij was gaan slapen, alsof hij zich tijdens de nacht geen centimeter had bewogen.

Maar toen hij aan het werk ging aan zijn tekstverwerker, ontdekte hij tot zijn ontzetting op de diskette het bewijs dat hij weer had geslaapwandeld. In zijn nachtelijke trance was hij blijkbaar naar de tekstverwerker gegaan en had herhaaldelijk twee woorden getikt. De vorige keer had er gestaan: ‘Ik ben bang,’ maar nu waren het twee andere woorden:

De maan. De maan. De maan. De maan.

De maan. De maan. De maan. De maan.

Er waren honderden herhalingen van die zes letters, en hij herinnerde zich meteen dat hij zichzelf die woorden eerder had horen mompelen in een staat van slaperige verwarring, namelijk net toen hij afgelopen zondag in slaap was gevallen. Dominick staarde lange tijd naar het scherm, helemaal verkild, maar hij had geen idee welke speciale betekenis ‘de maan’ voor hem kon hebben.

De behandeling van dokter Cobletz verliep goed. Tot nu toe had hij sinds het afgelopen weekend, toen hij die akelige nachtmerrie had gehad waarbij hij met zijn gezicht omlaag in een wastafel was geduwd, niet meer geslaapwandeld en geen dromen gehad. Hij was weer naar dokter Cobletz gegaan en deze was tevreden geweest over zijn snelle vooruitgang.

‘Ik zal je een nieuw recept geven, maar zorg ervoor dat je niet meer dan één of hooguit twee valiumtabletten per dag neemt.’

‘Dat doe ik nooit,’ had Dom gelogen.

‘En alleen één slaappil per avond. Ik wil niet dat je er verslaafd aan raakt. Ik ben er zeker van dat we dit begin volgend jaar helemaal onder de knie hebben.’

Dom geloofde dat Cobletz gelijk had, daarom wilde hij hem niet bezorgd maken door te bekennen dat hij het op sommige dagen alleen maar redde met behulp van valium en ‘s nachts twee of zelfs drie slaappillen nam, die hij soms wegspoelde met bier of whisky. Maar in een paar weken kon hij daarmee stoppen zonder bang te zijn dat het slaapwandelen weer een greep op hem zou krijgen. De behandeling had succes, dat was het belangrijkste. De behandeling werkte godzijdank.

Tot nu toe.

De maan.

Gefrustreerd en kwaad verwijderde hij de woorden van de diskette, honderd regels, viermaal per regel.

Hij staarde lang naar het scherm en werd steeds zenuwachtiger.

Tenslotte nam hij een valiumtablet.

Ondanks de valium en de slaappil kwam de droom die nacht weer, en hij herinnerde zich er nu meer van dan alleen dat deel waarin zijn hoofd in een wasbak werd geduwd.

In de nachtmerrie lag hij in een bed in een onbekende ruimte waar een olieachtige, oranjegele mist leek te hangen. Of misschien zat de mist alleen maar in zijn ogen, want hij kon niets duidelijk zien. Achter het bed tekende zich flauw meubilair af en er waren minstens twee mensen aanwezig, maar die rimpelden en kronkelden alsof ze uit rook of vloeistof bestonden.

Hij had bijna het gevoel alsof hij onder water was, heel diep onder het oppervlak van een mysterieuze, koude zee. De atmosfeer in de droomplaats had meer gewicht dan alleen maar lucht en hij kon nauwelijks ademhalen. Elke ademtocht was een kwelling. Hij voelde dat hij doodging.

De twee nevelige figuren kwamen dichterbij. Ze leken bezorgd over zijn conditie en spraken op dringende toon met elkaar. Hoewel hij wist dat ze Engels spraken, kon hij hen niet verstaan. Vervolgens werd hij aangeraakt door een koude hand en hij hoorde het gerinkel van glas. Ergens werd een deur dichtgedaan.

Plotseling verplaatste de droom zich naar een badkamer of keuken. Iemand dwong zijn gezicht omlaag in de wastafel. Ademhalen werd nog moeilijker. De lucht was als modder: bij elke inademing raakten zijn neusgaten verstopt. Hij snakte naar adem en probeerde de modderdikke lucht uit te blazen. De twee mensen bij hem schreeuwden tegen hem en net als zojuist kon hij niet begrijpen wat ze zeiden, en weer duwden ze zijn gezicht omlaag in de wastafel …

Dom werd wakker terwijl hij nog in bed lag. Vorig weekend was hij uit de droom ontwaakt om tot de ontdekking te komen dat hij in zijn slaap had gewandeld en de nachtmerrie zich gedeeltelijk bij de wastafel in zijn eigen badkamer had afgespeeld. Nu merkte hij tot zijn opluchting dat hij onder de lakens lag.

Het gaat beter, dacht hij.

Trillend ging hij overeind zitten en deed het licht aan.

Geen barricades. Geen sporen van paniek in zijn slaap.

Hij keek naar de digitale klok: 2.09 uur. Op het nachtkastje stond een halfleeg blik warm bier. Hij spoelde nog een slaaptablet weg.

Het ging beter.

Het was vrijdag de dertiende.

10

Elko County, Nevada

Vrijdagnacht, drie dagen na zijn vreemde ervaring op de snelweg, kon Ernie Block helemaal niet slapen. Terwijl de duisternis hem omhulde, werden zijn zenuwen nog meer gespannen en hij dacht dat hij zou gaan schreeuwen, niet meer in staat ermee op te houden.

Zo stil als hij kon gleed hij uit bed en bleef even staan om zich ervan te vergewissen dat de trage en gelijkmatige ademhaling van Faye niet was veranderd, toen liep hij naar de badkamer, sloot de deur en deed het licht aan. Heerlijk licht. Hij genoot ervan. Hij deed de klep van de wc omlaag en zat daar vijftien minuten in zijn ondergoed, alleen maar om het heldere licht tot zich te laten doordringen.

Tenslotte wist hij dat hij terug moest naar de slaapkamer. Als Faye wakker werd en hij hier te lang bleef, zou ze denken dat er iets aan de hand was. Hij was vastbesloten niets te doen wat haar achterdochtig zou maken.

Hoewel hij het toilet niet had gebruikt, trok hij door en liep naar de wastafel om zijn handen te wassen. Hij was net klaar met het afspoelen van de zeep en had de handdoek van het rek gepakt toen zijn ogen naar het enige raam in het vertrek werden getrokken. Het bevond zich boven het bad, was ongeveer negentig centimeter breed en zestig centimeter hoog en het ging naar buiten open via een pianoschaar aan de bovenkant. Hoewel het matglas was en geen uitzicht bood op de nacht erachter, ging er een huivering door Ernie heen terwijl hij naar de ondoorschijnende ruit staarde. Maar nog verwarrender dan de huivering was de plotselinge stroom eigenaardige, dwingende gedachten die zich aan hem opdrongen:

Het raam is groot genoeg om erdoorheen te klimmen. Ik zou hier weg kunnen, ontsnappen; eronder is het dak van de bijkeuken, dus is het geen lange val. Ik zou weg kunnen naar het ravijn achter het motel, naar de heuvels, naar het oosten gaan, naar een boerderij hier of daar en hulp halen.

Terwijl hij woedend met zijn ogen knipperde, schoten deze gedachten door zijn hoofd en verdwenen weer, en Ernie ontdekte dat hij van de wastafel naar het bad was gelopen. Maar hij herinnerde zich niet dat hij zich had bewogen. Hij was verbijsterd door de aandrang om te ontsnappen. Aan wie? Aan wat? En waarom? Dit was zijn eigen huis. Hij had niets te vrezen binnen deze muren.

Toch kon hij zijn blik niet van het raam afhouden. Hij was bevangen door een dromerig gevoel waar hij zich wel van bewust was, maar dat hij niet van zich af kon zetten.

Moet naar buiten gaan, weggaan, er zal geen andere kans zijn, ga nu, ga, ga …

Zonder het te hebben gemerkt was hij in het bad gestapt en stond nu voor het raam. Het bad was koud aan zijn voeten.

Maak het haakje los, doe het raam omhoog, ga op de rand van het bad staan, trek je op de vensterbank en klim eruit, dan heb je drie of vier minuten voorsprong voor je wordt gemist, niet veel maar genoeg …

Zonder reden kwam er paniek in hem op. Zijn ingewanden gingen tekeer. Zonder te weten waarom hij het deed, maar niet in staat zichzelf tegen te houden, maakte hij het raam los en duwde het naar buiten.

Hij was niet alleen.

Er was iets aan de andere kant van het raam, daar buiten op het dak, iets met een donker, glinsterend gezicht. Op het moment dat Ernie verbaasd terugdeinsde, besefte hij dat het een man was die een witte helm op had met een getint vizier dat zijn hele gezicht bedekte, zo donker getint dat het praktisch zwart was.

Een zwart gehandschoende hand kwam door het raam als om hem te pakken. Ernie schreeuwde, deed een pas achteruit en viel over de rand van het bad. Terwijl hij uit het bad viel, greep hij in het wilde weg naar het douchegordijn. Hij trok het los van een aantal ringen maar kon zijn val niet tegenhouden en met een klap raakte hij de badkamervloer. Pijn flitste door zijn rechterheup.

‘Ernie!’ riep Faye en een ogenblik later duwde ze de deur open. ‘Ernie, mijn god, wat is er aan de hand, wat is er gebeurd?’

‘Blijf daar.’ Hij kwam pijnlijk overeind. ‘Er is iemand daarbuiten.’

Door het open raam stroomde koude nachtlucht die het half gescheurde douchegordijn deed ritselen.

Faye huiverde want ze sliep alleen maar in een pyjamajasje en slipje.

Ernie huiverde ook, hoewel gedeeltelijk om andere redenen. Op het moment dat de pijn door zijn heup schoot, was de dromerigheid verdwenen en in de plotselinge helderheid vroeg hij zich af of de figuur met de helm denkbeeldig was geweest, een hallucinatie.

‘Op het dak?’ zei Faye. ‘Aan het raam? Wie?’

‘Ik weet het niet,’ zei Ernie terwijl hij over zijn pijnlijke heup wreef. Hij stapte weer in het bad en tuurde naar buiten, maar nu zag hij niemand.

‘Hoe zag hij eruit?’ vroeg Faye.

‘Dat weet ik niet. Hij had een motorpak aan. Helm, handschoenen,’ zei Ernie en hij besefte hoe vreemd het klonk.

Hij trok zich ver genoeg aan de vensterbank op om naar buiten te leunen en het hele dak van de bijkeuken te overzien. Hier en daar waren diepe schaduwen, maar nergens diep genoeg om een man te verbergen. De indringer was weg, als hij er al was geweest.

Plotseling werd Ernie zich bewust van de reusachtige duisternis achter het motel die zich uitstrekte over de heuvels, ver weg naar de bergen, een reusachtige zwartheid die alleen maar werd onderbroken door de sterren. Meteen werd hij overstelpt door een verlammende zwakheid en kwetsbaarheid.

Naar adem snakkend liet hij zich van de vensterbank zakken, in het bad, en wendde zich van het raam af.

‘Doe het dicht,’ zei Faye.

Hij sloot zijn ogen om nog een glimp van de nacht buiten te sluiten, draaide zich weer naar de binnenstromende koude lucht, zocht blindelings naar het raam en trok het zo hard dicht dat de ruit bijna brak. Met bevende hand zette hij het vast.

Toen hij uit het bad stapte, zag hij bezorgdheid in de ogen van Faye, die hij al had verwacht. En ook haar verbazing verwachtte hij. Maar hij zag dat ze wist en daar was hij niet op voorbereid. Een lang ogenblik keken ze elkaar aan terwijl ze allebei bleven zwijgen. Toen zei ze: ‘Wil je het me vertellen?’

‘Zoals ik al zei … ik dacht dat ik een vent op het dak zag.’

‘Daar heb ik het niet over, Ernie. Ik bedoel, wil je me vertellen wat er aan de hand is, wat je dwars zit?’ Haar ogen lieten de zijne niet los. ‘Nu al een paar maanden. Misschien langer.’

Hij was verbijsterd. Hij dacht dat hij het goed had verborgen.

‘Schat, je hebt je zorgen gemaakt. Zoals ik je nog nooit eerder heb zien doen. En je bent bang.’

‘Nee. Niet precies bang.’

‘Jawel, bang,’ zei Faye, maar er was geen minachting in haar, alleen maar openhartigheid en een verlangen om te helpen. ‘Ik heb je maar één keer eerder bang gezien, Ernie, toen Lucy vijf was en die koorts kreeg, toen ze dachten dat het misschien spierdystrofie was.’

‘God ja, toen was ik doodsbang.’

‘Maar sindsdien niet meer.’

‘Nou ja, in Vietnam was ik soms ook bang,’ zei hij en zijn woorden echoden hol tegen de badkamermuren.

‘Maar ik heb het nooit gezien.’ Ze sloeg haar armen om haar lichaam. ‘Ik zie je zelden zo, Ernie, dus als jij bang bent, ben ik het ook. Ik kan er niets aan doen. Ik ben zelfs nog banger omdat ik niet weet wat er aan de hand is. Begrijp je? Omdat ik in het duister tast … dat is erger dan wat je ook voor me geheimhoudt.’

Er kwamen tranen in haar ogen en Ernie zei: ‘Ho, niet huilen. Het komt wel goed, Faye. Echt waar.’

‘Vertel het me!’ zei ze.

‘Oké.’

‘Nu meteen. Alles.’

Hij had haar jammerlijk onderschat en hij voelde zich een stommeling. Ze was tenslotte een mariniersvrouw en een goeie ook. Ze was hem gevolgd van Quantico naar Singapore, naar Pendleton en Californië, zelfs naar Alaska, bijna overal behalve Vietnam en later Beiroet. Ze had een thuis voor hen gemaakt, overal waar het leger toestond dat gezinsleden meegingen. Ze had de slechte tijden met bewonderenswaardige zelfverzekerdheid doorstaan, had nooit geklaagd en hem nooit teleurgesteld. Ze was taai. Hij kon zich niet voorstellen hoe hij dat was vergeten.

‘Alles,’ stemde hij in, opgelucht de last met haar te kunnen delen.

Faye zette koffie en ze zaten in hun kamerjas en pantoffels aan de keukentafel terwijl hij haar alles vertelde. Ze kon zien dat hij in verlegenheid was gebracht. Hij onthulde de bijzonderheden op een trage manier, maar ze dronk van haar koffie, bleef geduldig en gaf hem de kans het op zijn eigen manier te vertellen.

Ernie was zo ongeveer de beste echtgenoot die een vrouw zich zou kunnen wensen, maar zo nu en dan stak de stijfhoofdigheid van de Blocks de kop op en wilde Faye hem wel door elkaar schudden. Iedereen in zijn familie leed eraan, vooral de mannen. Blocks deden dingen op hun eigen manier, nooit op een andere, en je moest maar nooit vragen waarom. De mannen vonden het prettig als hun hemd werd gestreken, maar nooit hun onderbroek. De vrouwen droegen altijd een beha, zelfs thuis in de ergste zomerhitte. Blocks, zowel mannen als vrouwen, lunchten altijd om precies halfeen en aten ‘s avonds om precies halfzeven, en god verhoede dat het eten twee minuten te laat op tafel kwam, want het daaropvolgende geklaag was oorverdovend. Blocks reden alleen maar in auto’s van General Motors. Niet omdat de producten van GM merkbaar beter waren dan andere, maar omdat de Blocks altijd alleen maar in General Motors hadden gereden.

Goddank was Ernie bijlange na niet zo erg als zijn vader of broers. Hij was verstandig genoeg geweest om weg te gaan uit Pittsburgh, waar de familie Block sinds generaties in dezelfde omgeving had gewoond. In de gewone wereld, weg uit het koninkrijk van de Blocks, was Ernie wat gemakkelijker geworden. Bij de mariniers kon hij niet verwachten dat elke maaltijd aanving op het tijdstip dat de Block-traditie vereiste. En spoedig na hun huwelijk had Faye duidelijk gemaakt dat ze een eersteklas thuis voor hem zou maken, maar niet gebonden wilde zijn aan zinloze tradities. Ernie paste zich aan, hoewel niet altijd gemakkelijk, en nu was hij het zwarte schaap van zijn familie dat zich schuldig maakte aan zonden als het rijden in tal van auto’s die niet door General Motors waren gemaakt.

In feite was het enige terrein waarop de familiekoppigheid Ernie nog in haar greep had, gelegen in wat kwesties tussen man en vrouw. Hij was van mening dat een man zijn vrouw moest beschermen tegen onaangename zaken waarvoor ze gewoon te broos was om ze aan te kunnen. Ook geloofde hij dat een man zijn vrouw nooit moest toestaan hem te zien op een moment van zwakheid. En hoewel hun huwelijk nimmer volgens die regels was verlopen, leek Ernie niet altijd te beseffen dat ze zich al meer dan een kwart eeuw geleden van de Block-tradities hadden bevrijd.

Al maanden wist ze dat er iets ernstig mis was. Maar Ernie bleef dwars en spande zich in om te bewijzen dat hij tevreden was als gepensioneerd marinier en gelukkig met zijn tweede carrière als moteleigenaar. Ze had gezien hoe hij inwendig werd verteerd door een onbekende bedreiging en haar subtiele pogingen om hem zijn hart te laten luchten, waren hem ontgaan.

De afgelopen paar weken, sinds ze terug was uit Wisconsin, was ze zich steeds meer bewust geworden van zijn tegenzin, zelfs onvermogen om ‘s avonds naar buiten te gaan. En het leek wel alsof hij het zichzelf niet naar de zin kon maken in een kamer waar zelfs één lamp niet aan was.

Nu, zittend in de keuken met al de lichten aan, luisterde Faye gespannen naar Ernie, hem alleen onderbrekend wanneer hij een woord van bemoediging nodig leek te hebben, en niets van wat hij haar vertelde was meer dan ze het hoofd kon bieden. Sterker nog, haar stemming steeg, want ze werd er steeds zekerder van dat ze wist wat er met hem aan de hand was en hoe hij kon worden geholpen.

Hij besloot met zachte stem: ‘Dus … is dat de beloning voor alle jaren hard werken en zorgvuldige financiële planning? Vroegtijdige seniliteit? Nu we echt kunnen genieten van wat we hebben verdiend, moet ik eindigen met mijn hersens helemaal in de war, leuterend, in mijn broek pissend, nutteloos voor mezelf en een last voor jou? Twintig jaar voor mijn tijd? Jezus, Faye, ik heb altijd beseft dat het leven niet eerlijk is, maar ik had nooit gedacht dat alles me zo erg zou tegenzitten.’

‘Zo zal het niet gaan.’ Ze stak haar hand uit over de tafel en nam de zijne. ‘Zeker, zelfs jongere mensen dan jij kunnen de ziekte van Alzheimer krijgen, maar dat is het niet. Van wat ik erover heb gelezen en zoals het was bij mijn vader geloof ik niet dat het begin van seniliteit, vroegtijdig of niet, ooit zo ontstaat. Het klinkt als een eenvoudige fobie. Sommige mensen hebben een onredelijke angst om te vliegen of hoogtevrees. Om een of andere reden heb jij een angst ontwikkeld voor het donker. Die kan overwonnen worden.’

‘Maar fobieën ontwikkelen zich niet van de ene dag op de andere nietwaar?’

Ze hielden nog steeds elkaars rechterhand omklemd. Faye gaf zijn hand een kneepje en zei: ‘Herinner je je Helen Dorfman? Bijna vierentwintig jaar geleden. Onze hospita toen je de eerste keer in Camp Pendleton was ingedeeld.’

‘O ja! Het gebouw in Vine Street; ze woonde op nummer 1, beneden aan de voorkant. Wij woonden op nummer 6.’ Hij leek moed te vatten uit het feit dat hij in staat was zich die bijzonderheden te herinneren. ‘Ze had een kat … weet je nog hoe dat verdomde beest ons aardig begon te vinden en kleine cadeautjes op onze drempel neerlegde?’

‘Dooie muizen.’

‘Ja. Pal naast de ochtendkrant en de melk.’ Hij begon te lachen, knipperde met zijn ogen en zei: ‘O, nu begrijp ik wat je bedoelt met het ter sprake brengen van Helen Dorfman! Ze was bang om haar flat uit te gaan. Kon zelfs niet op haar eigen grasveld lopen.’

‘Die arme vrouw had pleinvrees,’ zei Faye. ‘Een onredelijke angst voor open ruimtes. Ze was een gevangene in haar eigen huis. Buiten werd ze overstelpt met angst. Artsen noemen het een paniekaanval, geloof ik.’

‘Paniekaanval,’ zei Ernie zacht. ‘Ja, dat is het.’

‘En Helen kreeg haar pleinvrees pas op haar vijfendertigste, nadat haar man was gestorven. Fobieën kunnen plotseling opkomen, later in het leven.’

‘Nou ja, wat een fobie verdomme ook is en waar die vandaan komt … ik denk dat het in elk geval beter is dan seniliteit. Maar mijn god, ik wil niet de rest van mijn leven bang blijven voor het donker.’

‘Dat hoef je ook niet,’ zei Faye. ‘Vierentwintig jaar geleden begreep niemand iets van fobieën. Er was nog niet veel studie naar gedaan en er waren geen doelmatige behandelingen. Maar zo is het nu niet meer, daar ben ik zeker van.’

Hij zweeg even. ‘Ik ben niet gek, Faye.’

‘Dat weet ik toch, grote lummel.’

Hij peinsde even over het woord ‘fobie’ en hij wilde ontzettend graag geloof hechten aan haar antwoord. In zijn blauwe ogen zag ze een herleving van hoop.

‘Maar die vreemde ervaring dinsdag op de snelweg … en de hallucinatie van die motorrijder op het dak – ik ben er zeker van dat het een hallucinatie moet zijn geweest – hoe kun je die dingen daarmee verklaren? Hoe kan dat met mijn fobie te maken hebben?’

‘Ik weet het niet. Maar een deskundige op dit gebied zal er best wel een verklaring voor hebben en het met elkaar in verband brengen. Ik ben er zeker van dat het niet zo ongewoon is als het lijkt, Ernie.’

Hij dacht even na en knikte toen. ‘Oké. Maar hoe beginnen we? Waar gaan we heen voor hulp? Hoe word ik het verdomme de baas?’

‘Ik heb het al uitgedacht,’ zei ze. ‘Geen dokter in Elko weet hoe je zoiets moet behandelen. Daar heb je een specialist voor nodig, iemand die regelmatig fobiepatiënten behandelt. Waarschijnlijk vind je zo iemand ook niet in Reno, dus zullen we naar een grotere stad moeten. Maar ik denk wel dat in Milwaukee een arts zal zijn met ervaring in dat soort dingen, en we kunnen bij Lucy en Frank logeren …’

‘En tegelijkertijd vaak Frank junior en Dorie zien,’ zei Ernie en hij glimlachte bij de gedachte aan zijn kleinkinderen.

‘Juist. We gaan daar een week eerder heen dan we van plan waren, dus komende zondag, en dat is trouwens al morgen. Als we daar dan zijn, zoeken we meteen een dokter op. En ziet het er tegen nieuwjaar naar uit dat we daar een tijdje moeten blijven, dan vlieg ik weer hiernaartoe, zoek een echtpaar om de zaak te beheren en kom weer bij je terug. We waren toch van plan om dit voorjaar iemand aan te nemen.’

‘Als we het motel een week eerder sluiten, zullen Sandy en Ned er financieel op achteruitgaan.’

‘Ned krijgt toch nog de vrachtwagenchauffeurs van de snelweg. En als hij niet zo goed draait als gewoonlijk, vergoeden we het hem.’

Ernie schudde zijn hoofd en glimlachte. ‘Je hebt het al helemaal uitgewerkt. Je bent geweldig, Faye. Je bent werkelijk fantastisch.’

‘Nou, ik geef toe dat ik soms verbijsterend kan zijn.’

‘Ik dank God elke dag dat ik tegen jou ben aangelopen,’ zei hij.

‘Ik heb er ook geen spijt van, Ernie, en dat zal ik ook nooit hebben.’

‘Zal ik je eens wat zeggen, ik voel me duizend procent beter dan toen we hier net gingen zitten. Waarom kost het me toch altijd zoveel moeite om jou om hulp te vragen?’

‘Waarom? Omdat je een Block bent,’ zei ze.

Ze begonnen te lachen. Weer pakte hij haar hand en kuste die. ‘Dat is de eerste lach sinds weken. We zijn een geweldig stel, Faye. We kunnen samen alles aan, hè?’

‘Alles,’ stemde ze in.

Het was zaterdag 14 december, bijna dag, en Faye Block was er zeker van dat ze hun huidige probleem te boven zouden komen, zoals ze er altijd samen uit waren gekomen als ze naast elkaar stonden.

En net als Ernie was ze helemaal die polaroidfoto vergeten die ze afgelopen dinsdag in een envelop zonder afzender hadden gekregen.

11

Boston, Massachusetts

Op de gepoetste esdoornhouten ladekast, op een mooi gehaakt kleedje lagen zwarte handschoenen en een roestvrij stalen oogspiegel.

Ginger Weiss stond bij het raam links van de kast naar de baai te kijken, waar de askleurige decemberlucht zich weerspiegelde in het grijze water. Aan het eind van het terrein van de Hannaby’s onder aan een rotsachtige helling, stak een privésteiger in het ruwe water van de baai. De steiger was bedekt met sneeuw, net als het grote grasveld dat tot aan het huis liep.

Het was een groot huis, gebouwd halverwege de vorige eeuw, waar in 1892, in 1905 en in 1950 nieuwe vertrekken aan waren toegevoegd. De stenen oprijlaan liep met een bocht tot aan een reusachtige zuilengang aan de voorkant, waar brede trappen omhoog leidden naar massieve deuren. Boven de deuren en ramen waren pilaren, pilasters en gebeeldhouwde granieten lateien aangebracht. De vele gevelspitsen en ronde koekoeken, de balkons aan de achterkant op de eerste etage die uitzicht boden op de baai en een grote uitkijktoren boven op het dak droegen bij aan een indruk van grootsheid. Zelfs voor zo’n succesvol chirurg als George zou het huis misschien te duur zijn geweest, maar hij had het geërfd van zijn vader, die het op zijn beurt weer had geërfd van Georges grootvader, wiens vader het had gekocht in 1884. Het huis had ook een naam, Baywatch, zoals voorouderlijke huizen in Britse romans, en meer dan iets anders boezemde dat Ginger ontzag in. Huizen in Brooklyn, waar zij vandaan kwam, hadden geen namen.

In het Memorial voelde Ginger zich nooit slecht op haar gemak bij George. Daar was hij iemand die ontzag en respect afdwong, maar net als zovele anderen leek hij afkomstig te zijn uit een gewoon milieu. Maar op Baywatch was Ginger zich ervan bewust dat George in een patriciërshuis woonde, waardoor ze hem met andere ogen ging zien. Hij maakte nooit aanspraak op privileges, dat paste niet bij hem. Maar door de kamers en gangen van Baywatch waarde de geest van de aristocratie van New England, waardoor ze zich vaak niet op haar plaats voelde.

De suite op de hoek die bestond uit een slaapkamer, studeerhoek en badkamer en waarin Ginger de afgelopen tien dagen had gelogeerd, was eenvoudiger dan vele andere vertrekken in Baywatch, en daar voelde ze zich dan ook bijna net zozeer op haar gemak als in haar eigen flat. De eikenhouten vloer was voor een groot deel bedekt met een blauw en perzikkleurig tapijt. Ook de muren waren perzikkleurig en het plafond wit. De esdoornhouten kasten die gebruikt werden als nachtkastjes, tafels en ladekasten waren allemaal afkomstig van negentiende-eeuwse zeilschepen, waarvan Georges overgrootvader de eigenaar was geweest. Verder stonden er twee met perzikkleurige zijde beklede leunstoelen. De lampen op de nachtkastjes waren gemaakt van Baccarat-kandelaars, als om eraan te herinneren dat de schijnbare eenvoud van de kamer niet in overeenstemming was met het elegante geheel.

Ginger liep naar de ladekast en staarde naar de zwarte handschoenen. Zoals ze talloze keren had gedaan de afgelopen tien dagen trok ze de handschoenen aan, boog haar handen en wachtte op een aanval van angst. Maar het waren alleen maar gewone handschoenen die ze had gekocht op de dag dat ze uit het ziekenhuis was ontslagen, en ze hadden niet de macht om haar op de rand van een fugue te brengen. Ze trok ze weer uit.

Er werd op de deur geklopt en Rita Hannaby zei: ‘Ginger, ben je klaar?’

‘Kom eraan,’ zei ze terwijl ze haar handtas van het bed pakte en een laatste snelle blik op zichzelf in de spiegel wierp.

Ze droeg een citroenkleurig pakje en daarbij een lichte blouse met een strik in dezelfde kleur als het pakje. Verder een paar bijpassende schoenen en tasje, gecompleteerd met een gouden armband met malachiet. Ze vond dat ze er chique uitzag. Nou ja, misschien niet chique, maar in elk geval stijlvol.

Maar toen ze de gang opliep en een blik wierp op Rita Hannaby, voelde Ginger zich de mindere.

Rita was even slank als Ginger, maar met haar één meter zeventig was ze vijftien centimeter langer en ze zag eruit als een koningin. Haar gezicht werd omringd door kastanjebruin haar. Als haar gelaatstrekken fijner waren geweest zou ze er wat streng hebben uitgezien, maar haar heldere grijze ogen, lichte huid en volle mond straalden schoonheid en warmte uit. Ze droeg een grijs mantelpakje, parels, parelmoeren oorringen en een zwarte hoed met brede rand.

Voor Ginger was het meest verbazingwekkende dat de stijlvolle verschijning van Rita zo volstrekt normaal leek. Je had niet het gevoel dat ze uren nodig had gehad om zich klaar te maken. De elegantie was haar aangeboren.

‘Je ziet er geweldig uit!’ zei Rita.

‘Naast jou voel ik me een slons in spijkerbroek en T-shirt.’

‘Onzin. Zelfs als ik twintig jaar jonger was, zou ik geen partij voor jou zijn. Wacht maar eens af wie de kelner bij de lunch het snelst bedient.’

Ginger had geen last van valse bescheidenheid; ze wist dat ze aantrekkelijk was. Maar haar schoonheid was als die van een elfje, terwijl Rita het chique uiterlijk had van iemand van vorstelijke afkomst.

Samen liepen ze naar de marmeren hal, haalden hun jas uit de kast en liepen de deur uit en de trap af, onder de zuilengalerij door naar de zwarte Mercedes 500 SEL op de oprijlaan. Herbert, een combinatie tussen een butler en manusje van alles, had de auto daar vijf minuten eerder neergezet en de motor laten lopen, zodat er een aangename temperatuur heerste op deze ijskoude winterse dag.

Rita reed met haar gebruikelijke zelfvertrouwen naar de spreekkamer van dokter Immanuel Gudhausen in State Street, met wie Ginger om halftwaalf een afspraak had. De afgelopen week was ze twee keer bij hem geweest, maar het was de bedoeling dat ze hem iedere maandag, woensdag en vrijdag zou bezoeken tot de oorzaak van haar aanvallen van fugue tot op de bodem was uitgezocht. In haar sombere momenten was Ginger ervan overtuigd dat ze over dertig jaar nog steeds regelmatig op de divan van Gudhausen zou liggen.

Rita was van plan wat boodschappen te gaan doen terwijl Ginger bij de dokter was. Daarna zouden ze gaan lunchen in een chique restaurant.

‘Heb je nog nagedacht over wat ik je vrijdag voorstelde?’ vroeg Rita terwijl ze reed. ‘Het vrijwilligerswerk in het ziekenhuis?’

‘Ik geloof echt niet dat ik daartoe in staat ben. Ik zou me zo onhandig voelen.’

‘Het is belangrijk werk,’ zei Rita terwijl ze bekwaam de Mercedes van achter een vrachtwagen in een opening in het verkeer stuurde.

‘Ik weet het. Ik heb gezien hoeveel geld je hebt opgehaald voor het ziekenhuis, de nieuwe apparatuur die je hebt gekocht … maar ik geloof dat ik nu even van het Memorial moet wegblijven. Het zou te frustrerend zijn om daar voortdurend te worden herinnerd aan het feit dat ik niet het werk kan doen waarvoor ik ben opgeleid.’

‘Dat begrijp ik. Denk er maar niet meer over. Maar er is ook nog het muziekcomité, de vrouwenbond voor bejaarden en het kinderbeschermingswerk. We zouden je hulp bij al die activiteiten kunnen gebruiken.’

Rita was onvermoeibaar wat betreft liefdadig werk; ze zat in tal van commissies en had niet alleen de organisatie van allerlei liefdadige instellingen, maar stak ook haar handen uit de mouwen waar dat nodig was. ‘Wat dacht je ervan? Ik weet zeker dat je het werken met kinderen heel dankbaar zult vinden.’

‘Maar Rita, als ik nu eens zo’n aanval krijg terwijl ik met kinderen bezig ben? Ze zouden doodsbang worden en ik …’

‘Ach, onzin,’ zei Rita. ‘Iedere keer als ik je de afgelopen twee weken ergens mee naartoe heb genomen, heb je datzelfde excuus gebruikt om maar op je kamer te kunnen blijven. Dan heb je het weer over het feit dat je zo’n afschuwelijke aanval kan krijgen en mij in verlegenheid brengt. Maar dat is niet gebeurd, en zelfs als het gebeurde, zou het mij niet in verlegenheid brengen. Ik ben niet zo gemakkelijk in verlegenheid te brengen.’

‘Ik heb ook geen moment gedacht dat jij een verlegen persoontje was. Maar je hebt me niet gezien in zo’n fugue. Je weet niet hoe ik ben of …’

‘O, in hemelsnaam, je doet net alsof het zoiets is als dr. Jekyll en mr. Hyde. Maar je hebt nog niemand met een wandelstok doodgeslagen, hè mrs. Hyde?’

Ginger begon te lachen en schudde haar hoofd.

Hoewel Rita Ginger waarschijnlijk niet beschouwde als iemand die liefdadigheid nodig had, had ze het herstel en de rehabilitatie als een nieuwe zaak benaderd. Ze had de mouwen opgerold en had op zich genomen Ginger door de crisis heen te helpen, en niets ter wereld zou haar daarvan afhouden. Ginger was geroerd door Rita’s bezorgdheid – en gedeprimeerd door de noodzaak ervan.

Ze stopten bij een stoplicht, de derde auto voor de zijstraat, met aan alle kanten rondom hen auto’s, vrachtauto’s, bussen, taxi’s en bestelwagens. In de Mercedes was het lawaai van de stad enigszins gedempt maar niet helemaal tot zwijgen gebracht, en toen Ginger uit haar raampje keek omdat ze naast zich een hoop herrie hoorde, zag ze een grote motor waarvan de berijder op dat moment zijn hoofd naar haar toe draaide. Ze kon zijn gezicht niet zien, want dat was geheel verborgen achter een helm met getint vizier. Voor het eerst in tien dagen daalde de geheimzinnige mist weer over Ginger heen. Het gebeurde deze keer veel sneller dan met de zwarte handschoenen, de oogspiegel of de afvoer van de gootsteen. Ze keek naar het glinsterende vizier en haar hart stond stil, haar adem werd afgekneld en ze werd overspoeld door een massieve golf van angst.

Als eerste werd Ginger zich bewust van claxons. Sommige klonken als het hoge gepiep van dieren, sommige laag en dreigend.

Ze deed haar ogen open. Ze bevond zich nog in de auto en de zijstraat lag nog voor hen, hoewel er kennelijk een paar minuten waren verstreken en het verkeer voor hen weg was. De Mercedes stond drie meter dichter bij het zebrapad en een beetje gedraaid, enigszins op de rijstrook ernaast, wat de oorzaak was van het claxongeloei terwijl andere voertuigen erlangs probeerden te rijden.

Ginger hoorde zichzelf jammeren.

Rita Hannaby leunde naar haar toe, greep haar beide handen stevig vast en hield ze omlaag. ‘Ginger? Ben je daar? Gaat het weer? Ginger?’

Bloed. Na het geloei van de claxons en de stem van Rita werd Ginger zich bewust van het bloed. Op haar lichtgele rok zaten rode vlekken en ook de mouw van haar jas was besmeurd. Haar handen zaten vol bloed, net als die van Rita.

‘O, mijn god,’ zei Ginger.

‘Ginger, ben je er weer? Ginger?’ Een van de keurig verzorgde nagels van Rita was eraf getrokken en het leek wel alsof haar beide handen met een beitel bewerkt waren. Uit krassen op de vingers en zowel de achterkant als haar handpalmen vloeide bloed en voor zover Ginger kon zien was het allemaal van Rita maar niets van haarzelf. De manchetten van het grijze pakje waren nat van het bloed. ‘Ginger, praat tegen me.’

De claxons bleven loeien.

Ginger keek op en zag dat Rita’s volmaakt gekapte haar nu in de war zat. Over haar linkerwang liep een vijf centimeter lange kras en bloed vermengd met make-up druppelde over haar kaak naar haar kin.

‘Je bent er weer,’ zei Rita met duidelijke opluchting en liet Gingers handen los.

‘Wat heb ik gedaan?’

‘Alleen maar krassen,’ zei Rita. ‘Het is in orde. Je had een aanval, raakte in paniek, probeerde de auto uit te gaan. Maar dat heb ik je belet, anders zou je aangereden kunnen worden.’

Een passerende automobilist die om de Mercedes manoeuvreerde, schreeuwde kwaad iets onverstaanbaars tegen hen.

‘Ik heb je pijn gedaan,’ zei Ginger. Bij de gedachte aan het geweld dat ze had gepleegd, schoot een golf van misselijkheid door haar heen.

De andere automobilisten toeterden steeds ongeduldiger, maar Rita negeerde hen. Weer pakte ze Gingers handen vast, nu niet meer om ze in bedwang te houden maar om troost en geruststelling te bieden. ‘Het is in orde, liefje. Het is nu voorbij; een beetje jodium en ik ben weer opgelapt.’

De motorrijder. Het donkere vizier.

Ginger keek uit het zijraampje: de motorrijder was weg. Hij was uiteindelijk geen bedreiging voor haar geweest, alleen maar een vreemde die passeerde. Zwarte handschoenen, een oogspiegel, de afvoer van een gootsteen en nu het donkere vizier van een motorhelm. Waarom hadden juist al die dingen haar zo’n angst aangejaagd? Wat hadden ze gemeen, als er al iets was? Terwijl de tranen over haar gezicht liepen, zei Ginger: ‘Het spijt me vreselijk.’

‘Dat hoeft toch niet. Nou, ik moest nu maar weer eens uit de weg gaan.’ Ze haalde handenvol papieren tissues uit de doos naast haar om bloedvlekken op het stuur en de versnellingshendel te vermijden.

Met haar eigen handen nat van het bloed van Rita, zakte Ginger achteruit tegen de rugleuning en sloot haar ogen. Ze probeerde haar tranen tegen te houden, maar kon het niet.

Vier psychotische gebeurtenissen in vijf weken.

Ze kon niet langer rustig door de grijze winterdagen glijden, weerloos, gedwee onder deze wrede wending van het lot, en alleen maar een nieuwe aanval tegemoet zien of wachten op een zielenknijper die haar kon vertellen wat er aan de hand was.

Het was maandag 16 december en Ginger was plotseling vastbesloten om iets te doen voor ze een vijfde fugue kreeg. Ze kon zich niet voorstellen wat dat zou zijn, maar ze was er zeker van dat als ze erover nadacht en ophield medelijden met zichzelf te hebben, ze wel iets zou bedenken. Ze had nu de bodem bereikt. Haar vernedering, angst en wanhoop konden haar alleen nog maar dieper in de put brengen. Er was geen andere mogelijkheid dan weer omhoog te klimmen. Ze zou terugklauteren naar het oppervlak, verdomd als ze dat niet zou doen, omhoog naar het licht, uit het donker waarin ze was terechtgekomen.

Drie

24 december - 25 december 1

1

Laguna Beach, Californië

Op dinsdag 24 december, toen Dom Corvaisis om acht uur uit bed kwam, waste hij zich in een waas dat het gevolg was van het overmatige gebruik van valium en slaappillen de dag ervoor.

Dit was de elfde achtereenvolgende nacht geweest dat hij noch door slaapwandelen noch door de nachtmerrie over de wastafel was overvallen. De behandeling met medicijnen werkte, en hij was bereid een daarmee gepaard gaande periode van onverschilligheid te aanvaarden om een eind aan zijn nachtelijke tochten te maken.

Hij dacht niet dat hij gevaar liep om verslaafd te raken aan dit soort middelen of er psychisch afhankelijk van te worden. Hij had de voorgeschreven dosering overschreden, maar hij maakte zich nog geen zorgen. Zijn pillen waren bijna op, en om nog een recept van dokter Cobletz te krijgen, had hij een verhaal verzonnen over een inbraak, waarbij de medicijnen samen met zijn stereo-installatie en televisie waren gestolen. Om nog meer medicijnen te krijgen had hij zich dus van leugens moeten bedienen, en soms kon hij zichzelf dan ook alleen maar in een hard en ongunstig licht zien, maar ten gevolge van de wazigheid die het gebruik van de medicijnen vergezelde, slaagde hij er meestal in de waarheid in zelfbedrog te verdoezelen. Hij durfde er niet aan te denken wat er met hem zou gebeuren als de slaapwandelingen weer terug zouden komen in januari, nadat hij geen medicijnen meer had.

Om tien uur, niet in staat zich voldoende op zijn werk te concentreren, trok hij een licht corduroy jack aan en vertrok. De decemberochtend was koel. Terwijl Dom in zijn Firebird op weg ging naar het centrum van de stad, vond hij dat Laguna er saai uitzag onder een sombere grijze lucht. Hij vroeg zich af hoeveel van de loodkleurige mistroostigheid echt was en hoeveel het gevolg van de afstompende uitwerkingen van de medicijnen, maar hij gaf die verwarrende gedachtegang snel op.

Dom ontving zijn meeste post op het postkantoor. Omdat hij op een groot aantal tijdschriften was geabonneerd, werd zijn post gedeponeerd in een grote la die hij had gehuurd en nu, daags voor Kerstmis, was die meer dan halfvol. Hij keek niet naar de afzenders, maar nam alles mee naar de auto met de bedoeling zijn post bij het ontbijt te lezen.

Aan de oostkant van de Pacific Coast Highway, op de helling boven de weg, lag de Cottage, een populair restaurant sinds tientallen jaren. Rond deze tijd was de ontbijtdrukte voorbij en waren de lunchgasten nog niet gearriveerd. Dom kreeg een tafeltje bij het raam met het beste uitzicht. Hij bestelde twee eieren met spek, gebakken aardappelen, toost en grapefruitsap.

Terwijl hij at, keek hij de post door. Behalve de tijdschriften en rekeningen was er een brief van Lennart Sane, zijn fantastische Zweedse agent die de vertaalrechten in Scandinavië en Nederland afhandelde, en een dikke envelop van Random House. Zodra hij de naam van de uitgever zag, wist hij wat erin zat. Tenslotte begon zijn geest helder te worden en maakte zijn doezeligheid gedeeltelijk plaats voor een gevoel van opwinding. Hij legde de toost neer, maakte de grote envelop open en haalde er een voorpublicatie van zijn eerste roman uit. En net zoals een vrouw zich voelt wanneer ze haar pasgeboren kind in de armen neemt, voelt een romanschrijver zich die het eerste exemplaar van zijn eerste boek vasthoudt. Zijn vreugde is gelijk aan die van de moeder die naar het gezicht van haar baby kijkt en de warmte van het kindje voelt.

Dom legde het boek naast zijn bord en kon zijn ogen er nauwelijks van afhouden. Toen hij zijn aandacht eindelijk van Twilight kon losrukken en hij de rest van de post bekeek, was hij inmiddels klaar met zijn ontbijt en had koffie besteld. Er was een envelop bij zonder afzender met daarin een vel wit papier waarop twee zinnen stonden getypt die hem een schok gaven.

De slaapwandelaar zou er goed aan doen in het verleden te zoeken naar de bron van zijn probleem. Daar ligt het geheim begraven.

Hij las de regels nogmaals met verbijstering. Het vel papier bewoog heen en weer in zijn hand toen er een trilling door hem heen ging en zijn nek werd koud.

2

Boston, Massachusetts

Toen Ginger uit de taxi stapte, stond ze voor een bakstenen gebouw van vijf verdiepingen, Newbury Street 127, het vroegere hotel Agassiz, waar nu koopflats in waren ondergebracht. Ze was gekomen om Pablo Jackson te bezoeken, over wie ze had gelezen in de Boston Globe van gisteren.

Ze was van Baywatch vertrokken nadat George naar het ziekenhuis was gegaan en Rita was vertrokken om een paar laatste kerstinkopen te doen, want ze was bang geweest dat ze zouden proberen haar tegen te houden. Lavinia, het dienstmeisje, had haar dringend verzocht niet alleen uit te gaan maar Ginger had een briefje achtergelaten en ze hoopte dat ze zich niet al te bezorgd zouden maken.

Toen Pablo Jackson zijn deur voor haar opende, was Ginger verbaasd. Ze wist dat hij een kleurling was en in de tachtig, want dat had ze gelezen in het artikel in de Globe. Maar ze was niet voorbereid op zo’n vitale en energieke tachtigjarige. Hij was ongeveer één meter zeventig lang en tenger, maar ondanks zijn leeftijd waren zijn benen niet gebogen, zijn rug krom of zijn schouders rond. Hij stond militair rechtop, in wit overhemd en een zwarte broek met scherpe plooi, en er was een levendigheid en jeugdigheid in zijn glimlach en in de manier waarop hij haar de flat in gebaarde. Zijn dikke kroeshaar was niet teruggeweken maar het was zo wit geworden dat het leek te gloeien, wat hem een mystiek voorkomen gaf. Hij begeleidde Ginger naar de woonkamer met de tred van een man die veertig of vijftig jaar jonger was.

Ook de woonkamer was een verrassing, niet wat ze verwachtte van een oud gebouw als het hotel Agassiz of van een oudere vrijgezel als Pablo Jackson. De muren waren roomkleurig en de eigentijdse banken en stoelen waren bekleed met een bijpassende stof. Op de grond lag een Edward Fields-tapijt in dezelfde lichte tint. De kussens op de banken waren pastelkleurig in geel, perzik, groen en blauw en een van de twee grote olieverfschilderijen was een Picasso. Het resultaat was een luchtig, licht, warm en modern interieur.

Ginger ging in een van de twee leunstoelen zitten die tegenover elkaar stonden aan weerszijden van een tafeltje in een lange erker. Ze bedankte voor koffie en zei: ‘Meneer Jackson, ik moet u bekennen dat ik hier onder valse voorwendsels ben.’

‘Dat is een interessant begin,’ zei hij glimlachend terwijl hij zijn benen over elkaar sloeg en zijn zwarte handen met de lange vingers op de armleuningen van zijn stoel legde.

‘Nee, echt, ik ben geen verslaggeefster.’

‘Niet van People?’ Hij bestudeerde haar aandachtig. ‘Nou ja, dat geeft niets. Toen ik je binnenliet, wist ik al dat je geen verslaggeefster was. Die zijn tegenwoordig allemaal zo glad en zo arrogant. Zodra ik je voor de deur zag staan, zei ik tegen mezelf: “Pablo, dit meisje is geen verslaggeefster. Ze is een echt mens.”’

‘Ik heb hulp nodig die alleen u me kunt geven.’

‘Een jonkvrouw in nood?’ zei hij geamuseerd. Hij leek helemaal niet kwaad of slecht op zijn gemak zoals ze had verwacht.

‘Ik was bang dat u me niet te woord wilde staan als ik u de werkelijke redenen vertelde waarom ik u wil spreken. Ziet u, ik ben arts, in opleiding voor chirurg in het Memorial, en toen ik het artikel over u las, dacht ik dat u me misschien zou kunnen helpen.’

‘Ik zou het bijzonder prettig vinden om je te spreken, zelfs als je tijdschriften verkocht. Een eenentachtigjarige man kan zich niet permitteren iemand weg te sturen … tenzij hij er de voorkeur aan geeft om de hele dag tegen de muren te praten.’

Ginger stelde zijn poging haar op haar gemak te stellen op prijs, hoewel ze vermoedde dat zijn sociale leven interessanter was dan dat van haar.

‘Bovendien zou zelfs een uitgeblust fossiel als ik niet zo’n verrukkelijk meisje als jij weg willen sturen. Maar vertel me nu wat die hulp is die alleen ik je kan geven.’

Ginger leunde naar voren in haar stoel. ‘Eerst moet ik weten of het artikel in de krant nauwkeurig was.’

Hij haalde zijn schouders op. ‘Zo nauwkeurig als krantenartikelen altijd zijn. Mijn vader en moeder hadden de Amerikaanse nationaliteit maar ze woonden in Frankrijk, zoals het in de krant stond. Zij zong in cafés in Parijs, voor en na de Eerste Wereldoorlog. Mijn vader was musicus, ook dat is correct. En het is waar dat mijn ouders Picasso hebben gekend en al vroeg zijn genie erkenden. Ik ben naar hem genoemd. Ze kochten zo’n veertig stukken van zijn werk toen ze nog goedkoop waren en hij gaf ze ook een paar cadeau. Ze hadden een goede smaak. Ze hadden geen honderd werken van hem, zoals in de krant stond, maar vijftig. Maar die collectie was een overvloed aan rijkdom. Ze hebben er in de loop der jaren geleidelijk aan wat van verkocht, en hadden zo een appeltje voor de dorst toen ze gepensioneerd waren. En ook ik had iets om op terug te vallen.’

‘U was een beroepsgoochelaar?’

‘Meer dan vijftig jaar lang,’ zei hij, zijn handen opheffend in een elegant gebaar van verbazing over zijn eigen lange leven, en Ginger verwachtte half dat hij levende witte duiven uit de lucht zou plukken. ‘En ik was ook beroemd. Hier niet zozeer, maar wel in Europa en Engeland.’

‘En u hypnotiseerde ook mensen uit het publiek?’

Hij knikte. ‘Dat was het klapstuk. Het maakte altijd grote indruk.’

‘En nu helpt u de politie door getuigen van misdaden te hypnotiseren, zodat ze zich details kunnen herinneren die ze zijn vergeten.’

‘Ach, het is geen volledige baan,’ zei hij. ‘In feite zijn ze de afgelopen twee jaar maar vier keer bij me gekomen. Ik ben gewoonlijk hun laatste toevlucht.’

‘Maar wat u hebt gedaan heeft succes gehad?’

‘O ja, net zoals het in de krant stond. Een toeschouwer zou bijvoorbeeld een moord kunnen zien gebeuren en een glimp opvangen van de auto waarin de moordenaar is ontsnapt, maar zich het kenteken niet kunnen herinneren. Nou, zelfs als hij dat kenteken maar een fractie van een seconde heeft gezien, is dat nummer in zijn onderbewuste begraven, want eigenlijk vergeten we zoiets niet. Nooit. Dus als een hypnotiseur de getuige in trance brengt, hem terugbrengt in de tijd – dat wil zeggen hem terugbrengt in zijn herinneringen aan de schietpartij – en hem opdraagt naar de auto te kijken, dan kan hij je het kentekennummer vertellen.’

‘Altijd?’

‘Niet altijd. Maar vaker wel dan niet.’

‘Waarom komen ze bij u? Zijn de psychiaters die aan de politie zijn verbonden niet in staat hypnose te gebruiken?’

‘Jazeker. Maar zij zijn psychiaters en geen hypnotiseurs. Ze zijn niet gespecialiseerd in hypnose. Ik heb er mijn leven lang een studie van gemaakt en mijn eigen technieken ontwikkeld die vaak succes hadden waar standaardmethodes mislukten.’

‘Dus op het gebied van hypnotisme bent u een deskundige.’

‘Ja, dat is zo. Maar waarom heeft u daar belangstelling voor, dokter?’

Terwijl Ginger met Pablo Jackson in gesprek was, hadden haar handen rustig op haar tas gelegen. Maar toen ze hem vertelde over haar aanvallen, greep ze de tas zo stevig vast dat haar knokkels wit werden.

De ontspannen houding van Jackson veranderde in ontstelde belangstelling en bezorgdheid. ‘Arm kind. Arm kind. Van kwaad tot erger. Wat vreselijk. Wacht hier. Blijf zitten.’ Hij kwam overeind en liep snel de kamer uit. Toen hij terugkwam, had hij twee glazen cognac bij zich. Ze probeerde te weigeren. ‘Nee, dank u wel, meneer Jackson. Ik drink niet veel, en zeker niet om deze tijd van de ochtend.’

‘Noem me maar Pablo. Hoe heb je vannacht geslapen? Niet veel? Je was het grootste gedeelte van de nacht op, werd uren geleden wakker, dus voor jou is dit geen ochtend, het is halverwege de middag. En er is geen reden waarom je ’s middags niet zou kunnen drinken, nietwaar?’

Hij ging weer in zijn stoel zitten en even zwegen ze terwijl ze een slokje van hun cognac namen.

‘Pablo,’ zei ze toen, ‘ik wil dat je me hypnotiseert en me terugbrengt naar de ochtend van de twaalfde november, naar de delicatessenzaak van Bernstein. Ik wil dat je me op dat tijdstip vasthoudt en me aanhoudend ondervraagt tot ik kan verklaren waarom het zien van die zwarte handschoenen me zo bang maakt.’

‘Onmogelijk!’ Hij schudde zijn hoofd. ‘Nee, nee.’

‘Ik kan betalen wat …’

‘Het gaat niet om geld. Ik heb geen geld nodig.’ Hij fronste zijn voorhoofd. ‘Ik ben goochelaar, geen arts.’

‘Ik ben onder behandeling bij een psychiater en ik heb het onderwerp al ter sprake gebracht, maar hij wil het niet doen.’

‘Daar moet hij zijn redenen voor hebben.’

‘Hij zegt dat het te vroeg is voor hypnotische regressie. Hij geeft toe dat de techniek zou kunnen helpen om de oorzaak van mijn aanvallen op te sporen, maar hij zegt dat het een vergissing zou kunnen zijn omdat ik er misschien nog niet voor klaar ben om de waarheid onder ogen te zien. Hij zegt dat een voortijdige confrontatie met de bron van mijn angst zou kunnen bijdragen tot … een zenuwinstorting.’

‘Zie je wel? Hij weet het het beste. Ik moet me daarbuiten houden.’

‘Hij weet het niet het beste,’ zei Ginger, kwaad door de levendige herinnering aan haar recente gesprek met de psychiater, waarin hij tergend neerbuigend was geweest. ‘Misschien weet hij wat het beste is voor de meeste patiënten, maar hij weet niet wat het beste is voor mij. Ik kan zo niet doorgaan. Tegen de tijd dat Gudhausen bereid is zijn toevlucht te nemen tot hypnose, misschien over een jaar, ben ik niet meer voldoende bij mijn verstand om er baat bij te vinden. Ik moet een greep op dit probleem krijgen, het in de hand krijgen, iets doen.’

‘Maar je begrijpt toch wel dat ik niet verantwoordelijk …’

‘Wacht,’ onderbrak Ginger hem en ze zette haar cognac neer. ‘Ik verwachtte dat je er niet toe bereid zou zijn.’ Ze deed haar tasje open, haalde er een opgevouwen vel papier uit en stak het hem toe. ‘Hier. Neem dit alsjeblieft.’

Hij pakte het papier. Hoewel Pablo een halve eeuw ouder was dan zij, waren zijn handen veel vaster dan de hare. ‘Wat is dit?’

‘Een ondertekende vrijwaring waarin staat dat ik hier in wanhoop ben gekomen en ik je bij voorbaat verontschuldig voor alles wat verkeerd zou kunnen gaan.’

Hij nam niet de moeite het te lezen. ‘Je begrijpt het niet. Ik ben niet bang voor een proces. Gezien mijn leeftijd en de trage werkwijze van de rechtbanken leef ik niet lang genoeg om een veroordeling mee te maken. Maar de geest is een delicaat mechanisme, en als er iets verkeerd gaat, als ik je een zenuwinstorting bezorg, zou ik zeker branden in de hel.’

‘Als je me niet helpt, als ik lange maanden therapie moet hebben, onzeker over de toekomst, krijg ik toch een zenuwinstorting.’

Wanhopig verhief Ginger haar stem om haar frustratie en woede te uiten.

‘Als je me wegstuurt, me overlaat aan de goedbedoelde hulp van vrienden, me overlaat aan Gudhausen, is het afgelopen met me. Ik kan zo niet doorgaan. Als je weigert me te helpen, ben je net zo goed verantwoordelijk voor mijn zenuwinstorting omdat je die had kunnen voorkomen.’

‘Het spijt me,’ zei hij.

‘Alsjeblieft.’

‘Ik kan het niet.’

‘Kille, zwarte ellendeling,’ zei Ginger en ze schrok er zelf van. De gekwetste uitdrukking op zijn vriendelijke en dwergachtige gezicht maakte haar beschaamd. Nu was het haar beurt om te zeggen: ‘Het spijt me. Heel erg.’ Ze bracht haar handen naar haar gezicht, boog zich voorover in haar stoel en begon te huilen.

Hij kwam naar haar toe en bukte zich voor haar. ‘Dokter Weiss, huil alsjeblieft niet. Je mag niet wanhopen. Het komt wel goed.’

‘Nee. Het komt nooit meer goed,’ zei ze.

Zachtjes maakte hij haar handen van haar gezicht los. Hij legde zijn hand onder haar kin en tilde haar hoofd op tot ze hem aankeek. Hij glimlachte, knipoogde en hield één hand voor haar ogen om haar te laten zien dat die leeg was. Toen plukte hij tot haar verbazing een kwart dollar uit haar rechteroor.

‘Stil maar,’ zei Pablo Jackson terwijl hij haar op haar schouder klopte. ‘Je hebt je bedoeling duidelijk gemaakt. En ik heb zeker geen hardvochtige ziel. De tranen van een vrouw kunnen hemel en aarde bewegen. Tegen beter weten in zal ik doen wat ik kan.’

In plaats van een eind te maken aan haar gehuil, bracht zijn aanbod om te helpen haar opnieuw aan het huilen, maar nu waren het tranen van dankbaarheid.

‘Je bent nu diep in slaap, diep, heel diep, volkomen ontspannen, en je geeft antwoord op al mijn vragen. Begrijp je dat?’

‘Ja.’

‘Je kunt niet weigeren om te antwoorden. Je kunt niet weigeren. Je kunt niet weigeren.’

Pablo had de gordijnen voor het raam dichtgedaan en alle lichten uit behalve de lamp naast Gingers stoel. De amberkleurige stralen deden haar haar lijken op gouden draden en benadrukten de onnatuurlijke bleekheid van haar huid.

Hij stond voor haar terwijl hij naar haar gezicht keek. Ze had een tere schoonheid, maar in haar gezicht was ook een grote kracht die bijna mannelijk aandeed.

Haar ogen waren dicht en bewogen heel weinig onder haar oogleden, een aanduiding dat ze in een diepe trance was.

Pablo liep terug naar zijn stoel, die in de schaduw stond. Hij ging zitten en sloeg zijn benen over elkaar. ‘Ginger, waarom werd je bang voor die zwarte handschoenen?’

‘Ik weet het niet,’ zei ze zacht.

‘Je kunt niet tegen me liegen. Begrijp je dat? Je kunt niets voor me achterhouden. Waarom was je bang voor de zwarte handschoenen?’

‘Ik weet het niet.’

‘Waarom was je bang voor de oogspiegel?’

‘Ik weet het niet.’

‘Waarom was je bang voor de afvoer van de gootsteen?’

‘Ik weet het niet.’

‘Kende je de man op de motor in State Street?’

‘Nee.’

‘Waarom was je dan bang voor hem?’

‘Ik weet het niet.’

Pablo zuchtte. ‘Goed dan. Ginger, we gaan nu iets verbazingwekkends doen, iets wat misschien onmogelijk lijkt, maar ik verzeker je dat het mogelijk is. In feite is het gemakkelijk. We gaan de tijd achteruit laten lopen, Ginger. We gaan je langzaam maar zeker terugsturen in de tijd. Je wordt jonger. Het gebeurt al. Je kunt er geen weerstand aan bieden … tijd is als een rivier … die achteruit stroomt … al maar achteruit … en nu is het niet meer de vierentwintigste december. Het is de drieëntwintigste december, maandag, en nog steeds loopt de klok achteruit … een beetje sneller … nu is het de tweeëntwintigste … nu de twintigste …’ Op die manier ging hij door tot hij Ginger had teruggebracht tot de twaalfde november. ‘Je bent nu in de delicatessenzaak van Bernstein. Ruik je al die warme gebakken spullen, de kruiden?’

Ze knikte en hij zei: ‘Vertel me wat je ruikt.’

Ze haalde diep adem, er kwam een verheugde uitdrukking op haar gezicht en haar stem werd geanimeerder: ‘Warm deeg, kaneel, knoflook, kruidnagels …’ Ze bleef in haar stoel zitten met haar ogen dicht, maar ze tilde haar hoofd op en draaide het naar links en naar rechts, alsof ze door de winkel heen keek. ‘Chocola. Ruik die chocoladecake eens!’

‘Het is verbazingwekkend,’ zei Pablo. ‘Nu betaal je je boodschappen, je draait je om van de toonbank … loopt naar de deur, bezig met je tas …’

‘Ik kan mijn portefeuille er niet in krijgen,’ zei ze.

‘Je hebt de tas met boodschappen in één arm.’

‘Moet die tas eens uitmesten.’

‘Beng! Je botst tegen de man met de bontmuts.’

Ginger snakte naar adem en deinsde terug.

‘Hij pakt je boodschappentas om te voorkomen dat die valt,’ zei Pablo.

‘O!’ zei ze.

‘Hij zegt tegen je dat het hem spijt.’

‘Mijn schuld,’ zei Ginger. Pablo wist dat ze het niet tegen hem had maar tegen de man met de bontmuts, die nu even echt voor haar was als hij die dinsdag was geweest. Verontschuldigend zei ze: ‘Ik keek niet waar ik liep.’

‘Hij geeft je de boodschappen, en die neem je van hem aan.’ De bejaarde goochelaar bestudeerde haar indringend. ‘En je ziet … zijn handschoenen.’

De gedaanteverandering was direct en shockerend. Ze ging rechtop zitten, en haar ogen puilden uit. ‘De handschoenen! O god, de handschoenen!’

‘Vertel me over de handschoenen, Ginger.’

‘Zwart,’ zei ze met een bibberend stemmetje. ‘Glanzend.’

‘Wat nog meer?’

‘Nee!’ riep ze terwijl ze overeind kwam.

‘Ga alsjeblieft zitten,’ zei Pablo.

Ze verstarde, half uit haar stoel.

‘Ginger, ik beveel je weer te gaan zitten en je te ontspannen.’

Ze ging stram zitten, haar kleine handen tot vuisten gebald. Haar stralende blauwe ogen waren wijd open, niet gericht op Pablo, maar op de handschoenen in haar herinnering. Ze zag eruit alsof ze bij de geringste provocatie weer de benen zou nemen.

‘Je ontspant je nu, Ginger. Je bent kalm … kalm … heel kalm. Begrijp je?’

‘Ja. Goed,’ zei ze. Haar adem kwam minder snel dan daarvoor en haar schouders zakten een beetje omlaag, maar ze was nog steeds gespannen. Gewoonlijk als hij iemand in trance bracht, had hij de persoon volledig onder controle. Maar nu was hij verbaasd en hij voelde zich onbehaaglijk door de onrust van deze vrouw, ondanks zijn aansporingen zich te ontspannen, maar hij kon haar niet verder kalmeren. Tenslotte zei hij: ‘Vertel me over de handschoenen, Ginger.’

‘O, mijn god.’ Haar gezicht vertrok van angst.

‘Ontspan je en vertel me over de handschoenen. Waarom ben je daar zo bang voor?’

Ze trilde. ‘Laat ze me niet aanraken.’

‘Waarom ben je er bang voor?’

Ze sloeg haar armen om haar lichaam en deinsde achteruit in haar stoel.

‘Luister naar me, Ginger. Dat ogenblik in de tijd is bevroren. De klok loopt niet vooruit en niet achteruit. De handschoenen kunnen je niet aanraken. Ik zal ze je nooit laten aanraken. De tijd staat stil. Ik heb het vermogen om de tijd stil te zetten. Je bent veilig. Hoor je me?’

‘Ja,’ zei ze, maar terwijl ze tegen de rugleuning van haar stoel kroop, was er twijfel en nauwelijks onderdrukte angst in haar stem.

‘Je bent volkomen veilig.’

Pablo was bedroefd deze aardige vrouw zo overstelpt te zien door angst.

‘De tijd is stilgezet, dus je kunt die zwarte handschoenen bestuderen zonder bang te zijn dat ze je te pakken krijgen. Bestudeer ze en vertel me waarom ze je bang maken.’

Ze zweeg en huiverde.

‘Je moet me antwoorden, Ginger. Waarom ben je bang voor de handschoenen?’

Maar ze deed niets anders dan jammeren, dus dacht hij even na en zei toen: ‘Is het echt dit paar handschoenen dat je bang maakt?’

‘Nee. Niet precies.’

‘De handschoenen van die man in de winkel … doen die je denken aan een paar andere handschoenen, misschien van een gebeurtenis lang geleden? Is dat het?’

‘Ja. Ja.’

‘Wanneer vond die andere gebeurtenis plaats? Ginger, aan wat voor andere handschoenen doen deze je denken?’

‘Ik weet het niet.’

‘Ja, je weet het wel.’ Pablo stond op uit zijn stoel, liep naar het raam en observeerde haar vanuit de daar aanwezige schaduw. ‘Goed … de wijzers van de klok bewegen weer. De tijd loopt nu weer achteruit … achteruit … helemaal naar de keer toen je voor het eerst bang was voor een paar zwarte handschoenen. Je zweeft terug … terug … en nu ben je er. Je bent nu op het moment, op de plaats, op het juiste moment en de plaats waar je voor het eerst bang was voor zwarte handschoenen.’

Gingers ogen waren gefixeerd op een verschrikking in een andere tijd, niet in deze kamer of in de winkel van Bernstein, maar op een andere plaats.

Pablo keek bezorgd naar haar. ‘Waar ben je, Ginger?’ Toen ze bleef zwijgen, zei hij: ‘Je moet me vertellen waar je bent.’

‘Het gezicht,’ zei ze met een gekwelde stem die Pablo deed huiveren. ‘Het gezicht. Het wezenloze gezicht.’

‘Leg eens uit, Ginger, wat voor gezicht? Vertel me wat je ziet.’

‘De zwarte handschoenen … het donkere glazen gezicht.’

‘Bedoel je … zoals die motorrijder?’

‘De handschoenen … het vizier.’ Een huivering van angst ging door haar heen. ‘Wees kalm, ontspan je. Je bent veilig. Veilig. Nou, waar je ook bent, zie je een man die een helm met een vizier draagt? En zwarte handschoenen?’

Uit haar keel kwamen nu monotone angstkreten: ‘Uuh, uuh, uuh, uuh …’

‘Ginger, je moet kalm zijn. Wees kalm, ontspan je. Niets kan je kwaad doen. Je bent veilig.’ Bang dat hij de controle over haar zou verliezen en haar spoedig uit de trance moest halen, liep Pablo vlug naar haar stoel, knielde naast haar, legde een hand op haar arm en streelde die zacht terwijl hij tegen haar praatte. ‘Waar ben je, Ginger? Hoe ver terug in de tijd ben je gegaan, Ginger? Waar ben je? Waar in de tijd?’

‘Uuh, uuh, uuh.’ Een deerniswekkende kreet ontsnapte haar, een echo uit de tijd, de gekwelde reactie op een lang onderdrukte angst en wanhoop.

Hij werd heel streng en schakelde van een zachte stem over op een harde.

‘Ik heb de leiding over je. Jij bent diep in slaap en ik heb het volledig voor het zeggen, Ginger. Ik eis dat je me antwoord geeft, Ginger.’

Een huivering, erger dan een van de voorgaande, ging door haar heen.

‘Ik eis dat je antwoordt. Waar ben je, Ginger?’

‘Nergens.’

‘Waar ben je?’

‘Nergens.’ Plotseling hield ze op met huiveren en ze zakte in de stoel in elkaar. De angst verdween van haar gezicht en haar trekken werden zacht. Met een dunne en gevoelloze stem zei ze: ‘Dood.’

‘Wat bedoel je? Je bent niet dood.’

‘Dood,’ hield ze vol.

‘Ginger, vertel me waar je bent en hoe ver in de tijd je bent gegaan; je moet me vertellen over de zwarte handschoenen, dat eerste paar zwarte handschoenen, die waaraan je werd herinnerd toen je de handschoenen van die man in die zaak zag. Je moet het me absoluut vertellen.’

‘Dood.’

Omdat Pablo naast haar stoel zat en dicht bij haar was, besefte hij plotseling dat haar ademhaling buitengewoon zwak was geworden. Hij nam haar hand en schrok ervan hoe koud die was. Toen voelde hij haar pols, die zwak was, heel erg zwak.

Om zijn vragen niet te hoeven beantwoorden, leek ze zich terug te trekken in een slaap die veel dieper was dan haar hypnotische trance, misschien in een coma, in een vergetelheid waar ze zijn eisende stem niet kon horen. Hij had nooit eerder zo’n reactie meegemaakt, had zelfs nooit over zoiets gelezen. Was het mogelijk dat Ginger wilde dat ze dood was alleen maar om aan zijn vragen te ontsnappen? Geheugenblokkeringen rond traumatische ervaringen waren niet ongewoon, maar dat waren barrières die konden worden afgebroken zonder de persoon te doden. Geen enkele ervaring kon toch zo afgrijselijk zijn dat iemand liever wilde sterven dan zich die te herinneren. ‘Ginger, luister,’ zei hij op dringende toon. ‘Je hoeft me niet te antwoorden. Geen vragen meer. Je kunt terugkomen. Ik hoef geen antwoorden meer.’ Het leek alsof ze wankelend een afschuwelijke drempel over moest.

‘Ginger, luister naar me! Geen vragen meer. Ik stel geen vragen meer. Ik zweer het.’ Na een lange en angstaanjagende aarzeling ontdekte hij een kleine verbetering in haar polsslag. ‘Ik heb geen belangstelling meer voor de zwarte handschoenen of iets anders, Ginger. Ik wil je alleen terugbrengen naar het heden en uit je trance halen. Hoor je me? Ik stel geen vragen meer.’

Haar polsslag werd geleidelijk stabieler en haar ademhaling verbeterde ook. Terwijl hij geruststellend tegen haar sprak, knapte ze snel op. De kleur kwam terug op haar lieve gezicht.

In minder dan een minuut bracht hij haar terug naar 24 december en maakte haar wakker.

Ze knipperde met haar ogen. ‘Het is niet gelukt, hè? Je kon me niet weg krijgen.’

‘Je was weg,’ zei hij beverig. ‘Veel te ver weg.’

‘Pablo, je trilt. Waarom beef je zo? Wat is er aan de hand? Wat is er gebeurd?’

Nu ging zij naar de keuken om cognac in te schenken.

Later, bij de deur van Pablo’s flat toen Ginger op weg was naar de taxi die hij voor haar had laten komen, zei ze: ‘Ik kan nog steeds niet bedenken wat het kan zijn geweest. Er is mij nooit zoiets vreselijks overkomen, zeker niet zo erg dat ik liever dood zou gaan dan het te onthullen.’

‘Er is iets heel traumatisch in je verleden,’ zei Pablo. ‘Een gebeurtenis waarbij een man met zwarte handschoenen is betrokken, een man met zoals jij het zei, “een donker glazen gezicht.” Misschien zoals die motorrijder door wie je in paniek raakte in State Street. Het is een gebeurtenis die heel diep in je begraven ligt … en je schijnt het daar koste wat het kost te willen laten. Ik denk echt dat je dokter Gudhausen moet vertellen wat er hier vandaag is gebeurd en hem vandaaruit verder laten gaan.’

‘Gudhausen is te traditioneel, te traag. Ik wil jouw hulp.’

‘Ik wil niet het risico lopen je weer in trance te brengen en je te moeten ondervragen.’

‘Tenzij je research een soortgelijk geval oplevert.’

‘Daar is niet veel kans op. Ik heb vijftig jaar lang heel veel gelezen over psychologie en hypnose, en ik heb nooit eerder van zoiets gehoord.’

‘Maar je gaat op onderzoek uit, hè? Dat heb je beloofd.’

‘Ik zal zien wat ik kan vinden,’ zei hij.

‘En als je ontdekt dat iemand een bruikbare techniek heeft ontwikkeld om door een geheugenblokkering als deze heen te komen, gebruik je die op mij.’ Ginger was verward, maar ze was ook aanzienlijk minder bezorgd dan toen ze net in de flat van Pablo Jackson was gearriveerd. Ze waren tenminste ergens gekomen, ook al wisten ze nog niet waar. Ze hadden ontdekt wat de oorzaak was van haar probleem: een of andere geheimzinnige traumatische ervaring in het verleden. En hoewel ze er geen enkele bijzonderheid van te weten waren gekomen, wisten ze dat die er was, een donkere vorm die wachtte om onderzocht te worden. Mettertijd zouden ze een manier vinden om er licht op te werpen, en als die was onthuld, zouden ze de oorzaak van haar fugues te weten komen.

‘Vertel het aan dokter Gudhausen,’ zei Pablo weer.

‘Ik vestig al mijn hoop op jou.’

‘Je bent verdomd koppig,’ zei de oude goochelaar hoofdschuddend.

‘Nee. Alleen maar volhardend.’

‘Halsstarrig.’

‘Alleen maar vastbesloten.’

‘Acharnée!’

‘Zodra ik terug ben, zoek ik het woord op, en als het een belediging is, zal het je spijten als ik donderdag weer hier ben,’ zei ze plagend.

‘Niet donderdag,’ zei hij. ‘Het onderzoek gaat tijd kosten. Ik ben niet van plan je weer onder hypnose te brengen, tenzij ik een verslag over een soortgelijk geval vind en de procedures van iemand anders kan volgen.’

‘Oké, maar als je vrijdag of zaterdag niet hebt gebeld, kom ik waarschijnlijk terug en dring hier binnen. Denk eraan, ik heb al mijn hoop gevestigd op jou.’

‘Dat kan wel zijn, maar alleen bij gebrek aan iets beters.’

‘Je onderschat jezelf, Pablo Jackson.’ Ze kuste hem op zijn wang. ‘Ik wacht op je telefoontje.’

‘Au revoir.’

‘Sjaloom.’

Buiten, toen ze in de taxi stapte, dacht ze aan een van de lievelingsspreuken van haar vader, die als een loden gewicht haar nieuwe opgewektheid teniet deed: Vlak voor het donker is het altijd het helderst.

3

Chicago, Illinois

Winton Tolk, de grote, joviale zwarte agent die voorin zat, stapte uit de patrouillewagen om drie hamburgers en cokes te halen in een cafetaria op de hoek. Zijn collega, Paul Armes, bleef achter het stuur zitten en pater Brendan Cronin op de achterbank. Brendan wierp een blik op de cafetaria, maar hij kon niet naar binnen kijken omdat de grote ramen waren beschilderd met allerlei feestelijke kerstbeelden: de Kerstman, een rendier, kerstkransen en engelen. Het was juist gaan sneeuwen en het weerbericht voorspelde vijftien centimeter sneeuw tegen middernacht, wat morgen een witte kerst betekende.

Terwijl Winton uit de auto stapte, leunde Brendan naar voren en zei tegen Paul Armes: ‘Ja, niemand kraakt Going My Way, maar wat vind je van It’s a Wonderful Life?. Dat was pas een geweldige film!’

‘Jimmy Stewart en Donna Reed,’ zei Paul.

‘Wat een bezetting.’ Ze hadden het over goede kerstfilms en Brendan was er nu van overtuigd dat hij de allerbeste had gevonden. ‘Lionel Barrymore speelde de vrek. En Gloria Grahame zat er ook bij.’

‘Thomas Mitchell,’ zei Paul Armes terwijl buiten Winton zijn hand uitstak naar de deurknop van de cafetaria. ‘Ward Bond. Mijn god, wat een bezetting!’ Winton was de cafetaria binnengegaan. ‘Maar je vergeet een andere geweldige film. Miracle on 34th Street.’

‘Die was geweldig, zeker, maar ik geloof toch …’

Het leek alsof de schoten en de waterval van versplinterend glas op hetzelfde ogenblik kwamen, met geen fractie van een seconde ertussen. Zelfs met de autoportieren dicht, de ventilator die geluid maakte en de politieradio die kraakte en piepte, waren de schoten hard genoeg om Brendan halverwege de zin te laten stoppen. Terwijl de explosies de kerstvrede van Upton Street wegbliezen, verdween het geschilderde tafereel op de ramen van de cafetaria. Nieuwe schoten overstemden de echo van de vorige, en de ontploffingen werden vergezeld door het geluid van glas dat terechtkwam op het dak, motorkap en kofferdeksel van de politieauto.

‘O verrek!’ Paul Armes trok het op het dashboard gemonteerde oproergeweer uit zijn klemmen en smeet zijn portier open terwijl het nog glassplinters regende. ‘Dekken,’ riep hij tegen Brendan en toen was hij de auto uit, gehurkt, waarbij hij de auto als schild gebruikte.

Verbijsterd keek Brendan door het raampje aan zijn kant naar de ingang van de cafetaria. Plotseling werd de deur wijd open gegooid en er verschenen twee jongemannen, een zwarte en een blanke. De zwarte man droeg een gebreide pet en een lange jopper en in zijn hand had hij een half automatisch afgezaagd jachtgeweer.

De blanke, in een geblokt jack, was gewapend met een revolver. Ze kwamen snel naar buiten, half ineengedoken, terwijl de zwarte man het geweer in de richting van de patrouilleauto zwaaide. Brendan keek recht in de loop, er was een flits en hij was er zeker van dat hij was geraakt, maar het raampje voor zijn gezicht bleef intact. In plaats daarvan explodeerde het voorraampje naar binnen en stukken glas stroomden over de stoel en ratelden van het dashboard af. Door het bijna rake schot kwam Brendan uit zijn verbouwereerdheid en hij liet zich van zijn bank op de grond rollen terwijl zijn hart bijna net zoveel lawaai maakte als de schoten.

Winton Tolk had de pech gehad nietsvermoedend midden in een gewapende overval terecht te komen. Hij was waarschijnlijk dood.

Terwijl Brendan zich tegen de vloer van de politieauto drukte, hoorde hij Paul Armes buiten schreeuwen: ‘Laat vallen!’

Er knalden twee schoten. Niet uit een geweer, maar uit een revolver. Maar wie had de trekker overgehaald? Paul Armes of de man in het geruite jack? Nog een schot. Iemand schreeuwde.

Wie was er geraakt? Armes of een van de overvallers?

Brendan wilde kijken, maar hij durfde zich niet te laten zien.

Door een regeling die pater Wycazik had getroffen met de inspecteur van het districtspolitiebureau had Brendan vijf dagen als waarnemer met Winton en Paul meegereden. In een gewoon pak, stropdas en overjas moest hij een lekenadviseur voorstellen, in dienst genomen door de Kerk om de behoefte aan katholieke dienstverleningsprogramma’s te bestuderen, een dekmantel die iedereen leek te accepteren. De vaste ronde van Winton en Paul was in de bovenstad, een wijk die in het noorden werd begrensd door Foster Avenue, in het oosten door de flatgebouwen op Lake Shore Drive, in het zuiden door Irving Park Road en in het westen door North Ashland Avenue. Het was de armste wijk van Chicago waar de misdaad welig tierde, de woonwijk van zwarten en indianen, maar voornamelijk van ex-bewoners van de Appalachen en Amerikanen van Latijns-Amerikaanse afkomst. Na vijf dagen met Winton en Paul had Brendan een grote sympathie gekregen voor beide mannen en voor alle eerlijke mensen die woonden en werkten in die vervallen gebouwen en smerige straten en die een gemakkelijke prooi waren voor de bendes menselijke jakhalzen daar. Hij had geleerd om alles te verwachten terwijl hij met deze mannen meereed, maar de schietpartij in de cafetaria was tot nu toe het ergste incident.

Nog een geweerschot trof de auto, waardoor die heen en weer bewoog.

Brendan lag in elkaar gedoken op de vloer en probeerde te bidden, maar er kwamen geen woorden.

Buiten schreeuwde Paul Armes: ‘Geef het op!’

De gangster zei: ‘Loop naar de hel!’

Toen Brendan zich na een week in het St.-Joseph’s bij pater Wycazik had gemeld, was hij naar een ander ziekenhuis gestuurd waar hij werk had gekregen op de afdeling terminale patiënten, een vreselijke plaats met helemaal geen kinderen. Daar ontdekte Brendan net als in het St.-Joseph’s snel de les waarvan Stefan Wycazik verwachtte dat hij die zou leren. Voor de meesten die aan het einde van hun leven waren gekomen was de dood niet iets om bang voor te zijn maar werd verwelkomd, een zegening waarvoor ze God eerder dankten dan vervloekten. En velen die niet gelovig waren geweest werden dat tenslotte wel, terwijl zij die afvallig waren geworden, terugkwamen. Er was vaak iets nobels en diep ontroerends in het lijden dat het heengaan van iemand uit deze wereld vergezelde.

Maar toen Brendan die les had geleerd, was hij nog altijd niet in staat te geloven. Nu veroorzaakte het heftige bonken van zijn hart dat de woorden van het gebed tot stof werden voor hij ze kon uitspreken, en zijn mond was kurkdroog.

Buiten klonk geschreeuw, maar hij kon er niet meer uit wijs worden, misschien omdat de mensen iets onsamenhangends schreeuwden en misschien omdat hij gedeeltelijk doof was door de schoten. Hij begreep ook niet wat precies de les was die pater Wycazik hem wilde laten bijbrengen door middel van deze ongewone therapie uit de bovenstad. En terwijl hij luisterde naar de chaos buiten, wist hij dat de les, ongeacht de aard ervan, onvoldoende zou zijn om hem ervan te overtuigen dat God even reëel was als kogels. De dood was een bloederige, stinkende, smerige realiteit, en in aanwezigheid daarvan was de belofte van een beloning in het hiernamaals allerminst overtuigend. Het geweer werd nogmaals afgevuurd, gevolgd door het geraas van het oproergeweer, daarna geschreeuw en het geluid van rennende voetstappen. Het klonk als een oorlog daarbuiten. Nog een salvo van het oproergeweer en weer verbrijzelend glas. Nog een schreeuw, vreselijker dan daarvoor. Nog een schot. Stilte. Volmaakte en diepe stilte.

Het linkerportier werd opengerukt.

Brendan schreeuwde van verbazing en angst.

‘Blijf liggen!’ zei Paul Armes vanaf de voorbank terwijl hij zelf ineen dook. ‘Twee doden, maar er zijn misschien nog meer van die rotzakken binnen!’

‘Waar is Winton?’

Paul antwoordde niet. In plaats daarvan pakte hij de microfoon en belde de centrale. ‘Agent neergeschoten. Agent neergeschoten!’ Armes vertelde waar hij was, gaf het adres van de cafetaria en vroeg om ondersteuning.

Brendan, op z’n zij op de vloer van de politieauto, sloot zijn ogen en zag met hartbrekende helderheid de foto’s voor zich die Winton Tolk in zijn portefeuille had en die hij trots liet zien als hem werd gevraagd naar zijn gezin – foto’s van zijn vrouw Raynella en zijn drie kinderen.

‘Die smerige klootzak,’ zei Paul Armes met trillende stem.

Brendan hoorde zachte, klikkende geluiden die hij niet kon thuisbrengen, tot hij besefte dat Armes zijn wapen opnieuw laadde. Hij vroeg: ‘Is Winton neergeschoten?’

‘Nou en of,’ zei Armes.

‘Hij heeft misschien hulp nodig.’

‘Die is onderweg.’

‘Maar hij heeft misschien nú hulp nodig,’ zei Brendan.

‘ Je kunt daar niet naar binnen gaan. Er is er misschien nog een. Of twee. Wie weet? We moeten wachten op versterking.’

‘Winton heeft misschien een drukverband nodig … of andere eerstehulp. Hij is misschien wel dood tegen de tijd dat er hulp komt.’

‘Denk je dat ik dat niet weet?’ zei Paul Armes bitter en kwaad. Hij was klaar met laden en gleed uit de auto om een positie in te nemen vanwaaruit hij de mannen in de gaten kon houden.

Hoe meer Brendan dacht aan Winton Tolk die daar op de grond lag, hoe kwader hij werd. Als hij nog in God had geloofd, zou hij zijn woede misschien hebben gekoeld in gebed. Maar nu hield de woede zichzelf in stand en werd een kille razernij, en zijn hart begon nog harder te kloppen. De onrechtvaardigheid van het lot van Winton – de oneerlijkheid, de onjuistheid – was als een zuur dat Brendan aanvrat.

Hij stapte uit de auto en liep over de stoep naar de ingang van de cafetaria. ‘Brendan!’ riep Paul Armes vanaf de andere kant van de auto. ‘Stop. In godsnaam, niet doen!’

Brendan bleef doorlopen, aangedreven door zijn razernij en de gedachte dat Winton Tolk misschien direct hulp nodig had om in leven te blijven.

Een dode man in een geruit jack lag op zijn rug op de stoep. Een salvo uit de revolver van Armes had hem in de borst getroffen, een tweede salvo in de keel. Er was een stank van uitwerpselen. In de sneeuw naast het lijk lag een handwapen, misschien wel dat waarmee Winton Tolk was neergeschoten. ‘Cronin!’ riep Paul Armes. ‘Kom als de sodemieter hier, idioot.’

Toen Brendan langs de gebroken ramen liep, kon hij in de winkel kijken die verbazingwekkend donker was. De lichten waren uitgeschoten of uitgeschakeld, en het grijze daglicht viel maar een klein stukje naar binnen. Hij kon niemand zien, maar dat betekende niet dat het veilig was om naar binnen te gaan.

‘Cronin!’ schreeuwde Paul Armes.

Brendan liep naar de ingang waar hij de zwarte man in de jopper vond. Deze was getroffen door een salvo uit het oproergeweer dat ook de glazen deur had vernield.

Brendan stapte over het lichaam heen en ging de cafetaria binnen. Hij droeg geen priesterboord, dat misschien een beetje als schild zou hebben gediend. Aan de andere kant zou dit soort dégénérés waarschijnlijk even makkelijk in een reflex een priester doden als ze politiemannen neerschoten. In zijn kostuum, stropdas en overjas was hij even gewoon als ieder ander, maar het kon hem niet schelen. Hij was heel kwaad, kwaad dat God niet bestond, of als Hij wel bestond, zich er niet om bekommerde.

Achter in de zaak was een toonbank en daarachter bevond zich een grill en andere apparatuur. Aan deze kant stonden vijf heel kleine tafeltjes en tien stoelen, waarvan de meeste waren omgevallen. Op de vloer lagen een paar servethouders, ketchup en mosterdflessen, verspreide biljetten van een en vijf dollar, een heleboel bloed en Winton Tolk.

Zonder de moeite te nemen de omgevallen tafeltjes te bestuderen om te zien of er misschien een gangster achter zat, liep Brendan naar de politieman en knielde naast hem. Winton was twee keer in zijn borst geraakt. Niet met het geweer, maar waarschijnlijk met de revolver van de andere man. De wonden waren afschuwelijk, veel te ernstig om te kunnen behandelen met een drukverband of eerstehulp. Zijn borst was bedekt met bloed en het druppelde ook uit zijn mond. Hij lag in zo’n diepe plas bloed dat hij erin leek te drijven. Hij lag stil, met gesloten ogen, bewusteloos of dood.

‘Winton?’ zei Brendan.

De agent reageerde niet. Zijn oogleden bewogen zelfs niet.

Vervuld met een woede die leek op die welke hem de gewijde kelk tegen de muur had doen gooien, legde Brendan Cronin zachtjes beide handen op de hals van Winton Talk, elk aan een kant, en voelde de halsslagaders. Hij ontdekte geen leven en in gedachten zag hij de foto’s van Raynella en de kinderen weer, en nu ziedde hij van wrok om de onverschilligheid van het universum. ‘Hij kan niet doodgaan,’ zei Brendan kwaad. ‘Dat kan gewoon niet.’ Plotseling dacht hij dat hij een zwakke hartslag voelde, zo vaag dat hij er nauwelijks was. Hij bewoog zijn handen om bevestiging te zoeken dat Tolk nog in leven was en die vond hij, een minder zwakke polsslag dan zojuist, maar niet minder onregelmatig.

‘Is hij dood?’

Brendan keek op en zag een man van achter de toonbank komen. Een Latijns-Amerikaan in een wit schort, de eigenaar of een bediende. Een vrouw, ook in een wit schort, was achter de toonbank opgestaan.

Buiten kwamen de sirenes dichterbij.

Onder de handen van Brendan leek het kloppen in de hals van Winton Tolk sterker en regelmatiger te worden, wat beslist niet het geval was.

Winton had te veel bloed verloren om zelfs een beperkt spontaan herstel te vertonen.

Tot de ziekenbroeders kwamen met de benodigde apparatuur om hem in leven te houden, zou hij onvermijdelijk achteruitgaan, en zelfs deskundige medische verzorging zou zijn conditie misschien niet kunnen stabiliseren.

De sirenes waren niet meer dan twee blokken verwijderd.

Sneeuwvlokken vielen naar binnen door de verbrijzelde ruit.

Het personeel van de cafetaria kwam dichterbij.

Verdoofd door ontsteltenis, in een waas van woede om de grillige wreedheid van het lot, bewoog Brendan zijn handen van de hals van Winton naar de wonden in zijn borst. Toen hij het bloed omhoog zag druppelen tussen zijn vingers maakte zijn woede plaats voor een gevoel van overstelpende hulpeloosheid en nutteloosheid, en hij begon te huilen.

Winton Tolk verslikte zich en hoestte. Hij opende zijn ogen en zijn adem ratelde zwak en vochtig in zijn keel waarbij hij een zacht gekreun liet horen. Verbijsterd voelde Brendan weer naar de hartslag in Wintons keel. Die was zwak, maar beslist niet zo zwak als daarvoor en nauwelijks nog onregelmatig.

Brendan verhief zijn stem boven de gillende sirenes die nu zo dichtbij waren dat de lucht trilde en zei: ‘Winton? Winton? Hoor je me?’

De agent leek Brendan niet te herkennen – of zelfs te weten waar hij was. Hij hoestte weer en verslikte zich nog erger dan daarvoor.

Brendan tilde vlug het hoofd van Tolk een paar centimeter om en draaide het naar één kant om het bloed en het slijm makkelijker uit zijn mond te laten lopen. Onmiddellijk verbeterde de ademhaling van de gewonde man, hoewel die luidruchtig bleef, waarbij elke inademing moeizaam werd veroverd. Hij was nog in kritieke toestand en wanhopig toe aan medische verzorging, maar hij was in leven.

In leven.

Ongelooflijk. Al dit bloed en hij was nog in leven.

Buiten stierven drie sirenes één voor één weg. Brendan riep om Paul Armes. Opgewonden door de hoop dat Winton kon worden gered maar ook in paniek door de mogelijkheid dat de medische verzorging seconden te laat zou komen, keek hij naar het personeel van de cafetaria en schreeuwde: ‘Ga naar buiten. Zeg ze dat het hier veilig is. De ziekenbroeders, verdomme!’

De man met het schort aarzelde en liep toen naar de deur.

Winton Tolk spuugde bloederig slijm uit en haalde tenslotte ongehinderd adem. Brendan liet voorzichtig het hoofd van Winton weer op de vloer zakken. De agent bleef zwak ademhalen, met moeite, maar gestaag.

Buiten klonk geschreeuw, portieren werden dichtgeslagen en rennende voeten kwamen naar de cafetaria.

Brendans handen waren nat van het bloed van Winton Tolk. Zonder erbij na te denken veegde hij ze af aan zijn jas, en toen zag hij dat voor het eerst in bijna twee weken de ringen weer op zijn handpalmen waren verschenen. Eén op elke palm. Twee ringen van opgezet en ontstoken weefsel.

Agenten en ziekenbroeders kwamen door de voordeur naar binnen, over de dode man in de jopper heen stappend, en Brendan maakte snel plaats voor hen. Hij liep achteruit tot hij tegen de toonbank botste, waar hij plotseling uitgeput tegenaan leunde en naar zijn handen staarde.

Een paar dagen na het eerste verschijnen van de ringen had hij de cortisonezalf gebruikt die hem was voorgeschreven door dokter Heeton, maar toen ze niet weer waren verschenen, was hij ermee gestopt. Hij was het verschijnsel bijna vergeten. Het was iets merkwaardigs geweest, verbijsterend maar van weinig belang. Terwijl hij nu naar de vreemde ringen keek, hoorde hij de stemmen van de anderen traag en vreemd:

‘Jezus, wat een bloed!’

‘Kan niet meer in leven zijn … twee keer in de borst.’

‘Loop me niet voor de voeten!’

‘Plasma!’

‘Stel zijn bloedgroep vast. Nee, wacht … doe het in de ziekenwagen.’

Brendan keek naar de mensen die om Winton Tolk bezig waren. Hij keek naar de ziekenbroeders terwijl ze werkten om de gewonde man in leven te houden, hem op een draagbaar te leggen en hem uit de cafetaria te dragen. Hij zag een vloekende politieman die de dode man uit de deuropening wegtrok om de ziekenbroeders met Tolk doorgang te verlenen.

Hij zag Paul Armes naast de draagbaar lopen.

Hij zag dat het bloed waarin Tolk had gelegen niet alleen een plas was, maar een meer.

Hij keek weer naar zijn handen. De ringen waren weg.

4

Las Vegas, Nevada

De Texaan in de helgele polyester broek zou niet hebben geprobeerd om Jorja Monatella in bed te krijgen als hij had geweten dat ze in de stemming was om iemand te castreren.

Hoewel het de middag van 24 december was, was Jorja nog niet in kerststemming. Gewoonlijk was ze gelijkmoedig en laconiek, maar nu was ze in een buitengewoon norse bui terwijl ze heen en weer liep door het casino, van de bar naar de blackjacktafeltjes en weer naar de bar om drankjes aan de gokkers te serveren.

Om te beginnen had ze een hekel aan haar baan. Serveerster zijn was al erg genoeg in een gewone bar, maar in een hotelcasino groter dan een voetbal veld was het dodelijk. Aan het eind van een dienst deden haar voeten pijn en dikwijls waren haar enkels opgezwollen. Haar werktijden waren ook onregelmatig. Hoe moest je voor een stabiel thuis zorgen voor een zevenjarige dochter als je geen baan had met normale uren?

Ze had ook de pest aan het kostuum: een rood niemendalletje, hoog uitgesneden in het kruis en de heupen, van boven zeer laag en kleiner dan een badpak. Er was een elastieken korset ingebouwd om het middel dunner te maken en de borsten te benadrukken. Als je al een smal middel had met volle borsten – zoals Jorja – deed het kostuum je er bijna bizar erotisch uitzien. En dan had ze ook nog een hekel aan de manier waarop de croupiers en chefs van het casino haar altijd lastig vielen. Misschien dachten ze dat elk meisje dat in zo’n outfit rondliep gemakkelijk te versieren was.

Ze was er zeker van dat haar naam, Jorja, ook iets met hun houding te maken had. Haar moeder moest dronken zijn geweest toen ze creatief werd bij het opschrijven van het woord Georgia. Het was niet erg als de mensen hem hoorden want dan wisten ze niet hoe hij werd gespeld, maar ze moest een naamplaatje op haar kostuum dragen – JORJA – en minstens tien mensen per dag maakten er een opmerking over. Het was een frivole naam als je hem zo schreef, dus gaf dat hun het idee dat ze een frivole vrouw was. Ze had overwogen om naar de rechtbank te gaan om de juiste spelling te legaliseren, maar dat zou kwetsend zijn voor haar moeder. Maar als de mannen op het werk haar bléven lastig vallen, zou ze hem misschien zelfs laten veranderen in moeder Teresa.

En haar superieuren op een afstand houden was niet eens het ergste. Er ging geen week voorbij of de een of andere grote gokker – een hoge piet uit Detroit, L. A. of Dallas die een smak geld op de tafels liet vallen – vatte een plotselinge genegenheid op voor Jorja en vroeg de chef iets met haar te regelen. Een paar serveersters waren beschikbaar, maar niet veel. En wanneer de chefs Jorja benaderden, was haar antwoord altijd hetzelfde: ‘Hij kan naar de hel lopen. Ik ben serveerster, geen hoer.’

Haar standvastige, kille weigering verhinderde niet dat ze druk op haar uitoefenden om toe te geven, wat een uur geleden was gebeurd. Een oliebaron uit Houston met wratten op zijn gezicht, in een helgele broek, een blauw overhemd en een rood strikje, een van de favoriete gasten in het hotel, was op haar gevallen en had naar haar geïnformeerd. Zijn adem stonk naar de burrito’s die hij bij de lunch had gegeten.

En nu waren haar chefs kwaad op haar omdat ze een hoog gewaardeerde klant weigerde, omdat ze ‘te bekrompen’ was. Rainy Tarnell, de chef van de blackjack-tafels in de dagploeg, had de brutaliteit om tegen haar te zeggen: ‘Schatje, doe niet zo bekrompen!’ Alsof op haar rug gaan liggen en haar benen spreiden voor een vreemde uit Houston net zoiets was als in het verkeerde jaargetijde witte schoenen dragen.

Hoewel ze het vreselijk vond om serveerster in een casino te zijn, kon ze zich niet permitteren ermee op te houden. Geen enkele baan zou haar zoveel opleveren. Ze was gescheiden en voedde haar dochter op zonder uitkering of kinderbijslag, en om haar kredietwaardigheid te beschermen betaalde ze nog steeds de rekeningen die Alan op haar naam had laten oplopen voor hij haar had laten zitten, dus was ze zich scherp bewust van de waarde van een dollar. Haar loon was laag maar de fooien waren buitengewoon goed, vooral wanneer een van haar klanten veel begon te winnen.

Deze dag voor Kerstmis was het casino voor tweederde leeg, en de fooien waren slecht. Het was altijd rustig in Vegas tussen Thanksgiving en Kerstmis, en de meeste klanten kwamen pas na 26 december terug. Het geluid van de fruitmachines was gedempt en veel gevers stonden verveeld voor lege blackjack-tafeltjes.

Geen wonder dat ik in een rotstemming ben, dacht Jorja. Pijnlijke voeten, rugpijn, een geile griezel die denkt dat ik net zo makkelijk te krijgen ben als de drankjes die ik serveer, ruzie met Rainy Tarnell en geen fooien om het weer goed te maken.

Toen haar dienst om vier uur was beëindigd, ging ze snel naar de kleedkamer beneden, drukte de tijdklok in, verkleedde zich en was de deur uit en stond binnen de kortste keren op de parkeerplaats.

Het onvoorspelbare woestijnweer deed niets om haar in een kerststemming te brengen. Een winterdag in Las Vegas kon koud zijn, met een snijdende wind, of warm genoeg voor shorts en haltertruitjes. Dit jaar was de kerstvakantie warm.

Haar stoffige, gedeukte Chevette startte al bij de derde poging, wat haar stemming had moeten verbeteren. Maar terwijl ze luisterde naar de startmotor en de motor hoorde aanslaan, werd ze weer herinnerd aan de glanzende nieuwe Buick die Alan vijftien maanden geleden had meegenomen toen hij haar en Marcie in de steek had gelaten.

Alan Rykoff. Meer dan haar werk, meer dan een van die andere dingen die haar irriteerden, was Alan de oorzaak van Jorja’s vervelende stemming. Ze had afstand gedaan van zijn naam toen het huwelijk was ontbonden en haar meisjesnaam, Monatella, weer aangenomen, maar ze kon niet zo makkelijk afstand doen van de herinneringen aan de pijn die hij haar en Marcie had aangedaan.

Terwijl ze de parkeerplaats afreed naar de straat achter het hotel, probeerde Jorja Alan uit haar gedachten te bannen, maar het lukte niet. De klootzak. Met zijn huidige vriendin, een blondine die de onwaarschijnlijke naam Pepper droeg, was hij voor een week naar Acapulco gevlogen en had zelfs niet de moeite genomen om een kerstcadeau voor Marcie achter te laten. Wat moest je een zevenjarig meisje vertellen als ze vroeg waarom haar vader niet iets voor haar had gekocht voor Kerstmis – of haar zelfs maar kwam opzoeken?

Hoewel Alan Jorja had opgezadeld met talloze rekeningen, had ze willens en wetens afstand gedaan van alimentatie omdat ze hem toen zo verafschuwde dat ze niet afhankelijk van hem wilde zijn. Maar ze had wel alimentatie voor Marcie willen hebben en was ontsteld geweest toen hij daarop had gezegd dat Marcie niet zijn kind was en dus niet zijn verantwoordelijkheid. Verdomme. Jorja was met hem getrouwd toen ze negentien was en hij vierentwintig, en ze was hem nooit ontrouw geweest. Alan wist dat ze hem niet had bedrogen, maar het kunnen voortzetten van zijn swingende levensstijl – hij had elke dollar nodig voor kleren, snelle auto’s en vrouwen – was belangrijker voor hem dan de reputatie van zijn vrouw of het geluk van zijn dochter. Om Marcie vernedering en pijn te besparen, had Jorja van de alimentatie afgezien voor Alan zijn smerige beschuldigingen in de rechtszaal kon uiten. Dus had ze met hem afgerekend. Ze kon hem uit haar hoofd zetten.

Maar toen ze langs het winkelcentrum reed op de kruising van Maryland Parkway en de Desert Inn Road dacht Jorja eraan hoe jong ze was geweest toen ze zich aan Alan had gebonden, te jong voor een huwelijk en te naïef om zijn façade te doorzien. Toen ze negentien was, vond ze zichzelf heel wereldwijs en aantrekkelijk. Meer dan een jaar had hun huwelijk ideaal geleken, maar langzamerhand begon ze hem te zien zoals hij was: oppervlakkig, ijdel, lui en een ontstellende rokkenjager.

Die zomer twee jaar geleden, toen hun relatie wankelde, had ze geprobeerd het huwelijk te redden door Alan te dwingen tot een zorgvuldig geplande vakantie van drie weken. Ze dacht dat een deel van hun probleem was dat ze te weinig tijd samen doorbrachten. Hij was baccaratbankhouder in een hotel en zij werkte in een andere gelegenheid en vaak hadden ze verschillende diensten en sliepen op verschillende tijden. Zij met z’n tweetjes – en Marcie – samen op een avontuurlijke autotocht van drie weken leek een goede manier om hun wankele relatie te herstellen. Helaas was haar plannetje niet gelukt maar dat had ze kunnen weten. Na de vakantie was Alan een grotere vrouwengek geweest dan ooit en het leek wel of hij eropuit was om alles wat een rok droeg te versieren. In feite was het bijna alsof de vakantie hem op de een of andere manier over de rand had geduwd, want het aantal en de intensiteit van zijn kortstondige affaires kreeg iets maniakaals, een angstaanjagende wanhoop. Drie maanden later, in oktober van dat jaar, had hij haar en Marcie laten zitten.

Het enige goede aan de vakantie was de korte ontmoeting geweest met die vrouwelijke dokter die van Stanford naar Boston reisde, haar eerste vakantie van haar leven had ze gezegd. Jorja herinnerde zich nog de naam van de vrouw: Ginger Weiss. Hoewel ze elkaar maar één keer hadden ontmoet en niet meer dan ruim een uur, had Ginger Weiss volkomen onbewust het leven van Jorja veranderd. De dokter was zo ontzettend jong, slank, knap en vrouwelijk dat het moeilijk was om te geloven dat ze echt een arts was, maar ze was zo ongewoon zelfverzekerd en competent geweest. Diep onder de indruk van Ginger Weiss tijdens die ontmoeting werd Jorja later gemotiveerd door het voorbeeld van de dokter. Ze had zichzelf altijd beschouwd als een geboren serveerster, niet in staat om iets te doen wat meer een uitdaging vormde, maar toen Alan was vertrokken, had ze gedacht aan dokter Weiss en besloten meer van zichzelf te maken dan ze vroeger voor mogelijk had gehouden.

De afgelopen elf maanden had Jorja een cursus handelswetenschappen gevolgd aan de universiteit van Las Vegas. Als ze de rekeningen had betaald waar Alan haar mee had laten zitten, zou ze gaan sparen om uiteindelijk voor zichzelf te beginnen en een modezaak te openen. Ze had een zeer gedetailleerd plan uitgewerkt, en ze wist dat het haar uiteindelijk zou lukken.

Het was jammer dat ze nooit de kans zou hebben Ginger Weiss te bedanken. Natuurlijk ging het niet zozeer om wat dokter Weiss had gedaan als wat ze was. In elk geval waren de vooruitzichten voor Jorja op haar zevenentwintigste opwindender dan ze ooit waren geweest.

Nu reed ze Pawnee Drive in, een straat met comfortabele woningen. Ze stopte voor het huis van Kara Persaghian en stapte uit. De voordeur ging open voor ze die had bereikt en Marcie rende naar buiten en in haar armen terwijl ze blij schreeuwde: ‘Mama!’ En eindelijk kon Jorja haar werk vergeten, de Texaan, de ruzie met de chef en de wrakkige Chevette. Ze hurkte neer en omhelsde haar dochter. Als niets haar meer kon opvrolijken, kon ze rekenen op Marcie.

‘Mama,’ zei het meisje, ‘heb je een prettige dag gehad?’

‘Ja, schatje, je ruikt naar pindakaas.’

‘Koekjes! Tante Kara heeft pindakaaskoekjes gemaakt! Voor mij was het ook een fijne dag. Mama, weet je waarom olifanten helemaal uit Afrika zijn gekomen om in dit land te wonen?’ Marcie giechelde. ‘Omdat we hier orkesten hebben, en olifanten zijn dol op dansen!’ ze giechelde weer.

Zelfs rekening houdend met moederlijk vooroordeel wist Jorja dat Marcie een beminnelijk kind was. Het meisje had het haar van haar moeder, zo donkerbruin dat het praktisch zwart was, en ook haar donkere huid. Haar ogen waren een opvallend contrast met de rest van haar, niet bruin zoals die van Jorja, maar blauw als die van haar vader.

Marcies grote ogen gingen wijd open. ‘Zeg, weet je wat voor dag het is?’

‘Zeker. De dag voor Kerstmis.’

‘Tante Kara geeft ons koekjes mee naar huis. Ze zegt dat ik het hele jaar zo stout ben geweest dat ik alleen maar een ketting van kraaltjes krijg, maar ze plaagt alleen maar. Dat is toch alleen maar plagen, hè mama?’

‘Ja hoor,’ bevestigde Jorja.

‘O nee hoor,’ zei Kara Persaghian. Ze kwam door de deur, een grote, moederlijke vrouw in een ochtendjas en een schort voor. ‘Een ketting van kraaltjes … en misschien een paar bijpassende oorbellen.’

Marcie giechelde weer.

Kara was niet de tante van Marcie, maar fungeerde als oppas na schooltijd. Marcie noemde haar tante Kara vanaf de tweede week dat ze haar kende, en de oppas was kennelijk verrukt van die eretitel. Ze droeg het jack van Marcie, een grote tekening van de Kerstman waar ze een paar dagen aan hadden gewerkt en een bord met koekjes. Jorja gaf de tekening en het jack aan Marcie, bedankte voor de koekjes en toen zei Kara: ‘Jorja, zou ik je even onder vier ogen kunnen spreken?’

‘Natuurlijk.’ Jorja stuurde Marcie met de koekjes naar de auto en draaide zich nieuwsgierig om naar Kara. ‘Gaat het over Marcie? Wat heeft ze gedaan?’

‘O, niets stouts. Ze is een engel en kan zich niet misdragen, zelfs als ze het probeerde. Maar vandaag … nou ja, ze had het over wat ze het liefst wil hebben voor Kerstmis, dat dokterskoffertje …’

‘Het is de eerste keer dat ze echt over zoiets heeft doorgezeurd,’ zei Jorja. ‘Ik weet niet waarom ze er zo geobsedeerd door is.’

‘Ze heeft het er elke dag over. Heb je het voor haar?’

Jorja wierp een snelle blik op de auto om te zien of Marcie niet binnen gehoorsafstand was en glimlachte toen. ‘Ja, de Kerstman heeft het in zijn zak.’

‘Fijn. Ze zou erg bedroefd zijn als je het niet had. Maar er is vandaag iets heel vreemds gebeurd en ik vroeg me af of ze ooit ernstig ziek is geweest.’

‘Ernstig ziek? Nee. Ze is een buitengewoon gezond kind.’

‘Nooit in het ziekenhuis geweest?’

‘Nee. Waarom?’

Kara fronste haar voorhoofd. ‘Nou, vandaag begon ze te praten over die doktersspullen en ze vertelde me dat ze later dokter wilde worden omdat ze dan zichzelf kon behandelen als ze ziek werd. Ze zei dat ze nooit meer wilde dat een dokter haar aanraakte omdat ze haar ooit echt pijn hadden gedaan. Ik vroeg haar wat ze bedoelde, en toen werd ze een tijdje stil. Ik dacht al dat ze me geen antwoord wilde geven, maar tenslotte zei ze dat een paar dokters haar eens in een ziekenhuisbed hadden vastgebonden zodat ze er niet uit kon, en toen hadden ze haar vol naalden gestoken en met licht in haar gezicht geschenen en allerlei vreselijke dingen met haar gedaan. Ze zei dat ze haar echt erg pijn hadden gedaan, dus was ze van plan om haar eigen dokter te worden en voortaan zichzelf te behandelen.’

‘O ja? Nou, dat is niet waar,’ zei Jorja. ‘Ik weet niet waarom ze zo’n verhaal verzint. Wat gek is dat.’

‘O, maar dat is nog niet eens het vreemdste. Toen ze me dat allemaal vertelde, was ik bezorgd en ik was verbaasd dat jij het me nooit had verteld. Ik bedoel, als ze ernstig ziek was geweest, had het mij verteld moeten worden voor het geval dat het weer zou terugkomen. Dus ik vroeg haar een paar dingen daarover, gewoon terloops, zoals je dat doet bij een kind, en plotseling barstte ze in tranen uit. We waren in de keuken bezig met de koekjes en ze begon te huilen … en te trillen. Gewoon te trillen als een blad. Ik probeerde haar te kalmeren, maar daardoor ging ze alleen maar harder huilen. Toen trok ze zich van me los en rende weg. Ik vond haar in de woonkamer in de hoek, achter de grote fauteuil, in elkaar gedoken alsof ze zich voor iemand verborg.’

‘Mijn hemel,’ zei Jorja.

‘Het duurde minstens vijf minuten voor ze ophield met huilen en nog eens tien voor ze uit haar schuilplaats achter die stoel kwam. Ik moest haar beloven dat als die dokters ooit weer voor haar kwamen, ik haar achter de stoel zou verstoppen en niet zou vertellen waar ze was.’

Op weg naar huis zei Jorja: ‘Dat was een mooi verhaal dat je aan Kara vertelde.’

‘Wat voor verhaal?’ vroeg Marcie die recht voor zich uitkeek en nauwelijks over het dashboard heen kon kijken.

‘Het verhaal over die dokters.’

‘O.’

‘Vastgebonden worden in bed. Waarom verzin je zoiets?’

‘Het is waar,’ zei Marcie.

‘Welnee, dat is het niet.’

‘Ja, dat is het wel.’ De stem van het meisje was weinig meer dan een fluistering.

‘Het enige ziekenhuis waar jij ooit binnen bent geweest, is dat waarin je bent geboren, en ik ben er zeker van dat je je dat niet herinnert.’ Jorja zuchtte. ‘En verhalen verzinnen om Kara bang te maken …’

‘Ik probeerde haar niet bang te maken,’ zei Marcie.

‘Maar je bent nooit in een ziekenhuis geweest.’

‘Jawel.’

‘O ja?’ Marcie knikte heftig, en Jorja zei: ‘Wanneer dan?’

‘Dat weet ik niet meer.’

‘Je weet het niet meer?’

‘Bijna.’

‘Bijna is niet voldoende. Waar was dat ziekenhuis?’

‘Ik weet het niet zeker. Soms … weet ik het beter dan andere keren. De ene keer kan ik me bijna niet herinneren en de andere keer herinner ik het me heel goed, en dan ben ik bang.’

‘Nu herinner je je het niet erg goed, hè?’

‘Nee. Maar vandaag herinnerde ik het me weer wel … en ik was bang.’

Het stoplicht sprong op groen en Jorja reed verder terwijl ze zich afvroeg hoe ze de situatie het beste kon aanpakken. Ze had er geen idee van wat ze ervan moest denken. Het was dwaas om te geloven dat je je kind ooit begreep.

Marcie was altijd in staat geweest Jorja te verbazen met daden, beweringen, allerlei ideeën, overpeinzingen en vragen die niet van haarzelf leken te komen, maar die ze blijkbaar had overgenomen uit een geheim boek dat wel bekend was aan kinderen maar niet aan volwassenen en dat waarschijnlijk was getiteld: Hoe breng ik mijn vader en moeder uit hun evenwicht.

Alsof ze juist weer in dat boek had gebladerd, zei Marcie: ‘Waarom zijn de kinderen van het kerstmannetje misvormd?’

‘Wat?’

‘Nou, het kerstmannetje heeft een heel stel kinderen, maar het zijn allemaal dwergen.’

‘De dwergen zijn niet zijn kinderen. Ze werken voor hem.’

‘Echt waar? Hoeveel betaalt hij ze dan?’

‘Hij betaalt ze niets, schat.’

‘Hoe kopen ze dan eten?’

‘Ze hoeven niets te kopen. Het kerstmannetje geeft ze alles wat ze nodig hebben.’ Dit was beslist de laatste kerst dat Marcie in het kerstmannetje geloofde; bijna al haar klasgenootjes hadden al eerder hun twijfels en de laatste tijd had ze van die indringende vragen gesteld. Jorja zou het jammer vinden om de fantasie van het kind te moeten weerleggen zodat de magie verloren ging. ‘De dwergen zijn familie van hem, ze werken voor hun plezier.’

‘Bedoel je dat ze geadopteerd zijn? Dus het kerstmannetje heeft zelf geen kinderen? Dat is droevig!’

‘Nee hoor, want hij heeft al die dwergen om van te houden.’

God, wat hou ik van dit kind, dacht Jorja. Dank je wel, God. Bedankt voor dit kind, ook al moest ik daarvoor een relatie aanknopen met Alan Rykoff. Het meisje was handig van onderwerp veranderd en Jorja vroeg zich af of ze er nog verder op in moest gaan. Het was kerstavond, en ze had geen zin om de feestdagen te bederven. Marcie was een goed kind, beter dan de meesten, en het verhaal over artsen die haar pijn hadden gedaan was een buitengewoon zeldzaam voorbeeld van iets dat ze moest hebben verzonnen. Jorja had Marcie duidelijk gemaakt dat jokken niet acceptabel was en Marcie had dat begrepen, en plotseling van onderwerp veranderen was waarschijnlijk een vorm van toegeven dat ze iets verkeerds had gedaan.

Jorja was ervan overtuigd dat ze er niets meer over zou horen.

5

Laguna Beach, Californië

Die middag moest Dominick Corvaisis de getypte, niet ondertekende boodschap wel honderd keer hebben gelezen:

De slaapwandelaar zou er goed aan doen
in het verleden te zoeken naar de bron van zijn probleem.

Daar ligt het geheim begraven.

Behalve dat er geen ondertekening of afzender op stond, was het poststempel onleesbaar en gevlekt, dus wist hij niet of het briefje uit Laguna Beach of uit een andere stad was verstuurd.

Nadat hij had betaald voor zijn ontbijt en de Cottage had verlaten, zat hij in zijn auto, het exemplaar van Twilight in Babylon vergeten op de stoel naast zich, en las het briefje wel zes keer over. Het maakte hem zo nerveus dat hij een paar valiumtabletten uit de zak van zijn jack haalde en er bijna een nam zonder water. Maar toen hij het tablet naar zijn lippen bracht, aarzelde hij. Om de betekenis van het briefje te onderzoeken, had hij een helder hoofd nodig. Voor het eerst in weken ontzegde hij zichzelf een kunstmatige ontsnapping aan zijn angsten en hij deed de tabletten terug in zijn zak.

Hij reed naar South Coast Plaza, een reusachtig winkelcentrum, om nog een paar kerstcadeaus te kopen. In elke zaak waar hij kwam, nam hij, terwijl de verkoopsters zijn aankopen inpakten, de vreemde boodschap uit zijn zak en las hem telkens weer over.

Een tijdje had Dom zich afgevraagd of het briefje van Parker afkomstig was, of de schilder het hem had gestuurd om hem een schok te bezorgen en hem zo uit zijn door medicijnen veroorzaakte wazigheid te halen. Parker zou heel goed in staat zijn tot zo’n zeer theatrale, amateuristische psychotherapie. Maar tenslotte verwierp Dom die gedachte. Achterbakse methoden waren niets voor Parker. Die was in feite bijna overdreven openhartig.

Later, terug in Laguna, werd hij plotseling overvallen door een vreselijke gedachte. Dat nieuwe idee was zo onthutsend dat hij de auto naar het trottoir stuurde en stopte. Hij haalde het briefje uit zijn zak, las het weer, betastte het papier en voelde zich koud vanbinnen. Hij keek naar zijn ogen in de achteruitkijkspiegel en wat hij zag, vond hij bepaald niet prettig.

Was het mogelijk dat hij het briefje zelf had geschreven?

Hij kon het hebben ingetikt op de tekstverwerker terwijl hij sliep. Maar het was bizar om te veronderstellen dat hij zich had aangekleed, zich naar de brievenbus had begeven om de brief te posten, naar huis was teruggegaan en zijn pyjama weer had aangetrokken zonder wakker te worden. Dat was toch onmogelijk, nietwaar? Als hij zoiets had gedaan, was zijn geestelijke onevenwichtigheid erger dan hij had gedacht.

Zijn handen waren klam. Hij veegde ze af aan zijn broek.

Maar drie mensen op de wereld wisten van zijn slaapwandelen: hijzelf, Parker Faine en dokter Cobletz. Hij had Parker al uitgeschakeld en dokter Cobletz had het briefje beslist niet gestuurd. Dus als Dom het zelf niet had gedaan, wie dan wel?

Tien minuten later haalde hij in zijn studeerkamer het verkreukelde briefje uit zijn zak. Hij tikte de twee zinnen in, die in groene letters op het scherm van de tekstverwerker verschenen. Toen schakelde hij de printer in en liet de computer een kopie van het document produceren. Hij keek hoe hij die drieëntwintig woorden uittikte.

De tekstverwerker werd geleverd met twee verschillende lettertypes en hij had er nog twee bij gekocht. Nu gebruikte Dom de drie extra lettertypes om een totaal van vier exemplaren van het briefje te produceren en met een potlood noteerde hij de naam van elk lettertype dat hij gebruikte: Prestige Elite, Artisan 10, Courier 10, Letter Gothic.

Hij streek het oorspronkelijke briefje glad en legde de vier exemplaren ernaast om ze te vergelijken. Hij hoopte alle vier de lettertypes die hij bezat te kunnen uitschakelen om de theorie dat hij het briefje aan zichzelf had gestuurd, te kunnen ontzenuwen. Maar de Courier 10 bleek volmaakt overeen te stemmen.

Maar dat wilde nog niet zeggen dat hij het briefje inderdaad had geschreven. Overal in het hele land moesten zich miljoenen tekstverwerkers met het lettertype Courier 10 bevinden.

Hij dacht: Parker, dokter Cobletz en ik. Wie kon het anders weten?

En wat probeerde het briefje hem precies te vertellen? Wat voor geheim lag er begraven in zijn verleden? Wat voor onderdrukt trauma over vergeten gebeurtenissen was geworteld in zijn slaapwandelen?

Terwijl hij aan zijn bureau zat en in de nacht staarde, werd hij zenuwachtig. Weer voelde hij de behoefte aan valium; hij hunkerde ernaar, maar hij wist er weerstand aan te bieden.

Het briefje legde volledig beslag op zijn nieuwsgierigheid, zijn logica en zijn rede. Hij kon al zijn aandacht richten op de speurtocht naar een oplossing en zich concentreren met een intensiteit die hij de laatste tijd niet had kunnen opbrengen, zodat hij in staat was om de vertroosting van de valium te weerstaan.

Voor het eerst sinds weken voelde hij zich weer een beetje ingenomen met zichzelf. Ondanks de hulpeloosheid waarin hij zich had laten gaan, besefte hij nu dat hij tenslotte toch het vermogen had om de loop van zijn eigen leven vorm te geven en te besturen. Het enige wat hij nodig had was iets als dat briefje, iets tastbaars waarop hij zich kon concentreren.

Hij ijsbeerde door het huis met het briefje in zijn hand en dacht na. Op een bepaald moment stond hij bij een raam vanwaar hij de brievenbus aan de stoeprand kon zien.

Omdat hij beschikte over een postbus in de stad, kwam in deze bus alleen maar wat drukwerk en zo nu en dan een kaart of een brief van vrienden die beide adressen hadden. Terwijl Dom bij het raam stond, besefte hij dat hij vandaag niet had gekeken of er post in zat.

Hij liep naar buiten en opende de brievenbus met een sleutel. Behalve een lichte bries die de bomen deed ruisen, was het een stille avond. De wind voerde de geur van de zee aan en de lucht was kil. Een lantaarnpaal dichtbij was voldoende voor Dom om de post te herkennen. Zes reclamefolders, twee kerstkaarten … en een witte envelop zonder afzender.

Opgewonden en angstig liep hij snel terug naar het huis, naar zijn studeerkamer, scheurde de witte envelop open en haalde er één enkel vel papier uit. Aan zijn bureau ontvouwde hij de brief.

De maan.

Geen andere woorden konden hem zo hebben ontsteld. Hij had het gevoel alsof hij in een diep hol was gevallen en omlaag viel naar een fantasierijk waar logica en rede niet langer van toepassing waren.

De maan. Het was onmogelijk. Niemand wist dat hij uit nachtmerries was ontwaakt met die woorden op zijn lippen en ze in paniek had herhaald: ‘De maan, maan …’ en niemand wist dat hij in zijn slaap die woorden op de tekstverwerker had getikt. Hij had het noch aan Parker noch aan Cobletz verteld, omdat die gebeurtenissen zich hadden voorgedaan nadat hij met de medicijnen was begonnen en die leken te gaan werken. Bovendien wilde hij niet laten weten dat het leek alsof hij achteruitging, en hoewel de woorden hem met angst vervulden, begreep hij hun betekenis niet. Hij wist niet waarom ze zo’n macht over hem hadden dat ze hem kippenvel bezorgden en hij had intuïtief het gevoel dat het onverstandig was met iemand over deze ontwikkeling te praten voor hij die meer onder controle had.

De maan.

Niemand wist het, verdomme. Niemand anders dan … hijzelf.

Dom pakte de envelop. Het poststempel was heel duidelijk, New York, N.Y. en de datum was 18 december. Vorige week woensdag.

Hij begon bijna hardop te lachen. Dus hij was tenslotte toch niet krankzinnig. Hij had deze raadselachtige boodschappen niet aan zichzelf gestuurd, want hij was de afgelopen weken in Laguna geweest. En de brievenbus waarin deze vreemde boodschap – en ongetwijfeld ook die andere – op de post was gedaan, was 4000 kilometer ver weg.

Maar wie had hem de brief gestuurd en waarom? Wie in New York kon weten dat hij slaapwandelde … of dat hij herhaaldelijk ‘de maan’ op zijn tekstverwerker had getypt? Duizend vragen schoten door zijn hoofd, en hij had er geen antwoord op. Erger nog, op dit moment kon hij zelfs niet zien waar hij een antwoord moest zoeken. De situatie was zo bizar dat er geen logische richting was om met zijn onderzoek te beginnen.

Twee maanden had hij gedacht dat het slaapwandelen het vreemdste en angstaanjagendste was dat hem ooit was overkomen – of dat ooit zou gebeuren. Maar wat er achter het slaapwandelen lag, moest nog vreemder en angstaanjagender zijn dan het slaapwandelen zelf.

Hij herinnerde zich de eerste boodschap die hij voor zichzelf had achtergelaten op de tekstverwerker: Ik ben bang. Waarvoor had hij zich verborgen in kasten? Wat had hij gehoopt buiten te sluiten toen hij de ramen wilde dichttimmeren terwijl hij diep in slaap was?

Dom begreep nu dat zijn slaapwandelen niet was veroorzaakt door stress. Hij leed niet aan angstaanvallen omdat hij het succes of de mislukking van zijn eerste roman vreesde. Het was niet zoiets gewoons.

Het was iets anders. Iets heel vreemds en ontzettends.

Wat wist hij in zijn slaap dat hij niet wist wanneer hij wakker was?

6

New Haven County, Connecticut

Voor het vallen van de avond was de lucht opgeklaard, maar er was nog geen maan. De sterren lieten weinig licht op de koude aarde vallen.

Met zijn rug tegen een zwerfkei zat Jack Twist in de sneeuw boven op een heuveltje, aan de rand van een pijnbomenbos, te wachten op het verschijnen van de gepantserde geldauto. Pas drie weken nadat hij persoonlijk meer dan één miljoen dollar had opgestreken van de kraak in het pakhuis van de maffia, was hij alweer met een nieuwe klus bezig. Hij droeg laarzen, handschoenen en een wit skipak, met de capuchon over zijn hoofd en stevig onder zijn kin vastgebonden. Driehonderd meter achter hem, naar het zuidwesten, achter het bos, werd de duisternis onderbroken door de lichten van een woonwijk. Maar Jack wachtte in complete duisternis, met dampende adem. Voor hem strekten zich velden uit in noordoostelijke richting en drie kilometer verder waren fabrieken, dan winkelcentra en dan woonwijken, die geen van alle zichtbaar waren vanuit Jacks positie.

Aan de verste rand van de velden verschenen koplampen boven een heuveltje. Jack hief zijn nachtkijker op en richtte die op het naderende voertuig. Ondanks zijn loensende linkeroog had Jack een uitstekend gezichtsvermogen, en met behulp van de nachtkijker vergewiste hij zich ervan dat het voertuig niet de gepantserde geldauto was. Hij liet de kijker zakken.

In zijn eenzaamheid op het besneeuwde heuveltje dacht hij terug aan een andere tijd en een warmere plaats, aan een vochtige nacht in een Centraal-Amerikaanse jungle, toen hij met zo’n kijker een nachtelijk landschap had bestudeerd. Toen had hij bezorgd gezocht naar vijandelijke troepen die hem en zijn vrienden hadden beslopen en omcirkeld …

Zijn peloton – twintig goed opgeleide commando’s onder leiding van luitenant Rafe Eikhorn met Jack als onderbevelhebber – was illegaal de grens overgegaan en was vijfentwintig kilometer het vijandelijke gebied binnengetrokken zonder te worden ontdekt. Hun aanwezigheid kon worden uitgelegd als een oorlogshandeling, daarom droegen ze camouflagepakken die ontdaan waren van militaire aanduidingen en ze hadden geen legitimatiebewijzen bij zich.

Hun doel was een smerig, klein ‘heropvoedingskamp’, cynisch het ‘instituut van de broederschap’ genoemd, waar zo’n duizend Miskito-indianen gevangen waren gezet door het volksleger. Twee weken eerder hadden moedige katholieke priesters ongeveer vijftienhonderd indianen door de jungle geleid en het land uit, voor ze eveneens gevangen zouden worden genomen. De geestelijken waren met het nieuws gekomen dat de indianen in het instituut zouden worden vermoord en in massagraven gegooid als ze niet binnen de maand werden bevrijd.

De Miskito’s waren een trots volk met een rijke cultuur die ze niet wilden opgeven voor de collectivistische filosofie van de nieuwste leiders van het land. De loyaliteit aan hun eigen traditie zou hun uitroeiing betekenen, want het huidige regime aarzelde niet om het vuurpeloton op te laten draven om zijn macht te laten blijken.

Niettemin zouden er nooit twintig commando’s beschikbaar zijn gesteld om zo’n gevaarlijke inval te doen alleen maar om Miskito’s te redden. Linkse en rechtse dictatoriale regimes overal ter wereld brachten stelselmatig burgers om zonder dat de Verenigde Staten deze door de Staat gesanctioneerde moorden verhinderden, wat ze ook niet konden. Maar in het instituut waren ook nog elf anderen wier redding, samen met de indianen, de riskante operatie de moeite waard maakten.

Die elf waren vroegere revolutionairen die de rechtvaardige oorlog tegen de nu afgezette rechtse dictator hadden gevoerd, maar die hadden geweigerd om te blijven zwijgen toen hun revolutie was verraden door linkse totalitaire leiders. Zonder twijfel beschikten die elf over waardevolle informatie. De gelegenheid om hen te ondervragen was belangrijker dan het redden van het leven van duizend indianen, tenminste voor zover het Washington betrof.

Zonder te worden ontdekt bereikte het peloton van Jack het instituut van de broederschap in een landbouwgebied aan de rand van de jungle. Het was in ieder opzicht een concentratiekamp, met prikkeldraadomheining en wachttorens. Twee gebouwen stonden buiten het kamp: een van beton vanwaaruit de regering het gebied bestuurde en een bouwvallige houten barak waarin zestig soldaten huisden.

Even na middernacht nam het peloton stilletjes zijn positie in en lanceerde een raketaanval op de barak en het betonnen gebouw. Het artilleriespervuur werd gevolgd door een gevecht van man tot man. Een halfuur later was het laatste schot afgevuurd, de indianen en andere gevangenen werden in een colonne opgesteld en ze vertrokken naar de grens, vijfentwintig kilometer verder. Twee commando’s waren gedood. Drie waren gewond.

Als bevelhebber van het peloton leidde Rafe Eikhorn de uittocht en hield hij toezicht op de veiligheid op de flanken, terwijl Jack achterbleef met drie mannen om er zeker van te zijn dat de laatste gevangenen op een ordelijke manier uit het kamp kwamen. Het was ook zijn opdracht om dossiers te verzamelen over de ondervraging, marteling en moord op de indianen en plaatselijke boeren. Toen hij en zijn vier mensen het instituut van de broederschap verlieten, waren ze drie kilometer achter op de laatste Miskito’s.

Hoewel Jack en zijn mannen snel vooruit kwamen, haalden ze hun peloton nooit in en waren nog kilometers van de grens van Honduras toen bij dageraad vijandelijke legerhelikopters laag over de bomen kwamen aangevlogen en vijandelijke soldaten afzetten overal waar een open plek kon worden gevonden. De andere commando’s en alle indianen bereikten de vrijheid, maar Jack en zijn drie mannen werden gevangengenomen en weggevoerd naar een kamp dat leek op het instituut van de broederschap. Maar het kamp was zoveel erger dan het instituut, dat het officieel niet bestond. De regering gaf niet toe dat zo’n hel bestond in het nieuwe arbeidersparadijs of dat binnen de muren ervan monsterlijke inquisities werden uitgevoerd.

Binnen die naamloze muren, in cellen zonder nummers, werden Jack Twist en de drie andere commando’s onderworpen aan psychologische en lichamelijke martelingen, meedogenloze vernederingen en onteringen, stelselmatige uithongering en voortdurende bedreigingen met de dood. Een van de vier stierf; een werd gek. Alleen Jack en zijn beste vriend, Oscar Weston, bleven in leven en behielden hun gezond verstand tijdens ruim elf maanden van hun gevangenschap …

Nu, acht jaar later, hoorde Jack terwijl hij wachtte op de gepantserde geldauto geluiden en ontdekte geuren die niet thuishoorden in deze winternacht. De harde voetstappen van laarzen in betonnen gangen. De stank van de overstromende emmer die het enige toilet was in de cel. De deerniswekkende kreet van een of andere stakker die uit zijn cel werd gehaald, op weg naar een nieuwe ondervraging.

Jack ademde diep de schone, koude lucht in. Hij werd zelden gekweld door akelige herinneringen aan die tijd en naamloze plaats. Vaker werd hij achtervolgd door wat er was gebeurd na zijn ontsnapping – en door wat Jenny was overkomen tijdens zijn afwezigheid. Niet zijn lijden in Centraal-Amerika had hem tegen de maatschappij opgezet, maar het waren de daaropvolgende gebeurtenissen die hem hadden verbitterd.

Hij zag andere koplampen op de zwarte velden en hief zijn nachtkijker op. Het was de gepantserde vrachtwagen.

Hij keek op zijn horloge: 9:38 uur. Hij was precies op tijd, zoals hij elke avond deze week was geweest. Zelfs met de feestdag morgen hield de vrachtwagen zich aan zijn route.

Op de grond naast Jack stond een diplomatenkoffertje. Hij tilde het deksel op en zag de blauwe cijfers van een digitale scanner die was aangesloten op de open radioverbinding van de gepantserde auto met de vervoerscoördinator van het bedrijf. Zelfs met zijn geavanceerde uitrusting had hij drie avonden nodig gehad om de frequentie van de vrachtwagen te ontdekken. Hij draaide aan de volumeknop op zijn eigen ontvanger. Geruis. Toen werd hij beloond met een routine-uitwisseling tussen de chauffeur en de vervoerscoördinator.

‘Drie-nul-één,’ zei de coördinator.

‘Rendier,’ zei de chauffeur.

‘Rudolph,’ zei de coördinator.

‘Roofdier,’ zei de chauffeur.

Er volgde weer geruis.

De coördinator had de uitwisseling geopend met het nummer van de vrachtwagen, en de rest was de code van de dag geweest die diende als bevestiging dat 301 op schema lag en geen moeilijkheden had.

Jack schakelde zijn ontvanger uit.

De vrachtwagen passeerde op minder dan zestig meter van zijn plaats op het heuveltje, en hij draaide mee om zijn verdwijnende achterlichten na te kijken. Hij was nu overtuigd van het vaste schema van de vrachtwagen, en hij zou niet terugkeren naar deze omgeving tot de avond van de overval, die voorlopig was gepland op zaterdag 11 januari. Intussen moest er nog heel wat aan de organisatie gebeuren.

Gewoonlijk was het plannen van een klus bijna even opwindend en bevredigend als het bedrijven van de misdaad zelf. Maar toen hij het heuveltje afliep in de richting van de huizen in het zuidwesten, waar hij zijn auto in een stille straat had geparkeerd, voelde hij geen vervoering, geen opwinding.

Hij veranderde. En hij wist niet waarom.

Toen hij in de buurt van de eerste huizen kwam, werd hij zich ervan bewust dat de nacht helderder was geworden. Hij keek omhoog. De maan hing groot aan de horizon, zo reusachtig dat het leek alsof hij op de aarde zou neerstorten. Plotseling bleef hij staan, en met zijn hoofd naar achteren staarde hij omhoog naar het lichtgevende maanoppervlak. Een kilte overviel hem, een innerlijke ijzigheid die niets te maken had met de winterkou.

‘De maan,’ zei hij zacht.

Toen Jack zichzelf die woorden hardop hoorde zeggen, begon hij hevig te trillen door een onverklaarbare angst die in hem opwelde. Hij werd overstelpt door een onredelijke drang om weg te rennen van de maan en zich te verbergen, alsof haar licht giftig was en hem als een zuur zou oplossen terwijl hij erin baadde.

Na een minuut verdween de dwangimpuls om te vluchten en hij kon niet begrijpen waarom de maan hem zo plotseling angst had aangejaagd. Nu was het gewoon de oude en bekende maan. Vreemd.

Maar toen hij in zijn auto stapte en even later de Interstate 95 opreed, was die vreemde gebeurtenis uit zijn gedachten verdwenen. Hij hield zich weer in gedachten bezig met Jenny, wier conditie hem meer zorgen baarde dan gewoonlijk op Kerstmis.

Later, in zijn flat, toen hij bij een groot raam stond en naar de grote stad staarde met in zijn hand een fles bier, wist hij zeker dat niemands kerstavond in deze metropool eenzamer was dan die van hem.

7

Kerstmis

Elko County, Nevada

Sandy Sarver werd wakker even nadat de dag was aangebroken. De vroege zon scheen zwak bij de slaapkamerramen van de caravan en de wereld was zo rustig dat het leek alsof de tijd stilstond.

Ze kon zich omdraaien en weer gaan slapen als ze dat wilde, want ze had nog acht dagen vakantie voor zich. Ernie en Faye Block hadden het Tranquility Motel gesloten en waren naar hun kleinkinderen in Milwaukee. De ernaast gelegen Tranquility Grille was eveneens gesloten.

Maar Sandy wist dat ze niet meer kon slapen want ze was klaarwakker … en geil. Ze rekte zich uit als een kat onder de dekens. Ze wilde Ned wakker maken, hem overstelpen met kussen en hem boven op zich trekken.

In de donkere slaapkamer was Ned alleen maar een schaduwachtige gestalte die diep ademhaalde, vast in slaap. Hoewel ze vreselijk graag met hem wilde vrijen, maakte ze hem niet wakker. Later op de dag zouden ze genoeg tijd hebben. Ze gleed stilletjes uit bed, liep naar de badkamer om te douchen en eindigde met een koude douche.

Jarenlang had ze geen belangstelling gehad voor seks, was frigide geweest. Niet lang geleden had de aanblik van haar eigen lichaam haar in verlegenheid gebracht en met schaamte vervuld. Hoewel ze niet de reden kende van de nieuwe gevoelens die de laatste tijd in haar waren opgekomen, was ze beslist veranderd. Het was begonnen in de zomer twee jaar geleden, toen seks plotseling aantrekkelijk leek. Dat klonk nu stom. Natuurlijk was seks aantrekkelijk, maar voor die zomer was vrijen altijd een karwei geweest dat je nu eenmaal moest verdragen. Haar late erotische opbloei was een bijzonder plezierige verrassing en een onverklaarbaar mysterie.

Naakt liep ze terug naar de donkere slaapkamer. Ze nam een trui en een spijkerbroek uit de kast en kleedde zich aan.

In het keukentje begon ze sinaasappelsap in te schenken maar hield daarmee op toen ze plotseling de drang voelde opkomen om een ritje te maken. Ze liet een briefje achter voor Ned, trok een jack aan en ging naar buiten, naar de Ford-bestelwagen.

Seks en rijden waren de twee nieuwe passies in haar leven, en het laatste was bijna even belangrijk voor haar als het eerste. Dat was ook vreemd: tot de zomer twee jaar geleden had ze er een hekel aan ergens heen te gaan in de bestelwagen, behalve naar het werk en terug, en ze reed zelden. Ze had niet alleen een hekel aan het snelwegverkeer, maar was er bang voor geweest, zoals sommige mensen bang zijn voor vliegtuigen. Maar nu was er, behalve seks, niets dat ze leuker vond dan achter het stuur van de bestelwagen te stappen en te vertrekken, zomaar een stukje te rijden, zonder bestemming. Ze had altijd begrepen waarom seks haar tegenstond – dat was geen mysterie geweest. Ze kon haar vader, Horton Purney, de schuld geven voor haar frigiditeit. Hoewel ze haar moeder nooit had gekend, die was in het kraambed gestorven, had Sandy haar vader veel te goed gekend. Ze hadden gewoond in een bouwvallig huis in een buitenwijk van Barstow, aan de rand van de eenzame California-woestijn, alleen zij tweeën, en de eerste herinneringen van Sandy waren aan seksueel misbruik. Horton Purney was een humeurige, broeierige, gemene, gevaarlijke man geweest. Tot Sandy op haar veertiende uit huis wegliep, had haar vader haar gebruikt of ze een erotisch speeltje was.

Pas onlangs had ze beseft dat haar sterke afkeer voor snelwegverkeer ook verband hield met iets anders wat haar vader haar had aangedaan. Horton Purney had een reparatieplaats voor motoren gehad in een vervallen schuur naast het huis, maar hij had er nooit veel geld mee verdiend. Daarom zette hij Sandy twee keer per jaar in de auto en reed in tweeënhalf uur door de woestijn naar Las Vegas, waar hij een ondernemende pooier kende, Samson Cherrik. Cherrik had een lijst van perverse lieden met een bijzondere belangstelling voor kinderen, en hij was altijd blij Sandy te zien. Na een paar weken in Vegas zette Sandy’s vader haar in de auto en reed terug naar Marstow, zijn zakken vol met geld. Sandy vond de lange rit naar Vegas een nachtmerrie, want ze wist wat haar daar te wachten stond. En de terugreis naar Barstow was nog erger, want het was niet een ontsnapping uit Vegas, maar een terugkeer naar het akelige leven in dat bouwvallige huis en de duistere, dwingende, onverzadigbare lust van Horton Purney. In beide richtingen had de weg naar de hel geleid en geleidelijk aan was ze het geluid van de automotor en de snelweg die zich voor haar uitstrekte gaan haten.

Daarom leek het genoegen dat ze nu beleefde aan rijden en seks wonderbaarlijk. Ze kon niet begrijpen waar ze de kracht en de wil vandaan had gehaald om over haar afgrijselijke verleden heen te komen. Sinds de zomer twee jaar geleden was ze gewoon … veranderd, en ze veranderde nog steeds. Het was gewoon verrukkelijk om te voelen dat haar zelfafkeer en angst werden verbroken, om voor het eerst in haar leven respect voor zichzelf te hebben en zich vrij te voelen.

Ze stapte in de Ford en startte de motor. Hun caravan stond op een stuk grond aan de zuidkant van het plaatsje Beowawe, dat niet meer dan een paar straten telde, langs Route 21, een tweebaans asfaltweg. Terwijl Sandy van de caravan wegreed, leek het of er niets anders was dan lege vlaktes, golvende heuvels, verspreide tafelbergen, rotsaders, gras, struikgewas en ravijnen. De intens blauwe ochtendlucht was onmetelijk en terwijl Sandy snelheid meerderde, had ze het gevoel dat ze van de grond zou kunnen loskomen.

Ze reed in zuidelijke richting, naar een schitterend, ongerept landschap. Heel bekwaam en met gemak bestuurde ze de bestelwagen met vierwielaandrijving over de slechte landweg. Na vijftien minuten reed ze een zandweg op die in oostelijke richting liep en geflankeerd werd door wild gras en struikgewas.

Op deze kerstochtend lag er wat sneeuw, maar niet veel. In de verte waren de bergen wit, maar hier beneden was de jaarlijkse neerslag minder dan zevenendertig centimeter, en weinig daarvan was sneeuw.

Sandy bleef hard rijden over de zandweg, en achter haar vormde zich een stofwolk. Op een gegeven moment reed ze het pad af en ging over het land in noordelijke richting, toen in westelijke en kwam tenslotte op een bekende plaats, hoewel ze niet was vertrokken met deze bestemming in gedachten. Om redenen die ze niet begreep, bracht haar onderbewuste haar dikwijls naar deze plek tijdens haar ritjes alleen, zelden rechtstreeks maar via omwegen, zodat haar aankomst meestal een verrassing voor haar was. Ze stopte en zette de auto op de handrem. Terwijl de motor stationair liep, staarde ze een tijdje door de stoffige voorruit.

Ze kwam hier omdat ze zich hier prettig voelde, ofschoon ze niet wist waarom. De heuvels, het gras en het struikgewas vormden een aangenaam beeld, hoewel het landschap niet mooier was en niet anders dan op duizend andere plaatsen in de buurt. Toch voelde ze hier een ongelooflijke vredigheid die ze nergens anders onderging.

Ze zette de motor af, stapte uit de auto en wandelde een tijdje heen en weer met haar handen in de zakken van haar jack, zonder te letten op de bijtende koude lucht. Haar tocht dwars door het land had haar teruggebracht naar de beschaving, en Interstate 80 lag maar een paar honderd meter in noordelijke richting. Zo nu en dan echode het gebulder van een passerende vrachtwagen, maar op deze kerstdag was er weinig verkeer. Aan de andere kant van de snelweg lag het Tranquility Motel en de Grille, maar Sandy wierp maar één keer een blik in die richting. Ze had meer belangstelling voor haar directe omgeving, die een geheimzinnige en sterke aantrekkingskracht op haar uitoefende en die vrede leek uit te stralen.

Ze probeerde niet haar affiniteit voor dit stuk grond te ontleden. Elke poging om de aantrekkingskracht ervan te verklaren zou even dwaas zijn als het analyseren van de schoonheid van een zonsondergang of de aantrekkingskracht van een lievelingsbloem.

Die kerstochtend wist Sandy nog niet dat Ernie Block op 10 december als bezeten naar hetzelfde stuk grond was getrokken toen hij op weg was naar huis in Elko. Ze wist niet dat het in Ernie een opwindend gevoel van op handen zijnde openbaring en meer dan een beetje angst had opgewekt, heel andere emoties dan die het in haar wakker maakte. Weken zouden voorbijgaan voor ze erachter kwam dat haar speciale plekje een speciale aantrekkingskracht had op anderen behalve haar zelf – zowel vrienden als vreemden.

Chicago, Illinois

Voor pater Stefan Wycazik was het de drukste kerstochtend die hij ooit had meegemaakt. En naarmate de dag vorderde, werd het snel de belangrijkste Kerstmis van zijn leven.

Hij droeg de tweede mis op, had een uur lang parochianen ontvangen die in de pastorie langskwamen met fruitmanden en dozen zelfgemaakte koekjes en andere geschenken en was toen naar het academisch ziekenhuis gereden om een bezoek te brengen aan Winton Tolk, de politieman die gistermiddag in een cafetaria was neergeschoten. Nadat Tolk was geopereerd, was hij gistermiddag en de hele nacht op de intensive care geweest. Op kerstochtend was hij verplaatst naar een kamer daarnaast, want hoewel zijn toestand niet meer kritiek was, moest hij nog wel aan de monitor.

Toen pater Wycazik binnenkwam, zat Raynella Tolk, de vrouw van Winton, naast het bed van haar man. Ze was heel aantrekkelijk, met een lichtbruine huid en modieus kortgeknipt haar. ‘Mevrouw Tolk? Ik ben Stefan Wycazik.’

‘Maar …’

Hij glimlachte. ‘Stil maar. Ik ben hier niet om iemand te bedienen.’

‘Oké,’ zei Winton, ‘want ik ben beslist niet van plan om dood te gaan.’

De gewonde politieman was niet alleen volledig bij bewustzijn maar ook bij de pinken, en hij leed kennelijk geen pijn. Zijn bed was omhoog geklapt zodat hij kon zitten. Hoewel zijn brede borst nog in verband zat en hij een telemetrieapparaat om zijn nek had terwijl hem ook nog intraveneus glucose en antibiotica werden toegediend, zag hij er opmerkelijk goed uit.

Pater Wycazik stond aan het voeteneind van het bed en zijn spanning verraadde zich alleen door de manier waarop hij zijn zwarte hoed bleef ronddraaien in zijn sterke handen. Toen hij besefte wat hij deed, legde hij de hoed vlug op een stoel.

‘Meneer Tolk,’ zei hij, ‘als u zich ertegen opgewassen voelt, ik ben gekomen om u een paar vragen te stellen over wat er gisteren is gebeurd.’

Zowel Tolk als zijn vrouw keken verbaasd over de nieuwsgierigheid van Stefan.

De priester gaf een gedeeltelijke verklaring voor zijn belangstelling. ‘De man die de afgelopen week met u op patrouille is geweest, Brendan Cronin, was in mijn dienst,’ zei hij.

‘O, wat zou ik die graag willen ontmoeten,’ zei Raynella en haar gezicht verhelderde.

‘Hij heeft mijn leven gered,’ zei Tolk. ‘Hij deed zoiets krankzinnig dappers, wat hij in geen miljoen jaar had moeten doen, maar ik ben toch blij dat hij het heeft gedaan.’

‘Meneer Cronin liep die cafetaria in terwijl hij niet wist of alle gangsters dood waren, niet wist of er op hem zou worden geschoten,’ zei Raynella.

‘Het is volstrekt tegen de handelwijze van de politie om in zo’n situatie naar binnen te gaan,’ zei Winton. ‘Ikzelf zou het volgens het boekje hebben gedaan als ik buiten was geweest. Ik kan het dan ook niet toejuichen wat Brendan deed, pater, maar ik dank wel mijn leven aan hem omdat hij zo heeft gehandeld.’

‘Verbazingwekkend,’ zei pater Wycazik, alsof dit de eerste keer was dat hij had gehoord van Brendans dapperheid. De dag daarvoor had hij een uitvoerig gesprek gehad met de hoofdinspecteur van Winton Tolk, een oude vriend, die hij Brendan had horen prijzen voor zijn moed en vervloeken om zijn dwaasheid. ‘Ik heb Brendan altijd gekend als een betrouwbare man. Heeft hij ook eerstehulp verleend?’

‘Misschien wel,’ zei Winton. ‘Ik weet het echt niet. Ik herinner me dat ik weer bij bewustzijn kwam … en hij er was … over me heen gebogen … hij riep mijn naam … maar ik was nog niet helemaal helder …’

‘Het is een wonder dat Winton het heeft overleefd,’ zei Raynella met onvaste stem.

‘Nou, nou, schat,’ zei Winton zacht. ‘Ik heb het gered en dat is het enige wat telt.’ Toen hij zeker wist dat het in orde was met zijn vrouw, keek hij Stefan aan en zei: ‘Iedereen is verbaasd dat ik zoveel bloed kon verliezen en het toch heb gehaald. Naar wat ik ervan hoor, moet ik er emmers van hebben verloren.’

‘Heeft Brendan een drukverband aangebracht?’

Tolk fronste zijn voorhoofd. ‘Ik weet het niet. Zoals ik al zei, ik was nog niet helemaal bij bewustzijn.’

Pater Wycazik aarzelde en vroeg zich af hoe hij de dingen die hij wilde weten kon achterhalen zonder iets los te laten over zijn motief voor dit bezoek. ‘Ik weet dat u niet precies op de hoogte bent met wat er is gebeurd, maar heeft u iets bijzonders opgemerkt aan de handen van Brendan?’

‘Iets bijzonders? Wat bedoelt u?’

‘Hij heeft u aangeraakt, nietwaar?’

‘Jazeker. Ik denk dat hij de hartslag heeft gevoeld … en toen keek waar het bloed vandaan kwam.’

‘Nou, voelde u iets ongewoons toen hij u aanraakte … iets vreemds?’ vroeg Stefan, voorzichtig en gefrustreerd omdat hij nog altijd vaag moest blijven.

‘Ik geloof niet dat ik uw gedachtegang kan volgen, pater.’

Stefan Wycazik schudde zijn hoofd. ‘Het doet er niet toe. Het belangrijkste is dat het goed met u gaat.’ Hij wierp een blik op zijn horloge en zei: ‘Mijn hemel, ik ben al laat voor een afspraak.’ Voor ze konden reageren, pakte hij zijn hoed van de stoel, wenste hun veel geluk en liep snel de kamer uit, hen zonder twijfel verbijsterd over zijn gedrag achterlatend.

Vanuit de kamer van Tolk liep pater Wycazik snel door de gang, naar de afdeling intensive care waar de gewonde politieman tot een uur geleden nog had gelegen. Hij vroeg de dienstdoende arts, dokter Royce Albright, te spreken. In de hoop dat God hem een paar leugentjes om bestwil zou vergeven, stelde hij zich voor als de geestelijke raadsman van de familie Tolk en suggereerde dat mevrouw Tolk hem had gestuurd om het hele verhaal over de conditie van haar man te horen, omdat die haar nog niet duidelijk was.

Dokter Albright zag eruit als Jerry Lewis en had een zware basstem als Henry Kissinger, wat ontstellend was, maar hij was bereid antwoord te geven op alle vragen die pater Wycazik wilde stellen. Hij had Winton Tolk niet persoonlijk behandeld, maar hij had belangstelling voor het geval. ‘U kunt mevrouw Tolk ervan verzekeren dat er praktisch geen gevaar meer is voor een terugval. Hij herstelt verbazingwekkend goed. Twee keer in de borst geschoten met een .38. Tot gisteren zou niemand hier hebben geloofd dat iemand twee schoten in de borst uit een groot kaliber handvuurwapen kon krijgen en binnen vierentwintig uur de intensive care verlaten! De heer Tolk heeft ongelooflijk veel geluk gehad.’

‘De kogels misten dus het hart … en alle vitale organen?’

‘Dat niet alleen,’ zei Albright, ‘maar geen van beide hebben de aderen of slagaderen beschadigd. Een .38 kogel laat gewoonlijk weinig over van het slachtoffer.’

‘Dan neem ik aan dat de kogel ergens door het bot werd tegengehouden.’

‘Afgeschampt, ja, maar niet tegengehouden. Beide kogels werden in zacht weefsel gevonden. En dat is nog iets verbazingwekkends, er waren geen versplinterde botten. Hij heeft heel veel geluk gehad.’

Pater Wycazik knikte. ‘Toen de twee kogels uit zijn lichaam werden gehaald, was er toen een aanwijzing dat ze te licht waren voor een .38 kaliber? Ik bedoel, misschien waren de hulzen niet in orde, met te weinig lood in de kogels. Dat zou verklaren waarom de schoten nog minder schade hebben berokkend dan uit een .22.’

Albright fronste zijn voorhoofd. ‘Dat weet ik niet, maar het zou kunnen. Dat zou u aan de politie moeten vragen … of aan dokter Sonneford, de chirurg die de kogels uit Tolk heeft gehaald.’

‘Ik heb begrepen dat agent Tolk een heleboel bloed heeft verloren.’

Albright trok een gezicht en zei: ‘Dat moet een fout zijn op zijn kaart. Ik heb vandaag nog niet de gelegenheid gehad om met dokter Sonneford te praten omdat het Kerstmis is, maar volgens de kaart kreeg Tolk meer dan vier liter bloed in de operatiekamer. Natuurlijk kan dat niet juist zijn.’

‘Waarom niet?’

‘Pater, als Tolk werkelijk vier liter bloed had verloren voor hij in het ziekenhuis kwam, zou er niet voldoende over zijn geweest om zelfs voor een minimale bloedsomloop te zorgen. Dan zou hij dood zijn geweest. Morsdood.’

Las Vegas, Nevada

Mary en Pete Monatella, de ouders van Jorja, arriveerden op kerstochtend om zes uur in haar flat met tranende ogen, mopperend over te weinig slaap maar vastbesloten om hun rechtmatige positie bij de vrolijk opgetuigde kerstboom in te nemen voor Marcie wakker werd. Mary, even groot als Jorja, was eens bijna even welgevormd als haar dochter geweest. Nu was ze zwaar en droeg een korset. Pete was kleiner dan zijn vrouw en stevig gebouwd, een bantammer die leek te paraderen als hij liep, maar hij was een van de meest bescheiden mannen die Jorja ooit had gekend. Ze kwamen beladen met cadeaus voor hun enige kleinkind.

Ze hadden ook een cadeau voor Jorja, plus de normale zaken die ze elke keer wanneer ze op bezoek kwamen meebrachten: goed bedoelde maar vervelende kritiek, ongevraagd advies en schuldgevoelens. Mary was nauwelijks binnen of ze kondigde aan dat Jorja de afzuigkap boven het fornuis moest schoonmaken en ze keek onder de gootsteen tot ze een spuitbus en een doek vond waarmee ze het karweitje zelf opknapte. Ze merkte ook op dat de boom wat kaal was – ‘Er moeten meer lichten in, Jorja!’ – en toen ze zag hoe de cadeaus voor Marcie waren ingepakt, barstte ze in wanhoop uit. ‘Lieve hemel, Jorja, dit pakpapier had kleuriger moeten zijn. De linten zijn niet groot genoeg. Kleine meisjes houden van kleurig papier met Kerstmannen erop en een heleboel linten.’

De kerststemming was bij Jorja laat gekomen dit jaar, en zelfs nu had ze er nog maar een oppervlakkige greep op. Blootgesteld aan het goed bedoelde maar woedend makende commentaar op haar tekortkomingen, zou ze de feeststemming misschien helemaal kwijt zijn geraakt als Marcie niet net op tijd om halfzeven was verschenen, vlak nadat Jorja een kalkoen van veertien pond in de oven had gezet voor de uitgebreide maaltijd later op de dag. Het meisje schuifelde in haar pyjama de woonkamer in, schattig als elk zevenjarig meisje op kerstochtend.

‘Heeft de Kerstman mijn dokterskoffertje meegebracht?’

‘Hij heeft meer voor je meegebracht dan dat, schatje,’ zei Pete. ‘Kijk maar! Kijk maar eens wat het kerstmannetje allemaal bij zich had.’

Marcie draaide zich om en zag de boom – die de Kerstman ’s nachts had opgezet – en de berg cadeaus. Ze snakte naar adem. ‘Joepie.’

De opwinding van het kind werd overgebracht op de ouders van Jorja, en een tijdlang was de flat vervuld met vrolijke, drukke geluiden.

Maar toen Marcie de helft van haar cadeaus had uitgepakt, begon de feestelijke stemming te veranderen en kreeg iets sombers, dat zich in een veel angstaanjagender vorm later op de dag weer zou voordoen. Met een zeurderige stem die niet bij haar paste, mopperde het meisje dat de Kerstman niet had gedacht aan het dokterskoffertje. Ze legde een pop die ze vreselijk graag wilde hebben opzij zonder hem zelfs uit de doos te halen en pakte het volgende pakje, in de hoop dat daarin het bewuste koffertje zat. Iets in het gedrag van het kind, een vreemdheid in haar ogen, verontrustte Jorja. Even later merkten Mary en Pete het ook op en ze begonnen er bij Marcie op aan te dringen meer tijd te nemen voor elk cadeau, om er meer van te genieten voor ze snel het volgende pakte, maar hun verzoeken werden in de wind geslagen. Jorja had het dokterskoffertje niet onder de boom gelegd, maar als een laatste verrassing verborgen in een kast. Maar met nog maar drie pakjes over, was Marcie bleek en trillend in afwachting van dat wat ze zo graag wilde hebben.

In godsnaam, wat was daar zo belangrijk aan? Een heleboel al uitgepakte cadeaus waren duurder en interessanter dan het dokterskoffertje. Waarom was haar aandacht zo gespannen en onnatuurlijk gericht op dat ene cadeau? Waarom was ze er zo geobsedeerd door?

Toen het laatste cadeau onder de kerstboom was uitgepakt, snikte Marcie van pure teleurstelling. ‘De Kerstman is het vergeten! Hij heeft er niet aan gedacht!’

Met al die prachtige cadeaus die verspreid lagen in de kamer was de wanhoop van het meisje ontstellend. Jorja was ontdaan en geërgerd door Marcies gedrag, en ze zag dat haar ouders ontstemd waren en niet veel begrip konden opbrengen voor deze onverwachte en onterechte woedeaanval.

Plotseling bang dat de kerstdag een puinhoop zou worden, rende Jorja naar de kast in de slaapkamer, pakte het belangrijke cadeau vanachter een schoenendoos en liep ermee terug naar de woonkamer.

Wanhopig griste Marcie het pakje uit de handen van haar moeder.

‘Wat is er in het kind gevaren?’ vroeg Mary.

‘Ja,’ zei Pete, ‘wat is er zo belangrijk aan dat dokterskoffertje?’

Marcie trok heftig aan het pakpapier tot ze zag dat er inderdaad het cadeau in zat dat ze het liefste had. Onmiddellijk werd ze rustig en hield op met trillen. ‘Het dokterskoffertje. De Kerstman is het niet vergeten.’

‘Liefje, misschien is het niet van de Kerstman,’ zei Jorja. Ze was blij te zien dat het kind uit die vreemde en onaangename stemming kwam. ‘Niet al je cadeaus zijn van de Kerstman. Kijk maar eens naar het kaartje.’

Marcie zocht naar het kaartje, las de paar woorden erop en keek met een onzekere glimlach op. ‘Het is van … papa.’

Jorja voelde dat haar ouders naar haar staarden. Maar ze keek niet naar hen. Ze wist dat Alan naar Acapulco was vertrokken met zijn laatste verovering, de blondine die Pepper heette, en dat hij niet de moeite had genomen om zelfs maar een kaart voor Marcie achter te laten, en ze keurden haar handelwijze zonder twijfel af.

Later, toen Jorja in de keuken was en neerhurkte voor de oven om naar de kalkoen te kijken, kwam haar moeder naar haar toe en zei zacht: ‘Waarom heb je dat gedaan, Jorja? Waarom heb je de naam van die rotzak gezet op het cadeau dat ze het liefste wilde hebben?’

Jorja trok de slee een stukje eruit en bedroop de kalkoen. Tenslotte zei ze: ‘Ik wil niet dat het kerstfeest voor Marcie wordt bedorven alleen maar omdat haar vader een ezel is.’

‘Je moet haar niet beschermen tegen de waarheid,’ zei Mary.

‘De waarheid is te afschuwelijk voor een zevenjarig meisje.’

‘Hoe eerder ze weet wat voor een ellendeling haar vader is, des te beter. Weet je wat je vader hoorde over die vrouw met wie Alan leeft?’

‘Ik hoop dat die kalkoen om twaalf uur gaar is.’

Mary wilde het onderwerp niet laten varen. ‘Ze staat op de lijst van twee casino’s, Jorja. Dat heeft Pete gehoord. Weet je wat ik bedoel? Ze is een callgirl. Alan leeft met een callgirl. Wat mankeert hem?’

Jorja sloot haar ogen en haalde diep adem.

‘Nou,’ zei Mary, ‘als hij niets met Marcie te maken wil hebben is dat toch prima? God weet wat voor ziekte hij heeft opgelopen door met die vrouw te leven.’

Jorja duwde de kalkoen terug in de oven, sloot de ovendeur en ging staan. ‘Zullen we hier niet meer over praten?’

‘Ik dacht dat je zou willen weten wat die vrouw voor iemand is.’

‘Nou, dat weet ik dan nu.’

Hun stemmen werden zachter, meer gespannen: ‘Wat als hij op een dag komt en zegt: “Pepper en ik willen dat Marcie met ons naar Acapulco gaat,” of Disneyland, of misschien alleen maar een tijdje bij hen logeert?’

Geïrriteerd zei Jorja: ‘Moeder, hij wil niets met Marcie te maken hebben omdat zij hem doet denken aan zijn verantwoordelijkheden.’

‘Maar wat als …’

‘Moeder, verdomme!’

Hoewel Jorja haar stem niet had verheven, waren die twee woorden met zoveel woede uitgesproken dat het onmiddellijk een neerslag had op haar moeder en ze kreeg een gekwetste blik op haar gezicht. Gegriefd draaide ze zich om, liep vlug naar de koelkast, maakte die open en keek naar de inhoud.

‘O, je hebt gnocchi gemaakt.’

‘Ja, en niet in de winkel gekocht,’ zei Jorja met trillende stem. ‘Zelf gemaakt.’ Ze wilde verzoenend zijn, maar besefte dat haar opmerking verkeerd kon worden opgevat. Ze beet op haar lip en verzette zich tegen opkomende tranen.

Mary keek nog steeds in de koelkast en zei: ‘En je hebt ook aardappelen? Wat is dit – o, je hebt de kool voor de koolsla al geraspt. Ik dacht dat je hulp nodig zou hebben, maar ik geloof dat je overal aan hebt gedacht.’

Ze deed de deur van de koelkast dicht en zocht naar iets om haar bezig te houden en door dit pijnlijke ogenblik heen te loodsen. Er stonden tranen in haar ogen.

Jorja schoot op haar af en sloeg haar armen om haar moeder heen. Mary beantwoordde de omhelzing en een tijdje klemden ze zich aan elkaar vast, zonder dat ze woorden nodig hadden.

‘Ik weet niet waarom ik zo ben,’ zei Mary tenslotte. ‘Mijn moeder was precies zo tegen mij. En ik heb gezworen dat ik nooit zo tegen jou zou doen.’

‘Ik hou van je zoals je bent.’

‘Misschien komt het omdat jij mijn enige kind bent. Als ik er een paar bij had kunnen krijgen, zou ik niet zo hard tegen je zijn.’

‘Het is gedeeltelijk mijn schuld, mama. Ik ben de laatste tijd erg prikkelbaar.’

‘En waarom zou je dat niet zijn?’ vroeg haar moeder, nog steeds met haar armen om haar heen. ‘Die rotzak laat jou in de steek en jij moet voor jezelf en Marcie zorgen, je hebt je cursus … je hebt alle recht om prikkelbaar te zijn. We zijn trots op je, Jorja. Er is zoveel moed voor nodig om te doen wat jij doet.’

In de woonkamer begon Marcie te gillen.

Wat nu, vroeg Jorja zich af.

Toen ze in de deuropening van de woonkamer stond, zag ze dat haar vader Marcie probeerde te overreden met de pop te spelen. ‘Luister,’ zei Pete, ‘als je haar zo houdt, lacht ze en zo gaat ze huilen.’

‘Ik wil niet spelen met een stomme pop,’ zei Marcie. Ze hield de plastic en rubber injectiespuit uit het dokterskoffertje in haar hand, weer helemaal bevangen door die verwarrende intensiteit en hardnekkigheid die ze eerder had tentoongespreid. ‘Ik wil je nog een prik geven.’

‘Maar schatje,’ zei Pete, ‘je hebt me al twintig prikken gegeven.’

‘Ik moet oefenen,’ zei Marcie. ‘Ik word nooit mijn eigen dokter als ik nu niet begin met oefenen.’

Pete keek geërgerd naar Jorja.

‘Wat is dat toch met dat dokterskoffertje?’ vroeg Mary.

‘Ik wou dat ik het wist,’ zei Jorja.

Marcie vertrok haar gezicht terwijl ze aan de zuiger van de speelgoedinjectiespuit trok. Transpiratie glinsterde op haar voorhoofd.

‘Ik wou dat ik het wist,’ herhaalde Jorja.

Boston, Massachusetts

Het was de ergste Kerstmis in het leven van Ginger Weiss.

Hoewel hij joods was geweest, had haar vader altijd Kerstmis gevierd omdat hij hield van de harmonie en de goede wil die het symbool waren van deze feestdag, en na zijn dood was Ginger 25 december blijven beschouwen als een bijzondere dag. Tot vandaag had Kerstmis haar nooit gedeprimeerd.

George en Rita deden alles wat ze konden om Ginger het gevoel te geven dat ze erbij hoorde, maar ze was zich er scherp van bewust dat ze een buitenstaander was. De drie zoons van de Hannaby’s hadden hun gezinnen voor een paar dagen meegebracht naar Baywatch en het grote huis was gevuld met gelach van kinderen. Iedereen deed zijn best om Ginger bij alle tradities van de Hannaby’s te betrekken.

Op kerstochtend was ze erbij om de kinderen te zien aanvallen op de berg cadeaus, en had ze net als de andere volwassenen over de vloer gekropen met de kinderen om hen te helpen hun nieuwe speelgoed te verzamelen en ermee te spelen. Een paar uur was haar wanhoop verdwenen en werd ze ondanks zichzelf opgenomen door de familie Hannaby. Maar bij de lunch voelde Ginger zich weer niet thuis. Veel gesprekken gingen over herinneringen aan vroegere feestdagen waaraan ze geen deel had gehad.

Na de lunch wendde ze hoofdpijn voor en ontsnapte naar haar kamer. Het schitterende uitzicht op de baai kalmeerde haar, maar kon niet verhinderen dat ze in een depressie wegzakte. Ze hoopte wanhopig dat Pablo Jackson morgen zou bellen en zeggen dat hij het probleem van de geheugenblokkeringen had bestudeerd en klaar was om haar weer te hypnotiseren.

Het bezoek van Ginger aan Pablo had George en Rita minder verontrust dan ze had verwacht. Ze waren bezorgd omdat ze alleen was weggegaan waardoor ze het risico van een aanval had gelopen zonder vrienden om haar te helpen, en ze lieten haar beloven dat ze zich in de toekomst door Rita of een van de bedienden naar en van de flat van Pablo zou laten rijden, maar ze hadden niet geprobeerd haar af te brengen van de ongebruikelijke behandeling die ze bij de goochelaar had gezocht.

Ginger wendde zich af van het raam, stond op en liep naar het bed waar ze tot haar verbazing twee boeken op het nachtkastje vond. Het een was een verhaal van Tim Powers, een schrijver die ze eerder had gelezen, het ander een exemplaar van iets wat Twilight in Babylon heette, en ze had geen idee waar ze vandaan kwamen.

In de kamer waren nog een stuk of vijf andere boeken, geleend uit de bibliotheek beneden, want de afgelopen paar weken had ze weinig anders te doen gehad dan lezen. Maar dit was de eerste keer dat ze een boek van Powers en Twilight in Babylon zag. Het eerste, een verhaal over in de tijd reizende trollen die hun eigen geheime oorlog voerden tegen Britse aardmannetjes tijdens de Amerikaanse revolutie, zag er heel aanlokkelijk uit, het soort exotisch verhaal waarvan haar vader zo had genoten. Uit een stuk papier dat los voorin zat, bleek dat het een recensie-exemplaar was. Rita had een vriendin die recensente was voor de Globe en die soms interessante boeken doorgaf voor ze in de winkel te koop waren. Deze waren kennelijk gisteren of eergisteren gekomen en Rita had ze in de kamer van Ginger neergelegd.

Ze legde het boek van Powers opzij en bekeek Twilight in Babylon wat nauwkeuriger. Ze had nooit gehoord van de schrijver, Dominick Corvaisis, maar de samenvatting van het verhaal was intrigerend, en toen ze de eerste bladzijde had gelezen, was ze verloren. Maar voor ze verder ging, liep ze van het bed naar een van de makkelijke stoelen en pas toen keek ze naar de foto van de schrijver op de achterkant van het omslag.

De adem stokte haar in de keel en ze werd vervuld van angst.

Een ogenblik dacht ze dat de foto haar een nieuwe aanval van fugue zou bezorgen. Ze probeerde het boek weg te gooien, maar slaagde er niet in; toen probeerde ze te gaan staan, maar ook dat ging niet. Ze haalde diep adem, deed haar ogen dicht en wachtte tot haar polsslag weer normaal werd.

Toen ze haar ogen opendeed en weer naar de foto van de schrijver keek, bracht die haar nog steeds in de war, maar niet zo erg als de eerste keer. Ze wist dat ze deze man eerder had gezien, hem ergens had ontmoet en niet in de beste omstandigheden, hoewel ze zich niet kon herinneren waar of wanneer. Zijn korte biografie op de flap vertelde haar dat hij in Portland, in Oregon had gewoond en nu in Laguna Beach in Californië woonde. Omdat ze nooit in een van die plaatsen was geweest, kon ze zich niet voorstellen wanneer hun paden elkaar zouden hebben gekruist. Dominick Corvaisis, ongeveer vijfendertig, was een opvallende man die Ginger aan Anthony Perkins deed denken toen die wat jonger was. Zijn uiterlijk was zo innemend, dat ze zich niet kon voorstellen dat ze was vergeten waar ze hem had ontmoet. Haar eerste reactie op de foto was vreemd, en sommige mensen zouden die misschien hebben afgedaan als zonder betekenis, afkomstig van een overspannen geest. Maar de afgelopen twee maanden had ze geleerd vreemde ontwikkelingen serieus te nemen en naar de betekenis ervan te zoeken, ook al leken ze die nauwelijks te hebben.

Ze tuurde naar de foto van Corvaisis in de hoop haar geheugen op te frissen.

Tenslotte, met een bijna helderziend gevoel dat Twilight in Babylon op de een of andere manier haar leven zou veranderen, opende ze het boek en begon te lezen.

Chicago, Illinois

Van het academisch ziekenhuis reed pater Stefan Wycazik door de stad naar het politielaboratorium. Hoewel het Kerstmis was, waren mensen van de gemeentereiniging nog bezig de straten sneeuwvrij te maken.

Er waren maar een paar mensen aan het werk in het laboratorium, dat was ondergebracht in een oud overheidsgebouw, en de oude vertrekken gaven het verlaten gevoel van een kunstig aangelegd Egyptisch graf dat diep onder het woestijnzand was begraven. Voetstappen echoden heen en terug tussen de tegelvloeren en hoge plafonds.

Gewoonlijk gaf het lab geen informatie aan iemand die niet werkzaam was bij de politie of justitie. Maar de helft van de politiemensen was katholiek, wat betekende dat pater Wycazik verscheidene vrienden onder hen had. Een paar daarvan had hij aangeklampt om informatie voor hem in te winnen en hem toegang te verschaffen tot het laboratorium.

Hij werd begroet door dr. Murphy Aimes, een dikbuikige man met een volslagen kaal hoofd en een walrussnor. Ze hadden elkaar door de telefoon gesproken, voor Stefan uit de pastorie was vertrokken naar het ziekenhuis, en nu was Murphy Aimes gereed om hem te ontvangen. Ze gingen op twee krukken zitten aan een werkbank met marmeren blad waarop Aimes een dossiermap en verschillende andere voorwerpen had gelegd.

‘Ik moet zeggen, pater, ik zou nooit zo roekeloos omspringen met informatie als ik de kans liep een proces aan mijn broek te krijgen. Maar omdat beide daders zijn overleden, neem ik aan dat er niemand is om tegen te procederen.’

‘Dank u wel, meneer Aimes. Ik ben u dankbaar voor de tijd en energie die u aan mij besteedt.’

Op het gezicht van Murphy Aimes verscheen een nieuwsgierige trek. ‘Ik begrijp eigenlijk de reden niet van uw belangstelling voor deze zaak.’

‘Daar ben ik zelf ook niet helemaal zeker van,’ zei Stefan raadselachtig.

Hij had zijn bedoeling niet onthuld aan de hogere autoriteiten via welke hij hier terecht kon, en hij was ook niet van plan om Aimes in te lichten. Om te beginnen zouden ze, als hij hun vertelde waar hij mee bezig was, denken dat hij niet goed bij zijn hoofd was en zouden ze minder geneigd zijn met hem samen te werken.

‘Nou,’ zei Aimes, beledigd omdat Stefan hem niet in vertrouwen had genomen, ‘u vroeg naar de kogels.’ Hij maakte een gele envelop open en leegde de inhoud ervan in zijn hand: twee grijze brokken lood. ‘Dit is wat de chirurg uit Winton Tolk heeft gehaald. U zei dat u er bijzondere belangstelling voor had.’

‘Dat heb ik zeker,’ zei Stefan terwijl hij ze in zijn eigen hand nam toen Aimes ze hem aanbood. ‘U heeft deze gewogen, neem ik aan. Ik begrijp dat dat bij de gewone procedure hoort. En ze hebben het juiste gewicht?’

‘Als u bedoelt of ze versplinterd zijn door de inslag, nee, dat is niet zo. Ze zijn zo misvormd dat ze het bot moeten hebben geraakt, dus is het verbazingwekkend dat ze niet enigszins zijn versplinterd, zo niet helemaal, maar in feite zijn ze allebei intact.’

‘Eigenlijk,’ zei pater Wycazik terwijl hij naar de kogels in zijn hand tuurde, ‘bedoelde ik of ze te weinig wogen voor een .38. Misvormde munitie, fabrieksfout, of waren ze van het juiste formaat?’

‘O, het juiste formaat. Daar is geen twijfel aan.’

‘Groot genoeg om een heleboel schade aan te richten, ontzettende schade,’ zei pater Wycazik. ‘En het wapen?’

Uit een grotere envelop haalde Aimes de revolver waarmee Winton Tolk was beschoten. ‘Een Smith & Wesson .38 met extra korte loop.’

‘U hebt die onderzocht, ermee proefgeschoten?’

‘Ja. De gewone procedure.’

‘Geen aanwijzing dat er iets mis mee is? Is er een afwijking die tot gevolg zou kunnen hebben dat de kogel met veel minder snelheid de loop heeft verlaten dan normaal het geval zou zijn?’

‘Dat is een eigenaardige vraag, pater. Het antwoord is nee. Het is een prima revolver, volgens de hoge maatstaven van Smith & Wesson.’

Pater Wycazik stopte de twee kogels weer in de envelop waaruit hij ze Aimes had zien halen en zei: ‘Hoe zit het met de patroonhulzen waaruit deze kogels zijn gekomen? Is er een kans dat ze met te weinig poeder waren gevuld, dat ze onvoldoende geladen waren?’

Aimes knipperde met zijn ogen. ‘Ik neem aan dat u er onder andere probeert achter te komen waarom twee kogels in de borst niet meer schade hebben aangericht?’

Stefan Wycazik knikte, maar weidde niet uit. ‘Zaten er nog ongebruikte patronen in de revolver?’

‘Een paar. Plus reservemunitie in een van de jaszakken van de schutter – nog twaalf.’

‘Hebt u een van de niet gebruikte patronen opengemaakt om te kijken of ze misschien onvoldoende springstof hadden?’

‘Daar was geen reden voor,’ zei Murphy Aimes.

‘Zou het mogelijk zijn dat u er nu een controleert?’

‘Dat is mogelijk. Maar waarom? Pater, wat heeft dit allemaal te betekenen?’

Stefan zuchtte. ‘Ik weet dat dit nog erg lastig is en ik zou uw vriendelijkheid met een verklaring moeten belonen, maar ik kan het niet. Nog niet. Net als artsen en advocaten moeten priesters soms vertrouwelijke zaken respecteren en geheimen bewaren. Maar als ik ooit de vrijheid heb te onthullen wat er achter mijn nieuwsgierigheid schuilgaat, zult u de eerste zijn die het te weten komt.’

Aimes keek hem strak aan, maar de ogen van Stefan waren openhartig. Tenslotte maakte hij een andere envelop open. Die bevatte de ongebruikte patronen van de .38 van de dode gangster. ‘Wacht hier.’

Na twintig minuten kwam Aimes terug met een wit emaille blad waarop twee ontlede .38 patronen lagen. ‘Geen fabrieksfout. De gangster heeft gebruik gemaakt van goede, betrouwbare Remington-munitie. Agent Tolk heeft gewoon geluk gehad, pater, heel veel geluk.’

New York, New York

Jack Twist bracht de Kerst door in de ziekenhuiskamer bij Jenny, al sinds dertien jaar zijn vrouw. Bij haar zijn op feestdagen was helemaal afschuwelijk, maar ergens anders zijn, haar alleen laten, zou nog ellendiger zijn geweest.

Hoewel Jenny bijna tweederde van hun huwelijk in coma had doorgebracht, hadden de jaren zonder contact de liefde van Jack voor haar niet verminderd. Meer dan acht jaar waren voorbijgegaan sinds ze tegen hem had geglimlacht, zijn naam had gezegd of zijn kussen had kunnen beantwoorden, maar in zijn hart had de tijd stilgestaan en ze was nog steeds de mooie Jenny Mae Alexander, de jonge bruid met het frisse gezicht.

Toen hij vastzat in die Centraal-Amerikaanse gevangenis had hij het volgehouden door de wetenschap dat Jenny thuis op hem wachtte, hem miste, zich zorgen maakte over hem en elke avond bad voor zijn veilige terugkomst. Tijdens zijn beproeving van marteling en periodieke verhongering had hij zich vastgeklampt aan de hoop dat hij op een dag de armen van Jenny om zich heen zou voelen en haar verrukkelijke lach weer zou horen. Die hoop had hem levend en geestelijk gezond gehouden.

Van de vier gevangengenomen commando’s hadden alleen Jack en zijn vriend Oscar Weston het overleefd en waren weer naar huis gekomen, hoewel ze maar ternauwernood konden ontsnappen. Ze hadden bijna een jaar gewacht om te worden bevrijd, ervan overtuigd dat hun land hen niet in de steek zou laten. Soms hadden ze het erover of ze bevrijd zouden worden door commando’s of via diplomatieke kanalen. Na elf maanden geloofden ze nog steeds dat hun landgenoten hen vrij zouden kopen, maar ze durfden niet meer te wachten. Ze hadden gewicht verloren en waren erg vermagerd en ondervoed. Ze hadden ook zonder enige vorm van behandeling aan onbekende tropische koortsen geleden, die hen verder hadden uitgeput.

De enige gelegenheid om te ontsnappen was tijdens een van hun regelmatige bezoeken aan het Volkscentrum van Justitie. Elke vier weken werden Jack en Oscar uit hun cel gehaald en naar het Volkscentrum gereden, een schone, goed verlichte inrichting zonder hoge muren en tralies in het hart van de hoofdstad – een modelgevangenis die was bedoeld om door middel van de menslievendheid van het huidige regime indruk te maken op buitenlandse journalisten. Daar gingen ze onder de douche, werden ontluisd, kregen schone kleren aan en handboeien om om gebaren te verhinderen en werden voor videocamera’s gezet om op een beleefde manier te worden ondervraagd. Gewoonlijk beantwoordden ze de vragen met obsceniteiten of geestigheden. Maar wat ze zeiden deed er niet toe omdat antwoorden die ze nooit hadden gegeven werden ingesproken door mensen die Engels zonder accent konden spreken.

Als de propagandafilm eenmaal was gemaakt, werden ze via een gesloten televisiecircuit geïnterviewd door buitenlandse verslaggevers die in een ander vertrek zaten. De camera gaf nooit close-ups van hen, en hun antwoorden werden niet gehoord door hen die de vragen stelden. In plaats daarvan werden de vragen beantwoord door niet-zichtbare inlichtingenmensen, die bij een andere microfoon buiten het bereik van de camera zaten.

In het begin van hun elfde maand gevangenschap begonnen Jack en Oscar plannen te maken om de volgende keer dat ze naar die veel minder veilige, veel minder zwaar bewaakte propagandagevangenis werden gebracht, te ontsnappen. De eens zo aanzienlijke kracht van hun jonge lichaam was verdwenen en hun enige wapens waren messen en naalden gemaakt van rattenbotten, die ze zorgvuldig hadden gevormd en geslepen door ze tegen de stenen muren van de cellen te wrijven. Ze waren gemeen scherp, maar niettemin hopeloos ontoereikend als wapen. Maar Jack en Oscar hoopten de met revolvers bewapende bewakers te kunnen overrompelen.

Eenmaal in het Volkscentrum werden ze toevertrouwd aan één enkele bewaker die hen begeleidde naar de douches op de eerste verdieping. De bewaker hield zijn revolver in zijn holster, waarschijnlijk omdat het Volkscentrum zich bevond in de grotere gevangenis van de hoofdstad zelf. De bewaker was er zeker van dat Jack en Oscar gedemoraliseerd, zwak en ongewapend waren, en hij was verbaasd toen ze zich plotseling tegen hem keerden en met ontstellende woestheid op hem in staken met de messen van botten die ze in hun kleren hadden verborgen. Tweemaal met het mes in de keel, zijn rechteroog doorstoken, bezweek hij zonder een schreeuw te laten horen die andere politiemensen of soldaten had kunnen alarmeren.

Voor hun ontsnapping werd ontdekt, pakten Jack en Oscar het handwapen en de munitie van de dode bewaker af en zochten toen brutaal hun weg door de gangen waarbij ze het risico liepen te worden opgemerkt en weer in de gevangenis te belanden. Maar tenslotte was dit maar een ‘heropvoedingscentrum’ met minimale veiligheidsvoorschriften en ze slaagden erin naar een trap te komen en omlaag naar een schemerig verlichte kelder, waar ze snel en stilletjes door een aantal muffe voorraadkamers liepen. Aan de achterkant van het gebouw was de laad- en losplaats en de weg om te ontsnappen. Uit een vrachtwagen die met zijn achterkant naar de dichtstbijzijnde losplaats stond, waren zojuist zeven of acht grote dozen uitgeladen en de chauffeur had een verschil van mening met iemand anders. Beide mannen stonden met klemborden naar elkaar te zwaaien. Ze waren de twee enige mensen in zicht, en toen ze zich omdraaiden en naar een met glas afgeschut kantoor liepen, renden Jack en Oscar zachtjes naar de pas uitgeladen dozen en vandaar achter in de vrachtwagen, waar ze een nest voor zichzelf maakten achter de nog niet afgeleverde bestellingen. Na een paar minuten kwam de chauffeur vloekend terug, sloeg de achterdeur van de vrachtwagen dicht en reed weg voor er alarm was geslagen.

Tien minuten en vele straten van het Volkscentrum verder stopte de vrachtwagen. De chauffeur deed de achterdeur open, haalde er een pakje uit zonder te beseffen dat Jack en Oscar zich achter een muur van dozen bevonden en liep naar het gebouw waarvoor hij geparkeerd stond. Jack en Oscar bevrijdden zich uit hun schuilplaats en gingen ervandoor.

Na een paar straten bevonden ze zich in een wijk met modderige straten en bouwvallige keten, waar de straatarme bewoners niet doller op de nieuwe tiran waren dan ze op de oude waren geweest en bereid waren om twee yankees op de vlucht te verbergen. Toen het avond was geworden vertrokken ze, met het weinige voedsel dat de sloppenbewoners konden missen, naar de rand van de stad. Toen ze op open landbouwgrond kwamen, verschaften ze zich toegang tot een schuur en stalen een scherpe sikkel, een paar verschrompelde appels, een leren voorschoot van een smid en een paar jute zakken die ze konden gebruiken om geïmproviseerde schoenen te maken als hun sjofele gevangenisuitrusting uit elkaar zou vallen … en een paard. Voor de dageraad hadden ze de rand van de echte jungle bereikt, waar ze het paard achterlieten en te voet verder trokken.

Zwak, slecht bevoorraad, alleen maar bewapend met de sikkel – en de revolver die ze van de bewaker hadden afgenomen – zonder kompas en daarom genoodzaakt een route te plannen aan de hand van de zon en de sterren, trokken ze in noordelijke richting door de tropische wouden naar de grens, honderdvijfentwintig kilometer verder. Tijdens die barre tocht had Jack één onmisbaar hulpmiddel om te overleven: Jenny. Hij dacht aan haar, droomde over haar en verlangde naar haar, en zeven dagen later, toen hij en Oscar niet-vijandelijk gebied hadden bereikt, wist Jack dat hij het evenzeer had gered door Jenny als dankzij de commando-opleiding.

Op dat moment dacht hij dat het ergste voorbij was. Maar hij vergiste zich.

Nu werd Jack Twist, terwijl hij naast het bed van zijn vrouw zat met kerstliederen op de cassetterecorder, plotseling overstelpt door verdriet. Kerstmis was een slechte tijd omdat hij zich wel moest herinneren hoe dromen over haar hem door zijn kerstdag in de gevangenis had heen geholpen – toen ze in feite al in coma had gelegen en voor hem verloren was geweest.

Prettige feestdagen.

Chicago, Illinois

Toen pater Stefan Wycazik door de gangen en afdelingen van het St.-Joseph-kinderziekenhuis liep, was hij buitengewoon opgewekt.

Het ziekenhuis was vol bezoekers en door de omroepinstallatie klonken kerstliederen. Moeders, vaders, broers, zusters, grootouders, andere familieleden en vrienden van de jonge patiënten waren aanwezig met cadeaus, snoep en goede wensen en er werd meer gelachen dan normaal. Zelfs de patiënten die er het ergst aan toe waren, glimlachten breed en praatten geanimeerd, hun lijden even vergeten.

Nergens in het ziekenhuis was meer hoop of gelach dan bij de mensen die verzameld waren rond het bed van de tienjarige Emmeline Halbourg. Toen pater Wycazik zich voorstelde, werd hij hartelijk begroet door de ouders van Emmie, twee zusjes, haar grootouders, een tante en een oom.

Door wat hij gisteren van Brendan Cronin had gehoord, verwachtte Stefan een opgewekt meisje aan te treffen dat aan de beterende hand was. Maar hij was niet voorbereid op het snelle herstel van Emmie. Ze zat er stralend bij. Nog maar twee weken geleden was ze volgens Brendan invalide en niet meer te redden geweest. Maar nu stonden haar donkere ogen helder en in plaats van haar vroegere bleekheid had ze een gezonde blos op haar wangen. Haar knokkels en polsen waren niet meer opgezwollen en ze leek helemaal geen pijn te hebben. Ze zag er niet uit als een ziek kind dat heldhaftig vocht voor haar gezondheid, maar het leek eerder alsof ze al was genezen.

Het meest opzienbarend was dat Emmie niet in bed lag, maar met behulp van krukken kon staan en rondliep tussen haar verheugde en bewonderende familieleden. Haar rolstoel was weg.

‘Nou,’ zei Stefan na een kort bezoek, ‘ik moet gaan, Emmie. Ik kwam alleen even langs om je een gelukkig kerstfeest te wensen van een vriend van je, Brendan Cronin.’

‘Dicky!’ zei ze stralend. ‘Hij is geweldig, hè? Het was vreselijk toen hij hier niet meer werkte. We missen hem heel erg.’

‘Ik heb die Dicky nooit ontmoet,’ zei Emmie’s moeder, ‘maar afgaande op de manier waarop de kinderen over hem praten, moet hij een goed medicijn voor hen zijn geweest.’

‘Hij heeft hier maar een week gewerkt,’ zei Eramy. ‘Maar hij komt terug, wist je dat? Om de paar dagen komt hij even langs. Ik hoopte dat hij vandaag zou komen, dan kon ik hem een dikke kerstkus geven.’

‘Hij wilde langskomen, maar hij brengt het kerstfeest bij zijn familie door.’

‘O, dat is prima! Daar is Kerstmis voor – nietwaar, pater? Samen zijn met je familie, pret hebben en van elkaar houden.’

‘Ja, Emmie,’ zei Stefan Wycazik en hij dacht dat geen theoloog of filosoof het beter geformuleerd kon hebben. ‘Daar is Kerstmis inderdaad voor.’

Als Stefan alleen met het meisje was geweest, zou hij haar vragen hebben gesteld over de middag van 11 december, de dag waarop Brendan haar haar had geborsteld terwijl zij in haar rolstoel voor het raam zat. Stefan wilde meer weten over de ringen in de handen van Brendan, die die dag voor het eerst waren verschenen en die Emmeline had gezien voor hij ze zelf had opgemerkt. Hij wilde Emmie vragen of ze iets ongewoons had gevoeld toen Brendan haar had aangeraakt. Maar er waren te veel volwassenen bij en ze zouden zeker lastige vragen stellen. Stefan was nog niet bereid de redenen van zijn nieuwsgierigheid te onthullen.

Las Vegas, Nevada

Na het niet zo prettige begin verbeterde de kerststemming in huize Monatella aanzienlijk. Mary en Pete hielden op met het geven van goed bedoelde maar ongewenste adviezen en kritiek. Ze ontspanden zich en speelden met Marcie mee, zoals alle grootouders doen, en Jorja wist weer waarom ze zoveel van hen hield. De feestmaaltijd stond tegen één uur op tafel, maar twintig minuten te laat, en alles smaakte heerlijk. Tegen de tijd dat Marcie aan tafel ging, had ze haar alles verterende belangstelling voor het dokterskoffertje afgereageerd en ze had geen haast met eten. Het was een ontspannen maaltijd met veel gepraat en gelach en met de kerstboom die op de achtergrond schitterde. Alles verliep bijzonder genoeglijk, tot bij het toetje volslagen onverwacht de moeilijkheden begonnen.

‘Waar laat zo’n klein meisje als jij al dat eten?’ vroeg Pete plagend aan Marcie. ‘Je heb meer gegeten dat wij met z’n drieën!’

‘O, opa.’

‘Het is waar! Nog één hap van die pompoentaart en je spat uit elkaar.’

Marcie nam nog een hap op haar vork zodat iedereen het kon zien, en bracht die dramatisch naar haar mond.

‘Nee, niet doen!’ zei Pete terwijl hij zijn handen voor zijn gezicht hield als om zich te beschermen tegen de ontploffing.

Marcie stopte het stukje in haar mond, kauwde en slikte. ‘Zie je wel? Ik spat niet uit elkaar.’

‘Maar bij de volgende hap gebeurt het wel,’ zei Pete, ‘Ik was gewoon één hap te vroeg. Je spat uit elkaar … of anders moeten we je vlug naar het ziekenhuis brengen.’

Marcie fronste haar voorhoofd. ‘Geen ziekenhuis.’

‘O, ja,’ zei Pete. ‘Want dan ben je helemaal opgezwollen en dan moeten we je vlug naar het ziekenhuis brengen om je leeg te laten lopen.’

‘Geen ziekenhuis,’ herhaalde Marcie onvermurwbaar.

Jorja besefte dat de stem van haar dochter was veranderd, dat het meisje niet meer meedeed met het spelletje maar opeens op een onverklaarbare manier bang was geworden. Ze was kennelijk niet bang om uit elkaar te spatten, maar alleen al de gedachte aan een ziekenhuis had alle kleur uit haar gezicht doen wegtrekken.

‘Geen ziekenhuis,’ herhaalde Marcie met een geobsedeerde blik in haar ogen.

‘O ja,’ zei Pete, nog niet bewust van de verandering in het kind.

Jorja probeerde hem af te leiden: ‘Vader, ik geloof dat we …’

Maar Pete zei: ‘Natuurlijk zullen ze je niet in een ziekenwagen komen halen omdat je daar dan veel te groot voor bent. We moeten een vrachtwagen huren om je te brengen.’

Het meisje schudde heftig het hoofd. ‘Ik wil in geen miljoen jaar naar een ziekenhuis, ik wil niet dat die dokters me ooit nog aanraken.’

‘Schatje,’ zei Jorja, ‘opa plaagt alleen maar. Hij bedoelt niet echt …’

Niet gerustgesteld zei het meisje: ‘Die mensen van het ziekenhuis zullen me pijn doen, net zoals vroeger. Ik wil niet dat ze me weer pijn doen.’

Mary keek verbijsterd naar Jorja. ‘Wanneer heeft ze in het ziekenhuis gelegen?’

‘Ze heeft niet in het ziekenhuis gelegen,’ zei Jorja. ‘Ik weet niet waarom ze …’

‘Wel waar, wel waar, wel waar! Ze hebben me vastgebonden in bed, me vol naalden gestoken en ik was bang, en ik wil niet dat ze me ooit weer aanraken.’

Jorja dacht aan de vreemde woedeaanval die Kara Persaghian haar gisteren had gemeld en kwam snel in actie om een soortgelijke scène te voorkomen. Ze legde een hand op Marcies schouder en zei: ‘Schatje, je bent nooit …’

‘Wel waar!’ De boosheid en de angst van het meisje veranderden nu in woede en doodsangst. Ze smeet haar vork neer en Pete dook weg om te verhinderen dat hij erdoor werd geraakt.

‘Marcie!’ riep Jorja.

Het meisje gleed van haar stoel en liep met een wit gezicht achteruit weg van de tafel. ‘Als ik groot ben, word ik mijn eigen dokter, zodat niemand anders naalden in me steekt.’ De woorden maakten plaats voor een meelijwekkend gekerm.

Jorja liep achter Marcie aan en stak haar handen naar haar uit. ‘Schatje, niet doen.’

Marcie hield haar handen voor zich, alsof ze een aanval afweerde, hoewel ze niet bang was voor haar moeder. Ze keek door Jorja heen en zag misschien een denkbeeldige bedreiging, hoewel haar angst echt was. Ze was niet alleen maar bleek, maar doorschijnend.

‘Marcie, wat is er?’

Het meisje wankelde huiverend achteruit naar een hoek.

Jorja pakte de in verdediging opgestoken handen van haar dochter vast. ‘Marcie, praat tegen me.’ Maar terwijl Jorja dat zei, werd de lucht plotseling vervuld van de stank van urine en ze zag een donkere vlek die zich verspreidde langs de spijkerbroek van haar dochter. ‘Marcie!’

Het meisje probeerde te schreeuwen, maar kon het niet.

‘Wat gebeurt er?’ vroeg Mary. ‘Wat is er aan de hand?’

‘Ik weet het niet,’ zei Jorja. ‘God sta me bij, ik weet het niet.’

Met haar ogen nog steeds gericht op een of andere figuur of voorwerp dat alleen maar voor haar zichtbaar bleef, begon Marcie woordeloos te kermen.

New York, New York

De cassetterecorder speelde nog steeds kerstliederen en Jenny Twist lag onbeweeglijk en levenloos op het bed, maar Jack was niet meer bezig met de frustrerende communicatie in één richting waarmee hij de eerste paar uur van zijn bezoek had gevuld. Nu zat hij in stilte en onvermijdelijk dreven zijn gedachten terug door de jaren naar zijn thuiskomst uit Centraal-Amerika.

Toen hij terugkwam in de Verenigde Staten had hij ontdekt dat de bevrijding van de gevangenen in het instituut van de broederschap in sommige kringen verkeerd geïnterpreteerd was als een terroristische daad, een massale kidnapping, een provocatie die was bedoeld om een oorlog te ontketenen. Hij en alle commando’s die erbij betrokken waren, werden afgeschilderd als een stelletje criminelen in uniform, en de lui die gevangen waren genomen, waren om een of andere reden het speciale doelwit van de woede van de oppositie.

In een politieke paniekstemming had het Congres alle geheime activiteiten in Centraal-Amerika verboden, inclusief een op handen zijnd plan om de vier commando’s te bevrijden. Hun vrijlating moest uitsluitend via diplomatieke kanalen worden geregeld.

Daarom hadden ze tevergeefs gewacht op de bevrijding; hun land had hen aan hun lot overgelaten. Eerst had Jack moeite het te geloven. Toen hij het tenslotte wel moest geloven, was dat de op een na grootste schok in zijn leven.

Nadat Jack zijn vrijheid had herwonnen en weer thuis was, werd hij meedogenloos achtervolgd door vijandige journalisten en gedagvaard om voor een commissie van het Congres te verschijnen teneinde te getuigen over zijn betrokkenheid bij de overval. Hij verwachtte een kans te hebben om alles uiteen te zetten, maar hij ontdekte dat men geen belangstelling had voor zijn standpunt en dat de hoorzitting, die door de televisie werd uitgezonden, alleen maar een gelegenheid was voor de politici om zich weer eens te laten zien.

Na een paar maanden waren de meeste mensen hem vergeten en toen hij de ponden terug had die hij in de gevangenis was kwijtgeraakt, herkende men hem niet meer als de zogenaamde oorlogsmisdadiger die men op de televisie had gezien. Maar de pijn en het gevoel van verraad bleven vurig in hem branden.

Als het feit dat hij door zijn land in de steek was gelaten de op een na grootste schok van zijn leven betekende, was de grootste wat er met Jenny was gebeurd terwijl hij gevangen zat in die Centraal-Amerikaanse gevangenis. Toen ze thuiskwam van haar werk werd ze in de hal van haar flatgebouw overvallen door een misdadiger. Hij drukte een pistool tegen haar hoofd, duwde haar naar haar flat, verkrachtte haar anaal en vaginaal en sloeg haar genadeloos met de kolf van zijn pistool. Tenslotte liet hij haar voor dood achter.

Toen Jack eindelijk thuiskwam, lag Jenny in coma in een inrichting. De verzorging die ze had gekregen, was beneden alle peil.

Norman Hazzart, de verkrachter die Jenny had aangevallen, was via vingerafdrukken en getuigen opgespoord, maar een slimme advocaat had het klaargespeeld het proces te vertragen. Jack ging zelf op onderzoek uit en vergewiste zich ervan dat Hazzart, met een verleden vol gewelddadige seksuele delicten, de schuldige was. Maar hij was er intussen wel van overtuigd dat Hazzart zou worden vrijgesproken op een technisch detail.

Tijdens al die ellende met de pers en de politici maakte Jack plannen voor de toekomst. Voor hem lagen twee belangrijke taken: eerst zou hij Norman Hazzart doden maar wel zo dat er geen verdenking op hem zou vallen. In de tweede plaats zou hij genoeg geld zien te krijgen om Jenny naar een privé-inrichting te laten overbrengen, hoewel de enige manier om snel zoveel geld te bemachtigen was het te stelen. Als commando was hij getraind in het gebruik van de meeste wapens, exclusieve krijgskunsten en overlevingstechnieken. Zijn maatschappij had zich niets van hem aangetrokken maar hem ook voorzien van de kennis en de middelen waarmee hij wraak kon nemen, waarbij hij had geleerd hoe hij wetten die hem in de weg stonden, straffeloos kon overtreden.

Norman Hazzart stierf in een ‘toevallige’ gasexplosie, twee maanden nadat Jack in de Verenigde Staten was teruggekeerd. En twee weken later werd de overplaatsing van Jenny naar een privéziekenhuis gefinancierd door de opbrengst van een ingenieuze bankroof die met militaire precisie was uitgevoerd.

De moord op Hazzart schonk Jack geen voldoening. In feite deprimeerde die hem. Doden in een oorlog was anders dan doden in het burgerleven. Hij was gewoon niet onverschillig genoeg om te doden, behalve uit zelfverdediging.

Maar diefstal was voor hem wel aantrekkelijk. Na de succesvolle bankoverval was hij opgewonden geweest, opgetogen, in een vrolijke stemming. Vermetele diefstal had een stimulerende uitwerking. Misdaad gaf hem een reden om te leven. Tot voor kort.

Terwijl Jack Twist naast Jenny’s bed zat, vroeg hij zich af wat hem nu nog op de been kon houden, afgezien van het zetten van een flinke kraak. Het enige andere dat hij had, was Jenny. Maar voor haar hoefde hij niet meer te zorgen, daarvoor had hij al meer dan genoeg geld bij elkaar gebracht. Zijn enige reden om in leven te blijven was een paar keer per week hierheen te komen, naar haar kalme gezicht te kijken, haar hand vast te houden … en bidden om een wonder.

Het was ironisch dat een man als hij – een nuchtere, onafhankelijke individualist – geen andere hoop meer had dan het geloof in wonderen.

Terwijl hij daarover zat te peinzen, hoorde hij Jenny een zacht gorgelend geluid maken. Ze haalde twee keer diep adem en produceerde een lange, rochelende zucht. Eén krankzinnig moment verwachtte Jack, terwijl hij opstond van zijn stoel, half en half haar ogen open te zien, voor het eerst in meer dan acht jaar vervuld met bewustzijn, het wonder dat had plaatsgevonden op het moment dat hij erover zat te dagdromen. Maar haar ogen waren dicht en haar gelaat was slap. Hij legde een hand op haar gezicht en verplaatste die toen naar haar keel. Hij voelde haar hartslag. Wat er was gebeurd, was in feite geen wonder maar eerder het tegendeel, normaal en onvermijdelijk: Jenny Twist was gestorven.

Chicago, Illinois

Op die kerstdag hadden weinig artsen dienst in het St.-Joseph-ziekenhuis, maar een inwonend arts genaamd Jarvil en de coassistent Klinet wilden graag met pater Wycazik praten over het verbazingwekkende herstel van Emmeline Halbourg. Klinet, een nerveuze jongeman met weerbarstig haar, begeleidde Stefan naar een spreekkamer om het dossier en de röntgenfoto’s van Emmie opnieuw te bekijken. ‘Vijf weken geleden is ze begonnen met namiloxiprine, een nieuw medicijn.’

Dokter Jarvil had een zachte stem en ogen met zware oogleden. Toen hij zich bij hen voegde in de spreekkamer, was hij zichtbaar opgewonden door de indrukwekkende verbetering van Emmeline.

‘Namiloxiprine heeft verschillende uitwerkingen op botziektes zoals die van Emmie,’ zei Jarvil. ‘In veel gevallen maakt het een eind aan de vernietiging van het beenvlies, het bevordert de groei van osteocyten en brengt enigszins de opeenhoping van intercellulair calcium teweeg. In een geval als dat van Emmie, waar het beenmerg het voornaamste doelwit van de ziekte is, zorgt namiloxiprine voor een ongebruikelijk chemisch milieu in de mergholte en in de haversiaanse kanalen, een milieu dat buitengewoon vijandig is voor micro-organismen maar de groei van mergcellen, de productie van bloedcellen en het vormen van hemoglobine bevordert.’

‘Maar het hoort niet zo snel te werken,’ zei Klinet.

‘En het is fundamenteel een medicijn dat het proces stopzet,’ zei Jarvil. ‘Het kan de voortgang van een ziekte tegenhouden, een eind maken aan de verslechtering van het bot. Maar het maakt regeneratie niet mogelijk. Zeker, het bevordert enige wederopbouw, maar niet van het soort zoals we dat bij Emmie zien.’

‘Snelle wederopbouw,’ zei Klinet terwijl hij met zijn hand tegen zijn voorhoofd sloeg als om dit verbazingwekkende feit in zijn onwillige brein te slaan. Ze lieten Stefan een aantal röntgenfoto’s zien die in de loop van de afgelopen zes weken waren genomen en waarop de veranderingen in de botten en gewrichten van Emmie duidelijk te zien waren.

‘Ze heeft drie weken namiloxiprine gehad zonder merkbare uitwerking,’ zei Klinet. ‘Maar twee weken geleden namen de verschijnselen niet alleen plotseling af, maar begon haar lichaam het beschadigde weefsel weer op te bouwen.’

Het tijdstip van de ommekeer in de toestand van het meisje viel geheel samen met de eerste verschijning van de vreemde ringen op de handen van Brendan Cronin. Maar Stefan Wycazik sprak niet over die samenloop van omstandigheden.

Jarvil haalde nog meer röntgenfoto’s te voorschijn en proeven die een aanmerkelijke verbetering te zien gaven in de haversiaanse kanalen van het kind, het uitgebreide netwerk dat kleine bloedvaten en lymfvaten door de botten voerde met als doel onderhoud en reparatie. Vele daarvan waren verstopt geraakt met een plakachtige substantie die de bloedvaten die erdoorheen liepen, afknelden. Maar de afgelopen twee weken was de plak bijna verdwenen, waardoor de volledige bloedsomloop die nodig was voor heling en regeneratie weer was hersteld.

‘Niemand wist zelfs dat namiloxiprine op deze manier de kanalen schoon kon maken,’ zei Jarvil. ‘Er is geen publicatie over geweest. O ja, een beetje ontstopping, maar alleen als gevolg van het feit dat de ziekte zelf onder controle komt. Niet zoiets. Verbazingwekkend.’

‘Als de regeneratie in dit tempo doorgaat,’ zei Klinet, ‘zou Emmie binnen drie maanden een normaal, gezond meisje kunnen zijn. Het is werkelijk fenomenaal.’

‘Ze zal weer beter kunnen worden,’ zei Jarvil.

Ze glimlachten tegen pater Wycazik, en hij had niet de moed te suggereren dat noch hun noeste arbeid noch het wondermedicijn verantwoordelijk was voor het herstel van Emmeline. Ze waren heel erg enthousiast, dus Stefan hield de mogelijkheid dat de genezing van Emmie was teweeggebracht door een kracht die veel mysterieuzer was dan de moderne geneeskunst, maar voor zich.

Milwaukee, Wisconsin

Het kerstfeest met Lucy, Frank en de kleinkinderen was gezellig en opwekkend voor Ernie en Faye Block. Toen ze aan het eind van de middag met z’n tweeën een wandelingetje gingen maken voelden ze zich beter dan in maanden het geval was geweest.

Het was een volmaakt wandelweertje: koud en tintelend, maar zonder wind. De laatste sneeuw was vier dagen geleden gevallen, dus de stoepen waren schoon. Toen het begon te schemeren, glinsterde de lucht met een purperen glans. Ingepakt in dikke jassen en warme sjaals wandelden Faye en Ernie arm in arm terwijl ze geanimeerd praatten over de gebeurtenissen van de dag. De jaren gleden weg en Faye had het gevoel alsof zij en Ernie nog maar net getrouwd waren, jong en vol dromen.

Vanaf het moment dat ze op 15 december in Milwaukee waren gearriveerd, tien dagen geleden, had Faye alle reden om te hopen dat alles goed zou aflopen. Het leek beter te gaan met Ernie; zijn pas werd weer levendig en in zijn glimlach zat weer wat humor. Het feit dat hij zich kon koesteren in de liefde van zijn dochter, schoonzoon en kleinkinderen was kennelijk voldoende om iets van de verlammende angst die het middelpunt van zijn leven was geworden, te laten verdwijnen.

De bezoeken aan dokter Fontelaine, zes tot nu toe, waren ook opmerkelijk heilzaam geweest. Ernie was nog steeds bang voor het donker, maar veel minder panisch dan toen ze uit Nevada vertrokken. Volgens de psychiater waren fobieën heel wat gemakkelijker te behandelen dan een hoop andere psychische stoornissen. De afgelopen jaren hadden therapeuten ontdekt dat in de meeste gevallen de symptomen eerder de ziekte zelf waren dan alleen maar de schaduwen die door onopgeloste conflicten in het onderbewuste van de patiënt vielen. Het werd niet meer noodzakelijk geacht – of zelfs mogelijk of wenselijk – om de psychologische oorzaken van de aandoening te zoeken teneinde die te behandelen. Langdurige therapieën waren vervangen door het aanleren van desensibilisatietechnieken die de symptomen in enkele maanden of zelfs weken konden doen verdwijnen.

Ongeveer een derde van alle fobieën kon niet worden verholpen door deze methodes en hadden in plaats daarvan langdurige behandeling nodig en medicijnen die de paniek onderdrukten. Maar Ernie was vooruitgegaan in een tempo dat zelfs dokter Fontelaine, een geboren optimist, verbazingwekkend vond.

Faye had uitvoerig gelezen over fobieën en ze was tot de ontdekking gekomen dat ze Ernie kon helpen door met amusante, merkwaardige feiten op de proppen te komen die hem zijn situatie vanuit een ander, minder angstig perspectief lieten zien. Hij vond het vooral prettig om te horen praten over bizarre fobieën die zijn angst voor het donker redelijk deden lijken. Nu hij bijvoorbeeld wist dat er mensen bestonden die leden aan pteronofobie, een voortdurende en irrationele angst om gekieteld te worden met veren, vond hij zijn afschuw voor het donker niet alleen beter te verdragen, maar ook bijna gewoon en logisch. Mensen die leden aan ichtyofobie werden met afschuw vervuld door het vooruitzicht een vis tegen te komen en iemand die leed aan pediofobie rende schreeuwend weg bij de aanblik van een pop. Aan de nyctofobie van Ernie was zeker de voorkeur te geven boven coïtofobie (de angst voor seksuele gemeenschap) of autofobie (de angst voor jezelf).

Nu ze door de schemering liepen, probeerde Faye Ernies gedachten af te leiden van de neerdalende duisternis door hem te vertellen over de onlangs overleden schrijver John Cheever, de winnaar van de National Book Award, die had geleden aan gefyrofobie. Cheever had een verlammende angst gehad voor het oversteken van hoge bruggen.

Ernie luisterde geboeid, maar hij was zich niet minder bewust van het begin van de nacht. Terwijl de schaduwen over de sneeuw zich verlengden, kneep zijn hand steeds harder in haar arm tot het pijnlijk zou zijn geweest als ze niet een dikke trui en een zware jas had gedragen.

Toen ze zeven straten verder waren, waren ze te ver van huis om voor het volkomen donker was terug te zijn. Twee derde van de lucht was al zwart, en het overgebleven deel was donkerrood. De schaduwen hadden zich verspreid als gemorste inkt.

De lantaarns waren aan. Faye hield Ernie tegen in een lichtstraal om hem een adempauze te geven. In zijn ogen was een wilde blik en zijn dampende uitademing kwam in een tempo dat wees op het begin van paniek.

‘Denk eraan dat je je ademhaling onder controle houdt,’ zei Faye.

Hij knikte en begon direct dieper en trager adem te halen.

Toen het helemaal donker was geworden, zei ze: ‘Klaar om terug te gaan?’

‘Klaar,’ zei hij.

Ze stapten uit de gloed van de lantaarn in de duisternis in de richting van het huis en Ernie siste tussen zijn opeengeklemde tanden.

Dit was de eerste fase van een therapeutische techniek waarbij de lijder aan de fobie werd aangemoedigd om datgene waarvoor hij bang was onder ogen te zien en zo lang te verdragen dat het zijn greep op hem ging verliezen. De techniek is gebaseerd op het feit dat paniekaanvallen zelfbeperkend zijn. Het menselijk lichaam kan niet onbeperkt een hevig gevoel van paniek verdragen, kan niet eindeloos adrenaline produceren, dus moet de geest zich aanpassen aan en in het reine zien te komen met datgene waarvoor hij bang is. Dokter Fontelaine had voor deze techniek drie fasen aangegeven.

De eerste fase was dat Ernie zich vijftien minuten in het donker zou begeven, maar wel met Faye naast zich ter ondersteuning en met verlichte gedeelten die gemakkelijk toegankelijk waren. En elke keer wanneer ze bij de verlichte stoep onder een lantaarn stonden, bleven ze even staan om hem zijn moed te laten verzamelen, waarna ze verder liepen naar het volgende donkere stuk.

De tweede fase die ze over een week of twee zouden proberen, na nog meer zittingen bij de dokter, zou bestaan uit het rijden naar een plaats waar geen lantaarns stonden. Daar zouden ze arm in arm door het donker wandelen tot Ernie het niet meer kon verdragen, en dan zou Faye een zaklantaarn aandoen en hem een ogenblik respijt geven.

In het derde stadium van de behandeling zou Ernie alleen een wandeling gaan maken in een volledig donkere omgeving. Na een paar van zulke uitstapjes zou hij bijna zeker genezen zijn.

Maar zover was het nu nog niet, en tegen de tijd dat ze zes van de zeven straten naar huis hadden afgelegd, ademde Ernie als een renpaard na de wedstrijd en hij wist niet hoe snel hij de veiligheid van het licht moest binnengaan. Maar toch was het niet slecht, zes straten. Beter dan de vorige keren. In dit tempo zou hij snel genezen zijn.

Toen Faye hem het huis in volgde, waar Lucy hem al uit zijn jas hielp, probeerde ze verheugd te zijn over zijn vooruitgang tot nu toe. Als dit tempo aanhield, zou hij de derde en laatste fase weken, misschien zelfs wel een paar maanden op het schema voor voltooien. Dat maakte Faye ongerust. Zijn snelle verbetering was merkwaardig: het leek te snel en te verbazingwekkend om echt te zijn. Ze wilde geloven dat de nachtmerrie snel achter hem zou liggen, maar het tempo van zijn herstel deed haar zich afvragen of dat blijvend was. Hoewel ze altijd positief probeerde te denken, werd Faye Block niettemin gekweld door het instinctieve en verwarrende gevoel dat er iets mis was. Helemaal mis.

Boston, Massachusetts

Gezien zijn exotische achtergrond als petekind van Picasso en eens beroemd als Europees artiest was Pablo Jackson een geliefde figuur in de maatschappelijke kringen van Boston. Bovendien was hij tijdens de Tweede Wereldoorlog verbindingsman geweest tussen de Britse inlichtingendienst en het Franse verzet, en zijn recente werk als hypnotiseur voor de politie had hem met nog meer mystiek omgeven. Dus ontbrak het hem nooit aan uitnodigingen.

Op de avond van Kerstmis was Pablo als gast aanwezig bij een officieel diner voor tweeëntwintig personen in het huis van de heer en mevrouw Ira Hergensheimer in Brookline. Het was een schitterend bakstenen gebouw, even elegant en warm als de Hergensheimers zelf, die hun geld in de jaren vijftig hadden verdiend in onroerend goed. In de bibliotheek was een barkeeper, door de reusachtige salon liepen kelners met witte jasjes met champagne en versnaperingen en in de hal speelde een strijkkwartet net hard genoeg om voor aangename achtergrondmuziek te zorgen.

Voor Pablo was de interessantste man in dat geanimeerde gezelschap Alexander Christophson, voormalig ambassadeur in Engeland en gedurende een termijn senator voor Massachusetts. Later was hij directeur van de CIA geworden maar nu was hij al bijna tien jaar gepensioneerd en Pablo had hem een halve eeuw gekend. Christophson, nu zesenzeventig, was de een na oudste gast, maar de jaren waren voor hem bijna even vriendelijk geweest als voor Pablo. Hij was lang en gedistingeerd, met opmerkelijk weinig rimpels in zijn klassieke gezicht. Zijn geest was scherp als altijd en de duur van zijn verblijf op aarde werd alleen verraden door een spoortje van de ziekte van Parkinson die hem, ondanks het gebruik van medicijnen, een trilling in zijn rechterhand bezorgde.

Een half uur voor het diner nam Pablo Alex mee naar Ira’s studeerkamer met de eikenhouten lambrisering voor een gesprek onder vier ogen. De oude illusionist sloot de deur achter hen en ze namen hun champagne mee naar een paar leren fauteuils bij het raam.

‘Alex, ik heb je advies nodig.’

‘Nou, zoals je weet,’ zei Alex, ‘vinden mannen van onze leeftijd het altijd bijzonder prettig om iemand van advies te dienen als compensatie voor het feit dat we niet meer in staat zijn zelf het slechte voorbeeld te geven. Maar ik kan me niet voorstellen dat ik je zou kunnen adviseren bij iets waarop je zelf het antwoord al hebt gevonden.’

‘Gisteren,’ zei Pablo, ‘kreeg ik bezoek van een jonge vrouw, een buitengewoon mooi, charmant meisje dat gewend is om haar eigen problemen op te lossen. Maar nu is ze op iets heel vreemds gestuit en ze heeft wanhopig hulp nodig.’

Alex trok zijn wenkbrauwen op. ‘Op je eenentachtigste komen mooie jonge vrouwen nog naar jou toe om hulp? Ik ben onder de indruk en jaloers, Pablo.’

‘Dit is geen coup de foudre, ouwe smeerlap. Het heeft niets te maken met hartstocht.’

Zonder de naam van Ginger Weiss of haar beroep te noemen, sprak Pablo over haar probleem – de bizarre en onverklaarbare fugues – en gaf een verslag over de hypnotische regressie die was geëindigd met haarangstaanjagende terugtrekking. ‘Ze leek op het punt te staan zich terug te trekken in een diepe, zelf toegebrachte coma, misschien zelfs in de dood, om mijn vragen te vermijden. Natuurlijk weigerde ik om haar weer in trance te brengen en nog zo’n hevige terugtrekking te riskeren. Maar ik beloofde wat onderzoek te doen om te kijken of er iets over een soortgelijk geval is gepubliceerd. Ik heb het grootste gedeelte van gisteravond en vanochtend gezocht naar verwijzingen naar geheugenblokkeringen gepaard gaande met zelfvernietiging en tenslotte heb ik die gevonden … in een van jouw boeken. Natuurlijk schreef jij over een opgedrongen psychische conditie ten gevolge van een hersenspoeling, terwijl deze vrouw de blokkering zelf heeft gecreëerd. Maar er is een overeenkomst.’

Gebruikmakend van zijn ervaringen in de inlichtingendienst tijdens de Tweede Wereldoorlog en de daaropvolgende koude oorlog had Alex Christophson verscheidene boeken geschreven, waaronder twee die als onderwerp hadden hersenspoeling. In een daarvan had Alex een techniek beschreven die hij de Azrael-blokkering had genoemd (naar een van de engelen des doods), die leek op de barrière die de herinnering van Ginger Weiss aan een of andere traumatische gebeurtenis in haar verleden omgaf.

Terwijl de muziek gedempt door de gesloten deur van de studeerkamer kwam, zette Alex met trillende hand zijn champagneglas neer. ‘Ik denk niet dat jij deze zaak wilt laten rusten en het helemaal vergeten?’ vroeg hij. ‘Want dat is het allerverstandigste.’

‘Tja,’ zei Pablo, een beetje verbaasd door de dreigende toon van zijn vriend, ‘ik heb beloofd dat ik zou proberen haar te helpen.’

‘Ik ben nu acht jaar gepensioneerd en mijn intuïtie is niet meer wat ze is geweest, maar ik heb hier een akelig gevoel over. Hou ermee op, Pablo. Ontmoet haar niet meer. Probeer haar niet meer te helpen.’

‘Maar Alex, ik heb het beloofd.’

‘Daar was ik al bang voor.’ Alex vouwde zijn trillende handen. ‘Oké. De Azrael-blokkering … die wordt niet vaak gebruikt door de westerse inlichtingendiensten, maar de Russen vinden het van onschatbare waarde. Laten we ons bijvoorbeeld voorstellen dat er een eersteklas Russische agent is genaamd Iwan, met dertig dienstjaren in de KGB. In het geheugen van Iwan zal een ongelooflijke hoeveelheid uiterst gevoelige informatie zijn opgeslagen en als die in westerse handen zou vallen, zou dat het einde betekenen van veel Russische spionagenetwerken. Dus maken Iwans superieuren zich voortdurend zorgen dat hij op een of andere post in het buitenland door de mand zal vallen en wordt ondervraagd.’

‘Naar ik heb begrepen, kan niemand met de huidige medicijnen en hypnotische technieken informatie achterhouden voor een vasthoudende ondervrager.’

‘Precies. Hoe taai hij ook is, Iwan zou alles wat hij weet vertellen zonder te worden gemarteld. Om die redenen geven zijn superieuren er de voorkeur aan jonge agenten te sturen die wanneer ze gevangen worden genomen, minder waardevolle informatie hebben om prijs te geven. Maar een hoop situaties vereisen een ervaren man als Iwan, dus de mogelijkheid dat al zijn kennis in vijandelijke handen valt is een nachtmerrie waarmee zijn superieuren moeten leven, of ze het leuk vinden of niet.’

‘Het risico van het vak.’

‘Precies. Maar laten we ons voorstellen dat naast alle waardevolle kennis in zijn hoofd Iwan twee of drie dingen weet die bijzonder gevoelig zijn, zo explosief dat de onthulling ervan zijn land de nekslag zou kunnen geven. Die bijzondere herinneringen, minder dan één procent van zijn kennis over de operaties van de KGB, zouden onderdrukt kunnen worden zonder zijn werk in het veld te beïnvloeden. We praten nu over de onderdrukking van een heel klein gedeelte van zijn herinneringen. Dan zou hij, als hij in vijandelijke handen zou vallen, tijdens de ondervraging nog steeds een heleboel waardevolle informatie prijsgeven maar hij kan in ieder geval niet die paar zeer belangrijke herinneringen onthullen.’

‘En daar komt de Azrael-blokkering om de hoek kijken,’ zei Pablo. ‘De eigen mensen van Iwan gebruiken medicijnen en hypnose om bepaalde gedeelten van zijn verleden af te sluiten voor ze hem uitzenden naar zijn volgende opdracht.’

Alex knikte. ‘Stel bijvoorbeeld dat Iwan jaren geleden een van de agenten was die iets te maken had met de moordaanslag op paus Johannes Paulus II. Met een geheugenblokkering op de juiste plaats zou zijn kennis van die betrokkenheid opgesloten zijn in zijn onderbewuste, buiten het bereik van potentiële ondervragers, zonder zijn werk te beïnvloeden. Maar niet gewoon maar een willekeurige blokkering. Als de ondervragers van Iwan stuiten op een standaardblokkering, zullen ze niets nalaten om die te ontsluiten, omdat ze willen weten of wat erachter ligt van evident belang is. Dus moet het een barrière zijn waar niet mee kan worden geknoeid. Maar de Azrael-blokkering is volmaakt. Als de persoon wordt ondervraagd over het verboden onderwerp, is hij geprogrammeerd om zich terug te trekken in een diep coma waar hij de stem van de ondervrager niet kan horen, en uiteindelijk zelfs in de dood. In feite zou het nauwkeuriger zijn om het de Azrael-trekker te noemen, want wanneer de ondervrager blijft graven naar de geblokkeerde herinneringen haalt hij die trekker over en schiet Iwan in een coma, en als hij daarmee doorgaat, kan het uiteindelijk zijn dood betekenen.’

Geboeid zei Pablo: ‘Maar is het overlevingsinstinct niet sterk genoeg om de blokkering te overwinnen? Als het zover komt dat Iwan zich iets moet herinneren of onthullen wat hij is vergeten, of doodgaat … tja, dan komt de onderdrukte herinnering toch zeker aan de oppervlakte.’

‘Nee.’ Zelfs in het warme, amberkleurige licht van de schemerlamp naast zijn stoel leek het gelaat van Alex grijs geworden. ‘Niet met de medicijnen en de hypnotische technieken die we tegenwoordig hebben. De beheersing van de geest is een angstaanjagend geavanceerde wetenschap. Het overlevingsinstinct is het sterkste dat we hebben, maar het kan onderdrukt worden. Iwan kan geprogrammeerd worden tot zelfvernietiging.’

Pablo zag dat zijn champagneglas leeg was. ‘Mijn jonge vriendin schijnt een soort Azrael-blokkering te hebben uitgevonden om voor zichzelf een buitengewoon beangstigende gebeurtenis in haar verleden te verbergen.’

‘Nee,’ zei Alex, ‘ze heeft de blokkering niet zelf teweeggebracht.’

‘Dat moet wel. Ze is in een slechte conditie, Alex. Ze glijdt gewoon weg als ik probeer haar te ondervragen. Dus dacht ik, omdat jij bekend bent op dit terrein, dat jij misschien een paar ideetjes had over hoe ik dit het beste kan aanpakken.’

‘Je begrijpt nog steeds niet waarom ik je heb gewaarschuwd de hele zaak op te geven,’ zei Alex. Hij stond op van zijn stoel, liep naar het raam, stak zijn trillende handen in zijn zakken en staarde naar het met sneeuw bedekte grasveld. ‘Een zelf teweeggebrachte, op natuurlijke wijze ontstane Azrael-blokkering? Zoiets is niet mogelijk. De menselijke geest loopt niet uit vrije wil het risico dood te gaan alleen maar om iets voor zichzelf te verbergen. Een Azrael-blokkering is altijd een van buiten opgelegde controle. Als je wordt geconfronteerd met zo’n barrière, dan heeft iemand die in haar geest geplant.’

‘Bedoel je dat ze is gehersenspoeld? Belachelijk. Ze is geen spionne.’

‘Dat denk ik ook niet.’

‘En ze is ook geen Russische. Dus waarom zou ze gehersenspoeld zijn? Gewone burgers worden niet het doelwit van dat soort dingen.’

Alex draaide zich om van het raam en keek Pablo aan. ‘Dit is alleen maar een ergens op gefundeerde gissing … maar misschien heeft ze per ongeluk iets gezien wat niet voor haar ogen bestemd was. Iets heel belangrijks, iets geheims. Daarna werd ze onderworpen aan een geraffineerd proces van geheugenonderdrukking, om ervoor te zorgen dat ze er niemand ooit iets over zou vertellen.’

Pablo staarde hem verbijsterd aan. ‘Maar wat zou ze gezien kunnen hebben dat zulke extreme maatregelen nodig maakt?’

Alex haalde zijn schouders op.

‘En wie kan er met haar geest geknoeid hebben?’

‘De Russen, de CIA, de Israëlische Mossad, de Britse MI6 – elke organisatie die op de hoogte is van hoe deze dingen worden gedaan.’

‘Ik geloof niet dat ze uit de Verenigde Staten is weggeweest, dus dan blijft alleen de CIA over.’

‘Niet per se. Alle anderen opereren ook in dit land. Bovendien zijn inlichtingenorganisaties niet de enige groepen die bekend zijn met deze technieken. Er zijn ook nog een paar bizarre religieuze sekten, fanatieke politieke randgroeperingen en anderen die er wat van afweten. Kennis verspreidt zich snel, en slechte kennis helemaal. Als dat soort mensen wil dat zij iets vergeet, wil jij haar toch zeker niet helpen het zich te herinneren. Het zou niet gezond zijn voor jou en ook niet voor haar, Pablo.’

‘Ik kan niet geloven …’

‘Geloof het maar,’ zei Alex somber.

‘Maar die fugues, die plotselinge angst voor zwarte handschoenen en helmen … die lijken erop te wijzen dat haar geheugenblokkering het begeeft. Maar die mensen die je hebt genoemd, zouden geen half werk leveren, nietwaar? Als zij een blokkering hebben ingeplant, zou die volmaakt zijn.’

Alex liep terug naar zijn stoel. Hij ging zitten, boog voorover en keek Pablo met een intense blik aan, kennelijk in een poging om gezien de ernst van de situatie indruk op hem te maken. ‘Dat verontrust me het meest, vriend. Gewoonlijk zou zo’n stevig ingeplante mentale barrière nooit uit zichzelf zwakker worden. De mensen die in staat zijn om dit bij jouw vriendin te doen, zijn er absoluut deskundig in. Ze zouden er geen rotzooitje van maken. Dus haar recente problemen, haar verslechterende psychische conditie, kan maar één ding betekenen.’

‘O ja?’

‘De verboden herinneringen, de geheimen die begraven zijn achter deze blokkering, zijn kennelijk zo explosief, zo angstaanjagend en zo traumatisch dat zelfs een deskundig aangebrachte barrière ze niet onder controle kan houden. In deze vrouw ligt een ontstellende herinnering aan onmetelijke macht begraven, en die spant zich in om uit de gevangenis in haar onderbewustzijn door te breken naar haar bewustzijn. Die voorwerpen die haar black-outs veroorzaken – de handschoenen, de afvoerbuis – zijn hoogst waarschijnlijk elementen van die onderdrukte herinneringen. Als ze zich fixeert op één van die dingen, is ze dicht bij een doorbraak, balanceert op de rand van de herinnering. Dan komt haar programma op de proppen en ze krijgt een black-out.’

Pablo’s hart klopte sneller van opwinding. ‘Dan is het tenslotte misschien toch mogelijk om hypnotische regressie te gebruiken om te zoeken naar die Azrael-blokkering, om de barsten die er al in zitten breder te maken zonder haar in coma te brengen. Je zou buitengewoon voorzichtig moeten zijn natuurlijk, maar met …’

‘Je luistert niet naar me!’ zei Alex terwijl hij weer overeind kwam. Hij ging tussen hun stoelen in staan en wees met een trillende vinger naar Pablo. ‘Dit is ongelooflijk gevaarlijk. Je bent op iets gestuit wat veel te omvangrijk is voor jou om het aan te kunnen. Als je haar helpt het zich te herinneren, maak je ergens machtige vijanden.’

‘Het is een lief meisje, en haar leven is hierdoor naar de knoppen.’

‘Je kunt haar niet helpen. Je bent te oud, en je bent maar in je eentje.’

‘Luister, misschien begrijp je de situatie niet voldoende. Ik heb je haar naam of beroep niet verteld, maar ik zal je …’

‘Ik wil niet weten wie ze is!’ zei Alex.

‘Ze is chirurg,’ ging Pablo door. ‘Of bijna. Ze heeft de afgelopen veertien jaar een medische opleiding gevolgd, en nu gaat dat allemaal verloren. Het is tragisch.’

‘Overweeg dan eens het volgende: ze zal bijna zeker ontdekken dat het kennen van de waarheid nog erger is dan die niet kennen. Als de onderdrukte herinneringen op deze manier doorkomen, moeten ze zo traumatisch zijn dat ze haar psychisch kunnen vernietigen.’

‘Misschien,’ erkende Pablo. ‘Maar moet zij niet degene zijn die besluit of ze wel of niet blijft graven naar de waarheid?’

Alex was onvermurwbaar. ‘Als de herinnering zelf haar niet vernietigt, zal ze waarschijnlijk worden gedood door degene die de blokkering bij haar heeft ingeplant. Het verbaast me zelfs dat ze haar niet direct hebben gedood. Als hier een inlichtingendienst achter zit, die van ons of van de overkant, moet je beseffen dat voor hen burgers indien nodig kunnen worden opgeofferd. Ze heeft een verbazingwekkend respijt gekregen toen ze werd gehersenspoeld in plaats van haar de kogel te geven. Een kogel is sneller en goedkoper. Ze zullen haar geen tweede respijt geven. Als ze ontdekken dat de Azrael-blokkering afbrokkelt, als ze erachter komen dat ze het geheim dat ze voor haar hebben verborgen heeft ontdekt, zullen ze haar neerschieten.’

‘Daar kun je niet zeker van zijn,’ zei Pablo. ‘Bovendien is ze een echte doorzetster, Alex, iemand die weet wat ze wil. Dus vanuit haar standpunt is haar huidige situatie bijna net zo erg als neergeschoten worden.’

Alex deed geen poging om zijn frustratie te verbergen en zei: ‘Als jij haar helpt, zullen ze ook jou neerschieten. Stemt dat je niet tot nadenken?’

‘Op je eenentachtigste,’ zei Pablo, ‘gebeurt er niet zoveel belangrijks meer. Je kunt je niet permitteren je te ontdoen van het beetje opwinding dat op je weg komt. Ik moet het riskeren.’

‘Je begaat een vergissing.’

‘Misschien. Maar … waarom voel ik me daar dan zo goed bij?’

Chicago, Illinois

Dokter Bennet Sonneford, die gisteren Winton Tolk na de schietpartij in de cafetaria had geopereerd, liet pater Wycazik in een ruime studeerkamer waar de muren waren bedekt met opgezette vissen. Meer dan dertig glazen ogen staarden zonder iets te zien op de twee mannen neer. Verder was er een prijzenkast vol zilveren en gouden bekers en medailles. De dokter ging aan een grenenhouten bureau zitten en Stefan nam plaats naast het bureau in een makkelijke stoel.

Hoewel het ziekenhuis alleen maar het praktijknummer van dokter Sonneford had gegeven, had pater Wycazik het huisadres van de chirurg kunnen achterhalen met hulp van vrienden bij de politie. Hij had om half acht op kerstavond aangebeld bij Sonneford en zich uitvoerig geëxcuseerd voor de storing op de feestdag.

Nu zei Stefan: ‘Brendan werkte met mij en ik heb veel respect voor hem, dus wil ik niet graag dat hij in moeilijkheden komt.’

Sonneford, die er een beetje uitzag als een vis: bleek met enigszins uitpuilende ogen en een van nature samengetrokken mond, zei: ‘Moeilijkheden? Wat voor moeilijkheden?’

‘Het hinderen van ambtenaren in functie.’

‘Belachelijk,’ zei Sonneford. ‘Als hij niet voor Tolk had gezorgd, zou de man nu dood zijn. We hebben hem vierenhalve liter gegeven.’

‘Werkelijk? Dus het is geen fout op de patiëntenkaart.’

‘Nee hoor. Een volwassene heeft zeventig milliliter bloed per kilo lichaamsgewicht. Tolk is een forse man, hij weegt zeker honderd kilo. Hij zou normaal zeven liter hebben. Dus toen ik de eerste keer bloed liet komen, had hij meer dan zestig procent van dat van hemzelf verloren. En ze hebben hem ook nog een liter in de ziekenwagen gegeven, voor ik hem te zien kreeg.’

‘Bedoelt u dat hij in feite meer dan vijfenzeventig procent van zijn bloed was kwijtgeraakt toen ze hem uit die cafetaria haalden? Maar … kan een mens zoveel bloed verliezen en in leven blijven?’

‘Nee,’ zei Sonneford zacht.

Een aangename huivering ging door Stefan heen. ‘En allebei de kogels staken in zacht weefsel, maar hebben geen organen beschadigd. Afgeleid door ribben, andere botten?’

‘Als die kogels bot hadden geraakt, zou dat door de klap versplinterd zijn. Ik heb zoiets niet gezien. Aan de andere kant, als ze niet waren afgeleid door bot, zouden ze door hem heen moeten zijn gegaan en grote wonden hebben achtergelaten. Maar ze zaten vast in spierweefsel.’

‘Waarom heb ik het gevoel dat er iets meer is wat u me wilt vertellen, maar waarvoor u bang bent om erover te praten?’

Sonneford keek hem aan. ‘En waarom heb ik het gevoel dat u me niet de waarheid heeft verteld over uw redenen om hier te komen, pater?’

‘Raak,’ zei Stefan.

Sonneford zuchtte. ‘Goed. De wonden maken duidelijk dat Tolk is getroffen door een kogel in de borst die het ondergedeelte van het borstbeen heeft geraakt, dat normaal gesproken had moeten afbreken of scheuren. Splinters als granaatkartets zouden de organen hebben doorboord, vitale bloedvaten. Schijnbaar is dat niet gebeurd.’

‘Waarom zegt u schijnbaar? Of het is gebeurd, of niet.’

‘Afgaande op de wond weet ik dat de kogel het borstbeen heeft getroffen, pater, en ik heb hem héél gevonden aan de andere kant van het borstbeen. Dus is hij op de een of andere manier door het been gegaan zonder het te beschadigen. Onmogelijk natuurlijk. Toch heb ik een wond gevonden boven het borstbeen, het onbeschadigde bot direct onder de wond, daarna de kogel achter het borstbeen, zonder aanwijzing hoe die van de ene plaats naar de andere is gekomen. Bovendien zat de wond van de tweede kogel boven de basis van de vierde rib aan de rechterkant, maar die rib was ook niet beschadigd. De kogel had hem moeten verbrijzelen.’

‘Misschien vergist u zich,’ zei Stefan. ‘Misschien is de kogel net tussen de ribben naar binnen gegaan.’

‘Nee. Ik maak geen diagnostische fout. Bovendien zaten die kogels in de patiënt waar je ze zou verwachten als ze het bot wel hadden geraakt, erdoorheen waren gegaan en hun laatste energie was opgenomen door het spierweefsel. Maar er waren geen beschadigde weefsels tussen die wond in de huid en de kogels. Wat onmogelijk is. Kogels kunnen niet door de borst van een man heen gaan en helemaal geen spoor achterlaten.’

‘Het lijkt bijna alsof we hier te maken hebben met een klein wonder.’

‘Niet eens klein. Het lijkt mij een verdomd groot wonder.’

‘Als alleen maar een slagader en ader zijn beschadigd, als ze allebei alleen maar licht zijn geraakt, hoe heeft Tolk dan zoveel bloed verloren? Waren die verwondingen groot genoeg om dat te verklaren?’

‘Nee. Van deze verwondingen kon hij niet zoveel bloed hebben verloren.’ De chirurg zei niets meer. Hij leek in de greep van een of andere duistere angst die Stefan niet kon begrijpen. Waar zou hij bang voor moeten zijn? Als hij dacht dat hij getuige was geweest van een wonder, dan zou dat alleen maar reden zijn voor verheugenis.

‘Dokter, ik weet dat het moeilijk is voor een man met een wetenschappelijke opleiding, een arts, om toe te geven dat hij iets heeft gezien wat hij niet vanuit zijn kennis kan verklaren, iets wat in feite in tegenspraak is met alles wat hij voor waar heeft gehouden. Maar ik smeek u me alles te vertellen wat u heeft gezien. Wat houdt u achter? Hoe heeft Winton Tolk zoveel bloed verloren als zijn verwondingen zo klein waren?’

Sonneford zakte onderuit in zijn stoel. ‘Nadat de transfusie was aangebracht, lokaliseerde ik de kogels op de röntgenfoto’s en maakte de noodzakelijke insneden om ze te verwijderen. Terwijl ik daarmee bezig was, vond ik een klein gat in de bovenste mesenterische slagader en nog een scheurtje in een van de bovenste intercostale aders. Ik was er zeker van dat er andere kapotte bloedvaten moesten zijn, maar ik kon ze niet direct lokaliseren, dus klemde ik de bovenste mesenterische en de intercostale af en was van plan verder te zoeken als deze waren verzorgd. Het kostte maar een paar minuten, het was in feite heel gemakkelijk. Ik heb natuurlijk eerst de slagader gehecht, omdat die het meest bloedde en het ernstigst was. Toen …’

‘Toen?’ drong pater Wycazik aan.

‘Toen ik snel de slagader had gehecht, richtte ik me op de kapotte intercostale … en de scheur was weg.’

‘Weg,’ zei Stefan. Er ging een huivering van ontzag door hem heen want dit had hij verwacht, maar tegelijk was het ook een onthulling van zo’n verbijsterend belang dat het teveel leek om zijn hoop te rechtvaardigen.

‘Weg,’ herhaalde Sonneford en tenslotte keek hij Stefan aan. In de waterige grijze ogen van de chirurg bewoog zich een schaduw als de half waargenomen beweging van een watermonster door de diepte van een smerige zee, de schaduw van de angst, en Stefan concludeerde dat het wonder om de een of andere duistere reden angst opwekte in de dokter.

‘De gescheurde ader genas zichzelf, pater. Ik weet dat de scheur erin zat, want ik heb hem zelf afgeklemd. Mijn assistent heeft het gezien en mijn verpleegkundige ook. Maar toen ik klaar was om hem dicht te naaien, was de scheur weg. Genezen. Ik haalde de klemmen eraf en het bloed stroomde weer door de aderen, maar er was geen gat. En later … toen ik de kogels eruit haalde, leek het spierweefsel zich voor mijn ogen te herstellen.’

‘Leek?’

‘Nee, dat is een uitvlucht,’ gaf Sonneford toe. ‘Het herstelde zich voor mijn ogen. Ongelooflijk, maar ik zag het. Ik kan het niet bewijzen, pater, maar ik weet dat die twee kogels het borstbeen van Tolk wel degelijk hebben kapotgeschoten en zijn rib verbrijzeld. Ze hebben stukjes bot door hem heen geschoten als granaatkartets. Er werd wél belangrijke, dodelijke schade aangericht, dat móét. Tegen de tijd dat hij op de operatietafel lag, had zijn lichaam zich bijna geheel hersteld. De verbrijzelde botten waren … opnieuw gevormd. De bovenste mesenterische slagader en de intercostale ader waren aanvankelijk doorgesneden, daarom verloor hij zo snel bloed, maar toen ik hem openmaakte, waren beide aderen hersteld op een scheurtje na. Het klinkt krankzinnig, maar als ik de slagader niet had hersteld zou hij zeker uit zichzelf zijn dichtgegaan … net als de ader.’

‘Wat dachten uw verpleegkundigen en andere assistenten hiervan?’

‘Het gekke is … we praten er niet erg veel over. Ik kan niet verklaren waarom dat zo is. Misschien hebben we het er niet over gehad omdat … we in een rationale tijd leven waarin het wonderbaarlijke onaanvaardbaar is.’

‘Treurig maar waar,’ zei Stefan.

Met de schaduw van angst nog in de diepten van zijn ogen, zei Sonneford: ‘Pater, als er een God bestaat – en ik geef niet toe dat dat zo is – waarom zou Hij dan deze speciale smeris redden?’

‘Hij is een goed mens,’ zei pater Wycazik.

‘En? Ik heb honderden goede mensen zien sterven. Waarom zou hij wel gered worden en geen van de anderen?’

Pater Wycazik trok een stoel om het bureau heen en ging tegenover de chirurg zitten. ‘U bent openhartig tegen me geweest, dokter, dus zal ik eerlijk tegen u zijn. Ik voel een kracht achter deze gebeurtenissen die meer dan menselijk is. Een aanwezigheid. En die aanwezigheid houdt zich niet in de eerste plaats bezig met Winton Tolk, maar met Brendan, de man … de priester die als eerste bij agent Tolk kwam in die cafetaria.’

Dokter Sonneford knipperde verbaasd met zijn ogen. ‘O. Maar u zou niet op dat idee zijn gekomen tenzij …’

‘Tenzij Brendan minstens in verband kon worden gebracht met een andere wonderbaarlijke gebeurtenis,’ zei Stefan. Zonder de naam van Emmie Halbourg te noemen, vertelde hij Sonneford over de genezen ledematen van het meisje.

In plaats van hoop te ontlenen aan wat Stefan hem vertelde, verschrompelde dokter Sonneford nog verder in zijn vreemde wanhoop.

Gefrustreerd door de somberheid van de arts zei pater Wycazik: ‘Dokter, misschien mis ik iets, maar het lijkt me dat u alle reden heeft om blij te zijn. U had het voorrecht om getuige te zijn van wat ik persoonlijk beschouw als de hand van God aan het werk.’ Hij stak een hand uit naar Sonneford en was niet verbaasd toen de dokter hem stevig omklemde. ‘Bennet, waarom ben je zo wanhopig?’

Sonneford schraapte zijn keel en zei: ‘Ik ben geboren en opgevoed als Lutheraan, maar sinds vijfentwintig jaar ben ik atheïst, en nu …’

‘Aha,’ zei Stefan, ‘juist …’ Opgewekt begon Stefan aan het redden van Bennets ziel. Maar hij had geen enkel vermoeden dat voor de dag voorbij was zijn huidige euforie zou zijn verdwenen en hij een bittere teleurstelling zou ervaren.

Reno, Nevada

Zeb Lomack had zich nooit voorgesteld dat zijn leven zou eindigen in een bloedige zelfmoord op Kerstmis, maar die avond was hij zo diep gezonken dat hij een eind aan zijn bestaan wilde maken. Hij laadde zijn jachtgeweer, legde het op de smerige keukentafel en beloofde zichzelf dat hij het zou gebruiken als hij niet in staat was om voor middernacht van al die godvergeten maantroep af te komen.

Zijn bizarre maanobsessie was vorig jaar zomer begonnen, hoewel die aanvankelijk heel onschuldig leek. Tegen het eind van augustus van dat jaar had hij de gewoonte aangenomen om naar de achterveranda van zijn gezellige huisje te gaan en naar de maan en de sterren te kijken terwijl hij bier dronk. Halverwege september kocht hij een sterrenkijker en een stel boeken over astronomie.

Zebediah was verbaasd over zijn eigen plotselinge belangstelling voor sterrenkijken. Het grootste gedeelte van zijn vijftig jaar had Zeb Lomack, een beroepsgokker, weinig belangstelling getoond voor iets anders dan kaarten. Hij werkte in Reno, Lake Tahoe en Vegas en zo nu en dan in een van de kleinere goksteden als Elko of Bulhead City, waar hij poker speelde met de toeristen en de plaatselijke zogenaamde pokerkampioenen. Hij was niet alleen goed in kaarten, hij hield er zelfs meer van dan van vrouwen, drank en eten. Zelfs het geld was niet belangrijk voor Zeb. Het was alleen een handige bijverdienste van het kaarten. Het belangrijkste was om mee te blijven spelen.

Tot hij de telescoop kreeg en gek werd.

De eerste paar maanden gebruikte hij het ding onregelmatig; hij kocht nog een paar boeken over astronomie en verder was het gewoon een hobby. Maar vorig jaar Kerstmis begon hij zijn aandacht minder op de sterren te richten dan op de maan, en daarna gebeurde er iets vreemds met hem. Zijn nieuwe hobby werd even interessant als kaarten, en hij merkte dat hij geplande uitstapjes naar de casino’s niet liet doorgaan om het maanoppervlak te bestuderen. In februari, elke avond dat de maan zichtbaar was, kon hij zijn ogen niet van de lens van de telescoop afhouden. In april besloeg zijn verzameling boeken over de maan meer dan honderd exemplaren en ging hij nog maar twee of drie avonden per week kaarten. Eind juni was zijn aantal boeken gegroeid tot meer dan vijfhonderd en was hij de muren en de plafonds van zijn slaapkamer gaan behangen met afbeeldingen van de maan, geknipt uit oude tijdschriften en kranten. Hij kaartte niet meer maar begon zijn spaarcentjes op te maken, en daarna leek zijn belangstelling voor de maan in niets meer op een hobby maar werd het een krankzinnige obsessie.

In september was zijn boekenverzameling gegroeid tot meer dan vijftienhonderd exemplaren die overal in het kleine huis lagen opgestapeld. Overdag las hij er alles over en nog vaker zat hij uren ingespannen te turen naar foto’s van de maan, niet in staat de aantrekkingskracht ervan te begrijpen of er weerstand aan te bieden, tot de kraters, bergkammen en vlaktes even vertrouwd voor hem werden als de vijf kamers van zijn eigen huis. Op die avonden dat de maan zichtbaar was, bestudeerde hij die door de telescoop tot hij niet meer wakker kon blijven, tot zijn ogen bloeddoorlopen en pijnlijk waren geworden.

Vóór deze obsessie hem ging beheersen, was Zeb Lomack over het geheel genomen een tamelijk normale en betrekkelijk gezonde man. Maar toen de maan hem steeds steviger in haar greep kreeg, hield hij op met lichaamsoefeningen en begon slecht te eten – cake, ijs en eten uit de diepvries – omdat hij geen tijd meer had om goede maaltijden klaar te maken. Bovendien boeide de maan hem niet alleen maar ze gaf hem ook een onbehaaglijk gevoel; ze vervulde hem met verbazing maar tegelijk met angst, zodat hij steeds nerveuzer werd. Daarna kalmeerde hij zichzelf weer met eten. Hij werd slapper en pafferiger, maar was zich maar weinig bewust van de lichamelijke veranderingen die hij onderging.

Begin oktober dacht hij elk uur van de dag aan de maan; hij droomde ervan en kon in huis nergens lopen zonder te worden geconfronteerd met honderden afbeeldingen van het maanoppervlak. Hij was niet gestopt bij de muren van zijn slaapkamer, maar had zijn hele huis ermee behangen. De zwartwit- en kleurenfoto’s van de maan waren afkomstig uit astronomietijdschriften, gewone bladen, boeken en kranten. Op een van zijn zeldzame tochtjes buitenshuis had hij een poster van de maan gezien, een kleurenfoto genomen door astronauten, en hij had er vijftig exemplaren van gekocht, genoeg om het plafond en alle muren in de woonkamer mee te behangen. Hij had zelfs posters op de ruiten geplakt, zodat elke vierkante centimeter van het vertrek was versierd met datzelfde beeld, op de deuropeningen na. Hij verwijderde het meubilair waardoor de lege kamer een planetarium werd waar het programma nooit veranderde. Soms ging hij op zijn rug op de vloer liggen en staarde omhoog en om zich heen naar die vijftig manen, in vervoering door een opwekkend gevoel van verwondering en een onverklaarbare angst, die hij geen van beide kon begrijpen.

Op kerstavond, toen Zeb op de vloer lag met vijftig opgezwollen manen die boven hem hingen en die op hem afkwamen, merkte hij plotseling dat op een ervan iets met viltstift stond geschreven, één enkel woord dwars over de foto heen waar nooit eerder een woord had gestaan. De foto was beklad met een naam: Dominick. Hij herkende zijn eigen handschrift, maar hij kon zich niet herinneren dat hij die naam dwars over de maan had aangebracht. Toen werd zijn aandacht getrokken door nog een naam die op een andere poster was geschreven: Ginger. En toen een derde naam op een derde poster: Faye en een vierde: Ernie. Plotseling bang liep Zeb door de kamer en controleerde de andere posters, maar hij vond niet meer namen.

Behalve dat hij zich niet kon herinneren die woorden te hebben geschreven, kon hij niemand bedenken die hij kende die Dominick, Ginger of Faye heette. Hij kende wel een paar Ernies, hoewel hij met geen van hen dik bevriend was, en de aanwezigheid van die naam op een van de manen was niet minder geheimzinnig dan de drie andere. Terwijl hij naar de namen tuurde, voelde hij zich steeds minder op zijn gemak omdat hij het dwaze gevoel had dat hij hen wel kende, dat ze een heel belangrijke rol in zijn leven vervulden en dat zijn gezonde verstand en overleving afhingen van de herinnering wie zij waren.

Een lang vergeten herinnering kwam in hem naar boven, als een ballon die langzaam werd opgeblazen, en intuïtief wist hij dat als die knapte hij zich alles weer zou herinneren, niet alleen de identiteit van die vier mensen maar ook de oorzaak van zijn koortsachtige geboeidheid door de maan en zijn onderliggende angst daarvoor. Maar terwijl de ballon in hem opzwol, nam ook zijn angst toe en hij begon te transpireren en onbeheerst te trillen.

Hij wendde zich af van de posters, plotseling doodsbang voor de herinnering, en dook de keuken in, aangedreven door die knagende honger die altijd werd veroorzaakt door gedachten die hem zenuwachtig maakten. Hij trok de koelkast open en ontdekte tot zijn schrik dat die leeg was. Er stonden smerige schalen en lege plastic bakjes waarin eten had gezeten, twee lege melkpakken en een eierdoos met één gebroken en opgedroogd ei. Hij keek in het vriesvak, maar vond alleen maar ijs.

Zeb probeerde zich te herinneren wanneer hij voor het laatst naar de supermarkt was geweest. Maar het wilde hem niet te binnen schieten omdat tijd geen betekenis meer voor hem had. En hoeveel tijd was er verstreken sinds zijn laatste maaltijd? Hij herinnerde zich vaag dat hij pudding uit een pak had gegeten maar het was niet duidelijk of dat vandaag, gisteren of zelfs twee dagen geleden was geweest.

Zebediah Lomack was zo ontsteld door deze ontwikkeling, dat zijn geest voor het eerst in weken helder werd, en toen hij om zich heen keek in de keuken, maakte hij een gesmoord geluid van walging en angst. Voor het eerst werd hij zich bewust van de troep waarin hij had geleefd, een situatie die niet eerder tot hem was doorgedrongen door zijn allesomvattende geboeidheid door de maan. De vloeren waren bedekt met vuilnis: lege blikken, kleverig van het vruchtensap, glibberige borden met sporen ranzige jus, lege dozen cornflakes en een twintigtal lege melkpakken, tientallen opgepropte chipszakken en wikkels van chocoladerepen. En kakkerlakken. Ze kronkelden, holden en huppelden door het afval, renden over de vloer, klommen tegen de muren en zaten op het aanrecht en in de gootsteen.

‘Mijn god,’ zei Zeb met een stem die nauwelijks meer was dan een gekras, ‘wat is er met me gebeurd? Wat heb ik gedaan? Wat mankeert me?’

Hij ging met zijn hand naar zijn gezicht en zijn vingers bewogen zich er zenuwachtig overheen toen hij een baard voelde. Hij was altijd glad geweest en hij had gedacht dat hij zich vanochtend had geschoren. Het weerbarstige haar op zijn gezicht bracht hem in paniek naar de badkamer, waar hij in de spiegel keek en een vreemde man zag: smerig, verward haar, bleke, slappe, ongezond uitziende huid, een baard van twee weken met korsten van voedsel en vuil en wilde ogen. Hij werd zich bewust van zijn lichaamsgeur en zijn stank was zo smerig dat hij ervan kokhalsde. Blijkbaar was hij in geen dagen, weken in bad geweest.

Hij had hulp nodig; hij was ziek. Verward en ziek. Hij kon niet begrijpen wat er met hem was gebeurd, maar hij wist dat hij naar de telefoon moest gaan en om hulp moest vragen. Maar hij ging niet direct naar de telefoon omdat hij bang was dat ze zouden zeggen dat hij hopeloos krankzinnig was en hem voor altijd zouden opsluiten. Net zoals ze met zijn vader hadden gedaan. Toen Zebediah acht was, had zijn vader een vreselijke aanval gekregen en had geschreeuwd en getierd over een soort hagedissen die uit de muren kropen, en de artsen hadden hem meegenomen naar het ziekenhuis om hem te laten afkicken. Maar in tegenstelling tot vroeger was het delirium nu niet verdwenen en Zebs vader was voor de rest van zijn leven in een inrichting geplaatst. Altijd daarna was Zeb bang geweest dat zijn eigen geest het op een gegeven moment zou laten afweten. Terwijl hij naar zijn bleke gezicht in de spiegel tuurde, wist hij dat hij niet om hulp kon bellen voor hij zichzelf weer toonbaar had gemaakt en het huis had opgeknapt, anders zouden ze hem opsluiten en de sleutel weggooien.

Hij kon het niet verdragen lang genoeg naar zijn spiegelbeeld te kijken om zich te scheren, dus besloot hij om eerst het huis aan te pakken. Hij hield zijn hoofd gebogen om te voorkomen dat hij de manen zag die een getijdenkracht op hem uitoefenden, zoals de echte maan de zeeën beïnvloedde, en liep snel naar de slaapkamer. Hij deed de kast open, duwde de kleren opzij en pakte zijn Remington .12 en een doos patronen. Met gebogen hoofd liep hij naar de keuken waar hij het jachtgeweer laadde en op de met vuil bedekte tafel legde. Hardop pratend maakte hij een afspraak met zichzelf.

‘Je doet de boeken over de maan weg en trekt de foto’s van de muren, zodat het huis er niet zo krankzinnig uitziet. Daarna maak je de keuken schoon, scheert je en neemt een bad. Dan krijg je misschien je hoofd helder genoeg om erachter te komen wat er verdomme met je aan de hand is. Dan kun je hulp halen.’

Het jachtgeweer was het niet onder woorden gebrachte deel van de afspraak. Hij was zo gelukkig even te kunnen ontsnappen uit de maandroom waarin hij had geleefd en met een schok bij zinnen te komen door het gebrek aan eten in de koelkast, maar als hij weer in die nachtmerrie verzeild raakte, kon hij er niet op rekenen weer wakker te worden geschud. Daarom zou hij, als hij geen weerstand kon bieden aan al die manen om hem heen, snel teruggaan naar de keuken, het jachtgeweer pakken, het in zijn mond stoppen en de trekker overhalen.

De dood was beter dan dit.

En de dood was beter dan eeuwig opgesloten te worden zoals zijn vader.

In de woonkamer begon hij, zijn ogen op de vloer gericht, de boeken te verzamelen. Hij tilde er een armvol van op en ging naar buiten, naar de met sneeuw bedekte achtertuin, waar een stenen barbecue was. Huiverend in de frisse winterlucht liet hij de boeken in de barbecue vallen en liep terug naar het huis om er nog meer te halen zonder dat hij naar de avondlucht durfde te kijken uit angst voor het grote lichtgevende hemellichaam.

Terwijl hij aan het werk was, werd de aandrang om terug te keren naar de studie van de maan net zo intensief en dwingend als de behoefte aan heroïne van een verslaafde, maar Zeb verzette zich ertegen.

Steeds weer naar de barbecue teruglopend had hij het gevoel dat de herinnering aan een lang vergeten gebeurtenis in hem naar boven bleef komen: Dominick, Ginger, Faye, Ernie … en intuïtief wist hij dat hij de oorzaak van zijn maanobsessie zou begrijpen als hij zich maar zou herinneren wie die vier mensen waren. Hij concentreerde zich op de namen, probeerde ze te gebruiken om de verleidelijke aantrekkingskracht van de maan buiten te sluiten en dat leek te werken, want al spoedig had hij twee- of driehonderd boeken in de barbecue weggewerkt, klaar om ze in brand te steken.

Maar toen hij een lucifer aanstak en bukte om die op de bladzijde van een boek te gooien, zag hij dat de barbecue leeg was. Hij staarde er met ontsteltenis en afschuw naar, liet de lucifers vallen, rende terug naar het huis, trok de keukendeur open en wankelde naar binnen. Toen zag hij waar hij het meest bang voor was geweest. De boeken lagen daar opgestapeld, vochtig van de sneeuw, met natte asvlekken van de barbecue. Hij had ze inderdaad naar buiten gebracht, maar toen had de waanzin weer bezit van hem genomen. Onder de betovering daarvan en zonder te weten wat hij deed, had hij ze stuk voor stuk teruggebracht naar het huis.

Hij begon te huilen, maar hij was nog steeds vastbesloten om uiteindelijk niet in een gecapitonneerde isoleercel terecht te komen. Hij pakte een twintigtal boeken en ging weer terug naar de barbecue met het gevoel dat hij zich in de hel bevond en voor eeuwig was veroordeeld om dit waanzinnige ritueel te herhalen.

Toen hij dacht dat hij de barbecue weer vol had, besefte hij plotseling dat hij de boeken niet naar buiten bracht, maar naar binnen. Weer was hij weggezakt in zijn maandroom en in plaats van de voorwerpen van zijn obsessie te vernietigen, verzamelde hij ze nog eens.

Terwijl hij terugliep naar het huis merkte hij hoe de sneeuwkorst glinsterend licht weerspiegelde. Tegen zijn wil kwam zijn hoofd omhoog en hij keek in de diepe en bijna wolkeloze hemel.

‘De maan,’ zei hij.

Toen wist hij dat hij ten dode opgeschreven was.

Laguna Beach, Californië

Voor Dominick Corvaisis was Kerstmis niet veel anders dan andere dagen. Hij had geen vrouw of kinderen om er iets bijzonders van te maken en omdat hij was opgegroeid in pleeggezinnen had hij geen familieleden met wie hij de kerstmaaltijd kon delen. Een paar vrienden, onder wie Parker Faine, nodigden hem altijd uit om te komen eten, maar bij bedankte, want hij wist dat hij zich het spreekwoordelijke vijfde wiel zou voelen. Maar Kerstmis was daarom nog niet treurig of eenzaam. Hij verveelde zich nooit alleen, en er waren massa’s goede boeken in huis die hem een genoeglijke dag zouden bezorgen. Maar op deze kerstdag kon Dom zich niet concentreren op zijn lectuur, want hij werd volledig in beslag genomen door de geheimzinnige post die hij de vorige dag had ontvangen en door het feit dat hij zich moest beheersen om een valiumtablet in te nemen. Hoewel hij bang was geweest dat hij zou dromen en slaapwandelen, had hij gisteren geen valiumtablet genomen en gisteravond geen slaaptablet. Hij was vastbesloten niet meer afhankelijk te zijn van medicijnen, hoewel hij ernaar bleef snakken.

In feite verlangde hij er zo erg naar, dat hij de pillen door het toilet spoelde omdat hij zichzelf niet vertrouwde. Naarmate de dag zich voortsleepte, werd zijn angst weer net zo hevig als toen hij met de medicijnen was begonnen.

Om zeven uur die kerstavond kwam Dom bij het huis van Parker en accepteerde een glas zelfgemaakte eierpunch met een kaneelstokje. De fors gebouwde schilder had zijn normaal nogal ruige en woeste baard ter ere van de feestdag keurig laten knippen, evenals zijn haar, dat nu ook netjes was gekamd. Hoewel hij er dus verzorgder uitzag en wat ingetogener was gekleed, was hij even uitbundig als altijd. ‘Wat een kerstfeest! Vrede en liefde heersten vandaag in dit huis! Mijn geliefde broer heeft maar veertig of vijftig hatelijke en jaloerse opmerkingen gemaakt over mijn succes, wat niet half zoveel is als hij er op een minder gezegende dag uitgooit. Mijn halfzusje Carla heeft haar schoonzusje Doreen maar één keer een kreng genoemd, en zelfs dat zou je als rechtvaardig kunnen beschouwen gezien het feit dat Doreen was begonnen door Carla een “hersenloze excentriekeling vol psychobabbel” te noemen. Geen klap gevallen dit jaar, kun je dat geloven? En hoewel Carla’s man zoals gewoonlijk bezopen was, heeft hij niet gekotst en is niet van de trap gevallen zoals vorige jaren, maar stond er wel op om minstens tien keer zijn imitatie van Bette Midler te doen.’

Terwijl ze naar een aantal stoelen liepen bij het raam dat uitkeek op de zee, zei Dom: ‘Ik ga op reis, een lange tocht. Ik vlieg naar Portland en huur een auto. Dan maak ik dezelfde reis die ik vorig jaar zomer heb gemaakt, van Portland naar Reno, via Nevada en de helft van Utah en dan naar Mountainview.’

Dom ging zitten terwijl hij sprak, maar Parker bleef stilstaan.

‘Wat is er dan gebeurd? Dat is geen vakantie. Dat is geen route die je voor je plezier zou nemen. Ben je weer aan het slaapwandelen? Dat moet haast wel. En er is iets gebeurd wat je ervan overtuigd heeft dat dit in verband staat met de veranderingen die je die zomer hebt ondergaan.’

‘Ik ben nog niet begonnen met slaapwandelen, maar ik weet zeker dat het gaat gebeuren, waarschijnlijk vannacht, omdat ik die verdomde medicijnen heb weggegooid. Die hielpen me niet. Ik heb gelogen. Ik begon er verslaafd aan te raken, Parker. Het kon me niet schelen, omdat verslaafd zijn beter leek dan de dingen verdragen die ik deed terwijl ik slaapwandelde. Maar nu is alles hierdoor veranderd.’ Hij hield de twee brieven van zijn onbekende briefschrijver omhoog. ‘Het probleem zit niet alleen in mij, is niet alleen psychisch. Er is iets vreemders aan de hand.’ Hij gaf de eerste brief aan Parker en het vel papier, dat trilde in zijn hand, verraadde de angstige toestand waarin hij zich bevond.

Toen de schilder het las, keek hij verbijsterd.

‘Het is gisteren gearriveerd op het postkantoor. Geen afzender. En er werd nog een brief bezorgd aan huis.’ Hij vertelde dat hij de woorden ‘de maan’ in zijn slaap honderden keren op zijn tekstverwerker had getikt en dat hij wakker was geworden uit een droom met dezelfde woorden op zijn lippen. Toen gaf hij Parker de tweede brief.

‘Maar als ik de eerste ben aan wie je hebt verteld over dat gedoe met de maan, hoe kon iemand daar dan genoeg van weten om je zo’n brief te sturen?’

‘Wie hij ook is,’ zei Dom, ‘hij weet van mijn slaapwandelen, misschien omdat ik daarvoor naar een dokter ben gegaan …’

‘Bedoel je dat je in de gaten wordt gehouden?’

‘Blijkbaar, in zekere mate. Periodiek gecontroleerd, zo niet voortdurend. Maar hoewel degene die dat doet alles weet over mijn slaapwandelen, is hij waarschijnlijk niet op de hoogte van de woorden die ik heb getikt op mijn tekstverwerker, of dat ik wakker werd terwijl ik ze herhaalde. Niet tenzij hij naast mijn bed stond, en dat was niet zo. Maar hij weet wel degelijk dat ik reageer op “de maan”, dat die woorden me bang maken. Dus moet hij weten wat de achtergrond is van deze hele krankzinnige rotzooi.’

Tenslotte ging Parker op de rand van de stoel zitten. ‘Ga op zoek naar hem, dan weet je wat er aan de hand is.’

‘New York is een grote stad,’ zei Dom. ‘Ik heb daar geen startpunt. Maar toen ik deze eerste brief kreeg, waarin stond dat de oorzaak van mijn slaapwandelen in het verleden ligt, besefte ik dat jij gelijk moest hebben en dat deze persoonlijkheidscrisis in verband staat met de vorige. De opvallende verandering die ik onderging op de reis van Portland naar Mountainview staat er op een of andere manier mee in verband. Als ik die reis weer maak, stop ik bij dezelfde motels, eet in dezelfde restaurants, probeer het zo precies als ik kan opnieuw te beleven … en misschien duik ik dan iets op. Misschien wordt mijn geheugen opgefrist.’

‘Maar hoe kon je iets zo belangrijks zijn vergeten?’

‘Misschien ben ik het niet vergeten. Misschien is de herinnering me afgenomen.’

Parker liet die mogelijkheid even rusten en zei: ‘Wie die vent verdomme ook is – wat voor redenen zou hij hebben om die briefjes te sturen? Ik bedoel, je hebt je een situatie voorgesteld waarin jij tegenover hem staat, een onbekende, en dus staat die vent aan hun kant, niet aan de jouwe.’

‘Misschien is hij het niet eens met alles wat er met me is gedaan.’

‘Met je gedaan? Waar heb je het over?’

Dom draaide zenuwachtig zijn glas eierpunch rond in zijn hand. ‘Ik weet het niet. Deze briefschrijver … wil kennelijk dat ik weet dat mijn probleem niet psychisch is, dat er iets meer achter zit. Ik denk dat hij me misschien wil helpen de waarheid te vinden.’

‘Waarom belt hij je dan niet gewoon op en vertelt je de waarheid?’

‘Het enige dat ik kan bedenken, is dat hij niet het risico durft te lopen me die te vertellen. Hij moet deel uitmaken van een of andere samenzwering, god weet wat, maar deel van een groep die niet wil dat de waarheid uitkomt. Als hij me rechtstreeks benadert, zullen de anderen dat weten en zit hij in de narigheid.’

‘Dat klinkt allemaal net alsof een of ander alwetend geheim genootschap achter je aanzit – iets als een combinatie van de Rozenkruisers, CIA en de vrijmetselaars. Denk je echt dat je gehersenspoeld bent?’

‘Als je het zo wilt noemen. Wat voor een traumatische gebeurtenis ik me niet meer herinner, ik ben het niet vergeten zonder hulp. Wat ik heb gezien of ervaren was blijkbaar zo shockerend, zo traumatisch, dat het nog steeds knaagt in mijn onderbewustzijn en probeert me te bereiken via het slaapwandelen en via de boodschappen die ik op de tekstverwerker achterlaat. Het was zo verdomd belangrijk, dat zelfs hersenspoeling het niet heeft kunnen uitwissen en dat een van de samenzweerders zijn eigen nek riskeert om mij aanwijzingen te sturen.’

Nadat Parker ze nog een keer had gelezen, gaf hij de twee brieven terug aan Dom. ‘Verrek, ik geloof dat je gelijk hebt, en dat brengt me in de war. Ik wil het niet geloven. Het klinkt teveel alsof je je schrijversfantasie op hol hebt laten slaan, alsof je de plot van een nieuw boek op me uitprobeert. Maar hoe idioot het ook klinkt, ik kan geen andere oplossing bedenken.’

Dom besefte dat hij het glas zo stevig vasthield, dat hij het bijna stukkneep. Hij zette het op een tafeltje en veegde zijn handen af aan zijn broek. ‘Ik ook niet. Er is niets anders dat zowel dat verdomde slaapwandelen verklaart als de verandering in mijn persoonlijkheid tussen Portland en Mountainview, en die twee brieven.’

Met een bezorgd gezicht zei Parker: ‘Wat kan het zijn geweest, Dom? Waar ben je onderweg in terechtgekomen?’

‘Ik heb niet het flauwste idee.’

‘Heb je eraan gedacht dat het misschien iets heel ergs … zo verdomd gevaarlijk is dat je beter af zou zijn als je het niet wist?’

Dom knikte. ‘Maar als ik niet achter de waarheid kom, kan ik geen definitief einde maken aan het slaapwandelen. In mijn slaap vlucht ik weg van de herinnering aan wat er vorige zomer met me is gebeurd, en om daar een eind aan te maken, moet ik erachter komen wat het was. Want als het niet afgelopen is met dat slaapwandelen, word ik uiteindelijk gek. Het klinkt misschien een beetje melodramatisch, maar het is zo. Als ik niet achter de waarheid kom, gaat datgene waar ik bang voor ben in mijn dromen me ook overdag achtervolgen en dan heb ik geen moment rust meer, niet als ik waak of slaap, en uiteindelijk zal de enige oplossing zijn een revolver in mijn mond te steken en de trekker overhalen.’

‘Jezus.’

‘Ik meen het.’

‘Dat weet ik. God helpe je, ik weet het.’

Reno, Nevada

Uiteindelijk werd Zeb Lomack gered door een wolk die voor de maan zweefde voor zijn obsessie hem weer volledig in haar greep had. Toen de hemelse lantaarn even was verduisterd, werd Zebediah zich er plotseling van bewust dat hij zonder jas in de ijskoude decemberavond naar de lucht stond te gapen, gebiologeerd door de stralen van de maan. Als de wolk de trance niet had verbroken, had hij daar kunnen staan tot het voorwerp van zijn grimmige geboeidheid voorbij de horizon was gezakt. Daarna zou hij, teruggezonken in zijn waanzin, wellicht zijn teruggekeerd naar een van de kamers die waren behangen met het oude godinnengezicht dat de Grieken Cynthia noemden en de Romeinen Diana, om daar in een toestand van verdoving te blijven liggen tot hij over enkele dagen van de honger was gestorven.

Als gevolg van dit uitstel slaakte hij een jammerlijke kreet en rende naar huis. Hij gleed uit, viel in de sneeuw en daarna nog eens op de trap van de veranda maar krabbelde direct overeind, wanhopig op zoek naar de veiligheid van het huis waar het oppervlak van de maan niet zijn betovering op hem kon uitoefenen. Maar natuurlijk was er ook binnen geen veiligheid te vinden. Hoewel hij zijn ogen sloot en blindelings aan de foto’s van de maan begon te trekken, ze van de muren van de keuken scheurde en ze op de met afval bedekte vloer gooide, begon hij zich toch weer aan zijn obsessie over te geven. Met zijn ogen dicht kon hij de beelden van de kraters niet zien, maar hij kon ze wel voelen. Hij voelde het bleke licht van honderd manen op zijn gezicht en de rondheid van de manen in zijn handen terwijl hij ze van de muur trok, wat idioot was, omdat het alleen maar foto’s waren die geen licht of warmte konden produceren en door aanraking niet de rondheid van het hemellichaam konden overbrengen, maar toch voelde hij die dingen heel sterk. Hij deed zijn ogen open en werd direct geboeid door het bekende hemellichaam. Net als mijn vader. Eindigend in een gekkenhuis.

Als het verre geknetter van bliksem flikkerde die gedachte door de snel benevelende geest van Zeb Lomack. Tegelijk werd hij erdoor ontnuchterd en kon hij zich lang genoeg herstellen om zich om te draaien van de deur van de woonkamer en zich op de keukentafel te storten, waar het geladen geweer wachtte.

Chicago, Illinois

Pater Stefan Wycazik was niet gewend aan mislukking, en hij kon er niet goed mee uit de voeten. ‘Maar hoe kun je, na alles wat ik je heb verteld, nog steeds niet geloven?’ wilde hij weten.

‘Pater Stefan, het spijt me,’ zei Brendan Cronin. ‘Maar ik heb gewoon geen andere opvatting over het bestaan van God dan gisteren.’

Ze bevonden zich in een slaapkamer op de eerste verdieping van het huis van Brendans ouders in de Ierse wijk Bridgeport, waar de jonge priester de feestdag doorbracht op bevel van pater Wycazik, uitgevaardigd na de schietpartij in de cafetaria. Brendan, gekleed in grijze broek en wit overhemd, zat op de rand van een tweepersoonsbed dat was bedekt met een gele versleten chenille sprei. Stefan, die zich geprikkeld voelde door de koppigheid van zijn kapelaan, liep voortdurend door de kamer heen en weer, alsof hij probeerde de pijn van zijn mislukking te ontlopen.

‘Vanavond,’ zei pater Wycazik, ‘ben ik een atheïst tegengekomen die half bekeerd was door het ongelooflijk herstel van Tolk. Maar jij bent niet onder de indruk.’

‘Ik ben blij voor dokter Sonneford,’ zei hij, ‘maar zijn vernieuwde geloof doet niets voor het mijne.’

Brendans weigering om op gepaste wijze onder de indruk te komen van de recente wonderbaarlijke gebeurtenissen was niet het enige dat pater Wycazik irriteerde. Ook de vredelievende houding van de jonge priester was ergerlijk. Als hij niet de wil kon vinden om weer in God te geloven, zou hij toch minstens ontmoedigd en terneergeslagen moeten zijn. In plaats daarvan leek Brendan kalm onder zijn beroerde geestestoestand, een heel andere houding dan toen pater Wycazik hem voor het laatst had gezien. Hij was opvallend veranderd; om redenen die niet helemaal duidelijk waren, leek er een grote vrede over Brendan te zijn gekomen.

Nog steeds vastbesloten om zijn betoog voort te zetten, zei Stefan: ‘Jij was het, Brendan, die Emmie Halbourg en Winton Tolk hebt genezen. Het kwam door de macht van die stigmata op je handen. Stigmata die God je als een teken heeft gegeven.’

Brendan keek naar zijn handpalmen, waar nu geen ringen op te zien waren. ‘Ik geloof ook wel dat ik op de een of andere manier Emmie en Winton heb genezen. Maar het was niet God die via mij handelde.’

‘Wie anders dan God zou je zo’n genezende kracht hebben gegeven?’

‘Dat weet ik niet,’ zei Brendan. ‘Ik wou dat ik het wist. Maar het was God niet. Ik voelde geen goddelijke aanwezigheid, pater.’

‘Goeie genade, hoeveel sterker verwacht je dat Hij zijn aanwezigheid laat voelen? Had je soms gedacht dat Hij je met zijn staf der gerechtigheid op je hoofd slaat en zichzelf voorstelt? Je moet Hem halverwege tegemoet gaan, Brendan.’

De kapelaan glimlachte en haalde zijn schouders op. ‘Pater, ik weet dat deze wonderbaarlijke gebeurtenissen geen andere verklaring lijken te hebben dan een religieuze, maar ik voel heel sterk dat iets anders dan God hierachter schuilt.’

‘Wat dan?’ daagde Stefan hem uit.

‘Ik weet het niet. Iets reusachtig belangrijks, iets echt wonderbaarlijks en krachtigs … maar God niet. Luister, u hebt gezegd dat de ringen stigmata waren. Maar als dat zo was, waarom waren ze dan niet in de vorm die een of andere christelijke betekenis had? Waarom ringen – die lijken niet in verband te staan met de boodschap van Christus.’

Toen Brendan drie weken geleden in het kinderziekenhuis met de onconventionele therapie van Stefan begon, was hij zo gekweld geweest door het verlies van zijn geloof dat hij snel magerder was geworden. Maar nu verloor hij geen gewicht meer. Hij was nog steeds dertig pond lichter dan normaal, maar hij was niet meer bleek en afgetobd zoals na zijn uitbarsting tijdens de mis op de eerste december. Ondanks zijn geestelijke val glansde zijn huid en was er een licht in zijn ogen dat bijna … gelukzalig was.

‘Je voelt je uitstekend, hè?’ vroeg Stefan.

‘Ja, hoewel ik niet zeker weet waarom.’

‘Je ziel wordt niet langer gekweld.’

‘Nee.’

‘Ook al heb je nog niet de weg terug naar God gevonden.’

‘Nee,’ stemde Brendan in. ‘Misschien heeft het iets te maken met de droom die ik vannacht had.’

‘De zwarte handschoenen weer?’

‘Nee. Die heb ik al een tijdje niet gehad,’ zei Brendan. ‘Vannacht droomde ik dat ik liep op een plaats van puur gouden licht, heel mooi, zo helder dat ik niets om me heen kon zien, en toch deed het geen pijn aan mijn ogen.’ In de stem van de kapelaan kwam een eigenaardige toon, misschien wel van eerbied. ‘In de droom blijf ik lopen zonder te weten waar ik ben of waar ik naartoe ga, maar met het gevoel dat ik een ding of een plaats van monumentaal belang en onverklaarbare schoonheid nader. Niet alleen nader, maar erheen geroepen word. Het is geen hoorbare roep, maar een oproep die in mij trilt. Mijn hart bonkt en ik ben een beetje bang. Maar het is geen nare angst, pater, die ik voel op die heldere plek, helemaal niet akelig. Dus ik blijf gewoon lopen door het licht naar iets schitterends dat ik niet kan zien, maar waarvan ik weet dat het er is.’

‘Maar dit is beslist een geestelijke droom, de roep van God die tot je komt in je slaap. Hij roept je terug naar je geloof, terug naar de plichten van je ambt.’

Brendan schudde zijn hoofd. ‘Nee. De droom had niets godsdienstigs; ik voelde geen goddelijke aanwezigheid. Het was een ander soort ontzag dat me vervulde, een vreugde die anders was dan de vreugde die ik kende in Christus. Ik werd vannacht vier keer wakker en elke keer waren de ringen weer op mijn handen. En steeds als ik weer in slaap viel, kreeg ik weer diezelfde droom. Er gebeurt iets heel vreemds en belangrijks waarvan ik deel uitmaak. Maar wat het ook is, het is niet iets waarop mijn opleiding, ervaringen of vroegere geloof mij hebben voorbereid.’

Pater Wycazik vroeg zich af of de oproep die Brendan in zijn droom had gekregen afkomstig was van de duivel en niet van God. Misschien had de duivel, zich bewust van het feit dat de ziel van een priester in gevaar was, zich in dat bedrieglijk aantrekkelijke gouden licht gehuld om de kapelaan beter van het rechte pad af te kunnen leiden.

‘En wat nu? Je bent niet bereid om je priesterboord om te doen en terug te keren naar je plichten, zoals ik van je had verwacht. Wil je dat ik contact opneem met Lee Kellog, de provinciaal, en hem vraag toestemming te geven voor een psychiatrisch advies?’

Brendan glimlachte. ‘Nee, daar voel ik niet zoveel voor. Ik geloof niet dat het enige zin zou hebben. Wat ik graag zou willen doen – als u het goed vindt, pater – is mijn kamer in de pastorie weer betrekken en wachten, kijken wat er gebeurt. Natuurlijk kan ik nog geen biecht horen of missen opdragen. Maar terwijl ik wacht op de zaken die zich voordoen, zou ik wat kunnen koken en u helpen met het archief.’

Pater Wycazik was opgelucht. Hij had verwacht dat Brendan overwoog het priesterschap op te geven. ‘Natuurlijk ben je welkom. Je kunt een heleboel doen. Ik zal je wel bezighouden, maak je daar maar geen zorgen over. Maar vertel me eens Brendan … denk je wel dat er een mogelijkheid is dat je je weg terug vindt?’

De kapelaan knikte. ‘Ik voel me niet meer vervreemd van God, alleen leeg van hem. Zoals deze situatie zich ontwikkelt, leidt dat me misschien terug naar de Kerk, zoals u ervan overtuigd bent dat het zal gebeuren. Ik weet het gewoon niet.’

Nog steeds gefrustreerd en teleurgesteld door de weigering van Brendan om de wonderbaarlijke aanwezigheid van God te zien in de genezing van Emmie en Winton, was pater Wycazik toch blij dat hij de kapelaan in de buurt zou hebben, wat hem de gelegenheid gaf hem verder naar zijn redding te leiden. Brendan ging met pater Wycazik naar beneden en bij de voordeur omhelsden de twee mannen elkaar zo hartelijk dat een vreemde zou hebben gedacht dat ze vader en zoon waren.

‘Ik weet niet waarom of hoe, pater, maar ik heb het gevoel dat we aan het begin staan van een verbazingwekkend avontuur.’

‘De ontdekking – of herontdekking – van het geloof is altijd een verbazingwekkend avontuur, Brendan,’ zei pater Wycazik.

Reno, Nevada

Jankend, snakkend naar adem, vechtend tegen het verdovende effect van zijn obsessie, scharrelde Zeb Lomack door het vuil en de krioelende kakkerlakken op de keukenvloer. Hij pakte het jachtgeweer dat op de tafel lag, stak de loop tussen zijn tanden … en besefte plotseling dat zijn armen niet lang genoeg waren om bij de trekker te kunnen. De aandrang om omhoog te kijken naar de betoverende manen aan de muren was zo overstelpend, dat hij het gevoel kreeg dat iemand hem aan zijn haar trok om hem te dwingen zijn blik van de vloer af te wenden. Toen hij als verdediging zijn ogen sloot, leek het alsof een of andere onzichtbare tegenstander aanhoudend trachtte zijn oogleden open te duwen. In zijn afschuw om in een gekkenhuis te worden opgesloten, net als zijn vader, vond hij de kracht om de hypnotische roep van de maan te weerstaan. Met zijn ogen nog dicht liet hij zich in de stoel vallen, schopte een schoen uit, trok zijn sok uit en pakte het geweer met beide handen vast. Hij stak de loop in zijn mond, tilde zijn blote voet op en raakte met een blote teen de koude trekker aan. Denkbeeldig maanlicht op zijn huid en idem getijden van de maan in zijn bloed (niet minder krachtig omdat ze denkbeeldig waren) eisten zijn aandacht met zo’n plotselinge kracht dat hij zijn ogen opendeed, de vele manen aan de muren zag en nee schreeuwde in de loop van het geweer. En terwijl de betoverende roep van de maan hem terugtrok in een trance en hij zijn voet tegen de trekker duwde, barstte de steeds groter wordende herinneringsballon tenslotte in zijn geest en hij herinnerde zich alles wat hem was ontnomen: vorig jaar zomer. Dominick, Ginger, Faye, Ernie, de jonge priester, de anderen, Interstate 80, het Tranquility Motel en o god, het motel, o mijn god, de maan!

Misschien kon Zebediah Lomack de beweging van zijn voet niet tegenhouden of wellicht was de plotseling onthulde herinnering zo vreselijk dat die zijn zelfmoord alleen maar aanmoedigde. Wat het ook was, het jachtgeweer ging met een daverende knal af, waarbij de achterkant van zijn hoofd werd weggeschoten. En voor hem (maar niet voor anderen) was de verschrikking afgelopen.

Boston, Massachusetts

De hele kerstmiddag las Ginger Weiss in Twilight in Babylon en om zeven uur die avond, toen het tijd was om naar beneden te gaan voor een drankje en het diner met de familie Hannaby, kostte het haar moeite om haar lectuur te onderbreken en ze legde het boek met tegenzin weg. Ze werd geboeid door het fascinerende verhaal, maar ze was nog meer gebiologeerd door de foto van de schrijver. Dominick Corvaisis’ dwingende ogen en zijn donkere, knappe uiterlijk bleven een onbehagen in haar opwekken dat grensde aan angst, en ze kon het gevoel dat ze hem kende niet van zich afzetten.

Het diner had plezierig kunnen zijn, als haar gedachten niet voortdurend op een geheimzinnige manier in beslag werden genomen door Dominick Corvaisis. Om tien uur, toen ze zich tenslotte met goed fatsoen kon terugtrekken zonder onbeleefd te zijn, ging ze terug naar de kamer.

Ze ging weer verder met het boek waar ze was gebleven, af en toe even onderbrekend om de foto van de schrijver te bestuderen, en om kwart voor vier had ze het boek uit. In de diepe nachtelijke stilte bleef ze ermee op haar schoot zitten, haar ogen gericht op het irritant bekende gezicht van Dominick Corvaisis. Ze raakte er steeds meer van overtuigd dat ze de man al eens eerder had ontmoet en dat hij op de een of andere duistere manier te maken had met haar recente problemen. Maar hoewel deze overtuiging geweld werd aangedaan door het besef dat haar intuïtie een onderdeel zou kunnen zijn van dezelfde geestelijke stoornis die de oorzaak was van haar fugues en daarom niet erg betrouwbaar, werden haar onrust en opwinding steeds groter tot ze tenslotte, trillend en verward, besloot iets te ondernemen.

Heel zachtjes verliet ze haar kamer en liep de trap af door de donkere en lege kamers van het grote stille huis, naar de keuken. Ze deed het licht aan en nam de telefoon om inlichtingen op te bellen in Laguna Beach. Het was één uur in de ochtend in Californië, te laat om Corvaisis wakker te maken. Maar als ze zijn nummer zou kunnen krijgen, zou ze beter slapen in de wetenschap dat ze morgenochtend contact met hem kon opnemen. Teleurgesteld maar niet verbaasd hoorde ze dat hij een geheim nummer had.

Terwijl Ginger het keukenlicht uitdeed en zachtjes terugging naar haar kamer, besloot ze Corvaisis de volgende ochtend een brief te schrijven en die naar zijn uitgever te sturen. Ze zou die per expresse verzenden met het dringende verzoek de brief direct aan hem door te sturen.

Misschien was de poging contact met hem op te nemen onbezonnen en irrationeel. Misschien had ze hem nooit ontmoet en had hij niets te maken met haar bizarre aandoening. Misschien zou hij denken dat ze niet goed wijs was. Maar als er ook maar een geringe kans bestond dat het resultaat haar redding betekende, was dat voldoende beloning om het risico te lopen zich belachelijk te maken.

Laguna Beach, Californië

Tot nu toe onbewust van het feit dat een recensie-exemplaar van zijn boek een belangrijke schakel had gelegd tussen hem en een vrouw met ernstige problemen in Boston, bleef Dom tot middernacht in het huis van Parker Faine terwijl ze de mogelijke aard van de samenzwering bespraken zoals die in zijn theorie bestond. Hij noch Parker had voldoende informatie om een gedetailleerd of zelfs enigszins bruikbaar beeld op te bouwen van degenen die hem in de gaten hielden, maar het feit dat hij het mysterie kon delen en bestuderen met een vriend maakte het minder angstaanjagend.

Ze werden het erover eens dat Dom niet naar Portland zou vliegen en aan zijn odyssee beginnen voor hij wist hoe het met het slaapwandelen zou gaan nu hij de valiumtabletten en slaappillen had weggegooid. Misschien zou het niet meer terugkomen, zoals hij verwachtte, en in dat geval zou hij op reis kunnen gaan zonder angst ergens ver weg de controle kwijt te raken. Maar als hij doorging met ‘s nachts rond te wandelen, zou hij voor hij naar Portland vertrok een paar weken nodig hebben om de beste methode uit te werken om zichzelf tijdens zijn slaap onder controle te houden.

Bovendien zou hij, door nog een poosje te wachten, wellicht weer wat vernemen van zijn onbekende briefschrijver. Zijn aanwijzingen zouden de reis van Portland naar Mountainview misschien onnodig maken of mogelijk een speciaal gebied langs die route aanwijzen als de plaats waar Dom iets te weten zou kunnen komen om zijn opgesloten herinneringen te bevrijden.

Toen Dom tegen twaalf uur opstond, was Parker zo geboeid door de situatie dat hij nog wel uren had kunnen opblijven om zich met het probleem bezig te houden. ‘Weet je zeker dat het verstandig is om alleen te blijven vannacht?’ vroeg hij bij de voordeur.

Dom stapte het tuinpad op waarop wigvormige plekken geel licht vielen, afkomstig van een decoratieve ijzeren lantaarn die half verborgen was door palmbladeren. Hij keek achterom naar zijn vriend en zei: ‘Daar hebben we het al over gehad. Het is misschien niet verstandig, maar het is de enige manier.’

‘Bel je als je hulp nodig hebt?’

‘Dat zal ik doen,’ zei Dom.

‘En neem de voorzorgen waar we het over hebben gehad.’

Toen hij even later thuiskwam, begon hij daar meteen mee. Hij pakte het pistool uit het nachtkastje, legde het in een la van zijn bureau, deed die op slot en begroef de sleutel onder een doos ijs in het vriesvak. Beter onvoorbereid te zijn op een eventuele inbreker dan het risico te lopen het pistool af te vuren terwijl hij diep in slaap was. Vervolgens sneed hij in de garage drie meter van een rol touw af. Nadat hij zijn tanden had gepoetst en zich had uitgekleed knoopte hij één kant van het touw zorgvuldig rond zijn rechter pols, zodat hij alleen zou kunnen ontsnappen door vier moeilijke knopen los te maken, en bevestigde het andere eind aan het bed. Hij had nog een flink stuk touw over, voldoende om comfortabel te kunnen slapen terwijl hij binnen een veilige afstand van het bed zat vastgebonden.

Bij vorige gelegenheden als hij slaapwandelde, had hij allerlei ingewikkelde dingen gedaan die enige concentratie van hem hadden geëist. In zijn slaap zou hij zeker niet over de coördinatie en concentratie beschikken om zich los te maken, en alleen de poging daartoe zou al zo frustrerend zijn dat hij er zeker wakker van zou worden.

Intussen was hij wel zo beperkt in zijn bewegingen dat dat niet helemaal zonder gevaar was. Bij een eventuele brand of een andere calamiteit zou het zo lang duren alvorens hij zich had losgemaakt dat hij daar makkelijk bij zou kunnen omkomen, maar dat risico moest bij lopen.

Toen hij het licht uitdeed en onder de dekens gleed, met het stuk touw aan zijn ene arm, wees zijn digitale klok 12.50 uur aan. Hij staarde naar het donkere plafond en vroeg zich af waarin hij in godsnaam was betrokken toen hij vorig jaar onderweg was en hij wachtte tot de slaap hem zou overvallen.

Op het nachtkastje stond zwijgend de telefoon. Als hij geen geheim nummer had gehad, had hij op dat moment misschien een interlokaal telefoontje gekregen van een eenzame en bange jonge vrouw in Boston, een telefoontje dat de loop van de komende paar weken radicaal zou hebben veranderd en misschien mensenlevens had bespaard.

Milwaukee, Wisconsin

In de logeerkamer van het huis van haar enige dochter, waar een nachtlichtje aan was met het oog op de fobie van Ernie, luisterde Faye Block naar haar man toen die, slapend en dromend, mompelde in zijn kussen. Een paar minuten geleden was ze wakker geworden toen hij een zachte kreet had geuit en even had liggen woelen. Nu leunde ze op één elleboog, hield haar hoofd schuin en luisterde gespannen in een poging zijn gedempte woorden te ontleden. Hij zei steeds weer hetzelfde in het kussen en de bijna paniekerige drang in zijn stem maakte Faye zenuwachtig. Ze leunde dichter naar hem toe en spande zich in om hem te kunnen verstaan.

Plotseling verplaatste hij zijn hoofd net voldoende om zijn mond van het kussen af te draaien en zijn woorden werden duidelijk, hoewel niet minder geheimzinnig dan toen ze gedempt waren geweest: ‘De maan, de maan, de maan, de maan …’

Las Vegas, Nevada

Jorja nam Marcie die avond in haar eigen bed, omdat het haar niet zo’n goed idee leek het meisje alleen te laten na de verwarrende gebeurtenissen van die dag. Ze kreeg niet veel rust omdat Marcie de hele nacht last had van nachtmerries, vaak tegen de lakens schopte en zich in bochten wrong alsof ze zich bevrijdde van handen die haar vasthielden, terwijl ze het in haar slaap had over dokters en naalden. Jorja vroeg zich af hoelang dit al aan de gang was. Hun slaapkamers waren gescheiden door een kastenwand met kleren en het meisje sprak heel zacht in haar slaap, dus was het mogelijk dat ze al heel wat nachten in onbewuste angst had doorgebracht zonder dat Jorja het had geweten. Haar stem bezorgde Jorja kippenvel op haar armen.

Ze zou die ochtend met Marcie naar de dokter gaan. Gezien haar onverklaarbare angst voor artsen zou het meisje een geweldige scène kunnen maken. Maar hoe groot Marcies angst ook was, Jorja was bang om niet te gaan. Als het niet zo moeilijk was om op Kerstmis een geschikte arts te vinden, zou Jorja al hulp zijn gaan zoeken want ze was doodsbang.

Na de uitbarsting van Marcie was de dag steeds onplezieriger geworden. Het meisje was zo overweldigd door angst dat ze in haar broek had geplast, en meer dan tien minuten lang had ze zich op een angstaanjagende manier verzet tegen Jorja’s pogingen om haar weer toonbaar te maken. Ze had geschreeuwd, gekrabd en geschopt maar tenslotte ging de woedeaanval voorbij en liet ze zich in bad doen. Maar ze gedroeg zich als een kleine robot met een slap gezicht en lege ogen, alsof de angst, toen die uit haar trok, al haar kracht en haar gedachten had meegenomen.

Die half catatone toestand duurde bijna een uur terwijl Jorja een tiental telefoontjes pleegde in een poging dokter Besancourt op te sporen, de kinderarts die Marcie behandelde wanneer ze een enkele keer ziek was. Terwijl Mary en Pete zonder succes probeerden een glimlach of althans een woord als reactie van het meisje te krijgen en Marcie bleef doen alsof ze doof en stom was, herinnerde Jorja zich vaag allerlei tijdschriftartikelen over autistische kinderen. Ze kon zich niet herinneren of autisme in de eerste jeugd begon of dat ook een volkomen normaal kind van zeven jaar zich plotseling kon terugtrekken in een eigen wereld en de rest voorgoed buitensluiten. Het maakte haar dol dat ze het zich niet te binnen kon brengen.

Maar geleidelijk aan ontwaakte Marcie uit haar verdoving. Ze begon weer vragen van Mary en Pete te beantwoorden al was het dan met één woord en met een vlakke, ongevoelige stem die bijna net zo verwarrend was als haar eerdere geschreeuw. Zuigend op haar duim terwijl ze dat al minstens twee jaar niet meer had gedaan, ging ze naar de woonkamer om met haar nieuwe speelgoed te spelen. De meeste tijd had ze daar duidelijk geen plezier in en op haar gezicht lag voortdurend een enigszins norse blik. Jorja was niet minder bezorgd over deze veranderingen, maar ze was opgelucht om te zien dat Marcie geen belangstelling meer toonde voor het dokterskoffertje.

Om halfvijf was de stuurse uitdrukking van haar gezicht verdwenen en gedroeg ze zich weer normaal. Terug in een goede stemming was ze zo gezellig dat het bijna leek alsof haar uitbarsting aan tafel niet erger was geweest dan de boze bui van een kind.

Op weg naar de auto bleef Jorja’s moeder even staan op de buitentrap van de flat, buiten gehoorsafstand van Marcie, en zei: ‘Ze probeert ons alleen te laten weten dat ze gekwetst en verward is. Ze begrijpt niet waarom haar vader is weggegaan, en nu heeft ze een hoop aandacht nodig, Jorja, een heleboel liefde. Dat is alles.’

Jorja wist dat het probleem ernstiger was dan dat. Ze twijfelde er niet aan dat Marcie nog steeds in de war was door het gedrag van haar vader, diep gekwetst doordat hij haar in de steek had gelaten en vol onopgeloste conflicten. Maar er moest iets anders zijn dat het meisje dwars zat, iets verwarrends en onredelijks, en Jorja was er bang voor.

Niet lang nadat Pete en Mary waren vertrokken, begon het meisje op dezelfde intense manier met het dokterskoffertje te spelen als die ze eerder tentoon had gespreid, en toen het bedtijd werd, wilde ze het koffertje met zich meenemen. Een paar spullen uit het koffertje lagen op de grond aan Marcies kant van het bed en een paar andere op het nachtkastje. En in de donkere slaapkamer droomde het kind en mompelde iets over dokters, verpleegsters en naalden.

Zelfs als Marcie helemaal stil en rustig was geweest, had Jorja niet kunnen slapen. Haar bezorgdheid veroorzaakte nog meer slapeloosheid dan tien koppen koffie. Omdat ze toch wakker was, luisterde ze gespannen naar elke dromerige uiting van haar dochter, in de hoop iets op te vangen waardoor ze het zou begrijpen of waar de dokter iets aan zou hebben om tot een diagnose te komen. Na twee uur in de ochtend hoorde ze Marcie iets anders mompelen dan daarvoor, niet iets over artsen, verpleegsters en grote, scherpe naalden. Met een paar heftige trappen draaide het meisje zich van haar buik op haar rug, snakte naar adem en verstarde. ‘De maan, de maan, de maan,’ zei ze met een stem vol verbazing en angst en toen weer: ‘De maan,’ met zo’n beklemmend gefluisterde aandrang dat Jorja wist dat het niet alleen maar ging om wat gewoon gepraat in haar slaap. ‘De maan, maan, maaaaaan …’

Chicago, Illinois

Brendan Cronin sliep warm onder zijn deken en patchworksprei en glimlachte om iets in een droom. De winterwind zuchtte in de reusachtige pijnboom buiten en kreunde aan zijn raam, in vlagen met gelijke tussenpozen, als een blaasbalg die steeds weer hetzelfde aantal uitblazingen per minuut produceert. Zelfs Brendan moest zich bewust zijn geweest van de trage polsslag van de wind, want toen hij in zijn slaap begon te praten, kwamen de woorden in een sympathetisch ritme: ‘De maan … de maan … de maan … de maan …’

Laguna Beach, Californië

‘De maan! De maan!’

Dominick Corvaisis werd wakker door zijn eigen angstige geschreeuw en door een brandende pijn in zijn rechterpols. Hij zat op handen en knieën in het donker naast zijn bed en trok heftig aan iets dat aan zijn arm vastzat. Een paar seconden bleef hij eraan rukken voor de mist van de slaap optrok, waarna hij besefte dat hij door niets griezeligers werd vastgehouden dan door het touw waarmee hij zichzelf had vastgebonden.

Hij haalde onregelmatig adem, zocht met bonkend hart naar de schakelaar van de lamp en kromp ineen toen het plotselinge licht in zijn ogen prikte. Een snelle blik op het touw liet zien dat hij in zijn slaap en in het donker een van de vier stevig gemaakte knopen had losgekregen en de tweede gedeeltelijk had losgemaakt voor hij zijn geduld had verloren. In de paniek die zijn slaapwandelen altijd vergezelde, was hij toen kennelijk gaan trekken waarbij hij zijn pols lelijk had geschaafd.

Dom stond op van de vloer, duwde het in de war geraakte dek opzij en ging op de rand van het bed zitten.

Hij wist dat hij had gedroomd, hoewel hij zich niets over de droom kon herinneren. Maar hij was er vrij zeker van dat het niet de nachtmerrie was die hij al eerder de afgelopen maand had gehad, want die had niets te maken met de maan. Dit was een andere droom, net zo angstaanjagend maar op een andere manier.

Zijn geschreeuw, dat gedeeltelijk verantwoordelijk was geweest voor zijn ontwaken, was zo dringend geweest, zo met angst vervuld dat hij het nu nog in zijn geheugen kon oproepen: ‘De maan! De maan!’ Hij huiverde en hief zijn handen op naar zijn bonkende hoofd.

De maan. Wat betekende dat?

Boston, Massachusetts

Met een schelle kreet zat Ginger rechtop in bed.

Lavinia, de huishoudster van de Hannaby’s, zei: ‘O, het spijt me, dokter Weiss. Ik wilde u niet bang maken. U had een nachtmerrie.’

‘Nachtmerrie?’ Ze kon zich er niets van herinneren.

‘O ja,’ zei Lavinia, ‘en een hele kwade ook zo te horen. Ik kwam net door de gang toen ik u hoorde schreeuwen en ging zowat meteen naar binnen, voor ik besefte dat u moest dromen. Toen aarzelde ik, maar u ging steeds maar door en schreeuwde het telkens weer uit, tot ik dacht dat ik u beter wakker kon maken.’

Met knipperende ogen vroeg Ginger: ‘Schreeuwen? Wat schreeuwde ik?’

‘Steeds maar weer hetzelfde,’ zei de huishoudster. ‘De maan, de maan, de maan. En uw stem klonk zo bang.’

‘Ik herinner het me niet.’

‘De maan,’ verzekerde Lavinia haar, ‘de maan, telkens weer, met zo’n stem dat ik bijna dacht dat iemand u vermoordde.’

DEEL TWEE

Dagen van openbaring

Moed is weerstand tegen angst, beheersing
van angst – geen afwezigheid van angst.

Mark Twain

Is er een betekenis in dit leven?

Welk doel ligt er achter het streven?

Waar komen we vandaan, waar gaan we heen?

Deze kille vragen gaan door ons heen.

Elke dag, elke eenzame nacht.

We zijn op zoek naar het schitterend licht
dat een onthullende straal richt
op de betekenis van de droom van de mens.

The Book of Counted Sorrows

Een vriend mag worden beschouwd
als het meesterwerk van de natuur.

Ralph Waldo Emerson

Vier

26 december - 11 januari

1

Boston, Massachusetts

Tussen 27 december en 5 januari ging Ginger Weiss zes keer naar de flat van Pablo Jackson. Tijdens een van die bezoeken gebruikte hij hypnotische therapie om voorzichtig en geduldig naar de Azrael-blokkering te zoeken die een gedeelte van haar herinnering afsloot.

Voor de oude illusionist werd ze elke keer wanneer ze bij hem kwam niet alleen mooier maar ook intelligenter, charmanter, aantrekkelijker en geestelijk sterker. Ginger had beschermende, vaderlijke gevoelens in hem opgewekt die hij nooit eerder had gekend en Pablo had haar graag als dochter willen hebben.

Hij vertelde haar bijna alles wat hij tijdens het diner bij de Hergensheimers van Alexander Christophson had gehoord. Ze verzette zich tegen het idee dat haar geheugenblokkering zich niet natuurlijk had ontwikkeld maar door onbekende personen was ingeplant. ‘Dat is toch al te bizar. Dat soort dingen gebeurt niet met gewone mensen als ik. Ik ben alleen maar iemand die een beetje in de war is, niet iemand die betrokken raakt bij een internationale intrige.’

Het enige dat hij haar niet vertelde, was dat de gepensioneerde CIA-directeur hem had gewaarschuwd zich er beslist niet mee in te laten. Als Ginger wist dat Alex geschokt was geweest, had ze kunnen besluiten dat de situatie te gevaarlijk was om de betrokkenheid van Pablo te rechtvaardigen. Maar uit bezorgdheid voor haar en uit een zelfzuchtig verlangen om deel uit te maken van haar leven vertelde hij haar daar niets over.

Bij hun eerste ontmoeting op 27 december, voor de hypnose, maakte hij een lunch klaar voor hen beiden. Onder het eten zei Ginger: ‘Maar ik ben nooit in de buurt geweest van een gevoelige militaire installatie, nooit betrokken geweest bij een defensieonderzoek en ik heb nooit iets te maken gehad met iemand die mogelijk deel uitmaakt van een spionageclub. Het is belachelijk.’

‘Als je op een gevaarlijk stukje kennis bent gestuit, was het niet in een gebied waar strenge veiligheidsmaatregelen gelden. Het was ergens waar je alle recht had om te zijn … behalve als je er toevallig op het verkeerde tijdstip bent geweest.’

‘Maar luister, Pablo, als ze me hebben gehersenspoeld, zou dat tijd hebben gekost. Dan zouden ze me toch ergens moeten hebben vastgehouden?’

‘Ik denk dat het een paar dagen zou kosten.’

‘Dan kun je het ook niet bij het rechte eind hebben,’ zei ze. ‘Natuurlijk weet ik ook wel dat terwijl ze me dwongen iets te vergeten wat ik toevallig had gezien, ze ook de herinnering aan de plaats waar ze me vasthielden voor de hersenspoeling zouden laten verdringen. Maar er zou ergens in mijn verleden een lege plek zijn, een lege tijd waarvan ik me niet kon herinneren waar ik ben geweest of wat ik heb gedaan.’

‘Helemaal niet. Als ze een stel kunstmatige herinneringen hadden ingeprent in plaats van de ontbrekende dagen, zou je nooit het verschil weten.’

‘Mijn god! Is dat zo? Zouden ze dat kunnen?’

‘Eén ding dat ik hoop te doen, is die onjuiste herinnering lokaliseren,’ verklaarde Pablo. ‘Het zal tijd kosten om je langzaam terug te voeren door je leven, week voor week, maar als ik de valse herinneringen vind, zou ik ze direct herkennen omdat ze niet de details, de substantie van echte herinneringen hebben. Als we twee of drie dagen van heel vage herinneringen vinden, zullen we de oorsprong van je probleem lokaliseren omdat dat de data zullen zijn dat je in handen van die mensen was … wie ze ook mogen zijn.’

‘Ja, ja, ik begrijp het,’ zei ze plotseling opgewonden. ‘De eerste dag van de onwerkelijke herinneringen is die waarop ik iets heb gezien terwijl dat niet mocht. En de laatste dag is die waarop ze klaar waren met de hersenspoeling. Het is vreselijk moeilijk om te geloven … maar als iemand echt die geheugenblokkering heeft ingeplant en als mijn symptomen – fugues – een gevolg zijn van die onderdrukte herinneringen die hun best doen naar buiten te komen, dan is mijn probleem eigenlijk niet psychisch en is er een kans dat ik mijn beroep weer kan uitoefenen. Het enige wat ik moet doen is de herinneringen uitgraven, en dan is de druk eraf.’

Pablo pakte haar hand en kneep erin. ‘Ja, ik geloof dat er echt hoop is. Maar het zal niet gemakkelijk zijn. Iedere keer als ik in de buurt van de blokkering kom, loop ik het risico jou in een coma te brengen … of erger. Ik ben van plan om heel voorzichtig te werk te gaan, maar het risico blijft.’

De eerste twee sessies met hypnose vonden plaats gezeten in een leunstoel in de grote erker, de eerste op 27 december, de tweede op zondag de 29ste en duurden allebei vier uur. Pablo voerde haar van dag tot dag terug door de afgelopen negen maanden, maar vond geen duidelijke kunstmatige herinneringen.

Op zondag stelde Ginger voor dat hij haar zou ondervragen over Dominick Corvaisis, de schrijver wiens foto haar op zo’n eigenaardige manier had getroffen. Toen Pablo haar hypnotiseerde en vaststelde dat hij sprak met de innerlijke Ginger, met haar diepere, onderbewuste zelf, vroeg hij of ze Corvaisis ooit had ontmoet, en na een korte aarzeling zei ze: ‘Ja.’ Pablo vroeg voorzichtig verder, maar hij kon bijna niets meer uit haar krijgen. Op het laatst ontsnapte haar een mistige herinnering: ‘Hij gooide zout in mijn gezicht.’

‘Corvaisis gooide zout naar jou?’ vroeg Pablo verbaasd. ‘Waarom?’

‘Dat weet ik niet meer precies.’

‘Waar gebeurde dat?’

Ze fronste nog dieper haar voorhoofd en toen hij verder inging op het onderwerp zonk ze weer weg in die angstaanjagende bewusteloze toestand. Hij hield er snel mee op, voor ze weer net zo diep zou wegzakken als de vorige keer. Hij verzekerde haar dat hij geen vragen meer over Corvaisis zou stellen als ze maar terug zou komen, en langzamerhand reageerde ze op die belofte. Het was duidelijk dat Ginger Corvaisis ooit had ontmoet. En die ontmoeting stond in verband met de herinneringen die haar waren afgenomen.

De twee sessies daarna – maandag de dertigste en woensdag, de eerste dag van het nieuwe jaar – liet Pablo Ginger nog acht maanden teruggaan, naar eind juli van het vorig jaar, zonder de geringste herinneringen te ontdekken die zouden wijzen op het werk van specialisten in hersenspoeling.

Op donderdag 2 januari vroeg Ginger hem haar te ondervragen over de droom van de afgelopen nacht die ze zich niet herinnerde. Voor de vierde keer sinds Kerstmis had ze in haar slaap ‘de maan!’ geroepen, zo indringend dat ze anderen in het huis had wakker gemaakt. ‘Ik denk dat de droom gaat over de plaats en de tijd die van mij gestolen zijn. Breng me maar in trance, dan komen we misschien ergens achter.

Maar toen ze onder hypnose was en terugkeerde naar de droom van die nacht, weigerde ze vragen te beantwoorden en zakte in een diepere slaap dan alleen maar een hypnotische trance. Hij had de Azrael-trekker weer overgehaald, een positief bewijs dat haar dromen te maken hadden met die verboden herinneringen.

Op vrijdag hadden ze geen afspraak. Pablo wilde die dag besteden aan het raadplegen van lectuur over allerlei soorten geheugenblokkeringen en na te denken over hoe hij het beste verder kon gaan. Bovendien had hij alle vijf de zittingen na Kerstmis op de band opgenomen, en nu zat hij aan zijn bureau en luisterde urenlang naar gedeelten daarvan. Hij zocht naar één enkel woord of een verandering in Gingers stem om te zien of een bepaald antwoord hem in het bijzonder opviel nu hij het voor de tweede keer hoorde. Maar hij vond niets opzienbarends, hoewel hij opmerkte dat er tijdens de hypnose een subtiele angst in haar stem was geslopen toen hun reis door de tijd eind augustus van het jaar daarvoor had bereikt. Door alle zittingen op één middag af te luisteren, zag hij het patroon van een zich gestaag uitbreidende angst en hij vermoedde dat ze in de buurt kwamen van de gebeurtenis die nu nog achter de blokkering verborgen was.

Daarom was Pablo niet verbaasd toen tijdens hun zesde zitting na Kerstmis op zaterdag 4 januari de doorbraak kwam. Zoals gewoonlijk zat Ginger in een van de leunstoelen in de erker voor het raam, waarachter een fijne sneeuw viel. Haar zilverblonde haar gloeide in het licht. Terwijl hij haar terugvoerde door de maand juli van het vorig jaar, fronste ze haar voorhoofd en haar stem werd een gespannen fluistering, en Pablo wist dat ze dichter bij het moment van haar vergeten beproeving kwam.

Toen Pablo haar terugvoerde naar zondag 29 juli, de dag dat ze haar nieuwe flat inrichtte, bleven haar herinneringen scherp en gedetailleerd. Op 28, 27, 26, 25, 24 juli had ze uitgepakt en was op meubels uit geweest. Helemaal terug naar 21 juli, 20,19 … 18 juli was de verhuiswagen gekomen met haar spullen die ze vanuit Palo Alto in Californië had laten komen, waar ze de twee jaar daarvoor had gewoond terwijl ze een opleiding in vasculaire chirurgie had gedaan. Verder terug …

Op 17 juli arriveerde ze met de auto in Boston en schreef zich in in het Holiday Inn Government Center, zo dicht mogelijk bij Beacon Hill omdat ze nog niet in haar nieuwe flat kon slapen aangezien er nog geen bed stond.

‘Met de auto? Ben je vanuit Stanford dwars door het land gereden?’

‘Het was eigenlijk de eerste vakantie die ik ooit heb gehad. Ik rij graag, en het was een kans om iets van het land te zien,’ zei Ginger, maar op zo’n onheilspellende toon dat ze het net zo goed had kunnen hebben over een reis door de hel in plaats van een vakantietocht over een continent.

Dus voerde Pablo haar terug door de dagen van haar reis, door het middenwesten, langs de noordelijkste uitloper van de Rocky Mountains, door Utah en naar Nevada, tot aan dinsdagochtend 10 juli. De nacht daarvoor had ze in een motel gelogeerd, en toen hij haar naar de naam daarvan vroeg, ging er een huivering door haar heen.

‘Tranquility.’

‘Tranquility Motel? Waar ligt dat? Beschrijf het eens.’

Op de armleuningen van haar stoel balden haar handen zich tot vuisten. ‘Vijftig kilometer ten westen van Elko, aan de Interstate 80.’ Haperend en met tegenzin beschreef ze het Tranquility Motel met de twintig kamers en de Tranquility Grille. Iets daar joeg haar angst aan. Iedere spier in haar lichaam was gespannen.

‘Dus de nacht van 9 juli logeerde je in het motel. Dat was een maandag. Goed, het is nu maandag 9 juli. Je komt net in het motel aan. Je hebt er nog niet gelogeerd maar je rijdt er net op af … hoe laat is het?’

Ze antwoordde niet en de trillingen werden sterker, en toen hij het nog eens vroeg, zei ze: ‘Ik ben niet op maandag aangekomen maar op vrijdag.’

Geschrokken zei Pablo: ‘De vrijdag ervoor? Ben je van vrijdag 6 juli tot en met maandag 9 juli in het Tranquility Motel geweest? Vier nachten in dat kleine motel in die uithoek?’ Hij leunde voorover in zijn stoel en voelde dat ze het tijdstip hadden gevonden dat haar geest was bewerkt. ‘Waarom wilde je zo lang blijven?’

Met een enigszins wezenloze stem zei ze: ‘Omdat het er vredig was. Ik was tenslotte op vakantie.’ Haar vreemd gekunstelde stem werd met elk woord dat ze zei vlakker en ongenuanceerder. ‘Ik moest me ontspannen, begrijp je, en het was daar een uitstekende plek voor.’

De oude illusionist wendde zijn blik van haar af, keek naar de heldere sneeuw achter de ramen die schuin omlaag viel en overwoog zorgvuldig zijn volgende vraag. ‘Je zei dat er geen zwembad bij dat motel was. En de kamers die je beschreef zijn niet luxueus. Geen vakantieoord dus voor langere bezoeken. Wat heb je in hemelsnaam vier dagen lang in die uithoek gedaan, Ginger?’

‘Zoals ik al zei, ik ontspande me. Ik ontspande me alleen maar. Een beetje geslapen, een paar boeken gelezen en wat televisie gekeken. Ze hebben daar zelfs goeie televisie, omdat ze hun eigen schotelantenne op het dak hebben.’ Haar manier van praten was nu volledig veranderd en ze klonk alsof ze iets voorlas. ‘Na twee intensieve jaren in Stanford had ik behoefte aan een paar dagen helemaal niets doen.’

‘Welke boeken heb je gelezen in het motel?’

‘Ik … Ik weet het niet meer.’ Haar vuisten waren nog steeds gebald en ze was nog steeds verstard. Kleine zweetdruppeltjes stonden op haar voorhoofd.

‘Ginger, je bent daar nu, in de motelkamer en leest. Begrijp je? Je leest wat je toen las. Kijk nu naar de titel van het boek en vertel me hoe die luidt.’

‘Ik … geen … geen titel.’

‘Ieder boek heeft een titel.’

‘Geen titel.’

‘Omdat er eigenlijk geen boek is … nietwaar?’ zei hij.

‘Ja. Ik ontspande me alleen maar. Een beetje geslapen, een paar boeken gelezen en wat televisie gekeken. Ze hebben zelfs goeie televisie, omdat ze hun eigen schotelantenne op het dak hebben.’

‘Wat voor televisieprogramma’s heb je gezien?’ vroeg Pablo.

‘Nieuws. Films.’

‘Wat voor films?’

Ze kromp ineen. ‘Ik … weet het niet meer.’

Pablo was er heel zeker van dat de reden waarom ze zich die dingen niet kon herinneren, was dat ze ze nooit had gedaan. Ze was weliswaar in dat motel geweest, omdat ze dat tot in de bijzonderheden kon beschrijven, maar ze kon zich niet de boeken en de televisieprogramma’s herinneren. Door handige posthypnotische suggesties was haar geïnstrueerd te zeggen dat ze die dingen had gedaan en ze hadden haar zo ver gekregen dat ze het zich ook vaag herinnerde, maar het waren alleen maar kunstmatige herinneringen, bedoeld om dat wat in werkelijkheid in dat motel was gebeurd te verbergen.

‘Waar heb je elke avond gegeten?’ vroeg Pablo.

‘In de Tranquility Grille. Dat is een kleine tent en er is geen uitgebreide keus, maar het eten is redelijk goed.’ Ook dit antwoord werd weer met een vlakke en holle stem gegeven.

‘Wat heb je gegeten in de Tranquility Grille?’ vroeg Pablo.

Ze aarzelde. ‘Ik … ik weet het niet meer.’

‘Maar je zei tegen me dat het eten goed was. Hoe kun je dat beoordelen als je niet meer weet wat je hebt gegeten?’

‘Ehh … het is een kleine tent, en er is geen uitgebreide keus.’

Hoe meer hij aandrong op details, des te gespannener werd ze. Haar stem bleef gevoelloos terwijl ze haar geprogrammeerde antwoorden spuide, maar haar gezicht was verwrongen en hard van angst.

Pablo had haar kunnen vertellen dat haar herinneringen aan die vier dagen in het Tranquility Motel vals waren. Hij had haar kunnen opdragen ze uit haar geest weg te blazen, als stof van een oud boek, en ze zou het hebben gedaan. Dan had hij haar kunnen vertellen dat haar echte herinneringen weggestopt zaten achter een Azrael-blokkering en dat ze die moest kapotslaan. Maar in dat geval zou ze, zoals ze was geprogrammeerd, in een coma of nog erger terechtkomen en hij zou vele dagen, misschien weken nodig hebben om daardoorheen te breken.

Voor vandaag volstond hij ermee het juiste aantal van haar leven gestolen uren vast te stellen. Hij nam haar mee terug naar vrijdag 6 juli van de zomer van het jaar daarvoor en vroeg wanneer ze zich precies had ingeschreven in het Tranquility Motel.

‘Even na acht uur.’ Ze sprak nu niet meer op wezenloze toon omdat dit echte herinneringen waren. ‘Het was nog geen uur voor zonsondergang en ik was uitgeput. Het enige wat ik wilde was iets eten, een douche en naar bed.’

Ze beschreef de man en vrouw achter de receptiebalie. Ze herinnerde zich zelfs hun namen: Faye en Ernie.

‘Toen je je eenmaal had ingeschreven, heb je in de Tranquility Grille naast het motel gegeten. Beschrijf dat restaurant eens.’

Ze deed het en gaf overtuigende bijzonderheden. Maar toen hij haar terugvoerde naar het moment waarop ze het restaurant verliet, werden haar herinneringen weer vals, armzalig en kleurloos. Haar geheugen had duidelijk een verandering ondergaan vanaf het moment op die vrijdagavond nadat ze de Tranquility Grille had bezocht tot ze de daaropvolgende dinsdagochtend uit het motel was weggegaan en was vertrokken in de richting van Utah.

Weer ging Pablo met Ginger terug naar het kleine restaurant om te zoeken naar het juiste moment waarop de echte herinneringen eindigden en de valse begonnen. ‘Vertel me over je maaltijd vanaf het moment dat je die vrijdagavond de Tranquility Grille binnenging. Van minuut tot minuut.’

Ginger zat rechtop in haar stoel. Haar ogen waren nog gesloten, maar onder haar oogleden bewogen ze, alsof ze naar links en naar rechts keek toen ze de Tranquility Grille binnenkwam. Ze ontspande haar handen en tot grote verbazing van Pablo stond ze op en liep naar het midden van de kamer. Hij ging naast haar lopen om te voorkomen dat ze tegen de meubels op botste. Ze wist niet dat ze in zijn flat was, maar stelde zich voor dat ze tussen de tafeltjes in het restaurant liep. Terwijl ze zich voortbewoog, verdwenen de spanning en de angst omdat ze zich nu in die tijd bevond, vóór al haar moeilijkheden, en ze nergens gespannen of bang voor hoefde te zijn.

Met een rustige stem zonder angst zei ze: ‘Kostte me een tijdje om me op te knappen en daarheen te gaan, dus het schemerde bijna. Buiten zijn de vlaktes oranje in het late zonlicht, en in het restaurant hangt ook zo’n gloed. Ik denk dat ik die box daar in de hoek bij het raam neem.’

Pablo liep met haar mee en loodste haar langs het schilderij van Picasso naar een van de banken die vol lag met pastelkleurige kussens.

‘Mmm,’ zei ze. ‘Ruikt goed. Uien … Kruiden … gebakken aardappeltjes …’

‘Hoeveel mensen zijn er in het restaurant, Ginger?’

Ze bleef staan en draaide haar hoofd om de kamer met gesloten ogen te bekijken. ‘De kok achter de bar en een serveerster. Drie mannen … vrachtwagenchauffeurs denk ik … op krukken aan de bar. En … drie aan dat tafeltje … en een priester met een mollig gezicht … nog een man in die box …’ Ginger bleef aanwijzen en tellen. ‘Ja, elf in totaal, plus ik.’

‘Goed,’ zei Pablo. ‘Laten we naar die box bij het raam gaan.’

Ze begon weer te lopen, glimlachte vaag tegen iemand, deed een stap opzij voor een obstakel dat alleen zij kon zien, maakte toen plotseling een krampachtige beweging en legde een hand op haar gezicht. ‘O!’ Ze bleef staan.

‘Wat is er?’ vroeg Pablo. ‘Wat is er gebeurd?’

Ze knipperde even woedend met haar ogen, glimlachte en zei tegen iemand in de Tranquility Grille in juli van dat jaar: ‘Nee, nee, het is in orde. Het is niets. Ik heb het al afgeveegd.’ Ze veegde met haar hand over haar gezicht. ‘Ziet u wel?’ Ze had omlaag gekeken, alsof de ander zat, en nu hief ze haar ogen op terwijl hij opstond.

Pablo wachtte tot ze doorging met het gesprek.

‘Nou, als je zout morst, kun je het beter over je schouder gooien, anders mag de hemel weten wat er gaat gebeuren. Mijn vader deed het altijd drie keer, dus als u hem was geweest, had u me in het spul begraven.’

Ze begon weer te lopen en Pablo zei: ‘Stop. Wacht, Ginger. De man die zout over zijn schouder gooide, vertel me eens hoe hij eruitziet.’

‘Jong,’ zei ze. ‘Twee- of drieëndertig. Ongeveer één meter vijfenzeventig. Mager. Donker haar, donkere ogen. Wel knap. Lijkt verlegen, aardig.’ Dominick Corvaisis. Daar was geen twijfel over.

Ze begon weer te lopen. Pablo bleef naast haar tot hij haar, beseffend dat ze op het punt stond plaats te nemen in de box in het restaurant, zachtjes naar de bank leidde. Ze ging zitten en keek uit het raam, glimlachend om haar privépanorama van de vlaktes in Nevada, overspoeld door het licht van een ondergaande zon.

Pablo keek en luisterde terwijl Ginger grapjes uitwisselde met de serveerster en een biertje bestelde. Het bier werd gebracht en Ginger deed alsof ze ervan dronk terwijl ze keek naar de zon die op het punt stond onder te gaan. Seconden gingen voorbij, maar Pablo haastte haar niet want hij wist dat ze het moment naderde waarop haar echte herinneringen plaatsmaakten voor de valse. De gebeurtenissen – dat wat ze zag en niet had moeten zien – waren rond deze tijd tevoorschijn gekomen, en Pablo wilde al het mogelijke weten over de minuten die daarheen leidden.

Daar in het verleden daalde de schemering neer.

Toen de serveerster terugkwam, bestelde Ginger groentesoep en een hamburger met kaas.

De nacht viel over Nevada.

Plotseling, voor haar eten was geserveerd, fronste Ginger haar voorhoofd en zei: ‘Wat is dat?’ Ze keek uit het denkbeeldige raam.

‘Wat zie je?’ vroeg Pablo vanuit zijn andere wereld in Boston.

Op haar gezicht kwam een bezorgde blik en ze ging staan. ‘Wat is dat verdomme voor geluid?’ Ze keek met een verbaasde uitdrukking naar de andere mensen in het restaurant en zei tegen hen: ‘Ik weet het niet. Ik weet niet wat het is.’ Plotseling wankelde ze opzij en viel bijna. ‘Gevalt!’ Ze stak haar handen uit, alsof ze op de zijkant van een box of tafel wilde steunen. ‘Het trilt hier. Waarom trilt alles?’ Ze sprong verbaasd op. ‘Mijn bierglas is omgevallen. Is het een aardbeving? Wat gebeurt er? Wat is dat voor geluid?’ Ze wankelde weer. Nu was ze bang. ‘De deur!’ Ze begon door de woonkamer te lopen, hoewel ze in gedachten naar de uitgang van het restaurant liep waaruit ze lang geleden werkelijk was vertrokken. ‘De deur,’ riep ze weer, maar toen bleef ze plotseling staan, zwaaiend, naar adem snakkend en huiverend.

Toen Pablo bij haar kwam, viel ze op haar knieën en liet haar hoofd hangen. ‘Wat gebeurt er, Ginger?’

‘Niets.’ Ze was in een ogenblik veranderd.

‘Wat is dat geluid?’

‘Welk geluid?’ Weer die robotstem.

‘Ginger, verdomme, wat gebeurt er in de Tranquility Grille?’

Op haar gezicht lag afgrijzen te lezen maar ze zei alleen: ‘Ik ben aan het eten.’

‘Dat is een valse herinnering.’

‘Ben aan het eten.’

Hij probeerde haar te laten doorgaan met de belangrijke herinnering aan het angstaanjagende iets wat op het punt had gestaan te gebeuren. Maar tenslotte moest hij aanvaarden dat de Azrael-blokkering, waarachter haar herinneringen werden verdrongen, vorm had gekregen toen ze naar de restaurantdeur was gerend en niet was geëindigd voor de dinsdagochtend daarop toen ze in de richting van Salt Lake City reed. Mettertijd zou hij het misschien tot kleinere afmetingen kunnen terugbrengen, maar voor één dag was er genoeg bereikt.

In elk geval boekten ze nu vooruitgang. Ze wisten dat Ginger op de avond van vrijdag van dat jaar iets onder ogen had gekregen wat ze absoluut niet mocht zien. Daarna was ze bijna zeker vastgehouden in een kamer in het Tranquility Motel, waar iemand geraffineerde hersenspoeltechnieken had gebruikt om de herinnering aan die gebeurtenis voor haar te verbergen en daardoor te voorkomen dat ze erover zou praten. Ze hadden haar drie dagen bewerkt – zaterdag, zondag en maandag – en haar, ontdaan van herinneringen, op dinsdag vrijgelaten.

Maar wie waren in godsnaam die almachtige vreemden? En wat was het ze had gezien?

Portland, Oregon

Op zondag 5 januari vloog Dominick Corvaisis naar Portland waar hij een hotelkamer nam vlak bij het flatgebouw waarin hij eens had gewoond. Het regende hard en de lucht was koud.

Behalve om in het restaurant te gaan eten bracht hij de zondagmiddag en -avond door aan een tafel bij het raam in zijn kamer, waar hij dan weer eens naar buiten staarde, naar de door regen geteisterde stad en dan weer wegenkaarten bestudeerde. Telkens weer ging hij in gedachten de reis na die hij die zomer anderhalf jaar geleden had gemaakt en die hij morgen weer zou gaan maken.

Zoals hij Parker Faine op Kerstmis had verteld, was hij ervan overtuigd dat hij onderweg op een gevaarlijke situatie was gestuit en dat de herinnering daaraan (hoe paranoïde dat ook klonk) uit zijn geest was gewist. De post van de onbekende brievenschrijver wees niet naar een andere conclusie.

Twee dagen geleden had hij een derde envelop zonder afzender ontvangen, met de poststempel van New York. Omdat hij genoeg kreeg van het bestuderen van kaarten en peinzend uit het raam staren, pakte hij de envelop op, schudde de inhoud eruit en bekeek die. Deze keer was er geen briefje, alleen maar twee polaroidfoto’s.

De eerste foto had de minste uitwerking op hem maar maakte hem wel op een onverklaarbare manier gespannen, terwijl het een foto was van iemand die voor zover hij wist een vreemde voor hem was.

Een jonge priester met een mollig gezicht en weerspannig kastanjebruin haar, sproeten en groene ogen. De man keek naar de camera, zittend op een stoel vlak bij een klein bureau, een koffer naast zich. Hij zat kaarsrechtop, het hoofd omhoog en met vierkante schouders, de handen slap in zijn schoot, de knieën bij elkaar. De foto maakte Dom in de war omdat de uitdrukking op het gezicht van de priester maar één stap verwijderd was van de levenloze, nietsziende, starende blik van een dode. De man leefde, dat was duidelijk door zijn starre houding, maar zijn ogen waren beklemmend leeg.

De tweede foto trof Dom nog veel harder, en dat effect verminderde niet naarmate hij er vaker naar keek.

Op deze foto stond een jonge vrouw die geen vreemde voor hem was. Hoewel Dom zich niet kon herinneren waar ze elkaar ooit hadden ontmoet, wist hij dat ze elkaar kenden. Haar aanblik deed zijn hart sneller kloppen door een zelfde soort angst als die hij voelde wanneer hij wakker werd nadat hij had geslaapwandeld. Ze was achter in de twintig, had blauwe ogen, zilverblond haar en een prachtig gevormd gezicht. Ze zou heel mooi zijn geweest als ze niet dezelfde uitdrukking als de priester op haar gelaat had gehad: slap en dood, met lege ogen. Ze was gefotografeerd vanaf haar middel, liggend in een smal bed, de lakens ingetogen opgetrokken tot haar hals. Ze was met riemen vastgebonden. Eén arm was gedeeltelijk ontbloot voor het inbrengen van een intraveneuze naald in haar polsader. Ze zag er klein, hulpeloos en gedeprimeerd uit.

De foto herinnerde hem meteen weer aan zijn eigen nachtmerrie waarin onzichtbare mannen tegen hem schreeuwden en zijn gezicht in een wastafel dwongen. Een paar keer was die akelige droom niet begonnen bij de wastafel zelf, maar in een bed in een vreemde kamer, waar zijn zicht werd vertroebeld door een oranjegele mist. Terwijl Dom naar de jonge vrouw keek, raakte hij er steeds meer van overtuigd dat ergens een foto van hem was in soortgelijke omstandigheden: vastgebonden op een bed, een naald in zijn arm en zijn gezicht zonder uitdrukking.

Toen hij vrijdag de twee foto’s aan Parker Faine had laten zien, had die meteen dezelfde conclusie getrokken. ‘Als ik het mis heb mag ik branden in de hel, maar ik zweer je dat dit een foto is van een vrouw in trance of in een toestand van verdoving door drugs, die dezelfde hersenspoeling krijgt als die jij blijkbaar hebt ondergaan. Jezus, deze situatie wordt met de dag krankzinniger! Eigenlijk zou je ermee naar de politie moeten gaan. Maar dat kun je ook niet, want wie zegt aan welke kant zij staan? Het kan een dienst van onze eigen regering zijn geweest die daar onderweg in botsing met de wet is gekomen. Hoe dan ook, je bent niet de enige die in moeilijkheden zit, de priester en die vrouw zijn er ook in terechtgekomen. Wie zich ergens zoveel moeite voor geeft, verbergt iets verdomd belangrijks, een heel stuk belangrijker dan ik dacht.’

Dom nam in elke hand een foto, hield ze naast elkaar en liet zijn blik van de priester naar de vrouw gaan. ‘Wie zijn jullie?’ vroeg hij hardop. ‘Wat zijn jullie namen? Wat is daarginds met ons gebeurd?’

Later maakte Dom zich aan het bed vast met een touw dat nog aanzienlijk sterker was dan wat hij met Kerstmis had gebruikt. Eerst wond hij een stuk verbandgaas om zijn rechterpols en zette het vast met plakband opdat zijn huid niet te veel te lijden zou hebben. Hij gebruikte nu ook geen gewoon touw maar een nylon koord met een breeksterkte van dertienhonderd kilo. Het was speciaal gemaakt voor de bergsport. Hij was overgegaan op een steviger koord omdat hij het vorige in de nacht van 28 op 29 december had stukgebeten. Het nylon koord kon niet rafelen en was bijna even sterk als een koperen kabel.

Die nacht in Portland werd hij drie keer wakker, woedend vechtend met het koord terwijl hij transpireerde en hijgde, en zijn hart bonkte onder een zwaar gewicht van angst. ‘De maan!’

3

Las Vegas, Nevada

De dag na Kerstmis nam Jorja Monatella Marcie mee naar dokter Louis Besancourt, maar het onderzoek werd een ware beproeving die frustrerend was voor de arts, Jorja bang maakte en allebei in verlegenheid bracht. Vanaf het moment dat Jorja met haar in de wachtkamer van de dokter was, had het meisje geschreeuwd, gekrijst, gejankt en gehuild. ‘Geen dokter! Ze zullen me pijn doen!’

De zeldzame keren dat Marcie zich misdroeg – en ze waren werkelijk zeldzaam – was een harde klap op haar billen meestal wel genoeg om haar weer bij zinnen te laten komen. Maar toen Jorja dat nu probeerde, had het precies het tegenovergestelde effect want Marcie was nog harder gaan schreeuwen, jammerde nog scheller en huilde nog meer dan daarvoor.

Er had een begripvolle verpleegster aan te pas moeten komen om het gillende kind van de wachtkamer naar de spreekkamer te brengen, en tegen die tijd schaamde Jorja zich niet alleen verschrikkelijk maar was ze ook vreselijk ongerust over Marcies volslagen onredelijkheid. Het goede humeur en de vriendelijke manier van doen van dokter Besancourt waren niet voldoende om het meisje rustig te krijgen, en in feite was ze banger en gewelddadiger geworden op het moment dat hij verscheen. Toen hij probeerde haar aan te raken, rukte Marcie zich los, schreeuwde, sloeg hem en schopte hem, zodat Jorja en een verpleegster haar moesten vasthouden. En op het moment dat de dokter een oogspiegel gebruikte om haar ogen te onderzoeken bereikte haar angst een hoogtepunt waarbij ze weer in haar broek plaste, net als bij het fiasco op Kerstmis.

Haar ongecontroleerde urinelozing bracht een plotselinge verandering in haar gedrag teweeg. Ze werd nors en stil, precies zoals ze dat een tijdje gedurende de kerstdag was geweest. Ze was ontstellend bleek en ze huiverde voortdurend. En weer had ze die griezelige onverschilligheid die Jorja deed denken aan autisme. Louis Besancourt had geen eenvoudige diagnose om Jorja gerust te stellen. Hij had het over neurologische stoornissen en psychische ziekten en wilde dat Marcie een paar dagen zou worden opgenomen voor een paar onderzoeken.

De vreselijke scène in de spreekkamer van Besancourt was alleen maar een inleiding voor een aantal scènes die Marcie vervolgens in het ziekenhuis maakte. Alleen al de aanblik van de artsen en verpleegsters bracht haar in paniek die steeds weer escaleerde in een regelrechte hysterie tot het uitgeputte kind wederom in een neurotische trance kwam, waarna ze uren nodig had om zich te herstellen.

Jorja nam een week ziekteverlof van het casino en woonde praktisch vier dagen in het ziekenhuis waar ze sliep op een opvouwbaar bed in Marcies kamer, maar ze kreeg niet veel rust. Zelfs in een kunstmatige slaap woelde Marcie, schopte, jammerde en riep in haar dromen uit: ‘De maan, de maan …’ De vierde nacht, zondag 29 december, had Jorja, bezorgd en vermoeid, bijna zelf medische zorg nodig.

Op wonderbaarlijke wijze kwam maandagochtend een eind aan de onberedeneerde Marcie. Ze vond het niet prettig in het ziekenhuis en smeekte wanhopig om naar huis te mogen. Maar ze leek niet langer het gevoel te hebben dat de muren haar insloten en op haar neerstortten. Ze voelde zich nog altijd niet op haar gemak in het gezelschap van de artsen en verpleegsters, maar ze kroop niet in afgrijzen van hen weg of begon te slaan als ze haar aanraakten. Ze zag nog wel bleek en was zenuwachtig en op haar hoede. Maar voor het eerst sinds dagen was haar eetlust normaal en ze at haar hele ontbijt op.

Later op de dag, nadat de laatste onderzoeken waren gedaan en Marcie op bed zat te lunchen, sprak dokter Besancourt met Jorja in de hal. ‘De uitslag is negatief, Jorja. Het onderzoek heeft niets opgeleverd. Er zijn geen hersentumoren, geen hersenbeschadigingen en geen neurologische stoornissen geconstateerd.’

Jorja barstte bijna in tranen uit. ‘Goddank.’

‘Ik wil Marcie verwijzen naar een andere dokter,’ zei Besancourt, ‘naar Ted Coverly. Hij is een heel goede kinderpsycholoog en ik ben er zeker van dat hij de oorzaak hiervan kan opsporen. Maar het gekke is … ik heb zo’n vaag gevoel dat we Marcie misschien hebben genezen zonder dat we beseffen wat we deden.’

Jorja knipperde met haar ogen. ‘Haar genezen? Wat bedoelt u?’

‘Als ik er weer op terugkijk, zie ik in haar gedrag alle kenmerken van een fobie. Onredelijke angst, paniekaanvallen … Ik vermoed dat ze was begonnen een ernstige aversie voor alle medische zaken te ontwikkelen en er is een behandeling genaamd desensibilisatie, waarbij de fobiepatiënt doelbewust wordt blootgesteld aan datgene waar hij zo bang voor is geweest en waarbij de kracht van de fobie wordt tenietgedaan. En dat hebben we misschien onbewust met Marcie gedaan toen we haar in het ziekenhuis moesten opnemen.’

‘Waarom zou ze zo bang zijn geworden?’ vroeg Jorja. ‘Waar komt zo’n fobie vandaan? Ze heeft nooit akelige ervaringen gehad met dokters of ziekenhuizen en ze is nooit ernstig ziek geweest.’

Besancourt haalde zijn schouders op. ‘We weten niet wat een fobie veroorzaakt. Je hoeft geen vliegtuigongeluk te hebben meegemaakt om bang te zijn voor vliegen. Fobieën komen gewoon plotseling op. Maar zelfs als we haar per toeval zouden hebben genezen, zou er nog een restje angst aanwezig kunnen zijn en Ted kan daar de hand op leggen. Hij zal ervoor zorgen dat ze er geen blijvende schade van ondervindt, daar kun je van op aan, Jorja.’

Die middag, maandag 30 december, werd Marcie uit het ziekenhuis ontslagen. In de auto op weg naar huis was ze bijna weer zichzelf, en wees blij naar de wolken, waar ze allerlei dierengedaanten in zag. Thuisgekomen vloog ze meteen de woonkamer in en stortte zich direct op de stapel nieuw speelgoed waarvan ze nog niet veel had kunnen genieten. Ze speelde nog steeds met het dokterskoffertje, maar niet alleen daarmee of zo intens als ze met Kerstmis had gedaan.

Ook Jorja’s ouders spoedden zich naar de flat. Jorja had hen uit het ziekenhuis weggehouden door te zeggen dat zij Marcies wankele toestand nadelig zouden kunnen beïnvloeden. Onder het eten bleef Marcie in een uitstekende stemming, ze was lief en vrolijk en was weer ontwapenend voor Jorja’s ouders. De volgende drie nachten sliep Marcie in het bed van haar moeder voor het geval ze een angstaanval kreeg, maar die kwam niet. De nachtmerries werden minder frequent en minder erg dan voorheen, en Jorja werd maar twee keer wakker van Marcie die in haar slaap riep: ‘De maan, de maan, de maan!’ Maar nu was het een zachte en bijna wanhopige roep in plaats van een schreeuw.

‘s Ochtends bij het ontbijt vroeg ze Marcie over de droom, maar het meisje kon zich er niets van herinneren. ‘De maan?’ zei ze. ‘Ik heb niet over de maan gedroomd. Ik droomde over paarden. Kan ik op een keer een paard krijgen?’

‘Misschien, als we niet meer in een flat wonen.’

Marcie giechelde. ‘Dat weet ik wel. Je kunt geen paard houden in een flat. Dan zouden de buren gaan klagen.’

Op donderdag ging Marcie voor de eerste keer naar dokter Coverly en ze vond hem best aardig. Als ze die ongewone angst voor dokters nu nog had, verborg ze die goed.

Die nacht sliep Marcie in haar eigen bed, met alleen haar teddybeer Murphy bij zich. Jorja ging drie keer na middernacht bij haar dochter kijken. Eén keer hoorde ze haar weer fluisteren ‘Maan, maan, maan’ in zo’n griezelig mengsel van angst en verrukking dat ze haar haar in haar nek voelde prikken.

Op vrijdag, toen Marcie nog drie dagen vakantie had, vertrouwde Jorja haar weer toe aan de zorgen van Kara Persaghian en ging weer aan het werk. Het was bijna een opluchting terug te gaan naar de herrie en de rook van het casino. Sigarettenrook, verschaald bier en zo nu en dan mannen met een slechte adem waren beter te verdragen dan het ziekenhuisluchtje.

Ze haalde Marcie op bij Kara en op weg naar huis liet het meisje opgewonden zien wat ze die dag had gemaakt: tientallen tekeningen van de maan in elke denkbare kleurschakering.

Op zondagochtend 5 januari, toen Jorja opstond en koffie ging zetten, vond ze Marcie aan de eettafel terwijl ze iets merkwaardigs aan het doen was. Nog in pyjama haalde ze alle foto’s uit hun album en maakte er nette stapeltjes van.

‘Ik stop de foto’s in een schoenendoos, want ik heb het album nodig,’ zei het meisje fronsend vanwege het moeilijk uit te spreken woord. ‘Ik moet mijn manen erin plakken.’ Ze had een foto van de maan uit een tijdschrift geknipt en hield die omhoog. ‘Ik ga een grote verzameling maken.’

‘Waarom, schatje, waarom heb je zo’n belangstelling voor de maan?’

‘Hij is mooi,’ zei Marcie. Ze legde de foto op een blanco pagina van het fotoalbum en tuurde ernaar. In haar strakke blik en in haar intense geboeidheid lag iets van het fanatisme waarmee ze met het dokterskoffertje had gespeeld.

Met een huivering van angst dacht Jorja: Zo is die verdomde doktersfobie ook begonnen. Rustig, onschuldig. Heeft Marcie alleen maar de ene fobie omgeruild voor een andere?

Ze had de neiging om naar de telefoon te gaan en dokter Coverly te bellen, ook al was het zondag en had hij geen dienst.

Maar toen ze bij de tafel stond en haar dochter bestudeerde, vond Jorja dat ze overdreven reageerde. Marcie had beslist niet de ene fobie voor de andere ingeruild. Tenslotte was het meisje niet bang voor de maan. Alleen maar … tja, er vreemd door geboeid. Een tijdelijk enthousiasme. Elke ouder van een levendig zevenjarig kind was gewend aan die kortdurende maar heftige fascinaties en bevliegingen.

Niettemin besloot Jorja dat ze er met dokter Coverly over zou praten wanneer ze op dinsdag voor de tweede keer met Marcie naar hem toe ging.

Om tien voor halfeen, voor ze naar bed ging, keek Jorja bij Marcie om te zien of ze goed sliep maar het meisje lag niet in bed. In haar donkere kamer had ze een stoel bij het raam getrokken en zat daar naar buiten te turen. ‘Schatje? Wat is er aan de hand?’

‘Er is niets aan de hand. Kom eens kijken,’ zei Marcie zacht en dromerig.

Terwijl Jorja naar haar dochter toe liep, zei ze: ‘Wat is het, liefje?’

‘De maan,’ zei Marcie, haar ogen strak gericht op de zilverkleurige halve maan in de zwarte koepel van de lucht. ‘De maan.’

4

Boston, Massachusetts

Op maandag 6 januari woei een bitter koude en meedogenloze wind vanaf de Atlantische Oceaan en heel Boston ging eronder gebukt. In de winderige straten haastten dik ingepakte mensen zich met opgetrokken schouders en gebogen hoofd naar hun bestemming. Herbert, de efficiënte butler die het huishouden van de Hannaby’s soepel liet functioneren, reed Ginger Weiss naar haar zevende afspraak met Pablo Jackson na Kerstmis. De wind en de ijzel van de afgelopen nacht hadden meer dan de helft van de verkeerslichten buiten werking gesteld. Tenslotte arriveerde ze om vijf over elf in Newbury Street, vijf minuten na het afgesproken tijdstip.

Na de doorbraak op zaterdag had Ginger contact willen opnemen met de mensen in het Tranquility Motel in Nevada en de gebeurtenis die ze zich niet herinnerde op de avond van de zesde juli ter sprake willen brengen. De eigenaren van het motel waren of medeplichtigen van de lui die hadden geknoeid met Gingers geheugen of het waren slachtoffers net als zij. Als zij ook een hersenspoeling hadden ondergaan, leden ze misschien ook aan angstaanvallen.

Pablo was fel gekant tegen een directe confrontatie. Hij had het gevoel dat de risico’s te groot waren. Als de moteleigenaars geen slachtoffers waren maar bondgenoten, zou Ginger zichzelf in ernstig gevaar kunnen brengen. ‘Je moet geduldig zijn. Voor je hen benadert, moet je zoveel mogelijk inlichtingen zien in te winnen.’

Ze had voorgesteld om naar de politie te gaan teneinde een onderzoek en bescherming te vragen, maar Pablo had haar ervan overtuigd dat de politie geen belangstelling zou hebben. Ze had geen bewijs dat ze het slachtoffer was van een aanval op haar geest. Bovendien was de plaatselijke politie niet bevoegd om zich te bemoeien met een misdaad die was begaan in een andere staat. Ze zou naar de federale autoriteiten moeten gaan of naar de politie van Nevada, en in beide gevallen zou ze misschien onbewust om hulp vragen bij de mensen die medeverantwoordelijk waren voor wat er met haar was gebeurd.

Gefrustreerd maar niet in staat de argumenten van Pablo te ontzenuwen, had Ginger erin toegestemd verder te gaan met zijn behandeling. Hij had de zondag voor zichzelf gewild, zodat hij de belangrijke bandopname van zaterdag nog eens kon bestuderen, en hij had gezegd dat hij haar maandagochtend niet kon ontvangen omdat hij van plan was een vriend in het ziekenhuis te bezoeken. ‘Maar kom om één uur maandagmiddag, dan gaan we eens zien of we die geheugenblokkering van jou beetje bij beetje kunnen doorbreken.’

Die ochtend had hij haar opgebeld vanuit het ziekenhuis om te zeggen dat zijn vriend eerder was ontslagen dan hij had verwacht en dat hij om elf uur thuis zou zijn. ‘En zou je dan eerder willen komen dan we hebben afgesproken, dan kun je me helpen met het klaarmaken van de lunch.’

Ginger stapte uit de lift en liep vlug door het korte gangetje naar Pablo’s flat. De voordeur stond op een kier. In de veronderstelling dat hij die voor haar had opengelaten, liep ze de hal in en terwijl ze de deur dichtdeed, zei ze: ‘Pablo?’

In een ander vertrek gromde iemand. Ze hoorde zacht iets kletteren en er bonsde iets op de grond.

‘Pablo?’ Geen antwoord. Ze liep naar de woonkamer en riep: ‘Pablo?’ Stilte.

Een van de dubbele deuren van de bibliotheek was open en er brandde licht. Ginger liep naar binnen … en zag Pablo met zijn gezicht omlaag liggen op de grond naast het bureau. Hij was kennelijk net teruggekomen van zijn bezoek aan het ziekenhuis, want hij droeg nog overschoenen en een overjas.

Terwijl ze naar hem toe liep en naast hem knielde, kwamen grimmige mogelijkheden bij haar op – hersenbloeding, trombose, embolie, hartaanval – maar ze was niet voorbereid op wat ze vond toen ze hem voorzichtig op zijn rug legde. Pablo was hoog in zijn borst geschoten en uit een kogelwond welde helderrood slagaderlijk bloed op.

Zijn ogen gingen knipperend open en hoewel ze ongeconcentreerd leken, scheen hij te weten wie ze was. Over zijn onderlip borrelde bloed. Hij zei één enkel woord in een dringend gefluister: ‘Vlucht.’

Haar instinctieve reactie toen ze hem vooroverliggend voor het bureau had gevonden was die van een vriendin en van een arts en vol angst was ze hem onmiddellijk te hulp gekomen. Maar tot Pablo zei ‘vlucht’ had Ginger niet begrepen dat haar eigen leven in gevaar zou kunnen zijn. Plotseling besefte ze dat ze geen schot had gehoord, wat duidde op een pistool met een geluiddemper. De aanvaller was geen gewone inbreker maar oneindig veel gevaarlijker. In een oogwenk schoten al die overwegingen door haar heen.

Met bonkend hart stond ze op en draaide zich om naar de deur. De schutter – groot en met brede schouders in een leren jas met ceintuur – kwam vanachter de deur met in zijn hand het pistool met de geluiddemper. De man was groot, maar merkwaardig minder dreigend in zijn voorkomen dan ze had verwacht. Hij was van haar leeftijd, met uitgesproken gelaatstrekken, onschuldige blauwe ogen en een gezicht waarop geen enkele dreiging lag te lezen.

Toen hij begon te praten, was het verschil tussen zijn onopvallende uiterlijk en zijn moorddadige activiteiten zelfs nog groter, want zijn eerste woorden waren een soort waarschuwende verontschuldigingen. ‘Was niet nodig geweest. Had niet hoeven gebeuren, in jezusnaam. Ik … kopieerde alleen maar die bandjes op een snelle recorder. Dat was het enige dat ik wilde – kopieën van de banden.’

Hij wees naar het bureau en voor het eerst merkte Ginger een open diplomatenkoffertje op waarin een compact elektronisch apparaat zat. Over het bureaublad lagen cassettes verspreid en ze wist direct welke banden het waren.

‘Laten we een ziekenauto bellen,’ zei ze. Ze liep voorzichtig naar de telefoon, maar hij hield haar tegen door gericht en nijdig met het pistool te gebaren.

‘Supersnelle kopiëring,’ zei hij, in tweestrijd tussen woede en tranen. ‘Ik had kopieën kunnen maken van al jullie zes gesprekken en dan was ik weggeweest. Hij zou verdomme pas minstens over een uur thuiskomen!’

Ginger pakte een kussen van een stoel en legde het onder het hoofd van Pablo, zodat hij niet zou stikken in het bloed en het slijm in zijn keel.

Kennelijk verbijsterd over wat er was gebeurd, zei de man: ‘Hij komt gewoon heel stil binnen, sluipend als een spook, verdomme.’

Ginger dacht eraan hoe elegant en gracieus de goochelaar zich bewoog, alsof elke beweging het voorspel was voor een goocheltruc.

Pablo hoestte en sloot zijn ogen. Ginger wilde dat ze meer voor hem kon doen, maar het enige wat hem kon redden was een gedurfde operatie. Op het moment kon ze alleen maar een hand op zijn schouder houden in een zwakke poging hem gerust te stellen.

Ze keek smekend op, maar de man zei alleen maar: ‘En waarom droeg hij verdomme een pistool? Een vent van tachtig jaar, met een pistool in zijn hand, alsof hij weet hoe hij zoiets moet aanpakken.’

Ginger had het pistool op het kleed nog niet gezien; het lag een halve meter van de uitgestrekte hand van Pablo. Toen ze het zag, ging er een verlammend gevoel van afgrijzen door haar heen en ze viel bijna flauw, want op dat ogenblik wist ze dat Pablo al die tijd had geweten dat het gevaarlijk was om haar te helpen. Ze had niet vermoed dat alleen al de poging om naar de geheugenblokkering te zoeken onmiddellijk de ongewenste aandacht zou trekken van mannen zoals deze in de leren jas. Maar het betekende wel dat ze in de gaten werd gehouden, misschien niet van uur tot uur of zelfs elke dag, maar ze hielden haar in de gaten. Op het moment dat ze Pablo voor de eerste keer had bezocht, had ze ongeweten haar leven in gevaar gebracht. En hij had het op de een of andere manier geweten, want hij had een pistool bij zich. Ginger voelde zich overstelpt door schuldgevoelens.

‘Als hij dat stomme pistooltje niet had getrokken,’ zei de man op ongelukkige toon, ‘en als hij de politie niet had willen bellen, zou ik weggelopen zijn zonder hem iets te doen. Ik wilde hem niet kapotmaken. Verdomme.’

‘In godsnaam,’ zei Ginger smekend, ‘laat me een ziekenauto bellen. Als je hem geen letsel wilde toebrengen, laten we dan hulp halen.’

De man schudde zijn hoofd en zijn blik ging naar de op de grond liggende illusionist. ‘Het is toch al te laat. Hij is dood.’

Die laatste woorden brachten haar de genadeslag toe en ze verloor bijna het bewustzijn. Eén blik op de glazige ogen van de oude man was voldoende om de woorden te bevestigen, maar toch verzette ze zich tegen de waarheid. Ze tilde zijn linkerhand op en legde haar vingertoppen op zijn magere, zwarte arm om hem de pols te voelen. Toen ze die niet vond, zocht ze naar de halsslagader in zijn keel, maar ondanks dat zijn huid nog warm was, voelde ze niets meer waar eens de klop van het leven was geweest. ‘Nee,’ zei ze. ‘O nee.’ Ze raakte het donkere voorhoofd van Pablo aan, niet zoals een arts dat doet wanneer hij een diagnose moet stellen, maar teder, liefhebbend. Haar hart was zo pijnlijk samengetrokken van verdriet dat het moeilijk te geloven was dat ze de oude man maar pas twee weken had gekend. Net als haar vader opende ze makkelijk haar hart voor iemand en omdat Pablo zo’n geweldige man was geweest, had ze hem haar genegenheid en liefde zelfs nog sneller geschonken dan gewoonlijk.

‘Het spijt me,’ zei de moordenaar beverig. ‘Het spijt me echt. Als hij niet had geprobeerd me tegen te houden, was ik hier zo weggegaan. Nu heb ik iemand vermoord, nietwaar? En … jij hebt mijn gezicht gezien.’

Ginger knipperde haar tranen uit haar ogen en was zich plotseling bewust dat ze het zich niet kon permitteren om nu verdriet te hebben. Ze ging langzaam staan en keek naar hem.

Alsof hij hardop nadacht, zei de man: ‘Nou moeten we ook een oplossing zoeken voor jou. Ik zal het huis moeten doorzoeken, laden leegmaken en een paar dingen van waarde meenemen, zodat het lijkt alsof jullie een inbreker hebben gestoord.’ Hij beet bezorgd op zijn onderlip. ‘Ja, dat lukt wel. In plaats van de banden te kopiëren neem ik ze gewoon mee, zodat ze geen verdenkingen zullen opwekken.’ Hij keek naar Ginger en huiverde. ‘Het spijt me. Jezus, het spijt me echt, maar zo moet het gaan. Ik wou dat het niet hoefde. Het is gedeeltelijk mijn schuld. Ik had de oude vent moeten horen binnenkomen. Had hem mij niet moeten laten verrassen.’

Hij liep naar haar toe. ‘Moet ik je misschien ook verkrachten? Ik bedoel, zou een inbreker een knap meisje zoals jij alleen maar neerschieten? Zou hij je niet eerst verkrachten? Zou dat er niet echter uitzien?’ Hij kwam dichterbij en ze begon achteruit te lopen. ‘Mijn god, ik weet niet of ik dit kan. Ik bedoel, hoe kan ik een stijve krijgen en het doen met je als ik weet dat ik je erna moet doden?’ Hij bleef naar haar toe komen en ze liep achteruit tegen de boekenplank. ‘Ik vind dit niet leuk. Geloof me, ik vind het helemaal niet leuk. Dit had niet moeten gebeuren. Hier heb ik echt de pest aan.’

Zijn duidelijk gemeende medelijden, herhaalde verontschuldigingen en zelfbeschuldigingen bezorgden Ginger koude rillingen. Als hij meedogenloos en bloeddorstig was geweest zou ze hem minder angstaanjagend hebben gevonden. Maar het feit dat hij niet helemaal misdadig was maar niettemin in staat was om een verkrachting en twee moorden te plegen, maakte hem nog meer tot een monster.

Hij bleef op anderhalve meter van haar staan en zei: ‘Trek je jas uit.’

Het was zinloos om te smeken, maar ze hoopte hem overmoedig te maken. ‘Ik zal geen goede beschrijving van je geven. Ik zweer het. Laat me alsjeblieft gaan.’

‘Ik wou dat ik dat kon.’ Zijn gezicht stond meelevend. ‘Trek je jas uit.’

Om tijd te rekken terwijl ze nadacht, knoopte Ginger langzaam haar jas los. Haar handen trilden, maar ze maakte het nog erger en friemelde aan de knopen. Tenslotte schudde ze de jas van zich af en liet hem op de grond vallen. Hij kwam dichterbij. Het pistool was nog maar een paar centimeter van haar borst. Hij leek wat meer ontspannen, hield het pistool minder krampachtig vast dan daarvoor en duwde het minder agressief naar voren, hoewel beslist niet nonchalant.

‘Doe me alsjeblieft geen pijn.’ Ze bleef smeken, want als hij dacht dat ze bijna verlamd was van angst zou hij misschien een fout begaan en haar de gelegenheid geven om te ontsnappen.

‘Ik wil je geen pijn doen,’ zei hij, alsof het idee dat dat van hem afhing hem hogelijk verbaasde. ‘Ik wilde hem ook geen pijn doen. Het was die ouwe gek zijn eigen schuld, niet de mijne. Hoor eens, ik zal het zo pijnloos doen als ik kan. Dat beloof ik je.’

Terwijl hij het pistool nog steeds in zijn rechterhand hield, betastte hij met zijn linkerhand haar borsten door haar trui heen. Ze verdroeg zijn aanraking omdat hij misschien nonchalant zou worden wanneer hij opgewonden werd. Ondanks zijn beweringen dat hij daar moeite mee zou hebben, was Ginger ervan overtuigd dat hij haar wel degelijk zou kunnen verkrachten. Ondanks zijn verontschuldigingen en medeleven, ondanks de gevoeligheid die hij meer ten behoeve van zichzelf tentoonspreidde dan voor haar, had hij onbewust een primitief plezier in wat hij had gedaan en nog zou doen. Ondanks zijn vriendelijke stem klonk in elk woord dat hij zei geweld door en hij ademde duidelijk gewelddadigheid uit.

‘Heel aardig,’ zei hij. ‘Klein maar mooi gevormd.’ Hij stak zijn hand onder haar trui, pakte haar beha en trok hem met een harde ruk kapot. Terwijl het elastiek knapte, groeven de bandjes zich pijnlijk in haar schouders en de metalen gesp beet in haar rug. Hij vertrok zijn gezicht alsof hij haar pijn kon voelen. ‘Het spijt me. Heb ik je pijn gedaan? Dat was niet de bedoeling. Ik zal voorzichtiger zijn.’ Hij duwde de kapotte beha opzij en ging met zijn koele klamme hand over haar borsten.

Vervuld van angst en afkeer duwde Ginger zich nog harder tegen de boekenplanken aan, die pijnlijk in haar rug porden. De man was nu op minder dan een armlengte afstand van haar, maar hij hield het pistool nog steeds tussen hen in. De loop voelde koud aan tegen haar huid en liet haar geen ruimte om te manoeuvreren. Als ze probeerde om zich van hem los te maken, zou ze in haar maag worden geschoten als straf voor haar roekeloosheid.

Terwijl hij haar streelde, bleef hij zachtjes tegen haar praten, als om uiting te geven aan zijn droefenis haar te moeten verkrachten en doden, alsof ze er begrip voor moest hebben, alsof het wreed van haar zou zijn om hem geen volledige vergiffenis te schenken voor het feit dat hij haar van het leven zou moeten beroven.

Omdat ze nergens naartoe kon en ze zijn monotone zelfrechtvaardigingen maar over zich heen moest laten komen terwijl ze ook nog die tastende hand moest verdragen, werd Ginger overvallen door een zo intense claustrofobie dat ze de neiging had om haar handen naar hem uit te slaan en hem zo te dwingen de trekker over te halen, om er maar een eind aan te maken. Zijn adem had een walgelijke pepermuntlucht die zo doordringend was dat ze het gevoel had met hem in een glazen stolp opgesloten te zitten. Ze jammerde en smeekte zonder woorden en wiegde haar hoofd heen en weer, alsof ze probeerde de realiteit van de situatie te ontkennen. Het beeld van ontmoediging en angst dat ze opleverde had niet overtuigender kunnen zijn als ze het dagenlang had ingestudeerd, maar helaas was er niets kunstmatigs aan.

Nog meer opgewonden door haar angst, betastte hij haar nog ruwer. ‘Ik denk dat ik het nou wel kan, schatje, dat ik het nou wel met je kan doen. Voel maar, voel je wel, kleintje?’ Hij duwde zijn lichaam tegen het hare en stootte met zijn onderlichaam tegen haar aan. Het was ongelooflijk, maar het leek wel alsof hij vond dat zijn erectie in de gegeven omstandigheden een huldeblijk was aan haar erotische aantrekkingskracht en dat ze op de een of andere manier gevleid moest zijn.

Haar reactie kon hem niet dieper hebben getroffen.

Terwijl hij voortdurend tegen haar aan bewoog, moest hij het pistool wel van haar buik weghalen. Meegesleept door zijn eigen opwinding, ervan overtuigd dat Ginger zwak en hulpeloos was, hield hij het wapen zelfs niet meer op haar gericht maar met de loop naar de vloer. Gingers angst werd echter overtroffen door haar walging en woede, en op het moment dat het pistool van haar afzwaaide ging ze meteen tot actie over. Ze draaide haar hoofd opzij en liet zich tegen hem aanvallen, alsof ze op het punt stond het bewustzijn te verliezen uit angst of duizelig van hartstocht, waarbij haar mond in de buurt van zijn keel kwam. In snelle opeenvolging beet ze hem hard in zijn adamsappel, ramde haar knie in zijn kruis en greep naar de hand met zijn pistool om dat van haar af te houden.

Hij slaagde erin het knietje gedeeltelijk tegen te houden waardoor de schade aan zijn geslachtsdelen beperkt bleef, maar hij was niet voorbereid op de beet. Ontsteld en geschokt, duizelig van de hevige pijn in zijn keel, duwde de man zich van haar af en struikelde een paar passen achteruit.

Haar beet was diep doorgedrongen en ze kokhalsde van de smaak van zijn bloed, hoewel ze haar aanval daar niet door liet vertragen. Ze pakte zijn hand met het pistool, bracht die naar haar mond en beet in zijn pols. Hij uitte een scherpe kreet van pijn maar ook van verbijstering, want omdat ze klein en fijn was gebouwd had hij haar niet serieus genomen.

Toen ze hem weer beet, liet hij het pistool vallen, maar tegelijkertijd sloeg hij haar met zijn gebalde vuist hard in haar rug. Ze viel op haar knieën en dacht even dat hij haar ruggengraat had gebroken. Als een elektrische schok schoot de pijn omhoog door haar rug naar haar nek en flitste door haar schedel.

Verdoofd, haar zicht even nevelig, ontging het Ginger bijna dat hij zich bukte om het pistool op te rapen. Net toen zijn vingers de kolf aanraakten, wierp ze zich op zijn benen. Omdat hij het zag gebeuren en hoopte buiten haar bereik te komen, sprong hij omhoog. Toen ze hem een fractie van een seconde later raakte, wapperde hij met zijn armen in een korte poging zijn evenwicht te bewaren. Hij viel achteruit en knalde tegen een van de stoelen, gooide een tafeltje en een lamp om en rolde op het lijk van Pablo Jackson.

Even ademloos, behoedzaam naar elkaar turend, waren ze een ogenblik allebei als verlamd.

Voor Ginger leken de ogen van de man even rond en groot als wijzerplaten, een bewijs dat hij koortsachtig nadacht over de mogelijkheid dat zijn eigen sterven naderbij kwam. Haar beet was niet dodelijk geweest want ze was niet door de halsader of de halsslagader heen gegaan. Maar ze begreep wel waarom hij dacht dat de wond dodelijk was: de pijn moest ondraaglijk zijn. Hij bracht zijn niet gewonde hand naar zijn keel, trok hem terug en staarde ontzet naar het bloed dat van zijn vingers druppelde. De gedachte dat hij doodging zou deze moordenaar wellicht minder gevaarlijk of juist gevaarlijker maken.

Op hetzelfde moment zagen ze allebei dat zijn pistool halverwege door de bibliotheek was geschopt, maar het lag dichter bij hem dan bij Ginger. Met bloedende keel en pols en onder het uitstoten van vreemde gorgelende geluiden haastte hij zich over de grond in de richting van het wapen, en Ginger had geen andere keus dan op te staan en weg te rennen.

Ze vluchtte uit de bibliotheek de woonkamer in. Ze strompelde meer dan ze rende, vertraagd door de pijn in haar rug die in afnemende maar nog steeds afmattende golven door haar heen joeg. Ze wilde ontsnappen door de voordeur maar toen realiseerde ze zich dat ze in die richting nooit kon wegkomen omdat de enige uitweg was via de lift of de trap. Ze kon niet wachten op de lift en in het trappenhuis zou ze gemakkelijk in de val kunnen lopen.

In plaats daarvan haastte ze zich zijdelings door de woonkamer, door een lange gang naar de keuken waar de klapdeuren zacht zoevend achter haar dichtgingen. Ze liep naar het rek met keukengerei aan de muur bij het fornuis en pakte een slagersmes.

Plotseling was ze zich ervan bewust dat er een schel, griezelig geweeklaag uit haar keel kwam. Ze hield haar adem in, maakte een eind aan het geluid en kreeg zichzelf weer in de hand.

De man stormde niet direct de keuken in zoals Ginger had verwacht. Na een paar seconden besefte ze dat ze geluk had dat hij er nog niet was, omdat het slagersmes het toch moest afleggen tegen een pistool op een afstand van drie meter. Zichzelf zwijgend een verwijt makend omdat ze bijna een fatale fout had gemaakt, liep ze vlug en zachtjes terug naar de deur en ging aan één kant ernaast staan. Haar rug deed nog steeds pijn, maar het ergste was verdwenen. Haar hart bonkte zo hard dat het leek alsof de muur waar ze tegenaan stond een trommelvel was dat haar hartslag versterkte, zodat het holle geluid door de hele flat te horen moest zijn.

Ze hield het mes laag vast, klaar om het in een dodelijke boog omhoog en in hem te zwaaien. Maar dat wanhopige plan was alleen uitvoerbaar als hij in een aanval van hysterie en woede de keuken zou binnenstormen, meedogenloos, volslagen krankzinnig door de overtuiging dat hij zou sterven ten gevolge van de wond in zijn keel en op blinde wraak uit. Maar als hij daarentegen langzaam en voorzichtig naderde, de klapdeuren centimeter voor centimeter opendeed met de loop van zijn pistool, zou Ginger in moeilijkheden komen. En elke seconde die voorbijging zonder dat hij verscheen, maakte het minder waarschijnlijk dat hij het spel zou spelen zoals zij hoopte. Tenzij de wond in zijn keel veel ernstiger was dan ze had beseft. In dat geval zou hij nog in de bibliotheek kunnen zijn en doodbloeden op het Chinese tapijt, en ze bad dat dat zou gebeuren.

Maar ze wist wel beter. Hij leefde nog en hij kwam eraan.

Ze kon schreeuwen en misschien een buurman waarschuwen die de politie zou bellen, maar de man zou niet vluchten voor hij haar had gedood. Schreeuwen was verspilling van energie.

Ze duwde zich harder tegen de muur aan alsof ze erin wilde versmelten. De klapdeuren, maar een paar centimeter van haar gezicht, fixeerden haar zoals een slang dat kan doen met een veldmuis. Ze was gespannen, gereed om te reageren op het eerste teken van beweging, maar de deur bleef stil, ergerlijk stil.

Waar was hij verdomme?

Vijf seconden gingen voorbij. Tien. Twintig.

Wat deed hij?

Terwijl de seconden voorbijgingen, werd de smaak van bloed in haar mond scherper en ze begon een beetje misselijk te worden. Nu ze meer tijd had om na te denken over wat ze met hem had gedaan in de bibliotheek, werd ze zich scherp bewust van de wreedheid van haar handelingen en ze was ontsteld over haar eigen vermogen tot gewelddadigheid. Ze had nu ook tijd om na te denken over hoe ze zich verder zou moeten verweren. In gedachten zag ze het brede lemmet van het slagersmes dat zich diep in zijn lichaam drong en een huivering van afkeer ging door haar heen. Ze was niet iemand die wilde doden, wat zij wilde was mensen genezen, daar had ze haar opleiding voor gehad en zo was ze van nature ook. Ze probeerde niet meer te denken aan het feit dat ze hem zou moeten neersteken. Het was gevaarlijk om er te veel over na te denken maar tevens verwarrend en verzwakkend.

Waar was hij?

Ze kon niet langer wachten. Bang dat haar inactiviteit het dierlijke en gewelddadige dat ze nodig had om het te overleven het zwijgen zou opleggen, er zeker van dat elke voorbijgaande seconde hem een groter voordeel gaf, verplaatste ze zich naar de deuropening en legde één hand op de rand van de deur. Maar toen ze op het punt stond die een kiertje open te doen om de hal en de woonkamer in te turen, werd ze ontmoedigd door het plotselinge gevoel dat hij aan de andere kant van de deur moest zijn, op enkele centimeters van haar af, en wachtte tot zij de eerste beweging maakte.

Ginger aarzelde, ze hield haar adem in en luisterde.

Stilte.

Ze legde haar oor tegen de deur en kon nog steeds niets horen.

Het heft van het mes was glibberig geworden in haar transpirerende hand. Tenslotte trok ze de deur voorzichtig een centimeter open. Er weerklonk geen schot, dus keek ze door de kier. De man was niet pal voor haar, zoals ze had gevreesd, maar aan de andere kant van de hal: hij kwam net de flat weer binnen vanaf de galerij, met zijn pistool in de hand. Kennelijk had hij eerst naar haar gezocht bij de lift en op de trap, en toen hij haar niet vond was hij teruggekomen. Aan de manier waarop hij de deur dichttrok, afsloot en de ketting erop deed teneinde haar vertrek te bemoeilijken werd haar duidelijk dat hij tot de conclusie was gekomen dat ze nog steeds in de flat moest zijn.

Hij hield de hand waarin ze had gebeten voor zijn gewonde keel en zelfs op een afstand kon ze zijn hijgende ademhaling horen. Maar hij was duidelijk niet meer in paniek. Nadat hij het zo lang had overleefd, kreeg hij iedere seconde meer zelfvertrouwen. Hij was tot het besef gekomen dat hij in leven zou blijven.

Terwijl hij door de gang liep, keek hij links naar de woonkamer en rechts naar de slaapkamer. Toen sloeg hij een blik achterom in de lange beschaduwde gang en Gingers hart ging onregelmatig slaan toen hij een ogenblik rechtstreeks naar haar leek te turen. Maar hij was te ver weg om te zien dat de deur een centimeter werd opengehouden. In plaats van regelrecht naar haar toe te komen ging hij de slaapkamer in. Hij bewoog zich met een rustige doelbewustheid die ontmoedigend was.

Ze liet de keukendeur dichtvallen en besefte ongelukkig dat haar plan niet meer zou werken. Hij was een beroeps, gewend aan geweld, en hoewel hij aanvankelijk uit zijn evenwicht was gebracht door de onverwachte gewelddadigheid van haar aanval, herstelde hij zich weer snel. Tegen de tijd dat hij de slaapkamers en de kasten daar had doorzocht, zou hij weer volledig bij zijn verstand en berekenend zijn. Hij zou niet de keuken in komen stormen en een gemakkelijk doelwit van zichzelf maken.

Ze moest de flat uit. Snel.

Ze had geen hoop de voordeur te kunnen bereiken. Hij zou alweer weg kunnen zijn uit de slaapkamers en zich naar de gang kunnen begeven.

Ginger legde het mes neer. Ze stak haar hand onder haar trui, trok de kapotte beha los en liet die op de vloer vallen. Ze liep stil om de keukentafel heen, trok de gordijnen opzij en keek naar de brandtrap voor zich. Zachtjes draaide ze de sluiting los. Ze duwde het onderste schuifraam omhoog maar slaagde er niet in dat zachtjes te doen. Het houten venster, uitgezet door de vochtigheid van de winter, bewoog onder hevig gepiep en gekras. Toen het plotseling loskwam en met een stevige bons en geratel van glas helemaal omhoog gleed, wist ze dat ze de man had gealarmeerd en ze hoorde hem door de gang komen aanrennen.

Ze klom snel uit het raam op de brandtrap en begon naar beneden te lopen. De wind geselde haar en de snijdende kou drong door tot haar botten. De ijzeren treden waren bedekt met een korst ijs en aan de leuningen hingen ijspegels. Ondanks de verraderlijke toestand van deze zigzaggende trap moest ze snel naar beneden gaan of een kogel achter in haar hoofd riskeren. Herhaaldelijk gleden haar voeten bijna onder haar vandaan. Met haar blote handen kon ze geen stevige greep krijgen op de geijsde leuning maar het was zelfs nog erger als ze het kale ijzer vastpakte, want ze bleef eraan vastzitten en kon zich alleen maar lostrekken door de bovenste laag van haar huid te riskeren. Toen ze nog vier treden van de volgende overloop af was, hoorde ze iemand boven zich vloeken en ze keek achterom. De moordenaar van Pablo Jackson kwam uit het keukenraam geklommen.

Ginger nam de volgende tree te snel, en door het ijs gleed ze uit. Haar voeten vlogen onder haar vandaan, ze viel over de laatste drie treden op de overloop op haar zij en de pijn schoot weer door haar rug. Haar val verbrijzelde het ijs dat het ijzeren rooster bedekte en de brokken vielen zachtjes rinkelend op de treden eronder.

In het hevige gebulder van de wind ging het gefluister van het pistool met de geluiddemper volkomen verloren, maar Ginger zag vonken springen van het ijzer op een paar centimeter afstand van haar gezicht en ze wist dat het schot haar ternauwernood had gemist. Ze keek net op tijd omhoog om te zien dat de man richtte – en dat hij uitgleed en boven op verscheidene treden terechtkwam. Vervolgens viel hij voorover en ze dacht dat hij boven op haar zou vallen. Hij greep drie keer naar de leuning voor hij zijn ongecontroleerde val kon tegenhouden.

Hij lag languit op zijn rug en omklemde met één hand een tree terwijl zijn ene been tussen twee smalle ijzeren spijlen doorstak. Zijn andere arm, met de hand waarin hij het pistool vasthield, was om een spijl gehaakt, zodat hij niet meteen weer op haar kon schieten. Ginger krabbelde overeind om zo snel mogelijk de trap af te rennen, maar toen ze nog een blik op de man wierp werd haar aandacht getrokken door de knopen op zijn overjas die glommen in het winterse halfduister. Het waren koperen knopen, versierd met een reliëfafbeelding van een stappende leeuw. Er was niets bijzonders aan te zien, het waren dezelfde knopen die vaak op sportjacks, truien en jassen zaten. Maar nu werd ze erdoor gebiologeerd en al het andere vervaagde, alsof alleen die knopen echt waren. Zelfs de gierende wind kon geen greep krijgen op haar bewustzijn. Alleen de knopen hielden haar aandacht vast en bezorgden haar een angst die veel groter was dan die voor de man zelf.

‘Nee,’ zei ze, nutteloos ontkennend wat er met haar gebeurde. De knopen. ‘O nee.’ De knopen. Dit was de ergste tijd en plaats om de controle over zichzelf te verliezen. De knopen.

Ze kon de aanval niet verhinderen. Voor het eerst in drie weken werd Ginger overstelpt door een verpletterende, onredelijke angst die haar het gevoel gaf klein te zijn, ten ondergang gedoemd, en die haar in een vreemde, duistere omgeving bracht waardoor ze was gedwongen blindelings te rennen.

Ze keerde zich af van de knopen en vluchtte de brandtrap af, en terwijl ze in een volledige duisternis werd gehuld, wist ze dat haar roekeloze vlucht zou eindigen met een gebroken been of ruggengraat. En als ze daar dan verlamd neerlag zou de moordenaar bij haar komen, het pistool tegen haar hoofd houden en haar doodschieten.

Duisternis.

Alles was koud.

Toen Ginger weer bij haar volle bewustzijn kwam, zat ze in elkaar gedoken te midden van dode bladeren en sneeuw in de schaduw onder aan een souterraintrap achter een herenhuis aan Newbury Street op een niet te schatten afstand van Pablo’s woning. Een doffe pijn klopte over haar hele rug en ook haar rechterzij deed zeer. Haar linkerhand was vreselijk geschaafd en bezorgde haar een brandende pijn. Maar de bijtende kou was het ergst en ze werd geheel doortrokken met de kilte van de sneeuw en het ijs waarop ze zat. Vanuit de betonnen muur waar ze tegenaan leunde voelde ze de vorst als het ware door haar heengaan. De gierende wind zocht zijn weg de steile treden af, snuffelend en grommend alsof het een levend wezen was.

Ze wist niet hoe lang ze daar had gezeten, maar ze moest weggaan of het risico lopen longontsteking te krijgen. Maar de moordenaar zou nog in de buurt kunnen zijn, op zoek naar haar, en als ze zich liet zien zou de jacht weer beginnen, dus besloot ze nog een paar minuten te wachten.

Ze was verbaasd dat ze de met ijs bedekte brandtrap was afgeklauterd en naar deze schuilplaats was gevlucht zonder haar nek te breken. In haar fugue was ze net een angstig en gedachteloos dier en ze bewoog zich voort met de rapheid en vaste tred van een wild beest dat op de vlucht was.

De wind en de kou bleven de warmte aan haar onttrekken. De smalle, grijze betonnen ruimte onder aan de trap begon steeds meer te lijken op een stenen doodkist en Ginger besloot dat het tijd was om te gaan. Ze stond langzaam op. De kleine achtertuin was verlaten, net als die van de huizen aan weerszijden. Er was niets dan met ijs bedekte sneeuw, afgezien van een paar kale bomen, maar niets bedreigends. Huiverend, snuivend, haar tranen wegknipperend, klom Ginger de trap op en volgde een pad dat van de achterkant van het huis naar het hek achter in de tuin liep.

Ze wilde teruggaan naar Newbury Street, een telefooncel zoeken en de politie bellen, maar toen ze bij het hek kwam, leek ze dat plan plotseling vergeten. Op elk van de twee hekpalen zat een smeedijzeren rijtuiglamp met geelbruine ruitjes. De lampen erin brandden en flakkerden net als gasvlammen, zodat de lantaarns een flikkerend, dansend geelbruin licht uitstraalden. Het deed Ginger naar adem snakken en ze kwam weer in een staat van onredelijke paniek.

Nee! Niet weer.

Maar weer kwam de mist. Niets was er nog. Alles was weg.

Ze was nog kouder geworden.

Haar handen en voeten waren verdoofd.

Ze was kennelijk weer in Newbury Street en onder een geparkeerde vrachtauto gekropen. Terwijl ze in het halfdonker onder het oliecarter lag, tuurde ze vanuit haar schuilplaats en zag de wielen van de voertuigen die aan de overkant van de straat geparkeerd stonden.

Verscholen. Iedere keer als ze weer bijkwam uit een fugue zat ze verscholen voor iets onbeschrijflijk angstaanjagends, maar nu verschool ze zich natuurlijk voor de moordenaar van Pablo. Maar hoe zat het dan met die andere dagen? Waarvoor had ze zich toen verscholen? Zelf nu verschool ze zich niet alleen voor de moordenaar, maar voor iets anders dat vaag te voorschijn kwam in haar herinnering. Iets wat ze had gezien in Nevada. Wat dan ook.

‘Mevrouw? Hé, mevrouw!’

Ginger knipperde met haar ogen en draaide zich stijf om naar de stem, die van de achterkant van de vrachtwagen kwam. Ze zag een man op zijn handen en knieën die onder de laadklep keek. Even dacht ze dat het de moordenaar was.

‘Mevrouw? Wat is er aan de hand?’

Het was niet de moordenaar. Die had het kennelijk opgegeven toen hij haar niet snel kon vinden en was gevlucht. Dit was iemand die ze nooit eerder had gezien en deze keer was het gezicht van een vreemde haar welkom.

‘Wat doet u daar verdomme onder?’ vroeg hij.

Ginger was vervuld van zelfmedelijden. Ze besefte hoe ze er moest hebben uitgezien terwijl ze als een gek door de buurt rende. Alle waardigheid was haar ontnomen.

Ze kroop naar de man toe, pakte zijn hand die hij naar haar uitstak en liet hem haar helpen onder de vrachtwagen vandaan te glijden. Hij bleek van het verhuisbedrijf Mayflower te zijn en de achterdeuren stonden open. Ze keek naar binnen en zag dozen en meubels. De man die haar eronderuit had getrokken was jong en gespierd en hij droeg een overall met het embleem van Mayflower op zijn borst.

‘Wat is er aan de hand?’ vroeg hij. ‘Voor wie verbergt u zich?’

Voor Ginger kon antwoorden zag ze verderop een politieagent op de kruising staan die het verkeer regelde omdat de stoplichten waren uitgevallen en ze rende naar hem toe.

De man van Mayflower riep haar na.

Ze was verbaasd dat ze nog kon rennen, want ze had het gevoel alsof ze alleen maar uit pijn en kou bestond. Maar ze rende voort met een moeiteloosheid die voortkwam uit haar wazige toestand. De goten waren vol ijzige sneeuw, maar de straat zelf was betrekkelijk droog. Terwijl ze een paar tegemoetkomende auto’s ontweek, vond ze zelfs de kracht om naar de agent te roepen toen ze hem naderde. ‘Er is een man vermoord! Vermoord! Komt u alstublieft! Moord!’ Toen hij op haar afkwam met een blik van bezorgdheid op zijn brede Ierse gezicht, zag ze de glimmende koperen knopen op zijn zware uniformjas en alles was weer verloren. Ze waren niet helemaal hetzelfde als de knopen op de leren jas van de moordenaar en ze waren niet versierd met een stappende leeuw maar met een ander figuurtje. Maar één blik daarop voerde haar gedachten razend snel terug naar de herinnering aan de knopen die ze destijds had gezien, tijdens de geheimzinnige gebeurtenissen in het Tranquility Motel. Een of andere verboden herinnering begon in haar naar boven te komen en zette de Azrael-blokkering in werking.

Terwijl ze wegrende in haar eigen duisternis, was het laatste dat ze hoorde haar eigen deerniswekkende kreet van wanhoop.

Nog kouder dan nu kon ze niet worden.

Die ochtend was Boston, althans voor Ginger Weiss, de koudste plaats ter wereld. Toen de fugue verdween, zat ze op de grond in ijs en sneeuw. Haar handen en voeten waren verdoofd en stijf. Haar lippen waren gebarsten.

Deze keer had ze haar toevlucht gezocht in de smalle ruimte tussen een rij goed verzorgde struiken en een bakstenen gebouw, in een beschaduwde hoek tussen een erker en de voorgevel. Het was het vroegere hotel Agassiz waar Pablo zijn flat had en waar hij was vermoord.

Ze hoorde iemand aankomen. Tussen de witte takken van de met sneeuw bedekte struiken zag ze iemand over het lage smeedijzeren hek klimmen dat het grasveld scheidde van de stoep. Ze zag de persoon zelf niet, alleen maar zijn laarzen, benen in een blauwe broek en de flappen van een lange, zware marineblauwe jas. Maar toen hij over het gras naar de struiken liep, wist ze wie hij was: de verkeersagent voor wie ze was weggerend.

Ginger sloot haar ogen, bang als ze was weer een aanval te krijgen bij de aanblik van de knopen op zijn jas.

Misschien had ze onherstelbare psychische schade opgelopen ten gevolge van de hersenspoeling die ze had ondergaan, een onvermijdelijk gevolg van de zware en constante druk, veroorzaakt door de kunstmatig onderdrukte herinneringen die probeerden in haar naar boven te komen. Als ze een andere hypnotiseur zou kunnen vinden die hetzelfde voor haar kon doen wat Pablo had gedaan zou die er waarschijnlijk evenmin in slagen de blokkering op te heffen of de druk te verlichten, wat haar toestand alleen maar zou verergeren. Als ze op één ochtend al drie fugues had gehad, zou ze er het komende uur ook nog wel drie kunnen krijgen.

De laarzen van de politieman knerpten door de sneeuw. Hij bleef voor haar staan en ze hoorde hem tegen de lage struiken duwen en ze uiteentrekken om naar haar schuilplaats te kijken. ‘Mevrouw? Hé, wat is er aan de hand? Wat schreeuwde u over moord? Mevrouw?’

Misschien zou ze weer een fugue krijgen en daar nooit meer uitkomen.

‘Nou, waar huilt u om?’ vroeg de agent meelevend. ‘Lieve kind, ik kan je niet helpen als je me niet vertelt wat er aan de hand is.’

Ze zou niet de dochter van Jacob Weiss zijn geweest als ze niet warm en enthousiast zou reageren op het geringste teken van vriendelijkheid in anderen, en de bezorgdheid van de agent ontroerde haar. Ze opende haar ogen en keek omhoog naar de bovenste koperen knoop op zijn jas, maar het zien daarvan bracht niet de vreselijke duisternis over haar. Dat betekende echter niets want de oogspiegel, de zwarte handschoenen en de andere dingen die een fugue hadden veroorzaakt hadden haar later evenmin iets gedaan als ze zichzelf had gedwongen ze weer onder ogen te zien.

Onder gekraak van het ijs duwde de agent zich tussen de bosjes.

‘Ze hebben Pablo gedood,’ zei ze. ‘Ze hebben Pablo vermoord.’

En terwijl ze die woorden zei, werd haar verdriet over haar situatie nog erger gemaakt door een aanval van schuldgevoelens. De zesde januari zou altijd een zwarte dag in haar leven zijn. Pablo was dood. Omdat hij had geprobeerd haar te helpen. Op zo’n koude dag.

5

Onderweg

Maandagochtend, de zesde januari, reed Dom Corvaisis in zijn oude buurt in Portland rond in een gehuurde Chevrolet terwijl hij probeerde zich te herinneren in wat voor stemming hij was geweest toen hij meer dan anderhalf jaar geleden naar Mountainview in Utah was vertrokken. De regen, de zwaarste die hij ooit had meegemaakt, was tegen de dageraad opgehouden. Nu was de lucht, nog bewolkt zover het oog kon zien, van een droge tint grijs, als een verbrand veld, alsof er een brand achter de wolken was geweest die al die neerslag naar buiten had gedwongen. Hij reed over de campus en bleef herhaaldelijk staan om te zien of hij uit die onbekende plekken gevoelens en reacties uit het verleden kon opwekken. Hij parkeerde tegenover het flatgebouw waar hij had gewoond, en toen hij omhoog tuurde naar de ramen, probeerde hij zich de man te herinneren die hij destijds was geweest.

Het bevreemdde hem dat het zo moeilijk was om zich weer voor de geest te halen met hoeveel schroom hij het leven eerder tegemoet was getreden. Hij kon zich nog wel de man herinneren die hij vroeger was, maar niet zijn gevoelens van intimiteit of ontroering. Hij kon dat verleden zien maar hij kon het niet voelen, daarom zou hij ook nooit meer de oude Dom kunnen zijn.

Hij was ervan overtuigd dat hij onderweg iets vreselijks had gezien anderhalf jaar geleden en dat er iets monsterlijks met hem was gebeurd. Maar die overtuiging wees zowel op een mysterie als op een tegenstrijdigheid. Het mysterie was dat de gebeurtenis in hem een onbetwistbaar positieve verandering had teweeggebracht. Hoe kon een ervaring vol pijn en angst een heilzame verandering in zijn gevoelsleven tot gevolg hebben? De tegenstrijdigheid was dat ondanks de positieve verandering in persoonlijkheid, zijn dromen erdoor werden gevuld met afgrijzen. Hoe kon zijn beproeving zowel angstaanjagend als positief zijn, zowel vreselijk als verheffend?

Het antwoord, als hij dat ooit zou kunnen vinden, was niet hier in Portland, maar aan de snelweg. Hij startte de motor, zette de Chevrolet in zijn versnelling en reed weg van zijn oude flat op zoek naar moeilijkheden.

De kortste weg van Portland naar Mountainview begon bij de Interstate 80. Maar net zoals anderhalf jaar geleden nam Dom een omweg, in zuidelijke richting over de Interstate 5. Die bewuste zomer had hij een onderbreking van een paar dagen in Reno gepland om wat onderzoek te doen voor een aantal korte verhalen over gokken, dus had hij de langere weg moeten nemen.

Nu reed hij in zijn gehuurde Chevrolet op de bekende weg en hield dezelfde snelheid aan als op die laatste dag van juni toen hij een aanhanger achter zijn auto had gehad. En net als de vorige keer stopte hij in Eugene om te lunchen. In de hoop op iets te stuiten wat zijn geheugen een beetje zou opfrissen en een verband zou leggen met de geheimzinnige gebeurtenissen van de vorige reis, bekeek Dom de kleine stadjes die hij passeerde. Maar hij zag niets wat hem een gevoel van onbehagen gaf en ook gebeurde er niets ernstigs onderweg naar Grants Pass, waar hij even voor zessen die avond aankwam, precies op schema.

Hij ging naar het motel waar hij anderhalf jaar geleden te gast was geweest. Hij herinnerde zich het nummer van de kamer – 10 – omdat die vlak bij de frisdrankenautomaat en ijsmachine lag, wat hem de halve nacht had wakker gehouden. De kamer was nog vrij en aan de receptioniste legde hij uit dat hij die uit sentimentele overwegingen graag wilde hebben.

Hij at in hetzelfde restaurant, aan de andere kant van de weg.

De hele dag had hij in de achteruitkijkspiegel gekeken in de hoop een schaduw te ontdekken. Tijdens het eten keek hij heimelijk naar de andere gasten. Maar als hij al werd gevolgd, wist zijn schaduw zich meesterlijk te verbergen. In plaats van de telefoon in zijn kamer te gebruiken, begaf hij zich om negen uur naar een telefooncel en met zijn creditcard belde hij op naar een andere telefooncel in Laguna Beach. Zoals ze hadden afgesproken, wachtte Parker Faine daar met een verslag over de post die hij eerder die dag voor Dom had verzameld. Er was weinig kans dat een van hun toestellen werd afgeluisterd. Maar na het ontvangen van de twee verwarrende polaroidfoto’s had Dom besloten (en Parker was het met hem eens geweest) dat hij in dit geval niet voorzichtig genoeg kon zijn.

‘Rekeningen,’ zei Parker, ‘reclamefolders. Geen vreemde boodschappen meer, en geen foto’s. Hoe is het daar bij jou?’

‘Tot nu toe niets,’ zei Dom terwijl hij vermoeid tegen de wand van de telefooncel leunde. ‘Maar ik heb niet goed geslapen vannacht.’

‘En je hebt niet geslaapwandeld?’

‘Ik heb zelfs niet één knoop losgemaakt. Maar ik heb wel een nachtmerrie gehad. De maan weer. Heeft iemand je naar die cel gevolgd?’

‘Nee, tenzij hij zo dun is als een dubbeltje en een meester in camouflage,’ zei Parker. ‘Dus kun je me morgenavond hier weer bellen zonder dat je je zorgen hoeft te maken dat ze het toestel hebben afgetapt.’

‘We praten als een stel idioten,’ zei Dom,

‘Ik vind het wel aardig,’ zei Parker. ‘Diefje met verlos, verstoppertje, spionnetje – ik was altijd goed in dat soort spelletjes. Doe je best daar en als je hulp nodig hebt, ben ik er zo.’

‘Ik weet het,’ zei Dom.

Hij liep terug naar het motel door een koude, vochtige wind. En net als in het hotel in Portland werd hij die nacht drie keer wakker. Alle keren na een nachtmerrie die hij zich niet herinnerde en alle keren schreeuwend over de maan.

Op dinsdag stond Dom vroeg op, reed naar Sacramento en nam vervolgens de Interstate 80 naar Reno. Het grootste gedeelte van de weg viel er een zilverkleurige en koude regen en tegen de tijd dat hij voorbij de heuvels van de Sierra’s kwam, begon het te sneeuwen. Hij stopte bij een benzinestation, kocht sneeuwkettingen en bevestigde die voor hij de bergen inreed. Anderhalf jaar geleden had het hem meer dan tien uur gekost om van Grants Pass naar Reno te komen, en nu duurde de rit zelfs nog langer. Toen hij zich tenslotte had ingeschreven in het Arras Hotel, waar hij eerder had overnacht, Parker Faine had gebeld vanuit een cel en wat had gegeten in de koffieshop, was hij te moe om iets anders te doen dan een krant uit Reno te pakken en terug te gaan naar zijn kamer. Zodoende werd hij om halfnegen die avond, in zijn ondergoed in bed zittend, geconfronteerd met het verhaal over Zebediah Lomack.

NALATENSCHAP MAANMAN HALF MILJOEN WAARD

RENO – De vijftigjarige Zebediah Harold Lomack, wiens zelfmoord op Kerstmis leidde tot de ontdekking van zijn bizarre maanobsessie, blijkt meer dan een half miljoen dollar na te laten. Volgens documenten, ingediend bij het hof voor erfrecht door Eleanor Wolsey, zuster van de overledene en de executeur van het testament van Lomack, staat het grootste gedeelte op spaarrekeningen en is belegd in schatkistpromessen. De sobere woning van Lomack aan Wass Valley Road 1420 heeft een geschatte waarde van slechts 35000 dollar.
Van Lomack, een beroepsgokker, wordt gezegd dat hij zijn rijkdom voornamelijk met pokeren heeft verzameld. ‘Hij was een van de beste spelers die ik ooit heb gekend,’ zei Sidney Garfork uit Reno, een andere beroepsgokker en vorig jaar winnaar van het wereldkampioenschap poker in het Horseshoe Casino in Las Vegas. ‘Hij had al een aanleg voor kaarten toen hij nog maar een kind was, zoals anderen die hebben voor honkbal, wiskunde of natuurkunde.’ Volgens Garfork en andere vrienden van Lomack zou de nalatenschap van de gokker zelfs nog groter zijn geweest als hij geen zwak voor het dobbelspel had gehad. ‘Hij heeft meer dan de helft van zijn winst weer verloren aan de dobbeltafels, en de belasting incasseerde natuurlijk ook een grote hap,’ zei Garfolk.
Op kerstavond vonden agenten, na een melding van een buurman dat hij een geweerschot had gehoord, het lichaam van Lomack in de met afval bezaaide keuken van zijn huis. Bij verder onderzoek stuitten ze op duizenden foto’s van de maan die aan de muren, plafonds en het meubilair hingen.

Het verhaal ging nog door en het was kennelijk een plaatselijke sensatie geweest de afgelopen twee weken. Dom las het met toenemende geboeidheid en onbehagen. Hoogst waarschijnlijk had de krankzinnige obsessie van Zebediah Lomack niets te maken met zijn eigen problemen maar was het puur toeval. Maar op dit moment voelde hij weer iets van die angst – gedeeltelijk doodsangst, gedeeltelijk afgrijzen en gedeeltelijk ontzag – die hem vervulde bij het wakker worden uit zijn nachtmerries en die hem ook beving wanneer hij ging slaapwandelen en probeerde ramen dicht te timmeren.

Hij herlas het artikel een paar keer en om kwart over negen besloot hij, ondanks zijn vermoeidheid, om een kijkje te gaan nemen in het huis van Lomack. Hij kleedde zich aan en ging naar zijn auto op de parkeerruimte van het hotel, waar hij aanwijzingen van de parkeerwachter kreeg hoe hij naar Wass Valley Road moest rijden. Reno lag onder de sneeuwgrens, dus was het ’s avonds droog en de wegen waren schoon. Dom stopte bij een drugstore die ’s avonds open was en kocht een zaklantaarn. Hij kwam even over tienen aan bij Wass Valley Road 1420 en parkeerde zijn wagen aan de overkant van de straat.

Het huis was in feite een bungalow met lange veranda’s en net zo bescheiden als het artikel had vermeld. De tuin was zo’n tweehonderd vierkante meter. De ramen waren donker.

In de krant had gestaan dat Lomacks zuster drie dagen na zijn dood vanuit Florida was gekomen. Ze had de begrafenis geregeld en was gebleven tot over de nalatenschap was beslist. Maar ze verbleef liever in een hotel dan in het huis van haar broer omdat ze de bungalow deprimerend vond.

Dom was iemand die eerbied had voor de wet en het idee om in te breken beviel hem helemaal niet. Maar er zat niets anders op omdat hij niet op een andere manier kon binnenkomen, behalve door zich met geweld toegang te verschaffen. Hij dacht niet dat het zin had om Eleanor Wolsey te verzoeken hem de volgende dag in de woning te laten, want volgens de krant had ze gezegd dat ze een hekel had aan nieuwsgierigheid en niets moest hebben van de ongezonde belangstelling van vreemden.

Toen Dom zich vijf minuten later op de achterveranda bevond, ontdekte hij dat de deur niet alleen op slot zat, maar ook was vergrendeld. Hij probeerde de ramen die erop uitkeken. Het raam boven de gootsteen zat niet dicht. Hij maakte het open en klom naar binnen.

Hij schermde de zaklantaarn met een hand af om te voorkomen dat hij de aandacht van iemand buiten trok en liet de smalle straal door de keuken gaan die er nu niet meer zo afschuwelijk uitzag als toen de agenten hem hadden aangetroffen op Kerstmis. Volgens de berichten zou Lomacks zuster twee dagen geleden zijn begonnen met het schoonmaken van het huis om het te kunnen verkopen, en kennelijk was ze hier begonnen. Het afval was verdwenen, het aanrecht was schoon en de vloer was vlekkeloos. Eén geschrokken kakkerlak haastte zich langs de plint en verdween achter de koelkast, maar er was geen plaag meer. De afbeeldingen van de maan waren ook verwijderd.

Dom was plotseling bezorgd dat de zuster van Lomack al te veel had opgeruimd. Misschien waren alle sporen van de bezetenheid van Zebediah Lomack al weggegooid.

Maar die bezorgdheid liet hij snel varen toen hij de straal van de zaklantaarn volgde naar de woonkamer waar de muren, het plafond en de ramen nog behangen waren met grote posters van de maan. Het leek alsof hij in de ruimte hing, in een overvol gebied waar zo’n vijftig werelden met kraters onmogelijk dicht bij elkaar een baan beschreven. De aanblik hiervan was verwarrend. Hij voelde zich draaierig en zijn mond werd droog.

Langzaam liep hij de woonkamer uit naar de gang, waar op elke centimeter van de muren afbeeldingen van de maan waren geplakt. Ze waren er in kleur en in zwart-wit, sommige groot, sommige klein en andere die elkaar overlapten. Ook in de beide slaapkamers hingen ze overal, waardoor de alom aanwezige maan bijna een zwam leek die sporen had gevormd welke zich hadden verspreid door het hele huis en in elke hoek waren gekropen.

In het bewuste artikel had ook gestaan dat gedurende meer dan een jaar voor zijn zelfmoord niemand anders in het huis was geweest dan Lomack. Dom geloofde het, want als bezoekers het werk van deze krankzinnige Michelangelo hadden gezien, zouden ze direct de plaatselijke gezondheidsdienst hebben gewaarschuwd, De buren vertelden dat ze de gokker in betrekkelijk korte tijd hadden zien veranderen in een kluizenaar. Naar het zich liet aanzien was de obsessie voor de maan zo’n anderhalf jaar geleden begonnen.

De zomer anderhalf jaar geleden … het tijdstip viel griezelig samen met de veranderingen in het leven van Dom zelf en hij voelde zich met de seconde onbehaaglijker. Hij kon het krankzinnige gedrag dat achter deze griezelige uitstalling verborgen ging niet begrijpen en kon zich niet verplaatsen in de koortsige geest van Lomack, maar hij was wel in staat om diens angst aan te voelen. Terwijl Dom door het met manen volgeplakte huis liep en met zijn zaklantaarn op de maanlandschappen scheen, voelde hij een tinteling in zijn nek. De manen fascineerden hem niet zoals ze Lomack kennelijk hadden gedaan, maar terwijl hij ernaar tuurde, voelde hij intuïtief dat de beweegreden die Lomack ertoe had gebracht zijn huis vol te hangen met afbeeldingen van de maan dezelfde was die Dom ertoe bracht erover te dromen.

Hij en Lomack hadden een ervaring gemeen waarin de maan een rol had gespeeld of waarvan ze een passend en duidelijk symbool was. Die zomer anderhalf jaar geleden waren ze op hetzelfde tijdstip op dezelfde plaats geweest. Op het verkeerde tijdstip en op de verkeerde plaats.

Lomack was gek geworden door de spanning van de onderdrukte herinneringen.

Zou ik ook gek worden, vroeg Dom zich af terwijl hij in de grootste slaapkamer stond en goed om zich heen keek.

Een nieuwe en grimmige gedachte kwam in hem op. Veronderstel dat Lomack zichzelf niet had gedood uit wanhoop over zijn onwankelbare obsessie, maar in plaats daarvan gedwongen was om de loop van het geweer in zijn mond te stoppen omdat hij zich tenslotte had herinnerd wat er met hem was gebeurd die zomer anderhalf jaar geleden. Misschien was de herinnering veel erger dan het mysterie. Misschien zouden, als de waarheid werd onthuld, slaapwandelen en nachtmerries minder angstaanjagend lijken dan wat er was gebeurd tijdens zijn reis van Portland naar Mountainview.

Manen … al die afbeeldingen hadden een steeds deprimerender uitwerking op hem. De benauwende wandversieringen belemmerden hem bijna te ademen. De manen leken een voorteken te zijn van een onbegrijpelijk maar onbetwistbaar en vreselijk lot dat hem te wachten stond en hij wankelde de kamer uit, plotseling verlangend er weg te kunnen vluchten.

Achter de onvaste straal van de zaklantaarn rende hij door het gangetje naar de woonkamer, struikelde over een stapel boeken en viel met een dreunende klap op de grond. Even bleef hij als verdoofd liggen. Maar hij kwam snel weer tot zijn positieven en merkte met een schok dat zijn blik was gevestigd op het woord ‘Dominick’ dat met een viltstift boven het lichtgevende maanoppervlak op een van de tientallen identieke grote posters was geschreven. Hij had het niet eerder opgemerkt, maar hij was zo gevallen dat de straal van de zaklantaarn in zijn rechterhand er precies op gericht was.

Er voer een rilling door hem heen. Hij had er niets over gelezen in de krant, maar het handschrift was zeker van Lomack. Voor zover hij wist had hij de gokker niet gekend, maar het zou absurd zijn als het hier een andere Dominick betrof, want dan zou er sprake zijn van een buitensporig toeval.

Hij ging staan en liep naar de poster met zijn naam erop. Aan de rand van de lichtbundel zag hij dat Lomack iets had geschreven op de poster ernaast. Een van de namen die erop stonden was die van hemzelf, de andere waren Ginger, Faye en Ernie. Als zijn naam hier stond omdat hij een afschuwelijke ervaring met Lomack had gedeeld terwijl hij zich daar niets van kon herinneren, moesten de andere drie hetzelfde hebben meegemaakt, hoewel Dom zich niet bewust was dat hij hun namen ooit eerder had gehoord.

Hij dacht aan de priester op de polaroidfoto. Was dat Ernie?

En de blondine die vastgesnoerd zat aan het bed. Was zij Ginger? Of Faye? Terwijl hij het licht van de ene naam naar de andere bewoog, kwam een duistere en ontzettende herinnering in hem naar boven die echter ver in zijn onderbewuste bleef, een vormeloze vlek als een reusachtig zeemonster dat vlak onder het wateroppervlak zwemt en zijn aanwezigheid alleen kenbaar maakt door het rimpelend kielzog en het spel van licht en schaduw in het water. Hij probeerde de herinnering te pakken te krijgen en vast te houden, maar hij dook weer weg en verdween.

Vanaf het moment dat hij in het huis van Lomack was gekomen had Dom zich angstig gevoeld, maar nu maakte een algehele frustratie zich van hem meester. Hij schreeuwde het uit in het lege huis, waar zijn stem kil van de met manen behangen muren echode. ‘Waarom kan ik het me niet herinneren?’ Maar in feite wist hij het wel; iemand had zijn geest geweld aangedaan, had de herinneringen uit hem weggevaagd. Maar hij bleef schreeuwen, angstig en woedend: ‘Waarom kan ik het me niet herinneren? Ik moet het me herinneren!’ Hij stak zijn linkerhand uit naar de poster met zijn naam erop, als om de herinnering die in Lomacks geest had gezeten toen hij ‘Dominick’ had geschreven eraan te onttrekken. Zijn hart bonkte en hij brulde woedend: ‘Godverdomme, godverdomme, ik wil het me herinneren. Ik wil me jullie klootzakken herinneren. Vuile schoften. Ik wil het gewoon.’

Plotseling, maar dat was onmogelijk want hij raakte hem niet aan, kwam de poster waar zijn naam op stond los van de muur. Hij was bevestigd met vier stukken plakband die schuin over de hoeken waren geplakt, maar het band liet los met het geluid van een ritssluiting die opensprong en de poster viel van de muur alsof de wind dwars door het pleisterwerk heen had gewaaid. Met een geratel en geruis van papieren vleugels kwam hij op hem af, en hij wankelde verbaasd achteruit door de woonkamer, waarbij hij bijna weer over de boeken viel.

In zijn onvaste hand liet de zaklantaarn zien dat de poster enkele centimeters van hem af was blijven hangen. Hij hing op oogniveau, zonder steun in de lucht, enigszins golvend van de bovenkant tot de onderkant, eerst een beetje uitpuilend naar hem en vervolgens wijkend toen hij de andere kant uitbolde. Terwijl de kraters op de maan begonnen te rimpelen, fladderde zijn met de hand geschreven naam als het opschrift van een door de wind bewogen spandoek.

Hallucinatie, dacht hij wanhopig.

Maar hij wist dat het echt gebeurde.

Zijn adem stokte, alsof de koude lucht zo vervuld was van een wonderlijke kracht dat hij die niet kon inademen.

De poster zweefde dichterbij.

Zijn handen trilden. De zaklantaarn bewoog heen en weer. Scherpe lichtflitsen weerkaatsten van het golvende, glimmende papier.

Na een oneindig ogenblik waarin het enige geluid het gekraak van de poster was, kwam plotseling van alle kanten uit de kamer een ander geluid: dat van plakband dat werd losgetrokken, en op het plafond, muren en ramen maakten de andere posters zich tegelijkertijd los. Met een broos gekletter kwamen vijftig afbeeldingen van de maan van alle kanten in de richting van Dom, en hij schreeuwde het uit van verbazing en angst.

De schreeuw maakte meteen zijn luchtpijp vrij want hij kon plotseling weer ademhalen.

Het laatste stukje plakband kwam los. Vijftig posters hingen onbeweeglijk in de lucht, ze rimpelden zelfs niet, alsof ze stevig waren vastgeplakt aan niets. De stilte in het huis van de dode gokker was even diep als in een tempel zonder kerkgangers, een koude en doordringende stilte die Doms innerlijk leek te doorboren en zelfs probeerde het geruis van zijn bloedsomloop te doen verstommen.

Toen, als vijftig onderdelen van een mechanisme dat door middel van een schakelaar tot leven was gebracht, begonnen de afbeeldingen van de maan te trillen, ruisen en flapperen. Hoewel er niet de geringste wind was om ze voort te bewegen, begonnen ze door de kamer rond te draaien op de ordelijke wijze van paarden op een carrousel. En te midden van die griezelige draaimolen stond Dom terwijl de manen om hem heen cirkelden. Ze sprongen, draaiden, krulden, bogen en fladderden, de ene keer als halve manen en dan weer als volle manen, ze namen toe en af, daalden en stegen, sneller nog, sneller, steeds sneller. In de gloed van de zaklantaarn leek het als een processie die in beweging was gezet door de tovenaarsleerling die in het oude verhaal op magische wijze het leven had geschonken aan een stel bezemstelen.

Op dit moment maakte Doms angst plaats voor verbazing. Het verschijnsel leek geen bedreiging in te houden en hij voelde een diepe vreugde in zich opkomen. Hij had geen enkele verklaring voor het schouwspel waarvan hij getuige was, maar stond in stomme verbazing, onzeker en verwonderd. Meestal vond hij niets zo angstaanjagend als het onbekende, maar het leek wel of er nu een heilzame kracht door hem heen stroomde. Stomverwonderd draaide hij langzaam in een cirkel rond, kijkend naar de manen die om hem heen voorbijtrokken, en tenslotte ontsnapte hem een aarzelende lach.

Van het ene moment op het andere wijzigde de stemming zich volledig. In een kakofonie van imitatievleugels vlogen de posters op Dom af, alsof het vijftig reusachtige en woedende vleermuizen waren. Ze doken over hem heen, vlogen over zijn hoofd en sloegen in zijn gezicht en tegen zijn rug. En hoewel het geen levende wezens waren, wist hij dat hun aanval kwaadaardig was bedoeld. Hij hield één arm voor zijn gezicht en sloeg naar ze met de zaklantaarn, maar ze vielen niet terug. Het geluid werd steeds luider en uitzinniger terwijl de papieren vleugels in de kille lucht op elkaar sloegen.

Van zijn vreugde was niets meer overgebleven en Dom strompelde in paniek door de kamer op zoek naar de uitgang. Maar hij zag niets anders dan zoevende, zwevende en draaiende manen, geen deuren en geen ramen. Hij wankelde van de ene kant naar de andere, volledig het spoor bijster.

Het geluid werd nog erger toen in de gangen en de andere vertrekken van de bungalow zo’n duizend manen zich begonnen los te trekken van hun verstarde baan op de muren. Het plakband hield niet meer, nietjes wipten uit pleisterwerk en lijm verloor zijn kleefstof. Duizenden afbeeldingen van de maan maakten zich los en verhieven zich met ontelbare griezelige geluiden, draaiden rond en doken naar de woonkamer onder een orgie van klik-, kraak- en sisgeluiden en begonnen met gestaag toenemend gebulder, alsof hij in een felle brand zat ingesloten, in een baan rond Dom te draaien. De glimmende kleurenfoto’s uit tijdschriften en boeken flitsten, vonkten en glinsterden door de lichtstraal van zijn zaklantaarn, als laaiende vlammen terwijl de zwart-witfoto’s daarin op en neer sprongen als stukken as.

Hij snakte naar adem en zoog daarbij afbeeldingen van manen in zijn mond die hij ook weer moest uitspugen. Duizenden kleine papieren werelden kolkten in lagen om hem heen en toen hij hysterisch een gordijn van planeten uit elkaar duwde kwam daarachter weer een ander op hem af.

Intuïtief besefte hij dat deze onmogelijke vertoning was bedoeld om hem te helpen door te breken naar een volledig bewustzijn van zijn vergeten nachtmerries. Hij had geen idee wie of wat er aan het verschijnsel ten grondslag lag, maar hij voelde wel wat de bedoeling ervan was. Als hij zich zou overgeven aan die orgie van manen en zich liet meevoeren, zou hij zijn dromen doorzien, de angstwekkende oorzaak ervan begrijpen en weten wat er anderhalf jaar geleden met hem onderweg was gebeurd. Maar hij was bang om zich te laten gaan en in een trance te worden gebracht door de fascinerende schommelende bewegingen van al die hemellichamen. Enerzijds verlangde hij ernaar dat alles hem duidelijk zou worden maar tegelijk was hij er doodsbang voor. Hij riep uit: ‘Nee. Nee.’ Hij duwde zijn handen tegen zijn oren en kneep zijn ogen dicht. ‘Hou op! Hou op!’ Zijn hart sloeg tweemaal bij elke uitroep. ‘Hou op!’ Zijn keel was schor toen zijn woorden hoorbaar werden: ‘Hou op!’

Stomverbaasd realiseerde hij zich dat het tumult plotseling werd stopgezet, als een symfonieorkest dat een donderend crescendo beëindigt met één laatste verpletterende noot. Hij kon niet geloven dat zijn geschreeuwde bevelen werden gehoorzaamd en dat zijn woorden daar verantwoordelijk voor waren geweest.

Hij nam zijn handen van zijn oren en opende zijn ogen.

Om hem heen hing een melkweg vol manen.

Met trillende hand plukte hij een van de afbeeldingen uit de lucht en draaide die om in zijn hand. Hij bevoelde de substantie tussen zijn vingers maar kon er niets bijzonders aan ontdekken, ofschoon hij toch op magische wijze voor hem had gehangen, net als al die duizenden andere.

‘Hoe kan dat?’ vroeg hij met trillende stem, alsof manen die zich konden verheffen ook moesten kunnen praten. ‘Hoe is dit mogelijk? Waarom?’

Als één geheel kwamen de manen naar beneden. Alsof een betovering voorbij was, vielen duizenden stukken papier recht op de grond waar ze in ongelijke hopen bleven liggen zonder nog een spoor van de geheimzinnige kracht die zich ervan meester had gemaakt.

Verbijsterd en half in shock waadde Dom naar de deuropening die naar de gang leidde, waarbij de manen knersten en ruisten als droge herfstbladeren. Bij de deur bleef hij staan en scheen met zijn zaklantaarn langzaam heen en weer door de korte gang, waar geen enkele foto meer op de muur zat geniet of geplakt. De muren waren kaal.

Hij draaide zich om, liep de woonkamer weer in en knielde tussen de rommel. Hij zette zijn zaklantaarn neer en liet met trillende handen papieren manen tussen zijn vingers door glijden, terwijl hij probeerde te begrijpen wat hij had gezien. Afwisselend werd hij bevangen door angst en verrukte verbazing en dan weer met ontzag. Maar in feite wist hij nauwelijks zijn gevoelens te bepalen, omdat hij dit soort dingen nooit eerder had beleefd. Enerzijds had hij de neiging om te gaan lachen, maar aan de andere kant werd zijn vreugde weer verlamd door een kille angstaanval. Het ene moment had hij het gevoel dat hij in de ban van iets heel slechts was geweest, het andere was hij ervan overtuigd dat het iets goeds en zuivers was. Slecht. Goed. Misschien allebei … Of geen van beide. Alleen maar … nou ja iets. Iets geheimzinnigs wat zich niet liet beschrijven of definiëren.

Hij wist maar één ding: wat hem die zomer was overkomen, was veel krankzinniger dan hij tot nu toe had beseft.

Terwijl hij nog steeds papieren manen door zijn vingers liet glijden, merkte hij iets ongewoons op aan zijn handen. Hij hield ze met de palmen omhoog in de straal van zijn zaklantaarn en zag ringen. Op elke palm gloeide een ring van opgezwollen rode huid, beide zo volmaakt alsof ze met een passer waren getrokken.

Op hetzelfde moment werden de stigmata vager en verdwenen.

Het was dinsdag 7 januari.

6

Chicago, Illinois

In zijn slaapkamer op de eerste etage van de pastorie werd pater Stefan Wycazik wakker van het slaan op een grote trom dat hol weerkaatste op zijn trommelvlies. Het klonk als het slaan van een reusachtig hart, waarbij iedere slag nog een keer werd herhaald. dong-dong-dong … dong-dong-dong … dong-dong-dong …

Verbijsterd en nog half in slaap deed Stefan het licht aan, kneep zijn ogen half dicht tegen het licht en keek op zijn wekker. Het was donderdagochtend zeven over twee, beslist geen normaal tijdstip voor een optocht.

dong-dong-dong, dong-dong-dong …

Na elke drie bonzen volgde een pauze van drie seconden, dan weer een paar slagen en dan weer een pauze van drie seconden. De nauwkeurige timing en vaste herhaling van het geluid begon steeds minder te lijken op het slaan op een trom en steeds meer op de zuigerslag van een reusachtige machine.

Pater Wycazik duwde het dek opzij en liep op blote voeten naar het raam dat uitkeek op de binnenplaats tussen de pastorie en de kerk. Hij zag alleen maar sneeuw en kale bomen in het vage licht van een rijtuiglamp boven de deur van de sacristie.

De slagen werden luider, met een pauze van ongeveer twee seconden. Hij pakte zijn kamerjas en trok die aan over zijn pyjama. Het sonore gebons was nu zo luid dat het niet alleen maar ergerlijk en raadselachtig was, het begon Stefan ook bang te maken. Elke uitbarsting van geluid deed de ruiten rammelen en de deuren trillen.

Hij liep snel naar de gang boven, zocht in het donker naar de muurschakelaar en deed tenslotte de plafonnière aan.

Verder in de gang ging aan de rechterkant een andere deur open en pater Michael Gerrano, Stefans andere kapelaan, kwam haastig zijn kamer uit terwijl hij zijn kamerjas aantrok. ‘Wat is dat?’

‘Ik weet het niet,’ zei Stefan.

De volgende drie bonzen waren nog dubbel zo luid als die ervoor en het hele huis weergalmde, alsof het was geraakt door drie reusachtige hamers. Het geluid was niet scherp maar klonk gedempt, ofschoon het behoorlijk hard was, alsof de hamers gecapitonneerd waren maar met reusachtige kracht neerkwamen. De lichten flikkerden. Nu werd het gebons door niet meer dan één seconde stilte gescheiden, niet lang genoeg om de echo van de vorige dreunen te laten verdwijnen. En met elke krachtige hamerslag flikkerden de lichten weer en de vloer onder Stefan trilde.

Op hetzelfde ogenblik begrepen pater Wycazik en pater Gerrano waar het geluid vandaan kwam, uit de kamer van Brendan Cronin. Ze liepen snel naar de bewuste deur, die zich tegenover die van pater Gerrano’s kamer bevond. Het was ongelooflijk: Brendan was diep in slaap. Ondanks de donderende explosies die pater Wycazik deden terugdenken aan het mortiervuur in Vietnam droomde Brendan door, ongestoord. Het leek zelfs alsof er een vage glimlach rond de lippen van de jonge priester lag.

De ramen ratelden. De gordijnhaken klikten tegen de roeden waaraan ze vastzaten. Op de ladekast sprong een haarborstel op en neer, een aantal munten rinkelde en het brevier van Brendan gleed eerst naar links en toen naar rechts. Aan de muur boven het bed schommelde een kruisbeeld wild onder het haakje waaraan het was opgehangen.

Pater Gerrano schreeuwde, maar Stefan kon niet horen wat de kapelaan zei, want nu waren er geen pauzes tussen de gedempte slagen. Met elke drievoudige slag kwam pater Wycazik verder terug van zijn aanvankelijke beeld van een grote trommel en hij raakte er steeds meer van overtuigd dat dit het bonzen van een of andere reusachtige en bijzonder krachtige machine was. Maar het leek of het geluid van alle kanten kwam, alsof de machine was verborgen binnen de muren van het huis zelf.

Toen het brevier tenslotte van de ladekast viel en de munten op de vloer rolden, liep pater Gerrano achteruit naar de deuropening en bleef daar met grote ogen staan, alsof hij de benen wilde nemen.

Stefan liep naar het bed, bukte zich over de slapende priester en schreeuwde zijn naam. Toen dat geen uitwerking had, pakte hij Brendan bij zijn schouders en schudde hem heen en weer.

De roodharige kapelaan knipperde met zijn ogen en opende ze.

Het gebonk hield plotseling op.

Het plotselinge wegvallen van het donderende lawaai schokte pater Wycazik net zo erg als de eerste dreun die zijn slaap had verstoord. Hij liet Brendan los en keek ongelovig door de kamer.

‘Ik was zo dichtbij,’ zei Brendan dromerig. ‘Ik wou dat u me niet wakker had gemaakt. Ik was zo dichtbij.’

Stefan pakte de handen van de kapelaan en draaide ze met de palmen omhoog. Op elke handpalm zat een rode ring. Stefan staarde er geboeid naar, want dit was de eerste keer dat hij de stigmata zag. Wat had dit in godsnaam allemaal te betekenen, vroeg hij zich af.

Heftig ademend kwam pater Gerrano naar het bed. Hij staarde naar de ringen en zei: ‘Hoe kom je daaraan?’

‘Riep me,’ zei Brendan met een stem nog zwaar van de slaap – en met een enigszins opgewonden plezier. ‘Riep me terug.’

‘Wie riep je?’ wilde Stefan weten.

Brendan knipperde met zijn ogen, ging rechtop zitten en leunde tegen het hoofdeinde van het bed. Zijn ogen werden helderder en voor het eerst keek hij pater Wycazik aan. ‘Wat is er gebeurd? Heeft u het ook gehoord?’

‘Ik zou zeggen van wel,’ zei Stefan. ‘Het deed het hele huis trillen. Verbazingwekkend. Wat was het, Brendan?’

‘Een oproep. Het riep me, en ik volgde de roep.’

‘Maar wie of wat riep je?’

‘Ik … ik weet het niet. Iets. Riep me terug …’

‘Terug waarheen?’

Brendan fronste zijn voorhoofd. ‘Terug in het licht. Het gouden licht van de droom waarover ik u heb verteld.’

‘Wat betekent dit allemaal?’ hield pater Gerrano aan. Zijn stem trilde, want hij was niet zo gewend aan het wonderbaarlijke als zijn pastoor en zijn medekapelaan. ‘Kan iemand me misschien een aanwijzing geven?’

De andere priesters schonken geen aandacht aan hem.

Stefan zei tot Brendan: ‘Het gouden licht … wat is dat? Zou het God kunnen zijn geweest die je terugriep in de schoot van de Kerk?’

‘Nee,’ zei Brendan. ‘Alleen maar … iets. Het riep me terug. De volgende keer kan ik het misschien beter zien.’

Pater Wycazik ging op de rand van het bed zitten. ‘Denk je dat dit weer zal gebeuren? Denk je dat het je zal blijven roepen?’

‘Ja,’ zei Brendan. ‘O ja.’

Het was donderdag 9 januari.

7

Las Vegas, Nevada

Vrijdagmiddag hoorde Jorja Monatella tijdens haar werk in het casino dat haar ex-man, Alan Rykoff, zichzelf van het leven had beroofd. Het nieuws bereikte haar door een telefoontje van Pepper Carrafield, het hoertje met wie Alan had geleefd. Het bericht dat Alan dood was ontstelde haar en ze voelde zich misselijk, maar verdrietig was ze niet. Zijn eigen zelfzuchtige en wrede gedrag was er verantwoordelijk voor dat ze niet om hem kon treuren en alleen maar medelijden met hem kon voelen.

‘Hij heeft zichzelf vanochtend doodgeschoten, twee uur geleden,’ weidde Pepper uit. ‘De politie is nu hier. Je moet komen.’

‘Wil de politie mij spreken?’ vroeg Jorja. ‘Waarom?’

‘Nee, nee. De politie wil jou niet spreken. Je moet komen om zijn spullen op te ruimen. Ik wil die troep hier zo gauw mogelijk weg hebben.’

‘Maar ik wil zijn spullen niet,’ zei Jorja.

‘Dat zal toch jouw pakkie-an zijn, of je wilt of niet.’

‘Juffrouw Carrafield, het was een beroerde scheiding. Ik wil …’

‘Hij heeft vorige week een testament laten opmaken. Hij heeft jou tot executeur benoemd, dus moet jij de zaak regelen.’

Alan had met Pepper Carrafield een koopflat bewoond in een chique gebouw aan Flamingo Road. Het telde veertien verdiepingen, was opgetrokken uit wit beton en had bronskleurige ramen. Omdat het was omgeven door onontgonnen woestijnland leek het nog groter dan het was en het feit dat het alleen stond deed het op een dwaze manier op een monument lijken, de grootste, meest protserige grafsteen ter wereld. De grond eromheen was fraai beplant met goed verzorgde grasvelden die regelmatig werden besproeid en verder wat bloembedden en een paar droge amaranten die waren overgewaaid van de aangrenzende zandvlaktes, met hier en daar wat struikgewas. De kille en troosteloze wind die over de vlakte woei, bereikte ook het portiek van de flat.

Voor het gebouw stonden twee politieauto’s en een lijkwagen. In de hal bevonden zich geen agenten, alleen een jonge vrouw op een zachtpaarse bank bij de liften, twaalf meter verder, en bij een balie bij de ingang een man in een grijze broek en blauwe blazer die de conciërge was. De marmeren vloer, kristallen kroonluchters, oosterse tapijten, banken en stoelen en koperen liftdeuren vormden een decor dat zich hard moest inspannen om enige klasse over te brengen, maar slaagde daar wel degelijk in.

Toen Jorja de conciërge vroeg haar komst aan te kondigen, stond de jonge vrouw op de bank op en zei: ‘Mevrouw Rykoff, ik ben Pepper Carrafield. Eh … ik geloof dat u uw meisjesnaam gebruikt.’

‘Monatella,’ zei Jorja.

Net als het gebouw waarin ze woonde deed Pepper moeite enige klasse voor te wenden, maar haar pogingen waren minder succesvol dan die van de binnenhuisarchitecten die de hal hadden ingericht. Haar blonde haar was gekapt in een soort wilde stijl die mode was onder dit soort vrouwen, misschien omdat het weinig verzorging eiste. Ze droeg een paarszijden blouse waarvan iets te veel knopen waren opengelaten, waardoor ze een gewaagd decolleté onthulde. Haar grijze pantalon was goed gemaakt, maar te strak. Ze droeg een Cartier-horloge bezet met diamanten waarvan het elegante effect teniet werd gedaan door het feit dat ze vier opzichtige diamanten ringen droeg.

‘Ik kon het niet opbrengen om in de flat te blijven,’ zei Pepper terwijl ze Jorja beduidde haar te volgen naar de bank. ‘Ik ben niet van plan daarheen terug te gaan voor ze het lichaam hebben weggehaald.’ Ze huiverde. ‘We kunnen hier praten, als we maar zachtjes doen.’ Ze knikte naar de conciërge aan de balie. ‘Maar als er een scène komt, sta ik gewoon op en loop weg. Begrijpt u? De mensen hier weten niet wat ik voor de kost doe en ik wil dat graag zo houden. Ik doe nooit zaken vanuit mijn huis.’ Haar grijsgroene ogen waren zonder enige uitdrukking.

Jorja keek haar koel aan. ‘Als u denkt dat ik een aan de kant gezette, zielige echtgenote ben, hebt u het mis, juffrouw Carrafield. Alles wat ik ooit voor Alan heb gevoeld is allang weg. Zelfs zijn dood doet me helemaal niets. Daar ben ik niet trots op. Ik heb eens van hem gehouden, en we hebben samen een heel fijn kind gekregen. Misschien zou ik nu iets moeten voelen en ik schaam me dat ik dat niet doe. Maar ik ben beslist niet van plan om een scène te maken.’

‘Mooi,’ zei Pepper verheugd. Ze was zo bezig met zichzelf en haar eigen zorgen dat ze zich totaal niet bewust was van de verdrietige omstandigheden die Jorja haar zojuist had beschreven. ‘Er wonen hier nogal wat mensen van stand, ziet u. Als die horen dat mijn vriend zichzelf heeft omgebracht zullen ze me voorlopig op een afstand houden. Deze mensen houden niet van ordinaire scènes. En als ze erachter komen wat ik doe voor de kost … nou ja, dan zou het onmogelijk zijn om me hier te handhaven. Dan zou ik moeten verhuizen en dat wil ik beslist niet. Nee, het bevalt me hier uitstekend.’

Jorja keek naar de met diamanten beladen handen van Pepper, naar haar decolleté, naar haar hebzuchtige ogen en vroeg: ‘Wat zouden ze dan denken dat u bent – een rijke erfgename?’

Tot haar verbazing zei Pepper, zonder enig gevoel voor sarcasme: ‘Ja. En hoe weet ik dat? Nou, ik heb contant betaald voor deze flat, daarom dachten ze allemaal dat mijn familie geld heeft.’

Jorja nam niet de moeite uit te leggen dat rijke erfgenamen niet voor koopflats betaalden met stapels biljetten van honderd dollar. Ze zei alleen maar: ‘Kunnen we het nu over Alan hebben? Wat is er gebeurd? Is er iets misgegaan? Ik had nooit gedacht dat Alan het type was om … zichzelf te doden.’

Terwijl Pepper een blik wierp op de conciërge om zich ervan te vergewissen dat hij niet dichterbij was gekomen, zei ze: ‘Ik ook niet. Ik had hem nooit gezien als zo’n type. Hij was zo … macho. Daarom wilde ik dat hij bij me kwam wonen en voor me zorgde. Hij was sterk en taai. Hij begon wel een paar maanden geleden een beetje vreemd te doen, en de laatste tijd was hij gewoon griezelig, eng genoeg om te overwegen misschien iemand anders te zoeken om voor me te zorgen. Maar ik had niet gedacht dat hij er voor mij zo’n puinhoop van zou maken door zichzelf te doden. Jezus, je weet het gewoon nooit, nietwaar?’

‘Sommige mensen hebben geen enkele consideratie met je,’ zei Jorja. Ze zag dat Peppers ogen zich vernauwden, maar voor de vrouw iets kon zeggen, zei Jorja: ‘Begrijp ik het goed dat Alan uw souteneur was?’

Pepper fronste haar voorhoofd. ‘Hoor eens, ik heb geen souteneur nodig. Hoeren hebben souteneurs nodig, maar ik ben geen hoer. Hoeren zuigen af voor vijftig dollar. Ze naaien met acht of tien kerels per dag voor wat ze maar kunnen krijgen, brengen hun halve leven door met syf en eindigen platzak. Zo ben ik niet, ik escorteer bemiddelde heren. Ik sta op de goedgekeurde escortelijsten van de beste hotels en vorig jaar heb ik tweehonderdduizend dollar verdiend. Wat zeg je daarvan? Ik heb investeringen. Hoeren hebben die niet. Alan was niet mijn souteneur, hij was mijn manager. En dat was hij ook van een paar van mijn vriendinnen. Dat regelde ik voor hem omdat hij in het begin, voor hij vreemd begon te worden, de beste was.’

Verbijsterd door de zelfmisleiding van de vrouw vroeg Jorja: ‘En Alan kreeg een managersalaris van jou – en van die anderen ook?’

Enigszins verzoend door het feit dat Jorja de zaken zo mooi voorstelde, zei Pepper: ‘Nee. Dat was het mooiste aan die regeling met hem. Hij werkte nog steeds in het casino, waar hij zijn eigen kost mee verdiende. Hij had alle contacten die nodig waren om als manager voor ons op te treden, maar het enige dat hij wilde voor zijn moeite was gratis wippen. Ik heb nooit een man gekend die zoveel behoefte had aan seks. Hij kon er niet genoeg van krijgen. In feite leek hij de laatste tijd geobsedeerd door neuken. Was hij bij jou ook zo?’

Walgend van al die plotselinge intimiteit probeerde Jorja de vrouw de mond te snoeren, maar Pepper was niet meer te stuiten. ‘In feite was hij de laatste paar weken de hele tijd zo geil dat ik begon te denken dat ik hem misschien maar moest dumpen. Ik bedoel, er was gewoon iets krankzinnigs aan. Hij deed het en nog eens en nog eens tot hij zijn lui gewoon niet meer overeind kon krijgen om het nog een keer te doen, en dan wilde hij pornofilms op de video zien.’

Jorja was plotseling nijdig dat Alan haar tot executeur had gemaakt, waardoor hij haar dwong getuige te zijn van de morele vuiligheid waarin hij het laatste jaar van zijn leven had doorgebracht. En ze was kwaad omdat ze een manier moest vinden om zijn dood te verklaren tegenover Marcie. Ze was niet echt kwaad op Pepper Carrafield maar eerder ontzet, omdat zelfs Alan een beetje rouw en respect verdiende van de vriendin met wie hij had samengewoond, meer dan dit gehaaide wijf hem ooit kon geven.

Een van de liftdeuren ging open en er verschenen politiemannen in uniform, medewerkers van de morgue, met een brancard waarop een lichaam in een ondoorschijnende plastic zak.

Jorja en Pepper stonden op van de bank.

Terwijl de brancard uit de eerste lift werd gereden, gingen de deuren van de tweede open en er verschenen nog vier agenten, twee in uniform en twee rechercheurs in burger. Een van hen kwam naar Pepper Carrafield en stelde nog een paar vragen.

Niemand vroeg iets aan Jorja. Ze stond onbeweeglijk en plotseling verdoofd, starend naar de plastic zak waarin haar ex-man was gehuld.

De brancard werd weggereden over het marmer. De wielen piepten.

Jorja keek hem na.

Twee agenten hielden de haldeuren open terwijl de medewerkers van de morgue de brancard naar buiten duwden. Hij reed langs de ramen van de hal en Jorja draaide zich om om hem na te kijken. Ze voelde nog steeds geen verdriet, maar ze werd overstelpt door een golf van melancholie, een diepe droefheid om wat geweest had kunnen zijn.

Vanaf de dichtstbijzijnde lift, waarvan ze één deur openhield, zei Pepper: ‘Laten we naar mijn flat gaan.’

Buiten werden de deuren van de lijkwagen gesloten.

Tijdens de tocht naar boven en discreet fluisterend in de gang op de dertiende verdieping, waarna ze met normale stem doorging toen ze haar grote woonkamer binnengingen, bleef Pepper doorgaan met het beschrijven van de grote seksuele drang van Alan. Hij was altijd een liefhebber van seks geweest, maar tijdens de laatste maanden van zijn leven was het blijkbaar een obsessie voor hem geworden.

Jorja wilde het niet horen, maar de prostituee tegenhouden leek nog moeilijker dan het verdragen van haar geklets.

De afgelopen weken had Alan zijn dagen grotendeels gewijd aan erotische activiteiten, hoewel het allemaal eerder wanhopig en gekunsteld klonk dan aangenaam. Hij had ziekteverlof gehad en vakantiedagen opgenomen om lange, vaak uitzinnige uren door te brengen in bed met Pepper of anderen wier ‘carrière’ hij begeleidde, en er was geen variatie of perversie die hij niet uitvoerig in praktijk had gebracht. De prostituee babbelde maar door: ‘Alan was gefascineerd door geile substanties, apparaten, hulpmiddelen en kleren zoals kunstpenissen, penisringen, schoenen met naaldhakken, vibrators, cocaïnezalf, handboeien …’

Jorja, die al slappe knieën had en draaierig was nadat ze de plastic zak had gezien, werd misselijk. ‘Hou alsjeblieft op. Wat heeft het voor zin? Goeie god, hij is nu dood.’

Pepper haalde haar schouders op. ‘Ik dacht dat je het wilde weten. Hij smeet een hoop geld weg aan dat … dit seksgedoe. Omdat jij de executeur van de nalatenschap bent, dacht ik dat je het wilde weten.’

De laatste wilsbeschikking van Alan Arthur Rykoff, die hij ter bewaring aan Pepper had gegeven, was een eenvoudig voorgedrukt formulier.

Jorja zat op een kobaltblauwe stoel naast een zwartgelakte tafel terwijl ze snel het testament doorkeek. Het meest verbazingwekkende was niet dat Alan Jorja tot executeur had benoemd, maar dat hij wat hij bezat had nagelaten aan Marcie. Terwijl hij bijna had ontkend dat hij haar vader was.

Pepper zat op een zwartgelakte stoel met witte bekleding, vlak bij een glazen wand. ‘Ik denk niet dat het een grote nalatenschap is. Hij heeft zijn geld nogal gemakkelijk uitgegeven. Maar zijn auto is er nog wel en wat sieraden.’

Jorja zag dat het testament vier dagen geleden notarieel was bekrachtigd en ze huiverde. ‘Hij moet aan zelfmoord hebben gedacht toen hij dit bij de notaris liet bekrachtigen, anders zou hij daar de noodzaak niet van hebben ingezien.’

Pepper haalde haar schouders op. ‘Ik denk het.’

‘Maar is je dan niets gevaarlijks opgevallen? Heb je niet gezien dat er iets met hem aan de hand was?’

‘Zoals ik je al zei, hij deed een paar maanden vreemd.’

‘Ja, maar er moet een duidelijke verandering in hem te zien zijn geweest de laatste paar dagen, iets anders dan dat andere vreemde. Toen hij je vertelde dat hij een testament had gemaakt en je vroeg dat te bewaren, was je toen niet verbaasd? Was er niets aan hem, aan zijn manier van doen, zijn blik, zijn geestesgesteldheid wat je bezorgd maakte?’

Pepper ging ongeduldig staan. ‘Ik ben geen psycholoog. Zijn spullen staan in de slaapkamer. Als je zijn kleren aan het Leger des Heils wilt geven, bel ik ze wel. Maar zijn andere zaken zoals sieraden en persoonlijke dingen kun je nu direct weghalen. Ik zal je laten zien waar alles is.’

Jorja was misselijk door de morele vuiligheid waarin Alan was gezonken, maar ze voelde ook een mate van schuld voor zijn dood. Had ze iets kunnen doen om hem te redden? Door zijn weinige bezittingen aan Marcie na te laten en door Jorja tot executeur te benoemen, leek hij zijn laatste dagen te hebben geprobeerd met hen in contact te komen, en hoewel dat gebaar pathetisch en ontoereikend was, werd Jorja er toch door ontroerd. Ze probeerde zich te herinneren hoe hij had geklonken door de telefoon met Kerstmis, toen ze voor het laatst met hem had gesproken. Ze herinnerde zich zijn koudheid, zijn arrogantie en zelfzuchtigheid, maar misschien waren er subtielere dingen geweest die ze had moeten horen onder zijn oppervlakkige wreedheid en lef: verdriet, verwarring, eenzaamheid en angst.

Terwijl ze daarover piekerde, volgde ze Pepper naar de slaapkamer. Ze voelde een tegenzin in dit karwei, de spullen van Alan uitzoeken, maar het moest gebeuren.

Halverwege een lange gang bleef Pepper staan bij een deur en duwde die open. ‘O verrek, toch niet te geloven dat die verdomde smerissen hem zo hebben achtergelaten.’

Jorja keek naar binnen voor ze besefte dat dit de badkamer was waarin Alan zichzelf had gedood. Overal op de beige vloertegels lag bloed en nog meer was gespat op de glazen deur van de douche, de wastafel, de handdoeken, de prullenmand en het toilet. De muur achter de closetpot zat vol met opgedroogd bloed in een macaber patroon dat leek op een Rorschachvlek, alsof Alans toestand en de betekenis van zijn dood daaruit konden worden verklaard door iemand met enig psychologisch inzicht.

‘Hij heeft twee keer op zichzelf geschoten,’ zei Pepper, Jorja bijzonderheden meedelend die ze niet wilde horen. ‘Eerst in zijn kruis. Is dat niet vreemd? Toen stak hij het pistool in zijn mond en haalde de trekker over.’

Jorja rook de vage, koperachtige geur van al dat bloed.

‘Die verdomde smerissen hadden het ergste moeten opruimen,’ zei Pepper, alsof ze vond dat politiemannen niet alleen gewapend moesten zijn met pistolen, maar ook met boenders en zeep. ‘Mijn hulp komt maandag pas, en die zal niet van plan zijn om die walgelijke troep op te ruimen.’

Jorja maakte zich los van de hypnotische greep die de bloederige badkamer op haar had en strompelde blindelings een paar passen de gang door.

‘Hé,’ zei Pepper Carrafield, ‘gaat het?’

Jorja kokhalsde, ze klemde haar tanden op elkaar, liep snel door de gang en leunde tegen de stijl van een andere deur.

‘Hé, je was nog wél hopeloos verliefd op hem, hè?’

‘Nee,’ zei Jorja zacht.

Pepper kwam dichterbij, te dichtbij, en legde een ongewenst troostende hand op haar schouder. ‘Natuurlijk wel. Jezus, het spijt me.’

Pepper straalde onbewust sympathie uit, en Jorja vroeg zich af of de vrouw in staat was tot een echte emotie die niet voortkwam uit eigenbelang. ‘Je zei dat je op hem was afgeknapt, maar ik had het moeten zien.’

Jorja wilde schreeuwen: Stomme hoer, ik ben niet hopeloos verliefd op hem, maar hij was toch een menselijk wezen, in jezusnaam. Hoe kun je zo harteloos zijn. Wat mankeert je? Ontbreekt er iets in je?

Maar ze zei alleen: ‘Het gaat wel. Echt, het gaat wel. Waar zijn zijn spullen? Ik zal ze uitzoeken en dan ga ik weg.’

Pepper ging Jorja voor door de deur waar ze tegenaan had gestaan, een slaapkamer in. ‘Hij had de onderste laden van de hoge ladekast, plus de linkerkant van de commode en die halve kast. Ik zal je helpen.’ Ze trok de onderste la van de ladekast eruit.

Voor Jorja was de kamer plotseling griezelig en onwerkelijk, als in een droom. Haar hart begon te bonken en ze liep om het bed heen naar het eerste dat haar met angst vervulde: boeken. Op het nachtkastje lagen een stuk of zes boeken en op de rug van twee ervan had ze het woord ‘maan’ gezien. Met trillende handen bekeek ze ze en zag dat ze alle zes over hetzelfde onderwerp gingen.

‘Is er iets?’ vroeg Pepper.

Jorja liep naar de commode waarop een globe stond zo groot als een basketbal. Er hing een snoer aan. Ze drukte de schakelaar in en zag dat de globe half doorschijnend was en van binnenuit werd verlicht. Het was geen globe van de aarde, maar van de maan, met geologische aanduidingen zoals kraters, bergketens en vlaktes die duidelijk van namen waren voorzien. Ze draaide de gloeiende globe rond.

Het derde ding dat haar bang maakte was een telescoop op een statief naast de commode, voor een raam. Niets aan het instrument was anders dan andere amateurtelescopen, maar voor Jorja leek hij dreigend en zelfs gevaarlijk, met donkere en onbekende associaties.

‘Dat zijn de spullen van Alan,’ zei Pepper.

‘Had hij belangstelling voor astronomie? Sinds wanneer?’

‘De afgelopen paar maanden,’ zei Pepper.

De overeenkomsten tussen Alans toestand en die van Marcie verontrustten Jorja. Marcies onredelijke angst voor artsen. Alans dwangmatige geslachtsdrift. Het waren verschillende psychische problemen – in het ene geval obsederende angst, in het andere obsederende aantrekking – maar ze deelden het element van obsessie. Blijkbaar was Marcie genezen van haar fobie, maar Alan was niet zo gelukkig geweest. Hij had niemand gehad om hem te helpen. Hij was ingestort en had die lichaamsdelen afgeschoten die hem waren gaan beheersen, waarna hij zich voor het hoofd had geschoten. Jorja huiverde. Het was al te toevallig dat de vader en de dochter tegelijkertijd door psychische problemen werden getroffen, maar wat het meer dan toeval maakte, was die andere eigenaardigheid die ze deelden: hun belangstelling voor de maan. Alan had Marcie in zes maanden niet gezien, en hun laatste telefoongesprek was in september geweest, weken voor een van hen geobsedeerd was geraakt door de maan. Ze hadden geen contact met elkaar gehad waardoor ze die belangstelling aan elkaar hadden kunnen doorgeven. Het leek spontaan in elk van hen te zijn opgekomen.

Denkend aan de door de maan verstoorde slaap van Marcie, vroeg Jorja: ‘Weet je ook of hij ongewone dromen had? Over de maan?’

‘Ja. Hoe ben je daarachter gekomen? Hij had ze inderdaad, maar als hij wakker werd kon hij zich er geen bijzonderheden van herinneren. Ze begonnen … aan het eind van oktober geloof ik. Waarom? Wat is ermee aan de hand?’

‘Die dromen – waren dat nachtmerries?’

Pepper schudde haar hoofd. ‘Niet precies. Ik heb hem horen praten in zijn slaap. Soms klonk hij bang, maar meestal glimlachte hij ook.’

Jorja had het gevoel alsof zich ijs in haar merg had gevormd.

Ze draaide zich om en keek naar de verlichte globe van de maan.

Wat is er verdomme aan de hand, vroeg ze zich af. Een gedeelde droom? Is dat mogelijk? Hoe? Waarom?

Achter haar zei Pepper: ‘Alles goed met je?’

Iets had Alan tot zelfmoord gedreven.

Wat zou er met Marcie kunnen gebeuren?

8

Zaterdag, 11 januari

Boston, Massachusetts

De herdenkingsdienst voor Pablo Jackson werd gehouden zaterdagochtend 11 januari om elf uur, in een niet bij een bepaald kerkgenootschap behorende kapel op het terrein van de begraafplaats waar hij ter aarde zou worden besteld. De lijkschouwer en de patholoog-anatoom van de politie waren niet voor donderdag met het lichaam klaar geweest, dus waren er vijf dagen voorbijgegaan tussen de moord op Pablo en zijn begrafenis.

Toen de laatste grafrede was gehouden, begaven de bezoekers zich naar het graf, waar de doodkist wachtte. Rond het graf was de sneeuw geruimd, maar er was onvoldoende plaats voor iedereen. Tientallen mensen stonden buiten het afgescheiden gedeelte, sommigen in sneeuw dieper dan hun schoenen. Anderen bleven op de voetpaden die kriskras over de begraafplaats liepen en keken vanuit de verte toe. Er waren driehonderd mensen gekomen om de oude illusionist de laatste eer te bewijzen. Koude lucht dampte door de adem van de rijken en de armen, de beroemden en de onbekenden, de uitgaande wereld van Boston en de vroegere collega’s van Pablo.

Ginger Weiss en Rita Hannaby stonden in de eerste kring rond het graf. Sinds maandag had Ginger niet veel eetlust gehad; ze had weinig slaap gekregen en ze was bleek, nerveus en erg moe.

Zowel Rita als George waren ertegen geweest dat ze naar de begrafenis zou gaan. Ze waren bezorgd dat zo’n pijnlijk emotionele ervaring een fugue zou veroorzaken. Maar de politie had haar aangemoedigd, in de hoop dat ze bij de dienst misschien de moordenaar van Pablo zou zien. Uit zelfverdediging had ze de waarheid voor de politie verzwegen en hen laten geloven dat de moordenaar een gewone inbreker was, en soms hadden inbrekers inderdaad zulke zieke dwanggedachten. Maar ze wist dat hij niet zomaar een inbreker was en dat hij niet het risico zou lopen gearresteerd te worden door naar de begraafplaats te komen.

Tijdens de grafrede kon Ginger haar tranen niet bedwingen en toen ze van de kapel naar het graf liep kneep haar hart samen van verdriet, maar ze hield zich in bedwang. Ze was vastbesloten geen vertoning te maken van deze plechtige uitvaart en Pablo met al haar waardigheid de laatste eer te bewijzen.

Bovendien was ze gekomen met een tweede doel dat ze niet ten uitvoer kon brengen als ze wegzakte in een fugue of een emotionele instorting kreeg. Ze was er zeker van dat Alexander Christophson – voormalig ambassadeur in Groot-Brittannië, voormalig senator van de Verenigde Staten en de vroegere directeur van de CIA – op de begrafenis van zijn oude vriend zou zijn, en ze wilde zien hem te spreken te krijgen. Pablo had zich met Kerstmis tot Christophson gewend voor advies inzake de problemen van Ginger, en Alex had hem verteld over de Azrael-blokkering. Ze had hem belangrijke vragen te stellen, hoewel ze bang was voor de antwoorden die ze zou krijgen.

Ze had hem gezien in de kapel en hem herkend uit zijn tijd in het openbare leven, toen hij op de televisie was geweest en zijn foto in de kranten had gestaan. Hij was een knappe man, groot en slank, met wit haar, iemand die je niet zo snel over het hoofd zag. Nu stonden ze tegenover elkaar met het graf en de beklede kist tussen hen in. Hij had een paar keer een blik op haar geworpen, maar zonder herkenning.

Er werd een laatste kort gebed gebeden. Na een ogenblik begroetten een paar aanwezigen elkaar en vormden een kleine groep om wat na te praten. Anderen, onder wie Christophson, liepen weg naar het parkeerterrein door een woud van grafstenen, langs met sneeuw beladen pijnbomen en kale esdoorns.

‘Ik moet met die man praten,’ zei Ginger tegen Rita. ‘Ben zo terug.’

Gealarmeerd riep Rita haar na, maar Ginger bleef niet staan en gaf geen verdere verklaring. Ze haalde Christophson in en noemde zijn naam. Hij draaide zich om. Hij had doordringende grijze ogen die groter werden toen ze hem vertelde wie ze was.

‘Ik kan u niet helpen,’ zei hij en keerde zich van haar af.

‘Alstublieft,’ zei ze terwijl ze een hand op zijn arm legde. ‘Als u me de schuld geeft van wat er met Pablo is gebeurd …’

‘Waarom zou het u kunnen schelen wat ik denk, dokter?’

Ze hield zijn arm stevig vast. ‘Wacht. Alstublieft, in godsnaam.’

Christophson overzag de zich langzaam verspreidende menigte op de begraafplaats, en Ginger wist dat hij bang was dat de verkeerde mensen – gevaarlijke mensen – hem met haar zouden zien en veronderstellen dat hij haar hielp zoals Pablo had gedaan. Zijn hoofd bewoog krampachtig en Ginger dacht dat het een uiting van zijn nervositeit was, maar toen besefte ze dat het de trilling van de ziekte van Parkinson was. ‘Dokter Weiss,’ zei hij, ‘als u een of andere vorm van vergeving zoekt, laat mij u die dan geven. Pablo kende de risico’s en hij accepteerde ze. Hij had zijn lot in eigen hand.’

‘Begreep hij de risico’s echt? Dat moet ik weten.’

Christophson leek verbaasd. ‘Ik heb hem zelf gewaarschuwd.’

‘Hem gewaarschuwd voor wie? Voor wat?’

‘Ik weet niet wie of wat. Maar gezien de reusachtige inspanning die men eraan heeft besteed om te knoeien met uw geheugen, moet u iets van geweldig belang hebben gezien. Ik heb Pablo gewaarschuwd dat degenen die u hebben gehersenspoeld geen amateurs zijn en dat als ze beseften dat jullie beiden probeerden door de Azrael-blokkering heen te komen, ze misschien niet alleen achter u aan zouden gaan, maar ook achter hem.’ Christophsons grijze ogen keken even in de hare en toen zuchtte hij. ‘Heeft hij u over zijn gesprek met mij verteld?’

‘Hij heeft me alles verteld, behalve over uw waarschuwing.’

Haar ogen vulden zich weer met tranen. ‘Daar heeft hij geen woord over gezegd.’

Hij haalde een elegante maar trillerige hand uit zijn zak en pakte geruststellend haar arm. ‘Dokter, nu u me dit heeft verteld, kan ik onmogelijk enige schuld bij u leggen.’

‘Maar ik vind mezelf wel degelijk schuldig,’ zei Ginger met een stem die zwak klonk van ellende.

‘Nee. U kunt uzelf nergens de schuld van geven.’ Terwijl Christophson weer om zich heen keek om zich ervan te vergewissen dat ze niet in de gaten werden gehouden, maakte hij de twee bovenste knopen van zijn jas los, stak zijn hand erin, pakte de pochet uit het borstzakje van zijn colbert en gaf die aan Ginger. ‘Straft u zichzelf er alstublieft niet voor. Onze vriend heeft een vol en gelukkig leven geleid, dokter. En zijn dood mag dan gewelddadig zijn geweest, maar die is betrekkelijk vlug gekomen, wat een zegen kan zijn.’

Terwijl Ginger haar ogen droogde met het blauwzijden doekje dat hij haar had gegeven, zei ze: ‘Hij was zo’n lieve man.’

‘Dat was hij,’ stemde Christophson in. ‘En ik begin te begrijpen waarom hij die risico’s voor u heeft genomen. Hij zei dat u een heel lieve vrouw was, en ik zie dat zijn oordeel net zo nauwkeurig en betrouwbaar was als gewoonlijk.’

Ginger had haar tranen afgeveegd. Ze had nog steeds het gevoel dat haar hart in een soort klem zat, maar langzamerhand begon ze te geloven dat haar schuldgevoelens uiteindelijk zouden verdwijnen en alleen het verdriet zou overblijven. ‘Dank u wel,’ zei ze. En meer tegen zichzelf dan tegen hem: ‘Wat nu? Hoe ga ik nu verder?’

‘Ik ben niet in de positie om u te helpen,’ zei hij direct. ‘Ik ben al bijna tien jaar uit de inlichtingendienst, en ik heb geen contacten meer. Ik heb er geen idee van wie er achter uw geheugenblokkering zou kunnen zitten of waarom.’

‘Ik wilde u niet vragen me te helpen. Ik riskeer geen onschuldige levens meer. Ik dacht alleen dat u misschien een idee zou kunnen hebben hoe ik mezelf hieruit kan bevrijden.’

‘Ga naar de politie. Het is hun taak om u te helpen.’

Ginger schudde haar hoofd. ‘Nee. De politie is traag, niet snel genoeg. De meesten van hen zijn overwerkt en de anderen zijn bureaucraten in uniform. Bovendien vertrouw ik ze niet. Ik vertrouw ineens helemaal geen autoriteiten meer. De geluidsbanden die Pablo van onze zittingen heeft gemaakt waren weg toen ik met de politie terugging naar zijn flat, dus heb ik er geen melding van gemaakt. Ik heb de agenten niet over mijn fugues verteld of over hoe Pablo me had geholpen. Ik heb alleen maar gezegd dat we vrienden waren, dat ik was gekomen om met hem te lunchen en toen de moordenaar aantrof. Ik heb hen in de waan gelaten dat het een gewone inbraak was. Pure paranoia. Ik vertrouwde hen niet en nu nog steeds niet. Dus geen politie.’

‘Zoek dan een andere hypnotiseur op om …’

‘Nee. Ik riskeer geen onschuldige levens meer,’ herhaalde ze.

‘Dat begrijp ik. Maar dat zijn de enige suggesties die ik heb.’ Hij duwde beide handen in de diepe zakken van zijn jas. ‘Het spijt me.’

‘Dat hoeft niet,’ zei ze.

Hij begon zich om te draaien, aarzelde en zuchtte. ‘Dokter, ik wil dat u me begrijpt. Ik heb in de oorlog gediend, de grote oorlog, en daarin heb ik me onderscheiden. Later ben ik een goed ambassadeur geweest. Als hoofd van de CIA en als senator heb ik vele moeilijke beslissingen genomen, waarvan sommige me in persoonlijk gevaar brachten. Maar ik ben gevaar nooit uit de weg gegaan. En nu ben ik een oude man. Zesenzeventig, en ik voel me ouder. De ziekte van Parkinson. Een slecht hart en hoge bloeddruk. Ik heb een vrouw van wie ik heel veel houd en als er iets met me gebeurt, is ze alleen. Ik weet niet hoe goed ze dat aan zou kunnen, dokter Weiss.’

‘Alstublieft, het is niet nodig om u te rechtvaardigen,’ zei Ginger. Ze realiseerde zich hoe volledig en snel hun rollen waren omgekeerd. In het begin was hij degene met geruststellingen en vergiffenis en nu verontschuldigde zij hem. Jacob, haar vader, had vaak gezegd dat het vermogen tot vergevingsgezindheid de grootste deugd van de mensheid was en dat het geven en krijgen van vergeving een onbreekbare band vormde. Op dit moment moest Ginger aan de woorden van Jacob denken want door Alex Christophson haar schuld tot de normale proporties te laten terugdringen en door te proberen die van hem te minimaliseren voelde ze die band weer.

Blijkbaar voelde hij die ook, want hoewel hij niet ophield met zijn pogingen om zichzelf te verklaren, werd wat hij zei steeds intiemer en sprak hij op een toon die minder defensief en meer samenzweerderig was. ‘Eerlijk gezegd, dokter, mijn tegenzin om erbij betrokken te raken is niet zozeer omdat ik het leven oneindig kostbaar vind, maar omdat ik steeds banger ben voor de dood.’ Terwijl hij praatte, stak hij een hand in een binnenzak en haalde een aantekenboekje en een pen te voorschijn. ‘In mijn leven heb ik enkele dingen gedaan waarop ik niet trots ben.’

Met de pen in zijn bevende rechterhand begon hij te schrijven. ‘Het is waar dat mijn meeste zonden vanuit mijn plichtsgevoel werden begaan. Regering en spionage zijn allebei noodzakelijk, maar niet altijd even fatsoenlijk. In die tijd geloofde ik niet in God of een hiernamaals. Nu vraag ik me soms dingen af … en als ik me die afvraag, ben ik soms bang.’ Hij scheurde de bladzijde uit het boekje. ‘Bang voor wat me na de dood wellicht te wachten staat, begrijpt u? Daarom wil ik zo lang ik kan het leven vasthouden, dokter. Daarom ben ik een lafaard geworden op mijn oude dag.’

Terwijl Christophson het stukje papier opvouwde en het aan haar overhandigde, besefte Ginger dat hij met zijn rug naar alle resterende aanwezigen was gaan staan voor hij het notitieboekje en de pen uit zijn jas had gehaald. Niemand kon hebben gezien wat hij had gedaan.

‘Ik heb u zojuist het telefoonnummer gegeven van een antiekzaak in Greenwich in Connecticut. Die zaak is van mijn jongere broer Philip. U kunt me niet rechtstreeks bellen, want misschien hebben de verkeerde mensen ons wel zien praten en wordt mijn telefoon afgetapt. Ik wil niet het risico lopen met u in verband te worden gebracht, dokter Weiss, en ik zal geen onderzoek instellen naar uw probleem. Maar ik heb vele jaren ervaring in die aangelegenheden, en misschien komen er tijden dat die ervaring u van nut kan zijn. U kunt geconfronteerd worden met iets wat u niet begrijpt, een situatie waarvan u niet weet hoe u ermee moet omgaan, en ik ben misschien in staat om advies te geven. Bel Philip en geef hem uw nummer. Hij belt me dan direct thuis op en gebruikt een van tevoren afgesproken codewoord. Dan ga ik naar een telefooncel, bel hem weer op, krijg het nummer dat u hebt opgegeven en neem zo vlug mogelijk contact met u op. Ervaring is het enige dat ik bereid ben u aan te bieden, dokter Weiss.’

‘Het is meer dan voldoende. U bent niet verplicht me te helpen.’

‘Veel geluk.’ Hij draaide zich plotseling om en liep weg, zijn schoenen knarsend in de vroege sneeuw.

Ginger liep terug naar het graf waar alleen nog Rita, de begrafenisondernemer en twee mensen van de begraafplaats aanwezig waren. Van een wachtende heuvel aarde was een stuk plastic verwijderd.

‘Wat was dat allemaal?’ vroeg Rita.

‘Dat vertel ik je later,’ zei Ginger terwijl ze zich bukte om een roos te pakken uit de stapel bloemen naast de laatste rustplaats van Pablo Jackson. Ze boog zich voorover en gooide de bloem in het gat, boven op de kist. ‘Alav ha-sholem. Moge deze slaap slechts een lichte droom zijn tussen deze wereld en iets beters. Baruch ha-Shem.’

Terwijl zij en Rita wegliepen, hoorde Ginger de eerste aarde op de kist ploffen.

Elko County, Nevada

Op donderdag was dokter Fontelaine ervan overtuigd dat Ernie Block was genezen van zijn nyctofobie. ‘Dit is de snelste genezing die ik ooit heb gezien,’ zei hij. ‘Ik denk dat jullie mariniers taaier zijn dan gewone stervelingen.

Op zaterdag 11 januari gingen Ernie en Faye, na een verblijf van slechts vier weken in Milwaukee, naar huis. Ze vlogen naar Reno en namen vervolgens een lijnvlucht naar Elko, waar ze om drie minuten voor halftwaalf ‘s ochtends aankwamen.

Sandy Sarver kwam hen afhalen op het vliegveld in Elko, hoewel Ernie haar niet direct herkende. Ze stond bij het kleine stationsgebouw in het kristalheldere, winterse zonlicht te zwaaien toen Ernie en Faye uitstapten. Maar van de muis met het bleke gezicht, het alledaagse figuurtje met de afhangende schouders was niets meer over. Voor het eerst sinds Ernie haar kende, had Sandy wat make-up opgedaan, oogschaduw en lippenstift. Haar nagels waren niet meer afgebeten en haar haar, dat in het verleden altijd slap, dof en verwaarloosd was geweest, was nu vol en glanzend. Ze was wel tien pond zwaarder geworden. En terwijl ze er altijd ouder had uitgezien dan ze was, leek ze nu jaren jonger.

Ze bloosde toen Ernie en Faye zich opgetogen toonden over haar metamorfose. Ze deed alsof de veranderingen van weinig belang waren, maar ze was duidelijk blij met hun lof, goedkeuring en vreugde.

Maar ook in andere opzichten was ze veranderd. Vroeger was ze meestal gereserveerd en verlegen geweest, maar terwijl ze naar de parkeerplaats liepen en de bagage achter in haar rode bestelwagen legden, stelde ze een heleboel vragen over Lucy, Frank en de kleinkinderen. Ze vroeg niet naar Ernies fobie omdat ze daar niet van wist. Ze hadden zijn toestand geheim gehouden en de verlenging van hun bezoek in Wisconsin verklaard door te zeggen dat ze meer tijd wilden doorbrengen met de kleinkinderen. In de auto rijdend door Elko en vervolgens de Interstate op, was Sandy gewoon spraakzaam toen ze het had over Kerstmis en over de zaken in de Tranquility Grille.

Ernie verbaasde zich ook over het rijden van Sandy. Hij wist dat ze een hekel had aan autorijden, maar nu reed ze snel, met een gemak en bekwaamheid die Ernie nooit eerder van haar had gezien.

Faye, die tussen Ernie en Sandy in zat, was zich ook van de metamorfose bewust, want ze wierp Ernie veelbetekenende blikken toe als Sandy de bestelwagen bijzonder soepel en vlot manoeuvreerde.

Toen gebeurde er iets vreselijks.

Nog geen anderhalve kilometer voor het motel maakte Ernies belangstelling voor de gedaanteverandering van Sandy plotseling plaats voor het vreemde gevoel dat hem voor het eerst was overvallen op 10 december, toen hij was thuisgekomen vanuit Elko met de nieuwe verlichtingsarmaturen, het gevoel dat een bepaald stuk grond, een kleine kilometer verder ten zuiden van de snelweg, hem riep. Het gevoel dat hem daarginds iets vreemds was overkomen. En net als toen was het zowel een absurd als een aangrijpend gevoel.

Het was een verwarrende ontwikkeling omdat Ernie had gedacht dat de speciale aantrekkingskracht van de plaats op een of andere manier verband hield met dezelfde geestelijke stoornis die zijn verlammende angst voor het donker tot gevolg had. Nu zijn nyctofobie was genezen, had hij aangenomen dat alle andere symptomen van zijn tijdelijke psychische onevenwichtigheid samen met zijn angst voor de nacht zouden verdwijnen. Daarom leek dit een slecht teken. Hij wilde er niet over nadenken wat dit tot gevolg zou kunnen hebben met betrekking tot de duurzaamheid van zijn genezing.

Faye vertelde Sandy over kerstochtend met de kleinkinderen en Sandy lachte, maar voor Ernie verdwenen het gelach en het gesprek naar de achtergrond. Toen ze dichter bij de plek kwamen die een hypnotische aantrekkingskracht op hem had, tuurde Ernie door de voorruit, bezeten door een gevoel van op handen zijnde plotselinge onthulling. Het leek of zich op dat moment iets van monumentaal belang zou kunnen voordoen en hij was vervuld van angst en ontzag.

Toen ze langs de bewuste plek reden, merkte Ernie op dat hun snelheid was afgenomen. Maar op het moment dat Faye besefte dat de bestelwagen snelheid had geminderd, ging hij weer sneller rijden. Hij keek te laat naar Sandy om te kunnen constateren of ze ook even geboeid was geweest door hetzelfde stuk land, want nu luisterde ze naar Faye en keek naar de weg voor zich terwijl ze de snelheid weer opvoerde. Maar het kwam hem voor dat ze een vreemde blik op haar gezicht had en hij staarde haar gefascineerd aan terwijl hij zich afvroeg hoe ze zijn geheimzinnige en irreële geboeidheid kon delen.

‘Het is heerlijk om weer thuis te zijn,’ zei Faye terwijl Sandy de richtingsaanwijzer aanzette en de bestelwagen naar de afrit reed.

Ernie keek naar Sandy om te zien of ze langzamer was gaan rijden als reactie op dezelfde griezelige aantrekkingskracht die hij voelde, maar hij zag niets van de angst die deze in hem veroorzaakte. Ze glimlachte, dus moest hij het mis hebben. Ze was gewoon om een andere reden langzamer gaan rijden.

Hij voelde een kilte in zijn botten, en terwijl ze nu over de landweg reden en de parkeerplaats van het hotel op zwenkten, voelde hij het koude zweet in zijn handpalmen en op zijn schedel.

Hij keek op zijn horloge, niet omdat hij de tijd wilde weten, maar omdat hij wilde weten hoelang het duurde voor de zon onderging. Het was ongeveer vijf uur.

En als het nu eens niet het donker in het algemeen was waar hij angst voor had? Als het alleen maar ging om een speciaal soort donker? Misschien was hij in Milwaukee snel over zijn fobie heen gekomen omdat hij daar maar een beetje bang was voor de nacht. Misschien betrof zijn echte angst, zijn diepe angst, alleen de duisternis van de vlakten van Nevada. Kon een fobie zo gericht zijn, zo aan een bepaalde plaats gebonden?

Vast en zeker niet. Toch keek hij op zijn horloge.

Sandy parkeerde voor de receptie, en toen ze uitstapten en naar de achterkant liepen om de bagage te halen omhelsde ze zowel Faye als Ernie. ‘Ik ben blij dat jullie terug zijn. Ik heb jullie allebei gemist. Nu ga ik maar snel naar het restaurant om Ned te helpen met de lunch.’

Ernie en Faye keken Sandy na en Faye zei: ‘Wat denk je dat er in hemelsnaam met haar is gebeurd?’

‘Geen flauw idee,’ zei Ernie.

‘Eerst dacht ik dat ze zojuist had ontdekt dat ze in verwachting was. Maar nu geloof ik dat niet. Als dat inderdaad zo was en ze was daar dolblij mee, dan zou ze het ons verteld hebben. Dan had ze niet geweten hoe snel ze ons van het nieuws op de hoogte moest brengen. Ik denk dat het iets … anders is.’

Ernie haalde de koffers uit de bestelwagen en zette ze op de grond, terwijl hij stiekem op zijn horloge keek. De zonsondergang was vijf minuten dichterbij gekomen.

Faye zuchtte. ‘Nou, wat de oorzaak ook is, ik ben erg blij voor haar.’

‘Ik ook,’ zei Ernie terwijl hij de andere twee koffers uit de auto haalde.

‘Ik ook,’ deed Faye hem op een goedmoedig plagende manier na en ze pakte de twee lichte koffers op. ‘Hou je maar niet groot. Ik weet dat je je bijna evenveel zorgen over haar hebt gemaakt als je vroeger deed over onze eigen Lucy. Toen je de verandering in Sandy zag op het vliegveld, keek ik naar je en ik dacht dat je hart het zou begeven.’

Hij volgde haar met de twee zwaardere koffers. ‘Hebben ze een medische term voor zo’n ramp, voor een hart dat het begeeft?’

‘Ja hoor. Cardioliquefactie.’

Hij lachte, ondanks de spanning die hij in zijn maag voelde. Faye was altijd in staat om hem te laten lachen en meestal als hij daar de meeste behoefte aan had. Zodra ze binnen waren zou hij zijn armen om haar heen slaan, haar kussen en haar direct mee naar boven en naar bed nemen. Niets anders zou zo zeker de angst verjagen die als een duveltje in een doosje bij hem was opgekomen. De tijd die hij met Faye doorbracht, was altijd de beste medicijn. Ze zette haar twee koffers neer bij de deur van de receptie en viste haar sleutels uit haar tas.

Toen het al in het begin duidelijk was geworden dat Ernie waarschijnlijk buitengewoon snel zou herstellen en dat ze geen maanden in Milwaukee hoefden te blijven, had Faye ervan afgezien naar huis te vliegen om een tijdelijke beheerder te zoeken. Ze lieten het motel gewoon gesloten.

Ernie stond achter Faye toen ze de sleutel in de deur stak, dus zag ze hem gelukkig niet zenuwachtig bewegen van verbazing toen de heldere dag plotseling werd vervangen door schaduwen. Ze werden niet echt in duisternis gehuld, maar voor de zon bewogen zich grote wolken en het licht was verminderd met niet meer dan twintig procent. Toch was zelfs dat voldoende om hem te laten schrikken en zenuwachtig te maken.

Hij keek op zijn horloge.

Hij keek naar het oosten, vanwaar de nacht zou komen.

Het gaat wel goed, dacht hij. Ik ben genezen.

Onderweg van Reno naar Elko County

Na de paranormale ervaring in het huis van Lomack op dinsdag, toen talloze papieren manen een baan om hem heen beschreven, bleef Dominick Corvaisis een paar dagen in Reno. Omdat hij daar op zijn vorige reis ook een paar dagen was blijven hangen, bracht hij de woensdag, donderdag en vrijdag door in ‘de grootste kleine stad ter wereld’.

Dom slenterde van casino naar casino en keek naar de gokkers. Hier waren jonge stelletjes, gepensioneerden, knappe jonge meiden, vrouwen van middelbare leeftijd in stretch broeken en gebreide vestjes, cowboys met gelooide gezichten en rijke mannen met zachte gezichten op snoepreisjes uit verre steden, secretaresses, vrachtwagenchauffeurs, directeuren, artsen, ex-gevangenen en agenten buiten dienst, hoeren en dromers samengekomen voor de hoop en de sensatie van de georganiseerde kansspelen, die beslist de meest democratiserende industrie ter wereld waren.

Net als tijdens zijn vorige bezoek gokte Dom alleen maar voldoende om erbij te horen, want zijn voornaamste doel was observeren. Na de gebeurtenis met de papieren manen had hij redenen om te geloven dat Reno de plaats was waar zijn leven voorgoed was veranderd en waar hij de sleutel zou vinden om zijn opgesloten herinneringen te bevrijden. De mensen om hem heen lachten, babbelden, mopperden over de slechte kaarten en schreeuwden om de rollende dobbelstenen aan te moedigen maar Dom bleef kalm en op zijn hoede, te midden van hen maar toch op een afstand, om beter in staat te zijn een aanwijzing te ontdekken voor de gebeurtenissen in zijn verleden die hij zich niet kon herinneren.

Er werd geen aanwijzing onthuld.

Elke avond nam hij contact op met Parker Faine in Laguna Beach in de hoop dat de onbekende briefschrijver nog een boodschap had gestuurd.

Er kwam geen boodschap.

Elke avond voor hij in slaap viel, probeerde hij de onmogelijke dans van de papieren manen te doorgronden. Ook zocht hij nog steeds naar een verklaring voor de opgezwollen, rode ringen in zijn handen die hij had zien verdwijnen toen hij knielde in die massa manen in de woonkamer van Lomack. Het begrip kwam niet.

Dag na dag nam zijn verlangen naar de valium en slaappillen af, maar de nachtmerries die hij zich niet herinnerde – de maan – werden erger. Elke nacht vocht hij hevig tegen het koord waarmee hij zichzelf aan zijn bed had vastgemaakt.

Op zaterdag vermoedde Dom nog steeds dat het antwoord op zijn nachtelijke angst en slaapwandelen in Reno lag. Maar hij besloot dat hij zijn plannen niet moest veranderen en moest doorgaan naar Mountainview.

Anderhalf jaar geleden was hij op vrijdag 6 juli om halfelf na een vroege lunch vertrokken. Daarom hield hij op zaterdag 11 januari dat tijdschema aan en reed om tien over halfelf op de Interstate 80 in noordoostelijke richting door de woestenij van Nevada naar het verre Winnemucca, waar Butch Cassidy en de Sundance Kid in een ander tijdperk een bank hadden beroofd.

Zoals altijd voelde Dom zich klein door de uitgestrektheid van het Westen. Maar deze keer wekte het landschap ook nieuwe gevoelens in hem op: een gevoel van mysterie en een verwarrend bewustzijn van onbeperkte – en griezelige – mogelijkheden. Terwijl hij door deze eenzame wereld reed, was het gemakkelijk om te geloven dat hem hier iets angstaanjagends was overkomen.

Om kwart voor drie stopte hij om te tanken en een broodje te kopen in Winnemucca, een stad van maar vijfduizend inwoners maar toch verreweg de grootste in een gebied van vijfentwintigduizend vierkante kilometer. Het land liep geleidelijk op naar de rand van het Great Basin en aan elke horizon waren meer bergen zichtbaar met sneeuw tot ver op hun hellingen. Er verscheen meer gras tussen de alsems en hier en daar waren echte weilanden, hoewel de woestijn beslist nog niet helemaal achter hem lag.

Bij het vallen van de avond reed Dom de snelweg af naar het Tranquility Motel, parkeerde vlak bij de receptie, stapte uit en werd verrast door een koude wind. Nadat hij zo lang door woestijnen had gereden, was hij geestelijk voorbereid op hitte, hoewel hij wist dat het winter was op de hoge vlaktes. Hij pakte het dik gevoerde suède jack uit zijn auto, trok het aan en liep in de richting van het motel … en bleef toen staan, plotseling ongerust.

Dit was de plek.

Hij wist niet hoe hij het wist, maar hij wist het.

Hier was iets vreemds gebeurd.

Hier was hij gestopt op vrijdagavond 6 juli, anderhalf jaar geleden. Hij had het merkwaardige isolement van het motel en de grootsheid van het land reusachtig aantrekkelijk en inspirerend gevonden. Hij was er zelfs van overtuigd geraakt dat de omgeving geschikt was voor een verhaal, en hij had besloten een paar dagen te blijven om zich ermee vertrouwd te maken en na te denken over ideeën die geschikt waren voor de achtergrond. En pas op dinsdagochtend 10 juli was hij vertrokken naar Mountainview.

Hij draaide zich langzaam om teneinde het landschap te bestuderen en keek om zich heen in de hoop zijn geheugen op te wekken. Terwijl hij zich omdraaide, raakte hij ervan overtuigd dat wat hem hier was overkomen belangrijker voor hem was dan wat hem ooit nog ergens zou overkomen, zo lang hij leefde.

Het restaurant, met de grote ramen en het blauwe neon uithangbord, lag aan de westelijke kant voor het complex, los van het motel en omgeven door een groot parkeerterrein voor de grote vrachtwagens, waarvan er nu drie stonden. Langs de hele lengte van het witte motel liep een overdekte passage, een aluminium luifel die donker glinsterde door de goed bijgehouden groene laag emaille. De westelijke vleugel had tien kamers met glanzende groene deuren en was van de oostelijke vleugel gescheiden door een gedeelte van twee verdiepingen. De receptie bevond zich op de begane grond en het woongedeelte van de eigenaar zou wel op de eerste etage zijn. Anders dan de westelijke vleugel was de oostelijke vleugel L-vormig, met zes kamers in het eerste gedeelte en vier in het kortere deel. Dom bleef ronddraaien en zag de donkere lucht in het oosten, toen de Interstate die verdween in de duisternis en vervolgens het onmetelijke en onbewoonde panorama van in schaduwen gehuld land dat zich uitstrekte naar het zuiden. In het westen, waar de lucht erboven karmozijnrood was gekleurd door de ondergaande zon, lagen nog meer vlaktes en bergen.

Doms bezorgdheid nam met het moment toe, tot hij zich helemaal had omgedraaid en weer naar de Tranquility Grille keek. Als in een droom liep hij naar het restaurant en toen hij bij de deur kwam, bonkte zijn hart. Hij had de aandrang om weg te vluchten.

Hij vermande zich, deed de deur open en ging naar binnen.

Het restaurant was schoon, goed verlicht, gezellig en warm. Er hing een verrukkelijke geur van gebakken aardappelen, uien, verse hamburgers die op de bakplaat lagen en gebakken ham.

In een soort dromerige angst liep hij naar een lege tafel waar in het midden een fles ketchup, een tube mosterd, een suikerpot, zout- en pepervaatjes en een asbak stonden. Hij pakte het zoutvaatje op.

Even wist hij niet waarom hij dat had gedaan, maar toen herinnerde hij zich dat hij anderhalf jaar geleden aan deze zelfde tafel had gezeten, zijn eerste avond in het Tranquility Motel. Hij had een beetje zout gemorst en had in een reflex een snufje ervan over zijn schouder gegooid waar het terechtkwam in het gezicht van een jonge vrouw die hem van achteren naderde.

Hij voelde dat het incident belangrijk was, maar hij wist niet waarom. Vanwege de vrouw? Wie was ze geweest?

Een vreemde. Hoe had ze eruitgezien? Hij probeerde zich haar gezicht te herinneren, maar het lukte hem niet.

Zijn hart bonkte zonder aanwijsbare reden. Hij had het gevoel alsof er een geweldige onthulling zou komen.

Hij spande zich in om zich meer bijzonderheden te herinneren, maar ze ontgingen hem.

Hij zette het zoutvaatje neer. Terwijl hij zich nog steeds dromerig bewoog en huiverde van ongerichte angst, liep hij naar de hoekbox bij de voorramen. Die was niet bezet, maar Dom was er zeker van dat de jonge vrouw, nadat ze het zout uit haar wimpers had geknipperd, die andere avond hierheen was gegaan.

‘Kan ik u helpen?’

Dom was zich ervan bewust dat een serveerster in een gele trui naast hem stond en iets tegen hem had gezegd, maar hij bleef geboeid door de kwellende doorbraak van de een of andere vreselijke herinnering. Die was nog niet in zicht gekomen, maar het zou niet lang meer duren. De vrouw uit zijn verleden, wier gezicht een leegte voor hem bleef, had in deze box gezeten, stralend mooi in het oranje licht van de zonsondergang.

‘Meneer? Is er iets niet in orde?’

De jonge vrouw had een diner besteld en Dom was doorgegaan met zijn eigen maaltijd; de zon was ondergegaan, het was avond geworden en – nee!

De herinnering kwam uit de diepte, brak bijna door het donkere licht naar het oppervlak van zijn bewustzijn, maar op het laatste moment deinsde hij er in paniek voor terug, alsof hij het afgrijselijke gezicht van een kwaadaardig monster had gezien dat op hem afschoot. Plotseling wilde hij het zich niet herinneren; hij weigerde en uitte een geluidloze kreet, wankelde achteruit, draaide zich om van de geschrokken serveerster en rende weg. Hij was zich bewust van starende mensen, wist dat hij een scène maakte, maar het interesseerde hem geen barst. Het enige dat hem interesseerde was hier weg te komen. Hij greep de deur, smeet hem open en rende naar buiten.

Hij was bang. Bang voor het verleden. Bang voor de toekomst. Maar voornamelijk bang omdat hij niet wist waarom hij bang was.

Chicago, Illinois

Brendan Cronin wachtte met zijn aankondiging tot na het eten, als pater Wycazik, met een volle maag en een glas cognac in zijn hand, in de beste stemming van de dag was. Intussen at hij in gezelschap van pater Wycazik en pater Gerrano met smaak zijn dubbele portie aardappelen en bonen met ham, en daartussendoor werkte hij een derde van een zelfgebakken brood weg.

Hoewel zijn eetlust weer was teruggekomen, had hij zijn geloof nog niet terug. Toen zijn geloof in God was verdwenen, had dat hem in een ontzettende duistere leegte en wanhoop gebracht, maar nu was de wanhoop verdwenen en de leegte, hoewel nog niet volledig gevuld, werd steeds kleiner. Hij was tot de conclusie gekomen dat hij eens een zinvol leven zou kunnen leiden dat niets met de kerk te maken had. Voor Brendan – voor wie tijdelijke genoegens niet zo aantrekkelijk waren geweest als de spirituele vreugde van de mis – was alleen al de gedachte aan een niet kerkelijk leven een revolutionaire ontwikkeling.

Misschien was zijn wanhoop verdwenen omdat hij sinds Kerstmis van atheïsme voorlopig tot agnosticisme was gekomen. Recente gebeurtenissen hadden hem tot het inzicht gebracht dat er een macht bestond die, hoewel niet per se God, niettemin bovennatuurlijk was.

Na het eten ging pater Gerrano naar boven om een paar uur door te brengen met de laatste roman van James Blaylock, een schrijver die Brendan ook interessant vond, maar wiens kleurrijke verhalen over bizarre fantasieschepsels en zelfs nog meer bizarre menselijke wezens te ongeloofwaardig waren voor een nuchtere realist als pater Wycazik. Terwijl deze zich met Brendan naar de studeerkamer begaf, zei hij: ‘Hij schrijft goed, maar als ik een van zijn verhalen heb gelezen, krijg ik het eigenaardige gevoel dat het niet is wat het lijkt te zijn, en dat vind ik gewoon niet prettig.’

‘Misschien is niets wat het lijkt te zijn,’ zei Brendan.

Pater Wycazik schudde zijn hoofd, en het licht viel zo op zijn grijze haar dat het eruitzag als ijzerdraad. ‘Nee, als ik voor mijn ontspanning lees, geef ik de voorkeur aan van die grote, stevige pillen die je de realiteit van het leven laten zien.’

Breed lachend zei Brendan: ‘Als er een hemel is, pater, en als het me op de een of andere manier lukt daar samen met u te komen, hoop ik dat ik de kans krijg een ontmoeting tussen u en Walt Disney te regelen. Ik zou graag willen zien dat u hem ervan kon overtuigen dat hij zijn tijd beter had kunnen besteden aan het verfilmen van de verzamelde werken van Dostojewski in plaats van de avonturen van Mickey Mouse.’

Lachend om zichzelf schonk pater Wycazik hun drankjes in waarna ze in hun leunstoel gingen zitten, de afvallige priester met een glas likeur en hijzelf met een kleine cognac.

Brendan meende dat er geen beter tijdstip was om met mijn nieuws voor de dag te komen en hij zei: ‘Als u het goed vindt, ga ik een tijdje weg, pater. Ik zou graag maandag willen vertrekken als het kan. Ik moet naar Nevada.’

‘Nevada?’ Zoals pater Wycazik het zei, klonk het net alsof zijn kapelaan zojuist Bangkok of Timboektoe had gezegd. ‘Waarom Nevada?’

Met de smaak van de pepermuntlikeur op zijn tong en de geur in zijn neus zei Brendan: ‘Daar werd ik naartoe geroepen. Vannacht in mijn droom wist ik plotseling waar ik was hoewel ik nog steeds niets anders zag dan een stralend licht: Elko County in Nevada. En ik wist dat ik daarheen terug moest gaan om een verklaring te vinden voor de genezing van Emmie en de herleving van Winton.’

‘Terug moet gaan? Ben je daar dan eerder geweest?’

‘Anderhalf jaar geleden in de zomer. Vlak voor ik hierheen kwam.’

Nadat Brendan uit Rome was vertrokken, was hij rechtstreeks naar San Francisco gevlogen om een laatste opdracht van monseigneur Orbella uit te voeren.

Hij logeerde twee weken bij bisschop John Santefiore, een oude vriend van Orbella. De bisschop was een boek aan het schrijven over de geschiedenis van de pauskeuze, en Brendan bracht hem uitgebreid researchmateriaal dat hij van de monseigneur in Rome had meegekregen. Het was de bedoeling dat hij mogelijke vragen daarover zou beantwoorden. John Santefiore was een charmante man met een ironische, droge humor, en de dagen vlogen voorbij.

Toen Brendan klaar was met zijn opdracht, had hij nog twee weken voor zichzelf voor hij zich moest melden bij zijn superieuren in Chicago, waar hij zou worden benoemd als kapelaan in een parochie in het bewuste aartsbisdom. Hij bracht een paar dagen door in Carmel, besloot vervolgens om iets van het land te gaan zien waar hij nooit eerder was geweest en vertrok in een huurauto voor een lange tocht in oostelijke richting.

Pater Wycazik leunde naar voren met het cognacglas in beide handen. ‘Ik herinner me je bezoek aan bisschop Santefiore, maar was vergeten dat je van daar hiernaartoe was gereden. En je bent door Elko County gekomen?’

‘Ik heb daar gelogeerd in een motel ergens in een uithoek, het Tranquility Motel. Ik wilde er één nacht blijven, maar het was er zo vredig en zo mooi dat ik er een paar dagen ben gebleven. En nu moet ik er weer naar teruggaan.’

‘Waarom? Wat is daar toen gebeurd dan?’

Brendan haalde zijn schouders op. ‘Niets. Ik ontspande me alleen maar. Heb een beetje geslapen en een paar boeken gelezen. Naar de televisie gekeken. Ze hebben daar zelfs een heel goeie ontvangst omdat ze hun eigen schotelantenne op het dak hebben.’

Pater Wycazik hield zijn hoofd schuin. ‘Wat is er aan de hand? Je stem klonk even … vreemd. Wezenloos … alsof je iets herhaalde wat je uit je hoofd had geleerd.’

‘Ik vertelde u alleen maar hoe het was.’

‘Dus als er daar niets met je is gebeurd, waarom is het er dan zo bijzonder? Wat gaat er gebeuren als je teruggaat?’

‘Ik weet het niet. Maar het zal zeker iets … ongelooflijks zijn.’

‘Is het God die je roept?’

‘Ik geloof het niet. Maar misschien ook wel. Pater, ik vraag uw toestemming om te gaan. Maar of ik die krijg of niet, ik ga in elk geval.’

Pater Wycazik nam een grotere slok van de cognac dan zijn gewoonte was. ‘Ik denk wel dat je moet gaan, maar niet alleen.’

Brendan was verbaasd. ‘Wilt u met me mee dan?’

‘Niet ik. Ik heb de zorg voor mijn parochie. Maar je zou je moeten laten vergezellen door een bevoegde getuige, een priester die bekend is met deze zaken, die een wonder of een wonderbaarlijke visitatie zou kunnen onderzoeken …’

‘U bedoelt een geestelijke die bevoegd is om elk hysterisch verslag over huilende beelden van de heilige moeder, bloedende kruisbeelden en allerlei goddelijke manifestaties te onderzoeken.’

Pater Wycazik knikte. ‘Dat klopt. Iemand die het proces van echtverklaring kent. Ik had monseigneur Janney van het aartsbisdom in gedachten. Hij heeft een ruime ervaring.’

Hoewel hij zijn meerdere niet wilde teleurstellen, was Brendan vastbesloten om het op zijn eigen manier te doen. Daarom zei hij: ‘Er is hier geen sprake van visitatie dus hoeft monseigneur Janney niet met me mee te gaan. Niets van dit alles heeft een duidelijk christelijke betekenis of oorzaak.’

‘En wie heeft ooit gezegd dat God niet subtiel zou kunnen zijn?’ vroeg pater Wycazik. Zijn glimlach maakte duidelijk dat hij verwachtte de discussie te winnen.

‘Het kunnen alleen maar paranormale verschijnselen zijn.’

‘Welnee! Onzin. Paranormale verschijnselen is iets waar ongelovigen zich achter verschuilen wanneer ze een glimp opvangen van het werk van Gods hand. Bestudeer die gebeurtenissen nauwkeurig, Brendan, open je hart voor de betekenis ervan, dan zul je de waarheid zien. God roept je terug. En ik geloof dat dit zal uitlopen op een goddelijke visitatie.’

‘Maar als dit zal eindigen in een goddelijke manifestatie, waarom kan het dan niet hier gebeuren? Waarom moet ik daar helemaal voor naar Nevada?’

‘Misschien is het een test van je gehoorzaamheid aan de wil van God, een test van je onbewuste verlangen om je geloof terug te krijgen. Als dat verlangen sterk genoeg is, zul je je de moeite van die lange reis getroosten en als beloning zal je iets worden geopenbaard waardoor je weer gaat geloven.’

‘Maar waarom Nevada? Waarom niet Florida, Texas of Istanbul?’

‘Dat weet God alleen.’

‘En waarom zou God al die moeite nemen om het hart van een afvallige priester te heroveren?’

‘Voor Hem die de aarde en de sterren heeft gemaakt, is dat helemaal niet moeilijk. En voor Hem is één hart net zo belangrijk als miljoenen harten.’

‘Waarom heeft Hij mij dan om te beginnen mijn geloof laten verliezen?’

‘Misschien is het verliezen en het herkrijgen een louteringsproces. Misschien moet je dit doormaken omdat God het nodig vindt dat je sterker bent.’

Brendan glimlachte en schudde bewonderend zijn hoofd. ‘U zit nooit om een antwoord verlegen, hè pater?’

Stefan Wycazik ging voldaan achteruit in zijn stoel zitten. ‘God heeft me gezegend met een goede tongriem.’

Brendan was zich bewust van pater Wycaziks reputatie als redder van priesters die met moeilijkheden kampten en hij wist dat zijn meerdere het niet makkelijk zou opgeven, als hij dat al deed. Maar Brendan was vastbesloten om niet met monseigneur Janney in zijn kielzog naar Nevada te gaan.

Vanuit de andere leunstoel keek pater Wycazik over de rand van zijn cognacglas met duidelijke genegenheid en ijzeren vastbeslotenheid naar Brendan in de hoop dat die nog met andere argumenten naar voren zou komen, zodat hij die weer snel zou kunnen ontzenuwen.

Brendan zuchtte. Het zou een lange avond worden.

Elko County, Nevada

Nadat Dom Corvaisis angstig en verward de Tranquility Grille was uitgerend, liep hij direct naar de receptie van het motel. Daar belandde hij midden in een scène die aanvankelijk iets weg had van een huiselijke ruzie, hoewel hij snel begreep dat het iets ongewoners moest zijn.

In het vertrek, voor de balie, stond een vierkant gebouwde man in een bruine broek en een bruine trui. Hij was maar een paar centimeter groter dan Dom, maar wat de andere afmetingen betrof won hij het glansrijk. Het leek alsof hij uit massief eikenhout was gehouwen. Gezien het grijs van zijn kortgeknipte haar en de verweerde groeven in zijn gezicht moest hij wel in de vijftig zijn, hoewel zijn potige lichaam hem jonger deed lijken.

De zware man trilde, alsof hij woedend was. Naast hem stond een vrouw die naar hem opkeek met een vreemde en dwingende uitdrukking op haar gezicht. Ze was blond met levendige blauwe ogen en ze moest jonger zijn dan hij, hoewel het moeilijk was haar leeftijd te schatten. Het bleke gezicht van de man glom van het zweet. Toen Dom over de drempel stapte, besefte hij dat zijn eerste indruk onjuist was, de man was niet woedend, maar doodsbang.

‘Ontspan je,’ zei de vrouw. ‘Probeer rustig adem te halen.’ De grote man snakte naar adem. Hij stond met zijn dikke nek gebogen, zijn hoofd omlaag en zijn schouders opgetrokken naar de vloer te staren en ademde onregelmatig in en uit, wat wees op een toenemende paniek.

‘Haal diep en langzaam adem,’ zei de vrouw. ‘Denk aan wat dokter Fontelaine je heeft geleerd. Als je rustig bent, gaan we even wat wandelen.’

‘Nee!’ zei de grote man en hij schudde heftig zijn hoofd.

‘Ja, dat doen we wel,’ zei de vrouw en ze legde een geruststellende hand op zijn arm. ‘We gaan een wandelingetje maken, Ernie, en je zult zien dat deze duisternis niet anders is dan die in Milwaukee.’

Ernie. De naam verkilde Dom en herinnerde hem direct aan de vier posters van de maan in de woonkamer van Lomack in Reno, waarop namen waren geschreven.

De vrouw wierp een blik op Dom en hij zei: ‘Ik zou graag een kamer willen.’

‘We zijn vol,’ zei ze.

‘Volgens het bord buiten zijn er nog kamers vrij.’

‘Oké,’ zei ze. ‘Oké, maar niet nu. Alstublieft. Gaat u even naar het restaurant of zoiets en kom dan over een half uur terug. Alstublieft.’

Tot op dat moment leek Ernie zich niet bewust van Doms binnenkomst. Nu keek hij op van de vloer en een kreun van angst en wanhoop ontsnapte hem. ‘De deur. Doe die deur dicht voordat de duisternis binnenkomt!’

‘Welnee,’ zei de vrouw, haar stem vastberaden maar vol medeleven. ‘De duisternis komt niet binnen. Die kan je geen kwaad doen, Ernie.’

‘Hij komt binnen,’ zei hij op erbarmelijke toon.

Dom besefte dat de ruimte onnatuurlijk helder was verlicht. Alle lampen waren aan, de schemerlampen, een staande schemerlamp, een bureaulamp en de plafonnières.

De vrouw richtte zich weer tot Dom. ‘In godsnaam, doet u de deur dicht.’

Hij stapte naar binnen en sloot de deur achter zich.

‘Ik bedoel dat u hem moet dichtdoen als u weggaat,’ zei de vrouw op scherpe toon.

Op Ernies gezicht was angst maar ook gêne te lezen en zijn ogen bewogen zich van Dom naar het raam. ‘Het zit pal achter dat glas daar. Al die duisternis …’ Hij keek schaapachtig naar Dom, liet zijn hoofd weer zakken en deed zijn ogen dicht.

Dom stond als aan de grond genageld. Ernies onredelijke angst was net zo afschuwelijk als die waardoor Dom was gaan slaapwandelen en zich in kasten ging verbergen.

De vrouw richtte zich weer tot Dom en het kostte haar moeite haar tranen in te houden. ‘Waarom gaat u niet weg? Hij lijdt aan nictofobie. Hij is soms bang voor het donker, en als hij zo’n aanval heeft, moeten we er samen uit zien te komen.’

Dom herinnerde zich de andere namen die op de posters waren geschreven – Ginger en Faye – en hij koos intuïtief. ‘Het is in orde, Faye. Ik denk dat ik iets begrijp van wat jullie doormaken.’

Ze knipperde verbaasd met haar ogen toen hij haar naam noemde. ‘Kent u mij?’

‘Kent ú me? Ik ben Dominick Corvaisis.’

‘Dat zegt me niets,’ zei ze en ze voegde zich weer bij haar man die zich omdraaide, zijn ogen nog steeds dicht, en naar de achterkant van de receptie schuifelde.

Ernie liep blindelings naar de opening in de balie. ‘Ik moet naar boven, daar kan ik de gordijnen dichtdoen en het donker buitensluiten.’

‘Nee Ernie, wacht,’ zei Faye. ‘Loop er niet voor weg.’

Dom ging voor Ernie staan en legde een hand op zijn borst om hem tegen te houden. ‘Je hebt nachtmerries,’ zei hij. ‘Wanneer je wakker wordt, kun je je er niets meer van herinneren, behalve dat ze iets met de maan te maken hadden.’

Faye snakte naar adem.

Ernie opende verbaasd zijn ogen. ‘Hoe weet je dat?’

‘Ik heb al meer dan een maand last van nachtmerries,’ zei Dom. ‘Iedere nacht. En ik weet van een man die er zo onder leed dat hij zichzelf heeft gedood.’ Ze staarden hem verbijsterd aan.

‘In oktober,’ zei Dom, ‘begon ik te slaapwandelen. Ik kroop uit mijn bed, verborg me in kasten of verzamelde wapens om mezelf te beschermen. Eén keer heb ik geprobeerd de ramen dicht te timmeren om iets buiten te sluiten. Zie je niet, Ernie, dat ik bang ben voor iets in het donker? Ik wed dat jij daar ook bang voor bent. Niet alleen het donker zelf, maar iets anders, iets bepaalds dat jou ook is overkomen,’ hij gebaarde naar de ramen, ‘daarbuiten in de duisternis in datzelfde weekend, anderhalf jaar geleden in de zomer.’

Nog steeds verbijsterd door de wending die de gebeurtenissen hadden genomen, wierp Ernie een blik op de nacht achter de ramen en wendde hem direct af. ‘Ik begrijp het niet.’

‘Laten we naar boven gaan, daar kun je de gordijnen dichtdoen,’ zei Dom. ‘Ik zal alles vertellen wat ik weet. Het belangrijkste is dat je niet meer de enige bent. Je bent niet meer alleen. En goddank, ik ook niet.’

New Haven County, Connecticut

Het liep gesmeerd. De overvallen van Jack Twist liepen altijd gesmeerd, en die op de gepantserde geldauto was er geen uitzondering op.

De avond was zwaar bewolkt. Geen sterren, geen maan. Er viel geen sneeuw, maar vanuit het zuidwesten woei een koude, vochtige wind.

De gepantserde auto kwam met donderend geraas langs de open velden aangereden, vanuit het noordoosten in de richting van de heuvel waar Jack hem de avond voor Kerstmis had bespied. De koplampen boorden zich door dunne, onregelmatige vlagen wintermist. In de met sneeuw bedekte velden leek de landweg op een zwart satijnen lint.

Gekleed in een wit skipak met capuchon lag Jack half begraven in de sneeuw ten zuiden van de weg, aan de andere kant van de heuvel, en aan de overkant van de weg, aan de voet van het heuveltje, lag het tweede lid van het team, Chad Zepp, eveneens in wit camouflagepak en in een hoop sneeuw.

Een eindje verderop zat het derde lid van het team, Branch Pollard, met een Heckler & Kock HK 91-aanvalsgeweer.

De wagen was nog tweehonderd meter van hen vandaan. Over de weg naar de donkere velden zweefden mistflarden die de stralen van de koplampen van richting deden veranderen.

Plotseling kwam een flits uit de loop van de HK 91 op de heuvel en een schot kraakte boven het geluid van de zwoegende motor.

De HK 91 was in staat om een salvo door een boom of een betonnen muur te schieten en had dan nog voldoende kracht om iemand aan de andere kant te doden.

Maar vanavond zou niemand gedood moeten worden. Geholpen door een infraroodtelescoopvizier schoot Pollard de kogel waar hij die hebben wilde en liet de rechter voorband van de gepantserde auto klappen.

De auto zwenkte hevig en toen hij op ijs terechtkwam, begon hij te glijden. Op dat moment kwam Jack overeind en begon te rennen. Hij sprong over een greppel en vloog de weg op voor het voertuig, dat opdoemde als een tank. Op het laatste moment, toen hij onverbiddelijk in de greppel dreigde te raken, kreeg de chauffeur hem onder controle en bracht hem schokkerig tot stilstand op tien meter afstand van Jack.

Hij zag een van de mannen in de auto opgewonden in een microfoon praten, maar de roep om hulp was tevergeefs. Op het moment dat Pollard vanaf het heuveltje had geschoten, had Chard Zepp, nog verborgen in de sneeuw noordelijk van de weg, een op batterijen werkende zender ingeschakeld die de radiofrequentie van de gepantserde auto met een hevig geruis stoorde. Zoals hij daar midden op de weg stond, voelde Jack zich naakt in de felle koplampen. Hij mikte zorgvuldig met het traangasgeweer op de grille van de wagen. Het geweer was van Britse makelij, ontworpen voor antiterrorisme brigades. Jack had het op de zwarte markt gekocht van een wapenhandelaar in Miami, het had een kaliber van vijf centimeter en vuurde een traangasgranaat af die door de meeste houten deuren kon komen. Toen Jack vuurde, sloeg de granaat door de grille van de wagen in het motorcompartiment, waarop een schadelijke gele damp de cabine begon in te komen via het ventilatiesysteem.

De bewakers waren getraind om tijdens een crisissituatie op hun veilige plaats te blijven, want de cabine had stalen deuren en kogelvrij glas. Maar toen ze te laat de kachel hadden uitgeschakeld en de ventilatiegaten hadden gesloten, merkten ze dat hun de adem werd afgesneden in de met gas gevulde cabine. Ze openden de portieren en kwamen de koude winternacht in, hijgend en kuchend.

Ondanks het verstikkende gas had de chauffeur zijn revolver getrokken, en terwijl hij kokhalzend op zijn knieën viel, kneep hij zijn hevig tranende ogen halfdicht op zoek naar zijn belagers. Maar Jack schopte de revolver uit zijn hand, pakte hem bij zijn jas en sleepte hem naar de voorkant van de wagen, waar hij hem met handboeien aan een bumpersteun vastmaakte.

Nadat Branch Pollard het schot had afgevuurd dat de wagen onklaar maakte, was hij de heuvel afgerend, waarna hij ook de tweede protesterende bewaker aan een van de bumpersteunen had vastgemaakt.

De bewakers knipperden verwoed met hun ogen en probeerden door hun tranen heen het gezicht van hun aanvallers te onderscheiden, maar dat had geen enkel resultaat omdat Jack, Pollard en Zepp skimaskers droegen.

Jack en Pollard renden zo snel ze konden naar de achterkant van de vrachtauto, niet omdat ze bang waren dat ze door ander verkeer op die eenzame weg zouden worden gezien, want dat zou niet langskomen tot ze weer waren verdwenen. Op het moment dat de gepantserde auto de vlakte was opgereden hadden de laatste twee leden van het team, Hart en Dodd, beide kanten van de weg afgezet met gestolen bestelwagens die waren overgeschilderd in de kleuren van de Dienst Onderhoud Snelwegen. De wagens waren voorzien van knipperlichten en op de weg stonden markeringsbakens, en Dodd en Hart zouden iedereen die erdoor wilde terugsturen onder het voorwendsel dat er een ongeluk was gebeurd met een tankwagen.

Het liep gesmeerd.

Toen Jack en Pollard naar de achterkant van de wagen kwamen, was Chad Zepp daar al. In het licht van een lamp die hij met een magneet aan de wagen had bevestigd, was hij bezig de dekplaat van het sluitmechanisme op de deuren af te schroeven.

Ze hadden explosieven bij zich, maar als ze zouden proberen daarmee een gepantserde geldauto open te krijgen, was er het risico dat de slotpennen zouden smelten en de wagen nog beter verzegelen. Ze moesten eerst trachten het via het slot te doen en de explosieven als laatste toevlucht gebruiken. Sommige oudere geldauto’s hadden sloten die met één of twee sleutels konden worden geopend en er waren er ook met cijfersloten, maar dit was een nieuwe wagen met de nieuwste apparatuur waarvan het slot open en dicht ging door het indrukken van codenummers op een toetsenbord, net als bij een telefoon.

Om het slot in werking te stellen sloot de bewaker de deuren en drukte het middelste cijfer van de uit drie cijfers bestaande code in. Om het te openen drukte hij alle drie de cijfers in de juiste volgorde in. De code werd elke ochtend veranderd en was alleen bekend aan de chauffeur van de wagen.

Er waren duizend combinaties van drie cijfers. Omdat het tussen de vier en vijf seconden zou duren om elke combinatie in te drukken en te wachten tot ze de juiste hadden gevonden, zouden ze minstens vijf kwartier nodig hebben en dat zou te veel risico inhouden.

Chad Zepp nam de dekplaat van het slot. De tien genummerde toetsen zaten er nog wel, maar nu was het mogelijk om iets van het mechanisme ertussen en erachter te zien. Aan een riem om zijn schouder hing een op batterijen werkende computer ter grootte van een diplomatenkoffer, die het schakelschema van elektronische sloten en alarmsystemen kon vaststellen en besturen. Het apparaat was uitsluitend bedoeld voor het leger of personeel van de inlichtingendienst met een betrouwbaarheidsverklaring en het was niet in de handel. Onrechtmatig bezit werd beschouwd als een zware overtreding van de wet op de militaire veiligheid. Om aan het apparaat te komen, was Jack naar Mexico City gegaan waar hij er 25.000 dollar voor had betaald op de zwarte markt bij een wapenhandelaar die een contact had binnen de firma die het apparaat vervaardigde.

Zepp haalde de computer van zijn schouder en hield hem zo dat hij, Jack en Pollard het kleine schermpje, dat nu donker was, konden zien. In een gleuf in de computer zaten drie sondes waarvan Jack er een uittrok; hij leek een beetje op een stalen thermometer met een koperen punt aan een zestig centimeter lange draad. Jack tuurde in het gedeeltelijk onthulde binnenste van het elektronische slot, stak voorzichtig de dunne sonde tussen de twee eerste knoppen en raakte het contactpunt, onder aan de knop met het cijfer 1 aan. Het scherm bleef donker. Hij verplaatste de sonde naar knop nummer 2, en toen naar 3. Weer niets. Toen hij knopnummer 4 aanraakte, verscheen een lichtgroen woord op het scherm – current – plus cijfers die de hoeveelheid stroom aangaven.

Dat betekende dat het middelste getal van de driecijfercode vier was. Nadat de zakken met geld en cheques in de wagen waren geladen bij de laatste stop onderweg, had de chauffeur de 4 ingedrukt om het slot in werking te stellen. Het contactpunt van die knop zou gesloten blijven tot de hele code was ingedrukt.

Met drie onbekende getallen waren duizend combinaties mogelijk geweest. Maar nu ze alleen maar het eerste en laatste cijfer moesten vinden, waren die teruggebracht tot een honderdtal.

Zonder aandacht te schenken aan de gierende wind haalde Jack een ander instrument uit de computer. Het zat aan een zelfde soort draad, maar leek op een penseel met één enkele gloeiende haar die wel stijf was maar toch buigzaam. Jack stak hem in een spleet onder aan de knop met de 1 erop en keek naar het scherm, maar dat bleef donker. Hij ging met de haar van knop naar knop. Het scherm knipperde en liet vervolgens een gedeeltelijk schakelschema zien.

In feite was de haar die hij in het mechanisme had gestoken het uiteinde van een optische laser, een ingewikkelde uitvoering van het apparaat dat in kassa’s van supermarkten de streepjescode op de artikelen leest. Maar deze computer was geprogrammeerd om schakelschema’s te herkennen en op het scherm weer te geven. Het scherm zou niets registreren tot de haar rechtstreeks op een stroomketen of gedeelte daarvan was gericht, maar dan zou het het verborgen patroon feilloos reproduceren.

Jack moest op drie verschillende punten in het slotmechanisme zoeken voor de computer een gedeelte van het schakelschema kon samenstellen, waarna het diagram in heldere groene lijnen en symbolen op het miniatuurscherm opgloeide. Na drie seconden produceerde de computer kadertjes rond twee kleine gedeelten van het diagram om die punten aan te geven waar gemakkelijk een aftakking kon worden gemaakt.

‘Onder de vierde knop is een goed aftakkingspunt,’ zei Jack.

‘Moet ik boren?’ vroeg Pollard.

‘Ik geloof het niet.’

Jack legde de optische sonde terug en pakte een derde dun instrument met een sponsachtige punt van een materiaal dat hij niet kon thuisbrengen. Hij stak het door de kleine opening in het slotmechanisme onder knop nummer 4 en bewoog hem van links naar rechts, tot de computer begon te piepen en het woord intervention op het scherm verscheen. De computer kon nu rechtstreeks opdrachten geven aan de microchip die de slotcodes bestuurde en die de glijdende stalen grendels heen en weer liet glijden.

Pollard tikte instructies op de computer, waarna deze reeksen van drie cijfers naar de microchip begon te sturen, elke zeshonderdste seconde een combinatie met allemaal de reeds bekende 4 als het middelste cijfer in de code. In een paar seconden had de computer de juiste code gevonden: 545.

Met vier gelijktijdige klappen trokken de grendels zich terug.

Jack legde de sonde weer op zijn plaats en schakelde de computer uit. Er waren maar vier minuten voorbijgegaan sinds het geweerschot dat de rechter voorband aan flarden had geschoten.

Het liep gesmeerd.

Terwijl Zepp de computer weer over zijn schouder hing, opende Pollard de achterdeuren van de gepantserde wagen. Het geld lag er voor het grijpen. Zepp lachte van verrukking. Met een vreugdekreet klom Pollard in de auto en begon uitpuilende canvas zakken naar buiten te duwen.

Maar Jack voelde zich nog leeg en koud van binnen.

Een paar sneeuwvlagen verschenen plotseling in de wind.

De verandering in hem die drie weken geleden was begonnen en waar hij geen verklaring voor had, bereikte nu een hoogtepunt. Er was hem niets meer aan gelegen om het de maatschappij betaald te zetten. Hij had het gevoel dat hij geen enkel doel meer had, even stuurloos was als de sneeuwvlokjes in de wind.

Elko County, Nevada

Om ervoor te zorgen dat ze niet meer zouden worden gestoord had Faye Block de mededeling vol op het bord buiten ingeschakeld.

Gezeten rond de tafel in de aangename keuken van hun flat boven de receptie, de rolgordijnen gesloten tegen de nacht, dronken de Blocks van hun koffie en luisterden geboeid toen Dom zijn verhaal vertelde.

De enige keer dat ze tekenen van ongeloof hadden getoond was toen hij vertelde over de onmogelijke dans van de papieren manen in het huis van Zebediah Lomack in Reno. Maar hij kon zoveel bijzonderheden toevoegen aan die huiveringwekkende gebeurtenis dat hij er zelf kippenvel van kreeg en Faye en Ernie angstig en vol ontzag naar hem luisterden.

Ze leken het meest onder de indruk van de twee polaroidfoto’s die naar Dom waren opgestuurd. Ze bestudeerden die waarop een priester met een wezenloos gezicht aan een schrijfbureau zat, en ze waren er zeker van dat die was genomen in een van de kamers van hun motel. De foto van de blonde vrouw in bed met een slangetje in haar arm was een close-up die niets van de kamer liet zien, maar ze herkenden het bloempatroon van de sprei die zichtbaar was in één hoek van de foto: dergelijke spreien hadden ze tot zo’n tien maanden geleden in gebruik gehad.

Tot verbazing van Dom hadden ook zij een dergelijke foto ontvangen. Ernie herinnerde zich dat ze die hadden gekregen op 10 december, vijf dagen voor ze naar Milwaukee waren gevlogen, in een envelop zonder afzender. Hij haalde hem uit de la in de receptie en ze bogen zich met z’n drieën over de keukentafel om de foto te bestuderen. Er stonden drie mensen op, een man, een vrouw en een kind die in het zonlicht stonden bij de deur van kamer 9. Ze waren alle drie gekleed in shorts, T-shirt en sandalen.

‘Herkennen jullie hen?’ vroeg Dom.

‘Nee,’ zei Faye.

‘Maar ik heb het gevoel dat ik me ze wel zou moeten herinneren,’ zei Ernie. ‘Zonlicht,’ zei Dom. ‘Zomerkleren … dan kunnen we er bijna zeker van zijn dat het de zomer anderhalf jaar geleden was, dat weekend tussen vrijdag de zesde juli en de daaropvolgende dinsdag. Die drie mensen waren een deel van wat er is gebeurd. Misschien onschuldige slachtoffers, net als wij, en de onbekende briefschrijver wil dat we aan hen denken, ze ons herinneren.’

‘Wie deze foto’s ook heeft gestuurd, het moet een van de mensen zijn die onze herinneringen hebben uitgewist,’ zei Ernie. ‘Dus waarom zou hij onze aandacht er dan weer op willen vestigen na al die moeite om het ons te laten vergeten?’

Dom haalde zijn schouders op. ‘Misschien heeft wat er met ons is gebeurd nooit zijn instemming gehad, heeft hij alleen maar meegedaan omdat hij ertoe werd gedwongen en knaagt het sindsdien aan zijn geweten. Wie hij ook is, hij is bang om rechtstreeks voor de dag te komen met wat hij weet. Hij moet het op een indirecte manier doen.’

Plotseling duwde Faye haar stoel achteruit van de tafel. ‘Er moet nog vijf weken post liggen van de tijd dat we weg waren. Misschien zit er nog wel iets bij.’

Terwijl het geluid van Faye’s voetstappen op de trap langzaam wegstierven, zei Ernie: ‘Sandy, de serveerster in de Tranquility Grille, heeft onze post uitgezocht en de rekeningen betaald in die tijd. Maar de rest heeft ze gewoon in een papieren zak gedaan. Sinds we vanmorgen zijn teruggekomen, hebben we het zo druk gehad om alles weer in orde te maken, dat we niet de moeite hebben genomen om te kijken wat er allemaal nog aan post ligt.

Faye kwam terug met twee witte enveloppen zonder afzender. Heel opgewonden maakten ze de eerste open. Er zat een polaroidfoto in van een man die op zijn rug in bed lag, met een slang in zijn arm. Hij was in de vijftig en had donker, kalend haar. In normale omstandigheden zou hij er waarschijnlijk joviaal hebben uitgezien, een beetje het type van W.C. Fields. Maar hij staarde wezenloos naar de camera, had een grauw gezicht en dode ogen …

‘Mijn god, dat is Calvin!’ zei Faye.

‘Ja,’ zei Ernie. ‘Calvin Sharkle. Een vrachtwagenchauffeur die tussen Chicago en San Francisco rijdt.’

‘Hij stopt bijna altijd bij de Grille,’ zei Faye. ‘Soms, als hij moe is, blijft hij een nacht over. Hij is een heel aardige man.’

‘Voor wat voor bedrijf werkt hij?’ vroeg Dom.

‘Hij is zelfstandig,’ zei Ernie. ‘Heeft zijn eigen wagen.’

‘Zouden jullie weten hoe je met hem in contact kan komen?’

‘Nou,’ zei Ernie, ‘als hij zich inschrijft, vermeldt hij ongetwijfeld zijn adres in het register, dus moeten we het wel hebben … ergens in de buurt van Chicago, geloof ik.’

‘Dat controleren we straks wel. Eerst eens kijken wat er in die andere envelop zit.’

Faye deed hem open en haalde er nog een polaroidfoto uit. Weer was het een foto van een man die met een slang in zijn arm in een van de bedden van het Tranquility Motel lag. Net als de anderen had hij absoluut geen uitdrukking op zijn gezicht en zijn zielloze ogen deden Dom denken aan griezelfilms over levende doden.

Maar nu herkenden ze de man in het bed allemaal. Het was Dom.

Las Vegas, Nevada

Toen het bedtijd werd voor Marcie, zat ze aan het bureautje in haar kamer, bezig met haar verzameling manen.

Jorja stond in de deuropening te kijken. Het meisje was zo verdiept in haar taak dat ze zich er niet van bewust was dat iemand naar haar keek.

Naast het album vol manen lag een doos met kleurpotloden. Marcie zat gebogen boven het werkblad en kleurde zorgvuldig een van de manen in. Het was een nieuwe ontwikkeling en Jorja vroeg zich af wat het betekende.

In de week sinds Marcie was begonnen met het verzamelen van foto’s uit tijdschriften had ze het album volgemaakt. Ze had weinig bronnen voor foto’s, dus tekende ze honderden manen om die bij haar verzameling te voegen. Ze bracht niet het grootste deel van haar tijd met het album door, maar elke dag wijdde ze er wat meer tijd aan dan de vorige.

Dokter Ted Coverly, de psycholoog die Marcie behandelde, geloofde dat de psychische angst die de oorzaak was van haar onredelijke angst voor artsen niet was verdwenen, maar nu werd geuit door haar obsessie wat de maan betrof. Toen Jorja opmerkte dat Marcie niet bijzonder bang voor de maan leek te zijn, zei Coverly: ‘Tja, haar psychische angst zoekt geen uitdrukking in een andere fobie maar die kan ook op andere manieren blijken, zoals bijvoorbeeld een obsessie.’ Jorja kon niet begrijpen waar die hevige psychische angst van haar dochter vandaan kwam. ‘Vandaar de therapie,’ zei Coverly. ‘Om begrip te zoeken. Maak u geen zorgen, mevrouw Monatella.’

Maar Jorja maakte zich wel degelijk zorgen.

Ze was bezorgd omdat Alan zich gisteren van het leven had beroofd. Jorja had Marcie nog niet verteld over de dood van haar vader. Nadat ze de flat van Pepper Carrafield had verlaten, had ze Coverly opgebeld om hem advies te vragen. Hij was verbijsterd toen hij hoorde dat Alan ook had gedroomd over de maan en onafhankelijk van de anderen steeds meer door de maan geboeid was geraakt. Dat was iets om over na te denken. Intussen leek het Coverly verstandig om met het slechte nieuws te wachten tot maandag. ‘Komt u met haar mee naar de afspraak. Dan vertellen we het haar samen.’ Jorja was bang dat Marcie, ondanks Alans onverschilligheid voor haar, ziek zou zijn van verdriet om zijn dood.

Terwijl ze in de deuropening van de slaapkamer stond te kijken naar Marcie die ijverig zat te kleuren, werd ze plotseling getroffen door de breekbaarheid van het meisje. Hoewel ze zeven jaar was en in de tweede klas zat, was de stoel waarin ze zat nog te groot voor haar en alleen de punten van haar gymschoenen raakten de vloer aan. Zelfs voor een grote, sterke en gespierde man was het leven niet altijd gemakkelijk en elke dag die je werd gegund was meegenomen. Maar voor een kind dat zo tenger was als Marcie leek het hele leven een wonderbaarlijk iets. Jorja besefte hoe gemakkelijk haar dochtertje haar zou kunnen worden ontnomen en haar hart vulde zich met liefde voor het kind.

Toen Jorja tenslotte zei: ‘Schatje, ga je pyjama aantrekken en je tanden poetsen,’ kon ze een trilling niet uit haar stem houden.

Het meisje keek verbijsterd, alsof ze niet helemaal zeker wist waar ze zich bevond of wie Jorja was. Toen lichtten haar ogen op en ze gaf haar moeder een glimlach als van een pasgeboren kind. ‘Hallo, mam. Ik kleur manen.’

‘Nou, het is nu tijd om naar bed te gaan,’ zei Jorja.

‘Nog even, ja?’ Het meisje leek ontspannen te zijn, maar toch hield ze het kleurpotlood zo stevig vast dat haar knokkels er wit van werden. ‘Ik wil nog een paar manen kleuren.’

Jorja wilde het afschuwelijke album weggooien. Maar dokter Coverly had gewaarschuwd dat ruzie maken met het kind over manen en haar verbieden ze te verzamelen haar obsessie alleen maar groter zouden maken. Jorja was er niet zeker van dat hij gelijk had, maar ze onderdrukte de aandrang om zich van het album te ontdoen.

‘Morgen heb je een heleboel tijd om te kleuren, schatje.’

Met tegenzin deed Marcie het album dicht, legde haar potloden weg en ging naar de badkamer om haar tanden te poetsen.

Alleen naast het bureau van het kind werd Jorja overvallen door vermoeidheid. Behalve dat ze had gewerkt, had ze een begrafenisondernemer gebeld, bloemen besteld en alles geregeld voor de begrafenis op maandag. Ze had ook Alans vervreemde vader in Miami opgebeld om hem het slechte nieuws mee te delen. Nu was ze uitgeput en vermoeid sloeg ze het album open.

Rood. Het meisje kleurde alle manen rood, niet alleen die ze had getekend maar ook die ze uit kranten en tijdschriften had geknipt. Ze had wel meer dan vijftig manen gekleurd. De obsessie van het kind was duidelijk te zien aan de grote zorg waarmee ze met het kleurpotlood binnen de omtrek van de manen was gebleven. Ze had de kleur steeds zwaarder aangezet tot sommige manen er glinsterend en vochtig waren gaan uitzien.

Het feit dat Marcie alleen maar had gekleurd met rood bracht Jorja erg in de war. Het leek bijna alsof Marcie een voorteken had gevoeld van een op handen zijnde bedreiging: een aankondiging van bloed.

Elko County, Nevada

Faye Block was naar beneden gegaan en had het motelregister gehaald dat in die zomer was gebruikt. Toen ze terugkwam, legde ze het boek voor Dom op de keukentafel, opengeslagen bij de gastenlijsten van vrijdag en zaterdag 6 en 7 juli.

‘Kijk. Net als Ernie en ik dachten. Die vrijdag was de avond dat ze de Interstate afsloten omdat er een ongeluk was gebeurd met giftige stoffen. Er was een vrachtwagen met gevaarlijke chemicaliën op weg naar Shenkfield. Dat is een militaire basis dertig kilometer ten zuidwesten van hier. We moesten het motel tot dinsdag sluiten, tot ze de situatie onder controle hadden.’

‘Shenkfield is een afgelegen proefterrein voor chemische en biologische wapens,’ zei Ernie, ‘dus dat spul in die vrachtwagen was verdomd gevaarlijk.’

Faye vervolgde, op een wezenloze toon die volstrekt nieuw voor haar was, alsof ze zorgvuldig uit het hoofd geleerde zinnen opzegde: ‘Ze richtten wegversperringen op en gaven ons opdracht om uit de gevarenzone weg te gaan. Onze gasten vertrokken in hun eigen auto’s.’ Haar gezicht bleef zonder uitdrukking. ‘Ned en Sandy Sarver mochten naar hun caravan in de buurt van Beowawe omdat dat buiten het quarantainegebied lag.’

Verbaasd en verward zei Dom: ‘Dat is onmogelijk. Ik kan me geen evacuatie herinneren. Ik was hier. Ik herinner me dat ik las en onderzoek deed in de omgeving voor een aantal korte verhalen … maar die herinneringen zijn zo vaag dat ik denk dat ze niet echt zijn. Ze nemen geen vaste vorm aan. Toch was ik hier en nergens anders, en er werd iets vreemds met me gedaan.’

Hij wees op de polaroidfoto van hemzelf. ‘Dit is het bewijs.’

Toen Faye begon te praten, klonk ze nog stijver dan daarvoor en Dom zag een vreemde, enigszins glazige blik in haar ogen. ‘Tot het teken kwam dat alles weer veilig was, logeerden Ernie en ik bij vrienden van ons, Elroy en Nancy Jamison die een kleine boerderij in de bergen hebben, vijftien kilometer ten noordoosten van hier. Het was een zware klus om het vergif op te ruimen en het leger had er meer dan drie dagen voor nodig. Ze wilden ons niet laten terugkomen voor dinsdagochtend.’

‘Wat is er met je, Faye?’ vroeg Dom.

Ze knipperde met haar ogen. ‘Hè? Wat bedoel je?’

‘Je klinkt alsof je … geprogrammeerd bent.’

Ze leek werkelijk verbijsterd. ‘Waar heb je het over?’

Ernie fronste zijn voorhoofd en zei: ‘Faye, je stem werd … mat.’

‘Nou, ik legde alleen maar uit wat er is gebeurd.’ Ze boog zich voorover en legde een vinger op het register. ‘Kijk, we hadden elf kamers verhuurd toen ze die avond de Interstate afsloten. Maar niemand heeft voor die kamers betaald, omdat niemand is gebleven. Iedereen werd geëvacueerd.’

‘Daar staat jouw naam, de zevende,’ zei Ernie.

Dom staarde naar zijn handtekening en het adres in Mountainview waarheen hij toen op weg was. Hij herinnerde zich wel dat hij zich had ingeschreven, maar hij kon zich absoluut niet herinneren dat hij weer in zijn auto was gestapt en dezelfde avond was vertrokken omdat er een evacuatiebevel was gegeven. ‘Hebben jullie het ongeluk werkelijk gezien, die tankwagen?’

Ernie schudde zijn hoofd. ‘Nee, de vrachtwagen was een paar kilometer hier vandaan gekanteld.’ Hij sprak met dezelfde mechanische stem als Faye. ‘De deskundigen van het leger van Shenkfield waren bezorgd dat de chemicaliën door de wind verspreid zouden worden, dus was het quarantainegebied heel groot.’

Ontsteld door de onbewuste kunstmatigheid in de stem van Ernie keek Dom naar Faye en toen hij zag dat ook zij de onnatuurlijke toon van haar man had opgemerkt, zei hij: ‘Zo klonk jij zojuist, Faye.’ Hij keek Ernie aan. ‘Jullie zijn geprogrammeerd volgens hetzelfde script.’

Faye fronste haar voorhoofd. ‘Bedoel je dat het ongeluk nooit is gebeurd?’

‘Het is zeker gebeurd,’ zei Ernie tegen Dom. ‘Een poosje hebben we een stel krantenknipsels erover bewaard uit de Elko Sentinel. Maar ik geloof dat we die uiteindelijk hebben weggegooid. In elk geval vragen de mensen hier in de buurt zich nog steeds af wat er zou zijn gebeurd als er een harde wind was geweest en we met dat geheime spul waren besmet voor het evacuatiebevel was gegeven. Nee, het is niet alleen maar een hersenschim van Faye en mij.’

‘Je kunt het aan Elroy en Nancy Jamison vragen,’ zei Faye. ‘Zij waren hier die avond op bezoek. Toen we hier weg moesten, boden ze aan ons mee te nemen en zolang bij hen te blijven.’

Dom glimlachte wrang. ‘Ik zou maar niet te veel geloof hechten aan wat zij zich van die gebeurtenis herinneren. Als zij hier waren, zijn ze getuige geweest van wat we allemaal hebben gezien en werd dat uit hun herinnering geschrapt. Ze herinneren zich dat ze jullie mee naar huis hebben genomen omdat hun is verteld dat ze zich dat moesten herinneren. In feite waren ze waarschijnlijk hier en werden samen met ons gehersenspoeld.’

‘Het duizelt me,’ zei Faye. ‘Het is allemaal zo ontzettend gecompliceerd.’

‘Maar verdomd nog aan toe, het ongeluk met het vergif en de evacuatie hebben wel degelijk plaatsgevonden,’ zei Ernie. ‘Het heeft in de krant gestaan.’

Dom dacht aan een verwarrende verklaring die zijn nekharen overeind deden staan. ‘En als iedereen hier in het motel die avond nu eens wel besmet was met een of ander chemisch of biologisch wapen? Als het leger en de regering het geheim wilden houden om een slechte pers te voorkomen omdat ze anders het risico zouden lopen van miljoenen aan schadeclaims en de onthulling van geheime informatie? Misschien hebben ze de snelweg wel afgesloten en verklaard dat iedereen veilig geëvacueerd was, terwijl we in feite niet op tijd weg waren. Daarom gebruikten ze het motel als ziekenhuis waar ze ons zoveel mogelijk hebben ontsmet. Ze schrapten de herinneringen aan het gebeurde uit ons geheugen en programmeerden ons met valse herinneringen, zodat we nooit zouden weten wat er met ons was gebeurd.’

Ze keken elkaar even ontzet aan. Niet omdat het scenario helemaal goed klonk, want dat deed het niet, maar omdat het het eerste scenario was dat een mogelijke verklaring inhield voor hun psychische problemen en voor de gedrogeerde mensen op die foto’s.

Maar Ernie en Faye begonnen bezwaren te opperen. Ernie begon: ‘In dat geval zou het logisch zijn als ze onze valse herinneringen laten kloppen met hun dekmantelverhaal over het ongeluk met het vergif en de evacuatie. Dat is precies wat ze met Faye en mij hebben gedaan, met de Jamisons, met Ned en Sandy Sarver. Maar waarom hebben ze dan niet hetzelfde gedaan met jou? Waarom zouden ze jou programmeren met andere herinneringen die niets met de evacuatie te maken hebben? Dat was irrationeel en riskant. Ik bedoel, in feite is het duidelijke verschil tussen onze herinneringen het bewijs dat jij of wij – of wij allemaal – werden gehersenspoeld.’

‘Dat weet ik niet,’ zei Dom. ‘Dat is nóg een mysterie dat we moeten ontrafelen.’

‘En er zit nog een zwakke plek in die theorie,’ zei Ernie. ‘Als we door een biologisch wapen zijn besmet, zouden ze ons niet al na drie dagen hebben laten gaan. Dan zouden ze bang zijn geweest voor besmetting, voor een epidemie.’

‘Goed,’ zei Dom. ‘Dus het was een chemisch middel, geen virus of bacterie. Iets wat ze konden afwassen of uit ons lichaam spoelen.’

‘Dat slaat ook nergens op,’ zei Faye. ‘Want de dingen die ze op Shenkfield testen, moeten dodelijk zijn. Gifgas, zenuwgas, afgrijselijk spul. Als we in een wolk daarvan hebben gezeten, zouden we ter plekke dood zijn gebleven of anders wel hersenbeschadigingen hebben gehad of verlamd zijn.’

‘Misschien was het een traag werkend middel,’ zei Dom. ‘Iets wat gezwellen veroorzaakt, leukemie of andere ziekten die zich pas na jaren openbaren.’

Die gedachte deed hen er ontzet het zwijgen toe doen. Ze luisterden naar het tikken van de keukenklok en naar het treurige gefluit van de wind aan de ramen en vroegen zich af of ze op dit moment al waren besmet met een kwaadaardige ziekte.

Tenslotte zei Ernie: ‘Misschien zijn we besmet en zijn we van binnen aan het wegrotten, maar ik denk het niet. Tenslotte testen ze in Shenkfield potentiële wapens. En wat voor nut zou een wapen hebben als het de vijand pas na jaren doodt?’

‘Helemaal geen,’ stemde Dom in.

‘En,’ zei Ernie, ‘hoe kan een chemische besmetting een verklaring vormen voor die bizarre ervaring die jij had in het huis van Lomack?’

‘Ik heb geen idee,’ zei Dom. ‘Maar nu we weten dat ze dit hele gebied hebben afgesloten met als excuus een ongeluk – of het nu echt is gebeurd of niet – is mijn theorie dat we werden gehersenspoeld heel wat geloofwaardiger. Want zie je, hiervoor kon ik geen verklaring bedenken voor het feit dat iemand ons naar willekeur bijeen kon drijven en ons lang genoeg kon vasthouden om ons te laten vergeten wat we zagen. Maar de quarantaine gaf hun de tijd die ze nodig hadden en hield nieuwsgierigen op een afstand. Dus … weten we nu tenminste zo’n beetje met wie we te maken hebben. Het leger van de Verenigde Staten heeft, misschien in samenwerking met de regering, misschien alleen, geprobeerd om iets te verbergen dat hier is gebeurd. Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar het idee dat je te maken hebt met zo’n grote en potentieel meedogenloze vijand, maakt me doodsbang.’

‘Een oud-marinier als ik wordt geacht zich smalend uit te laten over het leger,’ zei Ernie. ‘Maar het zijn toch goddomme geen duivels. We kunnen niet meteen de conclusie trekken dat we slachtoffers zijn van een verachtelijke samenzwering van rechts. Als het leger en de regeringsautoriteiten verantwoordelijk zijn voor wat er met ons is gebeurd, hoeven ze niet per se immorele motieven te hebben. Ze gaan er waarschijnlijk van uit dat ze het enig juiste hebben gedaan wat in de gegeven omstandigheden mogelijk was. ‘Maar of het nu juist was of niet,’ zei Faye, ‘we moeten dit diepgaand onderzoeken. Als we het niet doen, zal de fobie van Ernie zeker erger worden. En jouw slaapwandelen zal er vast ook niet beter op worden, Dom. En wat dan?’ Ze wisten allemaal wat dat laatste inhield. Het betekende dat je de loop van een jachtgeweer in je mond propte, de weg naar de vrede die Zebediah Lomack had genomen.

Dom keek naar het motelregister op de tafel voor zich. Vier namen boven de zijne zag hij een andere naam die hem liet schrikken, die van dokter Ginger Weiss. Haar adres was in Boston.

‘Ginger,’ zei hij. ‘Dat was de vierde naam op die poster van de maan.’

Vlak voor Ginger had Calvin Sharkle, de vrachtwagenchauffeur uit Chicago, zich ingeschreven. De eerste gasten van die dag waren de heer en mevrouw Alan Rykoff en dochter uit Las Vegas. Dom durfde te wedden dat zij het jonge gezin waren dat voor kamer nummer 9 was gefotografeerd. De naam van Zebediah Lomack stond niet in het register, dus was hij waarschijnlijk alleen maar zo ongelukkig geweest die avond in de Tranquility Grille te gaan eten, onderweg tussen Reno en Elko. Een van de andere namen zou misschien die van de jonge priester op die andere foto kunnen zijn, maar als dat zo was, had hij zich ingeschreven zonder zijn titel te vermelden.

‘We moeten met al deze mensen praten,’ zei Dom opgewonden. ‘We kunnen ze morgenochtend gaan bellen en kijken of zij zich iets herinneren over die dagen in juli.’

Chicago, Illinois

Door hardnekkig bij zijn besluit te blijven, lukte het Brendan pater Wycaziks toestemming te krijgen om op maandag alleen naar Nevada te gaan.

Om tien over tien lag hij in bed in het donker op z’n zij naar het raam te kijken, waar het bleke licht zacht glinsterde op de bevroren ruit. Het raam keek uit op de binnenplaats waar op dit tijdstip geen lampen brandden, daarom wist Brendan dat wat hij zag indirect maanlicht was, dat werd weergegeven door de dunne laag ijs die zich had vastgezet op het glas. Terwijl hij geduldig lag te wachten tot de slaap zou komen, werd hij steeds meer geboeid door de subtiele patronen die werden gevormd door de stralen van de maan op het ijs: licht dat uiteenspatte waar het ene ijskristal het andere raakte.

‘De maan,’ fluisterde hij, verbaasd door zijn stem. ‘De maan.’

Geleidelijk aan besefte Brendan dat er iets griezeligs gebeurde.

Aanvankelijk was hij alleen maar geboeid door de harmonieuze wisselwerking van ijs en maanlicht, maar spoedig werd die geboeidheid een intense aantrekkingskracht. Hij kon zijn blik niet meer van het raam afwenden. Het was alsof hij werd aangetrokken door een ondefinieerbare belofte, als een zeeman door het lied van de sirene. Voor hij wist wat hij van plan was, haalde hij zijn arm onder de deken vandaan en stak die uit naar het raam, hoewel dat drie meter van hem vandaan was en hij het niet kon aanraken. Het donkere silhouet van zijn hand met de gespreide vingers was duidelijk te zien tegen de besneeuwde ruit. Brendan verlangde ernaar in het licht te zijn, niet het licht dat afkomstig was van het ijs, maar dat andere gouden licht van zijn dromen.

‘De maan,’ fluisterde hij, weer verbaasd zijn eigen stem te horen.

Zijn hart ging sneller kloppen en hij begon te trillen.

Plotseling onderging de kristallen rijp op het glas een onverklaarbare verandering. Terwijl Brendan keek, smolt het ijs vanaf de hoeken van de ruit weg naar het midden. Na een paar seconden, toen het smelten ophield, was alleen een volmaakte cirkel van ijs overgebleven, ongeveer vijfentwintig centimeter in doorsnee, die merkwaardig gloeide in het midden van het voor de rest schone, droge en donkere rechthoek van glas.

De maan.

Brendan wist dat het een teken was, hoewel hij niet wist van wie, wat of waar het vandaan kwam en hij het ook niet kon begrijpen.

Op kerstavond, toen hij bij zijn ouders had gelogeerd, had Brendan blijkbaar een droom gehad over de maan, want hij had zijn vader en moeder wakker gemaakt met zijn luide paniekkreten. Maar hij kon zich niets van die droom herinneren. En voor zover hij wist was sindsdien ook geen van zijn dromen over de maan gegaan, maar uitsluitend over die geheimzinnige plek vol verblindend goudkleurig licht waar hij naartoe werd geroepen voor een ongelooflijke openbaring.

Terwijl hij nog steeds zijn ene hand uitstak naar de glinsterende rijp op het raam, werd de cirkel lichter, alsof binnen de ijskristallen een eigenaardige chemische reactie aan de gang was, tot een glinsterende zilveren cirkel opvlamde op het glas.

Met wild bonkend hart, er zeker van dat hem iets verbazingwekkends zou worden onthuld, bleef Brendan zijn hand naar het raam houden, en hij snakte ontzet naar adem toen een lichtstraal uit de cirkel sprong en op het bed viel. Het was als de straal van een spotlicht en even helder. Terwijl hij met half dichtgeknepen ogen naar de schittering tuurde en probeerde te begrijpen hoe zo’n heldere gloed van rijp en glas kon afstralen, veranderde het licht in lichtrood, vervolgens in donkerder rood, toen karmozijnrood en uiteindelijk scharlaken. Rondom hem glommen de dekens als gesmolten staal en het was alsof zijn uitgestrekte hand nat was van het bloed.

Brendan had het gevoel dat hij dit al eens eerder had gezien, dat hij ooit werkelijk onder een scharlakenrode maan had gestaan en had gebaad in het bloedkleurige licht.

Ofschoon hij wilde begrijpen hoe dit vreemde rode licht verband kon houden met het wonderlijke gouden licht van zijn dromen en hij nog steeds het gevoel had dat hij door iets onbekends werd geroepen dat wachtte in die schittering, werd hij plotseling bang. Terwijl de scharlakenrode stralen intenser werden en zijn kamer een heksenketel van rood vuur zonder hitte en rode schaduwen werd, veranderde zijn angst in paniek.

Hij trok zijn hand terug waarna het scharlakenrode licht vervaagde tot zilver dat ook weer vervaagde, tot de cirkel van rijp op het raam alleen nog maar een natuurlijke reflectie van de maan was.

Terwijl de duisternis zijn kamer weer opeiste, ging Brendan rechtop zitten en deed snel de lamp aan. Vochtig van het zweet en trillerig liep hij naar het raam. Midden in de ruit zat nog altijd de ijzige cirkel, het beeld van de maan. Hij had zich afgevraagd of het licht maar een droom of een hallucinatie was geweest. In zeker opzicht wilde hij bijna dat het niets anders was geweest dan dat. Maar de rijpmaan was er nog, als bewijs dat wat hij had gezien echt was en geen hersenschim.

Aarzelend raakte hij het glas aan maar hij voelde niets ongewoons, alleen de bittere kou van de winter.

Met een schok besefte hij dat hij de opgezwollen ringen in zijn handpalmen voelde. Hij draaide zijn handen om en keek naar de stigmata terwijl ze verdwenen.

Hij ging weer naar bed. Een poosje zat hij met zijn rug tegen het hoofdeinde met zijn ogen open en het licht aan, wachtend tot hij de moed had om in het donker te gaan liggen.

Elko County, Nevada

Ernie stond naast het bad in de badkamer terwijl hij probeerde zich precies te herinneren wat hij had gedacht en gevoeld in de vroege uren van zaterdag 14 december, toen een vreemde impuls hem ertoe had gebracht het raam te openen en hij die angstaanjagende hallucinatie had beleefd. Dominick Corvaisis stond naast de wastafel en Faye keek vanuit de deuropening.

De weerkaatsing van het plafondlicht en het licht boven de spiegel verleende een warmte aan de tegelvloer, deed de verchroomde kranen en douchestang glimmen en verhelderde geleidelijk aan de herinnering waar Ernie naar zocht.

‘Licht. Ik kwam hierheen voor het licht. Mijn angst voor het donker was toen het grootst, en ik probeerde het voor Faye te verbergen. Ik kon niet slapen, dus ging ik uit bed, kwam hier, deed de deur dicht en … baadde in het licht.’ Hij vertelde hoe zijn blik naar het raam boven het bad was getrokken en hoe hij was overvallen door een onredelijke en dringende behoefte om te ontsnappen.

‘Het is moeilijk uit te leggen, maar plotseling draaiden er krankzinnige gedachten in mijn hoofd rond en om de een of andere reden raakte ik in paniek. Ik dacht: Dit is mijn enige kans om te ontsnappen, dus moest ik die maar grijpen, door dat raam heen en naar de heuvels, bij een boerderij aankloppen en hulp zien te krijgen.’

‘Hulp waarvoor?’ vroeg Dom. ‘Waar had je hulp voor nodig? Waarom had je het gevoel dat je uit je eigen huis moest ontsnappen?’

Ernie fronste zijn voorhoofd. ‘Ik heb niet het flauwste idee.’ Hij herinnerde zich hoe hij zich die nacht had gevoeld, die griezelige drang, vreemd vermengd met dromerigheid. Hij wees naar het raam. ‘Ik heb het werkelijk opengedaan en zou er ook uitgekropen zijn, maar toen zag ik buiten iemand. Op het dak van de bijkeuken.’

‘Wie?’ vroeg Dom.

‘Het klinkt stom, maar het was een man in motorkleren. Met een witte helm en een donker vizier voor zijn gezicht. Zwarte handschoenen. Hij stak één hand door het raam alsof hij me wilde pakken, en ik deed een pas naar achteren en viel over de rand van het bad.’

‘Toen kwam ik aangerend,’ zei Faye.

‘Ik stond op,’ zei Ernie, ‘ging weer naar het raam en keek naar het dak. Maar er was niemand. Het was gewoon een … hallucinatie geweest.’

‘In extreme gevallen van fobie,’ zei Faye, ‘als de patiënt bijna voortdurend in angst zit, doen zich soms hallucinaties voor.’

Dom staarde naar het matglazen raam boven het bad, alsof hij hoopte in de onregelmatige, melkachtige structuur van het glas een belangrijk geheim onthuld te zien.

Tenslotte zei hij: ‘Het was niet precies een hallucinatie. Ik heb een vaag idee dat wat je zag, Ernie, een … nou ja, noem het een herinneringsflits is geweest van die zomer. Van de verloren dagen. Even, op de veertiende december, kwamen je onderdrukte herinneringen aan de oppervlakte. Je had een flashback naar een tijd dat je werkelijk een gevangene was in je eigen huis, dat je echt probeerde te ontsnappen.’

‘En ik werd tegengehouden door die man op het dak van de bijkeuken? Maar wat deed hij daar met een motorhelm op? Dat is toch vreemd, nietwaar?’

‘Een man in een ontsmettingspak,’ zei Dom, ‘gestuurd om een ongeluk met chemisch of biologisch giftige stoffen te lijf te gaan, zou een luchtdichte helm dragen.’

‘Ontsmetting,’ zei Ernie. ‘Maar als ze werkelijk hier zijn geweest in zulke pakken, dan moet er echt een ongeluk zijn gebeurd.’

‘Misschien,’ zei Dom. ‘We weten nog steeds niet genoeg.’

‘Ja, maar hoor eens,’ zei Faye, ‘als we die ervaring allemaal hebben meegemaakt, zoals jij denkt, hoe komt het dan dat alleen jij en Ernie en die meneer Lomack daar nare gevolgen van hebben? Waarom heb ik daar dan geen nachtmerries en psychische problemen aan overgehouden?’

Doms ogen gingen naar het raam. ‘Ik weet het niet. Maar dat zijn van die vragen die we moeten beantwoorden als we verlost willen worden van de onderbewuste angst die die ervaring in ons heeft achtergelaten, als we enige hoop hebben om weer een normaal leven te kunnen leiden.’

Van Connecticut naar New York City

Nadat ze het geld uit de gepantserde auto hadden gehaald, reden Jack en zijn mensen maar vijftien kilometer verder en parkeerden de twee beschilderde bestelwagens in een garage die ze hadden gehuurd met valse legitimatiebewijzen, waar ze hun auto’s hadden achtergelaten. Ze leegden de canvas zakken op de olieachtige betonnen vloer van de garage en begonnen haastig het geld te tellen. Vervolgens deelden ze het snel op in vijf porties van ongeveer 350 000 dollar, allemaal in gebruikte bankbiljetten die nooit konden worden opgespoord.

Jack voelde geen triomf, geen sensatie. Niets.

In vijf minuten had de groep zich verspreid als pluisjes van een paardenbloem in een frisse wind. Het liep gesmeerd.

Toen Jack naar huis ging, naar Manhattan, waren er zo nu en dan korte sneeuwvlagen, maar niet voldoende om de snelweg met sneeuw te bedekken.

Tijdens de rit vanuit Connecticut in een vreemde stemming, onderging hij een verandering die hij niet had verwacht. Gaandeweg begon de grijsheid in hem eindelijk plaats te maken voor emotie, en in plaats van lusteloosheid werd hij overmand door gevoelens die hem verbaasden. Hij zou niet verbaasd zijn geweest door een nieuwe opwelling van verdriet of eenzaamheid, want het was pas zeventien dagen geleden dat Jenny was gestorven. Maar de emotie die een steeds steviger greep op hem kreeg, was schuld. Het gestolen geld in de koffer van de auto begon zwaar op zijn geweten te drukken, alsof het het eerste was dat ooit onrechtmatig in zijn handen was terechtgekomen.

Gedurende acht drukke jaren van nauwgezet geplande succesvol uitgevoerde diefstallen, waaronder verscheidene op grotere schaal dan de overval op de geldwagen, had hij nooit het geringste gevoel van schuld gehad. Tot dusver. Tot op dit moment had hij zichzelf gewoon als een soort wreker gezien. Terwijl hij door de stormachtige winteravond naar Manhattan reed, begon het tot hem door te dringen dat hij toch eigenlijk niets meer was dan een gewone dief. Hij probeerde herhaaldelijk zijn schuldgevoelens van zich af te schudden, maar het lukte hem niet.

Ofschoon het leek alsof hij dat gevoel van schuld nu pas had gekregen, had het zich in werkelijkheid al eerder ontwikkeld. Al maandenlang was zijn misnoegen voortdurend toegenomen en hij dacht dat zijn desillusie was begonnen bij de kraak in de juwelierszaak vorig jaar oktober. Maar nu besefte hij dat hij al lang geleden geen genoegen meer aan zijn werk had beleefd. Terwijl hij terugging in zijn herinnering en zocht naar de laatste klus die hem bevrediging had gegeven, ontdekte hij tot zijn schrik dat het de inbraak was geweest bij McAllister in Marin County ten noorden van San Francisco, anderhalf jaar geleden in de zomer.

Gewoonlijk werkte hij alleen in het oosten, in de buurt van Jenny, maar Branch Pollard, met wie hij zojuist de overval op de gepantserde auto had gepleegd, had een tijdje in Californië gewoond en had daar Avril McAllister ontdekt, iemand die duidelijk in aanmerking kwam om een kraak bij te zetten. McAllister, een industrieel met een vermogen van tweehonderd miljoen dollar, woonde op een landgoed van drieënhalf hectare in Marin County dat was omgeven door stenen muren en werd beschermd door een ingewikkeld elektronisch veiligheidssysteem en waakhonden. Met informatie uit een zestal verschillende bronnen had Branch vastgesteld dat McAllister een verzamelaar van zeldzame postzegels en munten was, twee prima zaken voor helers. Bovendien was de man een liefhebber van gokken die drie keer per jaar naar Vegas ging en gewoonlijk iedere keer een kwart miljoen verloor, maar soms ook enorme sommen won. Hij nam zijn winst altijd in contanten mee om de fiscus te omzeilen, en iets van die contanten bevond zich zeker in huis. Branch had het gevoel voor strategie en de deskundigheid in elektronica van Jack nodig en Jack had behoefte aan verandering van omgeving, dus voerden ze het karwei samen uit, met hulp van een derde man.

Na uitvoerig plannen te hebben gemaakt, verschaften ze zich zonder moeite toegang tot het landgoed en de woning. Ze waren in het bezit van een elektronisch luisterapparaat dat de zachte tik van de tuimelaars in een brandkast kon ontdekken en versterken, wat het vaststellen van de combinatie kinderspel maakte, maar voor de zekerheid hadden ze ook nog een volledige set gereedschap voor het kraken van brandkasten en een kneedbom bij zich. Het probleem was dat Avril McAllister niet alleen maar een safe had, hij had ook nog zo’n verdomde bankkluis. De industrieel was er zo zeker van dat de deur van de kluis niet open te krijgen was, dat hij het niet nodig had gevonden hem achter een schuifwand of wandtapijt te verbergen. Hij was ingebouwd in een muur van de reusachtige speelkamer en had een massieve roestvrij stalen deur zo groot als die in een vooraanstaande bank. Het luisterapparaat van Jack was niet gevoelig genoeg om de beweging van de tuimelaars door zestig centimeter roestvrij staal te ontdekken. De kneedbom zou elke brandkast open hebben gekregen, maar de kluis was bestand tegen explosieven. Het gereedschap leek kinderspeelgoed.

Ze verlieten het landgoed zonder postzegels of munten maar met echt zilver, een volledige verzameling eerste drukken van Raymond Chandler en Dashiell Hammett, een paar juwelen die mevrouw McAllister zorgeloos had vergeten in de kluis op te bergen en een handvol andere zaken die ze verkochten voor slechts zestigduizend dollar, waar ze alle drie hun deel van moesten hebben. Het was natuurlijk niet helemaal niets, maar het was veel minder dan ze hadden verwacht en niet voldoende om hun onkosten te dekken en hun tijd, planning en risico’s de moeite waard te maken.

Ondanks dit debacle had Jack een kick van de klus gekregen. Toen ze eenmaal veilig het landgoed van McAllister hadden verlaten, hadden hij en Branch de humor van de catastrofe ingezien en hadden erom kunnen lachen. Ze brachten twee dagen ontspannen door in de Californische zon en daarna nam Jack in een opwelling zijn twintigduizend mee naar Reno om te zien of hij het er beter af zou brengen met dobbelen en eenentwintigen dan met inbreken. Vierentwintig uur nadat hij zich had ingeschreven in Harrahs vertrok hij met in plaats van twintigduizend 107 455 dollar. Jack besloot zijn vakantie te verlengen, huurde een auto en reed in een uitstekende stemming dwars door het land, terug naar New York, verlangend Jenny te zien.

Nu hij meer dan anderhalf jaar later Manhattan binnenreed, besefte Jack dat merkwaardig genoeg het fiasco op het landgoed van McAllister de laatste onderneming was geweest die hem voldoening had geschonken. Op dat moment was een lange periode van uitzichtloze immoraliteit aangebroken, gevolgd door wat moreler gedrag tot hij weer in staat was zich schuldig te voelen.

Maar waarom? Wat had de verandering in hem teweeggebracht? En waardoor bleef die? Hij had er geen antwoord op.

Het enige dat hij wist, was dat hij zichzelf niet langer kon zien als de droefgeestige en romantische bandiet met een rechtvaardige missie om het kwaad dat hem en zijn geliefde vrouw was aangedaan, recht te zetten. Hij was niets meer dan een gewone dief. Acht jaar lang had hij zichzelf voor de gek gehouden maar nu zag hij zichzelf zoals hij werkelijk was, en dit plotselinge inzicht was vernietigend.

Hij was niet alleen maar een man zonder doel in zijn leven, maar zonder het te beseffen had hij al acht jaar geen doel gehad dat de moeite waard was.

Hij reed zomaar wat rond door de straten van Manhattan omdat hij geen zin had rechtstreeks naar zijn flat te gaan. Spoedig bevond hij zich op Fifth Avenue vlak bij de St.-Patrick en in een opwelling reed hij naar de hoofdingang van de reusachtige kathedraal, waar hij zijn wagen illegaal parkeerde. Hij stapte uit de auto, maakte de kofferruimte open en haalde de zes samengebonden stapels biljetten van twintig dollar uit de plastic vuilniszak.

Het was dwaas om de auto op zo’n in het oog vallende plaats te laten staan terwijl de kofferruimte meer dan driehonderdduizend dollar aan gestolen geld, een illegaal gekochte computer en wapens bevatte. Als een smeris die was gestopt om hem een bon te geven achterdochtig werd en de auto wilde doorzoeken, zou het afgelopen zijn met Jack. Maar het kon hem niet meer schelen. In sommige opzichten was hij een dode man die zich nog voortbewoog, net als Jenny een dode vrouw was geweest die nog ademhaalde.

Hoewel hij niet katholiek was, opende hij een van de gebeeldhouwde bronzen deuren van de kathedraal, ging naar binnen en liep het schip in, waar een handjevol mensen in de voorste banken knielde en een oude man zelfs op dit tijdstip een kaars opstak. Jack bleef even staan kijken naar het elegante baldakijn boven het hoofdaltaar. Toen ontdekte hij de collectebussen, haalde de bundels bankbiljetten uit zijn winterjas, scheurde de papieren banden eraf en stopte het geld in de bussen, alsof hij afval in een vuilnisbak propte.

Toen hij weer buiten was en de granieten trap afliep, bleef hij plotseling staan en keek met grote ogen naar de nachtelijke stad, want er was iets veranderd aan Fifth Avenue. Terwijl voor hem een paar grote sneeuwvlokken traag omlaag gleden door de gloed van de straatlantaarns en door de lichten van de auto’s, besefte Jack geleidelijk aan dat de stad weer iets van de aantrekkelijkheid, de glamour en het mysterie had gekregen die ze altijd voor hem had gehad voor hij naar Centraal-Amerika was gegaan. Ze leek nu schoner dan ze sinds lang was geweest en de lucht was frisser, minder vervuild. Terwijl hij verbaasd om zich heen keek, kwam hij langzaam tot het besef dat de stad de afgelopen paar minuten geen enkele gedaanteverandering had ondergaan. Het was dezelfde stad als een uur geleden – als gisteren. Maar toen hij terug was gekomen uit Centraal-Amerika was hij een andere man dan toen hij er weg was gegaan, en bij zijn terugkomst had hij niets goeds kunnen ontdekken aan de hoofdstad of aan andere voortbrengsels van de gehate maatschappij. Veel van de somberheid en ontaarding van New York was alleen maar een weerspiegeling geweest van zijn eigen vernietigde, uitgebluste en ontaarde innerlijk.

Jack liep terug naar de auto, reed naar Sixth Avenue en vervolgens naar Central Park, sloeg tweemaal rechtsaf zodat hij weer op Fifth Avenue kwam en reed in zuidelijke richting, niet zeker waar hij heen ging tot hij bij een presbyteriaanse kerk kwam. Weer parkeerde hij illegaal, haalde geld uit de kofferruimte en ging de kerk in.

Hier zag hij geen collectebus, maar hij vond een hulppredikant die bezig was de kerk af te sluiten. Uit verschillende zakken haalde Jack stapels biljetten van tien en twintig dollar met elastiekjes eromheen en overhandigde die aan de geschrokken geestelijke, terwijl hij beweerde dat hij een fortuin had gewonnen in de casino’s van Atlantic City.

In twee keer had hij dertigduizend dollar weggegeven. Maar dat was zelfs niet een tiende van wat hij had meegebracht uit Connecticut en al die gulle gaven verminderden zijn schuld niet. In feite werd zijn pas ontdekte schaamte met de minuut groter. De zak met geld in de kofferruimte was voor hem hetzelfde als het verraderlijke hart onder de vloerplanken in het verhaal van Edgar Allan Poe, een kloppende verkondiger van zijn schuld, en hij wilde er even graag vanaf als de verteller van Poe de beschuldigende hartslag van zijn in stukken gesneden slachtoffer het zwijgen wilde opleggen.

Nu had hij 330 000 dollar over. Voor sommige New Yorkers zou het kerstfeest tweeënhalve week later komen.

Elko County, Nevada

Die zomer anderhalf jaar geleden had Dom gelogeerd in kamer 20. Hij herinnerde het zich goed, omdat het de laatste kamer was van de L-vormige oostvleugel van het motel.

Ernies nieuwsgierigheid won het van zijn fobie, dus besloot hij mee te gaan met Faye en Dom naar kamer 20, waar ze hoopten dat Doms herinneringen weer naar boven zouden komen door het zien van de bekende muren en het meubilair. Ernie liep tussen Faye en Dom, die zijn armen vasthielden. Tijdens de wandeling door de overdekte passage in de ijskoude avondwind was Dom blij dat hij zijn gevoerde jack aan had. Ernie, die meer bevreesd was voor de donkere avond dan voor de kou, hield zijn ogen gesloten.

Faye ging als eerste naar binnen, ze deed het licht aan en sloot de gordijnen. Dom volgde met Ernie, die zijn ogen pas opendeed toen Faye de deur had dichtgedaan.

Toen Dom de kamer binnenging, was hij vervuld van angst. Hij liep naar het grote bed, keek erop neer en probeerde zich te herinneren hoe hij daar onder de invloed van een of ander verdovend middel hulpeloos had gelegen.

‘De sprei is natuurlijk niet dezelfde,’ zei Faye.

Op de foto was een sprei met een bloempatroon te zien maar deze was bruin en blauw gestreept.

‘Maar het bed wel en alle meubels ook,’ zei Ernie.

Het gestoffeerde hoofdeinde was bekleed met een grove bruine stof die een beetje hobbelig en versleten was. De nachtkastjes waren heel eenvoudig en hadden twee laden. De voeten van de lampen leken op grote stormlantaarns van zwart metaal met aan elke kant twee ruitjes van rookglas en bevatten een lamp in de vorm van een kaarsvlam vanwege het decoratieve effect. De lampenkappen hadden dezelfde amberkleurige tint als het glas in de voet en bevatten een grotere gloeilamp die het meeste licht verspreidde.

Nu hij weer in die kamer was, herinnerde Dom zich weer iedere bijzonderheid en het was alsof hij werd omgeven door een massa geesten die zich plagend door het vertrek heen bewogen maar net buiten zijn zicht bleven. In feite waren het zijn eigen slechte herinneringen die niet om hem heen rondwaarden maar in de donkere hoeken van zijn geest.

‘Herinner je je iets?’ vroeg Ernie. ‘Komt het bij je terug?’

‘Ik wil de badkamer zien,’ zei Dom.

Het was maar een klein vertrek maar heel doelmatig ingericht, met een douchecel maar geen bad. Er was een gespikkelde tegelvloer en er waren duurzame formica bladen.

Doms belangstelling ging speciaal uit naar de wastafel, want die was beslist dezelfde als die in zijn terugkerende nachtmerrie. Maar toen hij erin keek, zag hij tot zijn verrassing een mechanische afsluiter. En twee en een halve centimeter onder de rand bestond de overloop uit drie ronde gaten, een modernere uitvoering dan de zes schuine ruitvormige openingen in de wastafel van zijn dromen.

‘Deze is niet hetzelfde,’ zei hij. ‘Die andere was oud, met een rubberstop aan een ketting die aan de koudwaterkraan hing.’

‘We knappen de zaak voortdurend op,’ zei Ernie vanuit de deuropening.

‘We hebben die wastafel er acht of negen maanden geleden uitgehaald,’ zei Faye. ‘En we hebben het formica ook vervangen, hoewel het dezelfde kleur is als toen.’

Dom was teleurgesteld, want hij was ervan overtuigd geweest dat althans een paar herinneringen aan die verloren dagen zouden terugkomen wanneer hij de wastafel aanraakte. Afgaande op de grote angst in zijn nachtmerrie, moest er toch iets bijzonder angstaanjagends met hem zijn gebeurd op die plek.

Daarom kwam het hem voor alsof de wastafel fungeerde als bliksemafleider op de aanstormende herinneringen die in de duisternis van zijn onbewuste zweefden en ze er plotseling in één klap zouden uittrekken. Hij legde zijn handen op de wastafel, maar voelde alleen koud porselein.

‘Voel je iets?’ vroeg Ernie weer.

‘Nee,’ zei Dom. ‘Geen herinneringen … alleen slechte vibraties. Als ik het de tijd geef, denk ik dat de kamer de barrières zou kunnen afbreken. Als jullie het goed vinden, ga ik hier vannacht slapen om het een kans te geven zijn invloed op me uit te oefenen.’

‘Geen probleem,’ zei Faye. ‘De kamer is voor jou.’

‘Ik heb zo’n idee dat de nachtmerrie hier erger zal zijn dan hij ooit is geweest,’ zei Dom.

Laguna Beach, Californië

Parker Faine was een van de meest gerespecteerde Amerikaanse schilders die nog in leven waren, en hoewel zijn doeken naarstig werden opgekocht door belangrijke musea en hij opdracht had gekregen om stukken te vervaardigen voor de president van de Verenigde Staten en andere bekende persoonlijkheden, was hij niet te oud en beslist niet te waardig om een kick te krijgen van de intrige waarmee hij zich ten behoeve van Dominick Corvaisis bezighield. Om succes te hebben als kunstschilder moest je niet alleen de rijpheid, het waarnemingsvermogen en de gevoeligheid van een volwassene hebben maar ook het nodige vakmanschap. En tegelijk moest je vasthouden aan de nieuwsgierigheid, de verbazing, de onschuld en het gevoel voor pret van een kind. Parker hield steviger vast aan dat soort zaken dan de meeste kunstenaars en daarom vervulde hij zijn rol in de plannen van Dom in een geest van avontuur.

Als hij dagelijks Doms post ophaalde, handelde hij gewoon alsof het zijn eigen aangelegenheden betrof en hij er geen enkel vermoeden van had dat hij weleens in de gaten kon worden gehouden. In feite was hij echter slinks en ijverig op zoek naar al die anderen, spionnen, smerissen of wat ze ook mochten zijn. Hij zag nooit iemand die hem observeerde en ontdekte ook niet dat hij werd geschaduwd.

Elke avond wanneer hij zijn huis verliet en naar weer een andere telefooncel ging om op het van tevoren afgesproken telefoontje van Dom te wachten, reed hij kilometers om, reed dezelfde route weer terug en maakte een paar keer een plotselinge bocht om eventuele achtervolgers af te schudden, tot hij er zeker van was dat hij niet werd gevolgd.

Op zaterdagavond kwam hij een paar minuten voor negen via zijn gebruikelijke omwegen bij een telefooncel naast een Union 76-station. Er viel een harde regen die neerstroomde langs de plexiglas wanden, de wereld erachter vervormend en Parker afschermend voor nieuwsgierige ogen.

Hij droeg een regenjas en een waterdichte kaki hoed met de rand omlaag, zodat de regen eraf kon druipen. Hij had het gevoel alsof hij meespeelde in een verhaal van John le Carré en hij vond het heerlijk.

Prompt om negen uur ging de telefoon. Het was Dom. ‘Ik ben op tijd in het Tranquility Motel aangekomen. Hier is het gebeurd, Parker.’

Dom had veel te vertellen: zijn verwarrende ervaring in de Tranquility Grille en de fobie van Ernie Block, en via omwegen wist hij ook over te brengen dat de Blocks eveneens vreemde polaroidfoto’s hadden ontvangen.

Voorzichtigheid was van essentieel belang. Als het Tranquility Motel inderdaad het middelpunt was van de gebeurtenissen die ze zich niet herinnerden, was het mogelijk dat de telefoons van de Blocks werden afgetapt. En als hun gesprek over de foto’s werd afgeluisterd, zouden de betrokkenen te weten komen dat ze een verrader in hun midden hadden, ze zouden hem zeker weten te vinden en er zouden geen brieven of foto’s meer komen.

‘Ik heb ook nieuws,’ zei Parker. ‘Mevrouw Wycombe, je redactrice, heeft een boodschap op je antwoordapparaat gezet. Twilight in Babylon is herdrukt en er liggen nu honderdduizend exemplaren in de winkels.’

‘Goeie god, ik was het boek helemaal vergeten! Sinds die toestand in het huis van Lomack vier dagen geleden heb ik aan niets anders gedacht dan aan deze krankzinnige situatie.’

‘Mevrouw Wycombe heeft nog meer goed nieuws dat ze je wil vertellen, dus je moet haar bellen zodra je de kans krijgt.’

‘Dat zal ik doen. Intussen … heb je nog interessante plaatjes gezien?’ vroeg Dom, indirect informerend of er nog meer foto’s waren ontvangen.

‘Nee. En ook geen amusante brieven. Maar er is iets met de post gekomen waar je verstomd van zult staan. Je hebt drie van de namen op die posters in het huis van Lomack thuisgebracht. Hoe zou je het vinden om te horen wie de vierde is?’

‘Ginger? Dat vergat ik je te vertellen. Ik geloof dat haar naam in het register van het motel stond. Dokter Ginger Weiss uit Boston. Ik was van plan haar morgen te bellen.’

‘Je hebt het gras voor mijn voeten weggemaaid. Maar je zult wel verbaasd zijn te horen dat je vandaag een brief hebt gekregen van dokter Weiss. Ze heeft hem op 26 december naar Random House gestuurd, maar die is daar gaan zwerven. In elk geval was ze op een gegeven moment ten einde raad en toen kreeg ze een exemplaar van jouw boek, ziet die foto en krijgt het gevoel dat ze je al eens eerder heeft gezien en dat jij deel uitmaakt van wat er met haar is gebeurd.’

‘Heb je die brief bij je?’ vroeg Dom opgewonden.

Parker had hem al in zijn hand en hij las hem voor, zo nu en dan een blik naar de avond buiten de cel werpend.

‘Ik moet haar direct bellen,’ zei Dom toen Parker de brief had voorgelezen. ‘Daar kan ik niet tot morgen mee wachten. Ik spreek je morgenavond weer, om negen uur.’

‘Als jij opbelt uit het motel, waar de telefoons waarschijnlijk worden afgetapt, heeft het geen zin dat ik naar een telefooncel ga.’

‘Je hebt gelijk. Ik bel je thuis wel. Wees voorzichtig,’ zei Dom.

‘Jij ook.’ Met gemengde gevoelens legde Parker de hoorn op de haak, opgelucht dat deze ongemakkelijke avondlijke tochtjes naar de cel tot het verleden behoorden, maar er tegelijk zeker van dat hij ze zou missen.

Hij stapte uit de telefooncel in de regen en was bijna teleurgesteld toen niemand op hem schoot.

Boston, Massachusetts

Pablo Jackson was die ochtend begraven, maar die middag en avond was hij in Gingers gedachten. Als een schim waarde de herinnering aan hem in haar rond, als een glimlachende verschijning in haar geest.

Ze had zich teruggetrokken in de logeerkamer en probeerde wat te lezen, maar ze kon zich niet concentreren. Wanneer ze zich niet liet meeslepen door herinneringen aan de oude illusionist, maakte ze zich voortdurend zorgen en ze vroeg zich af wat er van haar zou worden.

Om kwart over twaalf ging ze naar bed en ze zou juist de lamp uitdoen toen Rita Hannaby kwam zeggen dat Dominick Corvaisis aan de telefoon was en dat ze het gesprek kon voeren in de studeerkamer van George beneden in de hal, naast de slaapkamer. Opgewonden en beverig trok Ginger een ochtendjas aan over haar pyjama.

De studeerkamer was warm en schemerig met een donkere eikenhouten lambrisering. Het Chinese tapijt was beige en mosgroen en de lamp met het gebrandschilderde glas op het bureau was een echte Tiffany of een voortreffelijke imitatie.

Georges opgezwollen ogen verrieden dat het telefoontje hem wakker had gemaakt. Hij begon de meeste ochtenden vroeg met opereren en lag gewoonlijk om halftien in bed.

‘Het spijt me,’ zei Ginger.

‘Dat hoeft niet,’ zei George. ‘Is dit niet waar we op hebben gehoopt?’

‘Misschien wel,’ zei ze.

‘We zullen je alleen laten,’ zei Rita.

‘Nee,’ zei Ginger. ‘Blijf alsjeblieft.’ Ze liep naar het bureau, ging zitten en pakte de hoorn op. ‘Hallo, meneer Corvaisis?’

‘Dokter Weiss?’ Zijn stem was krachtig maar melodieus. ‘Ik ben blij dat u me hebt geschreven. Ik geloof absoluut niet dat u gek bent, want u bent niet alleen, dokter. Er zijn er meer met van die merkwaardige problemen.’

Ginger probeerde te antwoorden, maar haar stem klonk schor. Ze schraapte haar keel. ‘Ik … het spijt me … ik ben … meestal huil ik niet.’

‘Probeer maar niet te praten voor u daartoe in staat bent,’ zei Corvaisis. ‘Ik zal u vertellen wat mijn probleem is: slaapwandelen. En mijn dromen gaan over de maan.’

Een rilling, half van angst en half van vreugde, ging door haar heen. ‘De maan,’ stemde ze in. ‘Ik herinner me de droom nooit, maar die moet met de maan te maken hebben omdat ik daarover schreeuw wanneer ik wakker word.’

Hij vertelde haar over die man genaamd Lomack in Reno die de hand aan zichzelf had geslagen, gedreven tot zelfmoord doordat hij werd geobsedeerd door de maan.

Ginger voelde zich alsof ze werd opgenomen door een reusachtige, angstige en onbekende golf.

‘We zijn gehersenspoeld,’ zei ze. ‘Alle problemen die we hebben zijn het gevolg van onderdrukte herinneringen die aan de oppervlakte proberen te komen.’

Even was er een verbijsterde stilte aan de andere kant van de lijn. Toen zei de schrijver: ‘Dat is ook mijn theorie, maar u klinkt alsof u er zeker van bent.’

‘Dat ben ik ook. Nadat ik u had geschreven, heb ik hypnotische therapie ondergaan en we hebben bewijzen gevonden van systematische onderdrukking van herinneringen.’

‘Er moet iets met ons zijn gebeurd in de zomer anderhalf jaar geleden,’ zei hij.

‘Ja! De zomer anderhalf jaar geleden. Het Tranquility Motel in Nevada.’

‘Daar bel ik nu vandaan.’

Geschrokken zei ze: ‘Bent u daar dan?’

‘Ja. En als het mogelijk is, moet u ook hierheen komen. Er is een heleboel gebeurd dat ik niet door de telefoon kan vertellen.’

‘Wie zijn ze?’ vroeg ze gefrustreerd. ‘Wat verbergen ze?’

‘Daar kunnen we beter achter komen als we allemaal samenwerken.’

‘Ik kom meteen morgen als ik zo snel een vlucht kan boeken.’

Rita begon te protesteren dat Ginger niet in de conditie was om te reizen en in het veelkleurige licht van de Tiffany-lamp keek George haar dreigend aan. Zich weer tot Dom wendend, zei Ginger: ‘Ik zal u laten weten hoe en wanneer ik kom.’

Toen Ginger ophing, zei George: ‘Je kunt onmogelijk gaan in jouw conditie.’

‘En als je een black-out krijgt in het vliegtuig waarbij je gewelddadig wordt?’ vroeg Rita.

‘Het zal heus wel goed gaan.’

‘Liefje, afgelopen maandag heb je drie aanvallen gehad, de een na de ander.’

Ginger zuchtte en zakte achteruit in de groenleren stoel. ‘Rita, George, jullie zijn fantastisch voor me geweest en ik kan het jullie nooit ook maar een beetje vergoeden. Ik ben ontzettend op jullie gesteld, echt waar, maar ik ben hier nu vijf weken geweest, vijf hulpeloze weken waarin ik eerder een afhankelijk kind was dan een volwassene en ik kan zo niet doorgaan. Ik moet gewoon naar Nevada, ik heb geen andere keus. Ik moet gaan.’

New York, New York

Een paar blokken verder, op Fifth Avenue, stopte Jack weer voor de anglicaanse kerk van St.-Thomas. In het schip bleef hij gefascineerd staan kijken naar de vreemd dreigende blik van de beelden in de schaduwachtige nissen langs de muren – heiligen, apostelen, de heilige maagd, Christus – en hij besefte dat het voornaamste doel van religie het inlossen van schuld was, mensen vergeven omdat ze minder zijn dan de bedoeling was. De mens schijnt niet in staat om zijn potentieel waar te maken, en sommigen van hen zouden gek worden door schuldgevoelens als ze niet geloofden dat een God – Jezus, Jahweh, Mohammed, Marx of wie dan ook – ondanks henzelf met genegenheid tegenover hen bleef staan. Maar Jack vond geen troost in de kerk, geen boete voor zijn zonden, zelfs niet toen hij twintigduizend dollar in de collectebus had gedeponeerd.

Weer in de auto nam hij zich voor om zich ook te ontdoen van de rest van het geld van de overval, maar niet omdat hij daardoor zijn schuldgevoelens in slaap zou kunnen wiegen. Dat kon hij niet, want de herverdeling van het geld was niet het morele equivalent van terugbetaling. Hij had het geld niet meer nodig en wilde het ook niet meer, maar hij kon het niet gewoon in de vuilnisbak gooien, dus was weggeven het enig mogelijke.

Hij stopte bij andere kerken en tempels. Sommige waren open, sommige dicht. Waar hij naar binnen kon, liet hij geld achter.

Hij reed naar de Bowery en liet veertigduizend dollar achter bij de nachtportier van het Leger des Heils.

In Bayard Street in het naburige Chinatown zag Jack op de eerste verdieping een raambiljet waarop in zowel Chinese karakters als in het Engels stond aangegeven: Vereniging tegen onderdrukking van Chinese minderheden.

Beneden was een ouderwetse apotheek die was gespecialiseerd in de kruiden en poeders van wortels van de traditionele Chinese medicijnen. De apotheek was gesloten, maar in een raam van het kantoor daarboven scheen licht. Jack belde aan de deur, belde nog eens en nog eens, tot een oudere en verschrompelde Chinees de trap afkwam en hem door een klein loket te woord stond.

Toen Jack hoorde dat het belangrijkste project van de vereniging op dit moment de redding van slecht bejegende Chinese gezinnen uit Vietnam was en pleitte voor hun vestiging in de Verenigde Staten, duwde hij twintigduizend dollar door het loket. Van pure verrassing verviel de Chinees in zijn moedertaal en kwam de koude winterwind in om hem een hand te geven. ‘Vriend,’ zei de oudere man, ‘je weet niet hoeveel lijden dit geschenk zal verlichten.’ Jack herhaalde het woord van de oude man: ‘vriend’. In dat ene woord en in de warme handdruk van de eerbiedwaardige oosterling vond Jack iets waarvan hij dacht dat hij het voorgoed kwijt was: een gevoel erbij te horen, een gevoel van gemeenschap, van vriendschap.

Weer in zijn auto reed hij verder door Bayard Street naar Mott Street, sloeg rechtsaf en moest toen de auto naar de kant rijden, omdat een stroom tranen zijn ogen vertroebelde.

Hij kon zich niet herinneren dat hij ooit meer in de war was geweest dan nu. Enerzijds huilde hij omdat de vlek van schuld, op het moment tenminste, onuitwisbaar leek op zijn ziel. Maar het waren ook tranen van vreugde want hij voelde zich plotseling boordevol broederschap. Acht jaar lang had hij buiten de maatschappij gestaan, zich er geestelijk zoal niet lichamelijk van gedistantieerd. Maar nu, voor het eerst sinds zijn verblijf in Centraal-Amerika, had Jack Twist de behoefte, het verlangen en het vermogen om zich open te stellen voor de maatschappij, om vrienden te maken.

Bitterheid was uitzichtloos. Haat deed niemand meer kwaad dan hem die hem koesterde. De afdronk van vervreemding was eenzaamheid.

De afgelopen acht jaar had hij vaak gehuild om Jenny, en soms had hij gehuild in aanvallen van zelfmedelijden. Maar deze tranen waren anders dan die hij vroeger had gestort want deze waren bedoeld om te reinigen, om te louteren, om alle woede en wrok uit hem te spoelen.

Hij begreep nog steeds niet wat de oorzaak was van de radicale en snelle verandering die in hem plaatsvond. Maar hij voelde wel dat deze ontwikkeling – van outcast en crimineel naar de burger met respect voor de wet – nog niet was afgerond en nog een paar verrassingen voor hem in petto zou hebben. Hij vroeg zich af waarheen hij op weg was en via welke weg hij daar zou komen.

Die avond in Chinatown kwam de hoop terug in zijn wereld als een zomerbries die muziek ontlokt aan een eolusharp.

Elko County, Nevada

Ned en Sandy Sarver konden het restaurant samen runnen omdat ze van nature harde werkers waren, maar ook omdat hun menu eenvoudig was en Ned efficiënt had leren koken als kok in het Amerikaanse leger. Er werden allerlei trucjes gebruikt om de Tranquility Grille met zo weinig mogelijk moeite soepel te laten functioneren.

Dat nam niet weg dat Ned aan het einde van de dag altijd blij was dat Ernie en Faye de gasten van het motel gratis een licht ontbijt serveerden op hun kamers, waardoor het niet nodig was om het restaurant voor twaalf uur ‘s middags te openen.

Op zaterdagavond keek Ned Sarver, terwijl hij hamburgers grilleerde en frites aan het bakken was, regelmatig naar Sandy terwijl ze werkte. Hij kon nog steeds niet wennen aan de verandering die in haar had plaatsgevonden, haar plotselinge opbloei. Ze was tien pond zwaarder geworden en haar figuur had een aantrekkelijke vrouwelijke rondheid gekregen die het nooit eerder had gehad. Ze schuifelde ook niet meer met afhangende schouders door het restaurant, maar bewoog zich met een soepele gratie en in een vrolijk humeur die Ned bijzonder aantrekkelijk vond.

Maar hij was niet de enige man die belangstelling had voor de nieuwe Sandy. Sommige vrachtwagenchauffeurs konden hun ogen niet van haar deinende heupen en soepele billen afhouden terwijl ze met bladen met eten of flessen bier door het restaurant liep. Tot voor kort was Sandy, hoewel ze nooit anders dan beleefd was tegen de klanten, niet praatziek geweest, maar ook daar was verandering in gekomen. Ze was nog altijd een beetje verlegen maar ze reageerde op de plagende opmerkingen van de chauffeurs en plaagde hen zelfs terug.

Voor het eerst in zijn achtjarig huwelijk was Ned Sarver bang Sandy kwijt te raken. Hij wist dat ze van hem hield en hij hield zichzelf voortdurend voor dat die veranderingen in haar uiterlijk en persoonlijkheid hun relatie niet zouden verstoren, maar hij was er wel bang voor.

Vanmorgen, toen Sandy naar Elko was om Ernie en Faye van het vliegveld af te halen, had Ned zich zorgen gemaakt dat ze niet terug zou komen. Misschien zou ze gewoon doorrijden tot ze op een plek kwam die ze prettiger vond dan Nevada, tot ze een man tegenkwam die knapper, rijker en slimmer was dan hij. Hij wist dat het niet eerlijk was tegenover Sandy om zulke verdenkingen te koesteren, omdat ze niet in staat was tot ontrouw of wreedheid. Misschien was de oorzaak van zijn angst gelegen in het feit dat hij altijd had gedacht dat Sandy iemand verdiende die beter was dan hij.

Om halftien, toen er nog maar zeven klanten waren, kwamen Faye en Ernie het restaurant binnen met die donkere, knappe man die eerder op de avond een scène had gemaakt toen hij als in een droom was binnengekomen en zich meteen weer had omgedraaid en was weggerend, alsof de duivel hem op de hielen zat. Ned vroeg zich af wie hij was, hoe hij Faye en Ernie kende en of zij wisten dat de man een beetje eigenaardig was.

Ernie zag er bleek en trillerig uit, en het kwam Ned voor alsof zijn baas veel moeite deed om zijn rug naar de ramen gekeerd te houden. Toen hij zijn hand opstak om hen te begroeten, trilde die duidelijk zichtbaar.

Faye en de vreemdeling gingen tegenover elkaar aan een tafeltje zitten, en aan de manier waarop ze naar Ernie keek, kon je zien dat ze bezorgd over hem was. Ze zag er zelf ook niet zo goed uit.

Er was iets eigenaardigs aan de hand. Nieuwsgierig naar de conditie van Ernie werd Ned even afgeleid van de gedachte dat Sandy hem zou verlaten.

Maar toen Sandy bij hun tafel bleef staan, duurde het opnemen van hun bestelling zo lang dat Neds bezorgdheid weer de kop opstak. Vanaf zijn plaats achter de bar, met een hamburger en een paar eieren die luidruchtig sisten op de bakplaat, kon hij niet horen wat ze daar zeiden, maar hij had het krankzinnige idee dat de vreemde ongepaste belangstelling had voor Sandy en dat zij reageerde op zijn gladde praatjes. Jaloerse onzin natuurlijk. Maar de man was knap en jonger dan Ned, dichter bij Sandy’s leeftijd en blijkbaar succesvol, precies het type dat geschikt voor haar was omdat ze het bij hem beter zou hebben dan ze het ooit bij hem kon krijgen.

In zijn eigen ogen was Ned Sarver niet veel bijzonders. Hij was niet lelijk, maar ook bepaald niet knap. Zijn bruine haar week van zijn voorhoofd en tenzij je Jack Nicholson heette, maakte dat je niet erg sexy. Hij had lichtgrijze ogen die misschien opvallend en aantrekkelijk waren geweest toen hij nog jong was, maar met het verstrijken der jaren deden ze hem er alleen maar vermoeid en bleek uitzien. Hij was niet rijk, en dat zou hij ook nooit worden. En aangezien hij al tweeënveertig jaar was, tien jaar ouder dan Sandy, was het niet waarschijnlijk dat Ned Sarver plotseling zou worden aangegrepen door de behoefte om iets van zichzelf te maken.

Al deze ontmoedigende zelfkritiek wervelde door zijn gedachten terwijl hij Sandy uiteindelijk van het tafeltje van de vreemdeling zag weggaan en naar de bar komen. Met een merkwaardige en bezorgde uitdrukking op haar gezicht gaf ze hem de bestelling op en zei: ‘Hoe laat gaan we dicht? Tien of halfelf?’

‘Tien.’ Terwijl Ned wees op de paar klanten, voegde hij eraan toe: ‘Er zit geen winst meer in voor vanavond.’

Ze knikte en ging terug naar Faye, Ernie en hun gast.

Haar bruuskheid en snelle terugkeer naar de vreemdeling maakten Neds zorgen nog groter. Voor zover hij kon zien, had hij maar drie eigenschappen die Sandy een reden gaven om bij hem te blijven. In de eerste plaats was hij een goede kok zodat hij altijd behoorlijk zijn brood kon verdienen. In de tweede plaats had hij aanleg om dingen te repareren, levende zowel als niet levende. Als een broodrooster, mixer of radio het liet afweten, ging Ned aan het werk met zijn gereedschap en het duurde niet lang of het apparaat was weer gebruiksklaar. En als hij een vogel in paniek vond met een gebroken vleugel, streelde hij het beest tot het weer rustig was, nam hem mee naar huis en verzorgde hem tot hij weer in staat was om te vliegen. Het was natuurlijk niet onbelangrijk om zo’n talent te hebben en Ned was er best trots op. En in de derde plaats hield hij met heel zijn lichaam, geest en hart van Sandy.

Terwijl Ned de bestelling voor Faye, Ernie en de vreemdeling klaarmaakte, wierp hij herhaaldelijk een blik op zijn vrouw en hij was verbaasd toen zij en Faye door het restaurant begonnen te lopen en de rolgordijnen voor de ramen omlaagtrokken.

Er was iets ongewoons aan de hand. Toen Sandy terugkeerde naar het tafeltje van Ernie, boog ze zich voorover in ernstig gesprek met de knappe vreemdeling.

Het was ironisch dat hij zich zorgen maakte dat hij Sandy kon kwijtraken, want het was juist zijn talent om dingen te maken dat had bijgedragen tot die grote verandering in haar voordeel. Toen Ned haar voor het eerst had ontmoet in het restaurant in Tucson, waar ze allebei werkten, was Sandy niet alleen schuchter en onzeker geweest, maar ook pijnlijk verlegen en angstig. Ze werkte hard en was altijd bereid om de andere serveersters een handje te helpen als ze met hun bestellingen achterliepen, maar ze was niet in staat om een relatie met iemand aan te gaan. Op haar drieëntwintigste was ze nog altijd meer meisje dan vrouw; ze zag altijd bleek en het leek alsof ze steeds weer op de vlucht ging voor vriendschap, uit angst dat ze iemand zou vertrouwen die haar zou kunnen kwetsen. Ze was kleurloos geweest, een muisje dat gedwee en gebukt door het leven ging, en vanaf het moment dat Ned haar had gezien, had hij de behoefte gevoeld om voor haar te zorgen. Met een enorm geduld begon hij aan haar te werken, zo subtiel dat ze zich er aanvankelijk niet van bewust was dat hij belangstelling voor haar had.

Negen maanden later waren ze getrouwd, hoewel zijn werk aan haar nog lang niet was voltooid. Ze lag meer met zichzelf overhoop dan enig levend wezen dat hij ooit had ontmoet en er waren momenten dat hij zo gefrustreerd was omdat zelfs hij met zijn talent niet in staat was om haar te helpen, dat hij bang was de rest van zijn leven te moeten doorbrengen met eindeloos aan haar te werken zonder veel resultaat te boeken.

Tijdens de eerste zes jaar van hun huwelijk had hij wel een trage verbetering in haar gezien, maar o zo geleidelijk. Sandy had onbetwistbaar een helder verstand, maar ze was emotioneel achter. Alleen door zich enorm in te spannen leerde ze genegenheid geven en aanvaarden, zoals een geestelijk gehandicapt kind ontzettend zijn best doet om tot tien te leren tellen.

De eerste aanwijzing die Ned had gekregen dat er grote veranderingen in Sandy plaatsvonden was haar plotseling toegenomen verlangen naar seks.

De ommekeer was gekomen eind augustus, twee jaar geleden.

Ze was nooit bepaald geremd geweest in haar liefdesspel. Ze wist van wanten, maar ze vrijde meer als een machine dan als een vrouw, op een vreugdeloze manier. Hij had nooit een vrouw gekend die zo stil was in bed als Sandy was geweest. Hij vermoedde dat iets in haar jeugd haar onvolgroeid had gelaten, hetzelfde dat haar zo murw had gemaakt. Hij probeerde haar erover te laten praten, maar ze weigerde halsstarrig iets over het verleden te vertellen en zijn voortdurend aanhouden was het enige dat haar er mogelijk toe had gebracht hem te verlaten. Daarom vroeg hij er niet meer naar, hoewel het moeilijk was om iemand te helpen als je niet wist waar zijn moeilijkheden vandaan kwamen.

Maar in augustus twee jaar geleden was ze met een duidelijk andere houding naar het echtelijke bed gekomen. Aanvankelijk deed zich niets dramatisch voor, geen plotselinge bevrijding van lang opgekropte hartstochten. De verandering in haar uitte zich alleen in een subtiele nieuwe ontspanning tijdens het vrijen. Soms glimlachte ze of mompelde zijn naam als hij met haar vrijde.

Langzaam, heel langzaam bloeide ze op. Met Kerstmis, vier maanden nadat de verandering was begonnen, gedroeg ze zich in bed niet meer als een ledenpop. Ze spande zich in om zijn ritme te vinden en te evenaren en zocht naar de bevrediging die ze nog steeds niet had weten te vinden.

Zachtjes aan maakte ze de erotische kracht vrij die in haar opgesloten zat. En eindelijk, op 7 april vorig jaar, een nacht die Ned nooit zou vergeten, had Sandy voor het eerst een orgasme. Het was zo’n heftige climax, dat Ned er even bang van werd. Toen het voorbij was, huilde ze van geluk en klemde ze zich met zoveel dankbaarheid, liefde en vertrouwen aan hem vast dat hij ook begon te huilen.

Hij dacht dat haar bevrijdende doorbraak haar tenslotte in staat zou stellen te praten over de bron van haar lang verborgen pijn. Maar toen hij daar voorzichtig naar informeerde, weerde ze hem af: ‘Het verleden is het verleden, Ned. Het heeft geen zin om daar stil bij te blijven staan. Als ik erover praat, krijgt het me misschien weer in zijn greep.’

Het afgelopen voorjaar, die zomer en aan het begin van de herfst kreeg Sandy geleidelijk aan vaker een hoogtepunt, tot in september hun gevrij haar bijna altijd bevrediging gaf. En met Kerstmis, minder dan drie weken geleden, was het duidelijk dat haar seksuele rijping niet de enige verandering in haar was, maar gepaard ging met een nieuw soort trots en zelfrespect.

Gelijk met haar seksuele ontwikkeling leerde Sandy genieten van het autorijden, een activiteit die ze daarvoor zelfs nog minder plezierig had gevonden dan seks. Aanvankelijk wilde ze graag vanuit hun caravan naar het werk rijden, maar spoedig wilde ze er alleen in de bestelwagen op uit. Soms stond Ned voor het raam en keek hoe ze als een vogel uitvloog, en ofschoon haar vlucht zijn volledige instemming had, werd hij toch ook bevangen door een gevoel van ongemak dat hij niet kon verklaren.

Op nieuwjaarsdag was dat gevoel veranderd in angst die hem vierentwintig uur per dag bijbleef en toen begreep hij het. Hij was bang dat Sandy van hem weg zou vliegen.

Misschien met de vreemdeling die met Ernie en Faye was meegekomen.

Ik reageer waarschijnlijk overdreven, dacht Ned terwijl hij drie hamburgers op de bakplaat legde. Het is een wat overtrokken reactie.

Maar hij maakte zich wel zorgen. Toen Ned de hamburgers met kaas klaarmaakte voor de Blocks en hun vriend, waren de andere gasten al weg. Terwijl Sandy de maaltijd serveerde, deed Faye de deur op slot en hoewel het nog voor tienen was, schakelde ze het bord gesloten in dat zichtbaar was vanaf de snelweg. Ned voegde zich bij hen om de vreemdeling beter te bekijken en om zichzelf tussen de man en Sandy te plaatsen. Toen hij bij hun tafeltje kwam, zag hij tot zijn verbazing dat Sandy een fles bier voor zich had en er ook een voor hem had opengemaakt. Hij dronk niet veel en Sandy nog minder.

‘Dat zul je nodig hebben als je hoort wat ze ons te vertellen hebben,’ zei Sandy. ‘Ik denk zelfs dat je misschien wel behoefte zult hebben aan nog een paar flessen.’

De man heette Dominick Corvaisis, en hij had een merkwaardig verhaal dat alle zorgen over ontrouw uit Neds gedachten verdreef. Toen Corvaisis klaar was, kwamen Ernie en Faye ook met een ongelooflijk verhaal en pas toen hoorde Ned over de angst voor het donker van de ex-marinier.

‘Maar ik herinner me dat we werden geëvacueerd,’ zei Ned. ‘We kunnen die drie dagen niet hier in het motel zijn geweest, want ik weet nog dat we een soort vakantietje hadden thuis – televisie kijken, Louis L’Amour lezen.’

‘Ik denk dat jullie is opgedragen je dat te herinneren,’ zei Corvaisis. ‘Is er iemand bij jullie op bezoek geweest in die tijd? Zijn er buren langsgekomen? Iemand die zou kunnen bevestigen dat jullie er werkelijk waren?’

‘We zitten buiten Beowawe, waar we niet echt buren hebben. Voor zover ik me herinner, hebben we niemand gezien die zou kunnen zweren dat wij er waren.’

‘Ned, ze vroegen zich af of er iets vreemds is gebeurd met een van ons.’

Ned keek zijn vrouw aan. Zonder woorden liet hij haar weten dat het aan haar was om te vertellen over de veranderingen die zij had ondergaan.

‘Jullie tweeën waren hier op de avond dat het gebeurde,’ zei Corvaisis. ‘Wat het ook was, het begon terwijl ik zat te eten. Dus jullie moeten het hebben meegemaakt. Maar de herinnering eraan is jullie afgenomen.’

De gedachte dat vreemden met zijn geest hadden geknoeid, gaf de kriebels aan Ned. Onbehaaglijk bekeek hij de vijf foto’s die Faye op de tafel had gelegd, vooral die van Corvaisis waarop hij met lege ogen voor zich uit tuurde.

‘Liefje,’ zei Faye tegen Sandy, ‘Ernie en ik zouden blind moeten zijn geweest om niet de veranderingen in jou te hebben gezien. Ik wil je niet in verlegenheid brengen en ik wil niet bemoeizuchtig zijn, maar als die veranderingen misschien verband houden met wat er ook met ons is gebeurd, moeten we dat weten.’

Sandy stak haar hand uit naar die van Ned en hield hem vast. Haar liefde voor hem was zo duidelijk, dat hij zich schaamde voor de belachelijke gedachten over bedrog die hem eerder hadden beziggehouden.

Terwijl ze gespannen naar haar bier tuurde, zei Sandy: ‘Bijna mijn hele leven heb ik een heel lage dunk van mezelf gehad. Ik zal jullie vertellen waarom, omdat jullie moeten weten hoezeer ik er als kind onder heb geleden als je wilt begrijpen hoe wonderbaarlijk het is dat ik ooit enig zelfrespect heb gevonden. Het was Ned die me als eerste uit een diep dal heeft gehaald, die in me geloofde en me een kans gaf iemand te zijn.’ Ze klemde haar hand stevig om de zijne. ‘Bijna negen jaar geleden begon hij me het hof te maken, en hij was de eerste die me behandelde als een dame. Hij trouwde met me terwijl hij wist dat ik van binnen helemaal in de knoop zat, en hij heeft er acht jaar aan besteed om me daaruit te halen. Hij denkt dat ik niet weet hoe hij zijn best heeft gedaan om me te helpen, maar ik weet het wel.’

Haar stem sloeg over van emotie en ze nam een slok bier.

Ned kon niet praten.

‘Ik wil dat iedereen weet dat wat er die zomer anderhalf jaar geleden is gebeurd, dat wat geen van ons zich herinnert … misschien een sterke uitwerking op me heeft gehad. Maar als Ned me niet al die jaren geleden onder zijn hoede had genomen, zou ik nooit een kans hebben gehad.’

Ned voelde zich omgeven door een wolk van liefde, zijn keel zat dicht, zijn borst trok samen en zijn hart werd aangenaam verrast.

Ze wierp even een blik op hem, keek toen weer naar de fles bier en begon te vertellen over haar jeugd die een hel was geweest. Ze beschreef de verkrachting door haar vader niet in detail en ze sprak ingetogen, bijna preuts over haar regelmatig terugkerende uitbuiting als jeugdig prostituee onder leiding van een pooier in Vegas. Haar verslag van dit afschuwelijke misbruik maakte des te meer indruk omdat ze het niet dramatisch vertelde. Iedereen aan tafel luisterde in stilte, niet alleen uit ontsteltenis maar ook uit medeleven voor wat ze had doorgemaakt en bewondering voor de manier waarop ze zich uit die situatie had bevrijd.

Toen Sandy was uitgesproken, trok Ned haar dicht tegen zich aan. Hij was verbaasd over de kracht die ze tentoonspreidde. Hij had haar altijd bijzonder gevonden en na wat ze die avond allemaal had verteld werden zijn liefde en bewondering voor haar nog groter.

Hoewel hij diep bedroefd was over wat Sandy was aangedaan, was hij blij dat ze tenslotte in staat was erover te praten. Dat betekende beslist dat het verleden haar niet meer in zijn greep had.

Faye en Ernie betuigden hun medeleven op de onhandige manier van vrienden die willen helpen maar die weten dat ze niets anders kunnen aanbieden dan woorden.

Iedereen had behoefte aan nog een biertje. Ned haalde vijf flessen uit de koelkast en bracht ze naar de tafel.

Corvaisis, die Ned niet langer beschouwde als een vijand, schudde zijn hoofd en knipte de tranen uit zijn ogen, alsof het verhaal van Sandy hem op een afschuwelijke manier had geschokt. ‘Dit zet alles op z’n kop. Ik bedoel, als er één uitgewiste ervaring een fundamenteel effect op de rest van ons heeft gehad, was het angst. O, ik ben er beter van geworden omdat ik uit mijn schulp ben gekomen, dat heb ik gemeen met Sandy. Maar Ernie, dokter Weiss, Lomack en ik … we zaten voor het grootste gedeelte met een restant van angst. Nu vertelt Sandy ons dat de uitwerking op haar uitsluitend heilzaam is geweest, niet in het minst angstaanjagend. Hoe kan het ons zo verschillend beïnvloeden? Heb je echt geen angst, Sandy?’

‘Nee,’ zei Sandy.

Sinds Ernie aan het tafeltje was gaan zitten, had hij met opgetrokken schouders gezeten en met zijn hoofd omlaag, alsof hij zich moest beschermen tegen een aanval. Nu, met één hand geklemd rond de bierfles, leunde hij achteruit en ontspande zich een beetje. ‘Ja, de kern ervan is angst. Maar herinner je je die plek langs de snelweg waarover ik je vertelde, een halve kilometer hiervandaan? Ik ben er zeker van dat daar iets vreemds is gebeurd, iets wat in verband staat met de hersenspoeling. Maar als ik op die plek sta, voel ik meer dan alleen maar angst. Mijn hart begint te bonken … en ik word opgewonden … maar het is niet helemaal een slecht gevoel. Een deel ervan bestaat uit angst, misschien wel het grootste deel, maar er is ook een mengeling van andere emoties.’

‘Ik denk dat de plek die Ernie bedoelt, dezelfde is waar ik dikwijls terechtkom als ik een stuk ga rijden,’ zei Sandy. ‘Ik word daar gewoon naartoe getrokken.’

Ernie boog zich opgewonden naar voren. ‘Ik wist het. Toen we vanochtend van het vliegveld kwamen, begon je toen we langs die plek kwamen langzamer te rijden. En ik zei tegen mezelf: “Sandy voelt het ook”.’

‘Sandy,’ zei Faye, ‘wat voel jij precies als je naar die plek wordt getrokken?’

Met een warme glimlach die Ned bijna kon voelen, zei Sandy: ‘Vrede. Het is daar zo vredig. Het is moeilijk uit te leggen … maar het is alsof de rotsen, het zand en de bomen allemaal harmonie en rust uitstralen.’

‘Ik voel me daar niet vredig,’ zei Ernie. ‘Wel angstig. Een vreemde opwinding. Een griezelig gevoel dat er iets … schokkends gaat gebeuren. Iets waarnaar ik verlang, ook al ben ik er tegelijk bang voor.’

‘En daar voel ik nou weer niets van,’ zei Sandy.

‘We moeten erheen gaan,’ stelde Ned voor. ‘Kijken of die plek de rest van ons iets doet.’

‘Morgen,’ zei Corvaisis. ‘Als het licht is.’

‘Ik kan begrijpen dat dit misschien op ons allemaal een verschillende uitwerking heeft gehad,’ zei Faye. ‘Maar waarom heeft het wel invloed gehad op het leven van Dom, Sandy en Ernie – en op dat van meneer Lomack in Reno en dokter Weiss in Boston – maar niet op het leven van Ned en mij? Waarom hebben wij dan geen problemen?’

‘Misschien is de hersenspoeling bij jou en Ned beter gelukt,’ zei Dom. Die gedachte gaf Ned weer de kriebels.

Een tijdje bespraken ze hun situatie, en toen stelde Ned voor dat Corvaisis zou proberen zijn activiteiten van die vrijdagavond de zesde juli tot op het moment dat zijn herinneringen waren uitgewist, te reconstrueren. ‘Jij herinnert je het eerste gedeelte van de avond beter dan wij. En toen je vanavond voor de eerste keer binnenkwam, stond je op het punt je iets belangrijks te herinneren.’

‘Dat is waar,’ stemde Dom in, ‘maar op het laatste moment, toen ik de herinnering bijna voelde terugkomen, werd ik doodsbang … en het volgende dat ik wist, was dat ik naar de deur rende. Ik heb nogal wat herrie gemaakt, was volkomen over mijn toeren. Het was zo irrationeel, zo instinctief, zo volkomen oncontroleerbaar, dat ik denk dat als ik een tweede poging zou doen om de herinneringen terug te brengen, het waarschijnlijk weer zou gebeuren.’

‘Toch is het de moeite waard,’ zei Ned.

‘En nu heb je ons om je moreel te steunen,’ zei Faye.

Dom liet zich niet gemakkelijk overhalen, daarom dacht Ned dat de ervaring eerder deze avond heel wat afschrikwekkender was geweest dan in woorden was uit te drukken. Maar tenslotte stond hij op en liep met zijn glas bier naar de voordeur van het restaurant. Hij stond met zijn rug naar de uitgang en nam een grote slok bier. Hij keek van links naar rechts en probeerde zich de mensen voor de geest te halen die hij eerder had gezien.

‘Er zaten drie of vier klanten aan de bar,’ zei hij. ‘Alles bij elkaar waren het er misschien twaalf. Ik kan me hun gezichten niet herinneren.’ Hij kwam van de deur vandaan, liep langs Ned en de anderen naar het volgende tafeltje waar hij een stoel pakte en met zijn rug gedeeltelijk naar hen toe ging zitten. ‘Hier zat ik. Sandy serveerde me. Ik nam een fles bier terwijl ik naar het menu keek. Bestelde een sandwich met ham en ei. Een portie frites en koolsla. Terwijl ik zout op mijn frites strooide, gleed het zoutvaatje uit mijn hand en ik morste zout op de tafel. Ik wierp een snufje over mijn schouder, stom natuurlijk. Ik gooide het te hard en toen … dokter Weiss! Ginger Weiss was de vrouw waar het op terechtkwam. Dat herinnerde ik me niet eerder, maar ik kan haar nu duidelijk voor me zien. Die blonde vrouw op de foto.’

Faye tikte op de foto van dokter Weiss die voor Ned op tafel lag.

Dom zat nog steeds aan de andere tafel en zei: ‘Een heel mooie vrouw. Net een elfje maar toch ook wel een beetje geraffineerd, een heel interessante combinatie. Ik kon nauwelijks mijn ogen van haar afhouden.’

Ned bekeek de foto van Ginger Weiss nauwkeuriger. Hij dacht dat ze inderdaad ongewoon aantrekkelijk zou kunnen zijn als haar gezicht niet zo bleek en slap was en haar ogen niet zo koud, leeg en dood waren geweest.

Met een stem die steeds vreemder werd, alsof hij werkelijk tegen hen praatte vanuit het verleden, zei Dom: ‘Ze zit in de hoek bij het raam en kijkt hierheen. De zon is bijna onder. Daarbuiten, aan de horizon, is het net een grote rode bal en het restaurant is vol oranje licht dat schuin door de ramen naar binnen valt. Bijna als een vuurgloed. Ginger Weiss ziet er heel aantrekkelijk uit in dat licht. Ik kan nauwelijks nalaten openlijk naar haar te zitten staren … nu wordt het schemerig. Ik heb nog een biertje.’ Hij nam een slok van zijn bier. Toen hij verder ging, was zijn stem zachter: ‘De vlaktes zijn allemaal purper … dan zwart … avond …’

Net als Ernie, Faye en Sandy was Ned gefascineerd door de inspanning die Dom zich getroostte om het zich weer te herinneren, want ook in hem wekte het allerlei vragen en ondefinieerbare maar niet te stuiten herinneringen op. Hij begon zich weer die bijzondere avond voor de geest te halen, die hij had doorgebracht in de Tranquility Grille. Ook de jonge priester was er toen geweest, wiens foto nu op de tafel lag. En het jonge paar met hun dochtertje. ‘Niet lang nadat het donker is geworden … ik deed lang over mijn tweede bier, voornamelijk om nog even naar Ginger Weiss te kunnen kijken.’ Corvaisis keek van links naar rechts en hief zijn rechterhand op naar zijn oor. ‘Een of ander ongewoon geluid. Dat herinner ik me. Een rommelend geluid in de verte … dat harder wordt.’ Hij zweeg even. ‘Kan me niet herinneren wat er daarna gebeurde. Iets … iets … maar het wil gewoon niet komen.’

Terwijl Dom sprak over het rommelende geluid, kwam bij Ned Sarver de vaagst mogelijke herinnering aan dat angstaanjagende, toenemende geluid door, maar hij kon het niet helder voor de geest roepen. Hij had het gevoel alsof Dom hem aan de rand van een afgrond had gebracht waarin hij niet durfde kijken maar waar hij tenslotte toe gedwongen werd. Nu draaiden ze hem om zonder een licht in die zwarte diepte te laten schijnen en met bonkend hart zei hij: ‘Concentreer je op de herinnering aan het geluid, het exacte geluid, misschien brengt dat de rest ervan ook terug.’

Dom duwde zijn stoel weg van de tafel en stond op. ‘Rommelend … als de donder, heel ver weg … maar het kwam dichterbij.’ Hij stond naast het tafeltje en zocht de richting vanwaaruit het geluid was gekomen, keek naar links, rechts, omhoog en omlaag.

Plotseling hoorde Ned het geluid, niet als een herinnering maar in werkelijkheid, niet in het verleden, maar nu. Het holle gerommel van een donderslag ver weg. Maar het was onafgebroken, niet een aantal verschillende slagen, en het werd luider en luider …

Ned keek naar de anderen. Zij hoorden het ook.

Harder. Harder. Nu kon hij de vibraties tot in zijn gebeente voelen.

Hij kon zich niet herinneren wat er die nacht was gebeurd, maar hij wist dat de schrikwekkende gebeurtenissen waaraan ze onderworpen waren geweest, waren begonnen met dit geluid.

Hij duwde zijn stoel naar achteren en stond op. Hij werd overspoeld door een toenemend gevoel van angst en hij moest zich verzetten tegen de aandrang om weg te rennen.

Sandy ging staan en ook op haar gezicht was angst te lezen. Hoewel de onbekende gebeurtenissen op haar een volslagen positieve uitwerking leken te hebben gehad, was ze nu bang. Ze legde een hand op Neds arm om hem gerust te stellen.

Ernie en Faye keken met fronsend voorhoofd om zich heen naar de bron van het geluid, maar het leek of zij nog niet bang waren. Hun herinnering aan het geluid was blijkbaar grondiger uitgewist, zodat zij het niet zo gemakkelijk in verband konden brengen met de gebeurtenissen van die vrijdagavond in juli.

Naast het gerommel klonk nog een geluid, een vreemd weeklagend gefluit dat Ned eveneens onaangenaam bekend voorkwam.

Het gebeurde weer. Wat die avond anderhalf jaar geleden had plaatsgevonden werd op de een of andere manier herhaald. Mijn god, het gebeurde weer allemaal en Ned hoorde zichzelf zeggen: ‘Nee, nee. Nee!’

Corvaisis deed een paar passen achteruit en wierp een blik op Ned en de anderen. Zijn gezicht was lijkbleek.

Het toenemend gebulder begon te resoneren in het vensterglas, achter de gesloten rolgordijnen waar een losse ruit begon te rinkelen.

Sandy’s hand hield Neds arm in een paniekerige greep.

Ernie en Faye waren gaan staan en nu waren ze niet alleen maar verbijsterd maar net zo bang als de anderen. Het klagend gefluit was samen met het gebulder harder geworden. Nu werd het doordringend schel, een trillende elektronische gil.

‘Wat is het?’ riep Sandy en het gebulder en gefluit werden zo krachtig, dat ze de muren van het restaurant deden trillen.

Op de tafel waaraan Corvaisis had gezeten, viel het bierglas om en het overgebleven bier liep eruit.

Ned keek naar het tafeltje naast zich en zag alles wat daarop stond – de ketchupfles, het potje mosterd, zout- en pepervaatjes, asbak, glazen, borden en bestek – stuiteren en tegen elkaar rinkelen, heen en weer bewegend over het blad. Het bierglas viel om, toen nog een en vervolgens de ketchupfles.

Met grote ogen keken Ned en de anderen om zich heen, alsof ze verwachtten dat er een manifestatie van de een of andere demonische gebeurtenis zou volgen.

In het restaurant vielen overal voorwerpen van tafeltjes. De klok sprong van de haak waaraan hij hing en kwam met een klap op de grond.

Dit was hetzelfde als wat die nacht in juli had plaatsgevonden, herinnerde Ned zich. Maar hij kon zich niet herinneren wat er daarna was gebeurd.

‘Hou op!’ schreeuwde Ernie op de toon van een officier die gewend is te worden gehoorzaamd, maar zonder resultaat.

Zou het een aardbeving zijn? vroeg Ned zich af. Maar een aardbeving verklaarde niet het elektronisch gegil dat het gebrul vergezelde.

De stoelen dansten over de vloer en botsten tegen elkaar. Eén ervan gleed naar Corvaisis en hij sprong op van verbazing.

Ned voelde de vloer trillen.

Het donderend gebrul en het gegil verhieven zich nu tot oorverdovend en met een harde, vlakke klap als van een bomontploffing implodeerden de grote ramen aan de voorkant. Faye schreeuwde en hield haar armen voor haar gezicht, en Ernie wankelde naar achteren en viel bijna over een stoel. Sandy begroef haar gezicht tegen de borst van haar man.

Als de rolgordijnen geen barrière tussen hen en de verbrijzelde ramen hadden gevormd, hadden ze lelijke snijwonden kunnen oplopen door rondvliegend glas.

Stilte. Het uit elkaar barsten van de ramen werd gevolgd door een diepe stilte die alleen werd verstoord door een paar laatste losse stukken glas die uit de kozijnen vielen.

Op die vrijdagavond in juli was er veel meer gebeurd dan dit, maar Ned kon zich niet herinneren wat. Vanavond zou het mysterieuze drama blijkbaar niet verder gaan zoals het destijds was gebeurd.

Ned maakte zich van Sandy los en rende naar de voordeur. Hij liep de avond in op zoek naar de oorzaak van het vreemde geluid, maar hij vond alleen de diepe, donkere, plechtige stilte van de vlaktes. Geen rook of zwarte resten gaven de bron van een explosie aan. Onder de heuvel waarop het motel en restaurant stonden, reden ver uit elkaar auto’s en vrachtwagens over de snelweg. Bij het motel waren een paar gasten naar buiten gekomen in hun nachtkleding. De hemel boven hem was vol sterren. De lucht was verstijvend koud, maar er was geen wind, alleen een zachte bries als de koude zucht van de dood. Niets in zicht kon het gebrul, het getril of de verbrijzeling van de ruiten hebben veroorzaakt.

Dom Corvaisis kwam verbijsterd het restaurant uit. ‘Wat was dat verdomme?’

‘Ik hoopte dat jij het zou weten,’ antwoordde Ned.

‘Dit is wat er die zomer is gebeurd.’

‘Ik weet het.’

‘Maar dit is alleen het begin ervan. Verdomme, ik kan me niet herinneren wat er die avond is gebeurd nadat de ruiten waren verbrijzeld.’

‘Ik ook niet,’ antwoordde Ned.

Corvaisis draaide zijn handpalmen omhoog en bekeek ze. In het blauwe neonlicht van het bord op het dak van het restaurant zag Ned ringen van opgezwollen huid in de handpalmen van de schrijver. Omdat het licht blauw was, kon hij niet de echte kleur ervan vaststellen. Maar uit wat Corvaisis hun eerder had verteld, wist Ned dat de ringen felrood waren.

‘Wat was dat verdomme?’ vroeg Corvaisis weer.

Sandy stond in de open deur van het restaurant, in het licht dat van binnen kwam, en Ned liep naar haar toe en omhelsde haar. Hij voelde de ene huivering na de andere door haar heen gaan. Hij besefte niet hoe erg hij zelf stond te trillen tot ze zei: ‘Je trilt als een blad.’

Ned Sarver was doodsbang. Met een duidelijkheid die grensde aan helderziendheid voelde hij dat ze waren betrokken bij iets van monumentaal belang, iets dat onvoorstelbaar gevaarlijk was, en dat waarschijnlijk voor sommigen van hen zou eindigen met de dood of misschien wel voor allemaal. Hij was in staat om zowel voorwerpen als menselijke wezens beter te maken, een verdomd goeie reparateur, maar nu had hij te maken met een kracht waarvan hij niet wist hoe hij die moest aanpakken. Wat als Sandy werd gedood? Hij was trots op zijn talenten, maar zelfs de beste reparateur kon niet de verwoesting herstellen die door de dood werd veroorzaakt.

Voor het eerst sinds Ned haar had ontmoet, voelde hij zich niet in staat om zijn vrouw te beschermen.

Aan de horizon verrees de maan.

Vijf

12 januari - 14 januari

1

Zondag 12 januari

De lucht was zo dicht als gesmolten ijzer.

Tijdens zijn nachtmerrie kon Dom niet ademhalen omdat een reusachtige druk op hem werd uitgeoefend. Hij snakte naar adem. Hij stierf.

Hij kon niet veel zien, want zijn zicht was vertroebeld. Toen kwamen twee mannen naderbij, allebei in een wit vinyl ontsmettingspak met op hun hoofd een helm met donker vizier, zoals die van astronauten. De man die rechts van hem stond haalde de naald uit zijn arm. De andere man, links van hem, vervloekte de cardiologische gegevens op het elektrocardiogram. Een van hen maakte de riemen los en de elektrodes die Dom verbonden met de apparatuur, waarop de ander hem in een zittende positie tilde. Ze drukten een glas tegen zijn lippen maar hij kon niet drinken, dus duwden ze zijn hoofd naar achteren, dwongen zijn mond open en goten wat smerig spul door zijn keel. De mannen communiceerden met elkaar via radio’s die in hun helmen waren gebouwd, maar ze waren zo dicht bij Dom dat hij hun stemmen duidelijk kon horen, zelfs door het geluidwerende plexiglas van hun donkere vizier. Een van hen zei: ‘Hoeveel gevangenen zijn er vergiftigd?’ En de ander: ‘Dat weet nog niemand zeker. Zo te zien minstens twaalf.’ De eerste weer: ‘Maar wie zou hen willen vergiftigen?’ waarop de tweede zei: ‘Raad eens.’ De eerste: ‘Kolonel Falkirk. Die klootzak van een kolonel Falkirk.’ De ander: ‘Maar we zullen het nooit kunnen bewijzen, hem nooit te pakken krijgen.’

Plotselinge verandering van het tafereel. De badkamer in het motel. De mannen hielden Dom overeind en dwongen zijn gezicht naar de wastafel. Nu begreep hij wat ze tegen hem zeiden. Met toenemende aandrang dwongen ze hem over te geven. Die klootzak van een kolonel Falkirk had hem op de een of andere manier laten vergiftigen, daarom hadden deze mannen hem een smerig smakend braakmiddel laten drinken waardoor hij zichzelf zou kunnen ontdoen van het gif dat hem doodde. Maar hoe ziek hij ook was, hij kon nog steeds niet overgeven. Hij kokhalsde, zijn maag ging tekeer en het zweet stroomde van hem af als vet van een kip aan het spit, maar hij kon zich niet van het vergif bevrijden. De eerste man zei: ‘We hebben een maagpomp nodig.’ En de tweede: ‘Die hebben we niet.’

Toen duwden ze Doms gezicht nog verder naar de porseleinen wastafel. De verpletterende druk werd nog erger en Dom kon nu helemaal niet meer ademhalen. Warme, vette golven van misselijkheid spoelden door hem heen en het zweet gutste van hem af, maar hij kon niet overgeven, hij kon het gewoon niet. En toen ineens deed hij het.

Plotseling een andere omgeving. Weer in bed. Slap, slap als een vaatdoek. Maar wel in staat om adem te halen, god zij dank. De mannen in de ontsmettingspakken hadden hem schoongemaakt en hem weer aan de matras vastgebonden. Die aan zijn rechterkant maakte een injectienaald klaar en gaf hem een injectie van iets wat blijkbaar was bedoeld om de laatste restjes gif onschadelijk te maken. De man links verbond hem weer met het infuus waaruit hij medicijnen kreeg, geen voeding. Dom was wazig en bleef alleen maar met de grootste inspanning bij bewustzijn. Ze verbonden hem weer met het ECG-apparaat en terwijl ze dat allemaal deden, spraken ze voortdurend met elkaar. ‘Falkirk is een idioot. We kunnen dit geheim houden, als we maar een beetje de kans krijgen.’ ‘Hij vreest dat de geheugenblokkering geleidelijk zal afnemen. Hij is bang dat sommigen zich uiteindelijk zullen herinneren wat ze hebben gezien.’ ‘Nou, misschien heeft hij wel gelijk. Maar als die klootzak hen allemaal doodt, hoe moet hij dan al die lijken verklaren? Daar zal de pers straks bovenop springen en dan zal je een knappe jongen zijn als je dat geheim houdt. Een stukje geheugen uitwissen, dat is het enige wat erop zit.’

‘Je hoeft mij niet te overtuigen. Vertel dat maar aan Falkirk.’

De droomfiguren verdwenen, net als hun stemmen, en Dom kreeg weer een andere nachtmerrie. Hij voelde zich niet meer slap en ziek, maar verkeerde nu in doodsangst en hij begon te rennen in die gekmakende slow-motion paniek die kenmerkend is voor nachtmerries. Hij wist niet waarvoor hij wegrende maar hij was er zeker van dat iets hem achtervolgde, iets dreigends en onmenselijks. Hij kon het vlak achter zich voelen, dichterbij, naar hem reikend en steeds dichterbij, tot hij tenslotte wist dat hij er niet aan kon ontsnappen. Hij bleef staan, draaide zich om, keek omhoog en schreeuwde verbaasd: ‘De maan!’

Dom werd wakker door zijn eigen kreet. Hij was in kamer 20, op de grond naast het bed, schoppend en slaand. Hij kwam overeind, ging op het bed zitten en keek op zijn reiswekkertje. Zeven over drie.

Huiverend veegde hij zijn vochtige handpalmen aan de lakens af.

Kamer 20 had de uitwerking op hem die hij had verwacht. De slechte vibraties van het vertrek stimuleerden zijn geheugen, maakten zijn nachtmerries levendiger en gedetailleerder dan ooit.

Deze dromen waren totaal anders dan alle andere die hij ooit had gehad, want het waren geen fantasieën, maar een glimp van de werkelijkheid uit het verleden, gezien door een vervormende lens. Het waren niet zozeer dromen als wel herinneringen, verboden herinneringen die waren belast en in de zwarte zee van zijn onderbewuste waren neergelaten, zoals lijken werden verzwaard voordat ze in het diepe werden gegooid. Maar tenslotte hadden zijn herinneringen zich weten te bevrijden en waren naar de oppervlakte gekomen. Hij had hier werkelijk gevangen gezeten, was volgespoten met een of ander goedje en gehersenspoeld. En tijdens die beproeving had een zekere kolonel Falkirk hem werkelijk vergiftigd om te voorkomen dat hij zou praten over wat hij had gezien. Falkirk had gelijk, dacht Dom. Uiteindelijk zullen we de hersenspoeling overwinnen en ons de waarheid herinneren. Hij had ons allemaal moeten doden.

Op zondagochtend kocht Ernie bij een vriend in Elko die een zaak in bouwmaterialen had, wat platen multiplex die hij met zijn cirkelzaag op maat maakte voor de ramen van het restaurant. Ned en Dom hielpen hem de platen op hun plaats te timmeren, en tegen twaalven waren ze ermee klaar.

Ernie wilde de ruiten nog niet laten vervangen, omdat de verschijnselen van de vorige avond zich zouden kunnen herhalen. Tot ze wisten wat het donderend geluid en het getril had veroorzaakt, leken nieuwe ruiten een beetje voorbarig. Intussen zou het restaurant niet open zijn.

Het motel zou ook gesloten worden. Ernie wilde niet dat door zijn zaak te beheren Dom en de anderen niet zou kunnen helpen om het mysterie van de zogenaamde giframp te onderzoeken. Wanneer de laatste gasten later op de dag zouden zijn vertrokken, zou het hotel alleen onderdak bieden aan Faye, Ernie, Dom en alle andere slachtoffers die, nadat contact met hen was opgenomen, bereid zouden zijn naar Elko County te gaan om mee te doen aan het onderzoek. Hij wist niet hoeveel kamers hij voor hen nodig zou hebben, dus besloot hij ze alle twintig te reserveren. Voorlopig was het Tranquility minder een motel dan een kazerne, waar de troepen zouden worden ingekwartierd tot deze oorlog met ene onbekende vijand tenslotte was beëindigd.

Toen het restaurant was dichtgetimmerd, stapten ze allemaal in de Dodge van het motel waarna Faye hen naar de Interstate en iets meer dan een halve kilometer naar het Oosten reed, waar ze parkeerde in de berm van de snelweg vlak bij de plaats die een speciale aantrekkingskracht uitoefende op Ernie en Sandy. Met z’n vijven stonden ze bij de vangrail naar het zuiden te staren en contact te zoeken met het landschap dat het verleden zou kunnen openbaren.

Faye wilde graag iets bijzonders voelen, want als dat niet het geval was, zou het betekenen dat de mensen die haar hadden gehersenspoeld haar volledig in hun macht hadden, haar helemaal onschadelijk hadden gemaakt. In het beeld dat ze van zichzelf had, was geen plaats voor absolute onderwerping.

Ze was een trotse en bekwame vrouw. Maar nu voelde ze niets anders dan de winterwind.

Ned en Dom leken niet meer onder de indruk dan Faye, maar ze kon zien dat Ernie en Sandy een of andere raadselachtige boodschap ontleenden aan het uitzicht voor hen. Sandy glimlachte gelukzalig, maar Ernie had net zo’n blik op zijn gezicht als wanneer de duisternis inviel: bleek, vertrokken en met gekwelde ogen.

‘Zullen we er eens wat dichter naartoe gaan?’ zei Sandy.

Ze klommen alle vijf over de vangrail en liepen over de vlakte, zo’n vijftig, honderd meter. Op meer dan tweehonderd meter van de snelweg bleven ze staan op een stuk grond dat er niet anders uitzag dan het gebied eromheen. ‘Hier,’ zei Ernie met een huivering terwijl hij zijn handen in zijn zakken stopte en de kraag van zijn jas opzette.

Sandy glimlachte en zei: ‘Ja. Hier is het.’

Ze verspreidden zich en liepen heen en weer. Hier en daar lagen op een beschaduwde plek restjes sneeuw als sporen van de winter. Dit, samen met het ontbreken van groen gras en wat verspreide, laat bloeiende wilde bloemen was het enige dat het landschap anders maakte dan het eruit had gezien in die zomer. Na een paar minuten kondigde Ned aan dat hij inderdaad een onverklaarbaar verband voelde met deze plaats, hoewel het hem geen vrede bracht zoals bij zijn vrouw. Zijn angst werd zo intens dat hij zich omdraaide en wegliep. Terwijl Sandy snel achter hem aanging, moest Dom Corvaisis toegeven dat ook hij vreemd door de plek werd beïnvloed. Maar hij was niet alleen maar bang zoals Ned. Net als bij Ernie was Doms angst vermengd met een onverklaarbaar ontzag en een gevoel van een op handen zijnde onthulling. Alleen Faye voelde geen enkele invloed.

Dom stond midden op de plek en draaide zich langzaam om. ‘Wat was het? Wat is er hier verdomme gebeurd?’

De lucht was leigrijs geworden.

Het begon flink te waaien. Faye huiverde.

Ze kon nog altijd niet delen in het gevoel dat Ernie en de anderen beving, waardoor ze zich steeds meer in de macht van die anderen voelde. Ze hoopte dat ze ooit op een dag oog in oog zou staan met de mensen die haar geest hadden beïnvloed, dan zou ze hen recht in het gezicht kijken en vragen waarom ze zo weinig respect hadden voor iemand anders persoonlijke integriteit. Nu ze wist dat ze gemanipuleerd was, zou ze zich nooit meer helemaal zeker voelen.

Terug in het motel, in de woning van de Blocks, gingen Ernie, Sandy en Ned aan de keukentafel zitten terwijl Faye koffie zette en warme chocolademelk maakte. Dom zat op een kruk bij de telefoon aan de muur. Voor hem lag het register van het motel dat twee jaar geleden was gebruikt. Hij raadpleegde de bladzijde van vrijdag 6 juli en begon de mensen op te bellen die die belangrijke ervaringen van die zomernacht moesten hebben gedeeld.

Buiten die van hem en van Ginger Weiss stonden er acht namen. Een van hen, Gerald Salcoe uit Monterey in Californië, had twee kamers genomen voor zichzelf, zijn vrouw en twee dochters. Hij had een adres opgegeven, maar geen telefoonnummer. Toen Dom probeerde het te weten te komen bij inlichtingen, werd hem verteld dat het een geheim nummer was.

Teleurgesteld ging hij verder met Calvin Sharkle, de vrachtwagenchauffeur en een geregelde klant die Faye en Ernie kenden. Sharkle woonde in Evanston in Illinois, een voorstad van Chicago. Hij had zijn telefoonnummer in het register geschreven. Dom draaide het, maar ontdekte dat de telefoon niet was aangesloten en dat er geen nieuw nummer bekend was.

‘We kunnen zijn latere inschrijving bekijken in het register dat we nu gebruiken,’ zei Ernie. ‘Misschien is hij naar een andere stad verhuisd en hebben we zijn nieuwe adres ergens.’

Bij zijn derde poging, toen hij het nummer van Alan Rykoff in Las Vegas draaide, had Dom meer geluk. Een vrouw nam op en hij vroeg: ‘Mevrouw Rykoff?’

Ze aarzelde. ‘Ik was mevrouw Rykoff. Sinds mijn scheiding is mijn naam Monatella.’

‘O juist. Wel, mijn naam is Dominick Corvaisis. Ik bel vanuit het Tranquility Motel in Elko County. Heeft u daar anderhalf jaar geleden in juli met uw vroegere man en uw dochter gelogeerd?’

‘Eh … ja, inderdaad.’

‘Mevrouw Monatella, hebt u of uw dochter of uw ex-man … moeilijkheden gehad, angstige en ongewone problemen bijvoorbeeld?’

Deze keer was haar aarzeling niet zonder enige betekenis. ‘Is dit soms een lugubere grap? U weet kennelijk wat er met Alan is gebeurd.’

‘Alstublieft mevrouw Monatella, geloof me, ik weet niet wat er met uw ex-man is gebeurd, maar ik weet wel dat een van u of misschien wel u allemaal te maken kan krijgen met allerlei psychische problemen, dat u de kans loopt griezelige en steeds terugkerende nachtmerries te krijgen die u zich niet kunt herinneren, maar waarvan sommige betrekking hebben op de maan.’

Ze snakte een paar keer naar adem terwijl Dom aan het woord was, en toen ze probeerde te antwoorden, kostte het haar moeite.

Toen hij besefte dat ze op het punt stond in tranen uit te barsten, onderbrak hij haar. ‘Mevrouw Monatella, ik weet niet wat er is gebeurd met u en uw gezin, maar het ergste is voorbij. Want wat er ook nog zou kunnen komen … u bent tenminste niet meer alleen.’

Meer dan achtendertighonderd kilometer ten oosten van Elko County bracht Jack Twist in Manhattan de zondagmiddag door met het weggeven van nog meer geld.

De afgelopen nacht was hij doorgegaan met zoeken naar mensen die geld nodig hadden en het verdienden, en pas om vijf uur in de ochtend had hij alles weggegeven. Op het randje van een lichamelijke en emotionele instorting was hij teruggekeerd naar zijn flat op Fifth Avenue, direct naar bed gegaan en dadelijk ingeslapen.

Hij droomde weer van de verlaten snelweg in een leeg, door de maan overspoeld landschap en van de vreemdeling met de helm met het donkere vizier die hem te voet achtervolgde. Terwijl het maanlicht plotseling bloedrood werd, werd hij om één uur zondagmiddag in paniek wakker uit de droom terwijl hij wild op zijn kussen sloeg. Een bloedrode maan? Hij vroeg zich af wat dat te betekenen had, als het al iets betekende.

Hij nam een douche, schoor zich en kleedde zich aan. Daarna nam hij even de tijd voor een snel ontbijt bestaande uit een glas sinaasappelsap en een halve oudbakken croissant. In de grote kast in zijn slaapkamer verwijderde hij het listig verborgen valse paneel en inventariseerde de inhoud van de bijna een meter diepe geheime opslagplaats. De juwelen van de klus in oktober waren eindelijk weg, met succes naar een heler, en het meeste geld van het pakhuis van de fratellanza in begin december was overgemaakt op rekeningen van Jack op drie Zwitserse banken. Nu was er nog maar honderdvijfentwintigduizend dollar over, zijn ontsnappingsfonds voor noodgevallen.

Hij stopte het meeste van het geld in een tas: negen pakjes biljetten van honderd dollar en vijf pakjes biljetten van twintig dollar, beide honderd per pakket. Daardoor bleef er nog vijfentwintigduizend in zijn geheime bergplaats, en dat leek meer dan voldoende nu hij zich niet meer bezighield met criminele activiteiten en niet in situaties verzeild zou raken die het noodzakelijk zouden maken snel de staat of het land te verlaten.

Hoewel het in Jacks bedoeling lag om zich van een aanzienlijk deel van zijn onrechtmatig verkregen rijkdom te ontdoen, was hij beslist niet van plan het allemaal weg te geven en zelf geen rooie duit over te houden. Dat zou misschien goed zijn voor zijn ziel maar slecht voor zijn toekomst en uitgesproken dwaas. Maar hij had elf safeloketten in elf banken in de stad – extra bergplaatsen voor noodgevallen als hij niet bij het geld in zijn huis zou kunnen komen – die gezamenlijk meer dan nog eens een kwart miljoen bevatten. Op zijn Zwitserse bankrekeningen stond ook nog meer dan vier miljoen en het was allemaal veel meer dan hij nodig had. Hij verlangde ernaar om zich de komende paar weken te ontdoen van de helft van het fortuin, waarna hij eens ging nadenken over wat hij met zijn toekomst wilde doen. Uiteindelijk zou hij misschien nog wel meer kunnen weggeven.

Om halfvier zondagmiddag ging hij met zijn met geld gevulde tas de stad in. Alle gezichten van mensen die hem die acht jaar lang fel vijandig hadden geleken, kwamen nu op hem over als geïnspireerde portretten van belofte en verbijsterende mogelijkheden.

In de keuken van de Blocks, waar een geur hing van koffie en chocolademelk, ging Dom verder met het opbellen van de mensen die zich die bepaalde vrijdagavond hadden ingeschreven.

De eerste die hij te pakken kreeg, was Jim Gestron, die fotograaf bleek te zijn in Los Angeles. Aanvankelijk stond hij Dom vriendelijk te woord, maar toen hij hoorde waarom het ging, bekoelde hij snel. Als Gestron was gehersenspoeld, was dat met evenveel succes gebeurd als bij Faye. De fotograaf werd niet geplaagd door dromen en had ook geen problemen. Het verhaal van Dom over hersenspoeling, slaapwandelen, fobieën, mensen die door de maan waren geobsedeerd, zelfmoorden en paranormale ervaringen maakten op Gestron de indruk als het geklets van een krankzinnige. Hij liet Dom dat weten en hing midden in het gesprek op.

Vervolgens belde Dom Harriet Bellot in Sacramento, die niet meer problemen had dan Gestron. Ze vertelde dat ze een vijftigjarige ongetrouwde onderwijzeres was die belangstelling had voor het oude Westen. Elke zomer bracht ze een bezoek aan de forten en indiaanse nederzettingen uit een andere tijd, waarbij ze gewoonlijk in haar kleine camper sliep, maar zich af en toe een kamer in een motel veroorloofde. Ze klonk als een aardige, toegewijde maar strenge onderwijzeres die geen onzin duldde van haar leerlingen en dus ook niet van Dom. Toen hij begon te praten over bizarre dingen als poltergeistverschijnselen, hing ze op.

‘Voel je je daardoor prettiger, Faye?’ vroeg Ernie. ‘Je bent niet de enige van wie de herinneringen zo grondig zijn weggewist.’

‘Ik voel me verdomme helemaal niet beter,’ zei Faye. ‘Ik zou liever problemen hebben zoals jij of Dom dan helemaal niets voelen. Het lijkt nu net alsof ze een stuk uit me hebben gesneden en weggegooid.’

Misschien heeft ze gelijk, dacht Dom. Misschien zijn nachtmerries, fobieën en angsten beter dan een absolute leegte van binnen, koud en donker, net zoiets als voor de rest van je leven een fragment van de dood met je meedragen.

Toen Dominick Corvaisis zondagmiddag om vier minuten voor halfvijf de pastorie van St.-Bernadette belde op zoek naar Brendan Cronin, zat pater Wycazik in de studeerkamer te vergaderen met het parochiebestuur.

Om halfvijf onderbrak pater Michael Gerrano hem met het nieuws dat het telefoontje dat hij zojuist in de keuken had opgenomen van de ‘neef’ van pater Wycazik in Elko in Nevada was. Brendan Cronin was pas een paar uur geleden op een toestel naar Reno gestapt met het plan om op maandag met een lijnvlucht van Reno naar Elko te gaan. Op dit moment zat Brendan nog in de lucht, was zelfs nog niet in Reno en niet in de positie om iemand te bellen, daarom intrigeerde de boodschap van Michael pater Wycazik.

Hij verontschuldigde zich bij zijn bezoek en haastte zich naar de telefoon in de keuken. Dominick Corvaisis, die als schrijver waardering had voor fantasie, en Stefan Wycazik, die volkomen thuis was in de wereld van het mysterie en de mystiek, werden steeds opgewondener toen ze met elkaar spraken. Stefan vertelde wat hij wist over de problemen en avonturen van Brendan – het verloren geloof, wonderbaarlijke genezingen en vreemde dromen – en Corvaisis vertelde verhalen over poltergeistverschijnselen, slaapwandelen, nachtelijke fobieën, maanobsessies en zelfmoorden.

Tenslotte kon Stefan niet nalaten te vragen: ‘Meneer Corvaisis, ziet u enige reden voor een oude, halsstarrige religieus als ik om te blijven hopen dat wat er met Brendan gebeurt op een of andere manier goddelijk van aard is?’

‘Eerlijk gezegd, pater, ondanks de wonderbaarlijke genezingen van die politieagent en het meisje waar u het over had, kan ik hier niet de hand van God in zien. Er zijn te veel aanwijzingen van menselijke samenzwering om die interpretatie te steunen.’

Stefan zuchtte. ‘Ik neem aan dat dat zo is. Maar ik blijf me vastklemmen aan de hoop dat dat waarvan Brendan in Nevada getuige zal zijn, de bedoeling heeft om hem terug te brengen in de handen van God. Ik wil die mogelijkheid niet opgeven.’

Dom Corvaisis lachte zacht. ‘Pater, alleen al uit wat ik uit dit gesprek heb opgemaakt, vermoed ik dat u nooit de mogelijkheid om een ziel terug te winnen zult opgeven, waar en wanneer dan ook. Ik ben geneigd te geloven dat u de zielen niet helemaal redt zoals andere priesters doen, met finesse en door zachte aanmoediging. U lijkt me meer een … nou ja, een smid van de ziel die de redding van anderen bewerkstelligt in het zweet uws aanschijns en met een heleboel spierkracht. Begrijpt u me alstublieft niet verkeerd: ik bedoel het als een compliment.’

Stefan lachte ook. ‘Hoe zou ik het anders kunnen opvatten? Ik ben er vast van overtuigd dat niets gemakkelijks de moeite waard is om te doen. Een smid gebogen over een gloeiend smidsvuur? Ja, dat beeld staat me wel aan.’

‘Ik verheug me op de komst van pater Cronin morgen. Als hij iets van u wegheeft, pater, zullen we blij zijn dat hij aan onze kant staat.’

‘Ik sta ook aan uw kant,’ zei pater Wycazik, ‘en als er iets is wat ik kan doen om u te helpen bij uw onderzoek, bel me dan. Als er ook maar de geringste kans is dat deze vreemde gebeurtenissen de zichtbare aanwezigheid van God impliceren, ben ik niet van plan om op een afstand te blijven toekijken en alles te missen.’

De volgenden in het register waren Bruce en Janet Gable uit Philadelphia. Geen van hen had moeilijkheden van de soort waaronder Dom, Ernie en de anderen gebukt gingen. Ze waren meer bereid om naar Dom te luisteren dan Jim Gestron en Harriet Bellot waren geweest, maar aan het eind waren ze niet overtuigd door zijn verhaal.

De laatste naam was Thornton Wainwright, die een adres en telefoonnummer in New York City had opgegeven. Toen Dom dat draaide, kreeg hij een mevrouw Neil Karpoly, die zei dat het al meer dan veertien jaar haar nummer was en dat ze nooit van Wainwright had gehoord. Dom las haar het adres op Lexington Avenue voor en vroeg of mevrouw Karpoly daar woonde, waarop ze vroeg het te herhalen en vervolgens begon te lachen: ‘Nee meneer, daar woon ik niet. En die meneer Wainwright is niet erg betrouwbaar als hij u heeft gezegd dat dat zijn adres is. Daar woont niemand, hoewel ik zeker weet dat er duizenden mensen zijn die dat bijzonder prettig zouden vinden. Ik weet wel dat ik het fijn vond om daar te werken. Het is het adres van Bloomingdale’s.’

Sandy was verbaasd toen Dom dit nieuws vertelde: ‘Een valse naam en adres? Wat zou dat te betekenen hebben? Was hij werkelijk een gast die avond of heeft iemand die naam in het register geschreven om ons in de war te brengen? Of … wat?’

Jack Twist was in het bezit van een volledig stel geraffineerd vervalste legitimatiebewijzen – rijbewijzen, kaart van de sociale verzekering, creditcards, paspoorten, zelfs bibliotheekkaarten – op acht namen, inclusief ‘Thornton Bains Wainwright’, en hij gebruikte die altijd als schuilnaam wanneer hij een kraak plande en uitvoerde. Maar die zondagmiddag werkte hij anoniem, terwijl hij nog eens honderdduizend dollar uitdeelde aan geschrokken voorbijgangers in heel Manhattan. De grootste gift was vijftienduizend dollar aan een jonge zeeman en zijn bruid voor één dag, wiens gedeukte auto, een oude Plymouth, het had begeven op Central Park South, vlak bij het standbeeld van Simon Bolivar. ‘Koop een nieuwe auto,’ zei Jack tegen hen terwijl hij geld in hun handen stopte en speels een stapeltje bankbiljetten onder de pet van de zeeman stak. ‘En als je verstandig bent, vertel je het aan niemand, vooral niet tegen de kranten. Want dan komt de belasting achter je aan. Nee, je hoeft mijn naam niet te weten en het is niet nodig om me te bedanken. Wees alleen maar aardig voor elkaar, oké? Dat moet je trouwens altijd zijn, omdat we nooit weten hoeveel tijd we hebben in deze wereld.’

In minder dan een uur gaf Jack de hele honderdduizend dollar uit het geheime vak achter in zijn slaapkamerkast weg. Met een heleboel tijd voor zich kocht hij een boeket rode rozen en reed naar Westchester County, een uur rijden van de stad, naar de begraafplaats waar Jenny meer dan twee weken geleden was begraven.

Jack had niet gewild dat ze op een van de volle en smerige kerkhoven in de stad werd begraven. Hoewel hij wist dat hij sentimenteel was, had hij het gevoel dat de enige passende rustplaats voor zijn Jenny op het platteland was, waar in de zomer uitgestrekte groene grashellingen en lommerrijke bomen waren en in de winter vredige sneeuwpanorama’s.

Hij kwam op de begraafplaats even voor de schemering inviel. De gelijkvormige grafstenen lagen plat op de aarde en hoewel ze niet waren gekenmerkt en de meeste met sneeuw waren bedekt, liep Jack rechtstreeks naar die van Jenny.

Terwijl de sombere dag overging in een nog somberder schemering, in een kleurloze wereld op de rozen na, ging Jack in de sneeuw zitten, zonder te letten op het vocht en de kou, en praatte tegen Jenny zoals hij altijd had gedaan tijdens haar jaren in coma. Hij vertelde haar over de overval op de gepantserde auto en over het weggeven van al het geld. Terwijl de schemering zo zoetjes aan de nacht inluidde, begon de bewaker van de begraafplaats langzaam over het terrein te rijden om een paar late bezoekers te waarschuwen dat de hekken spoedig zouden worden gesloten. Tenslotte stond Jack op en wierp een laatste blik op Jenny’s naam in bronzen letters op de grafsteen die nu te zien was door het vaag blauwachtig licht van een van de lantaarns langs de oprijlaan van de begraafplaats. ‘Ik ben aan het veranderen, Jenny, en ik weet niet zeker waarom. Het geeft me een prettig gevoel, ja, maar het is ook een beetje vreemd.’ En tot zijn eigen verbazing vervolgde hij: ‘Er staat iets belangrijks te gebeuren, Jenny. Ik weet niet wat, maar er gaat iets heel belangrijks met me gebeuren.’ Plotseling voelde hij dat zijn pas ontdekte schuldgevoelens en de daaropvolgende vrede met de maatschappij alleen maar de eerste stappen waren van een lange tocht die hem zou voeren naar plaatsen waar hij zich nu nog geen voorstelling van kon maken. ‘Er gaat iets belangrijks gebeuren,’ herhaalde hij, ‘en ik wou dat je hier bij me was, Jenny.’

Vanaf het moment dat Ernie, Ned en Dom de gebroken ramen van het restaurant hadden dichtgetimmerd, had de blauwe lucht boven Nevada zich gewapend met donkere onweerswolken. Uren later, toen Dom met zijn huurauto naar het vliegveld van Elko reed om Ginger Weiss op te halen, werd de wereld onder een somber licht omgeven door een soort legergrijs. Hij was te rusteloos om in het kleine stationsgebouw te wachten, dus ging hij op het door de wind geteisterde asfalt staan, weggedoken in zijn zware winterjas, zodat hij de twee motoren van het lijnvliegtuig kon horen nog voor hij het door de lage wolken zag dalen. Het gebulder van de motoren droeg bij tot de stemming van ophanden zijnde oorlogvoering, en Dom besefte onbehaaglijk dat ze in zekere zin hun leger aan het verzamelen waren. De oorlog tegen hun onbekende vijand kwam met de dag dichterbij.

Het vliegtuig taxiede tot op vijfentwintig meter van het stationsgebouw en dokter Weiss was de vierde passagier die uitstapte. Zelfs in een volumineus, onaantrekkelijk jack zag ze er klein en mooi uit. De wind deed haar zijdeachtig zilverblonde haar als een wapperend banier achter haar aan waaien.

Dom haastte zich naar haar toe. Ze bleef staan en zette haar bagage neer. Ze aarzelden en staarden elkaar zwijgend aan, met een eigenaardig mengsel van verbazing, opwinding, plezier en angst. Toen, met een impulsiviteit die haar kennelijk evenzeer verraste als hem, wierpen ze zich praktisch op elkaar en omhelsden elkaar alsof ze oude vrienden waren die elkaar te lang niet hadden gezien. Dom hield haar dicht tegen zich aan en ze hield hem zo stevig vast dat hij haar hart even luid en snel voelde bonken als het zijne. Wat gebeurt hier, vroeg hij zich af.

Maar hij was te zeer in verwarring om de situatie te analyseren. Op dat ogenblik kon hij alleen maar voelen, niet nadenken.

Ze wilden elkaar niet loslaten, en toen dat tenslotte toch gebeurde, kon geen van hen een woord uitbrengen. Ginger probeerde iets te zeggen, maar haar stem was schor van emotie en Dom sprak onsamenhangend. Dus pakten ze ieder een tas op en liepen naar het parkeerterrein.

In de auto, met de motor lopend en de verwarming die warme lucht in hun gezicht blies aan, zei Ginger: ‘Wat heeft dit toch allemaal te betekenen?’

Nog niet helemaal zichzelf maar merkwaardig genoeg niet in verlegenheid gebracht door hun enthousiaste begroeting, schraapte Dom zijn keel. ‘Ik weet het eigenlijk niet. Maar ik denk dat wij samen misschien zoiets schokkends hebben doorgemaakt, dat de ervaring een speciale band tussen ons tot stand heeft gebracht, iets heel bijzonders waar we ons niet volledig van bewust waren tot we elkaar in levenden lijve zagen.’

‘Toen ik voor het eerst je foto zag op het boekomslag, had die een heel vreemd effect op mij, maar niet zoiets. En toen ik uit het vliegtuig stapte en jou daar zag … het was alsof we elkaar ons hele leven hebben gekend. Nee, zo is het niet precies. Het was alsof we elkaar veel beter, completer hadden gekend dan ooit iemand anders, alsof we samen een fantastisch geheim deelden dat de hele wereld zou willen weten maar dat alleen wij kenden. Klinkt dat niet krankzinnig?’

Hij schudde zijn hoofd. ‘Nee. Helemaal niet. Jij hebt gezegd wat ik voelde … zo duidelijk als woorden het kunnen verklaren.’

‘Je hebt een paar van de anderen ontmoet,’ zei Ginger. ‘Was het ook zo toen je hen voor het eerst zag?’

‘Nee. Ik voelde direct … een zekere warmte voor hen, had meteen een sterk gevoel van gemeenschappelijkheid, maar lang niet zo sterk als toen jij uit dat vliegtuig stapte. We hebben allemaal iets ongewoons doorgemaakt dat ons leven, onze toekomst met elkaar verbindt, maar kennelijk hebben jij en ik een nog vreemdere en aangrijpendere ervaring gedeeld dan alles wat we met hen hebben meegemaakt. Jezus, er zitten zoveel verschillende kanten aan en de ene is nog moeilijker te verklaren dan de andere.’

Een half uur bleven ze in de auto op de parkeerplaats van het vliegveld zitten praten. Buiten kwamen en gingen auto’s en bestelwagens terwijl de januariwind tegen de auto beukte en huilde tegen de ramen. Maar ze waren zich zelden van iets anders bewust dan van elkaar.

Ze vertelde hem over haar fugues, de hypnotische zittingen met Pablo Jackson en de Azrael-blokkering en toen over de moord op Pablo en hoe ze op het nippertje was ontsnapt.

Hoewel Ginger geen medelijden zocht noch lof voor de wijze waarop ze zichzelf in moeilijke omstandigheden wist te redden, groeide Doms respect en bewondering voor haar met de minuut. Ze was maar 1,55 meter en woog slechts honderd pond, maar op de een of andere manier had ze een lichamelijke aanwezigheid die indrukwekkender was dan die van vele anderen die twee keer zo groot waren als zij.

Dom vertelde over de gebeurtenissen van de afgelopen vierentwintig uur, en toen Ginger hoorde over zijn droom van de vorige nacht en over de nieuwe herinneringen die erin aan de oppervlakte waren gekomen, leek ze ontzettend opgelucht. In Doms droom herkende ze een bewijs van de theorie van Pablo Jackson: haar fugues waren niet veroorzaakt door geestesstoornissen maar werden altijd opgewekt door voorwerpen die in verband stonden met haar gevangenneming in het motel anderhalf jaar geleden. De zwarte handschoenen en de helm met het donkere vizier hadden haar doodsbang gemaakt omdat ze direct verband hielden met de onderdrukte herinneringen aan de mensen in ontsmettingspakken die zich met haar bezighielden terwijl ze de hersenspoeling onderging. De afvoer in de wastafel van het ziekenhuis veroorzaakte paniek omdat ze waarschijnlijk een van de zogenaamde gevangenen was die door kolonel Falkirk (wie dat dan ook mocht wezen) was vergiftigd en daarna was gedwongen om de dodelijke substantie uit te braken, net als Dom. Terwijl ze op het bed van het motel lag vastgebonden, moest ze vele oogonderzoeken hebben ondergaan om de diepte van haar door verdovende middelen teweeggebrachte trance vast te stellen, vandaar dat de oogspiegel haar die avond in de spreekkamer van George Hannaby zo’n doodsangst had aangejaagd. Dom zag hoe ze zich begon te ontspannen bij dit onweerlegbare bewijs dat haar black-outs niet een teken van waanzin waren maar in feite een wanhopige maar volkomen rationele methode om de onderdrukte herinneringen te vermijden.

‘Maar hoe zit het dan met de koperen knopen op de jas van de man die Pablo heeft gedood? En op het uniform van de agent? Waarom werd ik daar zo doodsbang van en brachten ze me in een fugue?’

‘We weten dat het leger bij deze operatie is betrokken,’ zei Dom, ‘en officiersuniformen hebben zulke koperen knopen, al is het dan niet met een stappende leeuw maar hoogstwaarschijnlijk … met afbeeldingen van adelaars in reliëf. De knopen op de jas van de moordenaar en de agent leken waarschijnlijk op die op de uniformen van de lui die ons in het motel gevangen hielden.’

‘Oké, maar je zei dat ze ontsmettingskostuums droegen, geen uniformen.’

‘Misschien droegen ze de ontsmettingskostuums niet al die dagen. Op een bepaald moment vonden ze het veilig genoeg om ze uit te doen.’

Ze knikte. ‘Dat klopt. Maar dan blijft er nog één ding over. Die rijtuiglampen achter het huis in Newbury Street, op de dag dat Pablo werd vermoord. Ik heb je daarover verteld: ze waren van zwart ijzer met amberkleurige ruitjes. Er zaten van die lampjes in die flikkerden als een gaslamp. Ze waren volkomen onschuldig, maar bezorgden me weer een black-out.’

‘De lampenvoeten in de kamers van het motel zijn van oorsprong ook stormlampen, met kleine ruitjes van amberkleurig glas.’

‘Wel verdomme. Dus iedere black-out werd veroorzaakt door een object dat me deed denken aan iets uit die tijd toen ik gehersenspoeld werd.’

Dom aarzelde even, toen stak hij zijn hand in zijn trui, haalde de polaroidfoto uit zijn overhemdzak en gaf die aan haar.

Ze werd bleek en huiverde toen ze zichzelf met lege ogen naar de camera zag staren. ‘Gevalt!’ Ze wendde haar blik af van de foto.

Dom gaf haar de tijd om zich van de schok te herstellen.

Buiten, in het vaalgrijze licht, stond een twintigtal voertuigen zwijgend te wachten als donkere, domme, broedende beesten. De wind joeg rommel en dode bladeren over het asfalt.

‘Het is mesjogge,’ zei ze terwijl ze haar bezorgde blik weer op de foto richtte. ‘Het is krankzinnig. Wat kan er met ons zijn gebeurd dat deze ingewikkelde, riskante samenzwering zou rechtvaardigen? Wat kunnen we hebben gezien dat zo vreselijk en godvergeten belangrijk was?’

‘Daar komen we wel achter,’ beloofde hij.

‘Ja? Zullen ze dat toelaten? Ze hebben Pablo gedood. Zullen ze niet alles doen wat in hun vermogen ligt om te verhinderen dat wij de waarheid aan het licht brengen?’

‘Wel, ik denk dat er twee partijen zijn bij de samenzweerders. In de eerste plaats de keiharden, die vertegenwoordigd worden door kolonel Falkirk en zijn mensen, en dan de wat humanere lui die vertegenwoordigd worden door de vent die ons deze foto’s heeft gestuurd en door de twee mannen in ontsmettingskostuums in mijn droom vannacht. De harden wilden ons direct al doden om er zeker van te kunnen zijn dat de zaak permanent in de doofpot zou blijven. Maar de anderen wilden in plaats van geweld te gebruiken onze herinneringen uitwissen zodat we in leven konden blijven en zij moeten de sterkste partij zijn geweest, want ze hebben hun zin gekregen.’

‘De moordenaar van Pablo behoorde waarschijnlijk tot de harde partij.’

‘Ja, die werkt dan voor Falkirk. De kolonel is kennelijk nog steeds bereid om iedereen die de operatie in gevaar brengt te doden, wat betekent dat geen van ons veilig is. Maar de andere groep gelooft nog steeds niet in de uiteindelijke oplossing van Falkirk en ik denk dat ze nog altijd proberen ons te beschermen, dus hebben we een kans. In elk geval kunnen we niet weglopen. We kunnen niet onze biezen pakken en proberen ons leven voort te zetten alleen maar omdat de vijand ons doodsangst aanjaagt.’

‘Nee,’ stemde Ginger in, ‘dat kunnen we niet. Omdat tenzij we erachter komen wat er is gebeurd, het eigenlijk geen leven is waarmee we zouden doorgaan.’

Ze liet haar blik over het parkeerterrein dwalen. ‘Ze moeten weten dat we ons verzamelen in het motel, dat de zaak op instorten staat. Denk je dat ze ons nu in de gaten houden?’

‘Hoogstwaarschijnlijk houden ze het motel onder bewaking,’ zei Dom. ‘Maar niemand is me naar het vliegveld gevolgd. Ik heb uitgekeken of ik werd geschaduwd.’

‘Ze hoeven je niet hierheen te schaduwen,’ zei ze grimmig. ‘Ze wisten waar je heenging. Ze wisten wie je ophaalde.’

‘Zijn we mensen met een vrije wil? Of zijn we alleen maar insecten op de handpalm van een reus en kan die ons vermorzelen wanneer hij wil?’

‘Misschien,’ zei Ginger Weiss. ‘Maar we kunnen hem tenminste een dodelijke beet toebrengen voor hij ons verplettert.’

Ze zei het heel vastberaden en overtuigend, maar gezien in het licht van een reus met een stelletje insecten was het ook amusant. Hoewel hij blij was met haar vastberadenheid, moest Dom er toch ook om lachen.

Terwijl ze grote ogen opzette van verbazing, barstte ze ook in lachen uit. ‘Tjonge, wat ben ik flink hè? Word verpletterd door een reus maar voel me geweldig, want voordat hij me tot moes slaat kan ik hem nog bijten.’

Terwijl hij Ginger gadesloeg toen ze om zichzelf zat te lachen, werd hij weer getroffen door haar schoonheid. Toen hij haar uit het vliegtuig zag komen, was zijn reactie op haar direct en krachtig geweest door de ervaringen die ze zich niet herinnerden maar samen hadden doorgemaakt. Maar zelfs als ze volkomen vreemden waren geweest en nog nooit elkaars pad hadden gekruist, zou hij meer door haar zijn getroffen dan door andere mooie vrouwen. In elk geval zou hij haar nagekeken hebben. Ze was bijzonder.

Hij haalde diep adem. ‘Zal ik je bij de anderen brengen?’

‘O ja,’ zei ze terwijl ze met haar slanke vingers haar ooghoeken depte om haar tranen van het lachen weg te vegen. ‘Ja, ik wil ze graag ontmoeten. De andere insecten op de hand van de reus.’

Voor Dom Corvaisis Ginger naar het motel bracht, ging hij met haar naar wat hij ‘de speciale plek’ noemde, meer dan tweehonderd meter ten zuiden van de snelweg. De wind ruiste door de half zichtbare begroeiing. Het ijs op het gras en de alsem zag er zwart, glinsterend zwart uit.

Dom stond een eindje van haar vandaan, zijn handen in zijn jaszakken, onbeweeglijk. Hij had haar gezegd dat hij haar reactie op de plaats of haar eerste gevoelens niet wilde beïnvloeden door die eerst te beschrijven.

Ginger liep langzaam heen en weer; ze voelde zich een beetje dwaas, alsof ze deelnam aan een halfbakken experiment in paranormale waarneming, op zoek naar helderziende vibraties. Maar al gauw voelde ze zich niet meer dwaas toen de vibraties werkelijk kwamen. Er ontstond een vreemd onbehagen en ze merkte dat ze wegbleef uit de diepere schaduwen, alsof daar iets vijandigs op de loer lag. Haar hart bonkte en haar onbehagen werd angst, en ze hoorde het tempo van haar ademhaling veranderen.

‘Het zit in me. Het zit in me.’

Ze draaide zich om naar de stem. Het leek alsof die afkomstig was van Dom, maar dat was niet zo. De woorden waren achter haar uitgesproken. Maar daar was niemand: alleen droge alsem en een restje sneeuw dat zacht gloeide, lichtgevend tussen de schaduwen.

‘Wat is er?’ vroeg Dom terwijl hij naar haar toeliep.

Ze had zich vergist. De andere stem van Dom, de spookachtig klinkende stem, was niet van achter haar gekomen maar vanuit haarzelf. Ze hoorde die andere Dom weer en ze besefte dat ze een stukje van een herinnering hoorde, een echo uit het verleden, iets wat hij tegen haar had gezegd die vrijdagavond, misschien toen ze allebei op deze zelfde plek hadden gestaan. Het stukje herinnering kwam zonder dat ze er iets bij zag of rook, omdat het deel uitmaakte van de gebeurtenissen die achter de Azrael-blokkering zaten opgesloten. Het waren alleen die vier woorden, tweemaal herhaald: ‘Het zit in me. Het zit in me.’

Plotseling barstte haar ingehouden angst los. Het landschap om haar heen leek een naamloze maar monsterlijke bedreiging te vormen. Ze begon terug te lopen naar de snelweg, vlug, en Dom vroeg wat er aan de hand was. Ze ging nog sneller lopen, niet in staat antwoord te geven omdat de angst als iets klevends in haar mond en keel zat. Hij riep haar naam, maar ze begon te rennen.

Ze was niet in staat te praten tot ze weer terug waren in de auto, met de portieren dicht, de motor lopend en de verwarming die warme lucht op haar verkilde gezicht blies aan. Beverig vertelde ze hem over de naamloze bedreiging die ze op dat gewoon uitziende stukje grond had gevoeld en over de herinnering aan zijn dringende stem en het zinnetje van vier woorden.

‘Het zit in me,’ zei hij peinzend. ‘Weet je zeker dat het iets is wat ik die avond tegen jou heb gezegd?’

‘Ja.’ Ze huiverde.

‘Het zit in me. Wat heb ik daar in hemelsnaam mee bedoeld?’

‘Ik weet het niet,’ zei Ginger. ‘Maar ik krijg er de koude rillingen van.’

Hij zweeg even. Toen zei hij: ‘Ja. Ik ook.’

Die avond had Ginger Weiss bijna het gevoel alsof ze met haar familie op een feestelijke bijeenkomst was. Ondanks de moeilijkheden waarin ze zich bevonden, waren ze allemaal opgewekt, want net als bij een echte familie putten ze kracht uit elkaar. Met z’n zessen waren ze in de keuken en maakten samen de maaltijd klaar, en door dat karwei leerde Ginger de anderen beter kennen, zodat ze voelde dat de banden met hen sterker werden.

Als beroepskok maakte Ned Sarver de hoofdschotel klaar: gebakken kippenborsten in een kruidige groene tomatensaus met zure room. Aanvankelijk dacht Ginger ten onrechte dat Ned een sombere, onvriendelijke man was, maar al spoedig herzag ze haar mening. Zwijgzaamheid kon soms een teken zijn van een gezond ego dat niet voortdurend bevrediging eist, wat het geval was met Ned. Bovendien moest Ginger een man wel aardig vinden die zoveel van zijn vrouw hield als Ned van Sandy, een liefde die zichtbaar was in elk woord dat hij tegen haar zei en in elke blik die hij haar toewierp.

Sandy, de enige van hen die alleen maar positief was beïnvloed door hun mysterieuze beproeving, was zo zachtaardig, zo blij met de recente veranderingen in zichzelf, dat ze bijzonder goed gezelschap was. Samen maakten zij en Ginger de salade en groente klaar, en terwijl ze aan het werk waren, ontwikkelde zich een bijna zusterlijke genegenheid tussen hen.

Faye Block maakte het dessert, een taart met een chocoladekorst, gevuld met bananenijs. Ginger mocht Faye, die haar deed denken aan Rita Flannaby. De ontwikkelde societyvrouw was in vele opzichten anders dan Faye, maar in fundamentele opzichten waren ze gelijk: ze waren allebei efficiënte types die de touwtjes in handen namen, taai en gevoelig.

Ernie Block en Dom Corvaisis legden het extra blad in de tafel en zorgden voor zes couverts. Ernie had in het begin nors geleken, maar nu zag ze dat hij een lieverd was. Hij wekte veel genegenheid op door zijn angst voor het donker die hem jongensachtig maakte, ondanks zijn grootte en leeftijd.

Van de vijf mensen in Gingers gezelschap wekte alleen Dominick Corvaisis emoties op die ze niet kon thuisbrengen. Ze had dezelfde gevoelens van vriendschap voor hem als voor de anderen en daarnaast was ze zich bewust van een speciale band tussen hen beiden die voortkwam uit de ervaring die ze zich niet konden herinneren en die ze samen hadden beleefd. Maar ze werd ook seksueel tot hem aangetrokken. Dat verbaasde haar, want ze voelde nooit iets voor een man voor ze hem minstens een paar weken kende en wat meer over hem wist. Op haar hoede voor haar romantische verlangens, hield Ginger haar emoties streng in toom en probeerde zichzelf ervan te overtuigen dat Dom zich niet op dezelfde manier tot haar aangetrokken voelde, terwijl dat toch duidelijk wel het geval was.

Tijdens het eten bleven ze over hun hachelijke situatie praten en zoeken naar aanwijzingen die ze misschien over het hoofd hadden gezien.

Net als Dom kon Ginger zich het ongeluk met de giftige stoffen van twee jaar geleden niet voor de geest halen, hoewel de Blocks en de Sarvers het zich wel duidelijk herinnerden. De snelweg was wel degelijk afgesloten geweest en er was sprake geweest van een noodtoestand, daar was geen twijfel aan. Maar gisteravond had Dom de Blocks ervan overtuigd dat hun herinneringen aan hun evacuatie naar de boerderij van Elroy en Nancy Jamison onjuist waren en dat zowel zij als de Jamisons bijna zeker in het motel waren vastgehouden. Volgens Faye en Ernie hadden de Jamisons de laatste tijd geen melding gemaakt van nachtmerries of vreemde problemen, dus moest de hersenspoeling bij hen doelmatig zijn geweest, hoewel ze binnenkort ook met hen zouden moeten praten. Ook Ned en Sandy waren met tegenzin tot de conclusie gekomen dat hun herinneringen aan het uitzitten van de crisis in hun caravan te oppervlakkig waren om echt te zijn en dat waarschijnlijk ook zij vastgebonden waren geweest in een bed van het motel, ingespoten met een verdovend spul en gehersenspoeld, net als alle anderen op de foto’s.

‘Maar,’ vroeg Faye zich af, ‘waarom zouden ze ons niet allemaal zo’n beetje dezelfde valse herinneringen hebben gegeven?’

‘Misschien hebben ze bij jullie die hier wonen het ongeluk met de giftige stoffen en het afsluiten van de snelweg ingeweven in jullie valse herinnering,’ zei Ginger. ‘Dat was noodzakelijk omdat later mensen zouden vragen waar jullie waren tijdens de noodtoestand, en je zou moeten weten waar ze het over hebben. Maar Dom en ik komen uit plaatsen ver hiervandaan en het is niet waarschijnlijk dat we hier ooit terugkomen of iemand tegen het lijf lopen die weet dat we binnen het quarantainegebied zijn geweest. Daarom hebben ze niet de moeite genomen dat stukje werkelijkheid in te sluiten bij de valse herinneringen die ze ons hebben gegeven.’

Sandy bleef zitten met een stukje kip aan haar vork geprikt. ‘Maar zou het niet veiliger en gemakkelijker zijn geweest om jullie herinneringen in overeenstemming met het ongeluk te brengen?’

‘Vanaf het moment dat Pablo Jackson me hielp ontdekken dat er met mijn geest was geknoeid,’ zei Ginger, ‘heb ik gelezen over hersenspoeling, en ik geloof dat het heel wat eenvoudiger is om herinneringen in te prenten die helemaal vals zijn dan er stukjes werkelijkheid doorheen te vlechten, zoals de noodtoestand en de afsluiting van de weg. Het kost waarschijnlijk meer tijd om valse herinneringen te construeren die ook nog wat realiteit hebben, en misschien hadden ze gewoon de tijd niet om dat met ons allemaal te doen. Dus gaven ze de super de luxe hersenspoeling alleen aan de mensen van hier.’

‘Dat lijkt me heel goed mogelijk,’ zei Ernie en iedereen was het ermee eens.

‘Maar is dat ongeluk echt gebeurd?’ vroeg Faye. ‘Of was het alleen een dekmantelverhaal om de gelegenheid te hebben de snelweg af te sluiten en ons te isoleren, zodat we niet de kans kregen om te praten over wat we vrijdagavond hadden gezien?’

‘Ik denk dat er wel een soort besmetting was,’ zei Ginger. ‘In Doms nachtmerrie, die dus eerder een herinnering is dan een droom, droegen de mannen ontsmettingskostuums. Nou, toen ze naar het quarantainegebied kwamen, droegen ze die pakken misschien om geen gevaar op te leveren voor journalisten of andere toeschouwers. Maar eenmaal hier, waar alleen wij hen konden zien, zouden ze die kleding niet aanhouden, tenzij dat absoluut noodzakelijk was.’

Ernie schraapte zijn keel en zei: ‘Ja, eh, wat was het, denk jij? Jij bent arts. Denk je dat het een chemische of biologische besmetting was? Het verhaal dat ze aan de media doorgaven, was dat het ging om chemicaliën die op het proefterrein van Shenkfield moesten worden afgeleverd.’

Ginger had al eerder over die vraag nagedacht, lang voor Ernie hem stelde. Chemische of biologische besmetting? Ze had er wel een antwoord op, dat haar intens verwarde. ‘In het algemeen gesproken hoeven de pakken die worden gedragen bij een ongeluk met chemicaliën niet luchtdicht te zijn. Ze moeten alleen de mensen van hoofd tot voeten bedekken om te voorkomen dat de een of andere giftige substantie in contact komt met hun huid en die lui moeten een gasmasker dragen zodat ze geen dodelijke dampen kunnen inademen. Die pakken zijn meestal van een lichte stof en niet poreus, met als hoofddeksel een gewone stoffen kap met een plastic vizier. Maar de pakken die Dom beschreef, zagen er zwaar uit en hadden een dikke vinyl buitenlaag, met handschoenen die één geheel vormden met de mouwen, en verder een harde helm die luchtdicht was verzegeld bij de kraag. Dat is zonder enige twijfel de uitrusting die wordt gedragen wanneer het gevaar bestaat van blootstelling aan een gevaarlijk middel, zoals microben.’

Een tijdje zei niemand een woord terwijl ze allemaal hun gedachten lieten gaan over dit verontrustende nieuws.

Toen nam Ned een flinke slok bier om wat moed te vergaren en zei: ‘Dus we moeten met iets geïnfecteerd zijn.’

‘Een of ander virus dat ze hebben ontwikkeld voor biologische oorlogvoering,’ zei Faye.

‘Het was bestemd voor Shenkfield, dat virus moet het zijn geweest,’ zei Ernie. ‘Een heel vuil spul.’

‘Maar toch leven we nog,’ zei Sandy.

‘Omdat ze onmiddellijk in staat waren om ons in quarantaine te plaatsen en ons te behandelen,’ zei Ginger. ‘Ze zouden beslist niet het plan hebben gehad om een genetisch vervaardigd virus te testen, een of ander nieuw en dodelijk organisme dat als wapen kan worden gebruikt, als ze niet tegelijk een doelmatig geneesmiddel ervoor hadden ontwikkeld. Dus ze hadden een voorraad nieuwe antibiotica of serum, juist met het oog op een eventueel ongeluk. Als ze ons hebben besmet, hebben ze ons ook genezen.’

‘Het klinkt goed, hè?’ zei Ernie. ‘Misschien begint het allemaal stukje voor stukje op z’n plaats te vallen.’

Dom was het er niet mee eens. ‘Het verklaart nog steeds niet wat er op die vrijdagavond is gebeurd, wat we hebben gezien en waar we geen getuige van mochten zijn. Het verklaart niet wat het hele restaurant liet trillen en wat de ramen verbrijzelde, niet op die eerste avond en ook niet gisteravond.’

‘En net zo min vormt het een verklaring voor die andere vreemde dingen,’ zei Faye. ‘Zoals al die papieren manen die om Dom ronddraaiden in het huis van Lomack. Of wat pater Wycazik beweert over die jonge priester die wonderbaarlijke genezingen verricht.’

Ze keken elkaar aan, in stilte wachtend op iemand die zou kunnen verklaren hoe een biologische besmetting verband zou kunnen houden met paranormale gebeurtenissen. Maar niemand had een antwoord.

Minder dan vijfhonderd kilometer ten westen van het Tranquility Motel, in een ander motel in Reno, was Brendan Cronin naar bed gegaan en had de lichten uitgedaan. Hoewel het pas even over negenen was, functioneerde hij nog op Chicago-tijd, dus voor hem was het over elven.

Maar de slaap kwam niet. Nadat hij zich had ingeschreven in het motel en had gegeten, had hij pater Wycazik gebeld, die hem had verteld over het telefoontje van Dominick Corvaisis. Brendan was opgewonden door het nieuws dat hij niet de enige was die in dit mysterie was verwikkeld. Hij overwoog het Tranquility te bellen maar ze wisten al dat hij onderweg was, en wat hij door de telefoon kon zeggen, kon hij beter morgen persoonlijk doen. De gedachten aan morgen en speculaties over wat er zou kunnen gebeuren hielden hem nog geruime tijd uit zijn slaap.

Hij had minder dan een uur wakker gelegen terwijl zijn gedachten afdreven naar het griezelige licht dat zijn slaapkamer in de pastorie twee nachten geleden had gevuld, toen dat verschijnsel zich plotseling weer voordeed. Maar nu was er geen zichtbare bron van licht, zelfs niet zo onwaarschijnlijk als die door de rijp gevormde maan op het raam. Nu verscheen de gloed boven hem en aan alle kanten, alsof de moleculen van de lucht in staat waren licht te produceren. Aanvankelijk was het een maanbleek, melkachtig schijnsel dat met de seconde helderder werd, tot het leek alsof hij in een open veld lag, onder het aangezicht van een volle maan.

Het was anders dan het vredige, goudkleurige licht dat in zijn terugkerende droom voorkwam, en net als twee nachten geleden vervulde dit hem met tegenstrijdige emoties: afgrijzen en verrukking, angst en hevige opwinding. Net als de vorige keer veranderde het licht van kleur en werd scharlakenrood, zodat hij leek te zweven in een stralende bloedbel.

Het zit in me, dacht hij terwijl hij zich afvroeg wat het betekende. In me. De gedachte echode in zijn hoofd. En plotseling werd hij koud van angst.

Zijn bonkende hart leek op het punt uit elkaar te barsten terwijl hij daar onbeweeglijk lag. In zijn handen verschenen de ringen. Kloppend.

2

Maandag 13 januari

Toen ze de volgende ochtend in de keuken van Ernie en Faye bijeenkwamen voor het ontbijt, was Dom verheugd te horen dat de afgelopen nacht voor de meesten van hen een beproeving was geweest. ‘Het ontrafelt zich, zoals ik hoopte dat het zou gebeuren,’ zei hij. ‘Doordat we hier bij elkaar zijn en opnieuw de groep vormen die hier die avond bijeen was en die nu samenwerkt om achter de waarheid te komen, oefenen we voortdurend druk uit op de geheugenblokkeringen die ze bij ons hebben ingeplant. En nu verbrokkelt die barrière een beetje sneller.’

De afgelopen nacht hadden Dom, Ginger, Ernie en Ned bijzonder levendige nachtmerries gehad die zoveel overeenkomsten hadden dat ze zeker konden worden gezien als fragmenten van verboden herinneringen. In alle gevallen waren ze vastgebonden op een bed en verzorgd door mannen in ontsmettingskostuums. Sandy had een prettige droom gehad, hoewel die niet de helderheid en bijzonderheden van de nachtmerries van de anderen had. Faye was de enige die helemaal niet had gedroomd.

Ned was zo van streek door zijn nachtmerrie dat hij op maandagochtend, toen hij en Sandy uit Beowawe kwamen voor het ontbijt, aankondigde dat ze zolang in een kamer van het motel wilden trekken. ‘Vannacht, nadat ik door de droom wakker was geworden, kon ik niet meer in slaap komen. En terwijl ik daar lag, bedacht ik hoe eenzaam het is in onze caravan, met aan alle kanten die lege vlaktes … misschien dat die kolonel Falkirk ons alsnog doodt, zoals hij direct al wilde doen. En als hij naar ons toe komt, wil ik niet dat Sandy en ik alleen zijn daar in die caravan.’

Dom voelde met Ned mee, omdat de kok die donkere en levendige dromen niet eerder had gehad. De afgelopen weken hadden Dom, Ginger en Ernie iets geleerd over hoe ze angstaanjagende nachtmerries het hoofd moesten bieden, maar Ned had zich niet kunnen wapenen, dus was hij behoorlijk overstuur.

En natuurlijk was Ned met recht bang voor Falkirk. Hoe dichter ze bij de onthulling van de samenzwering en achter de waarheid kwamen, des te waarschijnlijker zouden zij het doelwit van een preventieve aanval worden. Dom dacht niet dat Falkirk iets zou doen alvorens Brendan Cronin, Jorja Monatella en misschien andere slachtoffers zich in het motel hadden verzameld. Maar als ze zich eenmaal op één plaats bevonden, zouden ze zich moeten voorbereiden op moeilijkheden.

Nu, in de keuken van de Blocks, zat Ned Sarver zonder veel animo te ontbijten terwijl hij praatte over de beelden die zijn slaap hadden verstoord. Eerst had hij gedroomd dat hij gevangen gehouden werd door mannen in een ontsmettingskostuum, maar later hadden ze een laboratoriumjas of een militair uniform aangehad, een aanwijzing dat het biologische gevaar voorbij was. Eén van de mannen in uniform was kolonel Falkirk geweest, en Ned beschreef de man tot in de bijzonderheden: ongeveer vijftig jaar oud, zwart haar dat grijs werd aan de slapen, grijze ogen als cirkels gepolijst staal, een neus als een snavel en dunne lippen.

Ernie kon de beschrijving die Ned van de officier gaf bevestigen, want Falkirk was ook in zijn nachtmerries verschenen. Het was een opmerkelijk toeval dat dezelfde man in allebei hun droom was verschenen, wat duidelijk maakte dat zijn gezicht niet alleen een verzinsel was, maar de herinnering aan een uiterlijk dat zowel Ernie als Ned anderhalf jaar geleden had gezien. ‘In mijn nachtmerrie,’ zei Ernie, ‘noemde een andere legerofficier Falkirk bij zijn voornaam. Leland. Kolonel Leland Falkirk.’

‘Hij is waarschijnlijk gestationeerd in Shenkfield,’ zei Ginger.

‘Daar proberen we later achter te komen,’ zei Dom.

De barrières naar de herinnering kwamen langzaam naar omlaag, zodat Dom zich opgewekter voelde dan in maanden het geval was geweest.

In Gingers nachtmerrie was ze niet de enige geweest die was gehersenspoeld in kamer 5, de kamer waar ze die zomer had gelogeerd en die ze nu weer had. ‘In een hoek stond een opvouwbaar bed met daarop een vrouw met rood haar, die ik nooit eerder had gezien. Ze was ongeveer veertig jaar. Ze was ook verbonden met een infuus en elektrocardiograaf. Ze had zo’n … lege blik.’

Zoals Ernie en Ned in hun nachtmerries een nieuwe ontwikkeling hadden gedeeld – de verschijning van kolonel Falkirk – hadden Dom en Ginger deze andere ontdekking gemeen. In de droom was ook sprake van een opvouwbaar bed met daarnaast een infuus en een EEG-monitor, en er had een jongeman van in de twintig met een bleek gezicht, borstelige snor en dode ogen in gelegen.

‘Wat wil dat zeggen?’ vroeg Faye Block. ‘Moesten ze zoveel mensen een hersenspoeling geven dat ze al onze kamers nodig hadden?’

‘Nee,’ zei Sandy, ‘want volgens het register zijn er maar elf kamers verhuurd.’

‘Er moeten mensen op de snelweg zijn geweest die net als wij bepaalde dingen hebben gezien.’ zei Ginger. ‘Het leger is erin geslaagd hen tegen te houden en ze hier te brengen. Maar geen van hun namen staat in het register.’

‘Hoeveel zouden het er zijn?’ vroeg Faye.

‘Dat zullen we waarschijnlijk nooit weten,’ zei Dom. ‘We hebben ze eigenlijk nooit ontmoet. We hebben alleen kamers met hen gedeeld terwijl we verdoofd waren. Misschien kunnen we ons op den duur de gezichten herinneren van mensen die we hebben gezien, maar we kunnen ons onmogelijk namen en adressen herinneren die we nooit hebben geweten.’

Maar uiteindelijk losten deze gereprogrammeerde herinneringen, deze weefsels van leugens zich tenminste op en lieten stukjes van de waarheid zien.

Mettertijd zouden ze het hele verhaal ontdekken – als kolonel Falkirk niet eerst met zwaar geschut achter hen aankwam.

Op maandagochtend, toen de groep in het motel zat te ontbijten, begaf Jack Twist zich naar een safeloket in een kluis van een filiaal van de Citibank op Fifth Avenue in New York. De bankemployé die met hem meeliep, een aantrekkelijke jonge vrouw, noemde hem meneer Farnham, want dat was de naam waaronder hij hier bekend stond.

Nadat ze allebei hun eigen sleutel hadden gebruikt om de kluis uit de muur te halen en hij er alleen mee was achtergebleven in een klein vertrek, lichtte hij het deksel op en staarde ontsteld naar de inhoud. Het ijzeren kistje bevatte iets wat hij er niet in had gelegd, wat eigenlijk niet mogelijk was omdat alleen hij van het bestaan ervan wist en de enige sleutel had.

Er moesten vijf witte enveloppen in zitten, elk gevuld met vijfduizend dollar in biljetten van honderd en twintig dollar, en dat geld leek onaangeroerd. Het was een van zijn elf geheime noodfondsen, ondergebracht in safeloketten verspreid over de hele stad. Die ochtend was hij van plan geweest om uit elk ervan vijftienduizend dollar te halen, een totaal van 165 000 dollar, om ook die weg te geven. Hij opende de vijf enveloppen en telde met trillende handen de inhoud. Er ontbrak geen enkel biljet.

Jack was zelfs niet een beetje opgelucht. Hoewel het geld er nog was, bewees de aanwezigheid van het andere voorwerp dat zijn valse identiteit was doorzien, er was inbreuk gemaakt op zijn privacy en zijn vrijheid was in gevaar gebracht. Iemand wist wie Gregory Farnham in werkelijkheid was en het voorwerp dat in de doos was achtergelaten, was een duidelijke aanwijzing dat zijn ingewikkeld geconstrueerde dekmantel was doorzien.

Het was een ansichtkaart. Er was niets op geschreven, geen enkele mededeling. De aanwezigheid van de kaart zelf was voldoende boodschap. In de zomer anderhalf jaar geleden, nadat hij en Branch Pollard met nog een derde man hadden ingebroken op het landgoed van Avril McAllister in Marin County en Jack vervolgens een winstgevend bezoek had gebracht aan Reno, huurde hij een auto en reed naar het oosten. De eerste nacht had hij doorgebracht in het Tranquility Motel. Hij had daar sindsdien niet meer aan gedacht, maar hij herkende het zodra hij de foto zag.

Wie kon weten dat hij in dat motel was geweest? Branch Pollard niet. Hij had Branch nooit verteld over Reno of over zijn beslissing om terug te rijden naar New York. En ook niet de derde man die erbij was, een zekere Sal Finrow uit Los Angeles. Jack had hem nooit meer gezien nadat ze de buit hadden verdeeld.

Toen besefte Jack dat minstens drie van zijn valse identiteiten waren doorzien. Hij had zijn safeloket gehuurd als Farnham, maar hij logeerde in het Tranquility Motel onder de naam Thornton Wainwright. Beide pseudoniemen waren nu bekend, en de enige manier waarop iemand die met elkaar had kunnen verbinden was door Jack in verband te brengen met zijn identiteit als Philip Delon, onder welke naam hij in de flat op Fifth Avenue woonde, dus die naam was ook bekend.

Jezus.

Hij zat in het hokje in de bank, geschokt en woedend nadenkend in een poging erachter te komen wie zijn mogelijke vijand was. Het kon niet de politie of de FBI zijn of een andere overheidsinstantie, want die zouden hem gewoon direct gearresteerd hebben als ze zoveel bewijzen tegen hem hadden gehad. En net zomin kon het een van de mannen zijn met wie hij ooit een kraak had gezet, want hij zorgde er altijd voor zijn vrienden in de onderwereld buiten zijn leven op Fifth Avenue te houden, dus wist geen van hen waar hij eigenlijk woonde. Als ze een klus op het oog hadden waarvoor zijn deskundigheid was vereist, konden ze hem alleen bereiken via verscheidene correspondentieadressen of via een aantal telefoonnummers onder pseudoniem, waarop een antwoordapparaat was aangesloten. Hij had vertrouwen in de doelmatigheid van deze voorzorgen. Bovendien, als een of andere gangster in het safeloket was gekomen, zou hij de vijfentwintigduizend dollar niet onaangeroerd hebben gelaten maar elke dollar hebben meegenomen.

Dus vroeg Jack zich af wie er achter hem aanzat.

Hij concentreerde zich op de beroving van het pakhuis van de fratellanza begin december. Zat de maffia achter hem aan? Als die iemand wilden vinden, beschikten ze over meer contacten, bronnen en vastberadenheid dan de FBI. Zij hadden hoogstwaarschijnlijk ook niet die vijfentwintigduizend dollar meegenomen, maar ze laten liggen als een dreigende waarschuwing dat ze meer van hem wilden dan het geld dat hij van hen had gestolen. Het lag ook in de aard van de fratellanza om zoiets pesterigs als een ansichtkaart achter te laten, omdat die jongens ervan genoten iemand die ze om zeep wilden brengen eerst een poosje te laten zweten voor ze uiteindelijk de trekker overhaalden.

Aan de andere kant zou de maffia, zelfs als die hem op het spoor was gekomen en op de een of andere manier zijn misdadige carrière onder de loep had genomen om te zien wie hij nog meer had bestolen, niet de moeite hebben genomen om ansichtkaarten van het Tranquility Motel te pakken te krijgen om hem bang te maken. Als ze hem toch hadden willen pesten, hadden ze in het safeloket een foto van het pakhuis dat hij had beroofd achtergelaten.

Dus was het niet de maffia. Maar wie dan wel? Wie dan verdomme?

Het hokje begon nog kleiner te lijken dan het al was. Jack voelde zich opgesloten en kwetsbaar. Zolang hij in de bank was, kon hij nergens heen, zich nergens verbergen. Hij stak de vijfentwintigduizend dollar in de zakken van zijn jas en was niet meer van plan er iets van weg te geven. Plotseling was het zijn ontsnappingsgeld geworden. Hij stak de ansichtkaart in zijn portefeuille, sloot de lege doos en drukte op de zoemer voor de bankbediende.

Twee minuten later was hij buiten. Hij haalde diep adem en bestudeerde de mensen op Fifth Avenue om te zien of iemand hem volgde, maar hij zag niemand die verdacht was.

Even stond hij als een rots in de stroom van mensen die langs hem heen liepen. Hij wilde zo snel mogelijk de stad en de staat uit, vluchten naar een onwaarschijnlijke bestemming waar ze niet naar hem zouden zoeken, wie ze ook waren. Toch was hij er niet helemaal zeker van dat een vlucht noodzakelijk was. Tijdens zijn commando-opleiding had hij geleerd nooit iets te doen voor hij begreep waarom hij het deed en voor hij wist wat hij ermee hoopte te bereiken. Bovendien woog zijn nieuwsgierigheid zwaarder dan de angst voor zijn onbekende vijand. Hij moest weten met wie hij te maken had, hoe ze zijn verschillende pseudoniemen hadden ontdekt en wat ze van hem wilden.

Buiten de bank hield Jack een taxi aan en begaf zich naar de hoek van Wall Street en William Street, in het hart van het financiële centrum, waar hij zes safeloketten had in zes banken. Hij ging naar vijf daarvan waar hij vijfentwintigduizend dollar ophaalde, alsmede een ansichtkaart van het Tranquility Motel.

Na de vijfde besloot hij ermee te stoppen omdat zijn jaszakken al uitpuilden en dat al gevaarlijk genoeg was om mee rond te lopen, en omdat hij nu wist dat zonder twijfel ook zijn andere zes valse identiteiten en clandestiene safeloketten waren ontdekt. Hij had genoeg geld bij zich om mee weg te komen en hij maakte zich niet bijzonder bezorgd over het achterlaten van de resterende 150 000 dollar in de andere loketten. Om te beginnen had Jack vier miljoen dollar op zijn Zwitserse bankrekening en de verspreider van de ansichtkaarten zou het beschikbare geld al hebben meegenomen als dat zijn bedoeling was.

Nu had hij tijd om na te denken over dat motel in Nevada, en hij was tot het besef gekomen dat er iets vreemds was aan de tijd die hij daar had doorgebracht. Hij was er drie dagen gebleven, had zich ontspannen en genoten van de rust en het landschap. Maar voor het eerst kwam het hem onwaarschijnlijk voor dat hij zoiets zou hebben gedaan. Niet met zoveel contanten in de kofferruimte van zijn huurauto. Niet als hij al twee weken van New York (en Jenny) was weggeweest. Hij zou rechtstreeks van Reno naar huis zijn gereden. Nu hij was gedwongen erover na te denken, sloeg dat verblijf van drie dagen in het motel nergens op.

Een andere taxi bracht hem naar zijn flat, waar hij even voor elven arriveerde. Hij belde direct Elite Flights, een maatschappij die kleine straalvliegtuigen charterde en waarmee hij eerder zaken had gedaan, en ontdekte tot zijn opluchting dat ze een Lear beschikbaar hadden die kon vertrekken wanneer hij dat wilde.

Snel pakte hij drie koffers, verdeelde wat kleren over elk, maar liet de grootste ruimte open voor andere voorwerpen. Hij pakte twee handwapens in, een Smith & Wesson Model 19 Combat Magnum, gemaakt voor de .357 Magnum-kogel maar ook in staat 38 speciale kogels af te vuren, en een .32 Baretta Model 70, waarvan de korte loop was voorzien van schroefdraad voor een geluiddemper, waarvan Jack er twee inpakte. Verder nam hij nog een Uzi-machinepistool mee dat hij illegaal had omgebouwd tot automatisch vuurwapen, plus een flinke hoeveelheid munitie.

Jacks recente schuldgevoelens hadden hem de afgelopen achtenveertig uur grondig veranderd, maar ze hadden hem niet zo in hun macht dat hij niet in staat was om gewelddadig op te treden tegen lieden die dat wellicht ook tegen hem zouden doen. Zijn besluit om een eerlijk en goed burger te worden deed niets af aan zijn instinct tot zelfbehoud. En gezien zijn achtergrond was niemand beter voorbereid om zichzelf te beschermen dan Jack Twist.

Bovendien was hij, na acht jaar vervreemding en eenzaamheid, begonnen zich weer naar de maatschappij te voegen, was hij gaan hopen op een normaal leven en hij zou niemand toestaan hem in de weg te lopen bij het grijpen van wat misschien zijn laatste kans op geluk was.

Hij pakte ook de draagbare computer in die hij had gebruikt om het elektronische slot van de geldwagen open te krijgen. Hoewel hij de zwaarste wapens en apparatuur gelijk over de drie grote koffers verdeelde, was geen daarvan bepaald licht toen hij ze tenslotte dicht en op slot deed. Iedereen die hem hielp met zijn bagage zou zich verbazen over de inhoud, maar niemand zou pijnlijke vragen stellen of alarm slaan. Dat was het voordeel van het huren van een privévliegtuig: hij hoefde niet door de bewaking van een vliegveld en niemand zou zijn bagage inspecteren.

Van zijn flat ging hij met een taxi naar La Guardia.

De wachtende Lear zou hem naar Salt Lake City brengen, de dichtstbijzijnde grotere luchthaven bij Elko en iets dichterbij dan dat van Reno, en op Jacks verzoek had Elite Flights al de huur geregeld van een vliegtuig dat hem van Salt Lake City naar Elko kon brengen. Hoewel dat in het oostelijkste gedeelte van Nevada was gelegen, lag het nog in de tijdzone van de Grote Oceaan, dus zou hij drie uur winnen, hoewel hij niet dacht dat hij lang voor het vallen van de nacht in Elko zou arriveren.

Maar dat was prima. Voor wat hij van plan was, had hij duisternis nodig. Voor Jack betekenden de pesterige ansichtkaarten uit zijn safeloketten dat er in Nevada mensen waren die alles over zijn criminele leven te weten waren gekomen wat de moeite waard was. De kaarten leken een aanwijzing te zijn dat hij die mensen kon bereiken via het Tranquility Motel, of misschien woonden ze daar zelfs wel. De ansichtkaart was een uitnodiging. Of een oproep. Hoe dan ook, hij kon die alleen maar negeren op eigen risico.

Hij wist niet of hij werd gevolgd naar La Guardia en hij nam niet de moeite om te kijken of dat inderdaad zo was. Als zijn telefoon thuis werd afgetapt, wisten ze dat hij kwam op het moment dat hij met Elite Flights had gebeld. Hij wilde dat ze hem openlijk zagen komen, want dan zouden ze niet op hun hoede zijn bij zijn aankomst in Elko, wanneer hij zich plotseling van hen losschudde en onderdook.

Maandagochtend gingen Dom en Ginger na het ontbijt naar Elko, naar het kantoor van de Sentinel, de enige krant in de streek. Ofschoon ze de grootste stad in de verre omtrek was, telde Elko minder dan tienduizend inwoners, dus was het kantoor van de krant niet gehuisvest in een glimmende glazen kantoorflat maar in een eenvoudig betonnen gebouw van twee verdiepingen in een rustige straat.

Ondanks het financiële succes van zijn eerste roman had Dom nog steeds moeite om zichzelf aan te kondigen als schrijver. In zijn eigen oren klonk hij pretentieus en onecht, maar het was wel makkelijk om onder dat mom toegang te krijgen tot het archief.

De receptioniste, Brenda Hennerling, herkende zijn naam niet, maar bij het noemen van de titel van zijn roman die juist op weg was naar de boekhandels, zei ze: ‘Het is de boekenclubselectie van deze maand! Hebt u het geschreven? Echt waar?’ Ze had het een maand geleden besteld, en het was juist met de post gekomen. Zoals ze zei was ze een liefhebster van lezen en ze las twee boeken per week, en het was echt een sensatie om een heuse romanschrijver te ontmoeten. Haar enthousiasme maakte Doms verlegenheid alleen maar groter. Hij was dezelfde mening toegedaan als Robert Louis Stevenson, die had gezegd: ‘Het belangrijkste is het verhaal, het goed vertelde verhaal, niet degene die het vertelt.’

De oude exemplaren van de Sentinel werden bewaard in een smal vertrek zonder ramen. Er stonden twee bureaus met daarop een schrijfmachine en verder een leesapparaat voor microfilms, een dossierkast met microfilms en zes grote dossierkasten met grote laden waarin die exemplaren van de krant werden bewaard die nog niet op film waren overgebracht. De kale betonnen muren waren lichtgrijs geschilderd en ook het plafond was grijs, en de tl-verlichting gaf een kil licht.

Nadat Brenda Hennerling het systeem had uitgelegd en hen alleen had gelaten, zei Ginger: ‘Ik word zo in beslag genomen door onze problemen, dat ik telkens vergeet dat jij een beroemd schrijver bent.’

‘Ik ook,’ zei Dom terwijl hij de labels op de dossierkasten las. ‘Maar ik ben natuurlijk niet beroemd.’

‘Binnenkort wel. Het is een schande; door wat er allemaal met ons gebeurt, heb je geen kans om te genieten van de publicatie van je eerste boek.’

Hij haalde zijn schouders op. ‘Het is voor geen van ons een pretje. Bij jou stond je hele dokterscarrière op het spel.’

‘Ja, maar nu weet ik dat ik die weer zal kunnen voortzetten zodra we dit tot op de bodem hebben uitgezocht,’ zei Ginger, alsof er geen twijfel aan bestond dat ze hun vijanden uiteindelijk de baas zouden worden, en Dom wist dat vastberadenheid evenzeer deel van haar uitmaakte als het diepe blauw van haar ogen. ‘Maar dit is jouw eerste boek.’

Dom had zich nog niet hersteld van zijn verlegenheid nadat hij door de receptioniste als een beroemdheid was benaderd, en nu brachten Gingers woorden een blos op zijn wangen. Maar dat was niet alleen van verlegenheid, het kwam ook omdat hij het plezierig vond dat ze bezorgd om hem was en ze hem als geen andere vrouw wist te ontroeren.

Samen gingen ze door de dossierkasten en haalden de gezochte exemplaren van de Sentinel eruit. Ze hadden niets aan het leesapparaat want de krant was twee jaar achter met het overbrengen op film. Ze haalden de exemplaren van een volle week, beginnend met zaterdag 7 juli, van anderhalf jaar geleden te voorschijn en namen ze mee naar een van de bureaus waar ze allebei in een stoel gingen zitten.

Hoewel de gebeurtenis waarvan zij getuige waren geweest en die uit hun herinnering was gewist en de mogelijke besmetting en de sluiting van de snelweg op vrijdagavond hadden plaatsgevonden, had de krant van zaterdag geen verslag over het ongeluk met het vergif. Maar de edities van maandag en dinsdag schreeuwden het met grote koppen uit: Gifongeluk sluit snelweg, en: Leger stelt quarantainegebied in, en: Lekt zenuwgas uit verongelukte vrachtwagen, en: Leger zegt iedereen geëvacueerd uit gevarenzone, en: Waar zijn evacuees, en: Proefterrein Shenkfield, wat gebeurt daar echt, en: Sluiting snelweg gaat vierde dag in, en: Opruiming bijna voltooid: snelweg vanmiddag open!

Zowel voor Dom als voor Ginger was het griezelig te lezen over deze gebeurtenissen die zich hadden voorgedaan in de dagen waarvan ze zich niets meer herinnerden dan dat ze zich rustig ontspanden in het Tranquility Motel. Terwijl Dom las over de crisis, raakte hij ervan overtuigd dat de theorie van Ginger juist was. Het leek duidelijk dat de hersenspoelers zo’n extra twee weken nodig hadden gehad om dat ingewikkelde dekmantelverhaal van het ongeluk met het gif in de valse herinneringen van zowel de bewoners van Elko County als van hen die toevallig langskwamen in te bouwen, en het was niet mogelijk geweest om de snelweg en het gebied zo lang afgesloten en verzegeld te houden.

De editie van woensdag 11 juli ging door met het verhaal: Snelweg open, en: Quarantaine opgeheven: geen besmettingsgevaar, en: Eerste evacuees opgespoord: zij zagen niets!

De edities van de Sentinel varieerden tussen de zestien en tweeëndertig pagina’s. In die dagen in juli was de meeste ruimte gereserveerd voor verslagen over het ongeluk met het gif, want door deze gebeurtenissen waren verslaggevers van alle kanten toegestroomd. Gebogen over al die belangrijke gegevens ontdekten Dom en Ginger een heleboel dat te maken had met hun speurtocht en dat hen zou helpen bij het plannen van de volgende zet.

Om te beginnen kwamen ze te weten dat het leger zich wat betreft de veiligheidsmaatregelen geen moeite had bespaard om de waarheid niet aan het licht te laten komen. Hoewel het niet strikt onder hun autoriteit viel, hadden legereenheden, verbonden aan Shenkfield, direct na het ongeluk wegversperringen aangebracht en de Interstate 80 over een lengte van vijftien kilometer afgesloten. Ze hadden zelfs niet de sheriff van Elko County of de staatspolitie van Nevada van de crisis op de hoogte gebracht tot ze het quarantainegebied hadden afgesloten, wat een ontstellende inbreuk op de standaardprocedure betekende. Tijdens de hele noodtoestand hadden de sheriff en de staatspolitie steeds luider geklaagd dat het leger hen buitensloot en zichzelf burgerlijk gezag toe-eigende. Noch de staatspolitie noch de plaatselijke politie werd ingeschakeld bij het handhaven van de quarantainegrens en ook niet geraadpleegd over de planning met het oog op de mogelijkheid dat toegenomen wind of andere factoren het zenuwgas tot voorbij het aanvankelijke gevarengebied zouden verspreiden. Het was duidelijk dat het leger alleen maar zijn eigen mensen vertrouwde om wat er werkelijk in het quarantainegebied was gebeurd geheim te houden.

Na twee dagen van frustraties had Foster Hanks, de sheriff van Elko County, geklaagd tegen een verslaggever van de Sentinel. ‘Dit is verdomme mijn district en de mensen hebben mij gekozen om de openbare orde te handhaven. Dit is geen militaire dictatuur. Als het leger niet met me samenwerkt, ga ik morgenochtend direct naar een rechter en vraag een gerechtelijk bevel om hen de legale jurisdicties in deze zaak te laten respecteren.’ De Sentinel van dinsdag meldde dat Hanks inderdaad naar de rechter was toegestapt, maar voor er een beslissing kon worden genomen kwam de crisis tot een eind en de kwestie van de jurisdictie bleef onbeslist.

Met Dom over de krant gebogen zei Ginger: ‘Dus we hoeven ons geen zorgen te maken dat alle autoriteiten één front tegen ons vormen. De staatspolitie en plaatselijke politie hebben er niet aan meegedaan. Onze enige tegenstander is …’

‘Het leger van de Verenigde Staten,’ maakte Dom haar zin af en hij lachte. Ginger begon ook te lachen. ‘Wij tegen het leger. Zelfs zonder staatspolitie en plaatselijke politie is het nauwelijks een eerlijke strijd, hè?’

Volgens de Sentinel hield het leger de wegversperringen op de snelweg exclusief onder een ijzeren controle en sloot ook twaalf kilometer af van de landweg die van het noorden naar het zuiden liep. Burgerluchtverkeer mocht niet over het besmette gebied vliegen en het leger bewaakte voortdurend de grenzen van het verboden gebied met helikopters. Er was duidelijk aanzienlijke mankracht nodig om de twintigduizend hectare af te sluiten, en zonder te letten op de kosten en moeite was men vastbesloten om iedereen te verhinderen de gevarenzone te voet, te paard of in terreinwagens binnen te gaan. De helikopters vlogen overdag en ook wanneer het donker werd, en zochten de nacht af met zoeklichten. Er gingen geruchten dat groepen soldaten, uitgerust met infrarode bewakingsapparatuur, ook ‘s nachts patrouilleerden en op zoek waren naar indringers die misschien langs de grote lichten van de helikopters waren geglipt.

‘Zenuwgassen behoren tot de dodelijkste substanties die de mens kent,’ zei Ginger terwijl Dom een pagina van de krant omsloeg. ‘Maar zelfs dan lijken zoveel veiligheidsmaatregelen overdreven. Bovendien kan ik niet geloven, hoewel ik geen expert ben in chemische oorlogvoering, dat een zenuwgas een bedreiging zou vormen voor zo’n groot gebied. Ik bedoel, volgens het leger was het alleen maar een cilinder met gas, niet een reusachtige hoeveelheid, niet een tankauto zoals Ernie en Faye het zich herinneren. En het is de aard van gas om zich te verspreiden. Dus tegen de tijd dat het spul een paar kilometer was verspreid zou het zo zijn verdund dat de lucht niet meer dan een paar deeltjes zou bevatten. Na zes kilometer … nauwelijks nog deeltjes, niét genoeg om iemand in gevaar te brengen.’

‘Dat ondersteunt jouw mening dat het een biologische besmetting was.’

‘Mogelijk,’ zei Ginger. ‘Het is nog te vroeg om dat te zeggen. Maar het was zeker ernstiger dan het zenuwgasverhaal dat ze hebben verspreid.’

Een alerte verslaggever had opgemerkt dat de uniformen van veel soldaten die bij de quarantaine-operatie waren ingezet buiten de rang- en standaardinsignes een ongebruikelijk insigne droegen: een zwarte cirkel met in het midden een smaragdgroene ster. Die was anders dan de insignes op de uniformen van de mannen van het proefterrein van Shenkfield. Bij hen die de groene ster droegen, waren naar verhouding meer officieren dan gewone soldaten. Daarnaar gevraagd identificeerde het leger de soldaten met de groene ster als een weinig bekende elitecompagnie van de speciale strijdkrachten. ‘Het is een compagnie die er in het bijzonder op is getraind om te worden ingezet bij binnenlandse noodtoestanden,’ werd een zegsman van het leger geciteerd. ‘De mannen van de compagnie zijn uitstekend opgeleid, ze hebben een uitvoerige veldervaring in gevechtssituaties en ze zijn allemaal uitvoerig gescreend, wat essentieel is omdat ze soms in uiterst geheime gebieden opereren en getuige zijn van gebeurtenissen die soms wat gevoelig liggen.’

Dom vertaalde dat dat betekende dat de mannen gedeeltelijk waren gekozen om hun vermogen en bereidheid om godverdomme hun smoel dicht te houden.

De krant citeerde de zegsman van het leger verder: ‘Ze zijn de crème de la crème van onze jonge beroepssoldaten, dus hebben velen vanzelfsprekend de rang van sergeant bereikt tegen de tijd dat ze geschikt zijn voor de compagnie. Het is onze bedoeling om een uitstekend opgeleide strijdmacht te vormen die bestand is tegen buitengewone crises zoals aanvallen van terroristen op binnenlandse militaire installaties, onverwachte voorvallen op bases met atoomwapens en andere ongebruikelijke calamiteiten. Niet dat er in dit geval sprake is van enige vorm van terrorisme, en er is hier ook geen kernramp. Maar in het hele land zijn verschillende compagnies gestationeerd, en omdat er een zich in de buurt bevond toen die toestand met het zenuwgas ontstond, leek het verstandig om er het beste bij te halen dat we hadden teneinde de openbare veiligheid te garanderen.’ Hij weigerde de verslaggevers te vertellen waar deze compagnie gestationeerd was, hoever ze hadden gevlogen of uit hoeveel mannen die bestond. ‘Dat is geheime informatie.’ Niet één van de mannen van de compagnie mocht met iemand van de pers praten.

Ginger trok een grimas en zei: ‘Shmontses!’

Dom sperde zijn ogen open. ‘Hè?’

‘Hun hele verhaal,’ zei ze terwijl ze achteruit in haar stoel leunde. ‘Het is allemaal gewoon shmontses.’

‘Maar wat is shmontses?’

‘O, neem me niet kwalijk. Een Jiddisch woord. Een van de lievelingswoorden van mijn vader. Het betekent iets van waardeloos, dwaas, absurd, nonsens. Dat verhaal dat het leger heeft verspreid is gewoon shmontses.’ Ze boog zich voorover in haar stoel en tikte met haar vinger op de krant. ‘Dus die compagnie hing hier toevallig rond in een uithoek precies op het moment dat deze crisis zich voordeed, hè? Dat is wel wat al te toevallig.’

Dom fronste zijn voorhoofd. ‘Maar Ginger, dan zou de compagnie iets meer dan een uur later zijn aangekomen nadat de versperringen op de snelweg door mannen van Shenkfield waren aangebracht. Dus als ze niet toevallig in de buurt waren, konden ze hier alleen maar zo snel zijn als ze al in de lucht zaten en onderweg waren voor het ongeluk gebeurde.’

‘Precies.’

‘Je bedoelt dat ze van tevoren wisten dat er een ongeluk zou gebeuren?’

Ze zuchtte. ‘Ik ben hooguit bereid te accepteren dat de compagnie op een van de dichtstbijzijnde militaire bases was, in West-Utah of misschien in Zuid-Idaho. Maar zelfs dat is niet dichtbij genoeg om het scenario van het leger te laten werken. Zelfs als ze op het moment dat ze hoorden over het ongeluk direct hierheen vlogen, konden ze die wegversperringen niet binnen een uur bemannen. Onmogelijk. Dus ja, het ziet er voor mij zeker naar uit dat ze van tevoren een waarschuwing hadden gekregen dat er iets zou gaan gebeuren in het westelijke gedeelte van Elko County. Niet lang daarvoor, geen dagen, maar misschien één of twee uur van tevoren.’

‘Wat betekent dat het ongeluk geen ongeluk kan zijn geweest. In feite was er waarschijnlijk helemaal geen ongeluk met chemisch of biologisch vergif. Maar waarom droegen ze dan verdomme ontsmettingskostuums toen ze ons behandelden?’ Dom voelde zich gefrustreerd door het ingewikkelde doolhof van dit mysterie. Hij had de onredelijke aandrang om de kranten aan stukken te scheuren, alsof hij daardoor de leugens van het leger kon kapotscheuren en op de een of andere manier de waarheid zou vinden in de snippers. Op een ietwat gefrustreerde toon die net zo klonk als die van hem zei Ginger: ‘De enige reden waarom het leger de compagnie erbij haalde om de quarantaine uit te voeren was omdat de mannen die zich in dat gebied bevonden iets zeer geheims zouden zien, iets wat werkelijk topgeheim was. Het leger was van mening dat ze gewone soldaten, die niet zo uitvoerig waren gescreend, niet konden vertrouwen. Dat is de enige reden waarom de compagnie werd ingezet.’

‘Omdat ze ervan op aan konden dat die hun mond dichthielden.’

‘Ja. En als het niet meer was dan een ongeluk met vergif daar op de snelweg, zouden ze de mannen van de compagnie daar niet nodig hebben gehad. Ik bedoel, als het gewoon een ongeluk was, wat zou er dan te zien zijn geweest behalve misschien een omgeslagen vrachtwagen en een beschadigd, lekkend vat met gas of vloeistof?’

Ze richtten hun aandacht weer op de kranten die voor hen lagen uitgespreid en vonden nog meer bewijs dat erop wees dat het leger in elk geval van tevoren moest zijn gewaarschuwd dat er zich ongebruikelijke en spectaculaire moeilijkheden zouden voordoen die warme juliavond in west Elko County. Zowel Dom als Ginger herinnerde zich duidelijk dat de Tranquility Grille ongeveer een halfuur nadat de duisternis was ingevallen gevuld was geweest met een vreemd geluid en had getrild alsof er een aardbeving was. En omdat de zon later onderging in de zomer, moesten de moeilijkheden om ongeveer tien over acht zijn begonnen. Hun geheugenblokkeringen begonnen op hetzelfde tijdstip, wat de gebeurtenis nog verder bevestigde. Toch ontdekte Dom in een van de verhalen van de Sentinel een verklaring dat de versperringen bijna precies om acht uur waren aangebracht.

‘Bedoel je dat het leger de snelweg heeft afgesloten vijf of tien minuten voor het ongeluk gebeurde?’ vroeg Ginger.

‘Ja. Tenzij we ons vergissen over het tijdstip van de zonsondergang.’

Ze controleerden het weerbericht in de editie van 6 juli, dat een duidelijk beeld gaf van die belangrijke dag. Er werd een temperatuur verwacht van 39 graden. Vochtigheid tussen 20 en 25 procent. Onbewolkt. Lichte tot wisselende wind. En zonsondergang om één minuut over halfacht.

‘De schemer is hier kort,’ zei Dom. ‘Hooguit vijftien minuten. Ik schat dat het om kwart voor acht helemaal donker was. Nou, zelfs als we het mis hebben dat het een half uur na het vallen van de avond was dat de moeilijkheden begonnen, zelfs als het vijftien minuten erna begon, had het leger nog steeds de wegversperringen al klaar.’

‘Dus wisten ze wat er kwam,’ zei Ginger.

‘Maar ze konden niet verhinderen dat het gebeurde.’

‘Wat betekent dat het een proces moet zijn geweest, een reeks van gebeurtenissen die zij op gang hebben gezet en vervolgens niet in de hand konden houden.’

‘Misschien,’ zei Dom. ‘Maar misschien ook niet. Misschien was het eigenlijk niet hun schuld. Tot we meer weten, speculeren we alleen maar. Dat heeft geen zin.’

Ginger sloeg de bladzijde van de krant van woensdag 11 juli om, en doordat haar adem stokte van verbazing, richtte Dom zijn aandacht op de foto van een man in officiersuniform en met een pet op. Hoewel kolonel Leland Falkirk noch in de dromen van Dom, noch in die van Ginger was verschenen de afgelopen nacht, herkenden ze hem allebei direct door de beschrijving die Ernie en Ned hadden gegeven: donker haar, grijzend aan de slapen, griezelig doorschijnende ogen, een neus als een snavel, dunne lippen en een scherp, hoekig gezicht.

Dom las het onderschrift onder de foto: kolonel Leland Falkirk, bevelvoerend officier van de compagnie die het quarantainegebied bemant, is ongrijpbaar geweest voor verslaggevers. Deze eerste foto werd gemaakt door de fotograaf van de Sentinel, Greg Lunde. Omdat hij bij verrassing was genomen, was Falkirk kwaad over het feit dat hij gefotografeerd was. Zijn antwoorden op de paar vragen die hem werden gesteld, waren nog korter dan het gebruikelijke ‘geen commentaar’.

Dom had kunnen glimlachen om de humor in de laatste zin van het onderschrift, maar het hardvochtige gelaat van Falkirk deed hem huiveren. Hij herkende het gezicht direct, niet alleen door de beschrijving van Ernie en Ned, maar omdat hij het eerder had gezien, anderhalf jaar geleden. Bovendien was er een angstaanjagende wreedheid in dat uiterlijk en in die roofdierachtige ogen: deze man was gewend om te krijgen wat hij hebben wilde. Het was een schrikwekkend vooruitzicht aan hem overgeleverd te zijn.

Terwijl Ginger naar de foto van Falkirk keek, zei ze zacht: ‘Kayn aynhoreh.’ Zich bewust van Doms verbazing, zei ze: ‘Dat is ook Jiddisch. Kayn aynhoreh. Het wil zoveel zeggen als … het boze oog afweren. Op een of andere manier lijkt dat passend.’

Dom bestudeerde de foto, half gebiologeerd.

Na een ogenblik zei hij: ‘Ja. Heel passend.’

Het scherpe gezicht van kolonel Falkirk en de kille, bleke ogen waren zo opvallend dat het leek alsof hij leefde, alsof hij hun onderzoekende blik beantwoordde.

Terwijl Dom en Ginger in het kantoor van de Sentinel waren, werkten Ernie en Faye Block in de receptie van het motel en probeerden in contact te komen met de mensen van wie de namen in het register stonden op die zesde juli, anderhalf jaar geleden, maar die tot nu toe onbereikbaar waren geweest. Ze zaten achter de balie tegenover elkaar aan het eikenhouten bureau met een pot koffie binnen handbereik op een verwarmingselement.

Ernie stelde een telegram op voor Gerald Salcoe, de man die op 6 juli twee kamers had gehuurd voor zijn gezin en die telefonisch niet bereikbaar was omdat zijn nummer in Monterey geheim was. Intussen bladerde Faye door het register van het afgelopen jaar op zoek naar de meest recente inschrijvingen van Cal Sharkle, de vrachtwagenchauffeur die die zesde juli ook bij hen had gelogeerd.

Terwijl ieder met zijn eigen taak bezig was, moest Ernie denken aan de talloze andere keren tijdens hun eenendertigjarig huwelijk dat ze tegenover elkaar aan een bureau, of vaker aan een keukentafel hadden gezeten. Ze hadden samen lange avonden op die manier doorgebracht, overal ter wereld, samenwerkend, dromend, zich zorgen makend of terwijl ze vrolijk plannen maakten, dikwijls tot laat in de nacht. Hoe gelukkig was hij geweest dat hij Faye had ontmoet en met haar was getrouwd. Hun beider leven was zo onlosmakelijk met elkaar verbonden dat ze wel één enkel individu zouden kunnen zijn. Als kolonel Falkirk of anderen hun toevlucht zouden nemen tot moord om dit onderzoek te beëindigen, als er iets met Faye gebeurde, dan hoopte Ernie dat hij met haar zou sterven.

Hij voltooide het telegram aan Gerald Salcoe, belde het door en vroeg directe bezorging, terwijl hij de hele tijd werd verwarmd door een liefde die krachtig genoeg was om hun gevaarlijke situatie minder bedreigend te laten lijken dan die werkelijk was.

Faye vond vijf inschrijvingen in het afgelopen jaar van Cal Sharkle en alle keren had hij hetzelfde adres en telefoonnummer in Evanston opgegeven als op die zesde juli. Blijkbaar was hij tenslotte niet verhuisd. Maar toen ze dat nummer draaide, kreeg ze dezelfde boodschap die Dom gisteren had gekregen.

Terwijl Faye en Ernie in de receptie aan het werk waren, waren Ned en Sandy Sarver al in de keuken boven bezig met de voorbereidingen voor de maaltijd.

Vanavond, nadat Brendan Cronin uit Chicago en Jorja Monatella met haar dochtertje vanuit Vegas waren gekomen, zouden ze met z’n negenen zijn en Ned wilde niet tot het laatste moment met de voorbereidingen wachten. Gisteren, toen ze met z’n zessen de maaltijd hadden klaargemaakt, had Ginger Weiss opgemerkt dat het bijna een familiefeest was. En ze voelden zich inderdaad heel vertrouwelijk met elkaar, hoewel ze elkaar nauwelijks kenden. Uitgaand van het idee dat het bevorderen van hun bijzondere genegenheid en kameraadschap hun de kracht zou geven om wat hun te wachten stond onder ogen te zien, hadden Ned en Sandy besloten dat de maaltijd van vanavond als een Thanksgiving-feestmaal moest zijn. Daarom bereidden ze een kalkoen van zestien pond met een vulling van pecannoten, gegratineerde aardappelen, gebakken maïs, worteltjes met dragon, pompoentaart en zelfgemaakte croissantjes.

Terwijl ze selderij fijnsneden, uien hakten, brood sneden en kool raspten, vroeg Ned zich zo nu en dan af of ze bezig waren met het klaarmaken van een feestelijke maaltijd of het laatste stevige maal van ter dood veroordeelden. Elke keer als die morbide gedachte in hem opkwam, duwde hij die weg door naar Sandy te kijken terwijl ze aan het werk was. Ze glimlachte bijna voortdurend en neuriede soms zachtjes een liedje. Een gebeurtenis die deze radicale en wonderbaarlijke verandering in Sandy had teweeggebracht kon toch niet eindigen in de dood. Ze hadden beslist niets om zich zorgen over te maken. Vast en zeker niet.

Na drie uur in het gebouw van de Sentinel, gebruikten Ginger en Dom een lichte lunch in een restaurant in Idaho Street en keerden om halfdrie terug naar het motel. Faye en Ernie waren nog in de receptie, waar het rook naar eetlust opwekkende geuren die van boven kwamen: pompoen, kaneel, nootmuskaat, gefruite uien en de gistlucht van het brood dat ze aan het bakken waren.

‘Je kunt de kalkoen nog niet ruiken,’ zei Faye. ‘Ned heeft die een half uur geleden in de oven gezet.’

‘Hij zegt dat we om acht uur gaan eten,’ zei Ernie, ‘maar ik denk dat we zo hongerig zullen worden door die heerlijke lucht dat we de keuken lang daarvoor zullen bestormen.’

‘Zijn jullie nog iets wijzer geworden bij de Sentinel?’ vroeg Faye.

Voor Ginger hun kon vertellen wat zij en Dom hadden ontdekt, ging de voordeur van het motel open en een enigszins gezette man kwam binnen in een koude windvlaag. Hij was uit zijn auto gekomen zonder de moeite te doen een overjas aan te trekken. Hoewel gekleed in grijze broek, donkerblauwe blazer, lichtblauwe sweater en een gewoon wit overhemd in plaats van in een zwart kostuum met priesterboord, was zijn identiteit geen ogenblik aan twijfel onderhevig. Hij was de jonge priester met het kastanjebruine haar, de groene ogen en het ronde gezicht op de foto die de onbekende afzender aan Dom had gestuurd.

‘Pater Cronin,’ zei Ginger.

Ze werd meteen direct en krachtig tot hem aangetrokken, net als met Dominick Corvaisis het geval was geweest. Met de priester zowel als met Dom had Ginger het gevoel van een gedeelde ervaring die nog schokkender was dan wat ze met de Blocks en Sarvers had doorgemaakt. Binnen de gebeurtenis die ze allemaal hadden aanschouwd die vrijdag in juli was er nog iets gebeurd waar maar een paar van hen getuigen van waren geweest. Hoewel het niet bepaald gepast was om een man die vrijwel een vreemde en ook nog priester was op die manier te begroeten, vloog Ginger op pater Cronin af en sloeg haar armen om hem heen.

Maar ze hoefde zich niet te verontschuldigen, want pater Cronin onderging kennelijk dezelfde gevoelens als zij. Zonder aarzeling omhelsde hij haar en even klemden ze zich aan elkaar vast, niet als vreemden maar als een broer en zuster die elkaar na een lange scheiding begroeten.

Ginger stapte achteruit toen Dom zei: ‘Pater Cronin,’ en naar hem toe liep om hem te omhelzen.

‘Ik hoef nu niet aangesproken te worden als pater. Op het moment wil en verdien ik niet als priester te worden beschouwd. Noem me maar gewoon Brendan.’

Ernie schreeuwde naar boven naar Ned en Sandy en volgde Faye toen vanachter de balie. Brendan schudde Ernie de hand en omhelsde Faye, en het was duidelijk dat hij grote genegenheid voor hen voelde, maar niet zo’n sterke en onverklaarbare intimiteit als de hevige en emotionele aantrekkingskracht waarmee hij naar Dom en Ginger werd getrokken. Toen Ned en Sandy beneden kwamen, begroette hij hen net zoals Ernie en Faye.

Net als Ginger de vorige avond zei Brendan: ‘Ik heb een werkelijk heerlijk gevoel, alsof ik … bij mijn familie ben. Jullie voelen het allemaal, hè? Alsof we samen de belangrijkste ogenblikken van ons leven hebben doorgemaakt … iets hebben beleefd wat ons altijd van anderen zal onderscheiden.’

Ondanks zijn herhaalde verzekering dat hij niet de eerbied van een priester verdiende, had Brendan Cronin iets spiritueels over zich. Zijn mollige gezicht, glinsterende ogen en brede warme glimlach straalden vreugde uit. Hij bewoog zich tussen hen, raakte hen aan en sprak met een uitbundigheid die aanstekelijk was en op de een of andere manier Gingers ziel gevoelig trof.

‘Wat ik hier voel, overtuigt me er alleen maar van dat het de juiste beslissing was om naar jullie toe te komen. Ik moest hier gewoon bij jullie zijn. Er zal hier iets gaan gebeuren wat ons zal veranderen, wat eigenlijk al is gebeurd. Voelen jullie het ook? Voelen jullie het?’

De zachte stem van de priester deed een plezierige rilling langs Gingers ruggengraat glijden en vervulde haar met net zo’n onbeschrijflijk gevoel van verwondering als toen ze de eerste keer als medisch student in een operatiekamer had gezien hoe de borst van een patiënt door haken werd opengehouden om het kloppende, mysterieuze menselijke hart te onthullen.

‘We zijn geroepen,’ zei Brendan. De zacht uitgesproken woorden echoden griezelig door de ruimte. ‘Wij allemaal. Teruggeroepen hierheen.’

‘Kijk,’ zei Dom en in die ene lettergreep klonk een wereld van verbazing door. Hij hief zijn armen op en stak zijn handen uit om hun de rode ringen van gezwollen huid te laten zien die op zijn handpalmen waren verschenen. Verbaasd hief ook Brendan zijn armen op, die eveneens waren getekend door de vreemde stigmata. Terwijl de mannen naar elkaar keken, werd de lucht bezwangerd met een onbekende kracht. De dag daarvoor had pater Wycazik Dom door de telefoon verteld dat Brendan er vrijwel zeker van was dat de wonderbaarlijke genezingen en andere gebeurtenissen die zijn leven de laatste tijd hadden veranderd, geen godsdienstige achtergrond hadden. Maar voor Ginger leek de ruimte waar ze zich bevonden gevuld te zijn met een kracht die zo niet bovennatuurlijk was, dan toch beslist boven het bevattingsvermogen van welke man of vrouw dan ook uitging.

‘We zijn geroepen,’ zei Brendan weer.

Ginger werd overvallen door een ademloze hoop. Ze keek naar Ernie die achter Faye stond met zijn handen op haar schouders, beider gezicht vervuld van spanning. Ned en Sandy, die bij het rek met de ansichtkaarten stonden, hielden elkaars hand vast en keken met grote ogen toe.

Ginger voelde de huid in haar nek prikken. Ze dacht: Er gaat iets gebeuren, en op het moment dat die gedachte vorm kreeg, gebeurde er iets.

In de receptie waren alle lampen aan vanwege Ernies angst voor diepe schaduwen, maar plotseling werd hun omgeving nog helderder dan eerst. De ruimte werd gevuld met een melkachtig wit licht dat op magische wijze ontsprong aan moleculen lucht. Het glinsterde aan alle kanten, maar was voornamelijk afkomstig van boven hun hoofd, als een zilverkleurige mist. Ze besefte dat dit hetzelfde licht was als in haar niet herinnerde dromen over de maan. Ze draaide zich om en keek om zich heen en omhoog door glinsterende gordijnen van een stralende maar zachte schittering, niet op zoek naar de bron maar met de hoop zich haar dromen te herinneren en uiteindelijk ook de gebeurtenissen van die lang vervlogen zomeravond die de oorzaak van haar dromen waren.

Ginger zag dat Sandy met één hand in de gloeiende lucht greep, alsof ze een handvol van het wonderbaarlijke licht wilde pakken, en op Neds gezicht verscheen een voorzichtige glimlach. Ook Faye glimlachte en de uitdrukking van kinderlijke verbazing op Ernies gezicht was bijna misplaatst op zijn ruig gebeeldhouwde trekken.

‘De maan,’ zei Ernie.

‘De maan,’ herhaalde Dom terwijl de stigmata nog gloeiden.

Eén aangrijpend ogenblik stond Ginger Weiss op het punt van volledig begrip. Het zwarte, blanco vlies van haar geheugenblokkering trilde en vanaf de andere kant leek alles wat erachter beteugeld was geweest erdoorheen te willen breken.

Toen werd het licht van maanwit tot bloedrood en gelijk veranderde haar gevoel van bewondering en toenemende vreugde in angst. Ze wilde geen onthulling meer maar was er bang voor, wenste geen begrip maar trok zich er vol angst en afkeer van terug.

Ginger wankelde achteruit door de rode gloed en botste tegen de voordeur. Sandy Sarver, achter Dom en Brendan, stak niet meer haar hand op om het licht te pakken. Ze hield Ned stevig vast, wiens glimlach een grimas van afkeer was geworden. Faye en Ernie stonden tegen de balie aangedrukt.

Terwijl de gloed als vloeistof door de ruimte stroomde en die van hoek tot hoek vulde, werd het verbijsterende verschijnsel nog versterkt door geluid. Ginger sprong op van verbazing toen een luide, uit drie delen bestaande klap de bloedrode lucht deed trillen en nog eens toen het zich herhaalde, maar toen het weer kwam, deinsde ze alleen maar terug. Het was als het luide gebonk van een groot hart met steeds één slag meer: dong-dong-dong, dong-dong-dong, dong-dong-dong … Ze wist direct dat dit het spookachtige geluid was waarover pater Wycazik in zijn telefoongesprek met Dom had gesproken, het geluid dat uit de slaapkamer van Brendan Cronin was gekomen en de pastorie had doen trillen.

Maar ze wist ook dat ze dit eerder had gehoord. Deze hele verschijning – het maanachtige licht, de bloedrode straling, het geluid – was onderdeel van iets wat in die zomer was gebeurd.

dong-dong-dong … dong-dong-dong …

De ramen kletterden. De muren trilden. Het bloedrode licht en het lamplicht begonnen in de maat van het gebonk te pulseren.

dong-dong-dong … dong-dong-dong …

Weer kwam Ginger in de buurt van een ontstellende gedachtendoorbraak. Met elke klap en getril van het licht golfden lang begraven herinneringen dichter naar haar toe. Maar ook haar verlammende angst nam toe en kwam als een torenhoge zwarte golf op haar af. De Azrael-blokkering trad in werking: eerder dan de herinnering te laten doorbreken, zou ze in een fugue terechtkomen, zoals niet meer was gebeurd sinds de dag dat Pablo Jackson was vermoord, een week geleden. Ze voelde weer de bekende tekenen van een fugue: ze had moeite met ademhalen en trilde in een soort doodsangst die zo sterk was dat ze hem bijna kon grijpen. De wereld om haar heen vervaagde en een diepe duisternis begon haar gezichtsveld te omhullen.

Wegrennen of doodgaan.

Ginger wendde zich af van de gebeurtenissen in de receptie. Met beide handen pakte ze de deurlijst, als om zich te verankeren aan het bewustzijn en de zwarte golf die haar wilde wegmaaien tegen te houden. In wanhoop keek ze door de ruit naar het uitgestrekte landschap van Nevada, naar de sombere winterlucht, en probeerde zich te onttrekken aan het onmogelijke licht en het geluid die haar in een donkere fugue dreven. Haar angst en redeloze paniek werden zo onverdraaglijk dat ontsnapping in een gehate fugue bijna te prefereren leek, maar toch hield ze zich op de een of andere manier vast aan de deurlijst, stevig, trillend en naar adem snakkend. Ze was minder bang door de vreemde gebeurtenissen die achter haar plaatsvonden dan door die van die bewuste zomer die ze zich niet herinnerde en waarvan deze verschijnselen alleen maar echo’s waren. Nog steeds hield ze zich vast … tot het donderend geluid afnam en het rode licht bleek werd, tot het stil was geworden en het enige licht dat er was door de ramen kwam of van de lampen.

Ze was nu zichzelf weer. Ze zou geen black-out krijgen.

Voor het eerst had ze met succes weerstand geboden aan een aanval. Misschien had de beproeving van de afgelopen paar maanden haar gehard en had alleen haar aanwezigheid hier, binnen het bereik van alle antwoorden op het mysterie, haar de moed gegeven weerstand te bieden. Of misschien had ze kracht ontleend aan haar nieuwe ‘familieleden’. Wat de reden ook was, ze was vol vertrouwen dat nu ze eenmaal een fugue had afgeweerd, het gemakkelijker zou zijn om zich ook tegen toekomstige aanvallen teweer te stellen. Haar geheugenblokkeringen brokkelden af. En haar angst om wat er was gebeurd op die zesde juli onder ogen te zien was nu minder groot dan de angst het nooit te weten te komen.

Rillerig keerde Ginger zich weer om naar de anderen.

Brendan Cronin wankelde naar de bank en ging zitten; hij trilde. In zijn handpalmen waren geen ringen meer te zien en in die van Dom ook niet.

Ernie vroeg aan de priester: ‘Heb ik het goed begrepen? Wordt je kamer soms ’s nachts gevuld met datzelfde licht?’

‘Ja,’ zei Brendan. ‘Dat is twee keer eerder gebeurd.’

‘Maar je zei dat het een prachtig licht was,’ zei Faye.

‘Ja,’ stemde Ned in. ‘Het klonk alsof het schitterend was.’

‘Dat is het ook,’ zei Brendan. ‘Tenminste, gedeeltelijk. Maar als het rood wordt … tja, dan ben ik er verrekte bang voor. Maar in het begin … brengt het me in vervoering en word ik vervuld van een vreemd soort vreugde.’

Het dreigende scharlakenrode licht en het angstaanjagende gedonder hadden zo’n angst in Ginger teweeggebracht dat ze aanvankelijk niet meer dacht aan de vreugde brengende maanwitte gloed die eraan vooraf was gegaan en die haar met bewondering had vervuld.

Dom veegde zijn handpalmen af aan zijn overhemd, alsof de verdwenen ringen een ongewenst overblijfsel op zijn handen hadden achtergelaten en zei: ‘Er was zowel een goed als een kwaad aspect aan de gebeurtenis van die avond. We zouden graag een deel van wat er met ons is gebeurd opnieuw beleven, maar tegelijk zijn we er bang voor … het maakt het ons bang …’

‘Doodsbang,’ zei Ernie.

Ginger zag dat zelfs Sandy Sarver, die tot nu toe alleen maar een heilzame uitwerking van het mysterie had bespeurd, haar voorhoofd fronste.

Op het moment dat Jorja Monatella maandagochtend om elf uur haar ex-man naar zijn laatste rustplaats bracht, straalde de zon boven Las Vegas tussen verspreide loodgrijze wolken. Toen de begrafenisondernemer eindigde met een neutraal gebed en de kist werd neergelaten in het wachtende graf werd het tafereel verlicht door een bijzonder heldere straal die de bloemen hun kleur deden weerkaatsen.

Behalve Jorja en Paul Rykoff – Alans vader die vanuit Florida was gekomen – waren er maar vijf mensen. Zelfs de ouders van Jorja waren niet gekomen. Zijn zelfzuchtigheid was er de oorzaak van dat Alans vertrek uit het leven door maar weinig treurenden werd vergezeld. Paul Rykoff, die in sommige opzichten geen haar beter was dan zijn zoon, gaf Jorja van alles de schuld. Hij was nauwelijks beleefd tegen haar geweest sinds zijn komst de dag daarvoor. Nu zijn enige kind was begraven wendde hij zich met een onbewogen gezicht van Jorja af en ze wist dat ze hem alleen nog zou ontmoeten wanneer zijn koppigheid en woede uiteindelijk zouden plaatsmaken voor een verlangen naar zijn kleinkind.

Ze had nog maar anderhalve kilometer gereden voor ze naar de kant van de weg reed, stopte en eindelijk begon te huilen. Ze huilde niet om het lijden van Alan en ook niet om het verlies van hem, maar om de definitieve vernietiging van alle hoop waarmee hun relatie was begonnen, de uitgebluste hoop op liefde, een gezin, vriendschap, een gemeenschappelijke toekomst en een gedeeld leven. Ze had niet verlangd naar Alans dood, maar nu hij was gestorven wist ze dat het makkelijker zou zijn om opnieuw te beginnen, om de plannen waarvoor ze had gewerkt te verwezenlijken en ze voelde zich dan ook niet schuldig of wreed, alleen maar treurig.

Gisteravond had Jorja aan Marcie verteld dat haar vader was overleden, maar niet dat hij zelfmoord had gepleegd. Aanvankelijk was Jorja niet van plan geweest het haar voor vanmiddag te vertellen, in aanwezigheid van dokter Coverly, de psycholoog. Maar ze had de afspraak met Coverly moeten afzeggen omdat zij en Marcie later op de dag naar Elko zouden vliegen om zich bij Dominick Corvaisis, Ginger Weiss en de anderen te voegen.

Marcie vatte het nieuws van de dood van haar vader verbazingwekkend goed op. Ze huilde, maar niet hevig en maar heel kort. Op haar zevende jaar was ze oud genoeg om de dood te begrijpen, maar nog te jong om het wrede definitieve ervan te bevatten. Bovendien had Alan toen hij Marcie in de steek had gelaten haar ongewild een dienst bewezen. In zekere zin was hij voor haar meer dan een jaar geleden gestorven, en haar rouwproces was al achter de rug.

Er was nog iets dat Marcie haar verdriet had helpen overwinnen: haar geobsedeerde belangstelling voor de verzameling afbeeldingen van de maan. Al een uur nadat ze had gehoord over de dood van haar vader, zat ze aan de eetkamertafel, met droge ogen, een klein roze tongetje tussen haar tanden in volledige concentratie, met een kleurpotlood in haar hand. Ze was op vrijdagavond begonnen met het kleuren van manen en was er het hele weekend mee doorgegaan. Vanochtend bij het ontbijt was elke foto en op vijftig na alle honderden getekende manen veranderd in vuurrode bollen.

Marcies obsessie zou Jorja net zozeer verontrust hebben als ze niet op de hoogte was geweest van het feit dat anderen die deelden en dat twee van hen zelfmoord hadden gepleegd. De maan was nog niet het enige waarvoor haar dochter belangstelling had in de uren dat ze wakker was, maar Jorja had weinig verbeeldingskracht nodig om te begrijpen dat als de obsessie zich uitbreidde, Marcie regelrecht in het land van de waanzin zou belanden.

Haar bezorgdheid om Marcie was zo groot dat ze snel de tranen uitwiste die haar hadden gedwongen naar de kant van de weg te rijden. Ze zette de auto in zijn versnelling en reed naar het huis van haar ouders, waar Marcie wachtte.

Het meisje zat aan de keukentafel met het alomtegenwoordige album met manen en een scharlakenrood kleurpotlood. Ze keek op toen Jorja kwam, glimlachte flauw en ging onmiddellijk door met wat ze aan het doen was.

Pete, Jorja’s vader, zat ook aan tafel en keek fronsend naar Marcie. Zo nu en dan bedacht hij iets om haar belangstelling te wekken voor een activiteit die minder bizar en gezonder was dan het eindeloze kleuren van manen, maar al zijn pogingen om haar van het album weg te lokken mislukten.

In de slaapkamer van haar ouders verwisselde Jorja haar jurk voor een spijkerbroek en een trui voor de reis naar het noorden, terwijl Mary Monatella tegen haar zeurde: ‘Wanneer neem je Marcie dat boek eens af? Of wacht je tot ik het een keer doe?’

‘Moeder, ik heb je al gezegd dat dokter Coverly van mening is dat als we haar nu het boek afnemen, haar obsessie er alleen maar erger van wordt.’

‘Dat slaat nergens op, volgens mij,’ zei Jorja’s moeder.

‘Dokter Coverly zegt dat als we in dit vroege stadium zo’n punt maken van die verzameling manen, we het belang ervan nog benadrukken en …’

‘Onzin. Heeft dokter Coverly zelf kinderen?’

‘Ik weet het niet, mam.’

‘Ik wed dat hij ze zelf niet heeft. Als hij ze wel had, zou hij je niet zo’n stom advies geven.’

Toen ze haar jurk op een hanger had gehangen en was uitgekleed tot op haar beha en slipje, voelde Jorja zich naakt en kwetsbaar, want deze situatie deed haar denken aan de tijd toen haar moeder haar altijd bekeek wanneer ze zich kleedde voor afspraakjes met jongens, die haar goedkeuring niet konden wegdragen. Niet één jongen kon ooit Mary’s goedkeuring wegdragen, en eigenlijk was Jorja gedeeltelijk met Alan getrouwd omdat Mary hem niet zag zitten. Het huwelijk als rebellie. Stom, maar ze had het gedaan en er duur voor betaald. Haar moeder had haar ertoe gedreven met haar verstikkende en autoritaire liefde. Jorja pakte de spijkerbroek die op het bed lag en trok hem snel aan.

‘Ze wil zelfs niet zeggen waarom ze die dingen spaart,’ zei Mary.

‘Omdat ze niet weet waarom. Het is een dwangmatig iets, een irreële obsessie, en als er een reden voor is, ligt die begraven in haar onderbewustzijn waar zelfs zij er niet naar kan kijken.’

‘Dat boek moet haar afgenomen worden,’ zei Mary.

‘Op den duur,’ zei Jorja. ‘Stapje voor stapje, mam.’

‘Als het aan mij lag, zou ik het direct doen.’

Jorja had twee grote koffers gepakt die ze bij haar ouders had neergezet. Toen het tijd was om naar het vliegveld te gaan, ging Pete achter het stuur zitten en Mary ging mee om nog een poosje door te kunnen zeuren.

Jorja en Marcie zaten op de achterbank. Op weg naar het vliegveld bladerde het meisje voortdurend zwijgend in haar album.

Onderweg spraken Jorja en Mary over de ophanden zijnde reis naar Elko. Mary had twijfels over deze expeditie en aarzelde niet die te uiten. Was het vliegtuig maar voor twaalf personen? Was het niet gevaarlijk om te reizen met een krakkemikkige kist van een onbekende onderneming die waarschijnlijk geldgebrek had en beknibbelde op het onderhoud? Wat was eigenlijk de bedoeling van dat alles? Zelfs als sommige mensen in Elko dezelfde problemen hadden als Marcie, hoe kon dat dan iets te maken hebben met het feit dat ze allemaal in hetzelfde motel hadden gelogeerd?

‘Die Corvaisis zit me niet lekker,’ zei Pete terwijl hij remde voor een rood stoplicht. ‘Ik vind het niet prettig dat je met dat soort omgaat.’

‘Wat bedoel je? Je kent hem niet eens.’

‘Ik weet genoeg,’ zei Pete. ‘Hij is schrijver en je weet hoe die zijn. Ik heb eens gelezen dat Norman Mailer zijn vrouw bij haar enkels uit een hoog raam hield. En gaat Hemingway niet altijd met iedereen op de vuist?’

‘Vader, Hemingway is dood.’

‘Zie je wel? Altijd maar vechten, drinken en drugs gebruiken. Schrijvers zijn excentriekelingen. Ik vind het niet prettig dat je met dat soort lui te maken krijgt.’

‘Deze reis is een grote vergissing,’ zei Mary.

Er kwam nooit een eind aan.

Op het vliegveld, toen ze hen kuste, zeiden ze tegen haar dat ze van haar hielden en zij zei hetzelfde tegen hen, en het vreemde was dat ze allemaal de waarheid spraken. Hoewel ze voortdurend op haar afgaven, waardoor ze zich diep gekwetst voelde, hielden ze toch van elkaar. Zonder liefde zouden ze allang niet meer met elkaar hebben gepraat. De relatie tussen ouders en kinderen was soms nog verwarrender dan het mysterie dat in die zomer in het Tranquility Motel had plaatsgevonden.

De krakkemikkige kist was comfortabeler dan Mary had gedacht, en de piloot behandelde zijn toestel even voorzichtig als een moeder haar pasgeboren kind.

Dertig minuten na het vertrek deed Marcie het album dicht en viel in slaap, ondanks het daglicht dat door de raampjes stroomde.

Tijdens de vlucht dacht Jorja na over haar toekomst: het diploma handelskennis waarvoor ze studeerde, haar hoop een eigen zaak te kunnen beginnen, het harde werken dat op haar wachtte – en de eenzaamheid, die een probleem voor haar begon te worden. Wat ze wilde was een man. Niet om de seks, hoewel haar dat ook welkom zou zijn! Sinds de scheiding was ze een paar keer met iemand uit geweest, maar daar was geen vrijpartij op gevolgd. Ze stond niet afwijzend tegenover seks, het was belangrijk voor haar en ze miste het. Maar het was niet de voornaamste reden waarom ze een man wilde, een bijzonder iemand, een kameraad. Ze had behoefte aan iemand om haar leven mee te delen, haar triomfen en mislukkingen. Ze had natuurlijk Marcie, maar dat was niet hetzelfde. De mens was nu eenmaal voorbestemd om niet alleen te blijven en Jorja ging dat steeds sterker voelen.

Terwijl het vliegtuig dreunend in noordoostelijke richting vloog, gaf Jorja zich over aan een voor haar ongewoon, meisjesachtig gefantaseer. Misschien zou ze in het Tranquility Motel een aardige man ontmoeten met wie ze dit nieuwe begin kon delen. Ze herinnerde zich de vriendelijke maar zelfverzekerde stem van Dominick Corvaisis en betrok hem in haar fantasie. Als Corvaisis de man voor haar zou zijn, wat zou haar vader dan wel zeggen als hij hoorde dat ze ging trouwen met zo’n excentrieke, dronken schrijver, zo iemand die zijn vrouw bij haar enkels hield en haar uit het raam liet bengelen!

Nadat het vliegtuig was geland zette ze haar fantasie opzij, want ze merkte al snel dat iemand anders beslag had gelegd op het hart van Corvaisis.

Om halfvijf, een half uur voor zonsondergang, was de lucht in Elko gepantserd met donkere wolken, en de Ruby Mountains waren paarszwart aan de horizon. Een doordringende, koude wind vanuit het westen was een duidelijk bewijs dat ze zeshonderdvijftig kilometer ten noorden van Las Vegas zat.

Corvaisis en dokter Ginger Weiss stonden op het asfalt naast het kleine stationsgebouw te wachten, en op het moment dat Jorja hen zag, had ze het dwaze maar geruststellende gevoel dat ze bij haar familie kwam. Die gewaarwording was iets waarover Corvaisis door de telefoon had gesproken maar Jorja had niet begrepen wat het betekende, tot ze nu hetzelfde onderging. En dat had niets te maken met het gevoel voor Ginger als haar redster aan de kant van de weg.

Zelfs Marcie – ingepakt in jas en sjaal, haar ogen nog dik van de slaap in het vliegtuig, het album tegen haar borst geklemd – werd uit haar humeurige tranceachtige stemming gehaald door de aanblik van de schrijver en de arts. Ze glimlachte en beantwoordde hun vragen met meer enthousiasme dan de afgelopen dagen het geval was geweest. Ze bood aan hun het album te laten zien, en ze gaf zich giechelend over toen Corvaisis haar optilde om haar naar de parkeerplaats te dragen. We hadden gelijk om te komen, dacht Jorja. Godzijdank dat we het hebben gedaan.

Corvaisis, met Marcie in zijn armen, ging voor naar de auto terwijl Jorja en Ginger volgden met de koffers. Onderweg zei Jorja: ‘Misschien herinner je je het niet meer, maar jij hebt die vrijdagavond in juli Marcie eerste hulp gegeven, zelfs voor we ons inschreven in het Tranquility.’

De dokter keek haar verbaasd aan. ‘In feite had ik me dat niet meer herinnerd. Waren jij en je overleden man dat? Was dat Marcie? Maar natuurlijk was dat zo!’

‘We stonden langs de snelweg geparkeerd, acht kilometer ten westen van het motel,’ zei Jorja. ‘En het uitzicht naar het zuiden was zo spectaculair, zo’n prachtig panorama, dat we het wilden gebruiken als achtergrond voor een paar foto’s.’

Ginger knikte. ‘En ik reed in jullie kielzog naar het oosten. Ik zag jullie voor me in de berm geparkeerd staan. Jij was bezig met de camera. Je man en Marcie waren over de vangrail gestapt en stonden een stukje verder, op de rand van de helling.’

‘Ik wilde niet dat ze zo dicht bij de steile rand stonden. Maar Alan hield vol dat het de beste positie was voor een mooie foto, en als Alan iets in zijn hoofd had, was het zinloos er met hem over te praten.’

Maar voor Jorja de foto had kunnen nemen was Marcie uitgegleden en achteruit over de rand gevallen, waarna ze de negen meter lange helling was afgetuimeld. Jorja schreeuwde: ‘Marcie!’ gooide de camera opzij, sprong over de vangrail en rende naar haar dochter. Maar hoe snel ze ook was, Jorja was net bij Marcie gekomen toen ze iemand hoorde schreeuwen: ‘Beweeg haar niet! Ik ben arts!’ Dat was Ginger Weiss geweest, en ze was de helling zo snel afgedaald dat ze tegelijk met Alan bij Marcie was gekomen. Marcie was stil en zei niets maar ze was niet bewusteloos, alleen maar geschrokken, en Ginger stelde vast dat het meisje geen hoofdwond had. Marcie begon te huilen, en omdat haar linkerbeen in een wat vreemde hoek onder haar lag, was Jorja er zeker van dat dat gebroken was. Maar Ginger was in staat ook die angst weg te nemen en tenslotte kwam Marcie er met alleen maar een paar schrammen en blauwe plekken af omdat er geen stenen hadden gelegen en de helling was begroeid met gras.

‘Ik was zo onder de indruk van je,’ zei Jorja.

‘Van mij?’ Ginger keek verbaasd. ‘Ik heb niets bijzonders gedaan, hoor. Ik heb Marcie alleen maar onderzocht. Ze had geen diepgaande zorg nodig, alleen maar pleisters.’

Terwijl ze de koffers in de kofferruimte van Doms wagen zetten, zei Jorja: ‘Nou, ik was toch onder de indruk. Je was nog zo jong, zo knap en vrouwelijk, en toch was je al arts, heel efficiënt en snel handelend. Ik had altijd aan mezelf gedacht als aan een geboren serveerster, niets meer, maar die ontmoeting met jou heeft iets in me losgemaakt. Later, toen Alan ons in de steek liet, ben ik niet ingestort want ik moest steeds aan jou denken, en ik besloot meer van mezelf te maken dan ik ooit voor mogelijk had gehouden. In zeker opzicht heb je mijn leven veranderd.’

Terwijl Ginger het kofferdeksel sloot en de sleutels aan Dom gaf, die Marcie al in de auto had gezet, zei ze: ‘Jorja, ik ben gevleid. Maar je geeft me veel te veel eer. Je hebt zelf je eigen leven veranderd.’

‘Het ging niet om wat je die dag hebt gedaan,’ zei Jorja. ‘Het ging er meer om hoe je was. Je was precies het voorbeeld dat ik nodig had.’

Verlegen zei Ginger: ‘Lieve hemel! Niemand heeft me ooit eerder een voorbeeld genoemd! O liefje, je bent beslist gestoord!’

‘Schenk maar geen aandacht aan haar,’ zei Dom tegen Jorja. ‘Ze is het beste voorbeeld dat ik ooit heb gezien. Haar bescheidenheid is pure shmontses.’

Ginger Weiss draaide zich naar hem om en lachte. ‘Shmontses?’

Dom glimlachte. ‘Ik ben schrijver, dus is het mijn taak om te luisteren en in me op te nemen. Als ik een goede uitdrukking hoor, gebruik ik die. Je kunt me niet kwalijk nemen dat ik mijn werk doe.’

‘Shmontses, hè?’ zei Ginger Weiss terwijl ze woede voorwendde.

Nog steeds glimlachend zei Dom: ‘Als het Jiddisch je past, trek je het aan.’ Dat was het moment dat Jorja wist dat het hart van Dominick Corvaisis al was opgeëist en dat ze hem niet moest betrekken in romantische fantasieën die ze misschien in de toekomst zou verzinnen. Toen hij naar Ginger Weiss keek, zag ze duidelijk de vonk van verlangen en de glans van diepe genegenheid in zijn ogen en dezelfde warmte lag in de blik van de arts. Het vreemde was dat Dom noch Ginger de werkelijke kracht van hun gevoelens voor elkaar helemaal leek te beseffen. Nog niet helemaal, maar dat zou spoedig gebeuren.

Ze vertrokken uit Elko naar het motel, vijftig kilometer westelijker. Terwijl de schemering overging in de nacht, vertelden Dom en Ginger Jorja wat er was gebeurd voor de komst van haar en Marcie. Jorja vond het steeds moeilijker om vast te houden aan de goede stemming waarin ze was geweest sinds ze uit het vliegtuig was gestapt. Terwijl ze snel door de donkere, dorre streken reden, vroeg Jorja zich af of dit hier, zoals ze had gedacht, de drempel van een nieuw begin was … of de toegang naar het graf.

Nadat de Lear in Salt Lake City was geland, stapte Jack Twist snel over naar de gecharterde Cesone, die werd bestuurd door een beleefde maar zwijgzame man met een reusachtige hangsnor. Ze arriveerden om zeven minuten voor vijf in Elko, in het laatste licht van de dag.

Het vliegveld was te klein voor autoverhuurbedrijven, maar een plaatselijke ondernemer runde een bescheiden taxibedrijf. Jack zette zijn drie grote koffers in de wagen, stapte in en liet zich naar een plaatselijke jeep-dealer rijden, waar men op het punt stond te sluiten en waar hij de verkoper naar adem deed happen door contant te betalen voor een Cherokee met vierwielaandrijving. Tot dit moment had Jack niets ondernomen om zijn achtervolger af te schudden of zelfs maar vast te stellen of er een was. Zijn tegenstanders bezaten duidelijk geweldige macht en de nodige hulpbronnen, en hoe hij ook zijn best zou doen om aan hen te ontsnappen, ze zouden voldoende mankracht hebben om een eenzaam doelwit dat trachtte uit hun handen te blijven te voet of per taxi in een stad zo klein als Elko in de gaten te houden. Toen de Cherokee eenmaal van hem was, reed Jack bij de dealer weg, en voor het eerst zocht hij naar een achtervolger. Hij wierp herhaaldelijk een blik in de achteruitkijkspiegel en de zijspiegels, maar hij ontdekte geen verdachte voertuigen.

Hij reed rechtstreeks naar een supermarkt die hij had opgemerkt tijdens de taxirit van het vliegveld. Hij parkeerde op het donkere stuk van de parkeerplaats, buiten het bereik van de booglampen, stapte uit en onderzocht de schaduwachtige straat daarachter op mogelijke achtervolgers.

Hij zag niemand.

Maar dat betekende nog niet dat ze daar niet waren.

In de supermarkt kocht Jack een kaart van de omgeving, een zaklantaarn, een kwart liter melk, twee pakjes cornedbeef, een doosje kleine chocolade doughnuts en, in een opwelling, iets wat een ‘hamwich’ heette en dat ‘een gegarandeerd heerlijke sandwich van fijngemalen en opnieuw gevormde hampasta, vermengd met brood en kruiden bleek te zijn en waarvan werd beweerd dat die bijzonder ‘handig voor lifters, kampeerders en sportlui’ was. Hampasta? Onder aan het luchtdichte plastic doosje stond: echt vlees.

Jack begon te lachen. Ook al was het verpakt in doorzichtig plastic, er moest toch op staan dat het echt vlees was omdat je dat er anders beslist niet uit had opgemaakt. Ja hoor, hampasta en echt vlees, daarvoor was hij naar Centraal-Amerika gegaan om te vechten voor zijn land.

Hij wilde dat Jenny nog in leven was en hier bij hem. Echt vlees. Zeker tegenover onecht, polyester vlees. Dat zou ze prachtig hebben gevonden.

Toen hij de supermarkt uitliep, bleef hij staan om de straat weer af te zoeken, maar weer zag hij niets verdachts.

Hij liep terug naar de Cherokee op het donkere stuk van het parkeerterrein en opende de achterklep. Hij maakte een van zijn koffers open, haalde er een lege nylon rugzak uit, de Beretta, een vol magazijn, een doos munitie en een van de geluiddempers. Terwijl zijn adem dampte in de koude lucht, deed hij de boodschappen van de papieren tas in de rugzak. Hij schroefde de geluiddemper op de Beretta en duwde het magazijn erin. Toen hij alle losse munitie over de vele zakken van zijn leren jas had verspreid, sloot hij de achterklep.

Achter het stuur van de Cherokee legde Jack de Beretta op de stoel naast zich en zette de rugzak erbovenop. Met de nieuwe zaklantaarn bestudeerde hij een paar minuten de kaart van Elko County. Toen hij de zaklantaarn uitdeed en de kaart weglegde, was hij klaar om de vijand tegemoet te treden. De volgende vijf minuten reed hij door Elko en gebruikte iedere truc die hij kende om een achtervolger te ontdekken. Hij reed door rustige woonwijken waar weinig verkeer was en waar achtervolgers even duidelijk zouden opvallen als een zwerende wond, hoe goed ze ook waren. Niets.

Hij parkeerde achter in een doodlopende straat en haalde een breedbandontvanger uit een van de koffers. Dit apparaat, zo groot als twee pakjes sigaretten en met een korte antenne bovenop, ontving alle mogelijke frequenties van 30 tot 120, inclusief FM van 88 tot 108. Als er een zender aan de jeep was bevestigd terwijl hij in de supermarkt was waardoor iemand hem op een afstand kon volgen, zou deze ontvanger de signalen oppikken waarbij een terugkoppelingssysteem ervoor zou zorgen dat de ontvanger een oorverdovend gepiep uitzond. Hij richtte de antenne op de jeep en liep langzaam om het voertuig heen. Er zat geen zender op de jeep.

Hij legde de ontvanger weg en ging weer achter het stuur zitten, waar hij even bleef nadenken. Hij werd niet rechtstreeks noch elektronisch gevolgd. Wilde dat iets zeggen? Toen zijn tegenstanders die ansichtkaarten van het Tranquility Motel in zijn safeloketten hadden gestopt, moesten ze hebben geweten dat hij direct naar Nevada zou komen. En natuurlijk wisten ze ook dat hij een potentieel gevaarlijk man was, dus zouden ze hem zeker geen plannen tegen hen op hun eigen terrein laten maken terwijl ze hem niet in de gaten hielden. Toch leek dat precies wat ze deden.

Jack fronste zijn voorhoofd en draaide het sleuteltje om. De motor kwam tot leven.

In de Lear vanuit New York had hij uitvoerig over de situatie nagedacht en was tot verschillende theorieën gekomen (waarvan de meeste halfbakken waren) wat betreft de identiteit en bedoelingen van zijn tegenstanders. Nu overwoog hij dat niets van wat hij had bedacht half zo vreemd was als wat er in werkelijkheid gebeurde.

Niemand hield hem in de gaten. Dat maakte hem bang.

Het onverklaarbare joeg hem altijd angst aan.

Als je een situatie niet begreep, betekende dat meestal dat je iets belangrijks over het hoofd zag. Als je iets belangrijks over het hoofd zag, betekende dat dat je een zwakke kant had. Als je een zwakke kant had, kon je overhoop geschoten worden wanneer je dat het minst verwachtte.

Op zijn hoede, voorzichtig, reed Jack Twist vanuit Elko in noordelijke richting. Na een tijdje reed hij de snelweg af en volgde een aantal onverharde wegen waardoor hij achter het Tranquility Motel zou uitkomen in plaats van openlijk aan de voorkant. Tenslotte reed hij alleen nog maar over soms gevaarlijk terrein, van een hoogte van twaalfhonderd meter, omlaag over glooiende heuvels naar de vlaktes. Toen de wolken uiteengingen, werd een driekwart volle maan zichtbaar en schakelde hij de koplampen uit. Hij reed verder, alleen begeleid door de gloed van de maan, en zijn ogen pasten zich spoedig aan de nacht aan. Jack reed een heuvel op en zag het Tranquility Motel, een eenzame groep lichten in een uitgestrekte, donkere leegte drie kilometer beneden zich, aan deze kant van de snelweg. Er waren niet zoveel lichten als er hadden moeten zijn: of er waren weinig gasten of het was niet open. Hij wilde zijn komst niet aankondigen, dus zou hij verder te voet gaan. Hij liet de Beretta in de jeep en nam de Uzi mee. In feite verwachtte hij geen moeilijkheden. Nog niet. Zijn tegenstanders, wie het verdomme ook waren, hadden hem niet helemaal deze kant op laten komen om hem alleen maar te doden. Dat hadden ze ook wel in New York kunnen doen als dat alles was wat ze wilden. Niettemin was hij voorbereid op geweld.

Behalve de Uzi – en een extra magazijn – nam hij de rugzak met levensmiddelen mee, een op batterijen werkende richtmicrofoon en het infrarode vizier. Hij trok handschoenen aan en zette een rodelpet op.

Jack vond de wandeling stimulerend. De avond was koud, en als de wind met vlagen woei, was die bijtend maar niet onaangenaam.

Omdat hij had verwacht direct bij zijn aankomst in Nevada te moeten onderduiken, had hij zich passend gekleed toen hij New York verliet. Hij droeg hoge wandelschoenen met harde rubberzolen, een lange onderbroek en spijkerbroek, een trui en een leren jack met dikke gewatteerde voering. De bemanning van de gecharterde Lear was verbaasd geweest over hoe hij eruitzag, maar ze hadden hem behandeld alsof hij in smoking was gekleed. Zelfs iemand met een onaangenaam uiterlijk, een scheel oog en gekleed als een gewone arbeider wekte respect op wanneer hij het zich kon permitteren een privéstraalvliegtuig te huren.

Jack baande zich een weg door het zo nu en dan door de maan verlichte landschap tot hij bij een geschikte observatieplek kwam op de zuidelijke helling van een heuvel, slechts een halve kilometer achter het Tranquility Motel. Hij ging zitten en legde de Uzi en de rugzak naast zich neer.

De speciale nachtkijker nam al het aanwezige licht op – sterren, het maanlicht, de natuurlijke fosforescentie van sneeuw en bepaalde planten en zwak elektrisch licht als dat er was – en versterkte dat vijfentachtigduizend keer. Met de ene lens van de kijker kon Jack alles, afgezien de allerzwartste nachten, veranderen in grijs daglicht of beter.

Hij zette zijn ellebogen op zijn knieën, hield de kijker met twee handen vast en richtte hem op het motel. De achterkant van het gebouw kwam met zoveel helderheid in zicht dat hij kon vaststellen dat er geen uitkijkposten stonden opgesteld. Geen van de kamers van het motel had ramen in de achtermuur, dus daar konden ook geen mensen op de uitkijk zitten. Het middengedeelte had een eerste verdieping, waarschijnlijk het woonhuis van de eigenaar, en uit de meeste ramen scheen licht. Maar hij kon niet naar binnen kijken omdat de rolgordijnen naar beneden waren.

Hij deed de kijker in de rugzak en pakte de richtmicrofoon, die leek op een futuristisch geweer. Nog maar een paar jaar geleden waren richtmicrofoons alleen maar doelmatig op een afstand van tweehonderd meter. Maar tegenwoordig kon een goede microfoon een gesprek van een halve kilometer verder opvangen en onder ideale omstandigheden nog veel verder. Er was een koptelefoon op aangesloten die hij nu opzette. Hij richtte de microfoon op een raam en hoorde direct geanimeerde stemmen. Maar hij kreeg alleen maar flarden van de gesprekken omdat de stemmen vanuit een gesloten kamer kwamen en een halve kilometer stormachtige wind moesten overbruggen. Voorzichtig pakte hij de Uzi en zijn andere spullen en liep dichter naar het motel toe, tot hij op een afstand van honderd meter van het gebouw was. Toen hij de microfoon weer op het raam richtte, ving hij elk woord op dat achter het glas werd gesproken. Hij hoorde zes stemmen, misschien meer. Ze zaten te eten en maakten de kok (iemand die Ned heette) en zijn assistente (Sandy) complimenten over de kalkoen en andere gerechten.

Ze zitten niet gewoon te eten, dacht Jack jaloers, ze hebben daar verdomme een banket.

Hij had een lichte lunch gebruikt in de Lear, maar verder niets. Door het tijdsverschil was het voor hem bijna elf uur ‘s avonds. Hij zou waarschijnlijk urenlang moeten afluisteren, de identiteit van die mensen vaststellen en geleidelijk te weten moeten komen of het zijn tegenstanders waren. Hij was te hongerig om zo lang te wachten op zijn eigen maaltijd. Met een paar stenen maakte hij een steun voor de microfoon zodat die naar het raam gericht bleef. Hij pakte de hamwich uit en beet in de ‘fijngemalen, vermengde en opnieuw gevormde’ traktatie, die smaakte naar zaagsel, gedrenkt in ranzig vet. Hij spuugde het kleverige goedje uit en concentreerde zich op een karige maaltijd van cornedbeef en doughnuts, die bevredigender zou zijn geweest als hij niet had hoeven luisteren naar die vreemden die zich te goed deden aan een moderne versie van een oogstmaaltijd.

Spoedig had Jack genoeg gehoord van het gesprek om te weten dat die mensen niet zijn vijanden waren. Op een of andere vreemde manier waren ze hierheen getrokken of geroepen, net als hij. Terwijl hij naar hen luisterde, begon hij te denken dat hun stemmen merkwaardig bekend waren en hij werd overvallen door het gevoel dat hij bij hen hoorde, als een broer bij een familie.

Een vrouw genaamd Ginger en een man – Don of Dom – begonnen die andere mensen te vertellen over het onderzoek dat ze eerder hadden gedaan in een kantoor van de Elko Sentinel. Terwijl Jack luisterde naar het gesprek over een ongeluk met giftige stoffen, wegversperringen en hoog opgeleide soldaten van een elitecompagnie met een groene ster, begon zijn eetlust te verdwijnen. Een elitecompagnie met een groene ster! Verrek, daar had hij over gehoord, hoewel ze pas gevormd waren nadat hij uit dienst was gegaan. Het waren fanatiekelingen die met gemak het bevel zouden opvolgen om gewapend met een vleesmes een beer te lijf te gaan. En ze waren taai genoeg om de beer in mootjes te hakken. Gedwongen om te kiezen tussen een snelle, pijnloze zelfmoord en een gevecht van man tot man met een soldaat van die elitecompagnie, zou de doorsnee burger er verstandig aan doen een kogel door zijn kop te jagen om zichzelf een heleboel pijn te besparen. Jack besefte dat hij te maken had met iets dat veel groter en gevaarlijker was dan wraak van de fratellanza of een van de andere zaken die hij had bedacht tijdens zijn vlucht uit New York.

Hoewel het beeld dat hij kreeg door het gesprek af te luisteren vol hiaten zat, begon hij te begrijpen dat deze mensen bij elkaar waren gekomen om te ontdekken wat er met hen was gebeurd in de zomer anderhalf jaar geleden, hetzelfde weekend dat Jack hier was geweest. Ze hadden aanzienlijke vooruitgang geboekt in hun onderzoek, en Jack kromp ineen toen ze openlijk over hun vorderingen spraken. Ze waren zo naïef om te denken dat gesloten deuren en dichte gordijnen privacy garandeerden. Hij wilde het wel uitschreeuwen: Hé, in godsnaam, willen jullie je mond dichthouden. Als ik jullie kan horen, kunnen zij dat ook.

In het motel ging men door met praten, het onthullen van hun strategie tegenover de vijand en het uitwerken daarvan, en tenslotte rukte Jack de koptelefoon af, pakte zijn spullen en liep snel door de duisternis naar het Tranquility Motel.

Er was geen eetkamer in de flat, alleen maar een eethoek in de keuken, maar die was te klein voor negen mensen. In de woonkamer verschoven ze het meubilair en zetten ze de keukentafel neer, en ze gebruikten beide extra bladen om hem te vergroten. Voor Dom droegen deze improvisaties bij tot het gevoel van een familie die bijeenkwam en tot een stemming van voorzichtige feestelijkheid.

Om niet in herhaling te hoeven treden, hadden Dom en Ginger gewacht tot het eten om verslag uit te brengen van hun bezoek aan de krant in Elko.

Ze vertelden dat het leger de snelweg een paar minuten voor het ongeluk die vrijdagavond had afgezet. Wat betekende dat helikopters vol met soldaten er minstens een half uur eerder vanaf het afgelegen Shenkfield op uit waren gestuurd en dat het leger van tevoren wist dat het ongeluk zou gaan gebeuren.

‘Als Falkirk en een elitecompagnie zo snel na de crisis de bewaking van het quarantainegebied overnamen,’ zei Dom, ‘wil dat zeggen dat het leger van tevoren een waarschuwing moet hebben gehad.’

‘Waarom hebben ze dan niet verhinderd dat het gebeurde?’ vroeg Jorja Monatella terwijl ze de portie kalkoen van haar dochter in kleine stukjes sneed.

‘Blijkbaar konden ze het niet verhinderen,’ zei Dom.

‘Misschien was er een aanval van terroristen op de vrachtwagen en kreeg de inlichtingendienst van het leger er pas lucht van vlak voordat het zich voordeed,’ zei Ernie.

‘Misschien,’ zei Dom aarzelend. ‘Maar zo’n soort verhaal zouden ze bekend hebben gemaakt, dus moet het iets anders zijn geweest. Iets wat betrekking heeft op uiterst geheime gegevens van een dermate groot belang dat alleen een elitecompagnie genoeg vertrouwen genoot om erover te zwijgen.’

Brendan Cronin had een grotere eetlust dan iemand anders aan tafel, maar dat deed geen afbreuk aan het spirituele dat hem omgaf. ‘Dat verklaart waarom er geen honderden mensen op die vijftien kilometer snelweg waren toen het gebeurde,’ zei hij, ‘terwijl die er op dat tijdstip gewoonlijk wel zijn. Als het leger de snelweg heeft afgezet vóór de gebeurtenis, hadden ze tijd om het grootste deel van het verkeer uit de gevarenzone te krijgen voor er werkelijk iets gebeurde.’

Een tijdje discussieerden ze met z’n allen en kwamen tot dezelfde theorieën en niet te beantwoorden vragen die eerder op de dag bij Dom en Ginger waren opgekomen.

Tenslotte vertelde Dom over de belangrijke ontdekking die hij en Ginger hadden gedaan toen ze de exemplaren van de Sentinel van de weken na het ongeluk doorkeken. Toen ze klaar waren met de edities van de week van de crisis, had Ginger geopperd dat aanwijzingen tot het geheim van wat er werkelijk was gebeurd op de afgesloten snelweg die avond verborgen zouden kunnen zijn in ander nieuws, in ongewone verhalen die schijnbaar niets te maken hadden met de crisis maar er in feite mee in verband stonden. Ze haalden meer exemplaren uit de dossierkasten en door elk verhaal vanuit een paranoïde perspectief te bestuderen, vonden ze spoedig wat ze hoopten te vinden. Eén plaats in het bijzonder speelde zo’n rol in het nieuws dat hij verband leek te houden met het sluiten van de snelweg.

‘Thunder Hill,’ zei Dom. ‘Wij geloven dat daar onze moeilijkheden van afkomstig zijn. Shenkfield was gewoon een truc, een slimme afleiding om onze aandacht af te houden van de echte bron van de crisis, Thunder Hill.’

Faye en Ernie keken verbaasd op en Faye zei: ‘Thunder Hill ligt vijftien kilometer ten noorden van hier, in de bergen. Het leger heeft daar ook een installatie, de Thunder Hill-opslagruimte. In die heuvels zijn natuurlijke kalksteengrotten waar ze kopieën van staten van dienst en een heleboel andere belangrijke dossiers bewaren, zodat ze die niet allemaal kwijtraken wanneer militaire bases in andere delen van het land worden vernietigd … bijvoorbeeld in een kernoorlog.’

‘Die opslagruimte was er al voordat Faye en ik hier kwamen,’ zei Ernie.

‘Twintig jaar of eerder. Volgens de geruchten zijn de dossiers niet de enige dingen die daar worden opgeslagen. Sommigen denken ook dat er reusachtige voorraden voedsel en medicijnen, wapens en munitie zijn. Daar zit wel wat in. Voor het geval er een grote oorlog uitbreekt, wil het leger niet al zijn wapens en voorraden op gewone militaire bases hebben, omdat die het eerst gebombardeerd zouden worden. Ze hebben beslist reserve-opslagplaatsen en ik denk dat Thunder Hill er een van is.’

‘Dan zou er daar van alles kunnen zijn,’ zei Jorja Monatella.

‘Van alles en nog wat,’ zei Ned.

‘Is het mogelijk dat het niet alleen maar een opslagplaats is?’ vroeg Sandy. ‘Zouden ze daar ook experimenten kunnen doen?’

‘Wat voor experimenten?’ vroeg Brendan.

Sandy haalde haar schouders op. ‘Allerlei.’

‘Het is mogelijk,’ zei Dom. Dezelfde gedachte was bij hem opgekomen.

‘Maar als er geen ongeluk op de snelweg was, als het iets was in Thunder Hill dat verkeerd is gegaan,’ zei Ginger, ‘hoe kon dat dan ons hebben getroffen, meer dan vijftien kilometer naar het zuiden?’

Niemand kon een antwoord bedenken.

Marcie, die het grootste gedeelte van de avond bezig was geweest met haar verzameling manen en die tijdens het eten niets had gezegd, legde haar vork neer en kwam met de vraag: ‘Waarom heet het Thunder Hill?’

‘Liefje,’ zei Faye, ‘daar kan ik wel antwoord op geven. Thunder Hill is eigenlijk een van vier reusachtige, met elkaar verbonden bergweiden, een lang hellend weiland. Het is omgeven door een groot aantal bergtoppen, en bij onweer is het een soort trechter voor geluid. De Indianen noemden het honderden jaren geleden Thunder Hill omdat de donder tussen die bergtoppen echoot en over de hellingen omlaag rolt, waarna het allemaal terechtkomt op die ene berghelling, zodat het lijkt alsof de donder niet uit de lucht komt maar vanaf de grond overal om je heen omhoog gaat.’

‘Tjé,’ zei Marcie. ‘Dan zou ik in mijn broek plassen.’

‘Marcie!’ zei Jorja terwijl iedereen begon te lachen.

‘Nou ja, ik denk het wel,’ antwoordde het kind. ‘Weet je nog toen oma en opa bij ons kwamen eten en het heel erg onweerde, toen de bliksem in de boom in onze tuin sloeg en er zo’n knal was dat ik toen ook in mijn broek plaste?’

Ze keek de tafel rond naar haar nieuwe uitgebreide familie en zei: ‘Ik geneerde me dood.’

Iedereen lachte weer en Jorja zei: ‘Dat was meer dan twee jaar geleden. Je bent nu groter geworden.’

Ernie zei tegen Dom: ‘Je hebt ons niet verteld waarom Thunder Hill de plaats is en niet Shenkfield. Wat heb je in de krant gevonden?’

In de Sentinel van vrijdag 13 juli, precies een week na de afsluiting van de snelweg en drie dagen na de heropening, had een bericht gestaan over twee boeren – Norvil Brust en Jake Dirkson – die moeilijkheden hadden met het Federal Bureau of Land Management. Nu was onenigheid tussen boeren en de overheidsinstanties niet ongebruikelijk. De regering bezat de helft van Nevada, niet alleen woestijnen maar ook een heleboel van het beste weideland waarvan een deel werd verpacht aan veehouders voor hun kuddes. De boeren klaagden altijd dat de overheid te veel goed land buiten gebruik hield zodat zij de grond aan particulieren moesten verkopen en dat de pachtsommen te hoog waren. Maar Brust en Dirkson waren met nog een andere klacht gekomen. Jarenlang hadden ze land gepacht rond de legeropslagplaats Thunder Hill, die 120 hectare besloeg. Brust bezat 320 hectare ten westen en zuiden daarvan en Dirkson had meer dan 280 hectare aan de oostkant van Thunder Hill in gebruik. Plotseling, op zaterdagochtend 7 juli, had de dienst 200 hectare van Brust en 120 hectare van Dirkson teruggevorderd en op verzoek van het leger waren die 320 hectare opgenomen binnen de grenzen van de Thunder Hill-opslagruimte.

‘Dat gebeurde op de ochtend na het ongeluk en het afsluiten van de snelweg,’ merkte Faye op.

‘Brust en Dirkson verschenen zaterdagochtend om hun kuddes te inspecteren,’ zei Dom, ‘en ze ontdekten allebei dat hun vee van het grootste deel van het gepachte land was verdreven en dat langs de nieuwe grens van Thunder Hill een tijdelijke prikkeldraadversperring was aangebracht.’

Ginger, die klaar was met eten, duwde haar bord opzij en zei: ‘De regeringsfunctionaris zei gewoon tegen Brust en Dirkson dat de pacht eenzijdig werd opgezegd, zonder compensatie. Maar ze kregen geen officieel schrijven voor de woensdag daarop, wat heel ongewoon is. Gewoonlijk komt een bericht van opzegging zestig dagen van tevoren.’

‘Was die handeling legaal?’ vroeg Brendan Cronin.

‘Dat is nou precies het probleem als je zaken doet met de regering,’ zei Ernie tegen de priester. ‘Je hebt te maken met de mensen die zelf uitmaken wat legaal is en wat niet. Het is net als pokeren met God.’

‘Die lui van het Bureau of Land Management zijn gehaat in deze buurt,’ zei Faye. ‘Het is een stelletje ongelooflijk autoritaire bureaucraten.’

‘Dat blijkt ook uit wat je in de krant leest,’ zei Dom. ‘Ginger en ik zouden gedacht kunnen hebben dat die zaak met Thunder Hill gewoon toevallig was, dat de regering toevallig achter dat land aan was gegaan op hetzelfde moment als de crisis op de snelweg! Maar hoe de regering Brust en Dirkson behandelde nadat het land was teruggevorderd, was zo ongewoon dat het ons achterdochtig maakte. Toen de boeren hun advocaat inschakelden en het verhaal over het opzeggen van de pacht in de Sentinel verscheen, maakten die regeringsvertegenwoordigers plotseling een totale ommezwaai en boden tenslotte toch compensatie aan.’

‘Dat is helemaal niets voor de regering!’ zei Ernie. ‘Ze laten het altijd tot een rechtszaak komen in de hoop dat je daarop afknapt.’

‘Hoeveel waren ze bereid Brust en Dirkson te betalen?’ vroeg Faye.

‘Het bedrag werd niet genoemd,’ zei Ginger. ‘Maar het was kennelijk verdomd veel, want Brust en Dirkson accepteerden het meteen.’

‘Dus de regering kocht hun stilzwijgen,’ zei Jorja.

‘Ik denk dat het in feite het leger was dat in het geheim via de regering opereerde,’ zei Dom. ‘Ze beseften dat hoe langer het verhaal in het nieuws was, hoe meer kans er zou zijn dat iemand zich ging afvragen of er een verband was tussen de crisis op de snelweg en de ongebruikelijke confiscatie van het land de volgende ochtend, zelfs al gebeurde dat op vijftien kilometer afstand van elkaar.’

‘Het verbaast me dat iemand het verband niet heeft gelegd,’ zei Jorja. ‘Als jij en Ginger het zo lang daarna nog hebben ontdekt, waarom is niemand toen op dat idee gekomen?’

‘Om te beginnen,’ zei Ginger, ‘hadden Dom en ik het enorme voordeel van wijsheid achteraf. We weten dat er heel wat meer aan de hand was in die dagen van de crisis dan iemand destijds vermoedde. Dus zochten we naar een verband. Maar in juli leidde alle drukte over een ongeluk met giftige stoffen de aandacht af van Thunder Hill. Bovendien was er niets buitengewoons aan boeren die overhoop lagen met de regering, dus niemand bracht het toen in verband met de quarantaine. In feite, toen de regering dat volledig ongebruikelijke aanbod deed aan Brust en Dirkson, schreef de Sentinel een lovend commentaar over de boetvaardige houding van de regering en voorspelde een nieuw tijdperk van redelijk overleg.’

‘Maar uit wat jullie ons hebben verteld,’ zei Dom tegen Faye en Ernie, ‘en uit wat ik er verder over heb gelezen, maak ik op dat dat de eerste en laatste keer was dat de regering boeren redelijk behandelde. Dus was het geen nieuwe gedragslijn, alleen maar een eenmalige reactie op een crisis. En het is te toevallig om te geloven dat de crisis die zich in Thunder Hill voordeed geen verband hield met de calamiteit die tegelijkertijd hier plaatsvond.’

‘Bovendien,’ zei Ginger, ‘toen onze achterdocht eenmaal was gewekt, bedachten we dat als de moeilijkheden die nacht wél in verband stonden met Shenkfield, er geen noodzaak was geweest voor het leger om de elitecompagnie in te zetten. Want de soldaten die in Shenkfield zijn gestationeerd zijn al volledig gescreend voor alles wat op die basis gebeurt, dus zou er niets kunnen gebeuren wat te gevoelig voor hen ligt. De enige reden om de elitecompagnie erbij te halen zou kunnen zijn dat de crisis niets te maken had met Shenkfield en betrekking had op iets waarvoor de soldaten op de basis niet waren gescreend.’

‘Dus als we een oplossing zoeken voor onze problemen,’ zei Brendan, ‘vinden we die hoogstwaarschijnlijk in de Thunder Hill-opslagruimte.’

‘We hadden al zo’n vermoeden dat het verhaal over een ongeluk nog niet de helft van de waarheid bevatte,’ zei Dom. ‘En misschien is het wel helemaal niet waar. Misschien had de crisis niets te maken met Shenkfield. Als de echte bron Thunder Hill was, was de rest gewoon bedoeld om het publiek op een dwaalspoor te brengen.’

‘Dat zou best zo kunnen zijn,’ zei Ernie. Hij was ook klaar met eten. ‘Weet je, ik heb een tijd bij de inlichtingendienst gewerkt, dus spreek ik met enige ervaring als ik zeg dat dat sprookje over Shenkfield mij voorkomt als een fraai verzonnen dekmantelverhaal.’

‘Er zijn een paar dingen die ik niet begrijp,’ zei Ned met gefronst voorhoofd. ‘De quarantaine strekte zich niet uit van Thunder Hill helemaal hierheen. Er waren kilometers terrein tussen die niet waren afgesloten. Dus hoe komen de gevolgen van een ongeluk op Thunder Hill dan helemaal hier en op ons hoofd terecht zonder moeilijkheden te veroorzaken daartussenin?’

‘Dat kan ik ook niet verklaren,’ zei Dom.

Nog steeds met gefronst voorhoofd zei Ned: ‘Iets anders: de opslagruimte heeft niet zo heel veel land nodig, hè? En naar wat ik heb gehoord, is die ondergronds. Er is een stel grote bomvrije deuren in de zijkant van de heuvel, een weg die daarnaartoe leidt, misschien een wachtpost, en dat is het. De honderdtwintig hectare die je noemde – het gebied rond de ingang – is meer dan groot genoeg als veiligheidszone. Dus waarom dan dat land in beslag nemen?’

Dom haalde zijn schouders op. ‘Ik weet het niet. Maar wat er verdomme ook is gebeurd op die zesde juli, het had twee noodmaatregelen van de kant van het leger tot gevolg. Ten eerste een tijdelijke quarantaine hier, zo’n vijftien kilometer daarvandaan, tot ze een oplossing hadden gevonden voor ons die alles hadden gezien. In de tweede plaats een directe uitbreiding van het veiligheidsgebied rond de opslagruimte in de bergen, een tweede quarantaine die nog steeds van kracht is. Ik heb het gevoel … dat als we er ooit achter willen komen wat er met ons is gebeurd en wat nog steeds aan de gang is, we iets meer te weten moeten zien te komen over de activiteiten in Thunder Hill.’

Ze zwegen allemaal. Hoewel iedereen klaar was met eten, was niemand aan het dessert toe. Niemand stond op om de borden op te ruimen, want op dit moment in het gesprek wilde niemand een woord missen. Ze waren bij het kernpunt van hun dilemma gekomen: hoe moesten ze optreden tegen vijanden die zo machtig waren als de Amerikaanse regering en het leger? Hoe moesten ze een opening zien te vinden in de ijzeren muur van geheimzinnigheid die was gesmeed in naam van de nationale veiligheid, met de volledige macht van de staat en de wet erachter?

‘We hebben genoeg bij elkaar om het bekend te maken,’ zei Jorja. ‘De dood van Zebediah Lomack en Alan en de moord op Pablo Jackson. Die nachtmerries van jullie die allemaal zo’n beetje hetzelfde waren. De polaroids. Het is ook zo’n sensatie waar de media van smullen. Als we de wereld laten weten wat we denken dat er met ons is gebeurd, hebben we de macht van de pers en de publieke opinie aan onze kant. Dan zijn we niet alleen.’

‘Niet goed,’ zei Ernie. ‘Dat soort druk zal er juist voor zorgen dat het leger obstructie voert. Dan gaan ze een nog verwarrender en moeilijker te doordringen dekmantel verzinnen. Ze storten niet in onder druk zoals politici. Aan de andere kant, zolang ze weten dat we in ons eentje aan de gang zijn, op zoek naar een verklaring, zitten ze boordevol zelfvertrouwen, wat ons misschien de tijd geeft om op zoek te gaan naar hun zwakke plekken.’

‘En vergeet niet,’ waarschuwde Ginger, ‘dat als kolonel Falkirk zijn zin had gekregen, ze ons waarschijnlijk hadden vermoord in plaats van ons geheugen te blokkeren, en we hebben geen reden om aan te nemen dat hij sindsdien milder is geworden. Hij werd kennelijk overstemd, maar als we proberen het openbaar te maken, zal hij zijn meerderen ervan weten te overtuigen dat de zaak nu definitief moet worden opgelost.’

‘Maar zelfs als het gevaarlijk is, moeten we het misschien toch bekend maken,’ zei Sandy. ‘Misschien heeft Jorja gelijk. Ik bedoel, er is geen manier om in de Thunder Hill-opslagruimte te komen om te zien wat er aan de hand is. Ze hebben massa’s veiligheidsmaatregelen en een paar bomvrije deuren.’

‘Tja, het is zoals Ernie zei,’ zei Dom, ‘we moeten gewoon doorgaan met het zoeken naar hun zwakheden tot we een manier vinden.’

‘Maar het ziet ernaar uit dat ze geen zwakheden hebben,’ zei Sandy.

‘De manier waarop ze de zaak in de doofpot hebben gestopt was tot mislukking gedoemd vanaf het moment dat ze ons hebben gehersenspoeld en ons daarna lieten gaan,’ zei Ginger. ‘Elke keer als een van ons zich een andere bijzonderheid herinnert, brokkelt er weer een stukje van af.’

‘Ja,’ zei Ned, ‘maar het lijkt me dat zij in een betere positie zijn om de gaten dicht te maken dan wij om nieuwe te maken.’

‘Laten we goddomme ophouden met negatief denken,’ zei Ernie nors. Gelukzalig glimlachend, zei Brendan Cronin: ‘Hij heeft gelijk. We moeten niet negatief zijn. En dat hoeven we ook niet, omdat we als winnaar uit de bus willen komen.’

‘Hoeveel mensen zijn er in Thunder Hill gestationeerd?’ vroeg Jorja.

Voor Dom of Ginger de inlichtingen konden geven die ze uit de Sentinel hadden vergaard, verscheen een vreemdeling in de deuropening boven aan de trap. Hij was achter in de dertig, mager en taai om te zien, met donker haar, een donker uiterlijk en een loensend linkeroog. Hoewel de deur beneden op slot zat en het linoleum op de trap het geluid van de voetstappen niet dempte, was de binnendringer wonderbaarlijk stil te voorschijn gekomen, alsof hij geen mens van vlees en bloed was maar een buitenaards wezen.

‘In godsnaam, hou daarmee op,’ zei hij en hij klonk zo echt als ieder ander in het vertrek. ‘Als jullie denken dat je hier heimelijk plannen kunt maken, vergissen jullie je behoorlijk.’

Dertig kilometer ten zuidwesten van het motel, in het militaire proefstation Shenkfield, waren alle gebouwen zoals laboratoria, administratiekantoren, het commandocentrum van de veiligheidsdienst, cafetaria, recreatiezaal en woonruimten ondergronds. In de gloeiende zomers aan de rand van de hoge, barre woestijn en in de zo nu en dan bitter koude winters was het makkelijker en economischer om een aangename temperatuur en vochtigheidsgraad te handhaven in ondergrondse vertrekken dan in gebouwen die waren neergezet op het niet bepaald gastvrije, dorre land van Nevada. Maar een belangrijker overweging was het regelmatig testen in de openlucht van chemische en soms biologische wapens. De proeven werden uitgevoerd om de uitwerking van zonlicht, wind en andere natuurlijke krachten op het verspreidingspatroon en de kracht van dodelijke gassen, poeders en zeer verspreidbare nevels te bestuderen. Als de gebouwen bovengronds waren geweest, zou elke onverwachte verandering in de windrichting besmettingsgevaar hebben opgeleverd, wat natuurlijk niet de bedoeling was.

Hoe ze ook verdiept waren in hun werk of aan ontspanning deden, het personeel van Shenkfield vergat nooit dat ze onder de grond zaten, want ze hadden twee dingen die hen daar voortdurend aan herinnerden: het gebrek aan ramen plus het geruis van de lucht die door de ventilatiegaten in de muren kwamen, en de echo en het gegons van de motoren die de lucht door de leidingen bliezen.

Kolonel Falkirk, die alleen aan een metalen bureau zat in het kantoor dat hem tijdelijk was toegewezen, wachtte ongeduldig en bezorgd op een telefoontje terwijl hij dacht: Mijn god wat haat ik deze plek!

Het nooit eindigende gesis van de luchtaanvoer bezorgde hem hoofdpijn. Sinds zijn komst op zaterdag had Falkirk aspirine geslikt alsof het snoepjes waren. Nu pakte hij er nog twee uit een flesje en schonk een glas ijswater uit de metalen karaf die op het bureau stond, maar niet om de tabletten weg te spoelen. In plaats daarvan stopte hij de droge aspirientjes in zijn mond en kauwde erop. De smaak was bitter, walgelijk, en hij kokhalsde bijna.

Maar hij pakte het water niet.

Hij spuugde de aspirientjes ook niet uit.

Hij zette door.

Een eenzame, ellendige jeugd vol onzekerheid en pijn, gevolgd door een nog ergere puberteit, hadden Leland Falkirk geleerd dat het leven hard, wreed en buitengewoon onrechtvaardig was, dat alleen dwazen geloofden in hoop op redding en dat alleen de harden overleefden. Van jongs af aan had hij zichzelf gedwongen om dingen te doen die emotioneel, mentaal en lichamelijk pijnlijk waren, want hij was tot de conclusie gekomen dat de zelf toegebrachte pijn hem zou harden en minder kwetsbaar maken. Hij legde zijn wil het zwijgen op met uitdagingen die varieerden van het kauwen van droge aspirines tot uitgebreide tests zoals de ondernemingen die hij ‘wanhoopoverlevingstochten’ noemde. Het waren expedities van twee weken of langer die hem confronteerden met de dood. Hij liet zich met een parachute neer in een woud of jungle ver van de dichtstbijzijnde buitenpost, zonder voorraden, alleen maar met de kleren die hij aan had. Hij had geen kompas of lucifers bij zich, zijn enige wapens waren zijn handen en wat hij daarmee kon maken en het doel was levend in de beschaafde wereld terug te keren. Hij bracht menige vakantie door met dat zelf opgelegde lijden dat hij de moeite waard vond omdat hij terugkwam als een geharder man met meer zelfvertrouwen dan aan het begin van elk avontuur.

Nu kauwde hij op droge aspirientjes. De tabletten werden poeder, die uiteindelijk zijn speeksel tot een zure brij maakte.

‘Rinkel nou verdomme,’ zei hij tegen de telefoon op het bureau. Hij hoopte op nieuws dat hem uit dit benedengrondse gat zou halen.

Een kolonel van de elitecompagnie was minder een kantoorman en meer veldofficier dan in enige andere tak van dienst. De thuisbasis van Falkirk was Grand Junction in Colorado, maar zelfs daar bracht hij weinig tijd op zijn kantoor door. De lichamelijke eisen van het werk deden hem goed, daarom voelden de vertrekken in Shenkfield met de lage plafonds en zonder ramen aan als een doodkist.

Als hij met een andere missie bezig was geweest, zou hij zijn tijdelijke hoofdkwartier in de Thunder Hill-opslagruimte hebben gevestigd. Die was ook ondergronds, maar de grotten waren reusachtig groot met hoge plafonds. Maar er waren twee redenen waarom hij zijn mannen van Thunder Hill weg moest houden. Ten eerste durfde hij niet de aandacht op die plaats te vestigen vanwege het geheim dat daar verborgen was. Langs de weg die naar het hek met de afslag naar Thunder Hill leidde, woonden verscheidene boeren, en als die een volledig uitgeruste elitecompagnie ontdekten die zich naar de opslagruimte begaf, zouden ze dat best weleens merkwaardig kunnen vinden. De mensen in de buurt moesten niet gaan nadenken over Thunder Hill. In de zomer anderhalf jaar geleden had hij Shenkfield gebruikt als vals spoor om de aandacht van de opslagruimte af te leiden. Nu, terwijl er zich wederom een crisis ontwikkelde, zou hij weer op Shenkfield blijven, zodat hij in de positie was hetzelfde soort misleidende informatie onder de pers en het publiek te verspreiden als de vorige keer. De tweede reden dat hij zijn hoofdkwartier op Shenkfield had ingericht, was omdat hij bepaalde verdenkingen had jegens iedereen in de opslagruimte: hij vertrouwde niemand meer en zou zich ook niet veilig tussen hen voelen. Ze zouden veranderd kunnen zijn.

De rest van de vermalen aspirine was zo lang in zijn mond geweest dat hij de bittere smaak niet eens meer proefde.

Hij voelde zich niet meer misselijk, hoefde zich niet meer te verzetten tegen de neiging om te kokhalzen, dus was het toegestaan om nu het water te drinken. Hij leegde het glas in vier slokken.

Leland Falkirk vroeg zich plotseling af of hij de grens tussen het zich wapenen tegen pijn en het genieten ervan had overschreden. Zelfs terwijl hij de vraag stelde, wist hij het antwoord: ja, in zekere mate was hij masochist geworden. Jaren geleden al. Hij was een zeer gedisciplineerde masochist, een die baat vond bij de pijn die hij zichzelf aandeed en die de pijn beheerste in plaats van andersom, maar niettemin een masochist. Aanvankelijk onderwierp hij zichzelf uitsluitend aan pijn om zich te harden, maar gaandeweg was hij er ook van gaan genieten, een inzicht dat hem met grote ogen van verbazing naar het lege waterglas deed kijken.

In zijn geest tekende zich een afschuwelijk beeld af: hij zelf over meer dan tien jaar, een zestigjarige geperverteerde die elke ochtend voor de sensatie en om zijn hart te horen bonken bamboestengels onder zijn vingernagels stak. Dat groteske beeld was niet alleen grimmig maar ook leuk, en hij lachte.

Nog geen jaar geleden zou Leland niet in staat zijn geweest tot zo’n kritisch inzicht omtrent zichzelf. Hij had ook nooit erg veel gelachen. Tot de laatste tijd. Hij merkte niet alleen trekjes in zichzelf op die hem nooit eerder waren opgevallen – en vond ze amusant – maar hij werd zich er ook van bewust dat hij een paar van zijn zienswijzen en gewoonten kon en moest veranderen. Hij zag dat hij best een beter en tevredener mens zou kunnen worden zonder de taaiheid te verliezen die hij zo op prijs stelde. Het was een geestesgesteldheid die hem vreemd was, maar hij kende de oorzaak ervan. Na wat hem anderhalf jaar geleden in de zomer was overkomen, na alles wat hij toen had gezien en in aanmerking genomen wat er nu gebeurde in Thunder Hill, kon hij onmogelijk net zo met zijn leven doorgaan als vroeger.

De telefoon rinkelde. Hij pakte de hoorn en hoopte dat het nieuws was over de situatie in Chicago. Maar het was Henderson uit Monterey in Californië die meldde dat de operatie in het huis van Salcoe vlot verliep.

Anderhalf jaar geleden had Gerald Salcoe met zijn vrouw en twee dochters een paar kamers gehuurd in het Tranquility Motel, op de verkeerde avond. En onlangs hadden alle Salcoes een duidelijke verslechtering van hun geheugenblokkering ondergaan.

De hersenspoeldeskundigen van de CIA, die gewoonlijk alleen maar bij heimelijke buitenlandse operaties werden ingezet, waren uitgeleend voor het karwei in het Tranquility Motel en hadden beloofd om de herinneringen van de getuigen volledig te onderdrukken. Nu waren ze van hun stuk gebracht door het aantal personen van wie de conditionering het liet afweten. De ervaring die deze mensen hadden ondergaan was te hevig en te schokkend geweest om gemakkelijk te kunnen worden onderdrukt. De verboden herinneringen bezaten een fabelachtige macht en oefenden meedogenloze druk uit op de geheugenblokkering. De deskundigen beweerden nu dat nóg een zitting van drie dagen met de getuigen hun eeuwige stilzwijgen zou garanderen.

Op dit moment hielden de FBI en de CIA, die met elkaar samenwerkten, de familie Salcoe in Monterey illegaal in een isolement en onderwierpen hen aan een ingewikkeld programma van geheugenonderdrukking en – verandering. Hoewel Cory Henderson, de FBI-agent aan de telefoon, beweerde dat alles goed ging, besloot Leland dat het een verloren zaak was. Dit was niet iets dat geheim kon worden gehouden.

Bovendien waren er te veel diensten bij betrokken: de FBI, de CIA, een hele elitecompagnie en anderen. Maar Leland was een goed soldaat. Verantwoordelijk voor de militaire kant van de operatie zou hij zijn opdracht uitvoeren, zelfs als die tot mislukken was gedoemd.

In Monterey zei Henderson: ‘Wanneer ga je op de andere getuigen in het motel af?’

Dat was het woord dat ze gebruikten voor iedereen die toen in juli was gehersenspoeld: getuigen. Leland vond dat passend, want behalve dat het de voor de hand liggende betekenis bevatte, had het ook nog iets mystieks en religieus. Hij herinnerde zich dat hij als kind mee moest naar religieuze bijeenkomsten waar een tiental Holy Rollers kronkelde op de vloer terwijl de raaskallende voorganger hun schreeuwend opdroeg ‘getuige te zijn van het wonderbaarlijke, een oprechte getuige voor de Heer!’ Nou, wat de getuigen in het Tranquility Motel hadden gezien was even verlammend, verbazingwekkend en angstaanjagend geweest als het gezicht van God dat die kronkelende aanhangers van de Pinksterbeweging hadden willen zien.

Leland zei tegen Henderson. ‘We staan paraat, we zijn klaar om het motel binnen een half uur te verzegelen. Maar ik ben niet van plan het startsein te geven tot iemand de troep in Chicago met Calvin Sharkle in orde heeft gemaakt. Niet voor ik zeker weet wat er daar in Illinois aan de hand is.’

‘Wat een puinhoop! Waarom kon de situatie met Sharkle zo verslechteren? Hij had dagen geleden opgepakt moeten worden en een nieuw onderdrukkingsprogramma moeten doormaken, zoals we hebben gedaan met de Salcoes hier.’

‘Het was niet mijn puinhoop,’ zei Leland. ‘Jullie dienst heeft de leiding over het afluisteren van de getuigen. Ik kom alleen maar na jullie om de zaak te zuiveren.’

Henderson zuchtte. ‘Ik probeer niet de schuld op jouw mannen af te schuiven. En verrek, je kunt ons ook niet de schuld geven. De moeilijkheid is dat ook al houden we elke getuige maar vier dagen per maand in de gaten en luisteren naar ongeveer de helft van de banden van hun telefoongesprekken, we vijfentwintig agenten nodig hebben. En we hebben er maar twintig. Bovendien is die verdomde zaak zo ontzettend geheim dat maar drie van de twintig weten waarom de getuigen in de gaten moeten worden gehouden. Een goeie agent vindt het niet prettig om zo in het duister te tasten, dat geeft hem het gevoel dat hij niet vertrouwd wordt. Maakt hem onzorgvuldig. Daardoor krijg je een situatie zoals met die Sharkle: de getuige begint door zijn geheugenblokkering heen te breken en niemand merkt het, tot de zaak in een crisisstadium is beland. Waarom hebben we ooit gedacht dat we zo’n ingewikkelde misleiding voor onbeperkte tijdsduur konden volhouden? Idioot. Ik zal je vertellen wat ons probleem was: wij geloofden de hersenspoeldeskundigen van de CIA. Wij geloofden dat die klootzakken voor mekaar konden krijgen wat ze zeiden dat ze konden doen. En dat was een vergissing, kolonel.’

‘Ik heb altijd gezegd dat er een eenvoudiger oplossing was,’ zei Leland.

‘Ze allemaal doden? Eenendertig van onze eigen burgers doden alleen omdat ze op het verkeerde moment op de verkeerde plaats waren?’

‘Ik heb dat niet serieus voorgesteld. Het ging mij erom dat tenzij we tot het uiterste gingen, we het niet geheim konden houden en dat ook niet hadden moeten proberen.’

Hendersons stilzwijgen maakte duidelijk dat hij de ontkenning van Leland niet geloofde. Tenslotte zei hij: ‘Ga je vanavond naar het motel?’

‘Als de situatie in Chicago opklaart. Als ik erachter kom wat daar aan de hand is, gaan we vanavond. Maar er moeten vragen worden beantwoord. Die vreemde … paranormale verschijnselen. Wat betekenen die? We hebben allebei ideeën daaromtrent, nietwaar? En we zijn misselijk van angst. Nee meneer, ik ga niet naar het motel en breng mijn mannen niet in gevaar voordat ik de situatie een beetje door heb.’

Leland hing op.

Thunder Hill. Hij wilde best geloven dat wat daar in de bergen gebeurde een betere toekomst inleidde dan de mensheid verdiende, maar in zijn hart was hij bang dat het in plaats daarvan het einde van de wereld zou betekenen.

Toen Jack de woonkamer instapte – die nu dienst deed als eetkamer – en de groep toesprak, snakten sommigen naar adem en begonnen op te staan, waarbij ze tegen de tafel botsten omdat ze zich snel wilden omdraaien, zodat ze het servies en bestek deden rinkelen. Anderen deinsden achteruit in hun stoel, alsof ze dachten dat hij naar hen toe was gestuurd om hen te doden. Juist om zo’n paniek te vermijden had hij de Uzi beneden achtergelaten, maar zijn onverwachte komst joeg hen toch angst aan. Mooi. Ze hadden precies een dergelijke schok nodig om hen wat voorzichtiger te maken. Alleen het meisje dat met een lepel op haar bord speelde, reageerde niet op zijn komst. ‘Goed, oké, rustig maar. Ga zitten,’ zei Jack terwijl hij ongeduldige gebaren maakte. ‘Ik ben een van jullie. Die nacht heb ik me in het motel ingeschreven als Thornton Wainwright. Onder die naam hebben jullie waarschijnlijk naar me gezocht. Maar dat is niet mijn echte naam. Daar komen we later op terug. Voor dit moment …’

Plotseling stelde iedereen opgewonden vragen aan hem.

‘Waar ben jij …’

‘… schrok me een ongeluk …’

‘Hoe ben jij …’

‘… ons vertellen of ….’

Jack verhief zijn stem voldoende om hun het zwijgen op te leggen en zei: ‘Dit is niet de plaats om deze dingen te bespreken. Ze kunnen jullie hier verdomme woordelijk verstaan. Ik heb bijna een uur naar jullie geluisterd. En als ik alles kan horen wat jullie zeggen, dan kunnen onze tegenstanders dat ook.’

Sprakeloos keken ze naar hem op, geschrokken door zijn bewering dat hun privacy een illusie was. Toen zei een grote, hoekige man met grijs kortgeknipt haar: ‘Wou je beweren dat deze kamers worden afgetapt? Nou, dat kan ik moeilijk geloven. Ik bedoel, ik heb ze doorzocht. Ik heb ze gecontroleerd en niets gevonden. Ik heb wat ervaring in dit soort zaken.’

‘Jij moet Ernie zijn,’ zei Jack op scherpe, kille toon teneinde zijn boodschap goed tot hen te laten doordringen. Ze moesten direct begrijpen dat hun gesprekken veel behoedzamer dienden te zijn. ‘Ik hoorde je vertellen over je jaren in de inlichtingendienst, Ernie. Jezus, hoelang is dat geleden? Zal toch gauw een jaar of tien wezen, neem ik aan. Sindsdien is er wel wat veranderd, man. Heb je niet gehoord over de hightechrevolutie? Verrek, ze hoeven niet meer binnen te komen om afluisterapparatuur aan te brengen. Richtmicrofoons zijn een stuk beter dan vroeger. Of ze kunnen gewoon een infiniteitszender aan hun telefoon aansluiten en jouw nummer draaien.’

Jack liep langs Ernie heen naar de telefoon die op een tafel naast de bank stond en legde zijn hand erop. ‘Weet je wat een infiniteitszender is, Ernie? Als ze jouw nummer hier draaien, schakelt een elektrische oscillator de bel uit terwijl die tegelijkertijd de microfoon van je telefoon openzet. Jij hoort de telefoon niet gaan, je weet niet of je wordt opgebeld, of je lijn wijd openstaat. Maar ze kunnen je afluisteren in elke kamer waar je een toestel hebt.’ Hij pakte de hoorn op en stak die hem toe. ‘Dit is je afluisterapparaat. Je hebt het zelf geïnstalleerd.’ Hij smakte de hoorn weer op de haak. ‘Je kunt er donder op zeggen dat je de laatste tijd heel wat bent afgeluisterd. Waarschijnlijk tijdens het hele diner. Als jullie hiermee doorgaan, kunnen jullie net zo goed je eigen keel afsnijden en iedereen een hoop moeilijkheden besparen.’

Het sarcastische optreden van Jack was effectief geweest; ze waren met stomheid geslagen. Hij zei: ‘Nou, is er een kamer zonder ramen, groot genoeg om een krijgsraad te kunnen houden? Doet er niet toe of er een telefoon is, dan verbreken we gewoon de verbinding.’

Een aantrekkelijke vrouw van middelbare leeftijd, kennelijk de vrouw van Ernie, die Jack zich vaag herinnerde toen hij zich anderhalf jaar geleden had laten inschrijven, dacht even na en zei: ‘Misschien het restaurant hiernaast.’

‘Zijn daar geen ramen?’ vroeg Jack.

‘Die zijn … gebroken,’ zei Ernie. ‘We hebben ze op dit moment dichtgetimmerd.’

‘Laten we dan gaan,’ zei Jack. ‘Dan zullen we onze strategie daar in het geheim uitwerken en dan hier terugkomen voor de pompoentaart waar ik jullie over heb horen praten. Mijn maaltijd smaakte verdomd slecht terwijl jullie hier binnen heerlijk zaten te smikkelen.’

Jack liep snel de trap af, erop vertrouwend dat zij hem zouden volgen.

Ernie had vijf minuten de pest aan die loensende rotzak maar geleidelijk aan veranderde zijn haat in schoorvoetend respect.

Om te beginnen bewonderde Ernie de voorzichtige en heimelijke manier waarop de man had gereageerd op zijn eigen oproep om naar het Tranquility Motel te komen. Hij was niet gewoon komen binnenwandelen net als de anderen, hij had zelfs een machinepistool meegebracht.

Maar toen hij zag hoe ‘Thornton Wainwright’ de draagriem van de Uzi over een schouder sloeg en naar de voordeur van het motel liep, was Ernie nog steeds geprikkeld door de kritiek die hij te verduren had gekregen. In feite was zijn woede zo groot dat hij niet bleef staan om een jas te pakken, zoals de meeste anderen hadden gedaan, maar achter de vreemdeling aan dook, door de deur en over het asfalt naar het restaurant, waarbij hij zijn tempo aanpaste om een hartig woordje met hem te kunnen spreken. ‘Hoor eens, wat heeft het verdomme voor zin om de betweter uit te hangen? Je had ook je zegje kunnen doen zonder zo godvergeten sarcastisch te zijn.’

‘Jawel,’ zei de vreemdeling, ‘maar dan was het niet zo snel gelukt.’

Ernie stond op het punt antwoord te geven toen hij plotseling besefte dat hij buiten was, kwetsbaar in het donker. Halverwege het motel en het restaurant. Zijn longen leken dicht te klappen, hij kon absoluut niet meer ademhalen en hij maakte een afschuwelijk zielig, jengelend geluid.

Tot Ernies verbazing pakte de ander hem direct bij zijn arm en ondersteunde hem, zonder een spoor van de minachting die hij eerder had getoond. ‘Kom op, Ernie. Je bent halverwege. Leun maar op me, dan red je het wel.’

Woedend op zichzelf dat hij die ellendeling liet zien dat hij zo zwak en kinderlijk bang was, woedend op de vent ook omdat hij de barmhartige Samaritaan uithing en tegelijk vernederd rukte Ernie zijn arm weg van de helpende hand.

‘Hoor eens,’ zei de vreemdeling, ‘toen ik jullie afluisterde, heb ik iets gehoord over je probleem, Ernie. Ik heb geen medelijden met je en ik vind wat je hebt ook niet prettig, oké? Als je angst voor het donker iets te maken heeft met deze situatie waar we allemaal in zitten, is het niet jouw schuld, maar van die ellendelingen die met ons hebben geknoeid. Als we hierdoorheen willen komen, hebben we elkaar nodig. Leun op me, dan help ik je naar het restaurant waar we het licht kunnen aandoen. Doe het nou maar.’

Toen de vreemdeling begon te praten, kon Ernie niet ademhalen, maar tegen de tijd dat de man zijn verhaaltje had afgestoken had Ernie weer een ander probleem: hij begon te hyperventileren. Als door een magnetische kracht aangetrokken, draaide hij zich af van het restaurant en keek in zuidoostelijke richting, naar de angstaanjagende immense duisternis van het dorre landschap. En plotseling wist hij dat hij niet bang was voor het duister zelf, maar voor iets wat daar was geweest op die avond in juli. Hij keek in de richting van die bepaalde plek langs de snelweg waar ze gisteren naartoe waren gegaan om aanwijzingen te zoeken. Die vreemde plek.

Faye was bij hem gekomen en toen zij zijn arm had genomen had hij zich niet losgeschud. Maar nu die schele vent probeerde zijn arm weer te pakken was hij nog kwaad genoeg om zijn hulp te weigeren.

‘Oké, oké,’ zei de man. ‘Je bent echt zo’n stijfkoppige ouwe marinier, en het zal wel een poosje duren voor je gekwetste trots is genezen. Als je per se dwars wil doen dan ga je je gang maar, dan blijf je maar lekker pisnijdig op me. Het was alleen maar je blinde woede waardoor je zomaar het donker inliep, nietwaar? Dus als je nijdig op me blijft, red je het misschien wel tot aan het restaurant.’

Ernie wist dat de man hem op een listige manier uitdaagde om het stuk naar het restaurant verder af te leggen en dat hij niet echt wreed was. Als je maar genoeg de pest aan me hebt, wilde hij zeggen, ben je minder bang voor de duisternis. Concentreer je op mij, Ernie, en ga stapje voor stapje verder. Het was eigenlijk net zoiets als het accepteren van de aangeboden arm en als Ernie niet doodsbang was geweest voor de opdringende nacht aan alle kanten om hem heen, had hij de lol ervan wel ingezien. Maar hij hield vast aan zijn woede waardoor zijn gang naar het restaurant lichter werd. Hij liep achter de man naar binnen en zuchtte van opluchting toen de lichten aangingen.

‘Het is ijskoud hier binnen,’ zei Faye. Ze liep direct naar de thermostaat om de verwarming aan te zetten.

Op een stoel midden in het restaurant, met zijn rug naar de deur, herstelde Ernie zich van zijn beproeving terwijl de anderen achter hem binnenkwamen. Hij keek naar de loensende man die van raam tot raam liep om de platen die ertegenaan waren getimmerd te controleren. Op dat moment besefte Ernie tot zijn verbazing dat hij de man niet meer haatte maar hem alleen niet mocht.

De man bestudeerde de munttelefoon bij de deur. Omdat die niet met een stekker was aangesloten, tilde hij de hoorn op, trok de draad los van het aan de muur hangende toestel en gooide de nutteloze hoorn opzij. ‘Achter de bar is een privételefoon,’ zei Ned.

De man droeg hem op de stekker eruit te halen en Ned deed het.

Daarna verzocht hij Brendan en Ginger drie tafels tegen elkaar te schuiven en er een stoel omheen te zetten voor iedereen, en ze deden wat hun werd gezegd.

Ernie keek met intense belangstelling naar de loensende man.

Deze hield zich bezig met de voordeur van het restaurant, die niet was verbrijzeld omdat hij van veel dikker glas was dan de ramen. Hij was ook niet dichtgespijkerd, dus was dat een zwak punt voor iedereen die probeerde hen af te luisteren met een richtmicrofoon. Hij wilde weten of er nog hout over was, en toen Dom vertelde dat dat inderdaad het geval was, stuurde hij Ned en Dom om een passend stuk te halen in de schuur achter het motel. Spoedig daarop kwamen ze terug met een stuk hout dat groot genoeg was en de man zette het voor de glazen deur en schoof er een tafeltje tegenaan. ‘Het is niet volmaakt,’ zei hij, ‘maar goed genoeg om een richtmicrofoon tegen te houden, denk ik.’ Toen liep hij naar de achterkant van het restaurant om een kijkje te nemen in de voorraadkamer en onderweg zei hij Sandy de jukebox in te schakelen, die op gratis spelen te zetten en een paar nummers in te drukken. ‘Wat achtergrondgeluid maakt het afluisteren moeilijker.’ Zelfs voor hij uitlegde waarom hij muziek wilde, sprong Sandy overeind en liep naar de jukebox.

Plotseling besefte Ernie waarom de loensende man hem boeide. Zijn snelle denken, zijn zorgvuldige bewegingen en zijn vermogen om het bevel te voeren wezen erop dat hij beroepsmilitair was – of was geweest – een officier en een verdomd goeie ook. Het ene moment sprak hij op een scherpe, intimiderende toon en het volgende moment had hij iets vleierigs.

Verrek, dacht Ernie, hij boeit me omdat hij me aan mezelf doet denken! Daarom had de man Ernie zo op de kast kunnen jagen in zijn huis. De man wist gewoon waar hij hem raken moest omdat hij en Ernie in sommige opzichten hetzelfde waren.

Ernie begon zachtjes te lachen. Soms, dacht hij, ben ik een grote ezel.

De loensende man kwam terug van de voorraadkamer en glimlachte voldaan toen hij zag dat iedereen had plaatsgenomen aan de lange tafel die werd gevormd door de drie kleinere. Hij liep naar Ernie toe en zei: ‘Zijn we weer vrienden?’

‘Verrek, ja,’ zei Ernie. ‘En bedankt … hartstikke bedankt.’

De man liep naar het hoofd van de tafel waar een stoel voor hem klaarstond. Terwijl Kenny Rogers zacht zong op de jukebox, zei de man: ‘Mijn naam is Jack Twist en ik weet niets meer dan jullie van wat er verdomme gebeurt, misschien nog wel minder. Ik krijg er de zenuwen van, maar ik moet jullie ook vertellen dat dit de eerste keer in acht jaar is dat ik weer eens aan de goeie kant van een zaak sta, de eerste keer dat ik het gevoel heb dat ik niet bij die schurken hoor, en lieve god, niemand kan weten hoe graag ik dat weer eens wilde voelen!’

Luitenant Tom Horner, de adjudant van kolonel Falkirk, had reusachtige handen, zodat de kleine bandrecorder in zijn rechterhand niet te zien was toen hij ermee het kantoor zonder ramen inliep. Zijn vingers waren zo groot dat hij beslist moeite moest hebben met de kleine bedieningsknopjes. Maar hij was opvallend handig. Hij zette de bandrecorder op het bureau, schakelde hem in en spoelde terug.

De band was overgenomen van de grote bandrecorder waarop alle via de telefoon afgeluisterde gesprekken werden vastgelegd. Het was een gedeelte van een gesprek dat nog maar enkele minuten geleden had plaatsgevonden tussen verschillende mensen in het motel. Het eerste deel van de band ging over de ontdekking van de getuigen dat de bron van de moeilijkheden niet Shenkfield was maar Thunder Hill. Leland luisterde met ontzetting. Hij had niet verwacht dat hun speurtocht hen zo spoedig op het juiste spoor zou zetten en hun slimheid maakte hem bezorgd en kwaad.

Op de band: ‘In godsnaam, hou daarmee op. Als jullie denken dat je hier heimelijk plannen kunt maken, vergissen jullie je behoorlijk.’

‘Dat is Twist,’ zei luitenant Horner. Hij had ook een luide stem die hij net zo goed wist te beheersen als zijn reusachtige handen, zodat het klonk als een zacht gebrom. Hij zette de band stil. ‘We wisten dat hij hierheen kwam. En we weten dat hij gevaarlijk is. We dachten dat hij voorzichtiger zou zijn dan de anderen, maar we verwachtten niet dat hij vanaf het begin zou doen alsof hij met ons in oorlog was.’

Voor zover zij wisten was de geheugenblokkering van Jack Twist niet ernstig verslechterd. Hij had geen last van fugues, slaapwandelen, fobieën of obsessies. Daarom kon maar één ding hem gemotiveerd hebben plotseling een vliegtuig te huren en naar Elko County te komen: post van dezelfde verrader die de foto’s naar Corvaisis en de Blocks had gestuurd.

Leland Falkirk was woedend dat iemand die betrokken was bij de doofpotaffaire, waarschijnlijk iemand in Thunder Hill, de hele operatie saboteerde. Hij had deze ontdekking pas afgelopen zaterdagavond gedaan, toen Dominick Corvaisis en de Blocks aan de keukentafel hadden gezeten en de vreemde foto’s bespraken die hun waren toegestuurd. Leland had onmiddellijk een onderzoek gelast en een intensieve screening van iedereen in de opslagruimte, maar dat zou heel wat langzamer gaan dan hij had verwacht.

‘Het is nog erger,’ zei Horner. Hij zette de bandrecorder weer aan.

Leland luisterde naar Twist die de anderen vertelde over richtmicrofoons en infiniteitszenders. Daarna hadden ze zich ontsteld naar het restaurant begeven, waar ze konden praten zonder dat hun strategie werd afgeluisterd. ‘Ze zijn nu in het restaurant,’ zei Horner terwijl hij de bandrecorder afzette. ‘Hebben de telefoons eruit getrokken. Ik heb via de radio contact gehad met het observatieteam dat we hebben ten zuiden van de snelweg. Ze hebben de getuigen naar het restaurant zien gaan, maar ze hebben geen geluk gehad met het afstemmen met een richtmicrofoon.’

‘En dat zal ook niet gebeuren,’ zei Leland nors. ‘Twist weet wat hij doet. ‘Nu ze van Thunder Hill weten, moeten we zo spoedig mogelijk op hen afgaan.’

‘Ik wacht op nieuws uit Chicago.’

‘Zit Sharkle nog steeds in zijn huis gebarricadeerd?’

‘Van wat ik er het laatst van heb gehoord, ja,’ zei Leland. ‘Ik moet weten of zijn geheugenblokkering volledig is afgebrokkeld. Als dat zo is en hij krijgt de kans om iemand te vertellen wat hij die zomer heeft gezien, is de operatie toch verknald en zou het een vergissing zijn om stappen te ondernemen tegen de getuigen in het motel. Dan zullen we terug moeten vallen op een ander plan.’

Onder de wagenwiellampen van het restaurant zat Marcie veilig op de schoot van haar moeder te dutten, zelfs terwijl Jack Twist zich voorstelde. Ondanks het slaapje dat het meisje in het vliegtuig had gedaan, had ze donkere kringen van vermoeidheid onder haar ogen.

Jorja was ook moe, maar de dramatische binnenkomst van Twist had haar al snel uit haar roes van na het diner gehaald. Ze was klaarwakker en gretig om te horen wat hij hun had te melden over zijn eigen wederwaardigheden. Hij begon door kort te vertellen over zijn gevangenneming in Centraal-Amerika, waarmee zijn militaire carrière was geëindigd. Hij deed het voorkomen alsof de ervaring eerder vervelend en frustrerend was geweest dan angstaanjagend, maar Jorja voelde dat hij zware ontberingen moest hebben geleden. Door zijn zakelijke toon kreeg ze de indruk dat hij zo zelfverzekerd was, zo zeker van zijn emotionele, lichamelijke en intellectuele kracht dat hij het nooit nodig vond om op te scheppen of zich door anderen te horen prijzen.

Toen hij over Jenny sprak, zijn overleden vrouw, was hij minder in staat om afstandelijk te blijven. Jorja hoorde het nog lang niet overwonnen verdriet in dit gedeelte van zijn verhaal. Ondanks zijn onbewogen houding was het duidelijk dat hij nog altijd was vervuld van liefde en verlangen. Het geestelijk contact tussen Jack Twist en zijn vrouw voor haar coma was beslist buitengewoon geweest, want alleen door hun fantastische relatie was hij in staat geweest haar al die jaren zijn onvermoeibare toewijding te schenken. Jorja probeerde zich voor te stellen wat voor huwelijk het was geweest en besefte dat ongeacht hun wonderbaarlijke relatie Jack zich niet zo volledig zou hebben ingezet voor zijn lijdende vrouw als hij niet zo’n fijne vent was geweest. Natuurlijk was hun relatie heel bijzonder geweest, maar deze man was zelf ook bijzonder en dat besef deed haar toch al grote belangstelling voor Twist en zijn verhaal nog toenemen.

Hij was vaag in de beschrijving van de ondernemingen waardoor hij het lange verblijf van Jenny in een sanatorium had kunnen financieren. Hij maakte alleen duidelijk dat wat hij had gedaan illegaal was, dat hij er niet trots op was en dat die onwettige activiteiten nu tot het verleden behoorden. ‘Ik heb tenminste nooit onschuldige medestanders gedood, god zij dank. Voor het overige denk ik dat het het beste is als jullie geen bijzonderheden weten die jullie op de een of andere manier tot medeplichtigen achteraf zouden kunnen maken.’

Hun wederzijdse beproeving had een duidelijke invloed gehad op Jack Twist. Maar net als bij Sandy hadden de geheimzinnige gebeurtenissen van die avond alleen maar heilzame veranderingen in hem teweeggebracht.

‘Ik geloof dat je ons indirect hebt laten weten dat je een beroepsinbreker bent geweest,’ zei Ernie Block. Toen Twist niets zei, ging Ernie verder: ‘Ik denk zo dat je bijna zeker was gedwongen je leven buiten de wet uit de doeken te doen tegenover de mensen die ons hebben gehersenspoeld. Naar wat jij ons hebt verteld ben ik geneigd te denken dat die safeloketten waarin de ansichtkaarten opdoken op namen stonden die je ook gebruikte bij je overvallen. Dus sinds juli moeten het leger en de regering op de hoogte zijn geweest van je onwettige activiteiten.’

Jack gaf geen antwoord, een bevestiging dat hij inderdaad op het verkeerde pad was geweest.

‘Maar toen ze eenmaal je herinneringen aan wat er hier die zomer is gebeurd hadden geblokkeerd,’ zei Ernie, ‘stuurden ze je het bos in en lieten je gewoon doorgaan met wat je deed. Waarom zouden ze dat verdomme hebben gedaan? Ik kan begrijpen dat het leger en de regering een loopje met de wet nemen of die zelfs overtreden om te verbergen wat er in Thunder Hill is gebeurd als de nationale veiligheid ermee gemoeid is. Maar voor het overige zou je verwachten dat ze de wet handhaven, nietwaar? Dus waarom zouden ze dan tenminste niet anoniem de politie van New York op de hoogte brengen of ervoor zorgen dat je op heterdaad wordt betrapt?’

‘Omdat ze er vanaf het begin niet zeker van zijn geweest dat onze geheugenblokkering zou standhouden,’ zei Jorja. ‘Ze hebben ons afgeluisterd, ons in elk geval zo nu en dan in de gaten gehouden, om er zeker van te zijn dat we geen herhalingscursus in vergeetachtigheid nodig hadden. Wat er met Ginger en Pablo Jackson is gebeurd, duidt erop dat ze ons geen moment uit het oog verliezen. En als ze het nodig hadden gevonden om Jack – of een van ons – te pakken te krijgen, zouden ze hem daar willen hebben waar ze hem zonder veel moeite konden bereiken. Het is een stuk makkelijker om Jack uit zijn flat te halen of uit zijn auto dan uit de gevangenis te ontvoeren.’

‘Mijn hemel,’ zei Jack glimlachend tegen haar, ‘ik geloof dat je de spijker op z’n kop slaat. Absoluut.’ Hoewel Jorja aanvankelijk koud werd van zijn glimlach, had die nu een heel andere uitwerking op haar: ze vond hem nu warmer dan eerst.

Marcie mompelde iets onverstaanbaars in haar slaap. Plotseling en merkwaardig verlegen onder de blik van Jack Twist gebruikte Jorja het dromerige gemompel van haar dochter als een excuus om haar blik af te wenden.

‘Wat voor geheim dat ze beschermen is zo belangrijk dat ze me lieten doorgaan met de misdaden die ik van plan was?’ zei Jack.

Ginger Weiss schudde haar hoofd. ‘Misschien geen enkel. Misschien hebben zij deze schuldgevoelens bewerkstelligd. Misschien hebben ze het zaad geplant, zodat je zou veranderen.’

‘Nee,’ zei Jack. ‘Als ze geen tijd hadden om het verhaal van het ongeluk met het gif in de valse herinnering van iedereen te weven, hadden ze zeker geen tijd om mij tactvol naar het rechte pad te leiden. Bovendien … het is moeilijk uit te leggen … maar sinds ik vanavond hier ben gekomen, voel ik in mijn hart dat ik weer leerde wat schuld was en dat ik mijn weg terug naar de maatschappij heb gevonden omdat ons anderhalf jaar geleden zoiets belangrijks is overkomen dat dat mijn eigen lijden in perspectief plaatste en me liet zien dat geen van mijn slechte ervaringen zo erg was om het verknoeien van mijn hele leven te rechtvaardigen.’

‘Ja!’ zei Sandy. ‘Zo voel ik het ook. De hel waar ik doorheen ben gegaan als kind … niets daarvan doet ertoe na wat er toen in juli is gebeurd.’

Ze zwegen en probeerden zich voor te stellen welke gebeurtenis zo schokkend kon zijn geweest dat die zelfs de meest pijnlijke ervaringen van het leven van weinig belang leek te maken. Maar geen van hen kon eruit komen. Nadat Jack nog meer liedjes op de jukebox had uitgezocht, stelde hij een heleboel vragen aan de anderen om de hiaten in zijn kennis over hun verschillende beproevingen op te vullen en een volledig beeld van hun ontdekkingen tot nu toe te krijgen. Nadat dat was gebeurd, loodste hij hen door een gesprek over strategie en formuleerde een aantal opdrachten voor de volgende dag. Jorja werd weer geboeid door Jacks leiderskwaliteiten. Toen de groep besprak wat voor stappen er vervolgens moesten worden genomen en een agenda vaststelde, waren ze overeengekomen om precies die opdrachten uit te voeren waarvan Jack vond dat ze gedaan moesten worden, hoewel er nooit een gevoel was dat hij bevelen gaf of hen manipuleerde.

Jorja besefte dat hij gedeeltelijk indruk op haar maakte om dezelfde redenen waarom Ginger Weiss dat deed. Ze zag in hem iemand zoals ze sinds haar scheiding zelf zo graag had willen zijn, de soort man die Alan nooit had kunnen worden.

Het laatste probleem dat de groep behandelde was het gevaar van een aanval door de mensen van Falkirk. Nu er een gerede kans was dat hun geheugenblokkering in de nabije toekomst volledig zou afbrokkelen, waren zij een grotere bedreiging voor hun vijand dan op een willekeurig tijdstip sinds juli anderhalf jaar geleden. Morgen zouden ze het grootste gedeelte van de dag gescheiden zijn terwijl ze hun verschillende taken uitvoerden, maar vanavond liepen ze gevaar als ze allemaal in het motel bleven en zo een gemakkelijk doelwit vormden. Daarom kwamen ze overeen dat de meesten van hen nu naar bed zouden gaan terwijl twee of drie naar Elko zouden rijden en een deel van de nacht door de stad zouden gaan rijden. Ervan uitgaande dat het motel in de gaten werd gehouden, zou de vijand direct beseffen dat ze niet meer iedereen in één klap te pakken konden krijgen. Om vier uur in de ochtend zou een tweede groep de eerste aflossen in Elko, zodat zij terug konden komen en nog wat slapen.

‘Ik meld me aan voor de eerste groep,’ zei Jack. ‘Ik moet alleen mijn Cherokee uit de heuvels halen waar ik hem heb achtergelaten. Wie gaat er met me mee?’

‘Ik,’ zei Jorja direct en werd zich toen bewust van het gewicht van haar dochter op haar schoot. ‘Eh, dat wil zeggen, als iemand vannacht Marcie op zijn kamer wil nemen.’

‘Geen probleem,’ zei Faye. ‘Ze kan bij Ernie en mij slapen.’

Jack zei dat de groep groter moest zijn, en Brendan Cronin bood aan zich bij hem en Jorja aan te sluiten. De reactie van de priester veroorzaakte een merkwaardig gevoel in Jorja, een steek die ze pas veel later zou herkennen als teleurstelling.

Omdat alle anderen ’s ochtends vroeg boodschappen moesten doen, werd het tweede team alleen samengesteld uit Ned en Sandy. Ze spraken af dat de groepen elkaar om vier uur in de ochtend zouden ontmoeten bij de supermarkt in Elko.

‘Als jullie daar eerder zijn,’ zei Jack, ‘koop dan in hemelsnaam geen hamwich. Oké, ik geloof dat dit het is. Dan moeten we nu maar gaan.’

‘Nog niet helemaal,’ zei Ginger. De arts keek naar haar handen om haar gedachten te verzamelen. ‘Sinds vanmiddag toen Brendan arriveerde en de ringen verschenen op de handen van hem en Dom, toen de receptie van het motel werd gevuld met dat vreemde licht en het geluid … heb ik nagedacht over alles waar we achter zijn gekomen, om te proberen die bizarre verschijnselen met elkaar te laten rijmen. Ik heb een verklaring voor een paar ervan, niet allemaal, maar enkele.’

Iedereen wilde graag de theorie van haar horen, hoe onduidelijk die nog mocht zijn.

‘Zo verschillend als onze dromen zijn,’ zei Ginger, ‘worden ze verbonden door één element: de maan. Nou ja, onze andere droom, van die ontsmettingskostuums, infuusnaalden en bedden met riemen bleken gebaseerd te zijn op echte ervaringen, echte bedreigingen. In feite waren het geen dromen, maar herinneringen die naar boven kwamen in de vorm van dromen. Dus lijkt het redelijk te veronderstellen dat de maan ook een belangrijke rol speelde in wat er met ons is gebeurd, dat de maan ook een herinnering is die in onze dromen aan de oppervlakte probeert te komen. Mee eens?’

‘Mee eens,’ zei Dom en iedereen knikte.

‘We hebben gezien dat Marcie op een gegeven moment geboeid is geraakt door een scharlakenrode maan,’ vervolgde Ginger. ‘En Jack heeft ons verteld dat het gewone maanlicht in zijn eigen nachtmerrie een paar nachten geleden veranderde in een bloedrode gloed. Geen van de anderen heeft nog gedroomd over een rode maan, maar ik durf te beweren dat het verschijnen van die rode maan in de dromen van Marcie en Jack een bewijs is dat het ook een herinnering is. Met andere woorden, op de avond van die zesde juli hebben we iets gezien wat de maan rood maakte. En het spookachtige licht dat soms in Brendans slaapkamer is en waarvan sommigen van ons vandaag getuige zijn geweest in de receptie, is een vreemd soort herhaling van wat er op die avond in juli is gebeurd met de echte maan. Het spookachtige licht is een boodschap die bedoeld is om onze herinneringen op te wekken.’

‘Een boodschap,’ zei Jack. ‘Goed. Maar wie stuurt verdorie die boodschap? Waar komt dat licht vandaan? Hoe wordt het opgewekt?’

‘Daar heb ik een idee over,’ zei Ginger. ‘Maar laten we het stapje voor stapje doen. Laten we eerst even nadenken over wat er gebeurd zou kunnen zijn om de maan op die avond rood te maken.’

Net als de anderen luisterde Jorja eerst met belangstelling en vervolgens met toenemend onbehagen terwijl Ginger opstond en heen en weer lopend een verlammende verklaring aflegde.

Voor Ginger Weiss functioneerde het universum volgens de regels van de logica en de rede, en geen mysterie kon het lang uithouden als het eenmaal op een logische manier werd aangevallen. Maar ze geloofde niet dat een levendige fantasie per se een belemmering hoefde te zijn voor logica en rede, anders zou ze niet de theorie hebben bedacht die ze nu aan de anderen in het restaurant voorlegde.

Het was een nogal vreemde theorie, en ze was nerveus over hoe die op de anderen zou overkomen. Dus liep ze heen en weer naar de jukebox, naar de bar en terug naar de tafel terwijl ze praatte:

‘De mensen die ons de eerste twee dagen van onze gevangenneming behandelden, droegen ontsmettingskostuums tegen biologische gevaren. Ze moeten zich zorgen hebben gemaakt dat we met iets geïnfecteerd waren. Dus was een gedeelte van wat we hebben gezien misschien een scharlakenrode wolk van een biologisch besmettingsmiddel. Toen die passeerde, maakte die de maan rood.’

‘En wij werden allemaal besmet met een vreemde ziekte,’ zei Jorja.

‘Daarom had ik misschien gisteren op die bepaalde plek langs de snelweg een geheugenflits van Dom die riep: “Het zit in me. Het zit in me.” Het zou logisch zijn geweest als hij dat had geroepen als hij die avond had ontdekt dat hij in een rode wolk van smetstof zat en besefte dat hij het inademde. En Brendan heeft ons verteld dat dezelfde woorden – het zit in me – gisteravond spontaan bij hem opkwamen in Reno, toen het rode, spookachtige licht de kamer vulde.’

‘Bacteriën? Ziekte? Waarom zijn we dan niet ziek geworden?’ vroeg Brendan.

‘Omdat ze ons onmiddellijk hebben behandeld,’ zei Dom. ‘Daar hebben we het gisteren al over gehad. Maar Ginger, het licht dat vanmiddag in de receptie scheen, was te helder om maanlicht voor te stellen dat gefilterd werd door een rode wolk.’

‘Dat weet ik,’ zei Ginger heen en weer lopend. ‘Omdat mijn idee nog niet helemaal is ontwikkeld, verklaart het ook niet alles, zoals de ringen op jouw handen. Dus deugt er misschien toch iets niet aan. Aan de andere kant verklaart het wel een paar dingen en als we er lang genoeg over nadenken zien we wellicht hoe het ook die andere raadsels verklaart. En als theorie heeft het een groot pluspunt.’

‘Wat is dat dan?’ vroeg Ned.

‘Het zou kunnen verklaren waarom Brendan betrokken is geweest bij twee wonderbaarlijke genezingen in Chicago. Het zou de ronddraaiende papieren manen in het huis van Lomack verklaren. En de vernieling hier in het restaurant op zaterdagavond, toen Dom zich probeerde te herinneren wat er die avond gebeurde. Het zou de bron van het spookachtige licht kunnen verklaren.’

Toen Ginger begon te praten, was de laatste plaat op de jukebox afgelopen maar niemand stond op om een nieuwe op te zetten, want ze waren allemaal in beslag genomen door haar belofte om het onverklaarbare te verklaren.

‘Tot hier,’ zei Ginger, ‘is de theorie nogal gewoon. Een rode wolk van smetstof. Niets moeilijks om te accepteren. Maar nu … moeten jullie een grote sprong in de verbeelding met me maken. We zijn ervan uitgegaan dat de wonderbaarlijke genezingen en zeker de poltergeistverschijnselen een geheimzinnige uitwendige bron hebben. Pater Wycazik, de pastoor van Brendan, denkt dat de uitwendige bron God is. De rest van ons heeft niet het gevoel dat het nou direct goddelijk is. We weten niet wat het is, maar we veronderstellen allemaal dat het een externe kracht is, iets van ergens ver weg dat ons uitdaagt of probeert ons te bereiken met een boodschap, of ons bedreigt. Maar wat als deze wonderen een interne bron hebben. Veronderstel dat Brendan en Dom werkelijk enige kracht bezitten en dat dat komt door wat er is gebeurd op de avond van de rode maan. Veronderstel dat ze telekinese beheersen – dat is het vermogen om voorwerpen te verplaatsen zonder ze aan te raken, wat een verklaring zou zijn voor de ronddraaiende papieren manen en de vernieling in het restaurant.’

Iedereen keek verbaasd naar Dom en Brendan, maar niemand was meer geschokt dan deze twee mannen die Ginger met open mond aankeken.

‘Maar dat is belachelijk!’ zei Dom. ‘Ik ben niet paranormaal begaafd, geen tovenaar.’

‘Ik ook niet,’ zei Brendan.

Ginger schudde haar hoofd. ‘Niet bewust, nee. Ik zeg dat het vermogen misschien in jullie is, al zijn jullie je daar nog niet van bewust. Heb nog even geduld met me. Denk erover na. De eerste keer dat de ringen op Brendans handpalmen verschenen, de eerste keer dat hij zijn vermogen om te genezen uitoefende, was toen hij het haar kamde van het meisje in het ziekenhuis. Hij zei dat hij vreselijk met haar begaan was en zich gefrustreerd en woedend voelde omdat hij haar niet kon helpen. Misschien waren het die intense gevoelens die het vermogen in hem bevrijdden, ook al was hij zich er niet van bewust. Hij kon zich er ook niet van bewust zijn omdat het verkrijgen van dit vermogen onderdeel is van wat hij gedwongen is te vergeten. Oké, de tweede keer met de gewonde politieman bevond Brendan zich in een zeer grote crisis, die die vermogens misschien heeft opgewekt.’

Ze begon sneller te praten om te verhinderen dat ze werd onderbroken voor ze klaar was. ‘Denk nu aan de ervaringen van Dom. De eerste, in Reno, in het huis van Lomack. Zoals jij het ons vertelde, Dom … terwijl je door het huis liep, werd je zo gefrustreerd door het steeds groter wordende mysterie dat je door die kamers wilde rennen en die papieren manen van de muren wilde trekken. Dat waren je eigen woorden. En natuurlijk gebeurde dat: je trok die manen van de muren, niet met je handen, maar met dat vermogen. En denk eraan, de manen vielen pas op de grond toen je schreeuwde: “Hou op, hou op!” Toen het ophield, dacht je dat iets je had gehoord en had gehoorzaamd of toegegeven, maar in feite liet je het zelf ophouden.’

Brendan, Dom en enkele anderen keken nog sceptisch.

Maar Ginger had Sandy’s fantasie geprikkeld. ‘Het klopt! En het klopt nog beter als je denkt aan wat er hier zaterdagavond is gebeurd, hier in het restaurant. Dom probeerde zich die vrijdag in juli te herinneren, hij probeerde zich voor de geest te halen wat er was gebeurd tot op de seconde waarop zijn geheugenblokkering in werking trad. En terwijl hij zich inspande om het zich te herinneren … begon plotseling dat vreemde, donderende geluid door het restaurant te klinken en alles begon te trillen. Hij heeft waarschijnlijk onbewust gebruik gemaakt van dat vermogen om het effect van wat er destijds is gebeurd opnieuw op te roepen.’

‘Goed zo!’ zei Ginger bemoedigend. ‘Zien jullie wel? Hoe meer je erover nadenkt, hoe meer het samenhangt.’

‘Maar het vreemde licht,’ zei Dom. ‘Wil je zeggen dat Brendan en ik dat op de een of andere manier hebben geproduceerd?’

‘Ja, misschien wel,’ zei Ginger terwijl ze terugliep naar de tafel en op haar lege stoel leunde. ‘Pyrokinese. Het vermogen om spontaan hitte of vuur op te wekken door pure geestkracht.’

‘Maar het was geen vuur,’ zei Dom. ‘Het was licht.’

‘Noem het dan … fotokinese,’ zei Ginger. ‘Maar ik denk dat toen jij en Brendan elkaar ontmoetten, jullie onbewust het vermogen in elkaar herkenden. Op een diep niveau werden jullie allebei herinnerd aan wat er op die avond in juli is gebeurd, dat wat jullie gedwongen zijn te vergeten. En jullie wilden allebei die herinneringen zichtbaar maken. Dus zonder het te weten wekten jullie dat vreemde licht op, een herhaling van de manier waarop die avond de maan van wit in rood veranderde. Het was jullie onderbewuste dat probeerde de herinnering door de blokkering heen te duwen.’

Ginger kon zien dat hun hoofd tolde door al deze merkwaardige ideeën en ze wilde het nog een tijdje zo laten omdat ze in een verwarde toestand makkelijker zouden opnemen wat ze zei. Als ze tijd kregen om rustig na te denken, zouden ze de hele zaak weer sceptisch bekijken en kon ze haar ideeën niet aan hen kwijt.

Ernie Block schudde zijn hoofd. ‘Wacht eens even. Ik kan het niet meer volgen. Je begon met te suggereren dat wat de maan rood maakte een scharlakenrode wolk van een of andere biologische smetstof was. Toen ging je over op een ander onderwerp en begon te praten over wat er met ons was gebeurd en hoe daar die zogenaamde vermogens van Dom en Brendan uit voort waren gekomen. Maar waar is het verband? Wat heeft een biologische besmetting te maken met al die paranormale verschijnselen?’

Ginger haalde diep adem omdat ze nu tot de kern van de zaak waren gekomen die het meest fantastische ervan bevatte. ‘En als we nu eens besmet zijn door een of ander virus of een bacterie die als neveneffect grote chemische, genetische of hormonale veranderingen bij iemand teweegbrengt, veranderingen in de hersens bijvoorbeeld? En als deze veranderingen hem laten zitten met iets wat veel wegheeft van paranormale vermogens, zelfs wanneer de infectie is verdwenen?’

Ze staarden haar aan met verschillende uitdrukkingen op hun gezicht maar niet alsof ze dachten dat ze gek was of haar fantasie te veel liet gaan. Ze leken eerder onder de indruk door de ingewikkelde feiten die ze op tafel had gelegd en door de onvermijdelijke conclusie die ze daaraan had verbonden. ‘Goeie god,’ zei Dom. ‘Ik betwijfel of dat het juiste antwoord is, maar het is zeker de plezierigste, keurig geformuleerde theorie die ik had verwacht te horen. Prima idee voor een roman! Een genetisch gemaakt virus dat als verrassend neveneffect een soort geforceerde evolutie van het menselijk brein veroorzaakt met als resultaat paranormale vermogens. Voor het eerst in weken heb ik een vreselijke aandrang om naar een schrijfmachine te hollen. Ginger, als we hier ooit levend uitkomen, geef ik jou een gedeelte van de royalty’s als ik er later een boek over ga schrijven.’

Terwijl ze zachtjes haar slapende dochter wiegde, zei Jorja: ‘Maar waarom zou het niet het juiste antwoord kunnen zijn? Waarom zou je het alleen maar als een goed onderwerp voor een roman kunnen zien?’

‘Om te beginnen,’ zei Jack Twist, ‘als het waar is, als we besmet zouden zijn met zo’n virus, zouden we allemaal paranormale vermogens hebben ontwikkeld. Ja toch?’

‘Tja,’ zei Ginger, ‘misschien werden we niet allemaal besmet. Of misschien zijn we wel besmet, maar kreeg het virus geen greep op ons allemaal.’

‘Of misschien heeft dat bepaalde neveneffect zich niet in iedereen gemanifesteerd,’ zei Faye.

‘Goeie gedachte,’ zei Ginger. Ze begon weer te ijsberen, deze keer niet omdat ze zenuwachtig was, maar eerder opgewonden.

Ned Sarver streek met zijn hand door zijn haar en zei: ‘Wil je zeggen dat het leger op de hoogte was van dat neveneffect van het virus, wist dat het die veranderingen in sommigen van ons teweeg zou brengen?’

‘Ik weet het niet,’ zei Ginger. ‘Misschien wisten ze het. Misschien niet.’

‘Ik denk het niet,’ zei Ernie. ‘Beslist niet. Naar wat jullie hebben gevonden in de Sentinel, weten we dat ze de snelweg hebben afgesloten kort voor het ongeluk gebeurde, wat betekent dat het geen ongeluk was. Dus … in de eerste plaats vind ik het moeilijk om te geloven dat ons eigen leger ons moedwillig zou onderwerpen aan besmetting met een biologisch micro-organisme om de doelmatigheid ervan op het veld te testen. Maar zelfs als zoiets wreeds mogelijk was, zouden ze ons toch niet blootstellen aan een virus dat ons kon veranderen zoals Ginger heeft gesuggereerd. Omdat, vrienden, mensen met krachtige paranormale vermogens een nieuw soort zouden zijn, een superieur soort mens. Geweldige paranormale vermogens zouden direct militaire, economische en politieke macht betekenen. Dus als de regering wist dat zij een virus bezat dat die vermogens heeft, zou zij niet een groep gewone mensen als wij eraan blootstellen. In geen honderd jaar. Zoiets fantastisch zou voorbehouden blijven aan lui die al hoge posities bekleden, voor de elite. Ik ben het met Dom eens: ik vind die theorie over de rode viruswolk heel boeiend – maar onwaarschijnlijk. En als we al door iets dergelijks werden besmet, was het neveneffect bij de regering niet bekend.’

Na de woorden van Ernie zag iedereen Brendan en Dom in een ander licht, een mengeling van ontzag, onbehagen, verwondering, respect en angst. Ginger zag dat zowel de priester als de schrijver zich ongemakkelijk voelden bij het verblijdende maar tegelijk angstaanjagende besef dat ze misschien in het bezit waren van bovenmenselijke vermogens die hen voorgoed van de rest van de mensheid zouden onderscheiden.

‘Nee,’ zei Dom, ‘Ik denk niet dat je gelijk hebt, Ginger. Ik ben verdomme geen supermens, geen magiër, geen monster. Als je gelijk had, zou ik het voelen. Ik zou het weten, Ginger.’

Brendan Cronin, die net zo geschokt was, zei: ‘Ik heb gedacht dat ik op de een of andere manier fungeerde als een werktuig dat de genezing van Emmie en Winton moest bewerkstelligen, dat iets – niet God misschien, maar iets anders – via mij werkt. Maar ik heb nooit gedacht aan mezelf als iemand die echt geneest. Hoor eens, ik had de indruk dat we al tot de slotsom waren gekomen dat het verhaal van het ongeluk volslagen onzin was, een dekmantel, dat wat er met ons is gebeurd niets met een ongeluk te maken had, of het nou chemisch of biologisch was, maar iets heel anders moet zijn.’

Jack, Jorja, Faye en Ned begonnen tegelijkertijd te praten. Ginger zei: ‘Wacht, wacht even. Het heeft geen zin om erover te praten omdat we niet kunnen bewijzen dat er zo’n virus was, zo goed als we ook niet kunnen bewijzen dat het er niet was. Nog niet. Maar misschien hebben we wel een bewijs van iets anders.’

‘Wat bedoel je?’ vroeg Sandy.

‘Misschien kunnen we vaststellen of Dom en Brendan het vermogen hebben,’ zei Ginger. ‘Niet hoe ze het hebben gekregen, maar gewoon of ze het hebben.’

‘Hoe dan?’ vroeg Dom ongelovig.

‘We gaan een proef doen,’ zei Ginger.

Dom was er absoluut zeker van dat het niet zou lukken, dat ze tijd verspilden, dat het hele idee dwaas was.

Toch was hij ook bang dat het wel zou slagen, dat het bewijs van zijn vermogen hem tot een outcast zou maken, iemand die niet langer in staat is er gewone menselijke relaties op na te houden. Als hij inderdaad een bovennatuurlijk vermogen bezat, zou niemand hem zonder bewondering en angst aankijken. Zelfs op de meest ontspannen of intieme momenten met vrienden of geliefden zou het feit dat ze zich bewust waren van zijn buitengewone gaven storend kunnen zijn, openlijk of in het verborgene. Anderen, misschien de meesten, zouden jaloers zijn of zich van hem afkeren.

Het oneerlijke van zijn toestand irriteerde hem. Het grootste deel van zijn vijfendertig jaar was hij geremd en zonder daadkracht geweest, veroordeeld tot een kleurloos bestaan door zijn verlegenheid. Toen was hij veranderd, en vijftien maanden lang, tot oktober toen het slaapwandelen begon, was hij extravert geweest. En nu zou die korte en plezierige tijd van normaal gedrag misschien tot het verleden behoren. Als de proef die Ginger wilde doen zou bewijzen dat Dom op de een of andere manier paranormale vermogens had gekregen, zou hij weer geïsoleerd zijn, niet door zijn minderwaardigheidsgevoel zoals vroeger, maar door het feit dat ieder ander wist dat hij superieure gaven bezat.

De proef. Dom hoopte in godsnaam dat hij mislukte.

Hij en Brendan Cronin zaten samen aan de lange tafel, ieder aan een kant. Jorja Monatella had haar dochter op een bank gelegd en het meisje was niet wakker geworden. De volwassenen stonden in een halve cirkel rond de tafel, een paar passen ervandaan, om Dom en Brendan ruimte te geven zich te kunnen concentreren zonder afgeleid te worden.

Op tafel voor Dom stond een zoutvaatje. Voor Gingers proef moest hij zich erop concentreren het voorwerp te verplaatsen zonder het aan te raken. ‘Eén centimeter maar,’ had ze gezegd. ‘Als je één waarneembare beweging in het zoutvaatje kunt oproepen, weten we dat je het vermogen bezit. Aan de andere kant van de drie tafeltjes, voor Brendan Cronin, stond een pepervaatje. De priester staarde even gespannen naar het kleine vaatje als Dom en zijn ronde gezicht met de sproeten drukte een angstig voorgevoel uit dat maar iets minder grimmig was dan dat van hem. Hoewel Brendan had ontkend dat God de hand had in de wonderbaarlijke genezingen en spookachtige lichten, was het voor Dom duidelijk dat de priester heimelijk en diep in zijn hart hoopte te ontdekken dat er in feite een goddelijke aanwezigheid aan het werk was. Hij wilde weer terugkeren in het geloof, in de boezem van zijn kerk. Als de wonderen zijn eigen werk bleken te zijn, het gevolg van zijn niet onderkende vermogens die alleen maar waren veroorzaakt door een bacil, zou Brendans verlangen naar geestelijke verheffing en goddelijke leiding onvervuld blijven.

Het zoutvaatje.

Dom richtte zijn ogen op het ding en probeerde alle gedachten uit zijn geest te verbannen, behalve zijn vastberaden wil om het vaatje te verplaatsen. Hoewel hij in feite niet wilde dat hij die vreemde talenten bezat, moest hij een oprechte poging doen om ze te gebruiken. Hij moest weten of het waar was.

Als hij in het bezit was van dit vermogen, kon Ginger noch een van de anderen iets bedenken om het te laten verdwijnen. ‘Maar,’ had Ginger gezegd, ‘als het zich spontaan kan manifesteren op momenten van spanning, kun je zeker leren het op te roepen en het te beheersen wanneer en zoals je wilt … zoals een musicus zijn talent weet te gebruiken wanneer hij dat wil. Of zoals jij je talent gebruikt om een boek te schrijven.’

Het zoutvaatje bleef onbeweeglijk, doodstil staan.

Dom spande zich in om zijn aandacht te beperken tot dat simpele zoutvaatje met zijn inhoud en het roestvrij stalen dopje, het enige voorwerp in zijn gezichtsveld. Hij probeerde het met al zijn wilskracht te verplaatsen en spande zich zo in dat hij knarsetandde en zijn vuisten balde.

Er gebeurde niets.

Toen probeerde hij het op een andere manier. In plaats van het zoutvaatje via zijn wil aan te vallen, alsof hij met een kanon op de machtige muren van een fort schoot, ontspande hij zich en bestudeerde het ding om zich innerlijk een beeld te vormen van zijn formaat, vorm en substantie. Misschien moest hij een gevoel van empathie voor het zoutvaatje ontwikkelen. ‘Empathie’ leek hem het juiste woord, hoewel hij het nu in verband bracht met een ding en niet met een mens. In plaats van het zijn wil op te leggen kon hij het misschien zo vriendelijk benaderen dat het uit zichzelf zou meewerken aan een telekinesetest. Alleen maar één centimeter. Hij boog een beetje voorover om de functionele eenvoud van het zoutvaatje in zich op te nemen: vijf afgekante vlakken om het makkelijk vast te houden, een dikke glazen bodem voor het evenwicht, een glinsterend metalen dopje …

Niets. Het zoutvaatje stond onaangetast op tafel voor hem, als een mythisch onverplaatsbaar voorwerp, onweegbaar zwaar, voorgoed op deze plek in ruimte en tijd gelast.

Maar natuurlijk was het, net als alle materie in het universum, wel degelijk verplaatsbaar en in zeker opzicht bewoog het zich voortdurend omdat het uiteindelijk was samengesteld uit miljarden onophoudelijk bewegende atomen. Onder invloed daarvan was het zoutvaatje voortdurend in beweging, dus moest het niet moeilijk zijn het zover te krijgen dat het nog een extra beweging maakte, een uitstapje bijna buiten het niveau van menselijke waarneming, alleen maar één sprongetje, één maar …

Plotseling voelde Dom een soort vreugde, bijna alsof hij zelf op het punt stond door een of andere mysterieuze kracht te worden verplaatst, maar in feite was het het zoutvaatje dat zich tenslotte verplaatste. Hij was zo diep betrokken geraakt bij dat eenvoudige voorwerp dat hij Ginger en de anderen eigenlijk was vergeten en hij werd aan hun aanwezigheid herinnerd toen ze als één man naar adem snakkend zachte uitroepen slaakten. Het zoutvaatje gleed niet eenvoudig een centimeter over de tafel, zelfs geen tien of twintig, maar het verhief zich in de lucht, alsof het zich losmaakte van de zwaartekracht. Als een kleine glazen ballon zweefde het omhoog: dertig, zestig, negentig centimeter waar het bleef hangen op meer dan een meter boven de tafel waarop het nog maar seconden geleden onverplaatsbaar had geleken. Het bleef hangen even boven ooghoogte van hen die waren gaan staan en ze staarden er met ontzag naar.

Aan de andere kant van de tafel verhief het pepervaatje van Brendan zich eveneens. Met open mond en grote ogen staarde Brendan naar het omhooggaande vaatje. Toen het op precies dezelfde hoogte stopte als het zoutvaatje, durfde Brendan eindelijk zijn blik ervan af te wenden. Hij keek naar Dom, wierp weer een zenuwachtige blik op het pepervaatje, alsof het zeker omlaag zou vallen als hij zijn blik afwendde, en keek weer naar Dom toen hij besefte dat oogcontact niet nodig was om het verschijnsel te handhaven. In de ogen van de priester waren gevoelens van verwondering, verbazing, onzekerheid en angst te lezen en een emotionele erkenning van de diepgaande broederschap tussen hem en Dom doordat ze hetzelfde vreemde vermogen bezaten.

Dom was geïntrigeerd dat hij zich niet hoefde in te spannen om het zoutvaatje in de lucht te houden. In feite leek het moeilijk te geloven dat hij werkelijk verantwoordelijk was voor deze magische voorstelling. Hij was zich er niet van bewust controle over het voorwerp te hebben of uit te oefenen en hij voelde ook geen bepaalde macht in zich. Zijn telekinetische vermogen functioneerde kennelijk automatisch. Net als de ademhaling en de hartslag. Brendan hief zijn handen op, waar de rode ringen weer op waren verschenen.

Dom keek naar de zijne en zag dezelfde raadselachtige stigmata.

Wat betekenden die?

Boven hem wekten het peper- en zoutvaatje in Dom een gevoel van verwachting op dat zelfs groter was dan hij aan het begin van deze proef had gevoeld. Blijkbaar voelden de anderen het ook, want ze begonnen er bij Dom en Brendan op aan te dringen nog meer kunststukjes uit te halen.

‘Ongelooflijk,’ zei Ginger. ‘Jullie hebben ons nu een verticale beweging laten zien, levitatie, kunnen jullie ze ook horizontaal bewegen?’

‘Zouden jullie ook iets zwaarders kunnen optillen?’ vroeg Sandy.

‘Het licht,’ zei Ernie. ‘Kunnen jullie het rode licht opwekken?’

Omdat hij eerst iets makkelijks wilde proberen, overwoog Dom om het zoutvaatje een beetje te laten ronddraaien en direct begon het in de lucht te tollen, zodat de toeschouwers weer naar adem snakten. Even later begon ook het pepervaatje van Brendan snel rond te draaien. Over de glimmende metalen dopjes van de ronddraaiende vaatjes weerspiegelde het licht van de lampen, weerkaatste van de glazen vlakken en bewoog fonkelend over de randen waar het ene vlak bij het andere kwam, waardoor de vaatjes iets weg hadden van glinsterende kerstboomversiering.

Tegelijkertijd begonnen de twee vaatjes naar elkaar toe te zweven, de horizontale beweging waarom Ginger had gevraagd, hoewel Dom niet bewust het zoutvaatje in die koers had gestuurd. Hij veronderstelde dat de suggestie van Ginger was geaccepteerd door zijn onderbewuste, dat nu paranormale energie gebruikte om te doen wat het was opgedragen zonder te wachten tot hij zich daar bewust voor inspande. De manier waarop hij het zoutvaatje onder controle had was griezelig omdat hij niet wist hoe die controle werd uitgeoefend.

Boven het middelpunt van de drie aaneen geschoven tafels stopten het peper- en zoutvaatje met de horizontale beweging toen ze ongeveer vijfentwintig centimeter van elkaar waren. Ze hingen naast elkaar, iets sneller ronddraaiend dan daarvoor, en weerkaatsten glinsterende deeltjes weerspiegeld licht. Vervolgens begonnen ze in volmaakte ronde banen om elkaar heen te draaien, maar dat duurde maar een paar seconden. Plotseling draaiden de vaatjes sneller rond dan daarvoor en ook sneller om elkaar heen, in veel ingewikkelder, parabolische, tegengestelde banen.

Gefascineerd en verrukt lachend applaudisseerden de toeschouwers. Dom keek naar Ginger. Haar stralende gezicht had een uitdrukking van pure, geestelijke zielskracht die haar mooier dan ooit maakte. Ze liet haar blik van het peper- en zoutvaatje naar Dom dwalen, glimlachend van pure opwinding, en stak haar duimen omhoog. Ernie Block en Jack Twist keken met open mond naar de luchtacrobatiek waardoor ze niet langer taaie ex-soldaten leken maar twee jongetjes die voor het eerst in hun leven vuurwerk zien. Lachend stond Faye met haar handen opgeheven naar de vaatjes te kijken, alsof ze het wonderbaarlijke krachtveld waarin ze hingen probeerde te voelen. Ned Sarver lachte ook maar Sandy huilde, en toen Dom dat zag schrok hij, tot hij besefte dat ze huilde van vreugde en dat ze door haar tranen heen glimlachte.

‘O,’ zei Sandy, die zich omdraaide naar Dom alsof ze had gevoeld dat hij naar haar keek. ‘Is het niet prachtig? Wat het ook betekent, is het niet ontzettend mooi? De vrijheid … de vrijheid ervan … het losbreken van alle banden … het opstijgen naar boven en weg …’

Dom wist precies wat ze voelde en probeerde dat te zeggen, omdat hij hetzelfde gevoel had. Op het moment vergat hij dat deze vermogens hem voorgoed zouden vervreemden van mensen die dat talent niet hadden en hij was vervuld met een meeslepend gevoel van transcendentie, met een waardering voor wat het zou kunnen betekenen om een reusachtige sprong op de ladder van de evolutie te maken, te ontsnappen aan de ketenen van de menselijke beperkingen. Vanavond was er in de Tranquility Grille een gevoel alsof er geschiedenis werd gemaakt, een gevoel alsof niets ter wereld ooit weer hetzelfde zou zijn.

‘Doe eens iets anders,’ zei Ginger.

‘Ja!’ zei Sandy. ‘Laat ons nog meer zien. Laat ons nog eens iets anders zien!’ Van andere tafels in het restaurant kwamen andere zoutvaatjes omhoog van de tafeltjes waarop ze hadden gestaan: zes, acht, tien in totaal. Ze hingen even onbeweeglijk en begonnen toen net zo rond te draaien als het eerste zoutvaatje.

Direct verhief een gelijk aantal pepervaatjes zich in de lucht en begon eveneens rond te draaien.

Dom wist nog niet hoe hij deze dingen voor elkaar kreeg; hij spande zich niet in om steeds nieuwere dingen te proberen. De gedachte werd gewoon een feit, alsof zijn wens werd omgezet in werkelijkheid, en hij vermoedde dat Brendan net zo verbijsterd was als hij.

De jukebox was stil geweest maar nu begon hij een liedje van Dolly Parton te spelen, hoewel niemand op de knoppen had gedrukt.

Heb ik dat gedaan, vroeg Dom zich af, of Brendan?

‘Mijn god,’ zei Ginger, ‘ik ben zo opgewonden dat ik plots!’

Lachend vroeg Dom: ‘Plots? Wat betekent dat?’

‘Uit elkaar springen,’ zei Ginger. ‘Ik ben zo opgewonden dat ik uit elkaar spring!’

Alle peper- en zoutvaatjes draaiden rond en elk paar beschreef een baan om elkaar, en nu begonnen alle elf stellen achter elkaar door het restaurant te bewegen, sneller en sneller terwijl ze vonken weerspiegeld licht afwierpen.

Plotseling verhief zich een tiental stoelen van de vloer, niet op de gecontroleerde en speelse manier waarop de peper- en zoutvaatjes zich van de tafels hadden verheven, maar met zoveel geweld en vaart dat ze direct naar het plafond schoten en er met een oorverdovend gekletter tegenaan sloegen. Een van de wagenwiellampen werd geraakt door twee stoelen. De lampen gingen kapot en het restaurant was nog maar voor driekwart verlicht. Het wagenwiel brak los en viel met een klap op de grond, een stukje achter Dom. De stoelen bleven tegen het plafond en trilden, alsof ze een massa reusachtige vleermuizen waren. De meeste peper- en zoutvaatjes draaiden nog rond door het restaurant boven hun hoofd, hoewel een paar waren neergemaaid door de omhoogschietende stoelen. Nu hielden een paar op met snel ronddraaien, cirkelden onregelmatig uit hun baan, wiebelden en vielen op de grond. Een ervan raakte Ernies schouder en hij gaf een kreet van pijn.

Dom en Brendan raakten de controle kwijt. En omdat ze nooit hadden geweten hoe ze die in het begin hadden gekregen, wisten ze niet hoe ze hem terug moesten krijgen.

In een oogwenk veranderde de feestelijke stemming in paniek. De toeschouwers zochten snel bescherming onder de tafels, zich er scherp van bewust dat in de lucht geheven stoelen – die dreigend tegen het plafond ratelden – veel gevaarlijker projectielen waren dan de peper- en zoutvaatjes. De herrie maakte Marcie wakker. Ze ging rechtop zitten in de box waarin ze had geslapen, begon te huilen en riep om haar moeder. Jorja trok het meisje van de bank en kroop met haar onder een van de tafels; ze trok haar dicht naar zich toe en iedereen was buiten de vuurlinie behalve Brendan en Dom.

Dom had het gevoel alsof dit paranormale vermogen een levende granaat was die voorgoed aan zijn hand was bevestigd.

Boven hem verloren nog drie of vier zoutvaatjes vaart en kwamen als kogels naar omlaag. De tien stoelen tegen het plafond begonnen agressiever te bonken en verloren kleine stukjes hout.

Dom wist niet of hij moest wegduiken om dekking te zoeken of moest proberen alles weer onder controle te krijgen. Hij keek naar Brendan die net zo verlamd was als hij.

Boven hem zwaaiden de drie resterende wagenwiellampen wild aan hun kettingen.

De beukende stoelen ramden stukjes uit het plafond.

Een zoutvaatje viel voor Dom en raakte de tafel als een kleine meteoriet. Het glas was te dik om te versplinteren, maar het viel in drie of vier stukken uiteen en gooide het zout dat er nog inzat omhoog.

Dom dacht aan de rondcirkelende draaimolen van papieren manen in het huis van Lomack en hief zijn beide handen op naar de ratelende stoelen en ronddraaiende vaatjes. Hij balde zijn vuisten waardoor de rode stigmata niet meer zichtbaar waren en zei: ‘Hou op. Hou nu op. Hou op!’

Boven hem hielden de stoelen op met bonken. De peper- en zoutvaatjes hielden stil en hingen onbeweeglijk in de lucht.

Een paar seconden was het ontzettend stil in het restaurant.

Toen vielen de tien stoelen en de laatste peper- en zoutvaatjes recht omlaag, ze stuiterden van tafels af en van andere stoelen die nooit omhoog waren gegaan. Toen alles tenslotte in een verwarde puinhoop tot rust kwam, waren Dom en Brendan net zo ongedeerd als de anderen die hun toevlucht onder de tafels hadden genomen. Dom keek met grote ogen naar de priester en rondom hen was het stil als op een kerkhof. Dit ogenblik van stilte was langer dan het eerste. Het leek alsof de tijd had stilgestaan, tot Marcies zachte gejammer en de gemompelde geruststellingen van haar moeder de realiteit weer herstelden en de anderen hun schuilplaatsen uittrokken.

Ernie masseerde nog steeds zijn schouder, maar hij was niet ernstig gewond. Niemand anders was geraakt, ofschoon iedereen wel van streek was.

Dom zag hoe de anderen naar hem en Brendan keken: op hun hoede. Precies zoals hij had gevreesd. Verdomme.

Ginger leek de enige die niet van streek was door zijn nieuwe status. Ze omhelsde Dom enthousiast en zei: ‘Het is alleen maar belangrijk dat je het hebt. En nu het inderdaad zo is, kun je leren er gebruik van te maken, dat is toch fantastisch.’

‘Daar ben ik niet zo zeker van,’ zei Dom terwijl hij naar de kapotte stoelen en de gevallen lamp keek. Jack Twist veegde zout en gruis van zijn kleren. Jorja troostte nog steeds haar angstige dochter. Faye en Sandy haalden splinters en troep uit hun haar en Ned dacht na over het gevaar van de elektrische draden aan het plafond waar de lamp had gehangen. Dom zei: ‘Ginger, ik heb gebruik gemaakt van het vermogen maar ik wist niet hoe ik het deed. En toen liep het uit de hand … ik wist niet hoe ik het tegen moest houden.’

‘Maar je hebt het tegengehouden,’ zei ze. Ze hield een arm om zijn middel alsof ze wist – God zegene haar – dat hij de teleurstelling van menselijk contact nodig had. ‘Je hebt het wel degelijk tegengehouden, Dom.’

‘Misschien zou ik dat de volgende keer niet kunnen.’ Hij voelde ineens dat hij huiverde. ‘Kijk eens naar die puinhoop. Mijn god, Ginger, er had iemand ernstig gewond kunnen raken.’

‘Dat is niet gebeurd.’

‘Er had wel iemand gedood kunnen worden. De volgende keer …’

‘Gaat het beter,’ zei ze.

Brendan Cronin kwam naar hen toe gelopen. ‘Hij verandert wel van gedachten, Ginger. Geef hem de tijd. Ik weet dat ik het weer ga proberen, maar de volgende keer alleen. Over een paar dagen, als ik tijd heb gehad om erover na te denken, ga ik ergens naar een open terrein, weg van de mensen zodat niemand geblesseerd kan raken behalve ik, en dan probeer ik het weer. Ik denk dat het moeilijk zal zijn om de … energie onder controle te houden. Het zal een heleboel tijd kosten en een hoop werk, misschien wel jaren. Maar ik ga het onderzoeken en ermee oefenen. En dat zal Dom ook doen. Tot dat besef zal hij zeker komen als hij een paar minuten heeft gehad om erover na te denken.’

Dom schudde zijn hoofd. ‘Ik wil het niet. Ik wil helemaal niet anders zijn dan andere mensen.’

‘Maar dat ben je toch,’ zei Brendan. ‘Wij allebei.’

‘Dat is wel heel erg fatalistisch.’

Brendan glimlachte. ‘Hoewel ik momenteel in een geloofscrisis zit, ben ik nog steeds priester en ik geloof nog altijd in voorbeschikking in het lot. Dat is de leer van het geloof. Maar wij priesters zijn heel slim als het erop aankomt, dus kunnen we tegelijkertijd fatalistisch zijn en geloven in de vrije wil. Het behoort allebei tot de leer van het geloof.’ Voor de priester waren de psychische gevolgen van de afgelopen gebeurtenissen heel anders dan de angst die in Dom was opgewekt. Terwijl hij sprak, ging hij steeds op zijn tenen staan, alsof hij bijna voldoende opwaartse kracht had om weg te zweven.

Dom begreep niet hoe de priester in zo’n goede stemming kon zijn en hij veranderde van onderwerp. ‘Nou Ginger, als de helft van jouw krankzinnige theorie is bewezen, hebben we tenminste aangetoond dat de andere helft niet opgaat.’

Ze fronste haar voorhoofd. ‘Wat bedoel je?’

‘Midden in al die herrie,’ zei Dom terwijl hij naar het gebeukte plafond gebaarde, ‘toen ik de ringen weer in mijn handpalmen zag verschijnen, concludeerde ik dat het paranormale vermogen geen neveneffect was van mijn vreemde virusinfectie. Ik weet dat de bron ervan iets anders is, iets nog vreemders, hoewel ik niet weet wat het kan zijn.’

‘Zo? En hoe zit dat dan?’ vroeg ze. ‘Heb je dan alleen maar geconcludeerd of weet je het zeker?’

‘Ik weet het,’ zei Dom. ‘Diep van binnen weet ik het.’

‘O ja, ik ook,’ zei Brendan blij terwijl Ernie en Faye en de anderen zich om hen heen verzamelden. ‘Je had gelijk, Ginger, toen je suggereerde dat de kracht in Dom en mij zat. En we hebben het in ons gehad sinds die avond in juli, net zoals je hebt gezegd. Maar het was niet juist wat je zei over de methode waardoor we de gave hebben gekregen. Zoals Dom het al uitdrukte … midden in al die chaos voelde ik dat biologische besmetting niet de juiste verklaring was. Ik heb niet het flauwste idee wat het dan wel is, maar dat gedeelte van je theorie kunnen we uitsluiten.’

Nu begreep Dom waarom Brendan in zo’n goed humeur was, ondanks de angstaanjagende vertoning waaraan ze zojuist hadden deelgenomen. Hij was gedeprimeerd geweest door de gedachte dat de gave hem niet was geschonken door God, maar dat die een toevallig neveneffect was van een infectie, van een virus en nog wel een dat door mensenhanden was gemaakt, en hij was opgelucht deze mogelijkheid te kunnen uitsluiten. Zijn opgewektheid, zelfs te midden van de vernieling van het restaurant, kwam voort uit het feit dat voor Brendan het goddelijke weer aanvaardbaar was, ofschoon hij het nog altijd onwaarschijnlijk vond.

Dom had graag gewild dat ook hij moed en kracht kon vinden in de overtuiging dat hun moeilijkheden onderdeel waren van een goddelijk plan. Maar op dat ogenblik geloofde hij alleen maar in gevaar en dood. De veranderingen in zijn persoonlijkheid tijdens zijn reis van Portland naar Mountainview waren niets vergeleken met wat er vanavond met hem was gebeurd nu hij had ontdekt dat hij in het bezit was van een vermogen dat hij liever niet had gehad. Hij had bijna het gevoel alsof het iets was wat in hem leefde, een parasiet die zich gaandeweg van zijn hele lichaam zou meester maken en na zijn identiteit te hebben aangenomen als Dom Corvaisis zou voortleven.

Krankzinnig.

Niettemin was hij bezorgd en bang.

Hij keek naar de anderen die om hem heen stonden. Sommigen keken hem even aan en wendden toen vlug hun blik af, zoals je doet bij een gevaarlijk of intimiderend individu. Anderen, met name Jack Twist, Ernie en Jorja, keken hem recht aan maar waren niet in staat het onbehagen en zelfs de angst waarmee ze hem nu bezagen te verbergen. Alleen Ginger en Brendan leken geen andere houding tegenover hem te hebben aangenomen.

‘Nou,’ zei Jack, ‘we moeten er maar een punt achter zetten, denk ik. We hebben morgen nog veel te doen.’

‘Morgen,’ zei Ginger, ‘zullen we zelfs nog meer van die mysteries hebben opgehelderd. We maken iedere dag vorderingen.’

‘Morgen,’ zei Brendan zacht en verheugd, ‘zal een dag van grote onthullingen zijn. Ik voel het op de een of andere manier .’

Morgen, dacht Dom, zijn we misschien allemaal dood. Of zouden we willen dat we het waren.

Kolonel Leland Falkirk had nog steeds barstende hoofdpijn. Met zijn nieuwe manie voor zelfonderzoek ontdekte hij dat hij in zekere zin eigenlijk blij was dat de aspirine niet had geholpen. De hoofdpijn deed hem goed op dezelfde manier waarop andere soorten pijn plezierig voor hem waren, en het meedogenloze gebonk in zijn voorhoofd en slapen bezorgde hem een perverse kracht en energie.

Luitenant Horner was weg. Leland was weer alleen in zijn tijdelijke kantoor in Shenkfield, maar hij wachtte niet meer op het telefoongesprek uit Chicago. Dat was spoedig na het vertrek van Horner gekomen en het nieuws was allerbedonderd geweest.

De belegering van het huis van Calvin Sharkle in Evanston, die eerder op de dag was begonnen, was nog aan de gang, en aan die explosieve situatie zou waarschijnlijk niet binnen de komende twaalf uur een eind komen. Als het mogelijk was wilde de kolonel zijn mannen niet inzetten voor een nieuwe afsluiting van de snelweg en een nieuwe quarantaine van het Tranquility Motel voor hij er zeker van kon zijn dat de operatie niet in gevaar zou worden gebracht door onthullingen van Sharkle tegenover de autoriteiten in Illinois of de nieuwsmedia. Uitstel maakte Leland zenuwachtig, vooral nu de getuigen in het motel zich concentreerden op Thunder Hill en hun plannen maakten buiten het bereik van de richtmicrofoons en infiniteitszenders. Hij dacht dat hij het zich hooguit kon permitteren nog één dag te wachten. Maar als de gevaarlijke situatie in Illinois morgenochtend bij zonsopgang nog voortduurde, zou hij het bevel geven om ondanks de risico’s naar het Tranquility te gaan.

Het andere nieuws uit Chicago was dat agenten een discreet onderzoek hadden ingesteld naar Emmeline Halbourg en Winton Tolk, en redenen hadden om aan te nemen dat hun verbazingwekkende herstel niet voldoende kon verklaard worden door de huidige medische kennis. En een reconstructie van de activiteiten van pater Stefan Wycazik op Kerstmis – inclusief het bezoek aan Halbourg en Tolk en aan het politielaboratorium om een expert te raadplegen – bevestigde dat de priester ervan overtuigd was dat zijn kapelaan, Brendan Cronin, verantwoordelijk was geweest voor deze wonderbaarlijke genezingen.

Leland was pas gisteren achter de genezende kracht van Cronin gekomen, toen hij het afgeluisterde telefoongesprek tussen Dom Corvaisis in het motel en pater Wycazik in Chicago had gehoord. Dat gesprek zou beslist schokkend zijn geweest als de gebeurtenissen van zaterdagavond hem niet op het onverwachte hadden voorbereid.

Zaterdagavond, toen Corvaisis in het motel was aangekomen, hadden Leland Falkirk en zijn bewakingsdeskundigen de eerste gesprekken tussen de Blocks en de schrijver met toenemend ongeloof afgeluisterd. Het bizarre verhaal over foto’s van de maan die bezield werden door een Poltergeist in het huis van Lomack in Reno had hem toegeschenen als het product van een koortsige geest die geen onderscheid meer wist te maken tussen fantasie en werkelijkheid.

Maar later, nadat Corvaisis en de Blocks hadden gegeten in het restaurant, had de schrijver geprobeerd de korte tijd vlak voor de moeilijkheden op die avond in juli waren begonnen, opnieuw te beleven. Wat er toen gebeurde was verbazingwekkend, bevestigd door het verborgen bewakingsteam dat het motel in de gaten hield vanaf een punt ten zuiden van de snelweg en door de infiniteitszender, verbonden met de munttelefoon in het restaurant. Alles in het restaurant was gaan trillen en er had een vreemd, donderend geluid weerklonken gevolgd door een griezelig elektronisch gehuil dat eindigde met het verbrijzelen van alle ruiten.

Deze verschijnselen kwamen als een volledige en afschuwelijke verrassing voor Leland en voor iedereen die betrokken was bij de doofpot-operatie, vooral de wetenschappers, die geschokt waren. En de ontdekking de dag daarna van Cronins genezende kracht maakte de opwinding nog groter.

Aanvankelijk leken die ontwikkelingen onverklaarbaar, maar nadat hij even had nagedacht, kwam Leland op een verklaring die hem het bloed in de aderen deed stollen. De wetenschappers waren tot dezelfde conclusie gekomen en sommigen van hen waren even bang als Leland.

Plotseling wist niemand wat hij moest verwachten. Nu zou er van alles kunnen gebeuren.

We dachten dat we de situatie in de hand hadden die avond, dacht Leland somber, maar misschien was die al geëscaleerd nog voor wij ter plaatse kwamen.

De enige troost was dat tot nu toe alleen Corvaisis en de priester besmet leken te zijn. Misschien was ‘besmet’ niet precies het juiste woord, misschien was ‘bezeten’ beter. Of misschien was er geen woord voor wat er met hen was gebeurd omdat zich dat nog nooit eerder in de geschiedenis had voorgedaan, dus een speciaal woord daarvoor was tot nu toe niet nodig geweest. Zelfs als er morgen een eind kwam aan de belegering van het huis van Sharkle, zelfs als die mogelijkheid van onthulling aan de media was uitgeschakeld, zou Leland niet met volledig vertrouwen de groep in het motel kunnen aanvallen. Corvaisis en Cronin – en misschien de anderen – zouden veel moeilijker kunnen zijn om aan te houden en gevangen te nemen dan anderhalf jaar geleden. Als Corvaisis en Cronin niet meer helemaal zichzelf waren, als ze nu iemand anders waren – of iets anders – zou het misschien regelrecht onmogelijk zijn om hen aan te pakken.

Lelands hoofdpijn werd erger.

Hij verliet het raamloze kantoor en liep naar het raamloze verbindingscentrum, waar luitenant Horner en sergeant Fixx aan een tafel in een hoek zaten. ‘Zeg de mannen dat ze kunnen gaat pitten,’ zei Leland. ‘Het gaat vanavond niet door. Ik riskeer nog een dag om te zien of de situatie in het huis van Sharkle wordt opgelost.’

‘Ik was juist op weg naar jou,’ zei Horner. ‘Er is een ontwikkeling in het motel. Ze hebben tenslotte het restaurant verlaten. Nadat ze naar buiten zijn gekomen, heeft Twist een jeep gehaald uit de heuvels achter het motel. Hij, Jorja Monatella en de priester zijn erin gestapt en zijn vertrokken naar Elko.’

‘Waar gaan ze verdomme naartoe om deze tijd?’ vroeg Leland, zich er onbehaaglijk van bewust dat die drie door zijn vingers zouden zijn geglipt als hij zijn mannen wel het bevel had gegeven om vanavond het motel te gaan belegeren, want hij was er zeker van geweest dat de getuigen zich allemaal tot de ochtend hadden teruggetrokken.

Horner wees naar Fixx, die een koptelefoon op had en nu luisterde naar wat er in het motel gebeurde. ‘Naar wat we hebben gehoord, gaan de anderen naar bed. Twist, Monatella en Cronin zijn vertrokken als … als een soort verzekering … dat we niet in één keer alle getuigen te pakken krijgen. Dit moet een idee van Twist zijn geweest.’

‘Verdomme.’ Leland masseerde zijn kloppende slapen met zijn vingers en zuchtte. ‘Goed. We gaan er vannacht toch niet naartoe.’

‘Maar wat doen we dan morgen? Als ze zich morgen nu ook eens de hele dag in groepjes verdelen?’

‘Morgenochtend,’ zei Leland, ‘laten we ze allemaal volgen.’ Tot dit moment had hij geen noodzaak gezien om volgers achter de getuigen aan te laten gaan, want hij had geweten dat ze tenslotte allemaal op dezelfde plek terecht zouden komen – het motel – waardoor het makkelijk voor hem werd om de hand op hen te leggen. Maar als ze van plan waren om zich te verspreiden tegen de tijd dat hij ze in bewaring zou moeten nemen, zou hij voortdurend op de hoogte moeten blijven van waar ze uithingen.

‘Afhankelijk van waar ze morgen heen gaan, zullen ze waarschijnlijk alle achtervolgers ontdekken die we achter hen aansturen. In dit open land is het niet makkelijk om verborgen te blijven.’

‘Dat weet ik,’ zei Leland. ‘Dus laten ze ons maar zien. Tot nu toe heb ik uit het zicht willen blijven, maar die benadering is afgelopen. Misschien raken ze uit hun evenwicht als ze ons zien. Dan gaan ze wellicht weer terug om bij elkaar te zijn zodat onze taak wat gemakkelijker wordt.’

‘Als we ze ergens anders dan in het motel moeten pakken, in Elko bijvoorbeeld, zal dat moeilijk zijn,’ zei Horner bezorgd.

‘Als we ze niet te pakken kunnen krijgen, moeten ze worden gedood.’ Leland trok een stoel bij en ging zitten. ‘Laten we nu de bijzonderheden over de bewaking uitwerken en zorgen dat de juiste mensen morgenochtend op hun post staan.’

3

Dinsdag 14 januari

Als reactie op een telefoontje van Brendan Cronin heel laat de avond daarvoor maakte pater Stefan Wycazik zich dinsdagochtend om halfacht op om te vertrekken naar Evanston, naar het laatst bekende adres van Calvin Sharkle, de vrachtwagenchauffeur die die zomer in het Tranquility Motel was geweest maar wiens telefoon nu niet meer was aangesloten. In het licht van de buitensporige ontwikkelingen van de laatste avond was iedereen het erover eens dat men alle mogelijke moeite moest doen om contact op te nemen met de andere slachtoffers die tot nu toe onbereikbaar waren geweest. Stefan stond in zijn warme keukens in de pastorie, knoopte zijn overjas dicht en zette zijn hoed op.

Pater Michael Gerrano, die net wilde gaan ontbijten nadat hij de vroegmis had gelezen, zei: ‘Misschien moet ik meer weten over deze hele situatie, over wat er in hemelsnaam aan de hand is met Brendan, voor het geval dat … nou ja, voor het geval dat er iets met u gebeurt.’

‘Met mij gebeurt niets,’ zei pater Wycazik. ‘God heeft me niet vijftig jaar lang laten leren hoe de wereld in elkaar zit om me nu, nu dat ik mijn beste werk voor de Kerk kan doen, te laten doden.’

Michael schudde zijn hoofd. ‘U bent altijd zo …’

‘Zeker van mijn geloof? Natuurlijk ben ik dat. Vertrouw op God, en Hij zal je nooit teleurstellen, Michael.’

‘Eigenlijk,’ zei Michael glimlachend, ‘was ik van plan om te zeggen: U bent altijd zo stijfkoppig.’

‘Wat een onbeschaamdheid voor een kapelaan!’ zei Stefan terwijl hij een dikke witte sjaal om zijn nek deed. ‘Pas maar op, pater, de eisen die aan een kapelaan worden gesteld zijn nederigheid, zelfopoffering, de sterke rug van een muilezel, het uithoudingsvermogen van een ploegpaard en een niet aflatende bewonderende houding ten opzichte van zijn pastoor.’

Michael glimlachte. ‘O ja, en ik denk dat als de pastoor een vrome ouwe sok is die ijdel is geworden door de loftuitingen van zijn parochianen …’

De telefoon ging.

‘Als het voor mij is, ben ik weg,’ zei Stefan.

Hij trok een paar handschoenen aan maar redde het niet naar de achterdeur voor Michael de hoorn naar hem uitstak.

‘Het is Winton Tolk,’ zei Michael. ‘De agent wiens leven Brendan heeft gered. Hij klinkt bijna hysterisch en wil met Brendan praten.’

Stefan nam de hoorn over en zei wie hij was.

De stem van de agent klonk geobsedeerd en dringend. ‘Pater, ik moet direct met Brendan Cronin praten, het kan niet wachten.’

‘Hij is er helaas niet,’ zei Stefan, ‘hij zit een enorm eind hier vandaan. Wat is er aan de hand? Kan ik iets voor u doen?’

‘Cronin,’ zei Talk beverig. ‘Er is iets … iets gebeurd, en ik begrijp het niet, het is vreemd, Jezus, het is het vreemdste, krankzinnigste … maar ik wist direct dat het iets met Brendan te maken had.’

‘Ik weet zeker dat ik je kan helpen. Waar ben je, Winton?’

‘Ik heb dienst, in de bovenstad. Er is een steekpartij geweest, een schietpartij. Afgrijselijk. En toen … luister, ik wil dat Cronin hierheen komt, hij moet dit uitleggen, hij moet direct komen.’

Pater Wycazik kreeg een adres los van Tolk, vertrok snel uit de pastorie en reed te hard. Minder dan een half uur later kwam hij in een blok identieke, armoedige huurflats van vijf verdiepingen in de bovenstad. Hij kon niet parkeren voor het adres dat hij had opgekregen, want daar stonden al politieauto’s die door twee agenten in de gaten werden gehouden om vandalisme te voorkomen. Als antwoord op Stefans vraag vertelden ze hem dat hij op de tweede etage moest zijn, in de flat van de familie Mendoza.

Toen hij de flat binnenging, zag pater Wycazik een beige bank die vol zat met nog natte bloedvlekken, zoveel dat de kussens op sommige plaatsen bijna zwart waren. Over de lichtgele muren achter de bank hadden zich honderden druppels verspreid, een patroon dat kennelijk was veroorzaakt doordat iemand voor de muur was getroffen door kogels van zwaar kaliber die dwars door hem heen waren gegaan. In de muur zaten vier kogelgaten en over een lampenkap, bijzettafeltje, boekenplank en een deel van het kleed was bloed gespat.

Het bloed was zelfs nog walgelijker dan het normaal zou zijn geweest omdat de flat voor het overige zo uitstekend was onderhouden. De familie Mendoza kon zich alleen maar permitteren om in een achterbuurtflat te wonen, maar net als sommige andere arme mensen weigerden ze zich over te geven aan de verloedering van de bovenstad. Het vuil van de straten, van de hal en het trappenhuis hield op bij hun deur, alsof hun flat een fort was tegen al die smerigheid. Alles glom je tegemoet.

Stefan zette zijn hoed af en deed maar twee stappen de woonkamer in met daaraan grenzend een kleinere eetkamer die door een bar was afgescheiden van een kleine keuken. De kamer was vol rechercheurs, agenten in uniform en mensen van het laboratorium, alles bij elkaar misschien tien mensen. De meesten gedroegen zich niet als agenten en hun gedrag verbaasde Stefan. De lui van het laboratorium waren kennelijk klaar met hun werk en de anderen hadden niets te doen, maar toch was niemand weggegaan. Ze stonden in groepjes van twee of drie te praten op de ingetogen manier van mensen in een rouwkamer – of in een kerk.

Er was maar één rechercheur aan het werk. Hij zat aan de eettafel met een ongeveer veertigjarige Latijns-Amerikaanse vrouw met een madonnagezicht aan wie hij vragen stelde (pater Wycazik hoorde hem haar mevrouw Mendoza noemen), en van wie hij de antwoorden noteerde. Ze probeerde mee te werken, maar werd afgeleid omdat ze herhaaldelijk een blik wierp op een man van haar eigen leeftijd, waarschijnlijk haar echtgenoot, die heen en weer liep met een kind in zijn armen, een leuk jongetje van een jaar of zes. Meneer Mendoza hield het kind in een stevige greep en praatte voortdurend met hem, gaf hem klopjes en woelde door zijn dikke haar. De man had waarschijnlijk bijna zijn zoon verloren in de gewelddadigheid die hier had plaatsgevonden en hij wilde het kind voortdurend aanraken en vasthouden om zichzelf ervan te overtuigen dat het ergste gelukkig niet was gebeurd. Een van de agenten merkte Stefan op en zei: ‘Pater Wycazik?’

De stem van de agent was zacht, maar bij het noemen van Stefans naam zweeg de hele groep. Stefan kon zich niet herinneren dat hij ooit een uitdrukking had gezien als die op het gezicht van de mensen in de kleine flat van de familie Mendoza. Alsof van hem werd verwacht één enkele zin te berde te brengen die licht zou werpen op alle mysteries van het bestaan en de betekenis van het leven duidelijk zou maken.

Wat is hier in hemelsnaam aan de hand, vroeg Stefan zich af.

‘Deze kant, pater,’ zei een agent in uniform.

Stefan volgde de man door de kamer. Het bleef stil, en iedereen maakte de weg vrij voor de priester en zijn gids. Ze gingen een keurige slaapkamer binnen waar Winton Tolk en nog een agent op de rand van het bed zaten. ‘Hier is pater Wycazik,’ zei Stefans begeleider waarna hij zich terugtrok in de woonkamer.

Tolk zat voorovergebogen met zijn ellebogen op zijn knieën, zijn gezicht verborgen in zijn handen. Hij keek niet op.

De andere agent stond op van het bed en stelde zich voor als Paul Armes, een collega van Winton. ‘Ik geloof dat u het beter rechtstreeks van hem kunt horen,’ zei Armes. ‘Ik laat u alleen.’ Hij vertrok en sloot de deur achter zich. De slaapkamer was klein, met alleen maar ruimte voor het bed, een nachtkastje, een kleine toilettafel en een stoel. Pater Wycazik trok de stoel bij zodat hij Winton Tolk kon aankijken. Hun knieën raakten elkaar bijna.

Stefan deed zijn sjaal af en zei: ‘Winton, wat is er gebeurd?’

Tolk keek op en Stefan schrok door de uitdrukking op het gezicht van de man. Hij had gedacht dat Tolk overstuur was door wat er was gebeurd in de woonkamer, maar hij leek eerder opgewekt, vervuld met een emotie die hij nauwelijks in bedwang kon houden. Tegelijkertijd leek hij angstig, niet doodsbang maar verontrust door iets dat hem verhinderde om zich volledig aan zijn opwinding over te geven.

‘Pater, wie is Brendan Cronin?’ De stem van de grote man trilde op een vreemde manier die op angst of vreugde had kunnen duiden. ‘Wat is Brendan Cronin?’

Stefan aarzelde en besloot de waarheid te vertellen. ‘Hij is priester.’

Winton schudde zijn hoofd. ‘Maar dat is ons niet verteld.’

Stefan zuchtte en knikte. Hij vertelde over Brendans verlies van het geloof en de ongebruikelijke therapie in de vorm van een week in een patrouilleauto van de politie. ‘We hebben jou en agent Armes niet verteld dat hij priester was omdat jullie hem dan anders hadden behandeld … en omdat ik hem niet in verlegenheid wilde brengen.’

‘Een gevallen priester,’ zei Winton met een verbijsterde blik op zijn gezicht.

‘Niet gevallen,’ zei pater Wycazik vol vertrouwen. ‘Alleen maar weifelend. Mettertijd zal hij zijn geloof weer terugkrijgen.’

Het weinige licht in de kamer kwam van een lampje op het nachtkastje en uit een smal raam, waardoor de donkere politieman in een fluwelen halfduister zat. Het wit van zijn ogen was als twee lampen, heel helder in contrast met het donker van de schaduwen en zijn genetische erfenis. ‘Hoe heeft Brendan me gered toen ik was neergeschoten? Hoe heeft hij dat … wonder verricht?’

‘Wanneer heb je geconcludeerd dat het een wonder was?’

‘Ik ben twee keer in mijn borst geschoten, van heel dichtbij. Drie dagen later verliet ik het ziekenhuis. Drie dagen! Na tien dagen was ik klaar om weer aan het werk te gaan, maar ze lieten me twee weken thuisblijven. De dokters hadden het steeds weer over mijn sterke lichamelijke conditie, de buitengewoon snelle genezing wanneer een lichaam in topvorm is. Ik begon te denken dat ze probeerden mijn herstel niet voor mij, maar voor zichzelf te verklaren. Maar ik dacht nog steeds dat ik gewoon echt geluk had gehad. Een week geleden ben ik weer gaan werken en toen … is er iets anders gebeurd.’ Winton Tolk maakte de knoopjes van zijn overhemd los, trok het open en tilde zijn hemd op om zijn borst te laten zien. ‘De littekens.’

Pater Wycazik huiverde. Hoewel hij dicht bij Winton zat, leunde hij voorover en staarde verbijsterd naar de borst van de man, die vrijwel gaaf was. De kogelgaten waren zover geheeld dat ze alleen nog maar verkleurde plekken waren. De incisies van de chirurg waren bijna verdwenen, het waren niet meer dan dunne lijntjes die je alleen maar zag als je heel goed keek. Na zo’n grote verwonding zou de huid nu nog gezwollen en ontstoken moeten zijn maar er was niets te zien. Het restantje littekenweefsel was vaag rozebruin tegen de donkerbruine huid maar niet gezwollen of gerimpeld.

‘Ik heb andere mannen gezien met oude kogelwonden,’ zei Winton, zijn opwinding beteugeld door zijn angst. ‘En niet zo’n beetje ook. Die waren misvormd, dik en lelijk. Na twee .38-kogels in je borst en een grote operatie zie je er drie weken later niet zo uit, als dat al ooit het geval is.’

‘Wanneer ben je voor het laatst bij de dokter geweest? Heeft hij dit gezien?’

Winton knoopte met trillende handen zijn overhemd dicht. ‘Ik ben een week geleden bij de dokter geweest. Niet lang daarvoor waren de hechtingen eruit gehaald en mijn borst was nog een puinhoop. Pas de afgelopen vier dagen zijn de littekens weggesmolten. Ik zweer het, pater, als ik lang genoeg voor de spiegel sta, kan ik ze zien verdwijnen.’

Winton maakte het laatste knoopje dicht en zei: ‘De laatste tijd heb ik nagedacht over uw bezoek aan het ziekenhuis met Kerstmis. En hoe meer ik erover nadacht, hoe merkwaardiger uw gedrag me voorkwam. Ik herinner me iets van wat u zei, een paar vragen die u stelde over Brendan, en ik begon me af te vragen … er is één ding dat ik me afvroeg, één ding dat ik moet weten, namelijk of Brendan Cronin ooit iemand anders heeft genezen.’

‘Ja. Niet zo indrukwekkend als in jouw geval, maar er is nog iemand. Ik heb niet de vrijheid om te vertellen wie,’ zei Stefan. ‘Maar daarom heb je niet de pastorie gebeld, Winton. Niet om Brendan te laten zien hoe fantastisch je bent genezen. Je stem was heel dringend, paniekerig zelfs. Wat moeten al die politiemensen hiernaast? Wat is hier gebeurd, Winton?’

Op Wintons gezicht verscheen een brede glimlach die net zo snel weer verdween en werd gevolgd door even een trek van angst, en ook in zijn stem klonk verwarring. ‘Paul en ik waren op patrouille toen we naar dit adres werden geroepen. Toen we hier kwamen, troffen we een zestienjarige jongen aan die high was van pcp. Weet u hoe ze soms zijn van pcp? Krankzinnig. Het zijn net dieren. Dat verdomde spul tast je hersencellen aan. Later, toen het voorbij was, hoorden we dat hij Ernesto heet en een zoon is van mevrouw Mendoza’s zuster. Hij kwam hier een week geleden wonen omdat zijn moeder hem niet meer de baas kon. De Mendoza’s … zijn prima mensen. Hebt u gezien hoe het huis eruitziet?’

Pater Wycazik knikte.

‘Het soort mensen dat een neef in huis neemt en dat wanneer het mis met hem gaat, probeert om hem op het rechte pad te krijgen. Maar zo’n jongen krijg je niet op het rechte pad. Als je dat probeert, breekt je hart, pater. Die Ernesto zat al sinds de vijfde klas van de lagere school in de problemen. Hij is verscheidene keren opgepakt, zes keer voor een misdaad, waarvan twee nogal ernstig. Toen we hier kwamen, was hij poedelnaakt. Hij stond keihard te schreeuwen en zijn ogen puilden uit, alsof zijn hoofd op het punt stond uit elkaar te barsten.’

Wintons ogen werden troebel, alsof hij trachtte zich het tafereel weer voor de geest te halen.

‘Ernesto hield Hector, het jongetje dat u waarschijnlijk hebt gezien toen u binnenkwam, vast op de bank en hij had goddomme een stiletto van vijftien centimeter op de jongen z’n keel. Meneer Mendoza … die werd gek want hij wil naar Ernesto toe rennen en hem het mes afnemen, maar hij is doodsbang dat Ernesto zijn zoon wat aandoet. Ernesto schreeuwt, stapelgek door die rotzooi; hij is volslagen krankzinnig en er is geen zinnig woord met hem te praten. We trokken onze revolver, want je loopt niet naar een freak met een mes in de aanslag en geeft hem een hand. Maar we wilden proberen niet op hem te schieten omdat hij het mes op Hectors keel had. De jongen huilde en als we één verkeerde beweging maakten had Ernesto hem gedood. Dus probeerden we op hem in te praten, hem van Hector vandaan te krijgen, en het leek alsof we daarin slaagden want hij haalde het mes van de jongen af. Maar toen hakte hij er plotseling op in, jezus, hij sneed Hectors keel bijna van oor tot oor door. Toen hief hij het mes op boven zijn hoofd en we schoten op hem, ik weet niet hoeveel keer wel en hij viel dood boven op Hector. We trokken hem eraf en zagen toen die kleine Hector, met zijne ene hand voor het gat in zijn keel om het dicht te houden; het bloed spoot tussen zijn vingers en zijn ogen werden al glazig …’

De agent haalde diep adem en huiverde. Zijn ogen werden weer helder, alsof hij zich noodgedwongen terugtrok van de verschrikking van het verleden.

Stefans hart ging als een razende tekeer, niet door de bloedige verschrikking die Winton had beschreven maar omdat hij zag waar het verhaal van de agent op uitdraaide en hij verlangend was het wonder te horen beschrijven.

Kijkend naar het raam sprak Winton verder, en terwijl hij sprak ging zijn stem steeds meer trillen. ‘Er bestaat geen eerste hulp voor dat soort wonden, pater. Al die doorgesneden slagaderen, de grote aderen in de hals. Het bloed pompt eruit als water uit een brandslang en je hebt niets aan een drukverband, niet op een hals verdomme. Ik knielde op de grond naast de bank en ik zag Hector gewoon doodgaan. Hij zag er zo klein uit, pater, zo klein. Met zo’n wond zijn ze in twee minuten weg, soms nog eerder, en hij was zo klein. Ik wist dat het nutteloos was, maar ik legde mijn handen op Hectors hals, alsof ik het bloed in hem kon laten blijven, het leven in hem houden. Ik was misselijk, kwaad en bang; het was gewoon niet juist dat zo’n kleine jongen zo moest sterven, op zo’n smerige manier, en toen … toen …’

‘En toen genazen zijn wonden,’ zei pater Wycazik zacht.

Winton Tolk wendde eindelijk zijn blik af van het grijze licht achter het raam en keek Stefan aan. ‘Ja, pater, dat gebeurde inderdaad. Hij was doordrenkt met zijn eigen bloed, seconden van de dood af, maar zijn wonden genazen. Ik wist gewoon niet wat er gebeurde, voelde er ook niets van, niet onder mijn handen. Je zou toch denken dat ik iets bepaalds in mijn handen moest hebben gevoeld. Maar ik besefte pas dat er iets ongelooflijks gebeurde toen het bloed niet meer tegen mijn vingers spoot en die jongen op hetzelfde moment zijn ogen dichtdeed, en toen dacht ik niets anders dan dat hij dood was, en ik … ik schreeuwde: “Nee! God, nee!” en ik wilde mijn handen van Hectors keel halen om ernaar te kijken, en toen zag ik dat de wond … dicht was. Hij zag er nog steeds rauw en lelijk uit, een behoorlijke streep waar het mes doorheen had gesneden, maar de huid was aaneengegroeid in een helderrood litteken, alsof het al was genezen.’

De grote man zweeg en de tranen stonden in zijn ogen. Hij was weer diep onder de indruk van zijn emoties. Als hij kapot was geweest van verdriet zou hij het waarschijnlijk hebben onderdrukt maar dit was iets sterkers, namelijk vreugde, een pure, hevige, ongelovige vreugde. Hij slaagde er niet in een paar heftige snikken te onderdrukken.

Met warme tranen in zijn eigen ogen stak pater Wycazik zijn beide handen naar hem uit.

Winton greep ze vast, kneep er stevig in en liet ze niet los toen hij verder ging: ‘Paul, mijn collega, zag het gebeuren. Net als de Mendoza’s. En toen we op Ernesto schoten, kwamen er juist twee andere agenten aan, en zij zagen het ook. Toen keek ik naar die rode streep op zijn keel en op de een of andere manier wist ik wat ik moest doen. Ik legde mijn handen op de jongen, over de wond heen en ik dacht dat hij levend was, dat ik wilde dat hij leefde. Ik legde het verband tussen Brendan en mij in die cafetaria. Ik dacht eraan hoe de littekens op mijn borst de laatste tijd waren verdwenen en op de een of andere manier wist ik dat het met elkaar te maken had. Dus hield ik mijn handen op zijn keel en na een minuut of zo deed hij zijn ogen open en hij glimlachte tegen me, u had die glimlach moeten zien, pater, dus nam ik mijn handen weer weg en het litteken was er nog, maar lichter van kleur. De jongen ging rechtop zitten en vroeg om zijn moeder, en toen … toen stortte ik in.’ Winton zweeg even en hapte wat lucht. ‘Mevrouw Mendoza ging met Hector naar de badkamer, trok hem zijn bloederige kleren uit en deed hem in bad, en de hele tijd kwamen er meer mensen van het bureau, ze hadden er allemaal over gehoord. Goddank hebben de journalisten er nog geen lucht van gekregen.’

Een tijdje zaten de twee mannen zwijgend tegenover elkaar terwijl ze elkaars handen vasthielden. Toen zei Stefan: ‘Heb je geprobeerd om Ernesto terug te brengen?’

‘Ja. Ondanks wat hij had gedaan, legde ik mijn handen op zijn wonden. Maar bij hem werkte het niet, pater. Misschien omdat hij al dood was. Hector was alleen maar stervend, nog niet dood, maar Ernesto leefde al niet meer.’

‘Heb je ook vreemde merktekens op je handen gezien, op je handpalmen? Rode ringen van opgezwollen huid?’

‘Niets van dien aard. Wat zou het dan hebben betekend als die ringen er wel waren geweest?’

‘Ik weet het niet,’ zei pater Wycazik. ‘Maar ze verschijnen in Brendans handpalmen wanneer … deze dingen gebeuren.’

Ze zwegen weer en toen vroeg Winton: ‘Is Brendan … is pater Cronin een soort heilige?’

Pater Wycazik glimlachte. ‘Hij is een goed mens, maar zeker geen heilige.’

‘Hoe heeft hij mij dan genezen?’

‘Ik weet het niet precies. Maar het is beslist een manifestatie van de macht van God. Op de een of andere manier, om de een of andere reden moet het dat zijn.’

‘Maar hoe heeft Brendan dat vermogen om te genezen dan doorgegeven?’

‘Ik weet het niet, Winton. Als hij het heeft doorgegeven. Misschien is het vermogen niet van jou. Misschien is het gewoon God die via jou handelt, eerst via Brendan en nu via jou.’

Tenslotte liet Winton de handen van pater Wycazik los. Hij draaide zijn handen om en tuurde naar zijn handpalmen. ‘Nee, maar het vermogen is er nog wel, het zit in me. Ik weet het, ik voel het gewoon. En niet alleen het vermogen om te genezen, er is nog meer.’

Pater Wycazik trok zijn wenkbrauwen op. ‘Meer? Wat nog meer?’

Winton fronste zijn voorhoofd. ‘Ik weet het niet. Het is allemaal zo nieuw, zo vreemd. Maar ik voel … meer. Het zal tijd kosten om het te ontwikkelen.’ Hij keek vol ontzag en angstig op van de bleke palmen van zijn vereelte zwarte handen. ‘Wat is pater Cronin, wat heeft hij van me gemaakt?’

‘Winton, zet het idee van je af dat er iets kwaads of gevaarlijks aan is. Het is iets heel wonderbaarlijks. Denk aan Hector, het kind dat je hebt gered. Herinner je hoe het was om te voelen dat het leven weer in dat kleine lichaam terugkwam. We maken deel uit van een goddelijk mysterie, Winton. We kunnen de betekenis ervan niet begrijpen voor God ons dat toestaat.’

Toen pater Wycazik zei dat hij naar het jongetje, Hector Mendoza, wilde kijken, zei Winton: ‘Ik ben nog niet klaar om daarheen te gaan en al die mensen te zien, ook al zijn het voornamelijk mijn collega’s. Ik blijf hier nog een tijdje. Komt u terug?’

‘Ik heb nogal wat dringende dingen te doen vanochtend, Winton, en daar moet ik ook snel mee verder. Maar ik hou contact met je. Ja hoor, wees daar maar zeker van! En als je me nodig hebt, bel dan gewoon de pastorie.’

Toen Stefan de slaapkamer uitkwam, zwegen de agenten en het laboratoriumpersoneel. Ze maakten de weg voor hem vrij terwijl hij naar de tafel liep, waar de kleine Hector nu op de schoot van zijn moeder zat.

De jongen was klein, zelfs voor een zesjarige, met fijne botten. Zijn ogen waren helder en levendig, een bewijs dat hij geen hersenbeschadiging had opgelopen ondanks het feit dat hij zo ontzettend veel bloed had verloren. Maar nog verbazingwekkender was het feit dat zijn verloren bloed kennelijk was vervangen, zonder bloedtransfusie, wat het herstel van de jongen nog wonderbaarlijker maakte dan dat van Tolk. Het vermogen in Wintons handen leek zelfs groter dan in die van Brendan.

Toen pater Wycazik zich bukte om Hector te kunnen aanzien, glimlachte het kind tegen hem. ‘Hoe gaat het met je, Hector?’

‘Goed,’ zei de jongen verlegen.

‘Weet je nog wat er met je is gebeurd, Hector?’

Het kind likte aan een chocoladereep en schudde het hoofd: Nee.

‘Is dat een lekkere reep?’

De jongen knikte en bood pater Wycazik een hapje aan.

De priester glimlachte. ‘Dank je wel, Hector, maar die is helemaal voor jou.’

‘Vraag er maar een aan mama,’ zei Hector. ‘Maar je mag niet op het kleed morsen.’

Stefan keek naar mevrouw Mendoza. ‘Herinnert hij het zich echt niet meer?’

‘Nee,’ zei ze. ‘God heeft de herinnering uit hem weggenomen, pater.’

‘Bent u katholiek, mevrouw Mendoza?’

‘Ja pater,’ zei ze.

‘Bent u parochiaan van Onze Lieve Vrouw van smarten? Ja? Wel, dat is de parochie van pater Nilo. Heeft u hem opgebeld?’

‘Nee pater. Ik wist niet of …’

Pater Wycazik keek naar meneer Mendoza, die aan de andere kant van de stoel van zijn vrouw stond. ‘Bel pater Nilo. Vertel hem wat er is gebeurd en vraag hem te komen. Leg uit dat ik weg zal zijn wanneer hij hier komt, maar dat ik later met hem zal praten. Zeg hem dat ik hem veel te vertellen heb, dat wat hij hier ziet niet het hele verhaal is.’

Meneer Mendoza haastte zich naar de telefoon.

Tegen een van de rechercheurs die dichterbij was gekomen, zei Stefan: ‘Hebben jullie foto’s van de keelwond genomen?’

De rechercheur knikte. Ja. Standaardprocedure.’ Hij begon zenuwachtig te lachen. ‘Wat zeg ik? Hieraan is niets standaard.’

‘Dus jullie hebben foto’s om te bewijzen dat dit is gebeurd?’ zei pater Wycazik. ‘Want ik denk dat er al snel weinig of geen litteken meer te zien zal zijn.’

Hij richtte zich weer tot het jongetje. ‘Nou Hector, als het goed is, zou ik even je keel willen aanraken. Ik wil graag dat litteken voelen.’

De jongen liet de reep zakken.

Pater Wycaziks vingers trilden toen ze het vuurrode litteken aanraakten en langzaam rond de hals van de jongen bewogen, van de ene kant van de wond naar de andere. Het bloed klopte krachtig in de halsslagaders aan weerszijden van de keel, en Stefans hart maakte een sprongetje toen hij het wonder van het leven voelde. De dood was hier verslagen, en Stefan geloofde dat hij het voorrecht had getuige te zijn van de vervulling van de belofte die de kern van het bestaan van de Kerk inhield: ‘De dood zal niet duren, u zal het eeuwige leven gegeven worden.’ In de ogen van de priester stonden tranen.

Toen Stefan tenslotte de keel van het jongetje losliet en rechtop ging staan, zei een van de politiemensen: ‘Wat betekent het, pater? Ik hoorde u tegen meneer Mendoza zeggen dat dit niet het hele verhaal was. Wat gebeurt hier?’

Stefan draaide zich om en keek naar de verzameling mensen, zo’n twintig intussen. Op hun gezicht zag hij het verlangen om te geloven, niet in een bepaalde godsdienst, want het waren niet allemaal katholieken of christenen, maar een diepgeworteld verlangen om te geloven in iets groters, iets beters en schoners dan de mensheid, een intens verlangen naar geestelijke vervulling.

‘Wat betekent het, pater?’ vroeg een van hen weer.

‘Er gebeurt iets,’ zei hij. ‘Hier en elders. Iets groots en wonderlijks waar dit kind deel van uitmaakt. Ik kan niet met zekerheid zeggen wat het betekent of dat we de hand van God hebben gezien, ofschoon ik dat wel geloof. Kijk maar naar Hector op de schoot van zijn moeder terwijl hij van zijn reep eet en denk aan de belofte van God: “Er zal geen dood meer zijn, noch smart noch geween, noch zal er nog pijn zijn: want de vroegere dingen zijn voorbijgegaan.” In het diepst van mijn hart heb ik het gevoel dat de vroegere dingen op het punt staan voorbij te gaan. Maar nu moet ik weg. Ik heb dringende zaken te doen.’

Enigszins tot zijn verbazing maakten ze de weg vrij voor hem en hielden hem niet meer op, hoewel zijn verklaring vaag was geweest. Maar misschien waren ze zo onder de indruk omdat het wonder van Hector Mendoza duidelijk zichtbaar was geweest en al meer antwoorden had gegeven dan ze aankonden. En terwijl Stefan ging, staken sommigen hun hand uit om hem aan te raken, hem een hand te geven of in zijn schouder te knijpen, niet met een religieuze aanbidding, maar uit een gevoel van emotionele kameraadschap. Stefan werd overstelpt door de behoefte ook hen aan te raken, om deelgenoot te worden van een diep gevoel van de broederschap der mensheid die iedereen in de kamer had vervuld, de overtuiging te delen dat ze naar een grote bestemming werden voortbewogen.

In Boston kreeg Alexander Christophson, voormalig senator en ambassadeur in Groot-Brittannië, ex-directeur van de CIA, nu sinds tien jaar met pensioen, terwijl hij de ochtendkrant las een telefoontje van zijn broer, Philip, de antiekhandelaar in Greenwich in Connecticut. Ze spraken vijf minuten over niet belangrijke zaken, gewoon twee broers die contact met elkaar onderhielden, maar het gesprek had een geheime bedoeling. Aan het eind zei Philip: ‘O, tussen twee haakjes, ik heb vanochtend Diana gesproken. Herinner je je haar?’

‘Natuurlijk,’ zei Alex. ‘Hoe is het met haar?’

‘Ach, ze zit een beetje in de zorgen,’ zei Philip. ‘Te vervelend om erover te praten. Maar je moest de groeten hebben.’

Toen veranderde hij van onderwerp en beval twee nieuwe boeken aan die Alex misschien wel aardig zou vinden, alsof Diana niet van werkelijk belang was.

Diana was het codewoord dat betekende dat Ginger Weiss naar Philip had opgebeld en Alex moest spreken. Toen hij Ginger had gezien op de begrafenis van Pablo, haar zilverblonde haar glanzend alsof er een licht doorheen scheen, had ze hem doen denken aan Diana, de godin van de maan.

Nadat hij Philip gedag had gezegd zei hij tegen zijn vrouw Ilina dat hij van plan was om naar het winkelcentrum te rijden. ‘Ik wil even naar de boekhandel en een paar romans kopen die Philip me heeft aanbevolen.’

Hij ging ook daadwerkelijk naar het winkelcentrum, maar voor hij de boeken kocht, zocht hij een telefooncel en met zijn creditcard belde hij Philip om het nummer te krijgen dat Ginger Weiss hem had gegeven.

‘Ze zegt dat het een telefooncel in Elko in Nevada is,’ zei Philip tegen hem. Toen Alex het nummer in Nevada belde, nam Ginger Weiss pas bij de vijfde bel op. ‘Het spijt me,’ zei ze. ‘Ik zat in de auto naast de cel. Het was te koud om hier binnen te wachten.’

‘Wat doet u in Nevada?’ vroeg Alex.

‘Als ik u goed heb begrepen op de begrafenis van Pablo, wilt u eigenlijk niet dat ik zulke vragen beantwoord.’

‘Goed. Hoe minder ik weet, des te beter. Wat wilde u me vragen?’

Zonder in details te treden, legde ze uit dat ze anderen had ontmoet die werden geplaagd door dezelfde geheugenblokkering als zij, waarvan sommigen met andere valse herinneringen die dezelfde tijdspanne besloegen. Omdat Alex deskundig was op het gebied van hersenspoelen, wilde Ginger weten of het inprenten van valse herinneringen met daarin stukjes werkelijkheid moeilijker was dan het inprenten van volledig valse herinneringen, en hij vertelde haar dat dat inderdaad zo was.

‘Dat dachten wij ook,’ zei Ginger. ‘Maar het is fijn om u dat te horen bevestigen. Daaruit blijkt dat we op het juiste spoor zitten. Nu nog één ding: ik zou graag willen dat u wat inlichtingen voor ons inwint. We willen alles te weten komen wat u kunt ontdekken over een zekere kolonel Leland Falkirk, een officier in een van de elitecompagnies van het leger. En verder moet ik …’

‘Wacht eens even,’ zei Alex met een zenuwachtige blik door de glazen deur van de telefooncel naar het winkelend publiek dat langsliep, alsof hij al in de gaten werd gehouden. ‘Op de begraafplaats heb ik gezegd dat ik advies of achtergrondinformatie zou geven over hersenspoeltechnieken. Maar ik heb u gewaarschuwd dat ik geen inlichtingen zou inwinnen. Ik heb uitgelegd hoe mijn positie nu is.’

‘Nou ja, ik weet dat u al jaren bent gepensioneerd, maar u moet nog mensen kennen op de juiste plaatsen …’

‘Hebt u niet gehoord wat ik zei, dokter? Ik wil niet actief betrokken raken bij uw problemen. Dat kan ik me gewoon niet permitteren. Ik heb te veel te verliezen.’

‘Maar u hoeft zich ook niet bezig te houden met het opsporen van iets exotisch of heel geheims. Dat verwachten we niet,’ zei ze, alsof ze hem niet had gehoord. ‘Alleen al de bijzonderheden van Falkirks staat van dienst zouden ons kunnen helpen een idee over hem te krijgen zodat we weten wat we van hem kunnen verwachten.’

‘Alstublieft, ik …’

Maar ze was onvermoeibaar: ‘Ik moet ook alles weten over de Thunder Hill-opslagruimte, een faciliteit van het leger hier in Elko County.’

‘Nee.’

‘Het moet een ondergrondse opslagruimte zijn; misschien is hij al een hele tijd als zodanig in gebruik maar misschien is het vroeger iets anders geweest, en ik weet dat hij tegenwoordig niet alleen daarvoor dient.’

‘Dokter, ik kan dit niet voor u doen.’

‘Kolonel Leland Falkirk en de Thunder Hill-opslagruimte. Het is niet te veel gevraagd; het vergt geen ingewikkeld speurwerk, alleen maar wat bijzonderheden waar u makkelijk aan kunt komen. Praat met uw oude vrienden die nog meedoen en breng dan verslag uit aan dokter George Hannaby in Boston of aan pater Stefan Wycazik, een priester in Chicago.’

Ze gaf hem de telefoonnummers. ‘Ik kan met hen in contact treden en zij zullen uw naam niet noemen als ze me vertellen wat u heeft gerapporteerd. Op die manier hoeft u me niet rechtstreeks te bellen en blijft u buiten schot.’ Hij probeerde het trillen van zijn handen onder controle te krijgen, maar het lukte hem niet. ‘Dokter, het spijt me dat ik zelfs maar beperkte assistentie heb aangeboden. Ik ben een oude man die bang is om te sterven.’

‘U maakt zich ook zorgen over wat u uit plicht hebt moeten doen,’ zei ze, herhalend wat hij op de begraafplaats tegen haar had gezegd. ‘En u zult het waarschijnlijk prettig vinden om iets goed te maken van die zonden, of ze nu echt zijn of in uw verbeelding bestaan. Dan zou u een soort schuld inlossen, meneer Christophson.’ Ze herhaalde de telefoonnummers van Hannaby en Wycazik.

‘Nee. Als u wordt ondervraagd, denk er dan aan dat ik nee heb gezegd, nadrukkelijk nee.’

Met irriterende opgewektheid zei ze: ‘O, en het zou prettig zijn als u binnen de komende zes of acht uur iets voor me had. Ik weet dat dat veel is gevraagd, maar het gaat alleen maar om wat algemene inlichtingen uit niet-geheime dossiers.’

‘Goedendag, dokter,’ zei hij bits.

‘Ik verheug me erop iets van u te horen.’

‘U zult niet van mij horen.’

‘Doeg,’ zei ze terwijl ze als eerste ophing.

‘Jezus!’ zei hij en kwakte de hoorn erop.

Ze was een aantrekkelijke vrouw, knap, intelligent en in vele opzichten aantrekkelijk. Maar haar absolute overtuiging dat ze altijd zou krijgen wat ze wilde was een trekje dat hij soms in een man bewonderde, maar zelden of nooit in een vrouw. Nou, deze keer zou ze teleurgesteld worden. Deze keer zou ze niet krijgen wat ze hebben wilde. Verdomme.

Maar … hij had wel de telefoonnummers genoteerd van Hannaby en Wycazik die zij hem had gegeven.

Dom en Ernie vertrokken dinsdagochtend vroeg om althans een gedeelte van de afzetting van de Thunder Hill-opslagruimte te verkennen. Ze gingen in de nieuwe Cherokee van Jack Twist. Jack zelf sliep in het motel; hij was pas een paar uur geleden naar bed gegaan nadat hij de halve nacht had rondgereden in Elko en met Brendan en Jorja voortdurend in beweging was geweest. Zowel de Cherokee als de Dodge van het motel had vierwielaandrijving, maar de jeep was krachtiger en beter manoeuvreerbaar. De bergwegen naar Thunder Hill zouden hier en daar glad kunnen zijn, en omdat de dag nieuwe sneeuw beloofde, wilden ze het meest betrouwbare vervoermiddel.

Dom vond de aanblik van de lucht niet prettig. Laag boven de hoge vlaktes en nog lager boven de heuvels hingen dikke, donkere wolken en verborgen de toppen van de bergen. Voor vandaag was vijfendertig centimeter sneeuw voorspeld voor de grotere hoogtes. Maar er was nog geen sneeuwvlok gevallen.

Dom en Ernie waren opgewekt toen ze uit het motel vertrokken. Tenslotte konden ze eindelijk iets doen, kwamen in actie in plaats van alleen maar te reageren. Bovendien was er de prettige kameraadschap tussen mannen die elkaar mogen en die samen op avontuur gaan: een vistocht, een bezoek aan een honkbalveld of een verkenningstocht om de omheining van een militaire installatie te onderzoeken.

In niet geringe mate was hun uitstekende stemming ook het gevolg van de onverwachte vredigheid van de afgelopen nacht. Voor het eerst in weken was Doms slaap niet verstoord door nachtmerries of slaapwandelingen. Hij had alleen maar gedroomd van een vertrek dat was gevuld met goudkleurig licht, kennelijk dezelfde ruimte als in Brendans dromen. En zelfs Ernie was niet wakker blijven liggen uit angst voor de schaduwen voorbij de gloed van het bedlampje, maar was direct in slaap gevallen. Ook de anderen zeiden dat het de rustigste nacht sinds tijden was geweest. Bij een snelle kop koffie die ochtend had Ginger de theorie verkondigd dat hun ergste dromen niet in verband konden staan met de mysterieuze gebeurtenissen waarvan ze die avond van de zesde juli getuige waren geweest, maar van de daaropvolgende hersenspoeling. En nu ze een idee hadden van wat ze hadden ondergaan in handen van de deskundigen op dat gebied, was de onbewuste druk die in verband stond met die ervaringen verlicht, waardoor de bron van die nare dromen werd uitgeschakeld.

En Dom had nog een andere reden om zich die dag prettig te voelen. Vanochtend had niemand hem behoedzaam aangekeken of met eerbied behandeld vanwege zijn telekinetisch vermogen. Aanvankelijk was hij verbijsterd door hun snelle aanpassing aan zijn nieuwe status, maar toen besefte hij wat ze ervan hadden gedacht: omdat ze anderhalf jaar geleden dezelfde ervaringen hadden gehad, was het logisch dat ze vroeg of laat dezelfde vreemde vermogens zouden krijgen. Waarschijnlijk zouden ze ervan uitgaan dat hun eigen ontwikkeling van paranormale vermogens alleen maar achterbleef bij de zijne. En als ze daarvan verstoken zouden blijven, zou er waarschijnlijk toch een emotionele, intellectuele en psychische verwijdering tussen hen ontstaan, die hij zozeer had gevreesd. Op dit moment gedroegen ze zich in elk geval of niets hen van hem scheidde en daar was hij dankbaar voor.

Terwijl Ernie zachtjes neuriede, reed hij in noordelijke richting over de tweebaans landweg waarbij ze het motel en de snelweg achter zich lieten. Ze hadden nog maar vijf kilometer afgelegd toen ze de sneeuwgrens bereikten. Eerst lag er maar een dunne laag langs de weg maar na drie kilometer was het een laag van twintig centimeter geworden. Op sommige plaatsen lag er zelfs ijs, maar voor het overige was de weg sneeuwvrij gemaakt. ‘Ze houden hem altijd schoon tot aan Thunder Hill, zelfs in het grootste rotweer,’ zei Ernie. ‘Maar voorbij de opslagruimte doen ze het niet zo grondig.’

Binnen de kortste tijd hadden ze vijftien kilometer afgelegd. Ze reden langs verscheidene onverharde wegen die naar afgelegen huizen en boerderijen op de oostelijke glooiing aan hun rechterhand leidden en even later kwamen ze bij de bewaakte toegangsweg van Thunder Hill, eveneens aan hun rechterhand gelegen.

Ernie verminderde snelheid, maar reed de toegangsweg niet op. ‘Ik ben hier al lange tijd niet meer geweest. Ze hebben veranderingen aangebracht sinds de laatste keer. Vroeger zag het er niet zo angstaanjagend uit.’

Een bord kondigde de opslagruimte aan. Ernaast was nog een verharde weg tussen torenhoge pijnbomen van zo’n donkergroene kleur dat ze bijna zwart leken in het sombere licht. Drieënhalve meter van de afslag werd de weg geblokkeerd door lange ijzeren pinnen die uit het wegdek omhoog staken. Ze vormden een hoek met de weg zodat ze de banden van elk voertuig dat wilde doorrijden lek zouden prikken, maar waren ook groot genoeg om de as van een voortdenderende vrachtwagen of personenwagen te raken en direct tot stilstand te brengen. Zes meter achter de punten was een massief stalen hek met punten erbovenop, dat rood was geschilderd. Aan de andere kant van het hek stond een betonnen wachthuis van zes bij drie meter en de zwarte metalen deur zag eruit alsof hij een spervuur met een Bazooka zou kunnen weerstaan.

Ernie reed naar de rand van de weg en stopte bijna toen ze langs de ingang van Thunder Hill reden. Hij wees naar een paal langs de toegangsweg, vlak voor de gemene pinnen. ‘Ziet eruit als een intercom naar het wachthuis. Niet alleen een stemverbinding. Een van de systemen die ze bij drive-in-banken hebben, met een videomonitor zodat ze in je auto kunnen kijken. De bewaker keurt een bezoeker goed voor hij de pinnen omlaag doet en het hek opengaat. Zelfs dan denk ik dat er permanent machinegeweren op je zijn gericht om je koud te maken voor het geval dat de bewaker denkt dat hij erin gelopen is nadat hij het hek heeft opengedaan.’

Aan weerszijden van het hek verdween een twee meter veertig hoge omheining van harmonicagaas met een overhangend gedeelte van prikkeldraad in de bomen, en Dom zag een wit bord met rode letters dat waarschuwde: gevaar – staat onder stroom. Hoewel de omheining naar het bos leidde, hingen er geen bomen overheen. Van de kleine gedeelten die hij kon zien aan weerszijden van het hek leek aan elke kant een zes meter breed niemandsland te zijn.

Doms goede stemming verdween. Hij had gedacht dat de beveiliging rond het terrein van de opslagruimte minimaal zou zijn. Tenslotte, als je eenmaal op het terrein was, kon je alleen maar doordringen tot Thunder Hill via twee meter vijftig tot drie meter dikke bomvrije deuren in de zijkant van de heuvel en die barrière was zo onneembaar dat het een verspilling leek om een maximale beveiliging rond het hele terrein aan te brengen. Toch hadden ze dat gedaan, wat betekende dat het geheim dat ze bewaakten zo belangrijk was dat ze zelfs geen kernbomvrije deuren en onderaardse gewelven vertrouwden om er zeker van te kunnen zijn dat het veilig was.

‘De pinnen in de weg zijn nieuw,’ zei Ernie. ‘En het hek dat ze een paar jaar geleden hadden, was hiermee vergeleken nogal ondeugdelijk. De omheining was er al, maar die was niet onder stroom gezet.’

‘We maken geen schijn van kans om binnen een kijkje te nemen.’

Hoewel niemand dat had gezegd (uit angst om dwaas te klinken) hoopten ze allemaal dat ze tot bij de bomvrije deuren van de opslagruimte zouden kunnen komen, een blik konden slaan op het pas in beslag genomen terrein van de boeren Brust en Dirkson en het geluk zouden hebben om nog een stukje van de puzzel die ze wilden oplossen tegen te komen. Dom had zich nooit voorgesteld dat ze werkelijk in de ondergrondse ruimtes van Thunder Hill zouden komen, want dat was wel heel onwaarschijnlijk. Maar vanuit het comfortabele motel had op het terrein komen en wat rondneuzen geen onmogelijk opgave geleken. Tot nu.

Dom vroeg zich af of hij zijn pas ontdekte telekinetische vermogens zou kunnen gebruiken om de versterkingen van Thunder Hill te slim af te zijn, maar hij zette die gedachte weer even snel van zich af. Tenzij hij de gave onder controle kon houden, was die van weinig nut. Hij was er bang voor. Hij voelde dat het vermogen voldoende was om als hij de controle erover kwijtraakte enorme vernietiging en dood te veroorzaken en hij wilde niet meer het risico lopen.

‘Nou ja,’ zei Ernie, ‘het was nooit onze bedoeling om te proberen door de voordeur naar binnen te walsen. Laten we hier en daar een kijkje nemen bij de omheining.’

Hij trapte zachtjes het gaspedaal in. Terwijl hij in de achteruitkijkspiegel keek, zei hij: ‘O, tussen twee haakjes, we worden gevolgd.’

Geschrokken draaide Dom zich om en keek door het achterraam. Minder dan honderd meter achter hen bevond zich een open bestelwagen, een terreinwagen hoog op de banden die twee keer zo breed en meer dan twee keer zo hoog waren als gewone exemplaren. Op het dak waren bermlampen gemonteerd die nu niet aan waren en aan de voorkant zat een opgeheven sneeuwploeg. Hoewel Dom ervan overtuigd was dat de mensen die in de bergen woonden wel in het bezit konden zijn van dergelijke auto’s, had deze het uiterlijk van een militair voertuig. De voorruit was getint en de chauffeur was niet te zien.

‘Weet je zeker dat ze ons volgen?’ vroeg hij. ‘Wanneer zijn ze eraan gekomen?’

Ernie stuurde de Cherokee de landweg op en zei: ‘Ik heb ze opgemerkt toen we ongeveer een kilometer hadden gereden. Als we langzamer rijden, houden zij ook in. Als we sneller rijden, doen ze dat ook.’

‘Denk je dat er moeilijkheden komen?’

‘Die komen er als zij erom vragen. Het zijn waarschijnlijk landmachtsoldaten,’ zei Ernie. Hij grinnikte.

Dom begon te lachen. ‘Laten we geen oorlog voeren alleen maar om te bewijzen dat mariniers taaier zijn dan soldaten van de landmacht. Ik neem dat op je woord aan.’

De weg werd steiler. De sombere, askleurige lucht werd lager en de donkere bomen aan weerszijden kwamen dichterbij. De bestelwagen bleef achter hen.

Mevrouw Halbourg, de moeder van Emmie, opende de deur waardoor een vlaag warme lucht uit het huis de ijskoude ochtend inwaaide.

‘Het spijt me dat ik zo onaangekondigd kom,’ zei pater Wycazik, ‘maar er gebeurt iets buitengewoons en ik moest erachter komen of Emmie …’

Hij zweeg halverwege de zin toen hij besefte dat mevrouw Halbourg zich in een afschuwelijke situatie bevond. Haar ogen waren groot van ontsteltenis – en ook van angst.

Voor hij kon vragen wat er aan de hand was, zei ze: ‘Mijn god, u bent het, pater. Uit het ziekenhuis, ik weet het weer. Hoe wist u dat u moest komen? We hebben nog niemand opgebeld. Hoe wist u dat u moest komen?’

‘Wat is er gebeurd?’

In plaats van antwoord te geven, pakte ze hem bij zijn arm, trok hem naar binnen, deed de deur dicht en liep met hem naar boven. ‘Deze kant op. Vlug.’

Hij was direct van de flat van de Mendoza’s hierheen gekomen en verwachtte wel iets vreemds aan te treffen in dit huis, maar niet deze crisissituatie. Toen ze op de overloop van de eerste etage waren, troffen ze daar meneer Halbourg aan met een van Emmies oudere zusjes. Ze stonden halverwege het portaal bij een open deur in een kamer te staren naar iets wat hen aan de ene kant leek te amuseren maar tegelijk afkeer leek in te boezemen. In de kamer bonsde en ratelde iets, toen nog een paar keer, gevolgd door een welluidende uitbarsting van meisjesachtig gelach.

Meneer Halbourg draaide zich om, met een ontzette uitdrukking op zijn gezicht, en keek verbaasd naar Stefan. ‘Pater, goddank dat u er bent, we wisten niet wat we moesten doen, wilden ons niet belachelijk maken door om hulp te vragen terwijl er dan misschien niets gebeurt wanneer die hulp komt opdagen. Maar nu bent u gekomen dus hoeft dat ook niet meer, een hele opluchting.’

Stefan keek behoedzaam door de open deur en zag de gebruikelijke spullen van een slaapkamer van een meisje van tien, elf jaar: een stuk of vijf teddyberen en grote posters van tieneridolen, jongens van wie Stefan nog nooit had gehoord. Verder een houten hoedenrek met een verzameling exotische hoeden, rolschaatsen, een bandrecorder en een fluit in een open doos. Emmies andere zusje – in een witte trui, Schotse rok en kniekousen – stond een stukje verder in de kamer, bleek en half verlamd. Emmie stond in haar pyjama op haar bed en zag er nog gezonder uit dan met Kerstmis. Ze hield een kussen tegen zich aan en grinnikte om dezelfde merkwaardige voorstelling – van een spelende poltergeist – die haar zusje als aan de grond genageld deed staan en de rest van het gezin angst aanjoeg.

Toen pater Wycazik de kamer inliep, lachte Emmie verrukt om de capriolen van twee kleine teddyberen die in de lucht dansten. Hun bewegingen waren bijna even precies en plechtstatig als van echte dansers.

Maar de beren waren niet de enige onbeweeglijke voorwerpen die met magisch leven bezield leken. De rolschaatsen stonden niet stil in een hoek maar reden in verschillende richtingen, de ene langs het voeteneind van het bed en toen naar de kastdeur, de andere naar het bureau, eerst heel snel en toen langzaam. De hoeden schommelden op het rek en een knuffelbeer op een boekenplank sprong op en neer.

Stefan liep naar het voeteneind van het bed, voorzichtig om de rolschaatsen te ontwijken, en keek naar Emmie die nog steeds op het bed stond. ‘Emmie?’

Het meisje keek op hem neer. ‘De vriend van Dicky! Hallo, pater. Is het niet geweldig? Is het niet fantastisch?’

‘Emmie, doe jij dat?’ vroeg hij terwijl hij gebaarde naar de rondspringende voorwerpen.

‘Ik?’ zei ze, echt verbaasd. ‘Nee. Ik niet.’

Maar hij zag dat de vliegende, walsende beren aarzelden wanneer ze haar aandacht ervan afwendde. Ze vielen niet op de grond, maar wiebelden en botsten op een onhandige en ongerichte manier tegen elkaar op.

Hij zag ook aanwijzingen dat eerdere verschijnselen niet allemaal zo onschadelijk waren geweest. Een porseleinen schemerlamp was op de grond gevallen en gebroken. Een van de posters was gescheurd en in de spiegel zat een barst.

Toen ze zag waarnaar hij keek, zei Emmie: ‘Eerst was het wel eng. Maar toen werd het rustiger en nu is het gewoon … leuk. Is het niet geinig?’

Terwijl ze dat zei, kwam de fluit omhoog uit de doos, steeds verder omhoog tot hij ongeveer twee meter van de vloer afwas, slechts op een meter afstand links van de zwevende teddyberen. Uit haar ooghoek ving het meisje een glimp op van het zich verheffende instrument. Toen ze haar blik op de fluit richtte, begon er fraaie muziek uit te komen, niet alleen maar noten in het wilde weg, maar een goed uitgevoerde melodie. Emmie sprong opgewonden heen en weer op het bed. ‘Dat is Annie’s Song! Dat speelde ik vroeger altijd.’

‘Je speelt het nu,’ zei Stefan.

‘O nee,’ zei ze terwijl ze nog steeds naar de fluit staarde. ‘Mijn handen werden zo slecht, de gewrichten in mijn vingers, dat ik een jaar geleden de fluit moest opgeven. Nu is het weer beter, maar mijn handen zijn nog niet goed genoeg om te spelen.’

‘Maar je gebruikt niet je handen om op de fluit te spelen, Emmie,’ zei Stefan. Eindelijk drong het tot haar door wat hij wilde zeggen. Ze keek op hem neer en zei: ‘Ik?’

Beroofd van haar gerichte aandacht produceerde de fluit alleen nog maar een paar armzalige toontjes en werd toen stil, maar hij hing nog wel wiebelend en schokkend in de lucht. Emmie richtte nogmaals haar aandacht op het instrument waarna het weer in evenwicht kwam en begon te spelen.

‘Ik?’ zei ze verwonderd. Ze draaide zich om naar haar zusje, die nog verlamd was van angst en verbazing. ‘Ik,’ zei Emmie en keek toen naar haar ouders, die in de deuropening stonden. ‘Ik!’

Stefan begreep wat het kind moest voelen en zijn keel werd zo dichtgeknepen van emotie dat hij moeite had met slikken. Een maand geleden was ze een invalide geweest, niet in staat zichzelf aan te kleden en met niets anders om naar uit te zien dan verdere verslechtering, pijn en dood. Nu was ze niet alleen genezen en waren haar botten weer recht, maar ze was ook in het bezit van deze buitengewone gave.

Pater Wycazik wilde haar vertellen dat deze gave haar ongewild was gegeven door Brendan Cronin, haar Dicky, maar dan zou hij moeten uitleggen waar Brendan zijn gave vandaan had en dat kon hij niet. Bovendien had hij zelfs niet de tijd hun te vertellen wat hij wél wist. Het was kwart over negen; hij had nu in Evanston moeten zijn. Tijd was van wezenlijk belang, want Stefan had zo’n idee dat hij voor de dag was geëindigd een vlucht zou nemen naar Nevada. Wat er ook aan de hand was in Elko County, het moest nog ongeloofwaardiger zijn dan wat hier gebeurde en hij was vastbesloten eraan deel te nemen.

Emmie keek naar de zwevende beren en ze begonnen weer plechtig te dansen. Ze giechelde.

Stefan dacht aan wat Winton Tolk nog maar zo kort geleden in de flat van de Mendoza’s had gezegd: Het vermogen is er nog, het zit in me. Ik weet dat. Ik voel het. En niet alleen maar het vermogen om te genezen. Er is meer. Winton had niet geweten wat voor vermogens hij nog meer had kunnen bezitten, maar Stefan vermoedde dat de agent nog een paar soortgelijke verrassingen te wachten stonden als die het gezin Halbourg in opschudding hadden gebracht.

‘Pater, wilt u het zelf doen?’ vroeg meneer Halbourg vanuit de deuropening waar hij met zijn vrouw stond, zijn stem scherp van bezorgdheid.

‘Alstublieft,’ zei mevrouw Halbourg, ‘we willen dat het zo snel mogelijk wordt gedaan. Direct. Kunt u meteen beginnen?’

‘Het spijt me,’ zei Stefan verbaasd. ‘Maar wat wilt u laten doen?’

‘De duivel uitbannen natuurlijk!’ zei meneer Halbourg.

Stefan staarde hen ongelovig aan en besefte nu pas volledig waarom ze zo overstuur waren toen hij was gekomen en waarom ze hem met zo’n opluchting hadden begroet. Hij begon te lachen. ‘Daar is geen enkele reden voor. Hier is niet Satan aan het werk. O nee. Mijn hemel, nee!’

Vanuit zijn ooghoek zag Stefan beweging op de vloer. Hij keek omlaag naar een teddybeer van zo’n zestig centimeter die op kleine stijve opgevulde pootjes langs hem liep.

Winton Tolk had gezegd dat hij het gevoel had dat hij lange tijd nodig had gehad om erachter te komen welke zijn vermogens waren en om ze onder controle te houden. Of hij had het mis of de taak was veel makkelijker voor Emmie dan voor hem. Dat zou het geval kunnen zijn. Kinderen waren veel soepeler dan volwassenen.

Emmies ouders en haar andere zusje kwamen voorzichtig de kamer in, geboeid maar op hun hoede.

Stefan begreep hun behoedzaamheid. Alles leek goed en het vermogen heilzaam. Maar de situatie was zo ontzagwekkend, zo diep aangrijpend op een primitief niveau dat zelfs een onwankelbare optimist als Stefan Wycazik een tinteling van angst voelde.

Nadat Ginger in een telefooncel bij het benzinestation in Elko contact had opgenomen met Alexander Christophson, vergezelde ze Faye naar de boerderij van Elroy en Nancy Jamison in Lemoille Valley, dertig kilometer van Elko. De Jamisons waren de vrienden van de Blocks die op de zesde juli op bezoek waren geweest. Ze waren zeker betrokken geweest bij de onbekende gebeurtenissen van die avond en waren gevangen gehouden in het motel teneinde net als de anderen een hersenspoeling te ondergaan, hoewel zij het zich natuurlijk anders herinnerden. Volgens hun programma van onjuiste herinneringen mochten zij uit de gevarenzone weg en Ernie en Faye met zich meenemen. Ze geloofden dat ze waren teruggegaan naar hun kleine boerderij waar zij en de Blocks de volgende paar dagen hadden doorgebracht. Dat hadden Ernie en Faye ook gedacht – tot onlangs.

Ginger en Faye brachten geen bezoek aan de Jamisons om hen op de hoogte te brengen van wat er werkelijk was gebeurd, maar om zo indirect mogelijk vast te stellen of ze dezelfde moeilijkheden hadden als Ginger, Ernie, Dom en enkele anderen. Als dat het geval was, zouden ze hen meenemen naar de elkaar steun verlenende gemeenschap in het motel – de aanwezigen daar waren aan zichzelf gaan denken als aan de ‘Tranquility-familie’ – en hen laten meedoen aan de speurtocht naar de oplossing van het raadsel.

Maar als de hersenspoeling effectief was geweest, zouden ze de Jamisons niets vertellen want dat zou hen in gevaar kunnen brengen. En gezien de spoedeisende strategie die ze gisterenavond met Jack Twist hadden ontwikkeld, had het geen zin om als de Jamisons nergens last van hadden, een hoop tijd te verspillen om hen ervan te overtuigen dat ze waren gehersenspoeld. Tijd was kostbaar, en elk uur dat voorbijging bracht de Tranquility-familie meer in gevaar. Jack geloofde dat hun vijanden spoedig tegen hen in actie zouden komen, en hij wist ook Ginger daarvan te overtuigen.

De rit naar Elko in de bestelwagen van het motel was snel. De Lemoille Valley – vijfentwintig kilometer lang, zesenhalve kilometer breed – begon aan de voet van de Ruby Mountains. In de vallei werden tarwe, gerst en aardappelen verbouwd, hoewel de velden nu niet beplant waren.

Tussen de vallei en de bergen boden het hooggelegen land en de heuvels welige weidegronden, en het was daar waar de Jamisons hun boerderij hadden. Ooit hadden ze een paar honderd hectare bezeten waarop ze vee fokten, maar uiteindelijk hadden ze een groot gedeelte van hun bezit, dat aanzienlijk in waarde was gestegen, van de hand gedaan en waren uit de veehouderij gestapt. Nu, begin zestig en gepensioneerd, bezaten ze nog maar twintig hectare in de heuvels; ze hadden geen personeel meer en hielden alleen maar drie paarden en een paar kippen.

Terwijl Faye van de hoofdweg van de vallei een landweggetje insloeg dat naar het hoogland leidde, zei ze: ‘Ik geloof dat we worden gevolgd.’

In de achterportieren van de bestelwagen zaten geen ramen, dus keek Ginger in de zijspiegel. Een onopvallende personenwagen reed ongeveer driehonderd meter achter hen. ‘Hoe weet je dat?’ zei ze.

‘Dezelfde auto heeft achter ons gezeten sinds de Union 76 in de stad.’

‘Misschien is het toeval,’ zei Ginger.

Toen ze bij de lange, smalle inrit van de boerderij van de Jamisons kwamen, ging Faye langzamer rijden om te kijken wat de andere auto zou doen. In plaats van langs te rijden, hield hij stil en parkeerde langs de landweg, recht tegenover de oprijlaan van de Jamisons.

In de zijspiegel kon Ginger zien dat de auto een recent model Plymouth was van een lelijke, bruingroene kleur.

‘Kennelijk een dienstauto,’ zei Faye.

‘Vrij brutaal, hè?’

‘Nou, als ze ons afluisteren zoals Jack zegt, via onze eigen telefoons, dan weten ze dat we hen op het spoor zijn, dus misschien denken ze dat het geen zin heeft om terughoudend tegenover ons te zijn.’ Faye nam haar voet van het rempedaal en reed de oprijlaan verder op.

Terwijl Ginger de onopvallende Plymouth in de zijspiegel kleiner zag worden, zei ze: ‘Of misschien bereiden ze zich erop voor om ons gevangen te nemen. Misschien hebben ze ons allemaal gevolgd, en misschien wachten ze alleen maar op het bevel om ons allemaal tegelijkertijd te arresteren.’

Terwijl ze over de tweebaansweg door de brede, met sneeuw bedekte wei reden naar de massieve bomvrije deuren, zat kolonel Falkirk op de rechtervoorstoel van de Wagoneer en dacht na over de catastrofe die zou volgen op de onthulling van het geheim van Thunder Hill.

Gezien vanuit de politiek zou dit de rotzooi van Watergate op een theekransje doen lijken. Bij de doofpotaffaire was een ongekend aantal elkaar concurrerende overheidsinstellingen betrokken: de FBI, de CIA, het National Security Agency, het leger, de luchtmacht en anderen. Het was een bewijs van de mate van potentieel gevaar dat deze groepen konden samenwerken zonder dat er iets in het honderd liep en terwijl er in meer dan achttien maanden tijd niet één lek was geweest. Maar als de operatie werd ontdekt, zou het schandaal zich zozeer uitstrekken over de hele regering, dat het geloof van het Amerikaanse volk in hun leiders ernstig zou worden geschokt. Natuurlijk wisten maar heel weinig mensen in elk van die organisaties wat er was gebeurd, niet meer dan zes in de FBI en nog minder in de CIA. De meesten van hen die bij de doofpotoperatie betrokken waren geweest wisten niet eens waar het om ging, en daarom waren er ook geen lekken geweest. Maar de nummer één van elke organisatie – de directeur van de FBI, de directeur van de CIA en de stafchef van het leger – waren volledig op de hoogte. Om nog maar te zwijgen over de voorzitter van de gezamenlijke chefs van staven. En de minister van Buitenlandse Zaken. En de president, zijn naaste adviseurs en de vicepresident. Een heleboel prominente mensen zouden uit de gratie kunnen raken als deze affaire niet strikt geheim werd gehouden.

De politieke afbraak, veroorzaakt door de bekendwording van het geheim, zou maar een klein gedeelte van de verwoesting zijn. De CISG – een adviescommissie bestaande uit natuurkundigen, biologen, antropologen, sociologen, theologen, economen, pedagogen en andere geleerde lieden – had uitvoerig nagedacht over precies deze crisis, jaren voor die zich hier in Nevada had voorgedaan. Het CISG had een uiterst geheim rapport over zijn conclusies van twaalfhonderdtwintig pagina’s gepubliceerd, een document dat enigszins verwarrend was om te lezen. Leland kende het rapport uit zijn hoofd, want hij was de militaire vertegenwoordiger in het CISG geweest en hij had verscheidene strategieën ontwikkeld die in de definitieve tekst waren opgenomen. Binnen het CISG was de mening unaniem dat de wereld nooit hetzelfde zou zijn als zo’n gebeurtenis zich zou voordoen. Alle maatschappijen, alle culturen zouden voorgoed een radicale verandering ondergaan. Het geraamde aantal doden in de eerste twee jaar zou in de miljoenen lopen.

Luitenant Horner, die reed, remde zes meter voor de enorme bomvrije deuren in de plotseling steile helling. Hij wachtte niet tot de reusachtige barrières opengingen, want hij wilde Thunder Hill niet binnenrijden. Horner sloeg rechtsaf, naar een kleine parkeerplaats waar drie kleine busjes, vier jeeps, een landrover en verscheidene andere voertuigen naast elkaar stonden.

De twee bomvrije deuren, elk negen meter hoog en zes meter breed, waren zo dik dat ze alleen maar in een slepend tempo konden worden geopend, wat een rommelend geluid teweegbracht dat anderhalve kilometer verder kon worden gehoord en minstens half zo ver in de lucht en op de grond kon worden waargenomen. Als een vrachtwagen – beladen met munitie, wapens of voorraden – voor de ingang stilhield, hadden de deuren vijf minuten nodig om open te gaan. Het openen van die gigantische deuren elke keer wanneer een persoon naar binnen of buiten moest, was natuurlijk niet doelmatig, dus was er een tweede deur van gewone afmetingen negen meter rechts van de hoofdingang gemaakt.

Er was geen betere opslagruimte dan Thunder Hill om het geheim van die zesde juli te bewaren. Het was een onneembaar fort.

Leland en luitenant Horner liepen snel door de bitterkoude lucht naar de ingang. De kleine ijzeren deur, bijna even bomvrij als de reusachtige versie links ervan, had een elektronisch slot dat alleen kon worden geopend door de juiste vier getallen op een toetsenbord in te tikken. De code veranderde elke twee weken, en zij aan wie de code werd toevertrouwd moesten hem uit het hoofd leren. Leland toetste de code in waarna de vijfendertig centimeter dikke deur, met een kern van lood, opzij gleed.

Ze stapten een drieënhalve meter lange betonnen tunnel in die een doorsnee had van ongeveer twee meter zeventig en helder was verlicht. Hij maakte een bocht naar links en aan het eind was nog een deur, gelijk aan de eerste, die echter niet kon worden geopend voor de buitenste deur was gesloten. Leland raakte een warmtegevoelige schakelaar aan net binnen de ingang van de tunnel en de buitendeur ging met een sissend geluid achter hem en luitenant Horner dicht.

Onmiddellijk werden een paar videocamera’s, aan het plafond aan beide uiteinden van de tunnel, ingeschakeld. De camera’s volgden de twee mannen terwijl ze naar de binnendeur liepen.

Geen menselijk oog volgde de kolonel en de luitenant op een videoscherm, want het systeem werkte geheel op vigilant, de veiligheidscomputer, als voorzorg tegen een eventuele verrader binnen de eigen bewakingseenheid van Thunder Hill die de opslagruimte voor vijandelijke machten zou kunnen openen, vigilant was niet verbonden met de hoofdcomputer van Thunder Hill of met de buitenwereld. Daarom was hij onkwetsbaar voor saboteurs die zouden proberen er greep op te krijgen door middel van een modem of een andere elektronische aftakking.

De bewaker bij het toegangshek had vigilant gemeld dat kolonel Leland Falkirk en luitenant Thomas Horner in aantocht waren. Nu ze naar de binnendeur liepen onder het toeziend oog van de videocamera’s, vergeleek de computer hun uiterlijk met opgeslagen holografische beelden van hen. Het was onmogelijk om vigilant te bedriegen met make-up of met een dubbelganger van een toegelaten bezoeker. Als Leland of Horner een bedrieger of een bezoeker zonder toestemming was geweest, zou vigilant alarm hebben geslagen en tegelijkertijd de toegangstunnel met een verdovend gas hebben gevuld.

Het slot op de binnendeur had geen toetsenbord en kon niet door een code worden geopend. In plaats daarvan zat in de muur naast de deur een glazen paneel van dertig bij dertig centimeter. Leland drukte bijna zijn rechterhandpalm tegen het paneel, aarzelde even en drukte toen zijn linkerhand ertegenaan, waarna het glas werd verlicht en een vaag gezoem weerklonk: vigilant bestudeerde zijn handafdruk en vingerafdrukken en vergeleek ze met de afdrukken in het bestand.

‘Bijna net zo moeilijk om hierin te komen als in de hemel,’ zei luitenant Horner.

‘Moeilijker,’ zei Leland.

Het licht achter het melkglas ging uit en Leland trok zijn hand terug. De binnendeur ging open.

Ze stapten een reusachtige natuurlijke tunnel binnen die was vervolmaakt door mensenhanden. De koepelvormige rots boven hen was in duisternis gehuld omdat de verlichtingsarmaturen aan zwarte, metalen buizen hingen waardoor de illusie werd gecreëerd van een plafond dat zich misschien zes of negen meter onder het werkelijke plafond bevond. De tunnel was achttien meter breed en honderdtwintig meter lang. Op sommige plaatsen hadden de rotswanden natuurlijke contouren, maar op andere droegen ze de sporen van dynamietontploffingen, pneumatische boren en ander gereedschap dat was gebruikt om de smalle gedeelten breder te maken. Over de betonnen vloer konden vrachtwagens naar de laadperrons rijden naast reusachtige goederenliften die naar diepere gedeelten van de opslagruimte leidden.

Aan een tafel achter de deur waardoor Leland en Horner binnentraden, zat een bewaker. Gezien de afgelegen ligging van Thunder Hill, de uitgebreide beveiligingsmaatregelen buiten en de grondigheid waarmee vigilant elke bezoeker bestudeerde, leek één enkele bewaker Leland voldoende.

De bewaker was kennelijk dezelfde mening toegedaan, want hij was niet voorbereid op eventuele moeilijkheden. Zijn revolver zat in zijn holster en hij zat een chocoladereep te eten. Met tegenzin keek hij op van het boek waarin hij aan het lezen was.

Hij droeg een jas omdat de open gebieden van de opslagruimte nooit verwarmd werden. Alleen de afgesloten woon- en werkgedeelten werden warm gehouden. De energie werd geleverd door een hydro-elektrische installatie die gebruik maakte van een ondergrondse rivier plus dieselgeneratoren, maar dat was niet voldoende om de reusachtige grotten te verwarmen. De onderaardse temperatuur was een stabiele dertien graden, heel dragelijk als je je kleedde voor lange werktijden in de kille lucht, zoals de bewaker had gedaan.

Hij salueerde. ‘Kolonel Falkirk, luitenant Horner, u hebt toestemming om naar dr. Bennell te gaan. U weet hem ongetwijfeld te vinden.’

‘Natuurlijk,’ zei Falkirk.

Drie meter verder, links , glinsterde het gepolijste metalen oppervlak van de reusachtige bomvrije deuren zacht in het licht van de TL-lampen. Leland en luitenant Horner sloegen rechtsaf en liepen dieper de berg in, naar de lift.

Thunder Hill was uitgerust met hydraulische liften van drie afmetingen, waarvan de grootste die in vliegdekschepen naar de kroon staken. De liften op vliegdekschepen werden gebruikt om vliegtuigen van het ruim van het schip naar het dek te brengen en die van Thunder Hill verplaatsten ook vliegtuigen, alsmede andere zaken. Behalve de uitrusting en materiaal ter waarde van 2,4 miljard dollar – drooggevroren voedsel, medicijnen, verplaatsbare veldhospitalen, kleren, dekens, tenten, handwapens, geweren, mortieren, veldartillerie, munitie, lichte militaire voertuigen en twintig atoombommen – bevatte de opslagplaats een stuk of zestig helikopters en twaalf straalvliegtuigen die verticaal konden opstijgen. Tijdens een ernstige crisis – bijvoorbeeld na een beperkte kernaanval en een invasie door vijandelijke troepen – zouden de helikopters en vliegtuigen van Thunder Hill naar de begane grond kunnen worden gebracht en door de massieve bomvrije deuren gereden, waarna ze zouden kunnen opstijgen.

Maar de huidige crisis had niets te maken met oorlog, zodat de vliegtuigen van de opslagruimte niet nodig waren, dus passeerden Leland en de luitenant de twee reusachtige liften. Ze lieten ook twee kleinere maar nog steeds extra grote goederenliften links liggen en namen een van de drie kleinere liften – ongeveer het formaat van een standaardlift in een hotel – naar de ingewanden van Thunder Hill.

Op het derde niveau, de onderste verdieping van het complex, waren medische voorraden, voedsel, wapens en alle soorten munitie opgeslagen in een netwerk van vertrekken die waren voorzien van bomvrije deuren. Op het tweede – het middelste – bevonden zich alle voertuigen en vliegtuigen in andere reusachtige grotten, waar ook de staf leefde en werkte.

Leland en luitenant Horner stapten op het tweede niveau uit de lift. Ze begaven zich in een verlichte, ronde ruimte met rotsmuren, met een doorsnee van negentig meter, die diende als centrum waarop vier andere grotten uitkwamen en waarachter nog meer ruimtes lagen. De grootste van deze diepe gewelven bevatte – onder andere – de vliegtuigen, jeeps en troepentransportwagens .

Drie van de vier grotten die op het centrum uitkwamen, hadden geen deuren want op dat niveau bestond geen ernstig gevaar voor brand of ontploffing. Maar de vierde grot had wel deuren want die bevatte het geheim van 6 juli en Falkirk bleef nu even staan om ze te bestuderen. De deuren waren acht meter hoog en twintig meter breed en waren gemaakt van balkjes in plaats van ijzer omdat ze snel in elkaar waren geflanst met het oog op de noodsituatie. Er was geen tijd geweest om een ijzeren deur te laten vervaardigen teneinde de grot af te sluiten. Ze deden de kolonel denken aan de reusachtige houten deuren in de muur die de bange bewoners hadden beschermd tegen het beest op de andere helft van hun eiland in de oorspronkelijke King Kong. Leland huiverde.

‘Je krijgt er nog steeds de zenuwen van, hè?’ zei luitenant Horner.

‘Bedoel je dat jij je er nu prettig bij voelt?’

‘Verrek. Nee.’

Onder in een van die reusachtige houten deuren was een veel kleinere deur waardoor onderzoekers naar binnen en buiten gingen. Er was daar een gewapende bewaker neergezet om alleen maar mensen met de juiste pas toe te laten. De activiteiten in die verboden ruimte hadden niets te maken met de andere functies van de opslagruimte en negentig procent van het personeel had geen toestemming om daar naar binnen te gaan. Ze wisten zelfs niet eens wat zich in die ruimte bevond.

Tussen de openingen naar de andere grotten waren tal van gebouwen neergezet langs de muren en verankerd aan de rotsen. In andere grotten was in de loop der jaren een volledige onderaardse stad ontstaan met slaapvertrekken, cafetaria, recreatiezalen, laboratoria, machinewerkplaatsen, onderhoudswerkplaatsen, computervertrekken, zelfs een belastingvrije winkel en ook nog andere zaken. Nu waren ze bewoond door het militaire en overheidspersoneel dat één of twee jaar in Thunder Hill was tewerkgesteld. De gebouwen waren voorzien van verwarming, goede verlichting, interne en externe telefoonverbindingen, keukens, badkamers en verder alle gemakken van thuis. Ze waren gebouwd van metalen panelen, bedekt met blauw, wit of grijs emaille, met alleen maar kleine ramen en smalle metalen deuren. Hoewel ze geen wielen hadden, leken ze op de een of andere manier op kampeerauto’s of caravans die in een kring stonden, als de wagens van zigeuners die hun weg hadden gevonden naar deze veilige haven, zeventig meter onder de wintersneeuw.

Nu wendde Leland zich af van de verboden ruimte met de houten deuren en liep door het centrum naar een wit metalen gebouw, de kantoren van dr. Miles Bennell.

Anderhalf jaar geleden was Miles Bennell (Leland Falkirk had een hekel aan hem) in Thunder Hill getrokken om de leiding op zich te nemen van het wetenschappelijk onderzoek naar de gebeurtenissen van die belangrijke avond in juli. Sindsdien was hij maar drie keer uit de opslagruimte gekomen, nooit langer dan twee weken. Zijn taak was een obsessie voor hem geworden. Of nog erger.

In het centrum was een tiental officieren, soldaten en burgers aanwezig; sommigen liepen van de ene grot naar de andere, anderen stonden met elkaar te praten. Leland bekeek hen terwijl hij langs hen liep en kon niet begrijpen waarom iemand vrijwillig weken en maanden aan één stuk onder de grond wilde werken. Ze kregen een toelage van dertig procent op hun salaris, maar voor Leland was dat geen voldoende compensatie. De opslagruimte was minder benauwend dan de kleine vertrekjes zonder ramen van Shenkfield, maar niet zo erg veel minder.

Leland veronderstelde dat hij een beetje aan claustrofobie was gaan lijden. Als hij onder de grond was, kreeg hij het gevoel alsof hij levend was begraven. Als erkend masochist zou hij van dit ongemak moeten genieten, maar dit was een soort pijn die hij niet nastreefde en waarvan hij niet genoot. Miles Bennell zag er ongezond uit. Zoals bijna iedereen in Thunder Hill had hij een bleek gezicht omdat hij te lang buiten het bereik van het zonlicht was geweest en zijn krullende zwarte haar en baard deden zijn bleekheid alleen nog maar duidelijker uitkomen. In het licht van de tl-lampen van zijn kantoor zag hij er bijna uit als een geest. Hij begroette Leland en Horner kortaf en bood geen van hen zijn hand aan.

Dat kwam de kolonel goed uit. Hij was geen vriend van Bennell en een handdruk zou pure huichelarij zijn geweest. Bovendien vreesde Leland half en half dat Miles Bennell gecompromitteerd was, dat de wetenschapper niet meer was wie of wat hij leek te zijn … niet meer helemaal menselijk was. En als die krankzinnige, paranoïde mogelijkheid waar was, wilde hij geen lichamelijk contact met Bennell, zelfs geen handdruk.

‘Doctor Bennell,’ zei Leland op de kille toon en met de ijzige manier van doen die altijd beverige gehoorzaamheid veroorzaakten, ‘uw behandeling van deze schending van de veiligheidsmaatregelen is of misdadig onbekwaam geweest of u bent de verrader die we zoeken. Luistert u eens goed: deze keer zullen we de hand leggen op de smeerlap die die polaroidfoto’s heeft gestuurd, dus geen kapotte leugendetectors, geen mislukte ondervraging meer. We zullen erachter komen wie degene is die Jack Twist ertoe heeft aangezet terug te komen en we zullen hem zo streng straffen dat hij zou wensen dat hij als vlieg was geboren en zijn leven had doorgebracht in een stal vol paardenstront.’

Volslagen onverstoord glimlachte Miles Bennell en zei: ‘Kolonel, dat was de beste imitatie van Richard Jaeckel die ik ooit heb gezien, maar volstrekt overbodig. Ik wil even graag als u het lek vinden en dat dichten.’

Leland had de hufter wel een dreun willen geven. Dat was één reden waarom hij een hekel had aan Miles Bennell: de schoft liet zich niet intimideren.

Calvin Sharkle woonde in O’Bannon Lane in een aardige woonwijk in Evanston. Pater Wycazik moest twee keer bij een benzinestation stoppen om de weg te vragen. Toen hij op de hoek van O’Bannon en Scott Avenue kwam, slechts twee blokken van het adres van Sharkle, werd hij tegengehouden door de bemanning van twee zwart met witte patrouillewagens die een barricade vormde en een ambulancewagen. Er liepen ook televisiemensen rond met minicamera’s.

Hij wist meteen dat de problemen op O’Bannon Lane niet toevallig waren. Er gebeurde iets in het huis van Sharkle.

Ondanks enkele graden vorst en windkracht zeven had zich een menigte van zo’n honderd mensen verzameld buiten de politiebarricade, op de stoepen en op de grasvelden van de hoekhuizen. Passerend verkeer op Scott Avenue ging langzamer rijden om te kijken wat er aan de hand was en Stefan moest bijna twee blokken in een frustrerend laag tempo rijden voor hij een parkeerplaats vond.

Toen hij terugliep naar de menigte en er deel van werd en inlichtingen wilde hebben van de warm aangeklede toeschouwers, ontdekte pater Wycazik dat de groep grotendeels bestond uit vriendelijke en vreemd opgewonden mensen, die ook een beetje griezelig waren. Niet opvallend eng, in feite waren het gewone mensen behalve wat betreft de volslagen ongevoelige geboeidheid waarmee ze de tragedie die zich voor hen ontvouwde verslonden, alsof het een even legitieme bron van sensatie was als een voetbalwedstrijd.

Het was beslist een tragedie, en nog wel een bijzonder afgrijselijke ook zoals pater Wycazik ontdekte tien minuten nadat hij zich bij de menigte had gevoegd en vragen was gaan stellen. Een man met een hoogrood gezicht en een snor in een geruit jack en met een pet op zei: ‘Jezus man, kijk je goddomme nooit televisie?’ Hij wist niet dat hij het tegen een priester had, want Stefans overjas en sjaal verborgen alle bewijzen van zijn gewijde ambt. ‘Jezus, die Sharkle daarginds is een gevaarlijke idioot. Zit sinds gisteren opgesloten in zijn huis, man. Hij heeft al twee buren van hem en een smeris doodgeschoten, en hij heeft goddomme twee gijzelaars die als je het mij vraagt net zoveel kans hebben als een kat op een bijeenkomst van dobermannpinchers.’

Op dinsdagochtend vloog Parker Faine naar San Francisco en nam daar een vlucht naar Monterey. Het was een uur vliegen naar San Francisco, een uur onderbreking en daarna vijfendertig minuten naar Monterey. De reis leek korter omdat een van de andere reizigers, een knappe jonge vrouw, zijn naam herkende, van zijn schilderijen hield en in de stemming was om zich door zijn grove charmes te laten betoveren.

In Monterey huurde hij op het kleine vliegveld een mosgroene Ford Tempo. Het tempo van de Tempo was bevredigend allegro op de vlakke wegen maar een beetje adagio in de heuvels. Niettemin had hij minder dan een half uur nodig om op het adres te komen dat Dom hem had gegeven van Gerald Salcoe, de man die op de avond van 6 juli in het Tranquility Motel had gelogeerd met zijn vrouw en twee dochters en die tot nu toe onbereikbaar was geweest. Het was een groot zuidelijk koloniaal herenhuis, afschuwelijk misplaatst aan de kust van Californië en omgeven door een fraaie tuin in de schaduw van massieve pijnbomen, met voldoende goed onderhouden struikgewas om een tuinman een volle dag per week werk te bieden, inclusief bedden vlijtige-liesjes die zelfs nu in januari schitterden met rode en purperen bloemen.

Parker reed de Ford de rondlopende oprijlaan op en parkeerde voor de brede, met bloemen omzoomde trap die leidde naar een diepe veranda. In de schaduwen van de bomen was het donker genoeg om binnen licht aan te hebben, maar hij zag er geen achter de voorramen. Alle gordijnen waren gesloten, en het huis zag er leeg uit.

Hij stapte uit de Ford, liep snel de trap op en over de veranda terwijl hij woedend zijn bezwaar tegen de kille lucht uitte met een luidkeels: ‘Brrr.’ De winter in Noord-Californië was opwekkender dan in Laguna Beach, en met de vochtige kilte van de ochtendmist die hier nog op het schiereiland hing, was het helemaal niet naar de smaak van Parker. Maar hij had zich er wel op gekleed in een zware corduroy broek, een groen geruit flanellen overhemd, een groene trui en een driekwart marinejopper met sergeantstrepen op een mouw: een fraai geheel, vooral als dat geaccentueerd werd door oranje sportschoenen. Terwijl Parker aanbelde, keek hij omlaag en vond dat hij zich soms weleens te excentriek kleedde, zelfs voor een kunstschilder.

Hij belde zes keer en wachtte steeds een halve minuut, maar er kwam niemand.

Gisteravond, toen een man genaamd Jack Twist hem om elf uur had opgebeld vanuit een telefooncel in Elko met het verhaal dat hij een boodschap had van Dom en hem had gevraagd naar een bepaalde telefooncel in Laguna te gaan waar hij na twintig minuten zou worden opgebeld, had Parker nog gewerkt aan een nieuw en opwindend schilderij waaraan hij om drie uur ’s middags was begonnen. Niettemin had hij zich, hoe hard hij ook aan het werk was, gehaast naar de telefooncel en hij had zonder aarzeling ingestemd met de reis naar Monterey. Hij had zich feitelijk op het werk gestort als middel om zijn gedachten af te leiden van Dom en de gebeurtenissen in Elko County, want eigenlijk wilde hij daar zijn, tot aan zijn nek in het mysterie. Toen Twist hem vertelde over de paranormale demonstratie van Dom en de priester – zwevende peper- en zoutvaatjes, stoelen die omhoog schoten! – kon niets behalve een Derde Wereldoorlog Parker hebben verhinderd naar Monterey te gaan. En nu was hij niet van plan zich te laten dwarsbomen door een leeg huis. Waar de Salcoe’s ook waren, hij zou hen vinden.

Hij stapte weer in de Ford, zette de auto in de versnelling en wierp weer een blik op het huis, en eerst dacht hij dat hij aan een van de benedenramen een beweging zag: een opzij gehouden gordijn dat weer op zijn plaats viel. Hij bleef even zitten turen en kwam toen tot de conclusie dat het gezichtsbedrog was geweest. Hij reed rond de tweede helft van de rondlopende oprijlaan de straat op, verrukt dat hij weer spionnetje speelde.

Ernie en Dom parkeerden de jeep aan het eind van de landweg, en de open bestelwagen met de getinte voorruit stopte tweehonderd meter achter hen op zijn hoge banden, met de bermlampen als uitpuilende ogen op het dak zag hij er (dacht Dom) uit als een insect dat op zijn hoede aan de rand van de omlaag lopende weg zat. De chauffeur stapte niet uit, evenmin als de passagier als die er was.

‘Denk je dat er hier moeilijkheden komen?’ vroeg Dom terwijl hij uitstapte en zich bij Ernie aan de kant van de weg voegde.

‘Als ze van plan waren voor moeilijkheden te zorgen, zouden ze die nu al hebben gemaakt,’ zei Ernie. ‘Als ze ons willen blijven volgen en in de gaten houden, moeten zij dat weten. Ze kunnen naar de hel lopen.’

Ze pakten twee jachtgeweren, een Winchester Model 94 en een .30/06 Springfield en waren er in het oog lopend mee in de weer in de hoop dat de mannen in de bestelwagen niet tot actie zouden overgaan, in het besef dat hun prooi terug kon vechten.

Aan de westelijke kant van de landweg ging de berg omhoog en daar waren de hellingen nog met bos begroeid. Maar het land dat omlaag liep naar het oosten was een breed veld zonder bomen, het noordelijkste einde van de serie weilanden die langs de muur van de vallei lagen.

Hoewel het nog niet was gaan sneeuwen, was het wel harder gaan waaien. Dom was blij met de winterkleren die hij in Reno had gekocht, maar hij wilde dat hij een gewatteerd skipak had zoals Ernie aan had. En een paar van die zware rijglaarzen in plaats van het dunne paar met ritssluiting dat hij nu droeg. Later die dag zouden Ginger en Faye naar een sportzaak in Elko gaan met een lijst van spullen die nodig waren voor de operatie van vanavond, inclusief passende kleren voor Dom en ieder ander die die nog niet had. Maar op dit moment woei de wind in de kraag van zijn jas en in de manchetten van zijn mouwen waarin geen elastiek zat.

Hij en Ernie liepen het hellende weiland op en vervolgden te voet hun inspectie van de omheining van Thunder Hill. Het hoge, onder stroom staande hek met een overhangend gedeelte van prikkeldraad liep nu niet meer parallel met de landweg, maar draaide naar het oosten en omlaag naar de vallei. De sneeuw op het weiland was vijfentwintig centimeter diep, maar nog onder de bovenkant van hun laarzen. Ze ploeterden tweehonderd meter naar een punt bij de omheining vanwaar ze in de verte de reusachtige stalen bomvrije deuren in de wand van de vallei konden zien.

Dom zag geen sporen van bewakers of honden. In de sneeuw aan de andere kant van de omheining waren geen afdrukken van voeten of poten te zien, wat betekende dat niemand regelmatig langs de omheining liep.

‘Op een plaats als deze worden ze niet slordig,’ zei Ernie. ‘Dus als er geen patrouilles te voet zijn, moeten er verdomd veel elektronische veiligheidsmaatregelen aan de andere kant van deze omheining zijn.’

Dom had zo nu en dan een blik geworpen naar de bovenkant van de wei, een beetje bezorgd dat de mannen in de terreinwagen misschien op iets uit waren met de jeep. Deze keer toen hij achterom keek, zag hij een man in donkere kleren, sterk afgetekend tegen de sneeuw. De man was niet in de buurt van de jeep en leek er geen belangstelling voor te hebben, maar hij was van de rand van de landweg omlaag gekomen en een paar meter het weiland opgelopen. Hij stond daarboven onbeweeglijk, misschien zo’n honderd meter boven Dom en Ernie naar hen te kijken.

Ernie merkte hem ook op. Hij stak zijn Winchester onder zijn rechterarm en tilde de verrekijker op die hij aan een riem om zijn nek had hangen. ‘Hij is militair. Dat lijkt tenminste een modeloverjas van het leger die hij aan heeft. Hij kijkt alleen maar naar ons.’

‘Je zou denken dat ze discreter zouden zijn.’

‘Je kunt niemand discreet volgen, niet in deze open vlaktes, dus kun je het net zo goed openlijk doen. Bovendien wil hij dat we zien wat hij bij zich heeft, zodat we weten dat hij niet onder de indruk is van onze geweren.’

‘Wat bedoel je?’ vroeg Dom. ‘Wat heeft hij dan bij zich?’

‘Een Belgische FN-mitrailleur. Verdomd fijn wapen. Het kan tot zeshonderd schoten per minuut afvuren.

Als pater Wycazik naar het televisiejournaal had gekeken, zou hij de avond daarvoor over Calvin Sharkle hebben gehoord want de man was sinds vierentwintig uur opwindend nieuws geweest. Maar hij was jaren geleden opgehouden met televisie kijken omdat hij tot de conclusie was gekomen dat de niet aflatende vereenvoudiging van elk verhaal in louter zwart-wit kwesties intellectueel gezien corrupt was en dat de blijmoedige concentratie van de televisie op geweld, seks, mistroostigheid en wanhoop moreel gezien weerzinwekkend was. Hij had ook over de tragedie kunnen lezen op de voorpagina van de Tribune en de Sun-Times van die ochtend, maar hij was zo gehaast uit de pastorie weggegaan dat hij geen tijd had gehad voor de kranten. Nu vormde hij zich een beeld van de inlichtingen die hij kreeg van de mensen in de menigte achter de politiebarricade.

Maandenlang had Calvin Sharkle zich vreemd gedragen. Gewoonlijk was hij vrolijk en plezierig, een vrijgezel die alleen woonde en gezien was bij iedereen in O’Bannon Lane, maar nu was hij een piekeraar geworden, somber en zelfs grimmig. Hij vertelde buren dat hij een wrok voelde en dacht dat er iets belangrijks en vreselijks zou gaan gebeuren. Hij las boeken en tijdschriften over overlevingstechnieken en had het over Armageddon. En hij werd geteisterd door levendige nachtmerries.

Op de eerste december hield hij op met werken, verkocht zijn vrachtwagen en zei tegen buren en familieleden dat het einde naderde. Hij wilde zijn huis van de hand doen, ver weg in de bergen grond kopen en daar een schuilplaats bouwen zoals hij had gezien in de tijdschriften over overlevingstechnieken. ‘Maar er is geen tijd,’ zei hij tegen zijn zuster, Nan Gilchrist. ‘Dus maak ik dit huis maar klaar voor een belegering.’ Hij wist niet wat er ging gebeuren en begreep de bron van zijn eigen angst niet, maar hij zei dat hij zich geen zorgen maakte over een kernoorlog, Russische invasie, economische ondergang of al die andere dingen die de meeste mensen die zich met overlevingstechnieken bezighielden verontrustten. ‘Ik weet niet wat … maar er gaat iets vreemds en vreselijks gebeuren,’ vertelde hij zijn zuster.

Mevrouw Gilchrist zorgde ervoor dat hij naar een dokter ging, die hem gezond verklaarde. Maar na Kerstmis maakte de vroegere spraakzame aard van Calvin plaats voor een gesloten achterdocht. In de eerste week van januari liet hij zijn telefoon afsluiten en verklaarde raadselachtig: ‘Wie weet hoe ze ons te pakken krijgen als ze komen? Misschien kunnen ze het via de telefoon.’ Hij was niet in staat of niet bereid te zeggen wie die ‘ze’ waren.

Niemand beschouwde Calvin als echt gevaarlijk want hij was zijn hele leven een vreedzame, vriendelijke man geweest. Ondanks zijn nieuwe eigenaardige gedrag was er geen reden om te denken dat hij gewelddadig zou worden.

Toen was Calvin gisterochtend om halfnegen op bezoek gegaan bij de Wilkersons die aan de overkant woonden en met wie hij eens bevriend was geweest, maar die hij de laatste tijd op een afstand had gehouden. Edward Wilkerson vertelde verslaggevers dat Calvin had gezegd: ‘Hoor eens, ik kan niet zelfzuchtig zijn wat dit betreft. Ik ben helemaal voorbereid en jullie zijn weerloos, dus als ze ons komen halen, Ed, is het goed als jij en je gezin zich in mijn huis verbergen.’ Toen Wilkerson vroeg wie ‘ze’ waren, zei Calvin: ‘Nou, ik weet niet hoe ze eruitzien of hoe ze zich zullen noemen. Maar ze zullen iets slechts doen met ons, ons misschien in levende lijken veranderen.’ Sharkle verzekerde Wilkerson dat hij een heleboel vuurwapens en munitie in zijn huis had en dat hij stappen had ondernomen om er een fort van te maken.

Verontrust door het gepraat over wapens en vuurgevechten had Wilkerson Calvin niet tegengesproken, en zodra de man weg was had hij zijn zuster opgebeld. Nan Gilchrist was om halfelf gekomen met haar man en had een bezorgde Wilkerson gezegd dat zij het zou afhandelen en dat ze er zeker van was dat ze Calvin kon overhalen om zich ter observatie in het ziekenhuis te laten opnemen. Maar nadat zij en haar man het huis in waren gegaan, besloot Ed Wilkerson dat ze misschien wat steun nodig hadden, dus gingen hij en een andere buurman, Frank Krelky, naar het huis van Sharkle om zo mogelijk assistentie te verlenen.

Wilkerson verwachtte dat de heer of mevrouw Gilchrist zou opendoen, maar Calvin kwam zelf naar de deur. Hij was radeloos, bijna hysterisch – en gewapend met een halfautomatisch jachtgeweer. Hij riep uit dat zijn buren al levende lijken waren. ‘Jullie zijn veranderd,’ schreeuwde hij tegen Wilkerson en Krelky. ‘O god, ik had het moeten zien. Ik had het kunnen weten. Wanneer is het gebeurd, wanneer zijn jullie opgehouden menselijk te zijn? Mijn god, nu zijn jullie gekomen om ons allemaal in één keer te pakken te nemen.’ Toen begon hij, jammerend van angst, met het geweer te schieten. Het eerste schot trof Krelky in zijn keel van zo dichtbij dat het hem onthoofdde. Wilkerson rende weg, werd in zijn benen geraakt aan het eind van Sharkles tuinpad, viel, rolde door en hield zich dood, een list die hem het leven redde.

Nu was Krelky in het dodenhuis en Wilkerson lag in het ziekenhuis, en zijn conditie was nu goed genoeg om met verslaggevers te praten.

Pater Wycazik stond in een menigte bij O’Bannon Lane waar een jongeman hem gaarne van het laatste nieuws op de hoogte bracht. De naam van de man was Roger Hasterwick, een ‘tijdelijk werkeloze drankbereider’, van wie Stefan vermoedde dat hij een ontslagen barkeeper was. Hij had een verwarrende schittering in zijn ogen die kon zijn veroorzaakt door dronkenschap, gebruik van drugs, gebrek aan slaap, gestoordheid of alle vier, maar zijn informatie was gedetailleerd en kennelijk accuraat:

‘Dus de agenten sluiten het blok af, evacueren de mensen uit hun huizen en proberen dan met die Sharkle te praten. Maar zijn telefoon doet het niet meer en als ze een megafoon gebruiken, geeft hij geen antwoord. De agenten denken dat zijn zus en zwager daar levend binnen zijn, als gijzelaars, dus niemand wil iets overhaasts doen.’

‘Verstandig,’ zei pater Wycazik op sombere toon. Hij voelde zich zelfs nog kouder dan de winterdag waarin hij zich bevond.

‘Verstandig, verstandig,’ zei Roger Hasterwick ongeduldig, waarmee hij duidelijk maakte dat hij liever niet onderbroken wilde worden.

‘Dus tenslotte, met nog maar een half uur daglicht over, besluiten ze dat ze de jongens van de speciale eenheid sturen om hem uit te graven om zo misschien de zus en zwager te redden. Dus gooien ze er traangas in en de jongens van de speciale eenheid rennen erheen, maar als ze binnenkomen, krijgen ze moeilijkheden. Sharkle moet wekenlang aan het huis hebben gewerkt, strikken gespannen. Dus vallen die agenten over die dunne draadjes die hij overal heeft gespannen en één z’n hersens worden ingeslagen door een doodklap waardoor hij niet doodging, maar wat zeker schade aanricht. Dan begint Sharkle op hen te schieten omdat hij net zo’n gasmasker draagt als zij en gewoon op hen zit te wachten. Die vent was voorbereid. Dus hij schiet een smeris volkomen overhoop, verwondt een andere en dan duikt-ie de kelder in en trekt de deur dicht, en niemand kan hem achterna want het is geen gewone kelderdeur maar een van staal die hij er speciaal in heeft gezet. En niet alleen die maar ook de buitendeur van de kelder, aan de achterkant, is van staal en aan de binnenkant van de kelderramen heeft hij zware metalen luiken aangebracht, dus dat is een mooie patstelling.’

Volgens Stefans berekeningen waren er twee mensen dood en drie gewond. Hasterwick vervolgde: ‘Dus de smerissen krabbelen heel snel terug en besluiten om tot de volgende dag te wachten. Vanochtend doet Sharkle een van die metalen luiken voor het kelderraam open en schreeuwt een hoop onzin, echt volslagen krankzinnig, en ze denken dat er nog meer komt maar dan sluit hij het luik weer, en sindsdien – niks meer. Ik hoop echt dat hij gauw iets doet, want het is koud en ik begin me te vervelen.’

‘Wat schreeuwde hij?’ vroeg Stefan.

‘Hè?’

‘Vanochtend, wat voor krankzinnige onzin schreeuwde hij vanuit de kelder?’

‘O, nou, wat hij zei …’ Roger Hasterwick zweeg toen hij besefte dat een nieuwtje, afkomstig van de rand van de menigte, iedereen opwond. Mensen haastten zich weg van de barricade, ze renden hard en sommigen renden Scott Avenue op. Ontzet bij het vooruitzicht nieuw bloedvergieten te missen, greep Hasterwick een man met een puisterig gezicht en een jachtpet op, vast. ‘Wat is er? Wat gebeurt er?’

Terwijl hij probeerde zich los te trekken van Hasterwick zei de man met de jachtpet: ‘Een vent daar heeft een auto met een radio op de frequentieband van de politie. Hij ontvangt de speciale eenheid, ze maken zich klaar om die Sharkle van de kaart te vegen!’ Hij rukte zich los van Hasterwick en rende weg met Hasterwick in zijn kielzog.

Pater Wycazik staarde even naar de vertrekkende menigte. Toen keek hij om zich heen naar de tien of twaalf toeschouwers die bij de barricade waren gebleven. Nog meer dood en moord. Hij kon het voelen aankomen en hij moest iets doen om het tegen te houden. Maar hij kon niet nadenken want hij was verdoofd van angst. Tot nu toe had hij alleen maar een positieve kant aan het zich ontvouwende mysterie kunnen zien. De wonderbaarlijke genezingen en de andere verschijnselen hadden niets dan vreugde veroorzaakt en een verwachting van goddelijke onthullingen. Maar nu zag hij de duistere kant van het mysterie en hij was er erg door verontrust.

Tenslotte liep Stefan, in de hoop dat hij niet ten onrechte voor nog een lijkenpikker in de bloeddorstige menigte zou worden aangezien, achter Roger Hasterwick en de anderen aan. Ze hadden zich verzameld bijna een blok ten zuiden van O’Bannon Lane rond een kampeerbus, een blauwe Chevrolet. De eigenaar, een forse kerel met een reusachtige baard, zat achter het stuur met beide portieren open zodat iedereen de agenten kon horen praten.

Na een paar minuten waren de hoofdlijnen van hun aanvalsplan duidelijk. De groep van de speciale eenheid begaf zich al in positie, op de begane grond van Sharkles huis. Ze zouden een kleine, afgepaste lading explosieven gebruiken om de kelderdeur uit zijn scharnieren te blazen, niet voldoende om dodelijke scherven door de kelder te laten vliegen. Tegelijkertijd zou een andere groep de buitendeur van de kelder opblazen met een even zorgvuldig afgemeten lading. Terwijl de rook optrok, zouden de twee groepen de kelder instormen en Sharkle in een tangbeweging grijpen. Die strategie was heel erg gevaarlijk voor de agenten en de gijzelaars, hoewel de autoriteiten tot de slotsom waren gekomen dat ze nog veel meer gevaar zouden lopen als de actie nog langer werd uitgesteld.

Terwijl pater Wycazik luisterde naar de stemmen op de radio, wist hij plotseling dat hij de aanval moest verhinderen. Als die zou worden uitgevoerd, zou de slachting nog erger zijn dan iemand zich nu kon voorstellen. Hij moest toestemming krijgen om langs de barricade te gaan, naar het huis, en te praten met Sharkle. Nu direct. Hij draaide zich om van de Chevrolet en rende terug naar de ingang van O’Bannon Lane, een blok verder. Hij wist niet zeker wat hij zou zeggen tegen Sharkle om door zijn paranoia heen te komen. Misschien: ‘Je bent niet alleen, Calvin.’ Hij zou wel iets bedenken.

Zijn plotselinge vertrek gaf de menigte het idee dat hij iets had gehoord of gezien wat bij de barricade gebeurde. Hij was nog niet halverwege O’Bannon Lane toen jongere en snellere toeschouwers hem passeerden, opgewonden schreeuwend. Ze stormden de stoep af en de straat op waardoor het al kruipende verkeer op Scott Avenue volledig tot stilstand kwam. Remmen piepten, claxons loeiden, gevolgd door een klap van een bumper die een andere raakte. Stefan werd weggeduwd door de rennende menigte en zo hard geraakt dat hij op zijn handen en knieën op de stoep viel. Niemand bleef staan om hem te helpen. Stefan stond op en rende door. De lucht leek vertroebeld door dierlijke waanzin en bloeddorst. Stefan was met afschuw vervuld door het gedrag van zijn medemensen, zijn hart bonkte en hij dacht: Zo is het misschien wel in de hel, altijd rennen te midden van een uitzinnige en tekeergaande menigte.

Toen Stefan bij de politieblokkade kwam, was meer dan de helft er al gearriveerd. Ze stonden tegen de hekken en politieauto’s en rekten hun nek om een glimp op te vangen van het verboden blok van O’Bannon Lane. Hij drong zich tussen hen door, wanhopig om vooraan te komen zodat hij met de politie kon praten. Hij werd teruggeduwd en opzij geschoven maar hij duwde terug en zei dat hij priester was, maar niemand luisterde. Hij voelde hoe zijn hoed van zijn hoofd werd geslagen maar hij hield vol, en tenslotte stond hij vooraan in de opdringende menigte.

De agenten bevalen de mensen nijdig achteruit te gaan, dreigden met arrestaties, trokken de gummistok en deden het vizier van hun helm omlaag. Pater Wycazik was bereid om zijn toevlucht te zoeken tot leugens, de politie alles te vertellen wat ertoe zou kunnen leiden dat de ophanden zijnde aanval op het huis werd uitgesteld. Hij wilde vertellen dat hij niet alleen een geestelijke was maar de priester van Sharkle, dat hij wist wat er aan de hand was, wist hoe hij Sharkle ertoe moest brengen zich over te geven. Op dat moment wist hij helemaal niet hoe hij Sharkle tot overgave moest bewegen, maar als hij tijd kon winnen en met de man praten, zou hij wel iets bedenken. Hij trok de aandacht van een agent die hem het bevel gaf achteruit te gaan. Hij maakte zich bekend als priester maar de agent luisterde niet, dus deed Stefan zijn overjas open en trok zijn witte sjaal weg om zijn priesterboord te laten zien. ‘Ik ben geestelijke!’ Maar de menigte drong op en duwde Stefan tegen een dranghek dat omviel, waarop de agent het nijdig terugduwde, niet in de stemming om te luisteren.

Het volgende ogenblik waren twee explosies te horen, een onderdeel van een seconde na elkaar. De menigte hield haar adem in en iedereen verstarde want het was duidelijk wat er was gebeurd: de stalen deuren van de kelder waren opgeblazen. Toen volgde een derde reusachtige en verwoestende explosie die het wegdek deed trillen, pijn deed aan de oren, vibreerde in botten en tanden en stenen en stukken hout van Sharkles huis in de lucht deed vliegen, kortom, die de dag zelf leek te verbrijzelen. De menigte schreeuwde het als één man uit. In plaats van in de richting van de blokkade te duwen verdrongen ze zich nu in doodsangst naar achteren omdat ze plotseling beseften dat de dood niet alleen een interessant kijkspel was maar ook bedreigend kon zijn.

‘Hij had een bom!’ zei een van de agenten van de barricade. ‘Mijn god, Sharkle had een bom daarbinnen!’ Hij draaide zich om naar de bemanning van de ambulance en schreeuwde: ‘Snel! Snel!’

De rode lampen op de ambulancewagen gingen knipperend aan en de auto reed snel naar het midden van het blok.

Trillend van afgrijzen probeerde pater Wycazik hem op de voet te volgen. Maar een van de agenten pakte hem vast en zei: ‘Hé, hier blijven verdomme.’

‘Ik ben priester. Iemand heeft misschien vertroosting nodig, de laatste sacramenten.’

‘Pater, al was u de paus in hoogst eigen persoon. We weten niet zeker of Sharkle dood is.’

Verslagen gehoorzaamde pater Wycazik, hoewel de daverende kracht van de explosie er bij hem geen twijfel over liet bestaan dat Calvin Sharkle dood was. Sharkle en zijn zuster. En zijn zwager. En de meeste leden van de speciale eenheid. Hoeveel bij elkaar? Vijf misschien? Zes? Tien?

Terwijl hij doelloos terugliep door de menigte, afwezig zijn sjaal omdeed en zijn jas dichtknoopte, gedeeltelijk in shock terwijl hij een onze vader mompelde, zag hij Roger Hasterwick. Hij legde een hand op de jongen z’n schouder en zei: ‘Wat schreeuwde hij vanochtend tegen de politie?’

Hasterwick knipperde met zijn ogen. ‘Hè? Wat?’

‘Voordat we uit elkaar gingen, vertelde je me dat Calvin Sharkle het ijzeren luik voor een van de kelderramen opendeed en een heleboel onzin riep, en jij dacht dat er iets zou gebeuren, maar dat was niet zo. Wat zei hij precies?’

Hasterwicks gezicht verhelderde bij de herinnering. ‘O ja, ja. Het was heel vreemd, echt krankzinnige onzin.’

Hij probeerde zich de precieze woorden te herinneren. Toen hij het weer wist, glimlachte hij, bewoog zijn mond alsof hij genoot van de onthulling en herhaalde toen Sharkles wartaal om Stefan te amuseren.

Stefan beleefde er niet alleen geen genoegen aan, maar hij raakte er steeds meer van overtuigd dat Calvin Sharkle niet krankzinnig was geweest. Verward, ja, verbijsterd en bang voor de ontzettende druk als gevolg van zijn hersenspoeling en door het afbrokkelen van zijn geheugenblokkeringen, vreselijk overstuur maar niet krankzinnig. Niet alleen Roger Hasterwick maar ook alle anderen dachten dat de luid uitgeschreeuwde beschuldigingen, verklaringen en verwensingen van Sharkle kennelijk de krankzinnige fantasieën van een gestoorde geest waren. Maar pater Wycazik wist iets dat de anderen niet wisten, daarom kon hij alles wat Sharkle eruit had gegooid in verband brengen met de gebeurtenissen in het Tranquility Motel, met de wonderbaarlijke genezingen en telekinetische verschijnselen, en hij vroeg zich af of er misschien waarheid school in de beweringen en beschuldigingen die de arme, bange man door het kelderraam had geschreeuwd. Hij voelde de haartjes in zijn nek omhoog komen en hij huiverde.

Toen Hasterwick deze reactie zag, zei hij: ‘Hoor eens, het heeft geen zin om het serieus te nemen. U denkt toch niet dat het waar was wat hij zei? Verrek, die vent was gek. Hij heeft zichzelf opgeblazen, ja toch?’

Pater Wycazik snelde over Scott Avenue naar zijn auto.

Zelfs voor hij in Evanston was aangekomen en had gehoord over de tragedie in het huis van Calvin Sharkle, had Stefan Wycazik al half verwacht voor de dag ten einde liep op weg te gaan naar Nevada. Maar door wat hij zojuist van Hasterwick had gehoord, was zijn gang daarheen een dwingende noodzaak geworden. Als alleen maar de helft van wat Sharkle had geroepen waar was, moest Stefan op weg gaan naar Nevada, niet alleen om getuige te zijn van een wonder, maar om te doen wat hij kon om hen te beschermen die waren bijeengekomen in het motel. Zijn hele leven was hij een redder van priesters in nood geweest, een herder die verloren zielen terugbracht in de schaapskooi. Maar nu zou er misschien een beroep op hem worden gedaan om niet alleen hun geest maar ook hun leven te redden. De dreiging waarover Calvin Sharkle had gesproken zou zowel het lichaam als de geest in gevaar kunnen brengen.

Hij zette de auto in de eerste versnelling en reed Evanston uit.

Hij besloot niet terug te gaan naar de pastorie om te pakken. Daar was geen tijd voor. Hij zou rechtstreeks naar het vliegveld rijden en de eerste vlucht naar het westen nemen.

Mijn God, dacht hij, wat heeft U ons gestuurd? Is dit het grootste geschenk waarom we hadden kunnen vragen? Of een plaag die alle Bijbelse plagen doet verbleken?

Ginger en Faye brachten het grootste gedeelte van de ochtend door met Elroy en Nancy Jamison. Ze hadden hun verteld dat Ginger de dochter was van een oude vriendin van Faye die hier om gezondheidsredenen was en belangstelling voor Elko County had. De Jamisons waren geïnteresseerd in de plaatselijke geschiedenis en wilden er graag over praten, vooral over de schoonheid van de Lemoille-vallei.

Ginger en Faye zochten indirect en direct naar aanwijzingen dat Elroy en Nancy leden aan de gevolgen van een afbrokkelende geheugenblokkering, maar ze vonden er geen. De Jamisons waren een gelukkig en rustig stel. Hun hersenspoeling was even succesvol geweest als die van Faye en hun valse herinneringen waren stevig geworteld. Hen meenemen naar het motel zou hen nodeloos in gevaar brengen.

Toen ze wegreden van het huis van de Jamisons terwijl Elroy en Nancy zwaaiden vanaf de veranda, zei Ginger: ‘Heel aardige mensen.’

‘Ja,’ zei Faye. ‘En betrouwbaar. Ik wou dat ze naast ons stonden hierin. Aan de andere kant ben ik blij dat ze er niets mee te maken hebben.’

Beide vrouwen zwegen en Ginger dacht dat Faye vermoedelijk hetzelfde dacht als zij: ze vroeg zich af of de auto nog steeds langs de landweg aan het eind van de oprit van de Jamisons geparkeerd stond en of de mannen erin hen alleen maar wilden volgen. Ernie en Dom hadden wapens meegenomen op hun expeditie naar de bergen rond Thunder Hill, maar gezien de niet provocerende aard van het bezoek van Faye en Ginger had niemand eraan gedacht dat zij misschien ook in gevaar zouden zijn. Ginger wist hoe ze met een handwapen moest omgaan en Faye, als een goede echtgenote van een marinier, was min of meer een expert, maar ze hadden niets aan hun kennis en deskundigheid als ze niet gewapend waren. Nadat Faye ongeveer de helft van de oprijlaan van de Jamisons had afgelegd, stopte ze. ‘Het is misschien overdreven,’ zei ze terwijl ze een paar knopen van haar jas losmaakte en vervolgens haar hand onder haar trui stak. ‘En ze zullen van weinig nut zijn als zij vuurwapens op ons richten.’ Ze trok een gezicht en haalde twee vleesmessen te voorschijn die ze op de bank tussen hen in legde.

Verbaasd vroeg Ginger: ‘Waar heb je die vandaan?’

‘Daarom wou ik zo graag de ontbijtspullen afdrogen toen Nancy die afwaste. Toen ik het bestek opruimde, heb ik deze weggepakt. Ik wilde niet openlijk om een wapen vragen want dat zou betekend hebben dat Nancy en Elroy erbij betrokken raakten. Ik kan ze later terugbrengen als die hele geschiedenis voorbij is.’ Ze pakte een van de messen op. ‘Ze hebben een scherpe punt en het lemmet is scherp en getand. Zoals ik al zei, je hebt er niet veel aan als ze een wapen tegen je hoofd houden. Maar als ze ons van de weg af drukken en proberen ons in hun wagen te krijgen, hou je het mes verborgen tot je een opening krijgt en je de schoft overhoop kunt steken.’

‘Begrepen,’ zei Ginger. Ze glimlachte en schudde haar hoofd. ‘Ik hoop dat je eens de kans krijgt Rita Hannaby te ontmoeten.’

‘Je vriendin in Boston?’

‘Ja. Jij en Rita hebben een heleboel gemeen, denk ik.’

‘Ik en de vrouw van een chirurg?’ zei Faye bedenkelijk. ‘Kan me niet voorstellen wat wij gemeen zouden hebben.’

‘Nou, om te beginnen zijn jullie allebei zo gelijkmoedig, zo kalm, wat er ook gebeurt.’

Faye legde het mes terug op de bank en zei: ‘Als je getrouwd bent met een militair leer je mee te gaan met de stroom of je wordt gek.’

‘En jullie zien er allebei zo vrouwelijk uit, aan de buitenkant zacht en afhankelijk maar van binnen zijn jullie op je eigen manier spijkerhard.’

Faye glimlachte. ‘Daar heb jij anders ook een handje van.’

Ze reden de oprijlaan af waar de bruingroene auto nog steeds langs de landweg geparkeerd stond. Er zaten twee mannen in. Ze keken onverstoorbaar naar Ginger en in een impuls zwaaide ze naar hen. Ze zwaaiden niet terug.

Faye reed omlaag naar de Lemoille-vallei.

De auto volgde.

Miles Bennell zat in een grote stoel achter zijn grijs metalen bureau en keek verveeld of kuierde rond in zijn kantoor terwijl hij vragen beantwoordde op een toon die soms onverschillig en soms ironisch was, maar Miles Bennell werd geen ogenblik zenuwachtig, zag er niet bang uit of werd kwaad zoals bijna ieder ander in dezelfde situatie zou hebben gedaan.

Kolonel Leland Falkirk had de pest aan hem.

Gezeten aan een tafel in een hoek van het vertrek werkte Leland zich langzaam door een stapel dossiers, een van elke wetenschapper die studie verrichtte en experimenten uitvoerde in de grot met de enorme houten deuren waarin het geheim van 6 juli werd bewaard. Hij hoopte het aantal mogelijke verraders te verkleinen door vast te stellen welke mannen en vrouwen in New York City waren geweest in de tijd dat de twee briefjes en foto’s waren verzonden naar Dominick Corvaisis in Laguna Beach. Hij had de veiligheidsdienst van Thunder Hill opgedragen dit werk op zondag te doen, maar men had beweerd dat het onderzoek was afgesloten en dat er niets was gevonden om het lek te kunnen vaststellen. Maar in het licht van de blunders in hun onderzoek tot nu toe – inclusief twee gesaboteerde leugendetectors – vertrouwde hij hen niet meer dan hij Bennell of de andere wetenschappers vertrouwde. Dus moest hij het zelf doen.

Maar Leland kwam direct in de problemen. Om te beginnen waren de afgelopen anderhalf jaar te veel burgers bij de samenzwering betrokken geraakt. Zevenendertig mannen en vrouwen uit een breed spectrum van wetenschappelijke richtingen waren uiterst zorgvuldig gescreend en bezaten gespecialiseerde kennis die noodzakelijk was voor het onderzoeksprogramma dat Bennell had opgesteld. Achtendertig burgers, inclusief Bennell. Het was een wonder dat al die intellectuelen, die gespeend waren van militaire discipline, een geheim zo lang hadden bewaard en helemaal dit geheim.

Erger nog was dat alleen Bennell en zeven anderen fulltime aan het onderzoek deelnamen, ze deden er geen werk naast en woonden praktisch in Thunder Hill. De andere dertig hadden een gezin en een baan aan een universiteit waar ze niet te lang konden wegblijven, dus kwamen ze en gingen naar het hun uitkwam, bleven soms een paar dagen, misschien een paar weken maar zelden een paar maanden. Dus zou het een moeilijke taak zijn om vast te stellen of en wanneer hij – of zij – in New York was geweest.

En het ergst van alles was dat van de acht leden van het onderzoeksteam die fulltime werkten er drie in december in New York waren geweest, onder wie Miles Bennell zelf. Kortom, op het moment had hij minstens drieëndertig verdachten, alleen al onder het wetenschappelijk personeel.

Leland stond ook wantrouwig tegenover alle leden van de veiligheidsstaf, hoewel majoor Fugata en luitenant Helms, het hoofd van de veiligheidsdienst en zijn rechterhand, zogenaamd de enigen waren die wisten wat er in de verboden grot gebeurde. Op zondag, kort nadat Fugata het wetenschappelijk personeel was gaan ondervragen, ontdekte hij dat de leugendetector kapot was en er geen betrouwbare resultaten van te verwachten waren. Gisteren was vanuit Shenkfield een nieuw apparaat gestuurd, maar ook dat bleek defect te zijn. Fugata zei dat het tweede al was beschadigd toen het aankwam, maar dat was gelul.

Iemand die bij het project betrokken was, had rapporten gezien dat de geheugenblokkering van de getuigen aan het afbrokkelen was. Nadat hij had besloten van die gelegenheid gebruik te maken, had hij een paar van hen met raadselachtige briefjes en foto’s die uit de dossiers waren gestolen hierheen willen lokken. De ellendeling was er bijna in geslaagd het ongestraft te doen, maar nu ze hem op de hielen zaten, had hij de leugendetectors gesaboteerd. Leland hield op met het bestuderen van de dossiers en keek naar Miles Bennell, die voor het raam stond. ‘Doctor, geef me de hulp van uw inzicht in de wetenschappelijke geest.’

Bennell wendde zich af van het raam en zei: ‘Wat kan ik voor u doen, kolonel?’

‘Iedereen die met u werkt is op de hoogte van het geheime CISG-rapport dat zeven jaar geleden is verschenen. Ze kennen de vreselijke gevolgen die zich zouden kunnen voordoen als we onze ontdekkingen openbaar zouden maken. Dus waarom zou een van hen zo onverantwoordelijk zijn om de veiligheid van het project te ondermijnen?’

Onder Bennells ernstige toon hoorde Leland zijn minachting doorklinken: ‘Sommigen zijn het niet eens met de conclusies van het rapport. Er zijn er die denken dat het openbaar maken van deze ontdekkingen niet zou resulteren in een ramp, dat het rapport fundamenteel onjuist was, te elitair in zijn standpunt.’

‘Nou, ik geloof dat het rapport wel degelijk juist was. En jij, luitenant Horner?’

Horner zat bij de deur. ‘Ik ben het met u eens, kolonel. Als het nieuws openbaar wordt gemaakt, zal het publiek er langzaam op voorbereid moeten worden, over misschien tien jaar. En zelfs dan …’

Leland knikte. Tegen Bennell zei hij: ‘Ik heb een lage maar realistische dunk van mijn medemensen, en ik weet hoe slecht de meesten opgewassen zouden zijn tegen de nieuwe wereld die zou volgen op het bekendmaken van deze ontdekkingen. Er zou een chaos ontstaan. Politieke en maatschappelijke beroering. Precies zoals in het rapport staat.’

Bennell haalde zijn schouders op. ‘U hebt recht op uw eigen standpunt.’ Maar de toon waarop hij het zei wilde zoveel zeggen als: Zelfs als uw standpunt onwetend, arrogant en bekrompen is.

Leland leunde voorover in zijn stoel en zei: ‘En hoe zit het met u? Gelooft u dat het rapport juist was?’

Ontwijkend zei Bennell: ‘Ik ben niet degene die u zoekt, kolonel. Ik heb die briefjes en foto’s niet naar Corvaisis en de Blocks gestuurd.’

‘Oké, wilt u me dan steunen in mijn poging iedereen in het project te laten ondervragen met behulp van drugs? Zelfs als we de leugendetector gerepareerd krijgen, zullen de antwoorden die we krijgen minder betrouwbaar zijn dan die we met pentothal en bepaalde andere drugs krijgen.’

Bennell fronste zijn voorhoofd. ‘Tja, een paar hebben daar ernstig bezwaar tegen. Dit zijn mensen met een buitengewoon intellect, kolonel. Hun wetenschappelijke leven is voor hen het belangrijkst en zij willen niet het risico lopen dat de betreffende drugs misschien als neveneffect ook maar de geringste blijvende schadelijke uitwerking op hun totale functioneren zouden hebben.’

‘Deze drugs hebben dat effect niet. Ze zijn veilig.’

‘Ze zullen misschien doorgaans wel veilig zijn. Maar sommigen van mijn mensen zullen morele bezwaren hebben tegen het gebruiken van drugs hoe dan ook, zelfs wanneer ze veilig zijn en zelfs voor een doel dat de moeite waard is.’

‘Ik ga proberen toestemming te krijgen van generaal Alvarado om iedereen in Thunder Hill, zij die het geheim kennen en zij die het niet kennen, te laten ondervragen met behulp van drugs.’ Alvarado was de bevelvoerend commandant van Thunder Hill, een bureauofficier die zijn carrière op zijn achterste had doorgebracht. Leland mocht Alvarado niet meer dan hij Bennell mocht. ‘Als de generaal toestemming geeft en een van uw mensen dan weigert, zal ik hem hard aanpakken. En dat geldt ook voor u, als u weigert. Begrijpt u me?’

‘O ja,’ zei Bennell, nog altijd onverstoorbaar.

Vol afkeer duwde de kolonel de resterende dossiers opzij. ‘Dit gaat verdomme te langzaam. Ik moet de verrader snel pakken, niet over een maand. We moesten de leugendetector maar repareren.’ Hij stond op maar ging meteen weer zitten, alsof hij zojuist had bedacht wat hij op het punt stond te vragen, hoewel het al in zijn gedachten was geweest sinds hij Thunder Hill was binnengegaan. ‘Doctor, wat denkt u van die ontwikkeling met Cronin en Corvaisis? Die wonderbaarlijke genezingen en de andere bizarre verschijnselen. Wat vindt u daarvan?’

Tenslotte toonde Bennell een sterke en echte emotie. Hij leunde voorover in zijn stoel. ‘Ik ben er zeker van dat u er doodsbang voor bent, kolonel. Maar er zou een andere, minder rampzalige verklaring kunnen zijn dan die waarop u gefixeerd bent. Uw enige reactie is angst terwijl ik denk dat het misschien het grootste moment in de geschiedenis van het menselijk ras is. Maar wat het ook is, we moeten absoluut met Cronin en Corvaisis praten. Hun alles vertellen en hun medewerking zoeken om precies te ontdekken hoe die verbazingwekkende vermogens tot stand zijn gekomen. We kunnen hen niet eenvoudig elimineren of ze opnieuw een hersenspoeling geven zonder alle antwoorden te weten.’

‘Als we iedereen in het motel hiervan op de hoogte brengen, het geheim openbaar maken en hen dan niet weer hersenspoelen, kunnen we het niet meer geheim houden.’

‘Misschien niet,’ zei Bennell. ‘En als dat het geval is … dan moet het gewoon openbaar worden gemaakt. Verdomme, kolonel, door deze recente ontwikkelingen heeft het bestuderen van Cronin en Corvaisis voorrang boven al het andere, inclusief de geheimhouding. We moeten hen niet alleen bestuderen … maar hun ook de kans geven om wat voor vreemde talenten ze ook mogen hebben, te ontwikkelen. Wanneer houdt u ze eigenlijk aan?’

‘Vanmiddag op z’n laatst.’

‘Kunnen we dan verwachten dat u hen vanavond hier brengt?’

‘Ja.’ Leland stond op van zijn stoel. Hij pakte zijn jas en liep naar de deur, waar luitenant Horner stond te wachten. Hij bleef even staan. ‘Doctor, hoe zult u te weten komen of Cronin en Corvaisis een verandering hebben ondergaan of niet? U denkt dat er geen echte kans is op … bezetenheid. Maar als u zich vergist, als ze niet meer helemaal menselijk zijn en ze u de waarheid niet willen vertellen, hoe zou u het dan kunnen ontdekken? Het is duidelijk dat ze bestand kunnen zijn tegen een leugendetector of alle waarheidsserums die we hebben.’

‘Goed, dat is een probleem.’ Miles Bennell stond op, stak zijn handen in de zakken van zijn laboratoriumjas en begon energiek te ijsberen. ‘Mijn god, het is een echte uitdaging, hè? We hebben aan het probleem gewerkt vanaf het moment dat we zondag van u hoorden over hun nieuwe vermogens. We hebben ups en downs doorgemaakt, wanhoop, maar nu denken we dat we het aankunnen. We hebben medische onderzoeken bedacht, psychologische tests, geraffineerd spul, en we denken dat we door dit alles bij elkaar nauwkeurig kunnen vaststellen of ze wel of niet zijn besmet, of ze wel of niet nog menselijk zijn. Ik geloof dat uw angsten volkomen ongegrond zijn. We dachten aanvankelijk dat infectie … bezetenheid een gevaar was, maar sinds meer dan een jaar zijn we erachter gekomen dat we ons hebben vergist. Ik geloof dat ze nog heel normaal kunnen zijn en toch die vermogens hebben, dat ze volkomen menselijk zijn.’

‘Ik ben het er niet mee eens. Mijn angsten zijn wel degelijk gegrond. Als Corvaisis en Cronin en de anderen zijn veranderd en als u gelooft dat u de waarheid uit hen kunt krijgen, houdt u zichzelf voor de gek. Als ze inderdaad een verandering hebben ondergaan, staan ze zo ver boven u dat het kinderspel voor hen zou zijn om u om de tuin te leiden.’

‘U hebt zelfs nog niet gehoord dat we …’

‘En nog iets, doctor. Iets waaraan u niet hebt gedacht maar wat ik wel in overweging moet nemen. Misschien draagt het ertoe bij dat u mijn positie naar waarde schat, want tot nu heeft u daar weinig begrip voor getoond. Beseft u niet dat ik achterdochtig en bang moet zijn voor veel meer dan alleen maar de mensen in het motel? Vanaf het moment dat we over deze recente ontwikkelingen hebben gehoord, deze paranormale vermogens, ben ik ook bang voor u.’

Bennell was als door de bliksem getroffen. ‘Voor mij?’

‘U hebt hieraan meegewerkt, doctor. U bent bijna elke dag in die grot, doet elke dag laboratoriumwerk, onderzoeken, tests, bijna achttien maanden zowat elke dag verdomme, met maar drie korte vakanties. Als Corvaisis en Cronin zijn veranderd na een paar uur contact, waarom zou ik dan niet vrezen dat u na achttien maanden bent veranderd?’

Even was Bennell te ontsteld om te praten. Toen zei hij: ‘Maar dit is helemaal niet hetzelfde. Mijn studies waren achteraf. Ik ben in wezen een … nou ja, een brandweercommandant, een man die na de brand is binnengekomen om de as te onderzoeken en erachter te komen wat er is gebeurd. De mogelijkheid van bezetenheid of besmetting – als die al ooit bestond – was in het begin, de eerste uren, niet later.’

‘Hoe kan ik daar zeker van zijn?’ vroeg Leland terwijl hij hem kil aanstaarde. ‘Maar in deze laboratoriumomstandigheden, met veiligheidsmaatregelen …’

‘We hebben te maken met het onbekende, doctor. We kunnen niet elk probleem dat zich zou kunnen voordoen voorzien. Dat is de aard van het onbekende. En u kunt geen voorzorgsmaatregelen nemen tegen iets wat u niet kunt voorzien.’

Bennell schudde heftig zijn hoofd. ‘Nee, nee, nee. O, nee.’

‘Als u denkt dat ik mijn bezorgdheid overdrijf alleen maar om u te ergeren,’ zei Leland, ‘dan kunt u zich ook afvragen waarom luitenant Horner al die tijd zo waakzaam op die stoel heeft gezeten. Tenslotte is hij, zoals u weet deskundig op het gebied van leugendetectors en hij had die van u kunnen repareren terwijl u en ik in gesprek waren. Maar ik wil niet in een vertrek met u alleen zijn, dr. Bennell. Niet alleen. Absoluut niet.’

Bennell zette grote ogen op van verbazing en zei: ‘Bedoelt u, omdat ik misschien op een of andere …’

Leland knikte. ‘Omdat als u inderdaad bent veranderd, u misschien in staat bent dat op mij over te brengen door een proces dat ik me zelfs niet kan voorstellen. Als ik alleen was, zou u misschien van de gelegenheid gebruik hebben gemaakt om me aan te vallen, me te besmetten, ervoor zorgen dat ik ook bezeten werd, de menselijke geest uit me verwijderen en iets anders ervoor in de plaats brengen.’ Leland huiverde. ‘Verrek, ik weet niet hoe ik het het beste kan omschrijven, maar we weten allebei wat ik bedoel.’

‘We hebben ons zelfs afgevraagd of wij met z’n tweeën voldoende waren om onze veiligheid te garanderen,’ merkte luitenant Horner op. ‘Ik heb u nauwkeurig in het oog gehouden, doctor. U hebt niet opgemerkt dat mijn hand altijd in de buurt van mijn revolver was.’

Bennell was te verbijsterd om iets te zeggen.

‘Doctor, u denkt misschien dat ik een achterdochtige klootzak ben die te snel naar zijn revolver grijpt,’ zei Leland, ‘een herboren fascist met een afkeer van alles wat hem vreemd is. Maar ik ben hier met de leiding belast en niet alleen om een geheim te bewaren voor het publiek, maar ook om dat te beschermen, en het is een deel van mijn taak om me het ergste voor te stellen en dan te handelen alsof dat onvermijdelijk zal gebeuren.’

‘Jezus Christus!’ zei Bennell. ‘Jullie zijn compleet paranoïde, jullie allebei!’

‘Ik verwachtte dat u zo zou reageren,’ zei Leland, ‘of u nu wel of geen echt lid van het menselijk ras bent.’ Tegen Horner zei hij: ‘Laten we gaan. Je moet nog een leugendetector repareren.’

Horner liep het kantoor uit en Leland ging hem achterna.

‘Wacht, wacht alstublieft,’ zei Bennell.

Leland keek achterom naar de bleke man met de zwarte baard.

‘Goed, kolonel. Misschien kan ik begrijpen waarom u achterdochtig moet zijn, waarom dat gewoon een onderdeel van uw taak is. Niettemin is het krankzinnig. Er is geen sprake van dat in mij of een van mijn mensen … een ander wezen zou kunnen huizen. Absoluut niet. Maar als u in staat bent mij te doden wanneer ik achterdocht opwek, zou u dat dan ook doen met iedereen die onder mij werkt als u tot de conclusie kwam dat ze allemaal waren overgenomen?’

‘Zonder aarzeling,’ zei Leland bot.

‘Maar als ik en mijn mensen een verandering hadden ondergaan, als dat mogelijk was – wat ik niet geloof – beseft u dan niet dat dat met al het personeel in Thunder Hill had kunnen gebeuren? Niet alleen de mensen die weten wat zich in de grot bevindt maar iedereen, militairen zowel als burgers, tot generaal Alvarado aan toe.’

‘Ja, natuurlijk,’ zei Leland. ‘Dat besef ik.’

‘En u zou bereid zijn iedereen hier te doden?’

‘Ja.’

‘Jezus!’

‘Als u hebt besloten ervandoor te gaan,’ zei Leland, ‘kunt u dat voorlopig wel vergeten. Achttien maanden geleden heb ik deze mogelijkheid voorzien en in het geheim een speciaal programma ingevoerd in vigilant, het veiligheidssysteem. Op last van mij kan vigilant een nieuw programma in werking stellen dat het onmogelijk maakt dat iemand Thunder Hill verlaat zonder een speciale code. En ik ben natuurlijk de enige die in het bezit is van die code.’

Bennells houding drukte verbolgenheid en regelrechte verontwaardiging uit. ‘Bedoelt u dat u ons gevangen zou zetten als gevolg van een misleide …’ Hij zweeg toen de waarheid tot hem doordrong. Toen: ‘Mijn god, u zou me dit niet verteld hebben als u het nieuwe programma van vigilant niet al in werking had gesteld.’

‘Dat klopt,’ zei Leland. ‘Toen ik binnenkwam, identificeerde ik mezelf met mijn linkerhand op de identiteitsplaat in plaats van mijn rechter. Dat was het teken voor vigilant om het nieuwe programma in te stellen. Niemand behalve luitenant Horner en ik kunnen uit Thunder Hill tot ik besluit dat het veilig is.’

Leland Falkirk verliet het kantoor en liep het centrum binnen, zo voldaan over zichzelf als mogelijk was in deze verwarrende omstandigheden. Het had achttien maanden gekost, maar tenslotte had hij de woedend makende kalmte van Bennell doorbroken.

Als hij nóg een onthulling had gedaan, had hij de wetenschapper helemaal op zijn knieën kunnen krijgen. Maar er was een geheim dat de kolonel voor zichzelf moest houden. Hij had al een plan bedacht om iedereen en alles in Thunder Hill om te brengen wanneer hij tot de conclusie kwam dat ze waren besmet en zich alleen maar voordeden als menselijk. Hij had de middelen om de installatie te reduceren tot er alleen maar sintels van over waren en de plaag hier tegen te houden. Het bezwaar was dat hij niet alleen de anderen maar ook zichzelf zou moeten doden. Maar hij was bereid tot dat offer.

Nadat Jorja ruim vijf uur had geslapen nam ze een douche, kleedde zich aan en ging naar het huis van de Blocks waar ze Marcie vond, met Jack Twist gezeten aan de keukentafel. Ze bleef in de woonkamer staan, vlak voor de deuropening naar de keuken, en keek even naar hen terwijl ze niet wisten dat ze geobserveerd werden.

Vannacht om tien over halfvijf, nadat Jorja, Jack en Brendan door het tweede team waren afgelost en terug waren gegaan naar het motel, had Jack op de grond in de woonkamer van de Blocks geslapen zodat Marcie niet alleen zou zijn ’s ochtends nadat Faye en Ernie waren vertrokken. Jorja had het meisje naar haar eigen kamer willen brengen, maar Jack had volgehouden dat hij er geen bezwaar tegen had om een beetje als oppas te fungeren voor Marcie wanneer ze wakker werd. ‘Hoor eens,’ zei hij, ‘ze slaapt bij Faye en Ernie in bed. Als we haar nu ophalen, maken we hen allemaal wakker en iedereen heeft alle slaap nodig die hij vannacht kan krijgen.’ Jorja zei: ‘Maar Marcie heeft al uren geslapen, dus zal ze eerder wakker en op zijn. Dan zal ze jou ook wakker maken.’ En hij zei: ‘Beter mij dan jou. Echt, ik heb niet veel slaap nodig. Nooit gehad.’ En zij zei: ‘Jij bent een aardige man, Jack Twist.’ Hij zei spottend: ‘O, ik ben een heilige!’ En zij zei heel ernstig: ‘Misschien ben je wel de aardigste man die ik ooit heb ontmoet.’

Ze was tot die overtuiging gekomen tijdens de uren die ze door de nachtelijke straten van Elko hadden gereden. Hij was intelligent, geestig, gevoelig, aardig en de beste luisteraar die ze ooit had ontmoet. Om halftwee ’s ochtends meldde Brendan dat hij doodmoe was en nestelde zich behaaglijk op de achterbank, waar hij direct in slaap viel. Jorja, teleurgesteld dat de priester met hen mee was gegaan, had haar teleurstelling eigenlijk niet begrepen tot pater Cronin ging slapen. Toen besefte ze dat haar gevoelens niets te maken hadden met de priester, maar het gevolg waren van haar verlangen om Jack Twist voor zichzelf te hebben. Nu Brendan sliep, kreeg ze wat ze onbewust wilde, en ze kwam helemaal onder Jacks bekoring terwijl ze hem meer over zichzelf vertelde dan ze iemand ooit eerder had gedaan sinds haar beste vriendin was verhuisd toen ze allebei zestien waren. In bijna zeven jaar huwelijk had ze nooit een gesprek met Alan gevoerd dat half zo diepgaand was als dat met Jack Twist, een man die ze minder dan twaalf uur kende.

Nu ze vlak voor de keukendeur stond en naar Jack en Marcie keek, zag Jorja nog een goede kant van hem. Hij kon op zijn gemak praten met een kind, zonder een spoortje neerbuigendheid of verveling, iets wat weinig volwassenen kunnen. Hij maakte grapjes met Marcie, vroeg haar naar haar lievelingsliedjes, eten en films en hielp haar een van de laatste manen in haar album te kleuren. Maar Marcie was in een diepere en zelfs nog angstaanjagender trance dan ze gisteren was geweest. Ze gaf Jack geen antwoord en beloonde zijn aandacht met niet meer dan een enkele nietszeggende of verbaasde blik, maar hij was niet ontmoedigd. Jorja besefte dat hij acht jaar had gepraat tegen een echtgenote die nooit antwoord gaf, dus zou hij niet snel zijn geduld verliezen bij Marcie. Jorja stond een paar minuten in de schaduw vlak achter de deuropening, onaangekondigd, heen en weer getrokken door het genoegen Jack te zien en de kwelling haar dochter te zien wegzakken in een toestand die steeds meer leek op het gedrag van een autistisch kind.

‘Goeiemorgen!’ zei Jack, opkijkend van het boek met de rode manen en Jorja ontdekkend. ‘Lekker geslapen? Hoelang sta je daar al?’

‘Niet lang,’ zei ze terwijl ze de keuken inliep.

‘Marcie, zeg je moeder goeiemorgen,’ zei Jack tegen het meisje.

Maar Marcie keek niet op van de manen die ze aan het kleuren was.

Jorja ontmoette Jacks ogen en las er medeleven en bezorgdheid in. Ze zei: ‘Nou, het is eigenlijk geen morgen meer. Het is bijna twaalf uur.’

Ze liep naar Marcie toe, legde een hand onder haar kin en tilde haar hoofd op. De ogen van het kind richtten zich even op die van haar moeder, toen draaide haar blik weer naar binnen. Het was een afschuwelijk gezicht. Toen Jorja haar losliet, richtte Marcie zich onmiddellijk weer op de afbeeldingen van de manen voor haar en begon met haar laatste rode potlood hard over het papier te krassen.

Jack duwde zijn stoel naar achteren, stond op en liep naar de koelkast. ‘Heb je trek, Jorja? Ik ben uitgehongerd. Marcie heeft al gegeten, maar ik heb met het ontbijt gewacht op jou.’ Hij trok de koelkastdeur open: ‘Eieren met spek en toost? Of zal ik een omelet maken met wat kaas, kruiden, klein beetje ui en wat paprika?’

‘Je kookt ook nog!’ zei Jorja.

‘Ik zal nooit prijzen winnen,’ zei hij. ‘Maar het is gewoonlijk eetbaar, en minstens de helft van de keren kun je zelfs zeggen wat het is als het op je bord ligt.’ Hij trok de diepvriezer open. ‘Er zijn bevroren wafels. Daar kan ik een paar van roosteren voor bij de omelet.’

‘Ik vind alles prima.’ Ze kon haar blik niet van Marcie afwenden, en terwijl ze haar beproefde dochter bekeek, verdween haar eetlust.

Jack verzamelde melk, eieren, kaas, paprika en een uitje en bracht dat naar de snijplank naast de gootsteen.

Toen Jack de eieren brak en in een kom deed, voegde Jorja zich bij hem. Hoewel ze niet dacht dat Marcie haar zou horen zelfs wanneer ze schreeuwde, zei ze zacht tegen Jack: ‘Heeft ze echt ontbeten?’

Hij fluisterde ook: ‘Jawel. Wat cornflakes. Een stukje toost met jam en pindakaas. Ik moest haar een beetje helpen, dat is alles.’

Jorja probeerde niet te denken aan wat Dom haar had verteld over Zebediah Lomack of over hoe Lomack verband hield met wat er met Alan was gebeurd. Maar als twee volwassen mannen niet bestand waren tegen de ziekmakende obsessies als gevolg van wat ze op 6 juli hadden gezien en van de daaropvolgende hersenspoeling, wat voor kans had Marcie dan?

‘Hé, hé,’ zei Jack zacht, ‘niet huilen, Jorja. Huilen lost niets op.’ Hij nam haar in zijn armen. ‘Ze komt heus wel weer in orde. Ik beloof het je. Hoor eens, vanochtend zeiden de anderen dat ze een fantastische nacht hadden gehad, voor de verandering geen dromen; Dom heeft niet geslaapwandeld en Ernie was niet half zo bang voor het donker als gewoonlijk. En weet je waarom? Omdat we nu we hier zijn, samenwerken als een familie, dat laat de geheugenblokkering al afbrokkelen, verlicht de druk. Oké, Marcie is vanochtend wat minder goed, maar dat betekent niet dat ze helemaal bergafwaarts gaat. Ze gaat zeker weer vooruit. Ik weet het.’

Jorja verwachtte de omhelzing niet, maar ze stelde hem wel op prijs. Mijn god, wat genoot ze hiervan! Ze leunde tegen hem aan en liet zich door hem vasthouden, en in plaats van zich zwak en dwaas te voelen, voelde ze een nieuwe kracht in zich stromen. Ze was tamelijk groot en hij was niet groot voor een man, dus waren ze bijna even lang, maar toch had ze iets van een vroeger gevoel dat ze werd beschermd en beschut. Ze moest denken aan wat ze gisteren in het vliegtuig had gedacht: menselijke wezens waren niet geschikt voor eenzaamheid, voor de strijd alleen. Het wezen van de soort was gelegen in zijn behoefte om vriendschap, genegenheid en liefde te geven en te ontvangen. Nu had ze behoefte om te ontvangen en Jack had behoefte om te geven, en hun beider behoefte had hun een beslistheid en resoluutheid gegeven.

‘Een omelet met kaas, kruiden, groene paprika en een ui,’ zei hij zacht met zijn lippen tegen haar oor alsof hij voelde dat ze weer houvast had en bereid was om door te gaan. ‘Hoe klinkt dat?’

‘Dat klinkt heerlijk,’ zei ze en ze liet hem met tegenzin gaan.

‘En één ander ingrediënt,’ zei hij. ‘Ik heb je gewaarschuwd dat ik nooit kookprijzen zal winnen. Ik krijg altijd een stukje van de eierschaal in elke omelet, hoe voorzichtig ik ook ben.’

‘O, dat is het geheim van een goede omelet,’ zei ze. ‘Een stukje van de eierschaal voor de afwisseling. Zo maken de beste restaurants ze ook.’

‘O ja? Laten ze ook een graat in elke vis?’

‘En een stukje van de hoef in elke biefstuk,’ zei ze.

‘Een gewei in elke chocolademousse?’

‘O god, ik haat dit soort grappen.’

‘Ik ook,’ zei hij. ‘Wapenstilstand?’

‘Wapenstilstand. Ik zal de kaas voor de omelet raspen.’

Samen maakten ze het ontbijt klaar.

Aan de keukentafel kleurde Marcie manen, niets anders dan manen, terwijl ze dat ene woord onophoudelijk mompelde.

In Monterey was Parker Faine bijna verstrikt geraakt in het web van een valdeurspin en hij prees zichzelf gelukkig dat hij er levend was uitgekomen. Een valdeurspin – zo dacht hij aan Salcoes buurvrouw die Essie Graw heette. De valdeurspin bouwt een kokervormig nest in de grond en bevestigt daarbovenop een listig verborgen scharnierend deksel. Als andere ongelukkige insecten, onschuldig en niets vermoedend, over het volmaakt gecamoufleerde deksel lopen, gaat het open en laat hen op de roofzuchtige spin eronder vallen. Het kokervormige nest van Essie Graw was een prachtig groot Spaans huis dat veel beter op zijn plaats was aan de Californische kust dan het herenhuis van de Salcoes, met elegante bogen, glas-in-loodramen en bloeiende bloemen in grote terracotta potten in de zuilengang. Eén blik op het huis en Parker was erop voorbereid charmante en buitengewoon vriendelijke mensen aan te treffen, maar toen Essie Graw de deur opendeed, wist hij dat hij in de problemen zat. Toen ze ontdekte dat hij inlichtingen zocht over de Salcoes, greep ze hem letterlijk bij zijn mouw, trok hem naar binnen en sloeg het deksel van haar kokervormige nest achter hem dicht, want zij die informatie zoeken hadden dikwijls informatie om terug te geven en Essie Graw voedde zich met roddel zoals de valdeurspin zich voedde met niets vermoedende insecten.

Essie zag er niet uit als een spin, maar meer als een vogel. Geen magere mus met een dunne hals, maar een goed gevoede zeemeeuw. Ze had de snelle loop van een vogel, ze hield haar hoofd een beetje opzij als een vogel en ze had de kleine kraaloogjes van een vogel.

Na hem naar een stoel in de woonkamer te hebben gebracht bood ze koffie aan, maar hij bedankte, en ze hield vol, maar hij protesteerde dat hij haar echt geen last wilde bezorgen. Ze bracht hem toch koffie, plus boterkoekjes die ze met zo’n enthousiasme presenteerde dat hij vermoedde dat ze net zo onafgebroken voorbereid was op langskomende gasten als de valdeurspin.

Essie was teleurgesteld toen ze hoorde dat Parker niets wist over de familie Salcoe en geen roddelverhalen had. Maar omdat hij ook niet een vriend was, vormde hij wel een nieuw paar oren voor haar waarnemingen, verhalen, lasterpraatjes en obscure vermoedens. Hij hoefde zelfs geen vragen te stellen om meer te weten te komen dan waar hij op uit was. Donna Salcoe, Geralds vrouw, was volgens Essie het onbeschaamde type, te blond, te opzichtig, op een valse manier vriendelijk en zo mager dat ze zeker een probleemdrinkster was die leefde op een vloeibaar dieet, of misschien had ze wel anorexia nervosa. Gerald was de tweede man van Donna, en hoewel ze achttien jaar getrouwd waren, dacht Essie niet dat dat nog lang zou duren. Essie beschreef de meisjes van zestien, een tweeling, zo wild, zo ongebreideld, zo huwbaar en losbandig dat Parker meutes jongemannen snuivend rond het huis van Salcoe zag lopen, als honden die op zoek zijn naar loopse teven. Gerard Salcoe had drie goed lopende zaken – een antiekwinkel en twee kunstgalerieën – in het nabijgelegen Carmel, hoewel Essie niet kon begrijpen hoe een van deze zaken winst kon opleveren omdat Salcoe een zwaar drinkende losbol was en een stomme idioot zonder enig zakelijk inzicht.

Parker nam maar twee slokjes van zijn koffie en liet de boterkoekjes liggen omdat Essie Graws enthousiasme voor kwaadaardige roddel de grenzen van het normale overschreed en hem een onbehaaglijk gevoel gaf. Hij was ook niet bereid haar zijn rug toe te keren – of veel te consumeren van wat zij hem aanbood.

Maar hij kwam ook een paar nuttige dingen te weten. De Salcoes waren ineens op vakantie gegaan; ze wilden zo wanhopig graag ontsnappen aan de druk van hun verschillende ondernemingen dat ze niet de naam hadden willen onthullen van het hotel in Napa-Sonoma waar ze bereikt konden worden, uit angst dat die bekend zou worden bij de zakenrelaties van wie ze juist een tijdje bevrijd wilden zijn.

‘Hij belde me zondag op om me te zeggen dat ze weggingen en maandag de twintigste pas terug zouden zijn,’ zei Essie. ‘Hij vroeg me om het huis in de gaten te houden, zoals gewoonlijk. Ze zijn vreselijk uithuizig en het is heel vervelend als er van je wordt verwacht dat je let op inbrekers en god weet wat. Ik heb mijn eigen leven, maar dat kan hun natuurlijk helemaal niets schelen.’

‘U hebt geen persoonlijk contact met een van hen gehad?’

‘Ik geloof dat ze haast hadden om te vertrekken.’

‘Hebt u hen weg zien gaan?’

‘Nee, hoewel ik … nou … ik heb een paar keer gekeken, maar ik moet hen hebben gemist.’

‘De tweeling is met hen mee?’ vroeg Parker. ‘Zitten ze niet op school?’

‘Het is een progressieve school – te progressief volgens mij – en reizen wordt als net zo leerzaam beschouwd als huiswerk. Hebt u ooit zulke …’

‘Hoe klonk meneer Salcoe toen u hem aan de telefoon had?’

Ongeduldig zei Essie: ‘Nou … hij klonk … zoals hij altijd klinkt. Wat bedoelt u?’

‘Helemaal niet gespannen? Zenuwachtig?’

Ze tuitte haar lippen en hield haar hoofd scheef, en haar vogelachtige ogen glinsterden bij het vooruitzicht op een mogelijk schandaal. ‘Nou, nu u het zegt, hij deed een beetje dwaas. Hij struikelde een paar keer over zijn woorden, maar ik besef nu pas dat hij waarschijnlijk had gedronken. Denkt u … dat hij naar een kliniek moest om af te kicken of zo …’

Parker had genoeg gehoord. Hij stond op om te vertrekken, maar Essie posteerde zich tussen hem en de deur terwijl ze probeerde hem zich schuldig te laten voelen omdat hij zijn koffie niet had opgedronken en zelfs geen koekje had geproefd. Ze stelde in plaats van koffie thee voor, kaaskoekjes of misschien een amandelbroodje. Door middel van dezelfde onbuigzame wil die een groot schilder van hem had gemaakt, lukte het hem bij de voordeur te komen, erdoor en op de zuilengang.

Ze volgde hem helemaal tot de huurauto op haar oprijlaan. De kleine, kotsgroene Tempo zag er op dat ene moment net zo mooi uit als een Rolls-Royce omdat hij een mogelijkheid bood om te ontsnappen aan Essie Graw.

Hij reed een half uur rond om moed te verzamelen om te doen wat gedaan moest worden. Tenslotte keerde hij terug naar het huis van de Salcoes en parkeerde de auto aan het begin van de oprijlaan, in de schaduwen van de reusachtige pijnbomen. Hij liep weer naar de voordeur en belde drie minuten lang aan. Als er iemand in huis was die alleen maar geen zin had om bezoek te ontvangen, zou hij uit pure wanhoop over dat voortdurende gebel hebben opengedaan. Maar het gebeurde niet.

Parker liep over de veranda terwijl hij de voorramen heel nonchalant bestudeerde en net deed alsof hij hier thuishoorde, hoewel het huis zo beschut lag door de bomen en het struikgewas dat hij niet gemakkelijk kon worden ontdekt vanaf de straat – of vanachter de ramen van Essie Graw. Alle gordijnen waren dicht zodat hij niets van het interieur kon zien.

Hij stapte van het einde van de veranda en liep langs de westelijke kant van het huis, waar de ochtendzon de lange, diepe schaduwen van de pijnbomen nog niet kleiner had gemaakt. Hij probeerde daar twee ramen. Die zaten dicht.

Achter het huis waren nog meer struiken, bloemen, en een grote stenen patio met een bar en duur tuinmeubilair.

Hij gebruikte zijn door zijn jas beschermde elleboog om een ruitje van een van de openslaande deuren in te slaan. Hij deed de deur open, duwde het gordijn opzij en betrad een hobby kamer met tegelvloer.

Hij bleef stokstijf staan luisteren. Het huis was stil.

Het zou onbehaaglijk donker zijn geweest als de hobbykamer niet had gegrensd aan een eethoek en de eethoek aan een keuken, waar het licht binnenkwam door het raam van de deur naar de patio. Parker liep voorbij een open haard en een biljart naar de keuken, die ruim was, met de beste apparatuur. Erachter was een provisiekast, en de eetkamer. Het licht van de keuken reikte niet zo ver, dus besloot hij het risico te lopen de lichten aan te doen.

In de woonkamer bleef hij weer heel stil staan luisteren.

Niets. De stilte was diep en zwaar, als in een graftombe.

Toen Brendan Cronin de keuken van de Blocks binnenkwam nadat hij laat was opgestaan en een lange, hete douche had genomen, trof hij Marcie aan die manen kleurde en griezelig in zichzelf mompelde. Hij bedacht hoe hij Emmeline Halbourg beter had gemaakt met zijn handen en vroeg zich af of hij Marcie van haar psychische obsessie zou kunnen bevrijden door toepassing van datzelfde paranormale vermogen, maar hij durfde het niet te proberen. Niet voor hij had geleerd zijn onstuimige talent onder controle te houden, want hij zou onherstelbare schade kunnen toebrengen aan de geest van het meisje.

Jack en Jorja zaten een omelet met toost te eten en ze begroetten hem hartelijk. Jorja wilde ook een ontbijt voor hem klaarmaken, maar hij bedankte. Hij wilde alleen een kop koffie, zwart en sterk.

Terwijl Jack at, bestudeerde hij vier handwapens die op tafel naast zijn bord lagen. Twee ervan waren van Ernie: Jack had de andere twee meegebracht. Brendan noch iemand anders sprak over de vuurwapens, want ze wisten dat hun vijand op dit moment zou kunnen meeluisteren en het had geen zin om de omvang van hun arsenaal bekend te maken.

De wapens maakten Brendan zenuwachtig, misschien omdat hij een onbestemd gevoel had dat ze voor de dag ten einde was herhaaldelijk zouden worden gebruikt.

Zijn karakteristieke optimisme had hem verlaten, grotendeels omdat hij die nacht niet had gedroomd. Hij had zijn eerste ononderbroken slaap sinds weken gehad, maar voor hem was dat geen verbetering. In tegenstelling tot de anderen had Brendan elke nacht een prettige droom gehad, die hem steeds weer hoop had gegeven. Nu hij die nacht niet had gedroomd, maakte dat hem zenuwachtig.

‘Ik dacht dat het al wel zou sneeuwen,’ zei hij terwijl hij aan de tafel ging zitten met de kop koffie.

‘Nog eventjes,’ zei Jack.

De lucht zag eruit als een grote plaat donkergrijs graniet.

Ned en Sandy Sarver waren als tweede team om vier uur in de ochtend naar Elko gereden om Jack, Jorja en Brendan af te lossen. Daarna hadden ze tot halfacht rondgereden en waren om acht uur terug in het motel waarna ze snel ontbeten en weer naar bed gingen om nog een paar uur te slapen.

Ned werd na iets meer dan twee uur wakker, maar hij stond niet op. Hij lag een tijdje in de schemering van de motelkamer te kijken naar Sandy die sliep. Zijn liefde voor haar was diep en stroomde als een grote rivier die hen beiden naar betere plaatsen en tijden kon voeren, voorbij alle zorgen van de wereld. Ned wilde dat hij een even goede prater was als reparateur. Soms maakte hij zich zorgen dat hij haar nooit precies zou kunnen vertellen hoe hij over haar dacht. Maar als hij probeerde zijn gevoelens onder woorden te brengen, stond hij of met zijn mond vol tanden of hoorde hij zichzelf emotioneel praten in hopeloos onsamenhangende zinnen. Het was prettig om een goed reparateur te zijn met het talent om alles wat stuk was te kunnen maken. Van kapotte broodroosters en kapotte auto’s tot kapotte mensen. Maar soms zou Ned al zijn bekwaamheden willen inruilen voor het vermogen om een volmaakte zin te formuleren waarmee hij zijn diepste gevoelens voor haar kon overbrengen.

Terwijl hij naar haar keek, besefte hij dat ze niet meer sliep. ‘Hou je je slapend?’ vroeg hij.

Ze deed haar ogen open en glimlachte. ‘Ik was bang zoals je naar me keek, dat je me levend zou verslinden, dus deed ik net alsof ik sliep.’

‘Je ziet er lekker genoeg uit om op te eten, dat is zeker.’

Ze gooide het dek opzij en opende, naakt, haar armen voor hem. Ze vielen direct in het bekende, zijdeachtige ritme van vrijen waarin ze sensueel bedreven waren geworden in het afgelopen jaar van haar seksuele ontwaken. Toen ze naast elkaar lagen na te genieten en elkaars hand vasthielden, zei Sandy: ‘O, Ned, ik moet de gelukkigste vrouw op aarde zijn. Sinds ik jou heb ontmoet al die jaren geleden in Arizona en jij me onder je hoede hebt genomen, heb je me erg gelukkig gemaakt, Ned. In feite ben ik zo krankzinnig gelukkig dat als God me nu zou laten sterven, ik niet zou klagen.’

‘Zeg dat niet,’ zei hij op scherpe toon. Hij verhief zich op één elleboog zodat hij over haar heen leunde, keek op naar neer en zei: ‘Ik vind het niet prettig als je dat zegt. Het maakt me bijgelovig. Al die moeilijkheden waar we in zitten – het is mogelijk dat een paar van ons zullen sterven en ik wil niet dat je het lot tart. Ik wil niet dat je zulke dingen zegt.’

‘Ned, je bent zo ongeveer de minst bijgelovige man die ik ken.’

‘Ja, nou, ik voel dit anders. Ik wil niet dat je zegt dat je zo gelukkig bent dat je het niet erg vindt om dood te gaan, niets van dien aard. Begrijp je? Ik wil zelfs niet dat je het denkt.’

Hij sloeg zijn armen weer om haar heen en trok haar heel dicht tegen zich aan in de behoefte om haar hart te voelen kloppen.

In het huis van de familie Salcoe zocht Parker Faine voornamelijk naar twee dingen. Ten eerste hoopte hij iets te vinden dat erop wees dat ze werkelijk naar Napa-Sonoma waren gegaan: als hij een folder van een hotel vond, kon hij bellen en laten bevestigen dat de Salcoes zich veilig hadden ingeschreven en als ze regelmatig daarheen gingen, zou een adresboekje misschien het telefoonnummer bevatten van hun verblijfplaats daar. Maar hij verwachtte half in plaats daarvan dat andere te vinden: omgegooid meubilair, bloedvlekken of andere bewijzen dat de Salcoes tegen hun wil waren meegenomen.

Natuurlijk had Dom hem alleen maar gevraagd om met deze mensen te gaan praten. Hij zou ontzet zijn als hij wist dat Parker zo ver was gegaan toen de Salcoes onvindbaar bleken. Maar Parker deed nooit iets half en hij genoot ervan, ook al was zijn hart gaan bonken en zat zijn keel een beetje dicht. Achter de woonkamer was een bibliotheek en daarachter bevond zich een kleine muziekkamer met een piano, muziekstandaards, stoelen, twee klarinetfoedralen en een barre voor balletoefeningen. De tweeling hield kennelijk van muziek en dans.

Op de begane grond vond Parker niets verdachts, dus liep hij langzaam de trap op. Het licht van de benedenverdieping reikte net tot aan de bovenste tree. Erboven was het portaal donker.

Halverwege de trap bleef hij staan.

Stilte.

Zijn handen waren vochtig.

Hij begreep niet waarom hij zo zenuwachtig was. Misschien intuïtie. Het zou wellicht verstandig zijn om aandacht te besteden aan zijn primitieve gevoelens. Maar als iemand hem in een hinderlaag had willen laten lopen, waren er op de begane grond genoeg plaatsen geweest die daar ideaal voor waren en de kamers waren verlaten geweest. Hij liep verder naar boven en toen hij op het portaal kwam, hoorde hij tenslotte iets. Het was een kruising tussen een pieptoon en een bliepgeluid dat afkomstig was uit kamers aan beide kanten van het portaal. Even dacht hij dat er een alarmsysteem in werking was gezet, maar een alarm zou duizend keer harder zijn dan deze piep-blieps. De geluiden kwamen in ritmische regelmaat.

Bovenaan de trap vond hij een schakelaar en hij deed de plafonnière op het portaal aan. Terwijl hij weer doodstil bleef staan, luisterde hij naar andere geluiden dan de merkwaardige piep-blieps, maar hij hoorde niets. Er was iets bekends aan het geluid, maar hij wist niet wat.

Zijn nieuwsgierigheid was groter dan zijn angst. Hij werd altijd voortgedreven door een chronische nieuwsgierigheid en als hij daar in het verleden niet aan had toegegeven zou hij nooit een succesvol schilder zijn geworden. Nieuwsgierigheid was de kern van creativiteit. Dus keek hij naar links en naar rechts op het portaal, sloeg toen rechtsaf en liep voorzichtig naar een van de bronnen van de piep-blieps.

Aan het eind van het portaal klonken twee stellen piepende geluiden, elk met een enigszins ander ritme, allebei afkomstig uit een donkere kamer waarvan de deur op een kier stond. Klaar om te vluchten, duwde hij de deur helemaal open. Vanuit de duisternis sprong niets op hem af. Het piepen werd luider, maar alleen omdat de deur niet meer in de weg zat. Hij zag dat de kamer niet helemaal donker was. Op de muur tegenover de deur tekenden dunne flarden bleekgrijs licht gordijnen af die dichtgetrokken waren voor een heel groot raam of misschien een paar balkondeuren. In de buurt daarvan, uit de hoek achter de deur, kwam een griezelig zachtgroen licht waarvan de bron zich aan het zicht onttrok.

Parker liep voorzichtig naar voren, knipte de lichtschakelaar om, ging de kamer binnen en zag de tweeling van Salcoe, en even dacht hij dat ze dood waren. Ze lagen op hun rug in een groot bed, het dek opgetrokken tot aan hun schouders, doodstil, met open ogen. Toen besefte Parker dat het piepende geluid en het groene licht afkomstig waren van de EEG- en ECG-schermen waarmee de beide meisjes waren verbonden, en hij zag de infusieapparatuur met de slangen die met een naald in hun arm staken, dus hij wist dat ze niet dood waren, maar alleen maar werden gehersenspoeld. Het vertrek had niets van een meisjeskamer. Door de afwezigheid van persoonlijke bezittingen veronderstelde hij dat het een logeerkamer was en dat de meisjes hier in één bed waren gelegd om het makkelijker te maken hen met de monitor te controleren.

Maar waar waren de mensen die hen gevangen hadden genomen? Waren de hersenspoeldeskundigen zo zeker van de doelmatigheid van hun drugs en andere middelen dat ze de familie alleen konden laten en even een Big Mac konden gaan eten bij McDonalds? Was er helemaal geen risico dat een van de Salcoes, op een helder moment, zou opstaan en ervandoor gaan?

Parker liep naar het dichtstbijzijnde meisje en keek in haar wezenloze ogen. Een paar seconden tuurde ze zonder met haar ogen te knipperen omhoog, toen plotseling knipperde ze heftig – tien, twintig, dertig keer – waarna het weer ophield. Ze zag Parker niet. Hij bewoog zijn hand voor haar ogen en kreeg geen reactie.

Hij zag dat ze een koptelefoon op had, verbonden met een bandrecorder die onder het kussen naast haar hoofd lag. Hij boog zich naar haar toe, tilde de koptelefoon een paar centimeter op en luisterde naar de zachte, melodieuze en heel kalmerende stem van een vrouw: ‘Op maandagmorgen heb ik lang uitgeslapen. Het is een heerlijk hotel om lang uit te slapen, omdat het personeel zo stil is, zo eerbiedig. Het is eigenlijk ook een buitensociëteit, dus is het niet als andere hotels, waar dienstmeisjes herrie schoppen in de gang zodra de zon opkomt. O, vind je het niet heerlijk in de wijnstreek? Ik zou hier graag ooit willen wonen. In elk geval, nadat we laat waren opgestaan, maakten Chrissy en ik een lange wandeling over het terrein en we hoopten dat we een paar aardige jongens zouden tegenkomen, maar we konden er geen vinden …’ Het hypnotische ritme van de stem van de vrouw klonk Parker gezellig in de oren. Hij deed de koptelefoon weer op zijn plaats.

Kennelijk hadden een of meer van de Salcoes zich herinnerd wat ze anderhalf jaar geleden in het Tranquility Motel hadden meegemaakt, dus moesten die herinneringen weer worden uitgewist. In de tijd die deze hersenspoeling in beslag nam, werden weer nieuwe, valse herinneringen ingeprent, waarvoor herhaaldelijk een band werd afgedraaid die ongetwijfeld zowel onderbewuste als hoorbare boodschappen overbracht.

Hij liep naar het voeteneind van het bed en bestudeerde het andere meisje van wie de ogen ook afwisselend staarden en plotseling hevig begonnen te knipperen. Hij vroeg zich af of hij hun lichamelijke of geestelijke schade zou toebrengen als hij de naald uit hun arm zou halen, hen losmaakte van de apparaten en hen meenam uit het huis, voor degenen die hen gevangen hadden genomen terugkwamen.

Liever een telefoon zoeken, de politie bellen …

Hoelang ze naar hem hadden staan kijken wist hij niet, maar plotseling wist hij dat hij en de tweeling niet meer alleen waren. Hij schrok op en draaide zich snel om naar de deur, waar twee mannen de kamer waren binnengekomen. Ze hadden een donkere broek aan, een wit overhemd met opgerolde mouwen en losgeknoopt boord, de stropdas los en scheef. In de deuropening achter hen stond nog een man met een bril op en in een net kostuum met zijn das op z’n plaats. Het moesten overheidsfunctionarissen zijn, want niemand anders zou de moeite nemen om een kostuum te dragen terwijl ze bezig waren met activiteiten van zo’n dubieuze aard.

‘En wie ben jij dan wel verdomme?’ vroeg een van hen.

Parker deed geen poging kletspraatjes tegen hen te verkopen, was niet zo dwaas om zijn rechten als Amerikaans burger op te eisen en nam niet eens de moeite om iets te zeggen. Hij nam drie snelle passen naar de gesloten gordijnen terwijl hij bad dat er een groot raam of schuifdeur van een balkon achter lag dat door de klap zou verbrijzelen, dat de gordijnen hem zouden beschermen tegen ernstige snijwonden en dat hij buiten en weg zou zijn voor ze wisten wat er gebeurde. Als de gordijnen een stuk breder waren dan het raam en meer muur bedekten dan glas, zat hij in grote moeilijkheden. Achter hem schreeuwden de mannen van verbazing toen hij de gordijnen raakte, want ze hadden kennelijk gedacht dat ze hem in de val hadden. Hij ging door het materiaal met de onstuitbare kracht van een locomotief. De klap was enorm en veroorzaakte een verwoestende schok door zijn schouder en borst, maar iets gaf mee met een gekraak en een gekletter van glas en hij bevond zich in het daglicht, zich er vaag van bewust dat het openslaande deuren waren geweest en geen schuifdeuren en dat hij geluk had gehad dat het slot zo ondeugdelijk was.

Hij bevond zich op een balkon op de eerste verdieping waarop een paar stoelen en een tafel met een glazen blad waarover hij viel. Op het moment dat hij boven op de stoelen viel en zijn knieën en schenen stootte, kwam hij alweer overeind, omhoog en over de balkonleuning en sprong in de ruimte terwijl hij bad dat hij niet in een bijzonder houtachtige struik zou terechtkomen en door een scherpe, stevige tak zou worden gecastreerd. Hij viel maar drie en een halve meter op een kaal grasveld, kreeg een klap op zijn andere schouder en zijn rug maar brak niets. Hij rolde door, krabbelde overeind en begon te rennen.

Plotseling braken voor zijn ogen bladeren af, fladderden, versnipperden, en hij wist niet wat er gebeurde, maar toen hij bleef rennen braken stukken schors van een boom af en hij besefte dat er op hem werd geschoten. Maar hij hoorde niets dus waren het wapens met geluiddemper. Hij liep zigzaggend naar het einde van de tuin, viel in een bloembed vol azalea’s en krabbelde weer overeind, rende door, kwam bij een hek, gooide zich eroverheen en bleef rennen.

Ze hadden op het punt gestaan hem te doden om hem te beletten wat hij in het huis van Salcoe had gezien, openbaar te maken, Op dit moment waren ze waarschijnlijk bezig de Salcoes elders heen te brengen of te doden. Als hij een telefoon vond en de politie belde en de moordenaars waren functionarissen van de regering, aan wiens kant zou de politie dan staan? En wie zouden ze geloven? Een excentrieke en nogal merkwaardig uitgedoste kunstenaar met een kroesbaard en wapperend haar? Of drie keurig geklede mannen van de FBI die beweerden dat ze in het huis van Salcoe waren voor een legitieme politie-inval en dat Parker Faine in feite de misdadiger was die zij hadden geprobeerd te arresteren? Als zij vroegen hem in hechtenis te nemen, zou de politie dan meewerken?

Jezus.

Hij bleef doorrennen. Hij liet de Ford maar staan en rende over de helling van een ondiepe vallei, langs de rotsige bedding van een smalle beek, tussen bomen, door kreupelhout en de tegenoverliggende helling op, in de achtertuin van een huis, over het grasveld daar en weer door een andere tuin, langs een huis de straat op en vandaar naar een andere straat. Hij vertraagde zijn tempo tot een snelle wandelpas om te voorkomen dat hij de aandacht trok, maar hij bleef een kronkelige route aanhouden, weg van het huis van Salcoe. Hij wist wat hem te doen stond. De verschrikking waarvan hij zojuist getuige was geweest maakte de benarde toestand van Dom duidelijker dan ooit. Parker had geweten dat zijn vriend in gevaar was, diep verwikkeld was in een samenzwering van monumentale proporties, maar het met zijn verstand weten was niet hetzelfde als het aan den lijve moeten ondervinden. Er zat voor hem niets anders op dan naar Elko County te gaan. Dom Corvaisis was zijn vriend, misschien wel zijn beste vriend, en dat was iets wat vrienden voor elkaar over hadden: hun moeilijkheden delen, samen vechten tegen kwade machten. Hij kon weglopen, teruggaan naar Laguna Beach om verder te werken aan het schilderij waaraan hij gisteren was begonnen. Maar als hij dat deed, zou hij geen hoge dunk meer van zichzelf hebben, wat onverdraaglijk zou zijn, want hij was altijd nogal met zichzelf ingenomen geweest.

Hij moest op het vliegveld van Monterey zien te komen, een vlucht naar San Francisco nemen en vandaar naar Nevada vliegen. Hij maakte zich geen zorgen dat de mannen in het huis van Salcoe op het vliegveld naar hem zouden zoeken. De enige woorden die een van hen in zijn aanwezigheid had gesproken waren: ‘En wie ben jij dan wel verdomme?’ Als ze niet wisten wie hij was, zouden ze hem hoogst waarschijnlijk voor een plaatselijke inwoner verslijten. Aan de sleutels van de Ford zat een label van de verhuurmaatschappij, maar die zaten in zijn zak. In een uur of twee zouden de schurken er natuurlijk achter komen dat de auto op het vliegveld was gehuurd, maar dan zou hij al op weg zijn naar San Francisco.

Hij bleef lopen. In een rustige woonstraat zag hij een jongeman van een jaar of twintig in de oprijlaan van een bescheidener huis dan dat van de Salcoes die bezig was met het schoonmaken van de witte zijkant van de banden van een nauwgezet gerestaureerde, banaangele Plymouth Fury uit 1958, zo’n lange wagen met een overvloed aan grille en grote haaievinnen. De jongen had een kippenkontkapsel dat paste bij de tijd van zijn voertuig. Parker liep naar hem toe en zei: ‘Zeg, mijn auto is kapot en ik moet naar het vliegveld. Ik heb ontzettende haast, dus zou je me daarheen kunnen brengen voor vijftig dollar.’

De jongen wist hoe hij zich moest haasten. Als hij geen uitmuntende rijder was geweest, zou hij hen in minstens zes bochten van de weg hebben laten slippen want hij haalde alle mogelijke snelheid uit de grote Plymouth. Nadat ze levend uit de derde bocht waren gekomen wist Parker dat hij in goede handen was en ontspande zich een beetje. Op het vliegveld kocht hij een ticket voor de vlucht naar San Francisco die over tien minuten vertrok. Hij ging aan boord van het toestel terwijl hij half verwachtte dat het voor het kon vertrekken zou worden tegengehouden door FBI-agenten. Maar spoedig waren ze in de lucht en hij kon zich zorgen maken over iets anders: een vlucht van San Francisco naar Reno krijgen voor ze hem zover hadden opgespoord.

Jack Twist liep door het huis van de Blocks van de ramen die uitkeken op het noorden naar die op het westen, op het zuiden en op het oosten en bestudeerde het landschap op sporen van de observatiepost van de vijand – of wachtposten. Minstens één surveillanceteam zou het motel en het restaurant in de gaten houden, en hoe goed ze zich ook verborgen hielden, hij was in het bezit van een apparaat dat hun locatie uiterst nauwkeurig zou aanwijzen. Hij had het meegebracht uit New York met de andere apparatuur, een instrument dat de militairen een hitteanalysator noemden. Het had de vorm van een futuristisch straalgeweer uit de films, met één enkele lens van vijf centimeter in plaats van een loop. Je hield het vast aan de kolf en keek door de lens alsof je in een telescoop tuurde. Terwijl je de zoeker over het landschap bewoog, zag je twee dingen: een gewoon, vergroot beeld van het terrein en daarboven een weergave van hittebronnen binnen dat terrein. Planten, dieren en door de zon verwarmde rotsen straalden hitte uit en dank zij de microchiptechnologie kon de computer van de hitteanalysator verscheidene soorten warmtestraling onderscheiden en de meeste natuurlijke achtergrondbronnen daaruit zeven. Het apparaat toonde alleen maar warmte van levende bronnen die zwaarder waren dan vijfentwintig kilo: dieren die groter waren dan honden en menselijke wezens. Zelfs als ze daarbuiten waren in geïsoleerde skipakken die een heleboel lichaamswarmte vasthielden, zou er voldoende uit hun kleding ontsnappen om hen te ontdekken.

Jack bracht geruime tijd door met het bestuderen van het land ten noorden van het motel waardoor hij gisteravond was gekomen, maar tenslotte concludeerde hij dat uit die richting niemand hen gadesloeg en hij liep naar de ramen die op het westen uitkeken in de andere kamers. Het westen zag er ook schoon uit, dus ging hij vervolgens naar de ramen aan de zuidkant.

Marcie had de laatste maan in het album gekleurd, en toen Jack begon met de hitteanalysator, ging ze met hem mee en bleef vlak bij hem. Misschien was ze op hem gesteld geraakt omdat hij uren tegen haar had gepraat, ondanks het feit dat ze geen antwoord gaf. Of misschien was ze ergens bang voor en voelde ze zich veilig in zijn aanwezigheid. Of om een andere reden die te vreemd was om je voor te stellen. Hij kon niets voor haar doen behalve zachtjes tegen haar blijven praten terwijl zij hem vergezelde.

Jorja volgde hem ook, en hoewel ze hem niet onderbrak met vragen, was ze een veel grotere afleiding dan haar dochter. Ze was een opvallend mooie vrouw, maar wat belangrijker was, hij mocht haar heel graag. Hij dacht dat zij hem ook mocht, hoewel hij niet veronderstelde dat ze zich tot hem aangetrokken voelde, niet in de verhouding van vrouw tot man. Tenslotte, wat zou zo’n vrouw zien in een man als hij? Hij wist zelf dat hij een misdadiger was geweest en hij had een gezicht als een oude, versleten schoen, om nog maar te zwijgen over zijn loensende oog. Maar ze zouden tenminste vrienden kunnen zijn, en dat was al leuk genoeg.

Door de ramen van de woonkamer ontdekte hij eindelijk wat hij zocht: concentraties van lichaamswarmte ginds in het koude, dorre land. Boven aan het beeld dat de lens vervulde – een stukje Nevada-vlakte en hittepatronen daarboven – kwam een digitale opsomming van gegevens die hem vertelde dat er twee hittebronnen waren die zich pal ten zuiden van hem bevonden, op ongeveer zeshonderd meter afstand. De informatie werd gevolgd door cijfers die een schatting van het formaat van het oppervlak van elke warmtebron weergaven, waardoor hij wist dat hij twee mensen had gevonden. Hij schakelde de computer uit, gebruikte het apparaat als een eenvoudige telescoop en stelde het scherp op het gebied waarin de warmte was ontdekt. Hij moest een paar minuten zoeken, want de lui droegen camouflagepakken.

‘Bingo,’ zei hij tenslotte.

Jorja vroeg niet wat hij zag, want ze had de les die hij hun de vorige avond had gegeven niet vergeten: alles wat in het huis werd gezegd, werd direct opgezogen in de elektronische oren van de vijand.

Daarbuiten lagen de twee observeerders voorover op de koude grond. Jack zag dat één man een verrekijker had, maar op het moment gebruikte hij die niet dus wist hij niet dat Jack vanuit het raam naar hem keek.

Hij liep naar de ramen die op het oosten uitkwamen en bestudeerde ook daar het landschap, maar er was niemand. Ze werden alleen maar gadegeslagen vanuit het zuiden, wat de vijand voldoende vond omdat de voorkant van het motel en de enige weg die erheen leidde vanuit die ene post konden worden gezien.

Maar ze onderschatten Jack. Ze kenden zijn achtergrond en wisten dat hij goed was, maar ze beseften niet hoe goed.

Om tien over halftwee vielen de eerste sneeuwvlokken. Een tijdlang kwamen ze omlaag als verspreide vlagen, nog niet erg krachtig.

Om twee uur, toen Dom en Ernie terugkwamen van hun verkenningstrip bij Thunder Hill, zei Jack: Hoor eens, Ernie, als het noodweer later echt toeslaat, zouden er mensen op de snelweg kunnen rijden die onze auto’s zien staan en hierheen komen, op zoek naar onderdak, zelfs als we het bord en de andere lichten uit laten. We kunnen maar beter mijn jeep, de bestelwagen van de Sarvers en de auto’s aan de achterkant zetten. We kunnen niet hebben dat een heleboel mensen op je deur kloppen en willen weten waarom je aan sommige mensen wel en aan hen geen onderdak geeft.’

In feite gebruikte Jack, er zeker van dat de vijand zelfs nu naar hen luisterde, het spookbeeld van vermoeide in de sneeuw vastzittende automobilisten als een aanvaardbaar excuus om de auto’s uit het zicht van de observeerders ten zuiden van de snelweg te halen. Later, wanneer het zwaarder zou sneeuwen en de vroege duisternis was ingevallen, zou de hele Tranquility-familie heimelijk het motel aan de achterkant verlaten en over het land vertrekken in de bestelwagen en de jeep.

Ernie voelde de echte bedoeling van Jack en omdat hij zich even bewust was van de luistervinken, speelde hij het spelletje mee. Hij en Dom gingen mee naar buiten om alle auto’s naar achteren te rijden.

In de keuken waren Ned en Sandy bijna gereed met het klaarmaken en inpakken van de sandwiches die iedereen zou krijgen voor de avondmaaltijd. Nu moesten ze alleen nog maar wachten op Faye en Ginger.

De sneeuwvlagen veranderden zo nu en dan in hevige maar kortstondige sneeuwstormen. De dag werd donkerder. Om kwart voor drie sneeuwde het gestaag waardoor het zicht beperkt werd tot zo’n zestig meter. Buiten op de vlakte zouden de gecamoufleerde observeerders waarschijnlijk hun uitrusting oppakken en dichter naar het motel toe gaan.

Jack keek vaak op zijn horloge. Hij wist dat er niet veel tijd meer over was. Maar hij wist niet hoe weinig tijd hem restte.

Terwijl luitenant Horner de gesaboteerde leugendetector in het kantoor van de veiligheidsdienst repareerde, las Falkirk het hoofd van de veiligheidsdienst en zijn assistent – majoor Fugata en luitenant Helms – de les door hen te laten weten dat zij op zijn lijst van mogelijke verraders stonden. Hij maakte twee vijanden, maar dat deed er niet toe. Het kon hem niet schelen of ze hem aardig vonden, hij wilde alleen maar dat ze hem respecteerden en vreesden.

Hij was nog niet klaar met het uitkafferen van Fugata en Helms toen generaal Alvarado arriveerde. De generaal was een dikzak met een zware pens, vingers als worsten en een dubbele kin. Hij stormde het kantoor binnen met een rood gezicht van verontwaardiging omdat hij zojuist het slechte nieuws van Miles Bennell had gehoord: ‘Is het waar, kolonel Falkirk? Bij god, is het waar? Hebt u werkelijk de controle over vigilant overgenomen en gevangenen van ons allemaal gemaakt?’

Streng maar op een toon die niet als oneerbiedig kon worden opgevat, deelde Leland Alvarado mee dat hij het recht had om het geheime programma in de veiligheidscomputer in te voeren en het naar goeddunken in werking te stellen. Alvarado wilde weten van wie hij dat recht had gekregen, en Leland zei: ‘Van generaal Maxwell D. Riddenhour, stafchef van het leger en voorzitter van de gezamenlijke chefs van staven.’ Alvarado zei dat hij heel goed wist wie Riddenhour was, maar hij geloofde niet dat de raadsman van de kolonel in deze zaak de stafchef zelf was. ‘Waarom belt u hem niet op en vraag het hem?’ stelde Leland voor. Hij haalde een kaartje uit zijn portefeuille en gaf het aan Alvarado. ‘Dit is het nummer van generaal Riddenhour.’

‘Ik heb het nummer van het hoofdkwartier van de staf,’ zei Alvarado minachtend.

‘Dit is niet het nummer van het hoofdkwartier van de staf. Dit is het geheime nummer van het huis van generaal Riddenhour. Als hij niet op zijn kantoor is, zou hij willen dat u contact met hem opneemt op het geheime nummer. Tenslotte is dit een zeer serieuze aangelegenheid, meneer.’

Nog roder liep Alvarado met grote passen het kantoor uit, het kaartje tussen zijn duim en wijsvinger geklemd en met zijn arm gestrekt alsof het iets weerzinwekkends was. Hij was in vijftien minuten terug, niet meer rood, maar bleek. ‘Goed, kolonel, u hebt het recht dat u beweert te hebben. Dus … ik veronderstel dat u voorlopig het bevel voert over Thunder Hill.’

‘Helemaal niet, generaal,’ zei Leland. ‘U bent nog steeds de bevelvoerend officier.’

‘Maar als ik een gevangene ben …’

Leland onderbrak hem. ‘Generaal, uw bevelen hebben voorrang zolang ze niet rechtstreeks in conflict komen met mijn opdracht om ervoor te zorgen dat er geen gevaarlijke personen – geen gevaarlijke schepsels – ontsnappen uit Thunder Hill.’

Alvarado schudde verbijsterd zijn hoofd. ‘Volgens Miles Bennell hebt u het krankzinnige idee dat we allemaal … een soort monsters zijn. De generaal had het meest melodramatische woord gebruikt dat hij kon bedenken, met de bedoeling Leland te kleineren.

‘Generaal, zoals u weet heeft iemand – of meerderen – van Thunder Hill geprobeerd indirect een paar van de getuigen terug te brengen naar het Tranquility Motel, kennelijk in de hoop dat de getuigen zich zullen herinneren wat ze moesten vergeten en opwinding veroorzaken bij de media die ons zullen dwingen te onthullen wat we hebben verborgen. Wel, deze verraders zijn waarschijnlijk goed bedoelende mensen, hoogstwaarschijnlijk leden van de staf van Bennell, die eenvoudigweg geloven dat het publiek op de hoogte moet worden gebracht. Maar de mogelijkheid bestaat ook dat ze andere en duisterdere motieven hebben.’

‘Monsters,’ herhaalde Alvarado nors.

Toen de leugendetector was gerepareerd, droeg Leland majoor Fugata en luitenant Helms op iedereen in Thunder Hill die op de hoogte was van het speciale geheim te ondervragen. ‘Als jullie het weer verpesten,’ waarschuwde Leland hen, ‘kost het jullie de kop.’ Als het hun weer niet lukte de man te vinden die de foto’s had gestuurd naar de getuigen, zou hij hun falen zien als nog een stukje bewijs dat de verrotting zich wijd verspreid had onder het personeel van Thunder Hill en dat het geen gewone menselijke ontaarding was, maar het gevolg van een buitengewone en angstaanjagende besmetting. Dan zou hun falen hun het leven kosten.

Om kwart voor twee keerden Leland en luitenant Horner terug naar Shenkfield en lieten al het personeel van Thunder Hill diep opgesloten in de boezem van de aarde. Bij zijn terugkeer in zijn kantoor zonder ramen ontving de kolonel een paar slechte nieuwtjes, allemaal van Foster Polnitsjev, het hoofd van het FBI-kantoor in Chicago.

In de eerste plaats was Sharkle in Evanston dood, wat goed nieuws had moeten zijn, maar hij had zijn zuster, zwager en een team van de speciale eenheid met zich meegenomen. De belegering van het huis van Sharkle was nationaal nieuws geworden dankzij de extreem gewelddadige manier waarop die was beëindigd. De bloeddorstige media zouden zich op O’Bannon Lane richten tot de eindeloze herhaling van het verhaal de sensatie eruit zou halen. Erger nog, in de waanzinnige wartaal van Sharkle was voldoende waarheid geweest om een opmerkzame en agressieve verslaggever naar Nevada te leiden, naar het Tranquility Motel, en misschien wel helemaal naar Thunder Hill.

Het allerergste was dat Foster Polnitsjev meldde dat ‘er hier iets bijna … ja … bovennatuurlijks gebeurt.’ Een steek- en schietpartij in een flat in de bovenstad, bij een familie genaamd Mendoza, had zo’n opschudding veroorzaakt bij de politie dat verslaggevers van kranten en de televisie hun flat uren geleden praktisch hadden belegerd. Klaarblijkelijk had Winton Tolk, de agent wiens leven was gered door Brendan Cronin, een neergestoken kind dat bijna dood was weer tot leven gebracht.

Het was ongelooflijk: Brendan Cronin had zijn eigen talenten doorgegeven aan Tolk. Maar wat was er nog meer doorgegeven aan de zwarte politieman? Misschien had Winton Tolk alleen maar een wonderbaarlijk nieuw vermogen gekregen … of misschien had iets duisters en gevaarlijks, levends en onmenselijks, bezit genomen van de smeris.

Tenslotte ontwikkelde zich het ergst mogelijke scenario. Leland was half misselijk van angst terwijl hij naar Polnitsjev luisterde.

Volgens de FBI-agent gaf Tolk geen interviews aan de pers en bevond hij zich nu in de beslotenheid van zijn eigen huis, waar nog een massa verslaggevers zich hadden verzameld. Maar vroeg of laat zou Tolk praten met de pers en hij zou Brendan Cronin noemen, en vandaar zouden ze uiteindelijk het verband vinden met het meisje Halbourg.

Het meisje Halbourg. Dat was nóg een nachtmerrie. Nadat Polnitsjev vanochtend het nieuws had vernomen van het onverwacht genezende vermogen van Tolk, was hij naar het huis van de Halbourgs gegaan om vast te stellen of ook Emmie na haar wonderbaarlijke herstel ongewone vermogens had gekregen. Wat hij daar aantrof, tartte elke beschrijving, en hij had direct de hele familie Halbourg van de pers en het publiek geïsoleerd voor hun geheim werd ontdekt. Nu bevonden alle vijf de Halbourgs zich in een betrouwbaar pand van de FBI, onder de waakzame ogen van zes agenten aan wie alleen maar was gezegd dat ze op hun hoede moesten zijn en het gezin moesten beschermen en dat geen enkele agent alleen mocht zijn met een lid van de familie. Als de Halbourgs dreigende of ongebruikelijke dingen deden, moesten ze allemaal direct gedood worden.

‘Maar ik geloof dat het allemaal zinloos is nu,’ zei Polnitsjev door de telefoon. ‘Ik geloof dat we het niet meer in de hand hebben. Het heeft zich verspreid en we hebben geen hoop meer het weer onder controle te krijgen. Dus zouden ze net zo goed de geheimhouding kunnen opheffen en de zaak bekendmaken.’

‘Ben je gek?’ wilde Leland weten.

‘Het is op een punt gekomen dat we mensen moeten doden, massa’s mensen, zoals de Halbourgs en de Tolks en alle getuigen daar in Nevada, alleen maar om het verhaal geheim te houden. Dan zijn de kosten van de geheimhouding verdomme veel te groot geworden.’

Leland Falkirk was woedend. ‘Je hebt uit het oog verloren wat er hier op het spel staat. Mijn god, man, we proberen niet alleen maar het nieuws voor het publiek geheim te houden. Dat is nu bijna onbelangrijk geworden. We proberen nu onze hele soort te beschermen tegen vernietiging. Als we het nu bekendmaken en vervolgens geweld gaan gebruiken teneinde de besmetting onder controle te houden, zal verdomme iedere politicus en halve zachte achteraf kritiek op ons hebben, zich ermee bemoeien, en voor je het weet zullen we de oorlog verloren hebben!’

‘Maar ik geloof dat hier is bewezen dat het gevaar niet zo groot is,’ zei Polnitsjev. ‘Natuurlijk, ik heb de mannen die de Halbourgs bewaken gezegd dat ze hen als een bedreiging moeten beschouwen, maar ik geloof eigenlijk niet dat ze een gevaar voor ons zijn. Die kleine Emmie … dat is een schatje, geen monster. Ik weet niet hoe het vermogen in Cronin is gekomen of hoe hij het heeft overgebracht op het meisje, maar ik ben bijna bereid mijn leven eronder te verwedden dat het vermogen het enige in het kind is. Het enige in een van hen. Als je Emmie zou kunnen zien en haar gadeslaan! Ze is verrukkelijk. Alles wijst erop dat we wat er nu plaatsvindt moeten beschouwen als dé grootste gebeurtenis in de geschiedenis van de mensheid.’

‘Natuurlijk,’ zei Leland op kille toon, ‘zou zo’n vijand willen dat wij dat geloven. Als wij overtuigd kunnen worden dat inschikkelijkheid en overgave een grote zegen zijn, zullen we zonder gevecht overwonnen worden.’

‘Maar kolonel, als Cronin, Corvaisis, Tolk en Emmie wél zijn besmet, als zij niet meer menselijk zijn of althans niet meer zoals jij en ik, dan zouden ze dat niét ruchtbaar maken door wonderbaarlijke genezingen te verrichten en telekinetische staaltjes te vertonen. Dan zouden ze hun opmerkelijke vermogens geheim houden om hun besmetting over meer mensen te verspreiden zonder te worden ontdekt.’

Leland was niet onder de indruk van het argument. ‘We weten niet precies hoe deze dingen werken. Misschien doet een persoon die eenmaal is besmet afstand van de controle ten gunste van de parasiet en wordt hij een slaaf. Of om antwoord te geven op wat je zojuist zei, misschien is de relatie tussen de gastheer en de parasiet heilzaam, wederzijds ondersteunend, en misschien weet de gastheer zelfs niet dat de parasiet in hem zit, wat zou verklaren waarom het meisje Halbourg en de anderen niet weten waar hun vermogen vandaan komt. Maar in beide gevallen is die persoon niet meer strikt menselijk. En naar mijn mening, Polnitsjev, is die persoon niet meer te vertrouwen. Voor geen cent. Nou, in godsnaam, je moet de hele familie Tolk ook in hechtenis nemen. Isoleer hen direct.’

‘Zoals ik al zei, kolonel, zijn er journalisten rond het huis van Tolk. Als ik daar naar binnen ga met agenten en de Tolks in hechtenis neem, in aanwezigheid van tientallen persmensen, is onze geheimhouding verknald. En hoewel ik niet meer geloof in de geheimhouding, ben ik niet van plan om die te saboteren. Ik ken mijn plicht.’

‘Je hebt tenminste agenten die het huis in de gaten houden?’

‘Ja.’

‘En hoe zit het met de Mendoza’s? Als Tolk de jongen heeft besmet zoals Cronin hem blijkbaar heeft besmet …’

‘We houden de Mendoza’s in de gaten,’ zei Polnitsjev. ‘We kunnen daar ook niet ingrijpen door de verslaggevers.’

Het andere probleem was pater Stefan Wycazik. De priester was naar de flat van de Mendoza’s gegaan en vervolgens naar het huis van de Halbourgs voor Foster Polnitsjev had geweten wat daar gebeurde. Later had een FBI-agent Wycazik gezien bij de barricade vlak bij het huis van Sharkle in Evanston op het moment dat Sharkle zijn bom had laten ontploffen. Maar niemand wist waar hij naartoe was gegaan, niemand had hem de afgelopen zes uur gezien. Hij reconstrueert het kennelijk allemaal, stuk voor stuk. Nog een reden om de geheimhouding op te heffen en het bekend te maken, voor we allemaal op heterdaad worden betrapt.’

Leland Falkirk had plotseling het gevoel dat alles alle kanten op vloog, ongecontroleerd, en hij had moeite met ademhalen want hij had zijn hele leven gewijd aan de filosofie en de principes van beheersing, niet aflatende, ijzeren beheersing in alles. Beheersing was belangrijker dan iets anders. Eerst kwam zelfbeheersing. Je moest leren een onwrikbare beheersing over je begeerten en lage impulsen te ontwikkelen, anders liep je het risico van vernietiging door de een of andere ondeugd: alcohol, drugs, seks. Dat had hij geleerd van zijn uiterst godsdienstige ouders, die de les in hem hadden gestampt voor hij zelfs oud genoeg was om te begrijpen waar ze het over hadden. En je moest ook je intellectuele processen beheersen: je moest jezelf dwingen altijd te vertrouwen op logica en rede, want het lag in de menselijke aard om af te glijden naar bijgeloof, naar gedragspatronen die gebaseerd waren op onredelijke veronderstellingen. Dat was een les die hij had geleerd ondanks zijn ouders, door de diensten van de Pinkstergemeenten met hen bij te wonen en met ontzetting en angst toe te kijken als ze op de vloer van de kerk vielen waar ze schreeuwden en tekeergingen, in vervoering gebracht door wat zij beweerden dat de geest van God was. Ook je angst moest je beheersen, anders raakte je je gezonde verstand kwijt. Hij had geleerd zijn angst voor zijn ouders te overwinnen toen ze hem regelmatig hadden geslagen en gestraft onder het mom dat ze het voor zijn bestwil deden omdat het de duivel in hem was die moest worden uitgedreven. Eén manier om angst te beheersen was door je te onderwerpen aan pijn en daardoor je tolerantie ervoor te vergroten, omdat je niet ergens bang voor kon zijn als je er zeker van was dat je de pijn die dat zou kunnen veroorzaken kon verdragen. Beheersing. Leland Falkirk beheerste zichzelf, zijn leven, zijn mensen en elke opdracht die hij kreeg, maar nu voelde hij dat hij snel zijn greep op de situatie verloor en hij was dichter bij paniek dan hij in meer dan veertig jaar was geweest.

‘Polnitsjev,’ zei hij, ‘ik hang nu op, maar je blijft paraat aan je telefoon. Mijn telefonist zal een telefonische vergadering via de omvormer organiseren tussen mij, jou, je directeur, Riddenhour en Washington en ons contact in het Witte Huis. We zullen het eens worden over een harde gedragslijn en de beste manier om die ten uitvoer te brengen. Ik zal verdomme niet toestaan dat een stelletje lafbekken het bijltje erbij neergooit. We houden het onder controle. We zullen de besmette mensen uitroeien als dat noodzakelijk is, zelfs als er een paar leuke kleine meisjes en priesters bij zijn, en we redden ons vege lijf. Bij god, ik zal ervoor zorgen dat dat gebeurt!’

Toen Faye en Ginger om kwart voor drie in het motel terugkeerden, volgde de groenbruine auto hen de uitrit van de snelweg op. Ginger was er half van overtuigd dat hij het parkeerterrein van het motel op zou rijden en naast hen parkeren, maar hij stopte langs de weg, dertig meter van het motel, en wachtte in de schuin vallende sneeuw.

Faye keerde voor de deur van de receptie en Dom en Ernie kwamen naar buiten om hen te helpen de inkopen die ze in Elko hadden gedaan uit te laden: skipakken, skibrillen, laarzen en de geïsoleerde handschoenen voor hen die die nog niet hadden, in de maten die iedereen de vorige avond had opgegeven. Twee nieuwe halfautomatische .20 geweren, munitie daarvoor en voor de andere wapens, rugzakken, zaklantaarns, twee kompassen, een kleine acetyleensnijder met twee gasflessen en een aantal andere voorwerpen.

Ernie omhelsde Faye en Dom omhelsde Ginger. Tegelijkertijd zeiden beide mannen: ‘Ik maakte me zorgen over je.’ En Ginger hoorde zichzelf zeggen: ‘Ik maakte me ook zorgen over jou,’ terwijl Faye hetzelfde zei. Ernie en Faye kusten elkaar. Met de sneeuwvlokken op zijn wenkbrauwen liet Dom zijn gezicht zakken naar dat van Ginger en ook zij kusten elkaar, een lieve, warme, langzame kus. Op de een of andere manier was het voor hen net zo juist om elkaar op deze manier te begroeten als voor het echtpaar Faye en Ernie. Die juistheid was gebaseerd op alles wat Ginger voor hem had gevoeld sinds ze twee dagen geleden in Elko was aangekomen.

Toen alles was uitgeladen en in het huis van de Blocks was opgestapeld, begaven de leden van de Tranquility-familie zich naar het restaurant. Jack, Ernie, Dom, Ned en Faye namen een wapen mee.

Terwijl Ginger wat stoelen bijtrok bij de tafel waar Brendan en Dom gisteravond hun vermogens hadden beproefd, merkte ze op dat de priester de wapens met een mengeling van ongenoegen en angst bekeek, dat hij veel minder optimistisch leek dan gisteren. ‘Geen droom vannacht,’ verklaarde hij toen ze hem de reden van zijn grimmige stemming vroeg. ‘Geen goudkleurig licht, geen stem die me riep. Weet je, Ginger, ik hield me al die tijd voor dat ik niet geloofde dat ik hierheen werd geroepen door God. Maar diep van binnen geloofde ik dat wel. Pater Wycazik had gelijk: er was altijd een kern van geloof in me en de laatste tijd ben ik stapje voor stapje teruggegaan naar een aanvaarding van God. En niet alleen aanvaarding: ik heb Hem weer nodig. Maar nu … geen droom, geen goudkleurig licht … alsof God me in de steek heeft gelaten.’

‘Nee, je vergist je,’ zei Ginger en ze pakte zijn hand, alsof ze zijn zorg door haar aanraking kon overnemen en hem zich prettiger kon laten voelen. ‘Als je gelooft in God, laat Hij je nooit in de steek. Je kunt God in de steek laten, maar nooit andersom. Hij vergeeft altijd. Vertel je dat niet aan je parochianen?’

Brendan glimlachte flauw. ‘Het klinkt alsof jij op het seminarie hebt gezeten.’

‘De droom was waarschijnlijk alleen maar een herinnering die de blokkering die hem in je onderbewuste houdt, trachtte weg te duwen. Maar als het werkelijk God was die jou hierheen riep … wel, de reden waarom je de droom niet meer hebt, is omdat je bent gearriveerd. Je bent gekomen zoals hij het wilde, dus is het niet nodig dat Hij je de droom nog stuurt.’

Het gezicht van de priester klaarde een beetje op.

Ze gingen rond de tafel zitten.

Tot haar ontzetting zag Ginger dat Marcies conditie sinds gisteravond was verergerd. Het meisje zat met gebogen hoofd, haar gezicht half verborgen door het dikke zwarte haar, naar haar handen te staren die lusteloos op haar schoot lagen terwijl ze mompelde: ‘Maan, maan, maan, maan … Ze was intensief op jacht naar de herinneringen van de zesde juli die kwellend aan de rand van haar bewustzijn bleven.

‘Ze komt er wel uit,’ zei Ginger tegen Jorja terwijl ze wist hoe leeg en dwaas die verklaring was, maar ze kon niets anders bedenken om te zeggen.

‘Ja,’ zei Jorja die het blijkbaar niet leeg of dwaas vond, maar geruststellend. ‘Ze moet eruit komen. Dat moet gewoon.’

Jack en Ned zetten de plaat multiplex weer voor de deur.

Snel vertelden Faye en Ginger over hun bezoek aan de boerderij van de Jamisons en dat ze waren gevolgd door twee mannen in een Plymouth. Ernie en Dom waren ook gevolgd.

Dit nieuws maakte Jack zenuwachtig. ‘Als ze ons openlijk in de gaten houden, betekent dat dat ze bijna klaar zijn om ons weer op te pakken.’

‘Misschien moest ik maar op de uitkijk gaan staan, zei Ned Sarver, en ervoor zorgen dat niemand nu al op ons afkomt. Jack was het ermee eens en Ned liep naar de deur, hield een oog tegen een smalle spleet tussen het hout en de deurpost en keek naar de besneeuwde parkeerplaats buiten.

Op verzoek van Jack vertelden Dom en Ernie wat zij hadden ontdekt tijdens hun tocht naar Thunder Hill.

Jack luisterde goed en stelde een aantal vragen waarvan Ginger niet altijd de zin kon begrijpen. Waren er dunne kale draden geweven door het gaas van de omheining? Hoe waren de stijlen van het hek? Tenslotte vroeg hij: ‘Geen waakhonden of patrouillerende mannen?’

‘Nee,’ zei Dom. ‘Dan zouden er afdrukken zijn geweest in de sneeuw langs de omheining. Ze moeten een zware elektronische beveiliging hebben. Ik had gehoopt dat we op het terrein konden komen, maar niet nadat ik die van dichtbij heb gezien.’

‘O, we komen wel op het terrein,’ zei Jack. ‘Het lastigste zal zijn om in Thunder Hill te komen.’

Dom en Ernie keken hem zo verbijsterd aan, dat Ginger wist dat Thunder Hill ontzagwekkend moest hebben geleken.

‘In Thunder Hill?’ zei Dom.

‘Onmogelijk,’ zei Ernie.

‘Als ze werken met meervoudig elektronische systemen voor de veiligheid van hun omheining,’ zei Jack, ‘zullen ze waarschijnlijk ook werken met elektronica bij de hoofdingang. Zo gaat dat tegenwoordig. Iedereen is geïmponeerd door hightech. Er zal natuurlijk wel een bewaker bij het hek zitten maar die is zo gewend aan het afhankelijk zijn van computers, videocamera’s en andere instrumenten dat hij op den duur nonchalant wordt. Dus zijn we misschien in staat hem te verrassen en langs hem heen te komen. Maar eenmaal binnen weet ik niet hoever we kunnen gaan of wat we kunnen zien voor we gesnapt worden.’

‘Maar hoe kun je er zo zeker van zijn …’ begon Ginger.

‘Acht jaar lang,’ zei Jack, ‘is in en uit moeilijk toegankelijke plaatsen komen mijn werk geweest. En de overheid heeft me er zelf voor opgeleid, dus ken ik hun routines en trucs.’ Hij knipoogde met zijn loense oog. ‘En ik ken zelf ook een paar trucjes.’

Jorja, kennelijk meer dan een beetje verontrust, zei: ‘Maar je hebt met even zoveel woorden gezegd dat je daarbinnen zult worden gepakt.’

‘O ja,’ zei Jack.

‘Maar wat heeft het dan voor zin om naar binnen te gaan?’ vroeg Jorja.

Hij had het al helemaal gepland, en Ginger luisterde aanvankelijk met grote verbazing en vervolgens met toenemende bewondering voor zijn gevoel van strategie.

Jack onthulde de bijzonderheden van zijn plan alsof het een uitgemaakte zaak was dat de andere negen leden van de groep ermee zouden instemmen om precies te doen wat hij hun opdroeg, ongeacht de risico’s die daarmee gepaard gingen. Hij maakte gebruik van alle dwang- en leiderschapstechnieken die hij kende, niet omdat hij niet bereid was om wijzigingen van zijn strategie te overwegen, maar omdat er gewoon geen tijd was om andere wegen te onderzoeken. En zijn intellect en intuïtie vertelden hem hetzelfde: er was niet veel tijd meer. Dus vertelde hij de rest van de Tranquility-familie het volgende.

Binnen het uur zou iedereen – op Dom, Ned en Jack zelf na – in de Cherokee stappen, over het terrein vanachter het motel vertrekken en via een omweg naar Elko rijden. In Elko zou de groep zich splitsen. Ernie, Faye en Ginger zouden in de jeep naar Twin Falls in Idaho en vervolgens naar Pocatello rijden. Vandaar zouden ze een vlucht nemen naar Boston waar ze naar Gingers vrienden, de Hannaby’s, zouden gaan. Ze zouden donderdag laat of vrijdag vroeg in Boston zijn. Direct na hun aankomst zouden ze de Hannaby’s iedere bijzonderheid vertellen van wat ze hadden ontdekt. Dan, binnen een uur of twee, moest Ginger zoveel mogelijk collega’s in het Boston Memorial bellen, en zij en de Blocks zouden aan de artsen daar doorgeven wat er anderhalf jaar geleden in Nevada met een heleboel onschuldige mensen was gebeurd. Intussen moesten George en Rita Hannaby contact opnemen met invloedrijke vrienden en bijeenkomsten organiseren waarop Ginger en de Blocks hun verhaal konden vertellen. Pas dan zouden Ginger, Faye en Ernie zich met de pers in verbinding stellen, waarna ze naar de politie zouden gaan met een verklaring dat Pablo Jackson acht dagen geleden niet was vermoord door een gewone inbreker.

‘De truc,’ zei Jack, ‘is om jullie verhaal wijd te verspreiden onder belangrijke mensen, dus als jullie een “ongeluk” krijgen voordat jullie de pers ertoe hebben overgehaald aandacht aan de zaak te schenken, zullen een hoop invloedrijke lui willen weten wie jullie heeft gedood en waarom. Dat is de speciale waarde die jij nu voor ons hebt, Ginger, jouw connecties met een reeks belangrijke mensen in een van de invloedrijkste steden van het land. Als je erin slaagt die mensen met je verhaal schrik aan te jagen, creëer je een indrukwekkende groep pleitbezorgers. Denk er goed aan, als je daar bent, moeten jullie snel aan het werk voor de samenzweerders ontdekken dat jullie naar huis zijn gegaan en besluiten jullie op te pakken of neer te schieten.’ Buiten stak plotseling de wind op en weeklaagde tegen de met hout bedekte ramen. Dat was prima. Als het noodweer erger werd en het zicht minder, zouden ze een betere kans hebben om onopgemerkt van het motel weg te gaan.

‘Nadat Ginger, Faye en Ernie richting Pocatello zijn vertrokken,’ zei Jack, ‘gaan jullie vieren – Brendan, Sandy, Jorja en Marcie – naar de plaatselijke jeepdealer en kopen nog een terreinwagen met vierwielaandrijving met contanten die ik jullie zal geven voor jullie vertrekken. Onmiddellijk na de aankoop vertrekken jullie uit Elko in een andere richting dan Ginger en de Blocks, naar het oosten, naar Salt Lake City. Door de sneeuw gaat dat natuurlijk niet zo snel, maar jullie moeten Salt Lake City kunnen bereiken, daar een vlucht zien te krijgen zodra het weer wat beter wordt en dan komen jullie donderdag in de middag of avond in Chicago aan. Hij richtte zich tot de priester. ‘Brendan, zodra jullie zijn geland neem je contact op met je pastoor, die pater Wycazik over wie je ons hebt verteld. Hij moet zijn invloed gebruiken om direct een ontmoeting te arrangeren met het hoofd van het aartsbisdom van Chicago.’

‘Richard kardinaal O’Callahan,’ zei Brendan. ‘Maar ik weet niet of zelfs pater Wycazik direct een ontmoeting met hem kan regelen.’

‘Hij moet,’ zei Jack op vastberaden toon. ‘Brendan, je moet snel handelen, net als Ginger in Boston. We moeten ervan uitgaan dat onze vijanden je snel ontdekken wanneer je in Chicago opduikt. In elk geval vertellen jij, Jorja en Sandy op de ontmoeting met kardinaal O’Callahan wat er is gebeurd in Elko County – en Brendan, jij geeft een demonstratie van je pas ontdekte telekinetische vermogens. Trek alle registers open, oké? Geef hem een demonstratie waardoor hij het idee krijgt dat hij deel uitmaakt van het grootste verhaal sinds ze tweeduizend jaar geleden die steen van dat graf hebben weggerold. En ik wil niet oneerbiedig zijn, Brendan, maar ik denk echt dat het sinds die tijd het opzienbarendste verhaal is.’

‘Ik ook,’ zei Brendan. Hoewel hij de hele ochtend terneergeslagen was geweest, leek hij moed te vatten door Jacks gezaghebbende toon en zijn rustige opwinding.

Nu deed de woeste wind de platen hout voor de ramen vibreren en vulde het restaurant met een zacht en dreigend gebrom.

Ernie Block hield zijn borstelige grijze hoofd schuin, luisterde en zei: ‘Met nu al zulke winden, zo gauw nadat het is gaan sneeuwen, wordt het later echt noodweer.’

Jack was er niet op gebrand dat het weer te snel zou verslechteren, want als hun vijanden binnen de komende uren zouden toeslaan, zoals hij verwachtte, zouden ze hun programma mogelijk versnellen om niet in een hevig noodweer te hoeven opereren.

‘Goed, Brendan,’ zei Jack, ‘overtuig de kardinaal ervan dat hij snel ontmoetingen moet regelen met de burgemeester, de raadsleden en sociale en financiële topmensen. Misschien heb je vierentwintig uur om je verhaal te verspreiden voor je leven in gevaar is. Hoe verder je het verspreidt, hoe minder het gevaar. Maar in elk geval moet je niet het risico lopen meer dan twaalf uur bezig te zijn met het samenstellen van een aantal invloedrijke pleitbezorgers voor je hun vraagt een persconferentie te geven. Stel je voor: de bekendste burgers van de stad om je heen en verslaggevers die zich afvragen wat er gaat gebeuren – en dan toon jij je telekinetische vermogen door een stoel de lucht in te laten gaan en die door de ruimte te laten bewegen!’

Brendan glimlachte breed. ‘Dat zal zeker een eind maken aan hun geheimhouding. Daarna kunnen ze onmogelijk verder gaan.’

‘Laten we het hopen,’ zei Jack. ‘Want terwijl jullie weg zijn, gaan Dom, Ned en ik naar Thunder Hill en worden misschien gearresteerd, en onze enige kans om er in dezelfde conditie uit te komen als we erin zijn gegaan, is als jullie het overal bekend maken.’

‘Ik vind dat niet zo prettig,’ zei Jorja, ‘dat jullie drieën naar de berg gaan. Waarom is dat nodig? Ik vroeg je dat net al, en je hebt me nog steeds geen antwoord gegeven, Jack. Als wij hier weg kunnen glippen, terug naar Boston en Chicago, de connecties van Ginger en Brendan gebruiken om dit verhaal bekend te maken, dan is het niet nodig om in Thunder Hill rond te neuzen. Als we eenmaal de pers bereiken, zullen het leger en welke overheidsdiensten er nog meer bij betrokken zijn er uiteindelijk mee voor den dag moeten komen. Ze zullen ons moeten vertellen wat er die zomer is gebeurd en wat ze hebben gedaan in Thunder Hill.’

Jack haalde diep adem, want dit was het onderdeel waar ze misschien bezwaren tegen zouden maken – vooral Ned en Dom. ‘Neem me niet kwalijk, Jorja, maar dat is naïef. Als we er allemaal vandoor gaan en ons verhaal vertellen, zal er weliswaar een enorme druk worden uitgeoefend op het leger en de regering om de waarheid aan het licht te brengen, maar ze zullen tijd rekken. Ze zullen de zaak traineren en wekenlang, maandenlang tegenstrijdige verhalen verspreiden. Dat geeft hun de tijd om een overtuigende leugen te verzinnen en alles te verklaren en toch dingen te verbergen. Onze enige hoop om de waarheid bekend te maken is hen te dwingen er snel mee voor de dag te komen. En om de zaken te bespoedigen, moeten jullie de wereld kunnen vertellen dat drie vrienden van jullie – Dom, Ned en ik – tegen onze wil worden vastgehouden in de berg. Als gijzelaars. Het element van een gijzelaarsdrama, met onze eigen regeringsdiensten in de rol van terroristen, zal het uiteindelijk voor het leger onmogelijk maken om langer dan een dag of twee obstructie te voeren.’

Hij kon zien dat iedereen schrok van deze onthulling. Ernie en Faye keken hem ontsteld en enigszins bedroefd aan, alsof hij al dood was – of gehersenspoeld.

Jorja’s gezicht drukte angst uit en ze zei: ‘Maar dat kun je toch niet doen. Nee, nee. Je kunt jezelf niet gewoon opofferen …’

‘Als de rest van jullie je taak goed verricht,’ zei Jack vlug, offeren we onszelf niet op. Door het algemene protest dat jullie veroorzaken, halen jullie ons uit Thunder Hill. Daarom is het zo belangrijk dat we allemaal precies doen wat ons is opgedragen.’

‘Maar,’ zei Jorja, ‘als jullie nu eens in die berg heel toevallig worden geconfronteerd met iets dat verklaart wat er toen in juli met ons is gebeurd, daar een paar foto’s van konden nemen en dan veilig konden wegkomen, dan zouden jullie toch zeker proberen te ontsnappen? Je wil toch niet zeggen dat het gijzelingsdrama er per se moet worden bijgesleept, nietwaar?’

‘Nee, natuurlijk niet,’ zei Jack.

Maar dat was een leugen. Hoewel er tenminste een kleine kans was om diep in Thunder Hill te komen, wist Jack dat er weinig hoop was om er onontdekt weer uit te ontsnappen. En er was geen enkele hoop dat ze daarbinnen iets zouden ontdekken dat een verklaring vormde van wat ze anderhalf jaar geleden hadden gezien. Om te beginnen hadden ze geen idee waarnaar ze moesten zoeken. Het was mogelijk – en zelfs waarschijnlijk – dat ze regelrecht langs de dingen liepen waarnaar ze op zoek waren zonder die te herkennen. Bovendien, als er gevaarlijke experimenten hadden plaatsgevonden in Thunder Hill en een daarvan was die avond in juli uit de hand gelopen, dan zou de oplossing van het mysterie waarschijnlijk op papier staan of zijn weggeborgen in microfilmdossiers of in laboratoriumrapporten. Zelfs als ze zich toegang tot de laboratoria wisten te verschaffen zouden hij, Dom en Ned niet de tijd hebben om op hun gemak door tonnen papierwerk heen te gaan op zoek naar dat beetje informatie dat licht zou werpen op hun ervaring. Maar hij zei hier niets van tegen Jorja of de anderen. Hij kon zich niet permitteren dat de bespreking ontaardde in een debat over eventuele risico’s en andere mogelijkheden.

Buiten loeide de wind.

‘En als je er beslist op staat om daar naar binnen te gaan,’ zei Jorja, ‘waarom kunnen wij dan niet zo dicht mogelijk bij jullie blijven? Ik bedoel, we zouden gewoon naar Elko kunnen gaan, naar het kantoor van de Sentinel, waar Brendan zijn vermogen zou kunnen demonstreren aan de plaatselijke pers. We zouden de samenzwering net zo goed hier openbaar kunnen maken als in Chicago en Boston.’

‘Nee.’ Jack was niet alleen geroerd maar ook gefrustreerd door haar bezorgdheid over hem (de wijzers op zijn polshorloge leken steeds sneller te gaan). ‘De nationale media zouden niet snel genoeg aandacht besteden aan een verhaal in een provinciekrantje over een man met paranormale vermogens en een omvangrijke samenzwering van de regering. Dat zou hetzelfde effect hebben als komkommerverhaaltjes over de verschrikkelijke sneeuwman en UFO’S. Onze vijanden zouden jullie weten te vinden en jullie de mond snoeren – en niet alleen jullie maar ook alle plaatselijke journalisten met wie jullie hebben gesproken – lang voordat de nationale media de moeite zouden nemen om iemand eropuit te sturen om het te checken. Jullie moeten gaan, Jorja, zoals ik de zaken heb geschetst – dat is onze enige hoop.’

Met een verslagen uitdrukking op haar gezicht zakte ze neer in haar stoel.

‘Dom,’ zei Jack, ‘doe je met me mee?’

‘Ja, ik denk het wel,’ zei de schrijver, zoals Jack wel had geweten. Corvaisis was een eerlijke vent op wie je kon vertrouwen, hoewel hij zichzelf waarschijnlijk niet zo zag. Hij glimlachte ironisch en zei: ‘Maar Jack, zou je me ook willen vertellen waarom ik de eer krijg?’

‘Natuurlijk. Ernie is nog steeds niet helemaal over zijn fobie voor het donker heen, dus is het al moeilijk genoeg voor hem om alleen de hele nacht naar Pocatello te rijden. Hij is niet opgewassen tegen een nachtelijke aanval op Thunder Hill, zodat jij en Ned overblijven. En eerlijk gezegd, Dom, het kan geen kwaad als een van de gijzelaars in Thunder Hill een romanschrijver is, een soort beroemdheid. Dat komt een beetje tegemoet aan het soort sensatiezucht waarop de pers gedijt.’

Terwijl Jack zijn plan uiteenzette, fronste Ginger haar voorhoofd en ze zei: ‘Je bent een groot strateeg, Jack, maar je discrimineert wel. Je zoekt alleen maar mannen uit om mee te gaan naar Thunder Hill. Ik vind dat jij, Dom en ik ernaartoe moeten gaan.’

‘Maar …’

‘Laat me uitspreken,’ zei ze terwijl ze opstond en naar het eind van de tafel liep, waardoor meteen ieders aandacht zich op haar richtte. Jack was zich ervan bewust dat ze haar intellect, wil en schoonheid gebruikte om hem te imponeren want net als hij wist ze iedereen te dwingen haar plannen zonder tegenspraak te aanvaarden.

‘Ned en Sandy zouden naar Chicago kunnen gaan, waardoor Brendan nog steeds twee volwassenen heeft om zijn verhaal te ondersteunen. Jorja en Marcie zouden zich met Faye en Ernie naar de Hannaby’s in Boston moeten begeven, met een briefje van mij. George en Rita zullen hen beslist serieus nemen en voor een gehoor zorgen, en door mijn briefje zullen ze welkom zijn en wordt er naar hen geluisterd. Bovendien zal Rita in tien minuten zichzelf herkennen in Faye en zullen ze als zusters zijn, en Rita zal voor haar door het vuur gaan. Mijn aanwezigheid daar is niet noodzakelijk, ik ben hier meer nodig. Om te beginnen is de infiltratie van Thunder Hill een gevaarlijke onderneming. Een van jullie – Dom, Jack – zou gewond kunnen raken en medische verzorging nodig hebben. We weten niet zeker of Dom hetzelfde genezende vermogen heeft als Brendan, en zelfs als hij het heeft, kan hij het misschien niet onder controle houden. Dus zou een dokter van pas kunnen komen, nietwaar? In de tweede plaats, als het helpt dat er een beroemde schrijver bij is – goed Dom, tamelijk beroemd – als gijzelaar, dan zullen we nog meer aandacht van de pers krijgen als ze een vrouw vasthouden in Thunder Hill. Neem me niet kwalijk, Jack, je hebt me echt nodig!’

‘Je hebt gelijk,’ zei hij, en hij liet haar schrikken door zijn snelle instemming. Maar wat ze had gezegd, was verstandig, en het had geen zin om tijd te verspillen. ‘Ned, jij gaat met Sandy en Brendan mee naar Chicago.’

‘Ik heb er geen bezwaar tegen om met jou naar Thunder Hill te gaan, als jij dat het beste vindt,’ zei Ned tegen hem.

‘Dat weet ik,’ zei Jack. ‘Ik dacht ook dat dat het beste was, maar nu niet meer. Jorja, jij en Marcie gaan met Ernie en Faye naar Boston. Nou, als we hier niet verdomd snel weggaan, maakt het niet meer uit wie waarheen gaat omdat we dan weer in handen zijn van de mensen die ons die zomer hebben gehersenspoeld.’

Ned trok de tafel weg van de deur. Ernie verwijderde de plaat hout die daar stond, en achter het glas was de wereld een wervelende witte muur van wind en sneeuw.

‘Geweldig,’ zei Jack. ‘Goeie dekking.’

Terwijl ze de sneeuw inliepen, konden ze maar zover kijken als waar de groenbruine Plymouth langs de landweg geparkeerd had gestaan, maar hij was weg. Dat maakte Jack bezorgd. Hij gaf er de voorkeur aan dat de vijand zich openlijk vertoonde – waar hij hen ook kon zien.

De telefonische vergadering verliep niet zoals kolonel Leland Falkirk had voorzien. Hij was van plan medewerking te krijgen om de getuigen in het motel direct aan te houden en over te brengen naar Thunder Hill. Hij verwachtte dat hij en generaal Riddenhour de anderen ervan zouden kunnen overtuigen dat de dreiging van een zich verspreidende besmetting zowel reëel als acuut was en hij was er zeker van dat hij toestemming zou krijgen alle getuigen zowel als het hele personeel van Thunder Hill om te brengen op het moment dat het bewijs was geleverd dat ze niet langer menselijk waren, en dat bewijs zou hij zeker in handen krijgen. Maar vanaf het moment dat hij de telefoon opnam, ging niets meer zoals hij het wilde. De situatie nam een dramatische wending.

Emil Foxworth, de directeur van de FBI, had nieuws over nog een rampzalige ontwikkeling. De ploeg die de familie Salcoe in Monterey behandelde, had bezoek gehad van een brutale indringer, een stevig gebouwde man met een baard. Ze hadden gedacht dat ze hem in het nauw hadden gedreven maar hij was op een spectaculaire manier ontsnapt. De vier Salcoes waren snel overgebracht naar een ambulance en naar een beveiligd pand vervoerd teneinde de verandering van hun geheugen te kunnen volbrengen. Een registratiecontrole op de achtergelaten auto van de bebaarde indringer wees uit dat de wagen eigendom was van het verhuurbedrijf op het plaatselijke vliegveld en dat de huurder geen gewone inbreker was maar Parker Faine, een vriend van Corvaisis. ‘Vervolgens,’ zei de directeur, ‘hebben we ontdekt dat Faine een vlucht heeft genomen van Monterey naar San Francisco, maar daar zijn we hem kwijtgeraakt. We hebben geen idee waar hij is geweest of wat hij in zijn schild heeft gevoerd sinds hij in San Francisco is geland.’

Foster Polnitsjev, in het kantoor van de FBI in Chicago, was al van mening dat het handhaven van de geheimhouding onmogelijk was, en het nieuws over de ontsnapping van Faine deed daar alleen maar een schepje bovenop. De twee politieke vertegenwoordigers – Foxworth van de FBI en James Herton, de nationale veiligheidsadviseur van de president – waren het met hem eens. Bovendien betoogde Foster Polnitsjev op een onderdanig deskundige manier dat elke ontwikkeling – de wonderbaarlijke genezingen door Cronin en Tolk, de wonderlijke telekinetische vermogens van Corvaisis en Emmie Halbourg – erop wezen dat de uiteindelijke gevolgen van de gebeurtenissen van 6 juli heilzaam zouden zijn voor de mensheid en niet schadelijk. ‘We weten dat dr. Bennell en de meeste mensen die met hem werken van mening zijn dat er geen enkele bedreiging is en ook nooit is geweest. Die mening zijn ze al vele maanden toegedaan en hun argumenten zijn heel overtuigend.’ Leland probeerde hen te laten begrijpen dat Bennell en zijn mensen besmet zouden kunnen zijn en dus onbetrouwbaar. Er was niemand in Thunder Hill die nog langer kon worden vertrouwd. Maar hij was een militaire bevelhebber, geen goede spreker en in een debat met Foster Polnitsjev wist Leland dat hij klonk als een raaskallende paranoialijder.

Leland kreeg zelfs niet veel steun van degene op wie hij het meest had gerekend: generaal Maxwell Riddenhour. De voorzitter van de chefs van staven hield aanvankelijk een slag om de arm, luisterde zorgvuldig naar elk standpunt en speelde de rol van bemiddelaar, want zijn positie plaatste hem ergens tussen een politiek vertegenwoordiger en een beroepsmilitair. Maar het werd snel duidelijk dat hij het meer eens was met Polnitsjev, Foxworth en Herton dan met Leland Falkirk.

‘Ik begrijp je gedachtegang in deze situatie, kolonel, en ik bewonder die,’ zei generaal Riddenhour. ‘Maar ik geloof dat de zaak nu buiten onze bevoegdheid ligt. Dit vereist niet alleen de inzet van militairen maar ook van neuropathologen, biologen, filosofen en anderen, voor we overijld tot handelen overgaan. Als er sprake is van een op handen zijnde dreiging, zal ik mijn strategie natuurlijk wijzigen. Dan zal ik toestemming geven voor het aanhouden van de getuigen in het motel, bevel geven dat de quarantaine in Thunder Hill voor onbepaalde tijd wordt voortgezet en gevolg geven aan je verzoek om krachtige maatregelen te treffen. Maar voor het moment, nu er geen duidelijke aanwijzing is van een ernstige en duidelijke bedreiging, geloof ik dat we voorzichtiger moeten zijn en de mogelijkheid openlaten dat de geheimhouding zal worden opgeheven.’

‘Met al het verschuldigde respect,’ zei Leland, die nauwelijks zijn woede kon beheersen, ‘de dreiging lijkt me zowel ernstig als duidelijk. Ik geloof niet dat er tijd is voor neuropathologen of filosofen. En zeker niet voor het karakterloze gedraai van een stelletje laffe politici.’

Dit veroorzaakte een stormachtige reactie van de kant van Foxworth en Herton. Toen ze tegen Leland begonnen te schreeuwen, verloor hij zijn gebruikelijke reserve en schreeuwde terug. In een ogenblik ontaardde de vergadering in een luidruchtige scheldpartij die pas eindigde toen Riddenhour zijn gezag liet gelden. Hij forceerde een snelle overeenstemming dat er geen maatregelen tegen de getuigen zouden worden getroffen of enige stappen ondernomen om de geheimhouding te bevorderen, zo min als er stappen moesten worden ondernomen om de geheimhouding te verminderen.

‘Ik zal direct een bespreking met de president aanvragen,’ zei Riddenhour. ‘In vierentwintig, hooguit achtenveertig uur zullen we proberen met een plan te komen dat iedereen bevredigt, van de opperbevelhebber tot en met Bennell en zijn jongens daarginds in Thunder Hill.’

Dat, dacht Leland zuur, is onmogelijk.

Toen Leland ophing, nadat de rampzalige telefonische vergadering was geëindigd in een onverwachte nederlaag, stond hij minstens een minuut bij zijn bureau in het vertrek zonder ramen in Shenkfield, zo buiten zichzelf van woede dat hij het niet raadzaam vond om luitenant Horner te laten komen. Hij wilde niet dat Horner wist dat het getij zich tegen hem had gekeerd, dat de man een reden had om te vermoeden dat de operatie die hij op het punt stond op gang te brengen in volkomen tegenspraak was met de bevelen van generaal Riddenhour.

Zijn plicht was duidelijk. Luguber en afschuwelijk, maar duidelijk.

Hij zou bevel geven tot afsluiting van de snelweg onder het voorwendsel van een ongeluk met giftige stoffen, teneinde het Tranquility Motel te isoleren. Dan zou hij de getuigen aanhouden en direct naar Thunder Hill laten overbrengen. Als ze allemaal onder de grond waren met Miles Bennell en de andere verdachte medewerkers, opgesloten achter de massieve bomvrije deuren, zou Leland hen – en zichzelf – uit de weg ruimen met een paar van de vijf megaton kernwapens die opgeslagen waren tussen de munitie in de ondergrondse opslagplaats. Een tweetal vijf megatonners zou iedereen en alles in de berg tot as verbranden. Dat zou de voornaamste bron van deze afgrijselijke besmetting, de thuisbasis van de vijand, uitschakelen. Natuurlijk zouden er andere potentiële bronnen van besmetting blijven: de familie Tolk, de familie Halbourg, alle resterende getuigen van wie de geheugenblokkering niet afbrokkelde en die niet waren teruggekeerd naar Nevada, en anderen … maar Leland vertrouwde erop dat als hij eenmaal de moedige actie had ondernomen die nodig was om de grootste en voornaamste bron van besmetting uit te schakelen, Riddenhour beschaamd zou zijn door zijn voorbeeld van zelfopoffering en de moed zou hebben om te doen wat noodzakelijk was teneinde dit werk af te maken en ieder spoor van besmetting van het aanschijn der aarde te laten verdwijnen.

Leland Falkirk trilde, maar niet van angst. Het was trots die hem deed trillen. Hij was geweldig trots dat hij had besloten om te vechten en de grootste strijd van alle tijden te winnen, waardoor hij niet alleen een natie maar de hele wereld redde van een dreiging die haar gelijke niet had in de geschiedenis. Hij wist dat hij in staat was tot het offer dat moest worden gebracht en hij was niet bang. Terwijl hij zich afvroeg wat hij zou voelen in de fractie van de seconde die het zou kosten om te sterven in een kernontploffing, trok een huivering door hem heen bij het vooruitzicht zijn krachten te meten met de meest intense pijn die de menselijke geest kon bedenken. O, het zou afschuwelijk intens zijn en toch zo kort van duur dat hij ongetwijfeld in staat zou blijken het even dapper te verdragen als alle andere pijn waaraan hij zichzelf had onderworpen.

Hij was kalm nu. Volmaakt kalm.

Toen Dom Corvaisis uit het restaurant liep achter Ginger keek hij omhoog naar de maalstroom van wervelende sneeuw, en een ogenblik zag, hoorde en voelde hij wat er niet was:

Achter hem klonk het atonale muzikale gerinkel van gebroken glas ten gevolge van de explosie en voor hem was de gloed van de lichten op het parkeerterrein en de warme zomerduisternis erachter, en overal om hem heen klonk het gebulder en aardbevingstrillingen van een mysterieuze bron. Zijn hart bonkte. Zijn adem leek in zijn keel te blijven steken en terwijl hij uit het restaurant rende, keek hij om zich heen en toen omhoog …

‘Wat is er aan de hand?’ vroeg Ginger.

Dom besefte dat hij wankelend over de besneeuwde stoep niet daarover was geslipt maar over de glibberige herinnering die aan zijn geheugenblokkering was ontsnapt. Hij keek naar de anderen, die allemaal uit het restaurant waren gekomen. ‘Ik zag … alsof ik daar weer was … die nacht in juli …’ Twee avonden geleden had hij in het restaurant, toen hij dicht bij de herinnering was gekomen, onbewust de donder en het trillen van de zesde juli opnieuw beleefd. Nu waren deze manifestaties er niet, misschien omdat de herinnering niet meer werd onderdrukt, op doorbreken stond en dus geen hulp nodig had. Omdat hij nu in staat was om de intensiteit van de herinnering voldoende over te brengen, keerde hij zich van de anderen af en tuurde omhoog in de vallende sneeuw en …

Het gebulder was zo luid dat het pijn deed aan zijn oren en de vibraties zo krachtig dat hij ze tot in zijn botten en tanden voelde. Hij struikelde over het asfalt terwijl hij omhoog keek naar de nachtelijke lucht en daar … een vliegtuig vloog slechts vijftig meter boven de grond, zijn rode en witte lichten flitsend in de duisternis, zo laag dat de gloed van binnen de cockpit zichtbaar was, een straaljager te oordelen naar de snelheid waarmee het langsvloog, een gevechtsvliegtuig gezien het krachtige geluid van de motoren, en daar! … nog een die langsvloog en omhoogzwenkte over het veld van sterren dat de heldere, donkere lucht vulde. Maar het gebulder en het getril dat de ramen van het restaurant had verbrijzeld en de kleine voorwerpen op de tafeltjes had laten dansen werd nu erger in plaats van minder, hoewel hij had verwacht dat het afnam wanneer de straaljagers voorbij waren, dus draaide hij zich om omdat hij de bron achter zich voelde. Hij schreeuwde het uit van angst toen een derde straaljager over het restaurant schoot op een hoogte van niet meer dan twaalf meter, zo laag dat hij de serienummers en de Amerikaanse vlag onder aan één vleugel kon zien in het schijnsel van het licht van het parkeerterrein. Jezus, hij vloog zo laag dat hij zich in paniek plat op de grond liet vallen, er zeker van dat de straaljager zou neerstorten en dat de brokstukken binnen de seconde over hem heen zouden vliegen, misschien zelfs een golf van brandende vloeistof …

‘Dom!’

Hij lag met zijn gezicht omlaag in de sneeuw, krampachtig de grond vasthoudend in een herbeleving van de angst die hij die avond had gevoeld, toen hij had gedacht dat het straalvliegtuig boven op hem te pletter zou vallen. ‘Dom, wat is er aan de hand?’ vroeg Sandy Sarver. Ze knielde naast hem met een hand op zijn schouder.

Ginger knielde aan de andere kant. ‘Dom, gaat het weer?’

Met hun steun stond hij op uit de sneeuw. ‘De geheugenblokkering brokkelt af.’

Hij keek weer omhoog naar de lucht in de hoop dat de witte sneeuwerige dag zou wegflitsen, net als zojuist, en zou plaatsmaken voor een donkere zomeravond, hopend dat de herinneringen zouden blijven komen. Niets. De wind woei met vlagen. Sneeuw striemde in zijn gezicht. De anderen keken naar hem. ‘Ik herinner me straaljagers, militaire gevechtsvliegtuigen … eerst twee die langsvlogen op zo’n zestig meter hoogte … en toen een derde, zo laag dat hij bijna het dak van het restaurant meenam.’

‘Straaljagers!’ zei Marcie.

Iedereen keek verbaasd naar haar, zelfs Dom, want dit was het eerste woord – behalve ‘maan’ – dat ze had gezegd sinds het eten de vorige avond. Ze werd gedragen door haar moeder, stevig ingepakt tegen het weer, en ze had haar gezichtje naar de lucht gekeerd. In antwoord op wat Dom had gezegd, leek ze de stormachtige hemel af te zoeken naar een spoor van de al lang vertrokken straaljagers uit een vervlogen zomer.

‘Straaljagers,’ zei Ernie die ook omhoog keek. ‘Dat kan ik me niet herinneren.’

‘Straaljagers!’ Marcie stak een hand omhoog naar de hemel.

Dom besefte dat hij hetzelfde deed, hoewel met beide handen, alsof hij voorbij de verblindende sneeuw van nu kon reiken naar de warme, heldere nacht in het verleden en de herinnering naar zich toe trekken. Maar hij kon het niet terugbrengen, hoe hij zich ook inspande.

De anderen konden zich niet herinneren wat hij beschreef, en even later veranderde hun verwachting weer in frustratie.

Marcie liet haar hoofd zakken. Ze stak een duim in haar mond en zoog er ernstig op. Haar blik was weer naar binnen gekeerd.

‘Kom op,’ zei Jack. ‘We moeten als de donder hier weg.’

Ze liepen snel naar het motel om zich te kleden, om zich te wapenen voor de reis en de strijd die voor hen lag. Met tegenzin, met de geur van de juliwarmte nog in zijn neus en het gebulder van straalmotoren nog echoënd in zijn botten, volgde Dom Corvaisis.

DEEL DRIE

Nacht in Thunder Hill

Moed, liefde, vriendschap,
medeleven en empathie
verheffen ons boven de eenvoudige dieren
en kenmerken menselijkheid.

The Book of Counted Sorrows

Door vreemde handen uw nederig graf
versierd;

Door vreemden geëerd, en door vreemden
betreurd.

Alexander Pope

Zes

Dinsdagnacht, 14 januari

1

Strijd

Pater Stefan Wycazik landde op het vliegveld van Elko County nadat het was gaan sneeuwen, maar voor het snel afnemend zicht en de duisternis van het noodweer het luchtverkeer beperkte.

In het kleine stationsgebouw ging hij naar een telefooncel, zocht het nummer van het Tranquility Motel op en draaide het. Hij hoorde niets, zelfs niet het toestel overgaan. De lijn was leeg. Hij probeerde het weer, zonder succes. Toen hij de hulp zocht van een telefoniste, kon die ook het nummer niet bereiken. ‘Het spijt me, meneer, er zijn blijkbaar moeilijkheden met de verbinding.’

Pater Wycazik beschouwde dat als heel slecht nieuws en vroeg: ‘Moeilijkheden, wat voor moeilijkheden?’

‘Nou meneer, ik denk het noodweer. Er is een echt stormachtige wind.’

Maar Stefan was er niet zo zeker van als zij. Het noodweer was nauwelijks begonnen. Hij kon niet geloven dat de telefoonverbindingen het al hadden begeven bij de eerste windvlagen die hij had gevoeld op weg naar het stationsgebouw. De geïsoleerde ligging van het motel was een behoorlijke tegenvaller en eerder door mensen bewerkstelligd dan de ophanden zijnde sneeuwstorm.

Hij belde naar de pastorie in Chicago waar pater Gerrano bij de tweede bel opnam. ‘Michael, ik ben veilig in Elko aangekomen. Maar ik heb geen contact met Brendan gekregen. Hun telefoon doet het niet.’

‘Ja,’ zei Michael Gerrano, ‘ik weet het.’

‘Je weet het? Hoe kun jij dat weten?’

‘Een paar minuten geleden,’ zei Michael, ‘kreeg ik een telefoontje van een man die weigerde zich bekend te maken maar die zei dat hij een vriend was van die Ginger Weiss, een van die mensen daarginds bij Brendan. Hij zei dat ze hem vanochtend had gebeld en hem had gevraagd wat informatie voor haar op te zoeken. Hij had gevonden wat ze wilde, maar hij kon het motel niet bereiken. Ze had dat probleem blijkbaar voorzien, dus had ze hem ons nummer gegeven en het nummer van vrienden van haar in Boston. Ze had tegen hem gezegd dat hij ons moest vertellen wat hij had gevonden en dan zou zij ons weer bellen wanneer het haar schikte.

‘Weigerde hij zijn naam te geven?’ vroeg pater Wycazik verbaasd. ‘En je zei dat ze hem had gevraagd informatie op te zoeken?’

‘Ja,’ zei Michael. ‘Over twee dingen. In de eerste plaats de zogenaamde Thunder Hill-opslagruimte. Hij zei dat we haar moesten vertellen dat voor zover hij kon nagaan de opslagruimte is wat hij altijd is geweest: een bomvrij legerdepot, een van de acht praktisch identieke ondergrondse legerdepots die over het hele land verspreid liggen, en niet de grootste. Ze had hem ook gevraagd wat achtergrondgegevens te achterhalen van een legerofficier, kolonel Leland Falkirk, die iets te maken heeft met een elitecompagnie …’

Terwijl pater Wycazik naar de sneeuwval achter het raam van het stationsgebouw staarde, luisterde hij naar Michael die de staat van dienst van de kolonel afraffelde. Net toen Stefan begon te transpireren van inspanning om alle bijzonderheden te onthouden, zei zijn kapelaan dat niets daarvan van belang was. ‘Meneer X leek te vinden dat alleen maar één facet van de kolonel z’n achtergrond misschien verband houdt met wat er gebeurt met de mensen in het Tranquility Motel.’

‘Meneer X?’ vroeg pater Wycazik.

‘Hij wilde me zijn naam niet geven, dus noem ik hem maar meneer X.’

‘Ga door,’ zei pater Wycazik.

‘Nou, meneer X denkt dat het belangrijkste gegeven is dat kolonel Falkirk de militaire vertegenwoordiger in een regeringscommissie was, de CISG, die te beginnen zo’n negen jaar geleden een belangrijk denktankonderzoek ondernam. De reden waarom meneer X denkt dat de sleutel de CISG is, is omdat hij toen hij rondneusde, twee vreemde dingen ontdekte. In de eerste plaats zijn veel van dezelfde wetenschappers die in die commissie hebben gezeten nu – of onlangs – op lange en ongebruikelijke vakanties gegaan of met verlof. In de tweede plaats zijn nieuwe veiligheidsbeperkingen op de dossiers van de CISG van kracht geworden op 8 juli, anderhalf jaar geleden, precies twee dagen nadat Brendan en de anderen daarginds in Nevada moeilijkheden hebben gehad.’

‘Wat betekenen de letters CISG? Wat bestudeerde die commissie?’

Michael Gerrano vertelde het hem.

‘Mijn God,’ zei pater Wycazik, ‘ik dacht dat het dat zou kunnen zijn!’

‘Werkelijk? Pater, u bent moeilijk te verrassen. Maar dit! U kunt toch niet voorzien hebben dat dit achter de problemen van Brendan lag. En … bedoelt u … dat dat echt kan zijn gebeurd daarginds?’

‘Misschien gebeurt het nog steeds, maar ik moet toegeven dat ik niet kan beweren dat ik puur vanuit mijn enorme intellect tot die conclusie ben gekomen. Dit maakt deel uit van wat Calvin Sharkle vanochtend tegen de politie schreeuwde voor hij zichzelf opblies.’

‘Lieve God,’ zei Michael.

‘We staan misschien aan de rand van een heel nieuwe wereld, Michael. Ben je er klaar voor?’

‘Ik … ik weet het niet,’ zei Michael. ‘Bent u er klaar voor, pater?’

‘O ja! zei Stefan. O ja, heel erg zelfs. Maar de weg erheen zou weleens vol gevaar kunnen zijn.’

Ginger was zich bewust van de toenemende onrust van Jack Twist. Hij ging tewerk vanuit een soort voorgevoel dat de laatste paar zandkorreltjes door de hals van de zandloper liepen. Terwijl Jack hielp bij de taken die moesten volbracht voor hun vertrek, bleef hij naar ramen en deuren kijken, alsof hij verwachtte vijandige gezichten te zien.

Ze hadden bijna een half uur nodig om zich gereed te maken voor de bitterkoude winternacht die voor hen lag, alle wapens en reservemunitie in te laden en de uitrusting naar de bestelwagen van de Sarvers en de jeep van Jack achter het motel te brengen. Ze werkten niet in stilte, want dat zou voor de luistervinken een waarschuwing van hun ophanden zijnde vertrek zijn geweest. In plaats daarvan spraken ze over onbeduidende dingen terwijl ze haastig hun voorbereidingen maakten.

Tenslotte zetten ze om tien over vier de radio heel hard aan in de hoop hun afwezigheid een tijdje te verbergen en vertrokken door de achterdeur van het motel. Ze liepen rond in de wind en de sneeuw, omhelsden elkaar en zeiden elkaar gedag. Ginger merkte op dat vooral Jack en Jorja veel tijd met elkaar doorbrachten terwijl ze elkaar omhelsden en toen hij Marcie kuste en ook haar omhelsde, was het alsof ze zijn eigen kind was. Het was erger dan het eind van een familiereünie, want ondanks verklaringen van het tegendeel waren de leden van deze familie er grotendeels van overtuigd dat sommigen van hen niet lang genoeg in leven zouden blijven om nog een bijeenkomst bij te wonen.

Terwijl Ginger trachtte haar tranen terug te dringen zei ze: ‘Goed, zo is het wel genoeg, laten we als de donder hier weggaan.’

Met Ned aan het stuur vertrokken de zeven die naar Chicago en Boston zouden gaan het eerst, opeengepakt in de Cherokee. De fijne sneeuw viel zo snel en zwaar dat de jeep binnen dertig meter bijna niet meer zichtbaar was en na vijfenveertig meter alleen nog maar als een wazig spook. Niettemin ging hij niet rechtstreeks de heuvels in uit angst te worden ontdekt door de bespieders die Jack had gelokaliseerd, maar reed in plaats daarvan door een smalle vallei. Ned zou in valleien blijven rijden zolang hij kon, want het geluid van de motor ging verloren in het gegier van de wind, zelfs voor de jeep in de sneeuw begon te verdwijnen.

Ginger, Dom en Jack klommen in de bestelwagen van de Sarvers en volgden in het spoor van de jeep, maar met een voorsprong was de jeep spoedig verdwenen in de witte wereld. Ginger zat tussen Jack en Dom in en terwijl ze door de vallei hobbelden, keek ze door de voorruit en langs de heen en weer gaande ruitenwissers, zich afvragend of ze de mensen in de jeep ooit weer terug zou zien. In die paar dagen was Ginger van hen allemaal gaan houden en voelde angst voor hen.

‘We geven om elkaar. Dat maakt ons anders dan de dieren van het veld,’ had Jacob altijd gezegd. Intellect, moed, liefde, vriendschap, medeleven en empathie – al die eigenschappen waren even belangrijk voor de menselijke soort, waren de woorden van haar vader geweest. Sommige mensen dachten dat alleen het intellect telde: weten hoe je problemen moest oplossen, hoe je je redden moet, hoe je een voordeel moet herkennen en er gebruik van maken. Dat waren allemaal belangrijke factoren die hadden bijgedragen tot het overwicht en de suprematie van de mensheid, jawel, maar de vele functies van het intellect waren onvoldoende zonder moed, liefde, vriendschap, medeleven en empathie. We geven om elkaar. Dat is onze vloek. Maar ook onze zegen.

Aanvankelijk was Parker Faine bang dat de piloot niet zou landen in dit noodweer maar zou uitwijken naar een ander vliegveld zuidelijker in Nevada. Toen het toestel tenslotte toch de grond raakte, wenste Parker dat ze waren uitgeweken. De gierende wind en de verblindende sneeuw leken zelfs voor een ervaren piloot die gewend was aan een landing op zijn instrumenten te gevaarlijk. Toen waren ze veilig aan de grond, een van de laatste vliegtuigen voor het vliegveld van Elko County dichtging.

Parker haastte zich over het met sneeuw bedekte asfalt naar de deur van het kleine stationsgebouw en huiverde toen de door de wind opgejaagde sneeuw in zijn gezicht striemde, als duizenden kleine, koude naalden.

Nadat hij in San Francisco was aangekomen, had hij een schaar en een elektrisch scheerapparaat gekocht in een souvenirwinkel en snel zijn baard afgeschoren in het herentoilet. Hij had zijn gezicht in tien jaar niet meer zonder baard gezien en het was veel aardiger dan hij had verwacht. Hij knipte ook zijn haar. Toen hij halverwege deze gedaanteverandering was, zei een andere man die naast hem zijn handen stond te wassen schertsend: ‘Op de loop voor de politie, hè?’

‘Nee, voor mijn vrouw,’ zei Parker. En de man zei. ‘Ja, ik ook,’ alsof hij het meende.

Om te vermijden dat ze hem op het spoor zouden komen via zijn creditcard, betaalde hij contant voor een ticket naar Reno. Na een vlucht van drie kwartier over de Sierra Nevada naar de grootste kleine stad ter wereld had hij het geluk gehad nog een plaats te krijgen voor een Vlucht die na twaalf minuten naar Elko zou vertrekken. Hij betaalde weer contant waardoor hij nog maar eenentwintig dollar in zijn portefeuille had. De vlucht over het Great Basin, naar Noordoost-Nevada waar hij voelde dat zijn vriend in wanhopige problemen zat, duurde twee uur en vijftien minuten.

Toen hij het eenvoudige maar schone gebouw binnenging dat diende als kantoor van het vliegveld van Elko County en als stationsgebouw, had Parker zich afgepeigerd moeten voelen, zowel door de afschuwelijke ervaring in Monterey als door zijn jachtige gereis. Maar vreemd genoeg voelde hij zich vitaal, energiek en boordevol resoluutheid. Hij zag zichzelf als een stier die een veld opstormt om af te rekenen met een vos die de kudde bang had gemaakt.

Hij vond de twee telefooncellen waarvan er maar één in gebruik was. Hij zocht het nummer van het motel op en probeerde Dom te bellen, maar de telefoons van het motel werkten niet. Hij vermoedde dat het noodweer daar iets mee te maken zou kunnen hebben, maar hij was achterdochtig en bezorgd. Hij moest als de donder daarheen waar hij nodig was.

In twee minuten ontdekte hij dat er geen huurauto’s waren en dat het taxibedrijf van de stad, uitgerust met slechts drie auto’s, het zo druk had door het noodweer dat hij negentig minuten zou moeten wachten om een wagen te krijgen. Dus zocht hij om zich heen in het stationsgebouw naar een paar achterblijvers van zijn eigen vlucht en een paar anderen die kennelijk in privévliegtuigen waren geland vlak voor het vliegveld was gesloten en sprak ze stuk voor stuk aan op zoek naar een lift, maar zonder succes. Toen Parker zich van een van hen afwendde, botste hij letterlijk tegen een gedistingeerde man met grijs haar die er net zo wanhopig uitzag als Parker zich voelde. Hij had zijn jas opengetrokken om een priesterboord zichtbaar te maken. Tegen Parker zei hij: ‘Neemt u me niet kwalijk, ik ben priester met een dringende opdracht, een kwestie van leven of dood, en ik heb wanhopig behoefte aan een lift naar het Tranquility Motel. Heeft u een auto?’

Dom Corvaisis zat gespannen in de bestelwagen, met het rechterportier rechts van hem en Ginger links, en tuurde in de sneeuwval die zo zwaar was dat het leek alsof ze door ontelbare gaasachtig witte gordijnen reden. Hij tuurde naar voren alsof vlak voorbij het volgende gordijn een ongelooflijke onthulling lag te wachten. Maar terwijl elk gordijn zonder weerstand uiteenging, onthulde het alleen maar een oneindige reeks nieuwe gordijnen erachter.

Na een tijdje besefte hij waar hij zo gespannen op zat te wachten: de terugkeer van de geheugenflits die hem had getroffen toen hij uit het restaurant was gekomen.

De straaljager … wat was er gebeurd nadat de derde straaljager over was gekomen en hij uit angst op de grond was gaan liggen?

De valse schemering van het noodweer bracht een donkergrijze duisternis over het land, drie kwartier voor de echte schemering. Rotsformaties en een enkele populier doemden plotseling op uit de duisternis als prehistorische dieren uit een oeroude mist en telkens weer schrok hij ervan. Maar Dom wist dat Jack niet het risico wilde nemen de koplampen al aan te doen. Hoewel de bestelwagen zelf verborgen was door de sneeuw en de steile wanden van de vallei waarin ze reden, zouden de lichten omhoog reflecteren door de vallende ijskristallen en de gloed zou sterker zichtbaar zijn voor hun bespieders. Ze kwamen op een plek waar de vervagende bandensporen van de jeep als de sporen van reusachtige tweelingslangen naar het oosten afsloegen, in een vallei die dwars op deze stond. Jack volgde Ned Sarver en de anderen niet meer, want het plan vereiste dat ze in verschillende richtingen reden. In plaats daarvan stuurde hij de bestelwagen gestaag in noordelijke richting terwijl hij vertrouwde op het kompas dat Dom in de gaten hield.

Na honderd meter kwamen ze bij het einde van de vallei, waar hij smaller werd en tenslotte eindigde in een steile helling. Dom dacht dat ze uiteindelijk toch moesten omdraaien en Ned volgen, maar Jack schakelde terug en vermeerderde snelheid waarna de wagen met vierwielaandrijving begon te klimmen. De helling was rotsachtig en vol voren. De auto kwam stotend en schokkend vooruit waardoor Ginger herhaaldelijk tegen Dom werd aangeduwd, wat ze niet onaangenaam vond.

In het sombere, grijze licht van de afnemende dag en in het doffe en versleten interieur van de bestelwagen zag Ginger er door het contrast mooier uit dan ooit. Vergeleken bij haar glanzende zilverblonde haar leek de witte sneeuw vies.

Met een sprong en een dreun waardoor Dom met zijn hoofd tegen het dak sloeg, bereikte de auto de top van de heuvel. Ze reden een korte helling af en vervolgens over een horizontaal stuk land. Toen ze een volgende heuvel opreden, trapte Jack plotseling op de rem en riep uit: ‘Straaljagers!’ Dom keek omhoog in de ziedende sneeuwstorm in de verwachting een vliegtuig op hen af te zien komen en besefte pas toen dat Jack het had over straaljagers in het verleden. Hij had zich hetzelfde herinnerd als Dom minder dan een uur geleden. Gezien Jacks zekere controle over de bestelwagen was bij hem de herinnering echter niet zo levendig geweest als bij Dom, maar had die zich in zijn geest afgetekend.

‘Straaljagers,’ zei Jack weer met een voet op de rem en een op de koppeling, het stuur stevig in beide handen en naar buiten starend maar tegelijk proberend in het verleden terug te kijken. ‘Een, twee, bulderend, zoals jij zei, Dom. Toen nog een, laag over het restaurant, en direct daarna … een vierde …’

‘Ik herinner me geen vierde,’ zei Dom opgewonden.

Gebogen over het stuur zei Jack: ‘De vierde straaljager kwam net toen ik uit het motel rende. Ik was niet bij jullie in het restaurant. Er was een geweldig getril en gebulder en ik rende op tijd uit mijn kamer om de derde straaljager te zien – een F-16. Hij kwam uit het niets, uit de duisternis, over het dak van het restaurant. Je had gelijk: zijn hoogte kon niet meer zijn geweest dan twaalf of vijftien meter. En terwijl ik daar naar keek, kwam er een vierde recht over het motel en die vloog nog lager, misschien drie meter lager dan de andere, en toen hij overvloog, spatte achter me het raam uit elkaar.’

‘En toen?’ vroeg Ginger fluisterend, alsof een harde toon de herinnering weer terug zou voeren naar Jacks onderbewustzijn.

‘De derde en vierde straaljager,’ zei Jack, ‘die zo laag overkwamen, vlogen in de richting van de snelweg, ongeveer zes meter boven de elektriciteitsleiding; ze vlogen bulderend over de vlaktes voorbij de snelweg, de een splitste zich af en vloog naar het oosten, de ander naar het westen, ze maakten allebei een bocht en kwamen terug … en ik begon naar jullie toe te lopen … naar de groep die naar buiten was gekomen uit het restaurant … omdat ik dacht dat jullie misschien zouden weten wat er aan de hand was …’

De sneeuw tikte tegen de voorruit.

De wind fluisterde geheimen tegen de stevig gesloten raampjes. Tenslotte zei Jack: Dat is alles. Ik kan me niet meer herinneren.’

‘Dat komt wel, zei Dom. ‘Bij ons allemaal. De blokkering brokkelt steeds meer af.’

Jack zette de auto weer in de versnelling en reed de volgende heuvel op.

Kolonel Leland Falkirk en luitenant Horner, vergezeld door twee zwaar bewapende korporaals, namen een van de jeeps van Shenkfield op weg naar de wegversperring aan de westkant van het quarantainegebied. Twee grote legervrachtwagens waren over de brede naar het oosten leidende rijstroken van de snelweg geparkeerd, waar die doelmatig geblokkeerd waren. De naar het westen leidende rijstroken waren aan de andere kant van het motel, vijftien kilometer verder geblokkeerd. Talloze zwaailichten knipperden op de weg. Een stuk of zes mannen van de elitecompagnie waren in zicht. Drie van hen leunden op de open raampjes van aangehouden auto’s en spraken met de chauffeurs om beleefd de situatie uit te leggen.

Leland zei tegen Horner en de twee korporaals dat ze in de auto moesten wachten, stapte uit en liep naar het midden van de wegversperring om iets te zeggen tegen sergeant Vince Bidakian, die de leiding had van dit gedeelte van de operatie. ‘Hoe gaat het tot nu toe?’ vroeg Leland.

Uitstekend, kolonel, zei Bidakian met enige stemverheffing om de wind te overstemmen. ‘Niet zoveel mensen op de weg. In het westen is het noodweer eerder begonnen, dus de meeste automobilisten met gezond verstand zijn allemaal eerder gestopt in Battle Mountain of zelfs in Winnemucca, tot het weer opklaart. En het ziet ernaar uit dat alle vrachtwagenchauffeurs hebben besloten om zich schuil te houden in plaats van te proberen Elko te bereiken. Het zal ons een uur kosten denk ik voor we zelfs tweehonderd auto’s in een rij hebben.’

Ze lieten de automobilisten niet terugkeren naar Battle Mountain maar vertelden iedereen dat ze verwachtten dat de afsluiting maar een uur zou duren en dat het wachten niet onverdraaglijk zou zijn.

Een langere afsluiting zou een grote file betekenen, zelfs met het door het noodweer teruggebrachte verkeer. Als Leland te maken had met een groter aantal reizigers en een langere quarantaine oplegde, zou hij de staatspolitie van Nevada en de sheriff moeten waarschuwen. Maar hij wilde de politie er niet bij halen tot hij er niet langer omheen kon, want ze zouden snel naar bevestiging van zijn gezag informeren bij hogere militaire functionarissen – en er spoedig achter komen dat hij de zaak bedonderde. Als de agenten nog een half uur onwetend konden blijven over de afsluiting en als ze erachter kwamen nog enkele minuten konden worden opgehouden, zou niemand de verraderlijke handeling van Leland ontdekken tot het te laat was. Hij had maar een uur nodig om de getuigen in het motel op te halen en hen over te brengen naar Thunder Hill.

Tegen Bidakian zei Leland: ‘Sergeant, zorg ervoor dat alle automobilisten over voldoende benzine beschikken, en mochten erbij zijn die te weinig hebben, tank ze dan bij uit de reservevoorraad die je hebt meegebracht.’

‘Ja kolonel. Dat is begrepen, kolonel.’

‘Geen spoor van agenten of sneeuwploegen?’

‘Nog niet, kolonel,’ zei Bidakian terwijl hij achter de korte file tuurde waar twee nieuwe koplampen verschenen in de verre duisternis. ‘Maar ik verwacht de een of de ander binnen tien minuten.’

‘Je kent het verhaal dat je hun moet vertellen?’

‘Ja, kolonel. Vrachtwagen op weg naar Shenkfield heeft een klein lek gekregen. Vervoerde onschadelijke en giftige vloeistoffen, dus we …’

‘Kolonel!’ Luitenant Horner kwam van de jeep gerend. ‘Boodschap van sergeant Fixx in Shenkfield, kolonel. Er is iets mis in het motel. Hij heeft al vijftien minuten geen stem gehoord. Alleen maar een radio die heel hard aanstaat. Hij gelooft niet dat er daar nog iemand is.’

‘Zijn ze weer teruggegaan naar dat verdomde restaurant?’

‘Nee, kolonel. Fixx gelooft dat ze gewoon … weg zijn.’

‘Weg? Weg waarheen?’ wilde Leland weten hoewel hij niet verwachtte een antwoord te krijgen en er ook niet op bleef wachten. Met bonkend hart rende hij terug naar de jeep.

Ze heette Talia Ervy en ze zag eruit als Mary Dressler die Tugboat Annie had gespeeld in die prachtige oude films met Wallace Beery. Talia was zelfs nog groter dan Dressler, die verre van klein was geweest: zware botten, breed gezicht, brede mond en sterke kin. Maar ze was de aardigste vrouw die Parker Faine in dagen had gezien, want ze bood hem en pater Wycazik niet alleen een lift aan van het vliegveld naar het motel, maar weigerde er geld voor aan te nemen. ‘Verrek, het kan mij niet schelen,’ zei ze en haar stem klonk ook een beetje als die van Mary Dressler. ‘Ik was toch niet van plan om naar iets bijzonders toe te gaan. Gewoon naar huis om een maaltijd klaar te maken voor mezelf. Ik ben ronduit een afgrijselijke kokkin, dus dit zal de straf alleen maar een beetje uitstellen. In feite, als ik denk aan mijn gehaktbrood, denk ik dat u me misschien een geweldig genoegen doet.’

Talia had een tien jaar oude Cadillac, een soort slagschip met winterbanden en sneeuwkettingen. Ze beweerde dat die haar overal naartoe bracht waar ze heen wilde, ongeacht het weer. Parker ging voorin bij haar zitten en pater Wycazik achterin.

Ze hadden nog geen anderhalve kilometer gereden toen ze het extra radiobericht hoorden over de beweerde giflekkage en de afsluiting van de snelweg ten westen van Elko. ‘Die achterlijke verdomde uilskuikens!’ zei Talia terwijl ze de radio harder zette maar luider ging praten om hem te overstemmen. ‘Zulk gevaarlijk spul, je zou denken dat ze dat zouden behandelen als een lading baby’s in glazen wiegen, maar dit is de tweede keer in twee jaar.’ Parker noch pater Wycazik was in staat commentaar te geven. Ze wisten allebei dat hun ergste angst voor hun vrienden nu was uitgekomen.

‘Nou, heren, wat doen we nu?’ vroeg Talia Ervy.

‘Is er een bedrijf dat auto’s verhuurt?’ Liefst met vierwielaandrijving. Een jeep of zoiets.’

‘Er is een jeepdealer,’ zei Talia.

‘Kunt u ons daarheen brengen?’ vroeg Parker.

‘Ik kan u overal heen brengen, al vallen er sneeuwvlokken zo groot als honden.’

De verkoper van de jeep, Felix Schellenhof, was veel minder kleurrijk dan Talia Ervy. Hij droeg een grijs kostuum met grijze das en een lichtgrijs overhemd en hij sprak met een grijze stem. Nee, zei hij tegen Parker, ze verhuurden geen wagens per dag. Ja, ze hadden er een heleboel te koop. Nee, ze konden een verkoop niet in twintig minuten voor elkaar krijgen. De verkoper zei dat als Parker van plan was de auto te laten financieren, dat tot morgen zou duren. Zelfs een cheque zou de overeenkomst niet snel tot stand brengen omdat Parker uit een andere staat kwam.

‘Geen cheques,’ zei Parker. Schellenhof hief zijn grijze wenkbrauwen op bij het vooruitzicht op contanten. Parker zei: ‘Ik betaal hem met mijn American Express Gold Card,’ en Schellenhof keek grijs geamuseerd. Ze accepteerden wel American Express, zei hij, maar alleen voor accessoires en reparaties. Niemand had ooit een hele auto gekocht met plastic. ‘Er zijn geen aankoopbeperkingen met de kaart,’ zei Parker. ‘Hoor eens, ik was laatst in Parijs waar ik een geweldige Dali zag in een galerie, dertigduizend dollar, en ze accepteerden mijn American Express!’ Toen begon Schellenhof hen voorzichtig en met volhardende diplomatie af te poeieren.

‘In godsnaam, man, blijf niet op je luie kont zitten!’ bulderde pater Wycazik en hij sloeg met zijn vuist op het blad van Schellenhofs bureau. Hij was rood van zijn haargrens tot zijn priesterboord. ‘Dit is een kwestie van levensbelang voor ons. Bel American Express.’ Hij hief zijn hand hoog op, gevolgd door de ontstelde grijze ogen van de verkoper. ‘Ga na of ze de aankoop goedkeuren. In godsnaam, schiet op!’ schreeuwde de priester en hij sloeg weer met zijn vuist op het bureau.

De aanblik van zo’n woede in een geestelijke veroorzaakte tenslotte enige snelheid in de verkoper. Hij nam Parkers kaart en sprintte bijna het kleine kantoor uit, door de showroom naar het glazen domein van de directie.

‘Lieve hemel, pater,’ zei Parker, ‘als u protestant was, zou u zo’n beroemde hel en verdoemenis prediker zijn geweest.’

‘O, katholiek of niet, ik heb in mijn leven best wel een paar zondaars laten sidderen.’

‘Daar twijfel ik niet aan,’ verzekerde Parker hem.

American Express keurde de aankoop goed. Met haastig berouw haalde Schellenhof een bundel formulieren te voorschijn en liet Parker zien waar hij moest tekenen. ‘Wat een week!’ zei de verkoper hoewel hij nog altijd saai en grijs was ondanks zijn nieuwe enthousiasme. ‘Afgelopen maandag loopt er een man binnen, koopt een nieuwe Cherokee contant – stapels biljetten van twintig dollar. Moet een grote slag hebben geslagen in een casino. En nu dit. En de week is nauwelijks begonnen. Tjonge jonge.’

‘Fascinerend,’ zei Parker.

Pater Wycazik gebruikte de telefoon op Schellenhofs bureau om Michael Gerrano in Chicago te bellen om hem op de hoogte te brengen van zijn ontmoeting met Parker en de afsluiting van de snelweg. Maar toen Schellenhof het kantoortje weer uit was, zei Wycazik iets waar Parker van schrok: ‘Michael, misschien gebeurt er iets met ons, dus bel jij Simon Zoderman van de Tribune zodra ik heb opgehangen. Vertel hem alles. Vertel Simon hoe Brendan verband houdt met Winton Tolk, het meisje Halbourg, Calvin Sharkle, alles. Vertel hem wat er hier in Nevada anderhalf jaar geleden is gebeurd, wat ze hebben gezien. Als hij het moeilijk te geloven vindt, vertel je hem maar dat ik het geloof. Hij weet hoe nuchter ik ben.’

Toen pater Wycazik ophing, zei Parker: ‘Heb ik het goed begrepen? Mijn god, weet u wat er op die juliavond met hen is gebeurd?’

‘Ik weet het bijna zeker, ja,’ zei pater Wycazik.

Voor de priester meer kon zeggen, kwam de verkoper op een holletje terug. Zijn provisie leek nu echt en hij was vastbesloten de tijdslimiet van Parker niet te overschrijden.

‘U moet het me vertellen,’ zei Parker tegen de priester.

‘Zodra we op weg zijn,’ beloofde pater Wycazik.

Ned reed Jacks Cherokee met een slakkengangetje in oostelijke richting over de met sneeuw bedekte hellingen. Sandy en Faye zaten voorin bij hem, voorovergebogen, en tuurden bezorgd door de voorruit om Ned te helpen obstakels in de chaotische witheid voor hen te ontdekken.

Achterin – samengeperst met Brendan en Jorja die Marcie op haar schoot had – probeerde Ernie zichzelf ervan te overtuigen dat hij zich niet zou overgeven aan paniek wanneer het laatste licht plaatsmaakte voor duisternis. Gisteravond, toen hij onder de dekens was gaan liggen en naar de schaduwen voorbij de gloed van de lamp staarde, was zijn angst maar een fractie geweest van wat hij doorgaans verwachtte. Het ging beter.

Ernie putte ook hoop uit Doms doorgebroken herinnering aan straaljagers boven het restaurant. Als Dom het zich kon herinneren, kon hij het ook. En als de geheugenblokkering afbrokkelde, als hij zich tenslotte herinnerde wat hij die juliavond had gezien, zou hij niet meer bang zijn voor het donker. ‘Landweg,’ zei Faye terwijl de jeep stilstond.

Ze waren inderdaad bij de eerste landweg aangekomen, dezelfde die langs het motel liep en ten zuiden van de snelweg. Het motel was ongeveer drie kilometer zuidelijker gelegen en Thunder Hill lag dertien kilometer naar het noorden over dat lint van asfalt. De weg was al schoongemaakt en niet lang geleden, want de federale regering betaalde de provincie om de toegangsweg naar Thunder Hill te allen tijde begaanbaar te houden.

‘Snel,’ drong Sandy aan.

Ernie wist wat ze dacht: als iemand van of naar Thunder Hill ging, zou hij onverwacht kunnen opduiken en hen bij toeval ontdekken.

Ned gaf gas en reed snel over de verlaten weg naar de heuvels aan de andere kant waarbij hij met zoveel haast over een aantal voren heen schoot dat Brendan en Jorja herhaaldelijk in aanraking kwamen met Ernie, die tussen hen in zat. Weer reden ze onder dekking van de sneeuw die als een regen van as uit een koud brandende lucht viel. Tien kilometer voor hen lag nog een noordwest-verbinding – de Vista Valley Road – waarheen ze nu op weg waren. Als ze die eenmaal hadden bereikt, zouden ze naar het zuiden rijden en vervolgens over een derde landweg die parallel liep met de snelweg en die hen naar Elko zou brengen.

Ernie besefte plotseling dat de schemering viel en dat het bijna donker was geworden. Elke keer dat hij zijn ogen half dichtkneep, kroop de duisternis dichterbij en spoedig zou ze door de sneeuwgordijnen springen en hem overvallen …

Nee. Er waren te veel andere dingen om bang voor te zijn dan energie te verspillen aan een onzinnige fobie. Zelfs met een kompas zouden ze kunnen verdwalen in een avond als deze. Met het zicht teruggebracht tot een paar meter zouden ze van de rand van een berg kunnen rijden of in een afgrond. Blindelings hun eigen vernietiging tegemoetgaan vormde zo’n reële bedreiging dat Ned geen snelheid kon maken maar de jeep in een voorzichtig slakkengangetje liet rijden.

Ik ben bang voor wat het waard is om bang voor te zijn, hield Ernie zich voor.

Ik ben niet bang voor het donker.

Faye keek over haar schouder vanaf de voorbank. Hij glimlachte en stak zijn duim op – alleen maar een beetje trillerig.

Faye wilde ook haar duim opsteken maar toen begon Marcie te schreeuwen.

In zijn kantoor diep in Thunder Hill zat dr. Miles Bennell in het donker na te denken en zich zorgen te maken. Het enige licht kwam van de zwakke gloed bij de twee ramen die uitkwamen op de centrale grot op het tweede niveau van de opslagruimte, maar die verlichting was onvoldoende om bijzonderheden in het vertrek te onthullen.

Op het bureau voor hem lagen zes vellen papier. Hij had ze de afgelopen vijftien maanden twintig of dertig keer doorgenomen en hoefde ze vanavond niet weer te lezen om zich woord voor woord te herinneren wat erop getypt stond. Het was een illegaal verkregen uitdraai van het psychologisch profiel van Leland Falkirk, gestolen van in de computer opgeslagen staten van dienst van de elitecompagnie.

Miles Bennell – gepromoveerd in de biologie en de chemie, amateurbeoefenaar van natuurkunde en antropologie, een enthousiast gitaar- en pianospeler, auteur van onder andere een handboek over neurohistologie en een wetenschappelijke studie over de werken van John D. MacDonald, wijnkenner, liefhebber van films van Clint Eastwood, een man die eigenlijk een kruising was van iemand uit de renaissance en een figuur uit de tweede helft van de twintigste eeuw – was ook nog een zeer vernuftig computerkraker. Toen hij nog studeerde, begaf hij zich al voorzichtig in het ingewikkelde, wereldwijde netwerk van elektronische informatiesystemen. Achttien maanden geleden, toen zijn werk aan het project in Thunder Hill hem regelmatig in contact bracht met Leland Falkirk, was Miles Bennell tot de slotsom gekomen dat de kolonel een psychisch gestoord individu was dat ongeschikt voor de militaire dienst verklaard had moeten worden, zelfs als soldaat, als hij niet één bepaalde eigenschap had gehad: hij was blijkbaar een van die zeldzame lijders aan paranoia die had geleerd hoe hij zijn speciale waanzin kon gebruiken om zich te kneden tot een soepel functionerende automaat die er heel normaal uitzag en ook zo handelde. Maar Miles had meer willen weten. Wat bewoog Falkirk? Wat voor prikkel zou hem onverwacht uit zijn evenwicht brengen? De antwoorden daarop waren alleen te vinden op het hoofdkwartier van de elitecompagnie. Dus begon Miles zestien maanden geleden zijn persoonlijke computer en modem te gebruiken om een weg te zoeken in de dossiers in Washington. De eerste keer dat hij het profiel las, was Miles bang geweest, hoewel hij duizenden rationaliseringen had bedacht om door te gaan met zijn onderzoek, ook al betekende dat werken met een gevaarlijk en gewelddadig man als Leland Falkirk. Als Miles de kolonel behandelde met de koelheid en het terughoudend respect dat een beheerste lijder aan paranoia zou begrijpen, was er minder kans op moeilijkheden. Je durfde nauwelijks vriendelijk te zijn tegen zo’n man – of hem te vleien – want hij zou veronderstellen dat je iets verborg. Beleefde minachting was de beste houding. Maar nu was Miles volledig in de macht van Falkirk, onder de aarde opgesloten, om beoordeeld en gevonnist te worden volgens de verwrongen visie van de kolonel op schuld en onschuld. En hij was doodsbang.

De militaire psycholoog die het profiel had geschreven was of niet erg goed opgeleid of niet al te scherpzinnig. Niettemin had hij, hoewel hij had verklaard dat de kolonel buitengewoon geschikt was voor de elitecompagnie, bijzonderheden van ’s mans persoonlijkheidsstructuur genoteerd die zijn rapport tot verwarrende lectuur maakte voor Miles, voor wie niet alleen duidelijk was wat er op papier stond, maar ook wat tussen de regels door te lezen was.

Ten eerste. Leland Falkirk was bang voor en verfoeide elke godsdienst. Omdat de liefde voor God en zijn land op prijs werd gesteld bij beroepsmilitairen, probeerde Falkirk zijn antireligieuze gevoelens te verbergen. Deze opvattingen kwamen kennelijk voort uit een moeilijke jeugd in een fanatiek godsdienstig gezin.

Miles Bennell besloot dat deze tekortkoming in Falkirk bijzonder vervelend was omdat de huidige onderneming, waarbij hij en de kolonel waren betrokken, een veelheid aan mystieke associaties had. Sommige aspecten ervan hadden onmiskenbaar godsdienstige implicaties en associaties die zeker intense negatieve reacties bij de kolonel zouden veroorzaken.

Ten tweede: Leland Falkirk was geobsedeerd door macht. Hij moest elk aspect van zijn omgeving en iedereen die hij ontmoette overheersen. Deze dringende behoefte om de buitenwereld te domineren was een weerspiegeling van zijn voortdurende innerlijke strijd om zijn eigen woedes en paranoïde angsten de baas te blijven.

Miles Bennell huiverde bij de gedachte aan de vreselijke spanning die zijn huidige opdracht de kolonel had bezorgd, want het voorwerp dat hier in Thunder Hill was verborgen, kon niet altijd onder controle gehouden worden. En dat besef zou tot een onschuldige zenuwinstorting van Falkirk kunnen leiden – of tot een aanval van psychotische angst.

Ten derde: Leland Falkirk leed aan een milde vorm van claustrofobie die het sterkst was in onderaardse ruimten. Falkirk zou automatisch achterdochtig zijn tegen iedereen in een plaats als Thunder Hill. Achteraf gezien was het angstaanjagend duidelijk dat de toenemende paranoïde achterdocht van de kolonel jegens iedereen die aan het project werkte vanaf de eerste dag onvermijdelijk was geweest.

Ten vierde en het kwalijkste: Leland Falkirk was een masochist die zichzelf in toom hield. Hij onderwierp zich aan proeven om zijn lichamelijke uithoudingsvermogen en weerstand tegen pijn te testen terwijl hij zichzelf wijsmaakte dat deze beproevingen nodig waren om het hoge niveau van een goede conditie en voortreffelijke reflexen waarover een officier moest beschikken in stand te houden. Zijn smerige geheimpje dat hij zelfs voor zichzelf verborgen hield, was dat hij genoot van het lijden.

Miles Bennell was meer verontrust door dat aspect van het karakter van Falkirk dan door iets anders in de profielschets. Omdat de kolonel van pijn hield, zou hij het niet erg vinden om samen met iedereen in Thunder Hill te lijden zolang hij ervan overtuigd was dat hun lijden noodzakelijk was om de wereld te verbeteren. In feite zou hij kunnen genieten van het vooruitzicht op de dood.

Miles Bennell zat in het donker, zorgelijk en somber.

Maar het was niet eens zijn dood of die van zijn collega’s die hem het meest angst aanjoeg. Wat zijn maag deed samentrekken was de angst dat Falkirk, terwijl hij iedereen die aan het project werkte vernietigde, ook het project zelf zou vernietigen. Als hij dat deed, zou hij de mensheid het grootste nieuws in de geschiedenis onthouden. En niet alleen dat, hij zou haar ook de beste, misschien enige kans op vrede, onsterfelijkheid, eindeloze overvloed en transcendentie ontzeggen.

Leland Falkirk stond in de keuken van de Blocks te kijken naar het album dat op tafel lag. Toen hij het opensloeg, zag hij foto’s en tekeningen van de maan, allemaal rood gekleurd.

Buiten zocht een tiental soldaten het terrein af terwijl ze naar elkaar schreeuwden met stemmen die verminkt en gedempt werden door de gierende wind.

Leland deed een paar diepe ademhalingsoefeningen die iets van zijn spanning moesten verdrijven, sloeg een bladzijde van het album om en zag nog meer scharlakenrode manen: de vreemde verzameling van het kind.

Door het keukenraam vanachter het motel kwam het geluid van motoren toen de mannen met minstens twee voertuigen langsreden.

De kolonel bleef door het album bladeren, kalm, volkomen beheerst ondanks de reeks tegenslagen die hem bleven teisteren. Hij was trots op zijn beheersing. Niets kon hem van streek maken.

Op de trap klonken de snelle, zware voetstappen van luitenant Horner. Een ogenblik later liep hij door de woonkamer en kwam de keuken binnen. ‘Kolonel, we hebben alle motelkamers gecontroleerd. Er is niemand. Ze zijn aan de achterkant vertrokken, over het land. Er lopen twee heel vage bandensporen door de sneeuw. Ze kunnen niet ver weg zijn, niet in dit weer.’

‘Heb je de mannen opdracht gegeven hen te volgen?’

‘Nee, kolonel. Maar ik heb hen de bestelwagen en een jeep naar achteren laten rijden. Ze zijn klaar om te vertrekken.’

‘Laat hen dan gaan,’ zei Leland.

‘Maak u geen zorgen, kolonel, we krijgen ze wel in handen.’

‘Natuurlijk,’ zei Leland, volkomen beheerst. Toen Horner zich omdraaide en wegliep, zei Leland: ‘Als je de mannen hebt weggestuurd, kom dan beneden bij me met een kaart van de streek. Ze zijn vast van plan om ergens een landweg of snelweg op te gaan. We zullen hun volgende zet voor zijn en op hen wachten.’

‘Jawel, kolonel,’ zei Horner.

Weer alleen sloeg Leland rustig een bladzijde van het album om. Rode manen.

Horners voetstappen klonken onder aan de trap en vervolgens sloeg de voordeur achter hem dicht.

Kalm, heel kalm, sloeg Leland weer een bladzijde van het album om, en nog een.

Buiten schreeuwde Horner bevelen tegen de mannen.

Leland sloeg nog een bladzijde om, nog een en nog een. Rode manen. Buiten gingen motoren sneller lopen. Acht mannen, in twee groepen van vier, volgden het spoor van de ontsnapte getuigen.

Leland sloeg kalm twee, drie, zes bladzijden om; hij zag rode manen en nog eens rode manen, pakte het album rustig op en gooide het door de keuken. Het boek sloeg tegen de kast, kaatste van de koelkast af en viel. Een stuk of tien scharlakenrode manen vlogen los en fladderden even rond. Leland zag een aardewerk pot staan: een glimlachende beer die met zijn voorpoten over zijn buik gevouwen zat. Hij pakte hem op en smeet hem op de grond, waar hij in honderd stukken uiteenviel. Gebroken koekjes kwamen op het album terecht en verkruimelden tussen de verspreid liggende rode manen. Hij sloeg een radio van het aanrecht op de vloer. Een suikerbus. Meel. Hij gooide een broodtrommel tegen de muur en een koffiezetapparaat naar het fornuis.

Hij bleef even staan terwijl hij diep en gelijkmatig ademhaalde. Toen draaide hij zich om en liep rustig de keuken uit, rustig de trap af naar de receptie om rustig de kaart van de omgeving te bestuderen.

‘De maan!’ riep Marcie en toen schreeuwde ze weer schel: ‘Mamma, kijk, kijk, de maan! Waarom, mamma? Waarom? Kijk, de maan!’

Het meisje trok zich plotseling los van haar moeder en sloeg met haar armen en benen. Jorja spande zich in om haar vast te houden, maar het lukte haar niet.

Geschrokken door het geschreeuw was Ned gestopt.

Marcie schreeuwde weer, rukte zich los van haar moeder en klauterde over Ernie heen, zonder bepaalde bestemming voor zover Ernie kon vaststellen, met geen andere bedoeling dan te ontsnappen aan wat ze in haar herinnering had gezien. Ze wist blijkbaar niet dat ze in de jeep zat, maar dacht dat ze op een heel andere plaats was, een enge plaats.

Ernie pakte haar voor ze kon doorklauteren naar de schoot van Brendan. Hij hield het meisje stevig in zijn grote armen, hield haar tegen zijn borst, en terwijl ze bleef schreeuwen, maakte hij geruststellende geluidjes tegen haar.

Langzaam nam Marcies angst af. Ze verzette zich niet meer en werd slap in zijn armen. Ze hield op met schreeuwen en zei alleen nog zacht op zangerige toon: ‘Maan, de maan, maan …’ En rustig, maar met een vreselijke angst: ‘Hij mag me niet krijgen, laat hem mij niet krijgen.’

‘Stil maar, liefje,’ zei Ernie terwijl hij haar klopjes gaf en haar haar streelde, ‘wees maar stil, je bent veilig, ik zal ervoor zorgen dat hij jou niet krijgt.’

‘Ze herinnerde zich iets,’ zei Brendan toen Ned weer verder reed. ‘Een kier ging een ogenblik open.’

‘Wat heb je gezien, schatje?’ vroeg Jorja aan haar dochter.

Het meisje was weer teruggegleden in haar diepe, wazige toestand waarin ze niets hoorde, nergens op lette … behalve dat Ernie na een tijdje voelde dat ze haar armen steviger om hem heen sloeg. Hij drukte haar tegen zich aan maar ze zei niets. Ze was nog niet echt bij hen, stuurloos op een donkere, innerlijke zee. Maar het was duidelijk dat ze zich veilig voelde in de omhelzing van Ernie, en ze hield hem stevig vast terwijl de jeep bonkte en slingerde door de besneeuwde avond.

Na maanden geleefd te hebben met de angst voor iedere schaduw, na elke naderende schemering met wanhoop en afgrijzen af te wachten, voelde Ernie zich onbeschrijflijk goed, verrukt dat iemand zijn kracht nodig had. Het was diep bevredigend. En terwijl hij haar vasthield, tegen haar mompelde en haar dikke, zwarte haar streelde, was hij zich niet bewust van het feit dat de nacht de jeep nu had omgeven en zich tegen de ramen ervan verdrong.

Uiteindelijk stuurde Jack de bestelwagen in oostelijke richting en kwam tenslotte op de landweg naar Thunder Hill op een punt ongeveer anderhalve kilometer noordelijker dan de plaats waar Ned dezelfde weg al moest zijn overgestoken. Hij sloeg rechtsaf en reed in de richting van Thunder Hill, de route die Dom en Ernie vanochtend hadden genomen.

Hij had in het oosten nooit zo’n noodweer meegemaakt. Hoe hoger hij kwam in de bergen, hoe harder en sneller de sneeuw omlaag kwam.

‘De ingang naar Thunder Hill is ongeveer anderhalve kilometer verder,’ zei Dom.

Jack deed de koplampen uit en ging langzamer rijden. Tot zijn ogen gewend waren aan de aanwezigheid van de lichten bleek de wereld alleen maar te bestaan uit wervelende, witte stippen en duisternis.

Hij wist niet altijd of hij op zijn eigen rijstrook reed, dus verwachtte hij ieder ogenblik een ander voertuig op zich af te zien denderen en hem frontaal rammen.

Ginger had kennelijk dezelfde gedachten want ze kromp ineen in haar stoel als om zich te beschermen tegen een klap, en ze beet op haar onderlip.

‘Die lichten daar voor ons,’ zei Dom. ‘De ingang van Thunder Hill.’

Op palen aan weerszijden van het hek schenen fel twee kwiklampen. Een geelbruine gloed kwam van de twee smalle raampjes van het wachtlokaal.

Zelfs met die lichten kon Jack alleen maar een vage omtrek van het gebouwtje aan de andere kant van het hek onderscheiden, want de vallende sneeuw verhulde alle bijzonderheden. Hij had er vertrouwen in dat de bestelwagen, met de koplampen uit, niet zichtbaar zou zijn voor een bewaker die toevallig uit een raam zou kijken. Het geluid van een motor zou verzwolgen worden door de wind.

Ze reden langzaam de steile helling op, dieper de nacht en de bergen in.

In de receptie van het motel vouwden Leland Falkirk en luitenant Horner de kaart van de streek op de balie open. Ze bestudeerden hem nog steeds toen de mannen die achter de ontsnapte getuigen waren aangegaan verslagen terugkeerden, een paar minuten nadat ze waren vertrokken. Ze hadden een paar honderd meter de bandensporen gevolgd door een vallei die naar het noorden liep, waarna de wind en de sneeuw het spoor hadden uitgewist. Maar er was een vage aanwijzing dat tenminste één voertuig een andere vallei was ingereden in oostelijke richting, en omdat er geen reden leek te zijn voor de getuigen om zich te splitsen, werd aangenomen dat zowel de bestelwagen van Sarver als de jeep zich in die richting bewogen.

Leland richtte zijn aandacht op de kaart en zei: ‘Dat kan kloppen. Ze zouden niet naar het westen gaan. Er is daar niets voor Battle Mountain, vijfenzestig kilometer verder, en daarna Winnemucca meer dan tachtig kilometer verderop. Beide steden zijn niet groot genoeg om je er lang verborgen te houden, dus zijn ze naar het oosten gegaan, naar Elko.’

Luitenant Horner legde een vinger op de kaart. ‘Dit is de weg die langs het motel naar Thunder Hill loopt. Die moeten ze intussen al zijn overgestoken en dan rijden ze nu verder naar het oosten.’

‘Waar is de volgende weg naar het zuiden?’

Luitenant Horner boog zich voorover om de kleine lettertjes op de kaart te lezen. ‘Vista Valley. Zo te zien tien kilometer ten oosten van de weg naar Thunder Hill.’

Er werd geklopt en Miles Bennell zei: ‘Binnen.’

Generaal Robert Alvarado, de bevelvoerend officier van Thunder Hill, opende de deur en kwam het donkere kantoor binnen in een baan zilverkleurig licht die met hem meekwam. Hij zei: ‘Alleen in het donker zitten, hè? Stel je eens voor hoe verdacht kolonel Falkirk dat zou vinden.’

‘Hij is gek, Bob.’

‘Niet lang geleden,’ zei Bob Alvarado, ‘zou ik betoogd hebben dat hij een tamelijk goed officier was, hoewel een beetje te veel volgens het boekje en veel te ijverig. Maar vanavond moet ik het met je eens zijn. Een paar minuten geleden kreeg ik een verzoek van hem via de telefoon. Was zogenaamd een verzoek, maar werd geformuleerd als een bevel. Hij wil dat al het personeel, alle militairen en alle burgers zich terugtrekken in hun kamers en daar tot nader order blijven. Je zult het me over een paar minuten door de intercom horen zeggen.’

‘Maar waarom wil hij dat?’ vroeg Miles.

Alvarado ging in een stoel vlak bij de open deur zitten, waardoor de baan licht over zijn voeten en tot aan het midden van zijn borst viel, maar zijn gezicht in het donker liet. ‘Falkirk brengt de getuigen hier en hij wil niet dat ze gezien worden door een van onze mensen die nog niet van hen afweten. Of dat beweert hij tenminste.’

Verbaasd zei Miles: ‘Maar hij kan hen toch beter in het motel laten behandelen. Hoewel hij voor zover ik het weet die verdomde hersenspoelers niet heeft laten komen.’

‘Dat heeft hij ook niet,’ bevestigde Bob Alvarado. ‘Hij zegt dat de geheimhouding misschien niet wordt voortgezet. Hij wil dat jullie de getuigen bestuderen, vooral Cronin en Corvaisis. Hij zei dat hij misschien gelijk heeft, dat ze misschien niet meer menselijk zijn. Maar hij zegt ook dat hij heeft nagedacht over zijn gesprek met jou en zich afvraagt of jij er misschien toch niet helemaal naast zit dat hij wellicht te paranoïde is hierover. Hij zegt dat als jij tot de conclusie komt dat ze volledig menselijk zijn, als jij vaststelt dat hun gaven geen bewijzen zijn van een onmenselijke aanwezigheid in hen, hij daar geloof aan zal hechten en hen zal sparen. Dan zou hij nog een hersenspoeling achterwege kunnen laten en zelfs zijn meerderen adviseren om het hele verhaal bekend te laten maken.’

Miles zweeg even. Toen verschoof hij op zijn stoel, minder op zijn gemak dan ooit. ‘Het klinkt alsof hij eindelijk een beetje gezond verstand heeft gekregen. Maar waarom vind ik dat zo moeilijk te geloven? Denk jij dat het waar is?’

Alvarado stak zijn hand uit en duwde de deur dicht, daarmee het hele kantoor in duisternis dompelend. Toen hij voelde dat Miles zijn hand uitstak naar de lichtschakelaar, zei hij: ‘Laten we het zo houden, ja? Misschien is het wat makkelijker om openhartig te zijn als we geen gezichten kunnen onderscheiden.’ Miles ging achterover in zijn stoel zitten en Alvarado zei: ‘Vertel eens, Miles, heb jij die foto’s naar Corvaisis en de Blocks gestuurd?’

Miles zei niets.

‘We zijn vrienden, jij en ik,’ zei Alvarado. ‘Althans, ik heb het gevoel dat we dat zijn. Ik heb nooit een man ontmoet met wie ik het leuk vind om zowel te schaken als te pokeren. Dus vertel ik je dat ik degene ben die Jack Twist hier heeft laten komen.’

Geschrokken vroeg Miles: ‘Hoe? Waarom?’

‘Nou, net als jij wist ik dat enkele getuigen langzaam hun geheugenblokkering verloren en daardoor psychische problemen kregen. Dus voor iemand het besluit kon nemen om ze weer stuk voor stuk onder handen te nemen, overwoog ik iets te doen om hun aandacht op het motel te richten. Ik hoopte dat ik voldoende moeilijkheden kon veroorzaken om de geheimhouding nog langer te handhaven.’

‘Waarom?’ vroeg Miles weer.

‘Omdat ik eindelijk tot de conclusie ben gekomen dat de geheimhouding onjuist was.’

‘Maar waarom die op zo’n heimelijke manier saboteren?’ vroeg Miles.

‘Omdat als ik het bekend had gemaakt, ik bevelen zou hebben genegeerd. Ik zou mijn carrière in gevaar hebben gebracht, wellicht mijn pensioen. En bovendien … ik dacht dat Falkirk me misschien zou doden.’

Miles had zich zorgen gemaakt over hetzelfde.

‘Ik begon met Twist omdat ik dacht dat zijn commando-achtergrond en zijn geneigdheid om de autoriteiten uit te dagen van hem een goede kandidaat zouden maken om de andere getuigen bij elkaar te brengen. Door de informatie die anderhalf jaar geleden boven water kwam, was ik op de hoogte van zijn safeloketten. Dus zocht ik zijn dossier op, vond de namen van de banken en de wachtwoorden. Het dossier bevatte ook duplicaten van alle sleutels van de safeloketten. Falkirk had die laten maken voor het geval het ooit nodig was om bewijzen tegen Twist te verzamelen om als chantage te gebruiken of om hem in de gevangenis te laten zetten. Ik maakte duplicaten van de duplicaten. En toen ik eind december tien dagen verlof had, ben ik naar New York gegaan met een stelletje ansichtkaarten van het Tranquility Motel en heb er een in elk safeloket gestopt. Hij ging niet vaak naar die banken, maar een paar keer per jaar, en ze hebben allemaal duizenden cliënten met safeloketten, dus niemand herinnerde zich hoe Twist eruitzag of vermoedde dat ik Twist niet was. Het was heel gemakkelijk.’

‘En vernuftig,’ zei Miles terwijl hij met bewondering en genegenheid naar de schaduwachtige gestalte van zijn vriend tuurde. ‘Het vinden van die kaarten moet een schok voor Twist zijn geweest. En als Falkirk er lucht van had gekregen, had hij er niet achter kunnen komen wie het had gedaan.’

‘Vooral omdat ik de kaarten alleen maar met handschoenen had aangeraakt,’ zei Alvarado. ‘Heb er zelfs geen vingerafdruk op achtergelaten. Ik was van plan om hier terug te komen en Twist de tijd te geven om ze te vinden. Vervolgens was ik van plan om naar Elko te gaan en vanuit een telefooncel andere getuigen anoniem op te bellen en hun het geheime nummer van Twist te geven, en tegen hen te zeggen dat hij de oplossing had voor hun verschillende geestelijke problemen. Dat zou de zaak goed aan het rollen brengen. Maar voor ik zover kwam, had iemand anders briefjes en foto’s aan Corvaisis gestuurd en nog meer foto’s aan de Blocks, en toen was er al een nieuwe crisis onderweg. Net als Falkirk weet ik dat wie die foto’s heeft gestuurd, hier in Thunder Hill moet zitten. Ben je van plan het op te biechten of ben ik de enige die in de stemming is om een bekentenis af te leggen.’

Miles aarzelde. Zijn blik viel op de vage grijsheid van het rapport op zijn bureau: de psychologische profielschets van Falkirk. Hij huiverde en zei: ‘Ja, Bob, ik heb de foto’s gestuurd. Grote geesten denken hetzelfde, hè?’

‘Ik heb je verteld waarom ik Twist heb gekozen,’ zei Alvarado. ‘En ik kan begrijpen waarom je de Blocks in beweging wilde brengen, omdat zij hier wonen en min of meer het middelpunt van alles zijn. Maar waarom heb je Corvaisis uitgekozen in plaats van een van de anderen?’

‘Hij is schrijver, dus heeft hij een levendige verbeelding. Anonieme briefjes en dwaze foto’s met de post zouden waarschijnlijk sneller zijn belangstelling wekken dan die van iemand anders. En zijn eerste roman heeft een reusachtige voorpubliciteit gekregen, dus als hij iets van de waarheid ontdekte, zouden journalisten sneller naar hem luisteren dan naar de anderen.’

‘We zijn een intelligent stel.’

‘Te intelligent,’ zei Miles. ‘Het ziet ernaar uit dat de sabotage van de geheimhouding te traag was. We hadden gewoon onze eed van geheimhouding moeten schenden en het nieuws bekendmaken, zelfs als dat betekende dat we ons Falkirks woede en de gerechtelijke vervolging van de regering op de hals haalden.’

Ze zwegen even en toen zei Alvarado: ‘Waarom denk je dat ik hier ben gekomen en zo vrijuit met je praat, Miles?’

‘Je hebt een bondgenoot tegen de kolonel nodig, omdat je niet denkt dat hij één woord meende van wat hij je door de telefoon vertelde. Je gelooft niet dat hij plotseling redelijk is geworden, dat hij de getuigen hier brengt om ze door ons te laten bestuderen.’

‘Hij is van plan hen te doden, denk ik,’ zei Alvarado. ‘En ons ook. Ons allemaal.’

‘Omdat hij denkt dat we allemaal bezeten zijn. De verdomde idioot.’

De intercom kraakte en floot. In de muur van Miles’ kantoor zat een luidspreker, zoals in elk ander vertrek in Thunder Hill. Op het gefluit volgde de aankondiging dat al het personeel, militair en burger, zich eerst moest melden bij het wapenmagazijn waar ze een handwapen zouden krijgen en vervolgens naar hun kamers gaan om te wachten op verdere instructies. Alvarado stond op uit zijn stoel en zei: ‘Als ze allemaal op hun kamers zijn, vertel ik hun dat het een idee van Falkirk was om hen daarheen te sturen, maar mijn overtuiging om hen te bewapenen. Ik zal hen waarschuwen dat we om redenen die voor sommigen duidelijk zullen zijn en voor anderen niet, allemaal gevaar hebben te duchten van Falkirk en zijn mensen. Later; als de kolonel zijn mensen eropuit stuurt om het personeel op te halen en hen allemaal neer te schieten, zullen mijn mensen zich kunnen verdedigen. Ik hoop dat we hem kunnen tegenhouden voor het zover komt.’

‘Krijg ik ook een handwapen?’

Alvarado liep naar de deur, maar deed hem niet open. In het donker zei hij: ‘Jij vooral. Draag het wapen onder je laboratoriumjas zodat Falkirk niet ziet dat je gewapend bent. Zelf ben ik van plan om mijn uniformjas los te dragen met een klein pistool achter in mijn riem, zodat hij niet ontdekt dat ik gewapend ben. Als het ernaar uitziet dat hij bevel gaat geven voor onze vernietiging, trek ik het pistool en dood hem. Maar ik wil eerst jou waarschuwen met een codewoord, dan kun jij Horner aanvallen en hem de pijp uitsturen. We zullen ze allebei te pakken moeten nemen, anders heeft het geen zin, want als Horner de kans krijgt doodt hij me wanneer ik op Falkirk schiet. Het is noodzakelijk dat ik in leven blijf, niet alleen omdat ik zo dol ben op mijn eigen hachje, wat ik natuurlijk wel ben, maar ook omdat ik als generaal in staat moet zijn Falkirks mensen opdrachten te geven wanneer hun bevelvoerend officier dood is. Wil je dat doen? Kun jij een mens doden, Miles?’

‘Ja, ik ben in staat de trekker over te halen als dat betekent Horner tegen te houden. Ik beschouw jou ook als een goede vriend, Bob, en niet alleen om het pokeren en schaken. Ook nog om het feit dat je werkelijk alles van T.S. Eliot hebt gelezen.’

‘“Ik geloof dat we ons bevinden in de rattensteeg, waar de doden hun botten verloren”,’ citeerde Bob Alvarado. Zachtjes lachend trok hij de deur open en stond in het zilverachtige schijnsel van de lichten van de grot. ‘Wat ironisch. Eeuwen geleden maakte mijn vader zich zorgen dat mijn belangstelling voor poëzie een teken was dat ik een mietje zou worden. In plaats daarvan werd ik generaal met een ster, en in het uur van mijn grootste nood word jij door poëzie gedreven iemand te doden en mij te redden. Gaat u mee naar het wapenmagazijn, dr. Bennell?’

Miles ging staan en voegde zich bij de generaal in het zilverkleurige licht. ‘Je beseft toch dat Falkirk handelt uit naam van de stafchef van het leger en zelfs hogere autoriteiten,’ zei hij. ‘Dus nadat je hem hebt gedood, krijg je het hard te verduren van generaal Riddenhour en zelfs van de president.’

‘Riddenhour kan de pot op,’ zei Alvarado en sloeg Miles op zijn schouder. ‘Alle politici en hun pluimstrijkende generaals zoals die Riddenhour kunnen de pot op. Ook al neemt Falkirk een nieuw programma in de veiligheidscomputer mee wanneer we hem doden, we komen hier in een paar dagen uit, zelfs als we de uitgang moeten afbreken. En dan … besef je dat wij, als we het nieuws openbaar maken, de twee beroemdste mannen op deze armzalige planeet zullen zijn? Misschien wel de twee beroemdste mannen in de geschiedenis. In feite kan ik niemand in de geschiedenis bedenken die zulk belangrijk nieuws heeft bekendgemaakt … behalve Maria Magdalena op paasochtend.’

Pater Stefan Wycazik bestuurde de Cherokee omdat hij al eerder in voertuigen met vierwielaandrijving had gereden tijdens zijn werk met pater Bill Nader in Vietnam. Natuurlijk hadden die avonturen hem door moerassen en de jungle geleid in plaats van door een sneeuwstorm, maar hij ontdekte dat de jeep zich in beide omstandigheden ongeveer hetzelfde gedroeg. En hoewel zijn roekeloze ervaringen al een hele tijd achter hem lagen, leken ze in zijn hart en hoofd recent, dus bestuurde hij de jeep met dezelfde onverschilligheid voor gevaar en met net zoveel kundigheid als hij in zijn jongere jaren onder gevaarlijker omstandigheden had gedaan.

Omdat de snelweg was afgesloten, reden ze in noordelijke richting op de State Route 51 en gingen vervolgens over op een aantal naar het westen leidende landwegen bedekt met asfalt, grind of zand en allemaal onder een laag sneeuw. De wegen waren gemarkeerd door gele reflectoren op ver uit elkaar staande paaltjes langs de berm waarvan het schijnsel, dat het licht van de koplampen weerkaatste, in vele gevallen voorkwam dat Stefan verdwaalde. Gelukkig hadden ze een kompas en een kaart van de omgeving gekocht. Hoewel hun route bochtig en ongelijk was, vorderden ze gestaag zo ongeveer in de richting van het Tranquility Motel.

Onderweg vertelde Stefan Parker over de CISG, over wat hij had gehoord van Michael Gerrano nadat Michael het nieuws had gekregen van meneer X, de vriend van Ginger Weiss. ‘Kolonel Falkirk was daar de enige militaire vertegenwoordiger. Naar het schijnt is de CISG een typische verspilling van belastinggelden: een studiegroep die wordt betaald om een soort denktankbeoordeling te geven van een maatschappelijk probleem dat zich hoogstwaarschijnlijk nooit zal voordoen. De commissie bestaat uit biologen, natuurkundigen, culturele antropologen, artsen, sociologen en psychologen. De afkorting CISG staat voor Contact Impact Study Group, wat betekent dat ze de positieve en negatieve invloed op de menselijke samenleving van een eerste contact met een intelligent buitenaards wezen probeerden vast te stellen.’

Stefan bleef zijn ogen op de besneeuwde weg gericht houden en zweeg even om zijn bedoeling te laten doordringen, en hij glimlachte toen hij de kunstschilder naar adem hoorde snakken. Parker zei: ‘U bedoelt toch niet … u kunt toch niet …’

‘Ja,’ zei Stefan.

‘Er is iets gekomen … bedoelt u dat … iets …’ Voor het eerst sinds hij Stefan Wycazik had leren kennen, was Parker Faine sprakeloos.

‘Ja,’ zei Stefan. Hoewel deze verbazingwekkende ontwikkeling niet meer nieuw voor hem was, huiverde hij nog steeds bij de gedachte eraan, en hij begreep wat Parker voelde. ‘Er is die avond iets neergedaald. Op 6 juli is er iets uit de lucht omlaaggekomen.’

‘Jezus!’ riep Parker uit. ‘Eh, sorry pater, het was niet de bedoeling om godslasterlijk te zijn. Er is iets omlaaggekomen, godver, nou zeg, sorry.

Maar … jezus!’

‘In deze omstandigheden geloof ik niet dat God je beoordeelt op je verbale zelfbeheersing,’ zei pater Wycazik. ‘Het voornaamste doel van de CISG was om tot een overeenstemming te komen over de vraag hoe menselijke culturen – en menselijke wezens zelf – beïnvloed zouden worden door directe contacten met buitenaardse wezens.’

‘Maar daar is een makkelijk antwoord op te geven. Wat heerlijk en wonderbaarlijk om te ontdekken dat we niet alleen zijn!’ zei Parker. ‘Jij en ik weten hoe mensen zouden reageren. Kijk maar eens hoe ze al tientallen jaren geboeid worden door films over andere werelden en wezens van andere planeten.’

‘Ja,’ zei Stefan, ‘maar er is een verschil hoe ze reageren op verzonnen contacten en hoe ze in werkelijkheid zouden reageren. Althans, dat is de mening van vele wetenschappers, vooral in de zachte wetenschappen zoals psychologie en sociologie. En antropologen vertellen ons dat als een geavanceerde cultuur in contact komt met een minder geavanceerde, de minder geavanceerde cultuur het vertrouwen in haar eigen tradities en instellingen verliest en die zelfs vaak helemaal kwijtraakt. De primitieve cultuur houdt niet langer vast aan het respect voor haar godsdiensten en regeringssystemen. Haar seksuele praktijken, sociale waarden en familiestructuren verslechteren. Kijk maar naar wat er is gebeurd met de Eskimo’s na hun ontmoeting met de westerse beschaving: toenemend alcoholisme, gezinsvernietigende generatieconflicten, een hoog percentage zelfmoorden … De westerse cultuur is niet gevaarlijk of slecht, maar ze was veel verder ontwikkeld en rijker gestructureerd dan die van de Eskimo’s en het contact leidde tot een ernstig verlies aan eigendunk dat deze mensen nooit meer hebben teruggekregen en ook nooit meer zullen krijgen.’

Stefan zweeg, want ze waren aan het eind gekomen van de grindweg waarover ze hadden gereden.

Parker bestudeerde de kaart in het lichtje van het handschoenenkastje. Toen keek hij op het kompas. ‘Die kant op,’ zei hij en hij wees naar links. ‘We gaan nu vijf kilometer naar het westen, allemaal over land. Dan komen we bij een noord-zuidverbinding die … de Vista Valley Road heet. Die steken we over en vandaar is het nog dertien of vijftien kilometer, weer over land, tot we achter het motel aankomen.’

‘Blijf het kompas controleren, zodat ik het westen aanhoud.’ Stefan stuurde de jeep in het met sneeuw bedekte landschap voor hem.

‘Dat verhaal over die Eskimo’s,’ zei Parker, ‘al die bijzonderheden over het standpunt van de CISG – die meneer X heeft dat toch niet allemaal in een telefoongesprek doorgegeven aan pater Gerrano?’

‘Iets ervan, niet alles.’

‘Dan denk ik dat je al eerder over het onderwerp hebt nagedacht.’

‘Niet over buitenaards contact, nee,’ zei pater Wycazik. ‘Maar tijdens onze opleiding maken we een uitvoerige studie van de goede en slechte gevolgen van de pogingen van de Kerk om het geloof te verspreiden onder primitieve culturen door de hele geschiedenis heen. De algemene opinie is dat we een verwarrende hoeveelheid schade hebben aangericht, ook al brachten we verlichting. In elk geval doen we een heleboel aan antropologie, dus kan ik de bezorgdheid van de CISG begrijpen.’

‘Hoor eens, ik ben er nog steeds niet zeker van of ik de bezorgdheid van de CISG kan begrijpen,’ zei Parker.

‘Kijk naar de Amerikaanse indianen. Uiteindelijk hebben niet de wapens van de blanken hen vernietigd, maar de botsing der culturen. De toevloed van nieuwe ideeën dwong de indianen hun betrekkelijk primitieve gemeenschap vanuit een ander perspectief te bekijken en het gevolg was een verlies van respect, een verlies van culturele rechtsgeldigheid en richting. Volgens wat meneer X aan pater Gerrano vertelde, meende de CISG dat de contacten tussen de mensheid en bijzonder geavanceerde buitenaardse wezens voor ons diezelfde gevolgen zouden kunnen hebben: vernietiging van de godsdienst, het verlies van geloof in alle regeringen en andere wereldse overtuigingen, een sterk toenemend gevoel van minderwaardigheid en uiteindelijk zelfmoord.’

Parker Faine maakte een spottend geluid achter in zijn keel. ‘Pater, zou jij je geloof kwijtraken hierdoor?’

‘Nee, integendeel,’ zei Stefan. ‘Als dit reusachtig universum geen enkel ander leven bevatte, als de biljoenen sterren en miljarden planeten allemaal zonder leven zouden zijn – dat zou me laten denken dat er geen God bestond, dat de evolutie van onze soort alleen maar toeval was. Want als er een God bestaat, houdt hij van het leven, heeft hij het leven en alle schepselen die hij heeft geschapen lief en zou hij het universum nooit zo leeg laten.’

‘Een heleboel mensen – de meesten zelfs – zouden hetzelfde denken,’ zei Parker.

‘En zelfs als de soort die we ontmoeten uiterlijk angstwekkend anders is dan wij, zou me dat niet ontstellen. Toen God ons vertelde dat hij ons naar zijn beeld had geschapen, bedoelde hij niet dat het uiterlijk als het zijne was. Hij bedoelde onze ziel, onze geest, ons vermogen om te redeneren en mee te leven, lief te hebben, vriendschap te sluiten, dat zijn de aspecten van de mensheid die naar zijn beeld zijn. Dat is de boodschap die ik voor Brendan heb. Ik geloof dat de geloofscrisis van Brendan in verband stond met een herinnering aan een ontmoeting met een ras dat heel anders was dan wij – en aanzienlijk verheven boven ons – dat hij onbewust aannam dat het logenstrafte wat de Kerk ons leert over de mensheid naar Gods beeld. Ik wil hem vertellen dat het er niet om gaat hoe ze eruitzien of dat ze veel geavanceerder zijn dan wij. Wat bij hen wijst op de hand van God is hun vermogen om lief te hebben, om zich om elkaar te bekommeren – en om hun door God gegeven intelligentie te gebruiken om te triomferen over de uitdagingen van het universum dat hij aan hen heeft gegeven.’

‘Wat ze moeten hebben gedaan om zo ver te komen,’ zei Parker.

‘Precies!’ zei pater Wycazik. ‘Ik ben er zeker van dat wanneer de hersenspoeling zijn greep op Brendan kwijtraakt, als hij zich herinnert wat er is gebeurd en tijd heeft om erover na te denken, hij tot dezelfde conclusies zal komen. Maar voor alle zekerheid wil ik bij hem zijn om hem te helpen, te leiden.’

‘Je houdt erg veel van hem,’ zei Parker.

Enkele seconden tuurde pater Wycazik in de onstuimige witte wereld voor hen en hij reed nu langzamer en voorzichtiger dan toen hij de reflectoren langs de bekende weg had gevolgd. Tenslotte zei hij zacht: ‘Soms heb ik er spijt van gehad dat ik priester ben geworden. God sta me bij, het is waar. Omdat ik soms denk aan het gezin dat ik had kunnen hebben: een vrouw met wie ik het leven had kunnen delen en die het mijne had gedeeld, kinderen zien opgroeien … het gezin dat er had kunnen zijn – dat mis ik. Verder niets. Wat Brendan betreft … tja, in feite is hij de zoon die ik nooit heb gehad en nooit zal krijgen. Ik hou meer van hem dan ik kan zeggen.’

Na een tijdje zuchtte Parker en zei: ‘Persoonlijk vind ik de conclusie van de CISG onzin. Een eerste contact zou ons niet vernietigen.’

‘Daar ben ik het mee eens,’ zei Stefan. ‘Hun denkfout ligt in de vergelijking van deze situatie met onze contacten met de primitieve culturen. Het verschil is dat wij niet primitief zijn. Dit is het contact tussen een zeer geavanceerde cultuur en een andere buitengewoon geavanceerde cultuur. De CISG dacht dat indien er sprake was van een contact, dat verborgen moest blijven, als dat al mogelijk was, en dat het nieuws na tien of zelfs twintig jaar heel voorzichtig bekend zou moeten worden gemaakt. Maar dat is verkeerd, volkomen verkeerd, Parker. We kunnen de schok aan. Omdat we klaar zijn voor hun komst. O, lieve God, we verlangen er zo wanhopig naar hen te ontmoeten!’

‘Ja,’ stemde Parker fluisterend in.

Misschien een minuut reden ze in stilte door, niet in staat om te praten, niet in staat om precies onder woorden te brengen hoe het voelde te weten dat de mensheid niet alleen stond in de schepping.

Tenslotte schraapte Parker zijn keel, keek op het kompas en zei: ‘Je ligt precies op koers, Stefan. Het moet nu nog minder dan anderhalve kilometer zijn naar Vista Valley Road. Die man in Chicago waar je het een tijdje geleden over had … Calvin Sharkle. Wat riep hij vanochtend tegen de politie?’

‘Hij hield vol dat hij buitenaardse wezens had zien landen en dat ze vijandelijk waren. Hij was bang dat ze ons zouden overnemen, dat de meesten van zijn buren bezeten waren. Hij zei dat die buitenaardse wezens hadden geprobeerd hem de baas te worden door hem op een bed vast te binden en zich in zijn aderen te druppelen. Eerst was ik bang dat hij gelijk had, dat wat hier in Nevada was geland een bedreiging was. Maar onderweg hierheen had ik tijd om daarover na te denken. Hij verwarde zijn gevangenneming en hersenspoeling met de landing van het ruimteschip dat hij had gezien. Hij was van mening dat het buitenaardse wezens in ruimtepakken waren die hem gevangen hadden genomen en hem vol naalden hadden gestoken. Hij was getuige van de landing van een ruimteschip waarna die regeringsfunctionarissen in ontsmettingskostuums zijn gekomen, en toen ze dat allemaal in zijn onbewuste hadden gestampt en het hadden verzwaard met een geheugenblokkering, was hij volkomen in de war. Het waren geen buitenaardse wezens die hem gevangennamen, het waren zijn medemensen die hem mishandelden.’

‘U zegt dat regeringsfunctionarissen ontsmettingskostuums hebben gedragen tot het duidelijk was of het buitenaards contact een gevaar van bacteriologische besmetting met zich meevoerde.’

‘Precies,’ zei Stefan. ‘Sommige gasten van het motel moeten openlijk naar het ruimteschip toe zijn gegaan, dus moesten ze als besmet worden beschouwd tot het bewijs van het tegendeel was geleverd. En we weten dat enkele motelgasten zich duidelijk hebben herinnerd dat de wezens in de ontsmettingskostuums mensen waren, een paar soldaten en hersenspoeldeskundigen. Dus werd die arme Calvin gek door zijn onvermogen om het zich duidelijk te herinneren.’

Toen ze een steile helling opreden, zei Parker zacht: ‘Er is iets geland … en als de regering genoeg wist om de snelweg voor de gebeurtenis af te sluiten, moeten ze het ruimteschip lang hebben gevolgd. Maar ik begrijp nog steeds niet hoe ze konden weten waar het zou landen. Ik bedoel, de bemanning van het schip zou zijn koers op elk moment hebben kunnen wijzigen.’

‘Tenzij het neerstortte,’ zei pater Wycazik. ‘Misschien werd het opgepikt ver in de ruimte door een satelliet en dagen of weken in de gaten gehouden. Als het in een niet afwijkende koers naderde, zou dat erop wijzen dat het niet werd bestuurd en dan is er tijd geweest om de plaats van de botsing te berekenen.’

‘O nee. Nee. Ik wil niet denken dat het is verongelukt,’ zei Parker.

‘Ik ook niet.’

‘Ik wil denken dat ze hier levend zijn gekomen … na die hele afstand.’

Toen de jeep halverwege de helling was, slipten de banden op een bijzonder glad gedeelte en kregen toen weer houvast, waardoor ze met een schok naar voren schoten.

‘Ik wil geloven dat Dom en de anderen niet alleen een ruimteschip hebben gezien,’ zei Parker, ‘maar ook in aanraking zijn geweest met wie erin zaten. Stel je voor. Stel je toch eens voor …’

‘Wat er met hen is gebeurd die avond in juli moet heel erg vreemd zijn geweest, heel wat vreemder dan alleen het zien van een ruimteschip uit een andere wereld.’

‘Je bedoelt … door de vermogens van Brendan en Dom?’

‘Ja. Er is iets meer gebeurd, meer dan alleen maar het contact.’

Ze reden over de top van de heuvel en over de andere kant omlaag. Zelfs door de van plaats veranderende gordijnen van sneeuw zag Stefan de koplampen van vier voertuigen op de Vista Valley Road onder hen. Alle vier stonden stil en dwars over de weg, hun lichtstralen als glimmende sabels door de duisternis snijdend.

Terwijl hij naar de voertuigen reed, besefte hij snel dat hij op moeilijkheden af stevende.

‘Machinegeweren!’ zei Parker.

Stefan zag dat twee mannen daar beneden mitrailleurs richtten op een groep van zeven mensen, zes volwassenen en een kind, die opgesteld stonden tegen de zijkant van een Cherokee die alleen maar een andere kleur had dan die van Parker.

Om hen heen stonden acht of tien andere mensen, kennelijk militairen want ze waren allemaal gekleed in dezelfde pooluniformen. Stefan twijfelde er niet aan dat dit dezelfde soldaten waren die betrokken waren bij de afsluiting van de snelweg vanavond en achttien maanden geleden.

Ze hadden zich naar hem omgedraaid en tuurden de heuvel op, verbaasd dat ze onderbroken werden.

Hij wilde de jeep ronddraaien, gas geven en wegvluchten, maar hoewel hij snelheid minderde, wist hij dat het geen zin had om te vluchten. Ze zouden achter hem aan komen.

Plotseling herkende hij een bekend Iers gezicht tussen de mensen die tegen de Cherokee stonden opgesteld. ‘Dat is hem, Parker! Dat is Brendan aan het einde van die rij.’

‘De anderen moeten van het motel zijn,’ zei Parker die vooroverleunde om bezorgd door de voorruit te turen. ‘Maar ik zie Dom niet.’

Toen hij Brendan had ontdekt, had pater Wycazik niet terug kunnen keren, zelfs als God de bergen voor hem had geopend en hem een snelweg tot Canada had verschaft, zoals hij de Rode Zee voor Mozes uiteen had doen gaan. Aan de andere kant, Stefan was ongewapend hoewel hij als priester toch niet veel aan een wapen zou hebben gehad, zelfs als hij er een had bezeten. Omdat hij noch de middelen noch het verlangen had om aan te vallen maar ook niet in staat was om ervandoor te gaan, liet hij de jeep langzaam de heuvel afrijden, intussen zijn geest afpijnigend op zoek naar een optreden dat de rollen voor de soldaten daar beneden zou omdraaien.

Parker had dezelfde bezorgde voorgevoelens, want hij zei: ‘Wat moeten we verdomme doen?’

Hun dilemma werd opgelost door de soldaten onder aan de heuvel. Tot verbijstering van Stefan begon een van de mannen met een mitrailleur op hen te schieten.

Dom keek toe toen Jack Twist de straal van de zaklantaarn over het harmonicagaas van de omheining liet schijnen en vervolgens omhoog naar het overhangende gedeelte van prikkeldraad dat boven hun hoofd uitstak. Ze bevonden zich bij een gedeelte van de omheining van Thunder Hill dat door een open weiland liep, omlaag naar een vallei. Aan grote delen van de omheining zat door de wind opgejaagde sneeuw vast maar andere gedeelten waren kaal en die bestudeerde Jack zorgvuldig.

‘Het hek zelf staat niet onder stroom,’ zei Jack boven de gierende wind uit. ‘Er zijn geen geleidende draden doorheen geweven en de stroom kan niet door het hek zelf. Onmogelijk. Er zou gewoon veel te veel weerstand zijn omdat de schakels te dik zijn en de uiteinden van sommige schakels niet voldoende contact met elkaar maken.’

‘Waarom dan die waarschuwingsborden?’ vroeg Ginger.

‘Gedeeltelijk om amateurs af te schrikken,’ zei Jack. Hij liet de straal van de zaklantaarn weer op het overhangende gedeelte schijnen. ‘Maar door het midden van die rol ijzerdraad zijn wel heel zorgvuldig geleidende draden gespannen, dus zodra je daaroverheen klimt word je geëlektrocuteerd. We zullen door de onderkant gaan.’

Ginger hield de zaklantaarn vast terwijl Dom uit een van de rugzakken de acetyleensnijder haalde en die aan Jack gaf.

Nadat hij een gekleurde skibril had opgezet, stak Jack de brander aan en begon een opening in het hek te maken. Het heftige gesis van het brandende gas was zelfs boven het geluid van de gierende wind te horen. De blauwwitte acetyleenvlam wierp een griezelig licht op de glinsterende sneeuw.

Op deze plek liepen ze niet het risico gezien te worden vanaf de ingang van Thunder Hill, die aan gene zijde van een heuvel lag aan de andere kant van de omheining. Maar Dom was er zeker van dat het acetyleenlicht hoog genoeg in de nacht reikte om ontdekt te worden aan de andere kant van die heuvel. Als het zou worden gezien, zouden de bewakers deze kant op komen. Maar als Jack gelijk had, als de veiligheid van Thunder Hill grotendeels elektronisch was, zouden er vanavond geen bewakers op het terrein rondlopen en in dit weer was bewaking met videocamera’s ook praktisch uitgesloten, want de lenzen zouden met ijs of sneeuw bedekt zijn.

Natuurlijk zou het, hoewel ze in Thunder Hill wilden komen en snel rond wilden kijken, geen tragedie zijn als ze hier gevangen werden genomen. Tenslotte was dat een onderdeel van Jacks plan om de aandacht op Thunder Hill te richten.

Dom, Ginger en Jack waren niet gewapend. Alle wapens waren voor de anderen, omdat hun ontsnapping van essentieel belang was. Als zij werden tegengehouden, was alles verloren. Dom hoopte dat ze hun wapens niet nodig zouden hebben en dat ze al veilig in Elko waren aangekomen.

Terwijl Jack een kruipopening in de omheining maakte, fascineerde het spookachtige licht van de acetyleenbrander Dom steeds meer en plotseling wierp het hem terug in het verleden:

De derde straaljager vloog bulderend over het dak van het restaurant, zo laag dat hij zich plat op het parkeerterrein liet vallen, er zeker van dat het vliegtuig boven op hem zou vallen, maar het vloog voorbij. Hij begon op te staan en een vierde straaljager kwam bulderend boven het dak van het motel, een reusachtige schaduwachtige vorm, zijn lichten sneden witte en rode wonden in de avond terwijl het in zuidelijke richting vloog en vervolgens een bocht naar het oosten nam, over de dorre streek achter de snelweg waar de derde straaljager naartoe was gegaan, en nu maakten de eerste twee vliegtuigen, die op een grotere hoogte waren overgevlogen, een bocht, een naar het oosten en een naar het westen. Maar nog trilde de aarde en werd de avond gevuld met een donderend geluid, als een voortdurende en nooit eindigende explosie, en hij dacht dat er nog meer straaljagers moesten komen, ook al werd de vreemde elektronische trilling die onder het gebulder hoorbaar was geweest, luider, scheller en vreemder en het was een ander geluid dan wat straaljagers zouden produceren. Hij kwam overeind en draaide zich om. Daar waren Ginger Weiss en Jorja en Marcie, en daar kwam Jack aangerend, en Ernie en Faye kwamen uit het motel, en anderen, alle anderen, Ned en Sandy. Het gedonder was nu als het geluid van de Niagarawatervallen, gecombineerd met het beuken van duizend pauken. Het jammerende elektronische geluid gaf hem het gevoel alsof zijn hoofd er gedeeltelijk zou worden afgemaaid met een lintzaag. Er was een eigenaardig soort mat zilverlicht. Hij keek omhoog, weg van de straaljagers die over waren gevlogen, over het dak van het restaurant en omhoog naar het licht. Hij wees en zei: ‘De maan! De maan!’ Anderen keken naar waar hij wees en plotseling werd hij door angst overvallen en hij schreeuwde: ‘De maan! De maan!’ En hij wankelde een paar passen achteruit van verbazing en angst. Iemand schreeuwde …

‘De maan!’ bracht hij er hijgend uit.

Hij zat in de sneeuw, op zijn knieën door de schok van de geheugenflits, en Ginger knielde voor hem en hield hem bij zijn schouders vast. ‘Dom? Dom, wat is er?’

‘Ik herinner me,’ zei hij verbijsterd terwijl de wind tussen hun gezichten waaide en hun dampende adem uit hun mond trok. Iets … de maan … maar ik kwam net niet ver genoeg.’

Achter hen schakelde Jack, nadat hij een kruipgat had gemaakt in de omheining, de acetyleenbrander uit. De duisternis omhulde hen weer als de vleugels van een grote vleermuis.

‘Kom op,’ zei Jack. ‘Laten we naar binnen gaan.’

‘Red je het?’ vroeg Ginger aan Dom.

‘Ja,’ zei hij hoewel hij een ijskoude kramp in zijn ingewanden en een benauwdheid in zijn borst voelde. ‘Maar plotseling ben ik bang.’

‘We zijn allemaal bang,’ zei ze.

‘Ik bedoel niet bang om gevangen te worden genomen. Nee, het is iets anders. Iets wat ik me zojuist bijna herinnerde. En ik tril als een espenblad.’

Brendan snakte ongelovig naar adem toen kolonel Falkirk een van zijn mannen beval te schieten op de jeep die naar de Vista Valley Road kwam gereden vanaf de heuvel. De idioot wist niet wie er in de auto zat. De soldaat die het bevel kreeg, dacht ook dat het niet in orde was, want hij richtte zijn wapen niet direct. Maar Falkirk deed een dreigende pas naar hem toe en schreeuwde: ‘Ik zei je te schieten, korporaal! Dit is een zaak van buitengewoon belang die de nationale veiligheid betreft. Wie in dat voertuig zit is geen vriend van jou, mij of ons land. Denk je dat onschuldige burgers over het land en stiekem langs de wegversperring zouden rijden in een sneeuwstorm als deze? Schiet! Maak ze af!’

Nu gehoorzaamde de korporaal. Het mitrailleurgeratel doorkliefde de nacht en overstemde even de gierende wind. Op de helling gingen de koplampen van de naderbij komende jeep uit. De paar honderd knallen van een paar honderd kogels die in een moorddadige stroom uit de loop van de mitrailleur kwamen, gingen vergezeld van het geluid van kogels die door plaatwerk sloegen en op degelijker hindernissen stuitten. De voorruit explodeerde onder de regen van lood, en de jeep, die onmiddellijk na de top van heuvel te hebben bereikt had geremd en langzaam omlaag was gereden, meerderde plotseling snelheid, kwam op hen afgestormd en sloeg vervolgens linksaf toen zijn wielen schokten over een bult die zich uitstrekte over het grootste gedeelte van de helling. Kennelijk niet meer bestuurd, begon hij weer trager te rijden, raakte een andere bult, slipte opzij en kantelde bijna, maar kwam tenslotte op twaalf meter afstand tot stilstand in een sneeuwhoop.

Vijf minuten geleden, toen Ned over de heuvel aan de andere kant van de Vista Valley Road was gereden en naar het zuiden was afgeslagen om alleen maar de kolonel en zijn mannen te ontmoeten die minder dan een kilometer zuidelijker stonden te wachten, was het direct duidelijk geweest dat alle geweren en handwapens – en zelfs de Uzi waarvoor Jack had gezorgd – weinig zouden baten. Gezien het feit dat hun leven afhing van hun ontsnapping uit Elko County hadden ze het kunnen opnemen tegen een kleinere strijdkracht. Maar Falkirk was vergezeld door te veel mannen die allemaal zwaar gewapend waren. Weerstand zou de puurste waanzin zijn geweest.

En Brendan had zich gefrustreerd gevoeld omdat hij niet zijn speciale vermogen had durven gebruiken om hun vrijheid veilig te stellen. Hij had het gevoel dat hij in deze situatie in staat moest zijn om zijn telekinetische gaven te benutten. Als hij zich sterk concentreerde, kon hij er misschien voor zorgen dat de wapens uit de handen van de soldaten vlogen. Hij voelde dat hij zoveel kracht wel in zich had en nog meer, maar hij wist niet hoe hij die effectief moest overbrengen. Als hij zijn vermogen gebruikte om de wapens uit de handen van de soldaten te wringen, zou hij ze misschien niet allemaal tegelijkertijd onschadelijk kunnen maken en zouden zij die nog bewapend waren uit zelfverdediging kunnen gaan schieten. Of misschien zouden de wapens onder zijn geestelijk bevel door de lucht gaan ronddraaien, ongecontroleerd, en schieten tot hun magazijnen leeg waren, kogels pompend in alles en iedereen in de directe omgeving. Zeker, hij zou de gewonden kunnen genezen maar als hij nu eens zelf werd neergeschoten? Kon hij zichzelf genezen? Waarschijnlijk wel. Maar als ze hem zouden doodschieten? Hij zou niet in staat zijn zichzelf weer tot leven te brengen. En als iemand anders werd doodgeschoten, was hij er net zo min zeker van of hij hem kon terugbrengen. Het was niet goed om begiftigd te zijn met het vermogen van een God als dat niet vergezeld ging van duidelijke instructies.

Nu hij tientallen kogels in de jeep zag slaan en die als een van zijn zinnen beroofd en verblind dier de heuvel af zag komen waarna hij tot stilstand kwam in de stralen van de koplampen van een van de voertuigen op de Vista Valley Road, voelde Brendan zijn frustratie ontstellend groot worden. De inzittenden van de jeep waren geraakt en hij kon hen helpen. Hij wist dat hij hen kon helpen en het was zijn plicht om dat te doen, niet alleen zijn plicht als priester maar ook gewoon zijn menselijke plicht. Hij wist nog altijd niet waar zijn vermogen om te genezen vandaan kwam, maar er was weinig gevaar bij. Dus liep hij weg van de jeep waar hij tegenaan had gestaan, rende door de groep soldaten die waren afgeleid door het drama op de helling en spurtte naar de kapotgeschoten jeep.

Achter hem klonk geschreeuw. Hij hoorde duidelijk Falkirk hem waarschuwen dat hij zou worden neergeschoten.

Maar Brendan rende door en hij gleed uit op het besneeuwde wegdek. Hij stapte in een greppel, viel, klauterde overeind en rende verder naar de met kogels doorzeefde jeep.

Niemand schoot, maar hij voelde dat er mensen achter hem aan renden. Het rechterportier van de jeep was het dichtste bij en lag in een lichtstraal van een van de militaire voertuigen, dus dat trok hij het eerste open. Een gedrongen man van een jaar of vijftig met een marinejopper aan zat ineengezakt tegen het portier en viel naar buiten in Brendans armen. Brendan zag bloed, maar niet zoveel. De vreemde was bij bewustzijn, hoewel hij op het punt stond te bezwijmen, en zijn ogen konden zich niet concentreren. Brendan trok hem uit de jeep en legde hem zachtjes op zijn rug op de met sneeuw bedekte grond.

Een soldaat legde een hand op Brendans schouder en Brendan draaide zich snel om en schreeuwde midden in zijn gezicht: ‘Blijf van me af, stomme klootzak! Ik genees hem! Ik maak hem beter!’ Toen uitte hij zo’n smerige, kwaadaardige vloek dat hij verbaasd was die over zijn lippen te horen komen. Hij had niet geweten dat hij ooit in staat was geweest zulke obscene taal te gebruiken. De soldaat, tot razernij gebracht, zwaaide zijn mitrailleur omhoog om Brendan met de kolf in het gezicht te slaan.

‘Wacht!’ zei Falkirk die tussenbeide kwam en de arm van de man pakte om de klap tegen te houden. De kolonel richtte zich tot Brendan en zei: ‘Gaat uw gang. Ik wil dit zien. Ik wil zien hoe u zich in mijn aanwezigheid verdacht maakt.’

‘Verdacht maken?’ vroeg Brendan. ‘Waar heeft u het over?’

‘Gaat u gang,’ zei de kolonel.

Brendan knielde onmiddellijk naast de gewonde man en trok zijn jopper open. Op twee plaatsen door de trui sijpelde bloed, even onder de linkerschouder en aan de rechterkant een paar centimeter boven zijn middel. Hij rolde de trui van het slachtoffer op, trok het overhemd eronder open en legde eerst zijn handen op de buikwond, want die leek de ernstigste van de twee. Hij wist niet wat hij nu moest doen. Hij kon zich niet herinneren wat hij had gedacht of gevoeld toen hij Emmie en Winton had genezen. Wat had het vermogen tot genezen veroorzaakt? Hij knielde in de sneeuw, voelde het bloed van de vreemdeling tussen zijn vingers druppelen en was zich scherp bewust van het leven dat uit de man klopte, maar kon zich toch niet concentreren op het wonderbaarlijke vermogen waarvan hij wist dat hij het in zich had. Hij voelde weer frustratie en vervolgens een woede die veranderde in razernij om zijn onmacht en ontoereikendheid, om de onrechtvaardigheid van de dood, niet alleen van deze dood maar van de dood in het algemeen …

Een tinteling. In elke handpalm.

Hij wist dat de rode cirkels weer waren verschenen, maar hij maakte zijn handen niet los van het slachtoffer om naar de stigmata te kijken. Alsjeblieft, dacht hij wanhopig, laat het alsjeblieft gebeuren, laat de genezing gebeuren, alsjeblieft.

Tot zijn verbazing voelde Brendan voor het eerst de geheimzinnige energie uit zich stromen naar de gewonde man. De energie vormde zich in hem en verliet hem weer, alsof hij een ronddraaiend wiel was en zijn wonderbaarlijke vermogen de draad die hij creëerde. Het gebeurde op dezelfde manier als wanneer men een draad spon op een spinnewiel, waarbij de gewonde man als het ware de draad van zijn eigen genezing om zich heen wond. Maar Brendan was niet alleen de machine die deze ene draad produceerde: het was alsof ontelbare wielen in hem ronddraaiden die even zovele onzichtbare maar sterke draden afscheidden.

En tegelijk was hij in staat om al die draden aaneen te weven tot het goddelijk vermogen om mensen te genezen. In tegenstelling tot zijn ervaringen met Emmie Halbourg en Winton Tolk, toen hij zich niet bewust was geweest van de genezing die hij bewerkstelligde, was Brendan zich nu scherp bewust van het aaneengroeien van de gescheurde weefsels van deze onbekende man. Niet alleen was hij zich bewust geworden van zijn genezende kracht, maar hij voelde ook dat die in hem toenam, dat zijn vermogen nog veel sterker was dan toen hij Winton redde en dat die in de toekomst steeds sterker zou worden. Toen begonnen de ogen van de vreemde zich weer te concentreren en hij knipperde met zijn ogen. En toen Brendan zijn handen van de wond afhaalde, werd hij beloond met een aanblik die hem de adem benam en zijn hart verblijdde. Het bloeden was al gestopt, maar hij was nog verbaasder toen hij zag dat de kogel uit het lichaam van de man kwam, alsof hij er door een inwendige druk werd uitgedreven. Nog terwijl de vochtige en dof glanzende kogel uit de buik van het slachtoffer te voorschijn kwam, begon het gerafelde gat zich te sluiten, alsof het niet het helen van een echte wond was maar een trucagefilm daarvan.

Hij raakte snel de kleinere wond in de schouder van de man aan, waarna de tweede kogel, die niet zo diep had gezeten als de eerste, er meteen uit kwam. Brendan voelde een huivering van triomf door zich heen gaan. Hij had de neiging om zijn hoofd achterover te werpen en te lachen in de chaotische woede van het noodweer, in de nacht, want de chaos en duisternis van de dood waren verslagen.

De ogen van het slachtoffer lichtten op en keken eerst met verbijstering, toen met herkenning en daarna met afgrijzen naar Brendan omhoog. ‘Stefan,’ zei hij. ‘Pater Wycazik.’

De bekende en beminde naam die uit de mond van deze vreemdeling kwam, deed Brendan schrikken en joeg hem onverklaarbare angst aan. ‘Wat? Wat is er met pater Wycazik?’

‘Hij heeft nog meer hulp nodig dan ik. Vlug!’

Even begreep Brendan niet wat de man tegen hem zei. Toen besefte hij met plotselinge angst dat de chauffeur van de beschoten jeep zijn pastoor moest zijn. Maar dat was onmogelijk. Hoe was die hier gekomen? Wanneer? En waarom?

‘Vlug,’ herhaalde de vreemdeling.

Brendan sprong op, hij rende naar de toekijkende soldaat en kolonel Falkirk, baande zich een weg tussen hen door, gleed uit in de sneeuw en struikelde tegen de voorbumper van de jeep. Terwijl hij zich met één hand aan de auto vasthield, klom hij zo snel hij kon om de jeep heen naar het linkerportier. Maar dat wilde niet open. Het leek op slot te zitten, of het was beschadigd door de kogels. Hij rukte in paniek, maar het ging niet open. Hij trok harder, nog niets. Toen beval hij het open te gaan, en met een geknars en gepiep van gebroken stukken metaal viel het wijd open op zijn verwrongen scharnieren. En het lichaam dat in elkaar was gezakt tegen het stuur begon langzaam door het open portier te vallen.

Brendan pakte pater Wycazik beet, trok hem van de stoel en legde hem op de koude deken van sneeuw. Aan deze kant van de jeep had hij minder licht dan aan de andere kant. Ondanks de duisternis zag hij de ogen van zijn pastoor, en alsof zijn gekwelde stem vanuit de verte kwam, hoorde Brendan zichzelf zeggen: ‘Lieve God, nee. O, nee.’ Pater Wycazik had doffe, blinde, doodstille ogen die op niets in deze wereld waren gericht maar op iets ver weg in de andere wereld. ‘Alsjeblieft, nee.’ Brendan zag het spoor van een kogel die zich in de schedel had gegraven, van de hoek van het rechteroog tot een plek even voorbij het oor. Dat was geen dodelijke wond, maar de andere wel: een verwoestend gat onder in de keel gevuld met verbrijzeld vlees en gestold bloed.

Brendan legde zijn trillende handen op de vernielde keel van Stefan Wycazik. Hij voelde de draden van macht weer uit zich komen, ontelbare draden in een grote hoeveelheid kleuren en van een elastische kracht, volkomen onzichtbaar maar voldoende om er een sterke en buigzame stof van te weven, de stof van het leven zelf. Terwijl hij psychisch doordrong in het kouder wordende lichaam van deze man die hij zo liefhad en respecteerde, probeerde Brendan met al zijn mysterieuze bekwaamheid de draden aaneen te weven teneinde de gescheurde stof van het leven te repareren.

Maar hij werd zich er snel van bewust dat het wonderbaarlijke genezingsproces een geestelijke band vereiste tussen de genezer en degene die hij wilde genezen. Hij besefte dat hij dat proces verkeerd had begrepen, dat het spinnewiel dat de draden spon en het weefgetouw dat ze tot de stof van het leven weefde, niet in één persoon verenigd konden zijn. Het was de patiënt die moest zorgen voor het weefgetouw om de draden te gebruiken die Brendan produceerde. Op een of andere vreemde manier was de genezing een tweezijdig proces. En er was geen weefgetouw meer in Stefan Wycazik; hij was binnen een paar seconden gestorven, was overleden voordat Brendan bij de jeep kwam. Daarom raakten de veelvoudige draden van het genezende vermogen alleen maar in de war en in de knoop, waren niet in staat het beschadigde weefsel te herstellen. Brendan kon gewonden en zieken genezen, maar hij kon niet doen wat voor Lazarus was gedaan.

Een geweldige snik van verdriet ging door hem heen, en toen weer een. Maar hij weigerde zich over te geven aan wanhoop. Hij schudde zijn hoofd heftig in koppige ontkenning van zijn verlies en verdubbelde zijn inspanningen, vastbesloten om de dode tot leven te wekken, ook al wist hij dat hij het niet kon.

Hij was zich er vaag van bewust dat hij sprak, maar het duurde even voor hij besefte dat hij bad zoals hij in het verleden zo vaak had gedaan maar niet de laatste tijd: ‘Heilige Maria, bid voor ons. Heilige moeder van God, bid voor ons. Allerreinste moeder, bid voor ons …’

Hij bad niet uit een reflex, niet onbewust, maar vurig, met de diepe overtuiging dat de moeder van God zijn wanhopige kreten hoorde en dat pater Wycazik, door de combinatie van zijn vermogen en de tussenkomst van Maria, weer zou opstaan. Als hij ooit zijn geloof had verloren, kreeg hij het op dat zwarte moment weer terug. Hij geloofde met hart en ziel.

Met zijn handen op de natte en afgrijselijke wond, knielend, bad Brendan de litanie van de Heilige Maagd Maria. Hij overspoelde Maria – koningin van de engelen, koningin van de aartsvaders, koningin van de profeten. Maar nog steeds lag zijn geëerbiedigde pastoor doodstil op de boezem van de aarde. ‘Spiegel van gerechtigheid, bid voor ons. Oorzaak van onze blijdschap, bid voor ons …’

Tenslotte gaf Brendan toe dat het Gods wil was dat pater Wycazik deze wereld had verlaten.

Hij beëindigde zacht de litanie met een stem die met elk woord meer beefde. Hij haalde zijn handen van de afschuwelijke wond af, nam in plaats daarvan een van de levenloze handen van Stefan Wycazik in de zijne en hield die vast als een verdwaald kind. Zijn hart was een diep vat van verdriet.

Kolonel Leland Falkirk doemde voor hem op. ‘Dus uw vermogen heeft beperkingen, nietwaar? Mooi. Goed om dat te weten. Oké, kom op. Ga terug naar de anderen.’

Brendan keek omhoog naar het scherpe gezicht en de ijskoude ogen, en hij voelde niets meer van de angst die de kolonel eerder bij hem had opgewekt. Hij zei rustig: ‘Hij is gestorven zonder de mogelijkheid een laatste biecht af te leggen. Ik ben priester, ik blijf hier en doe wat een priester moet doen, en als ik klaar ben, kom ik naar de anderen. De enige manier waarop u me nu hier weg krijgt, is me doden en me wegslepen. Als u niet kunt wachten, moet u me maar in mijn rug schieten.’ Hij draaide zich af van de kolonel, zijn gezicht nat van tranen en de smeltende sneeuw. Toen haalde hij diep adem en merkte dat de Latijnse zinnen zonder aarzeling over zijn lippen kwamen.

Het kruipgat dat Jack had gemaakt in de omheining was klein, maar omdat geen van hen bijzonder groot was, kwamen Jack, Dom en Ginger zonder moeite op het terrein van Thunder Hill nadat ze de rugzakken voor zich uit hadden geduwd.

Op aanwijzing van Jack bleven Dom en Ginger dicht bij het hek tot hij de kans had gehad om het landschap in de omgeving door zijn speciale nachtkijker te bestuderen. Hij zocht naar palen waarop videocamera’s en foto-elektrische celalarmsystemen gemonteerd konden zijn. Hoewel de sneeuw de inspectie moeilijker maakte, ontdekte hij twee palen waarop camera’s zaten die dit gedeelte van de omheining vanuit verschillende hoeken bestreken. Hij dacht dat de lenzen voor de camera’s met sneeuw bedekt waren, hoewel hij daar door het noodweer niet zeker van kon zijn. Hij zag geen sporen van foto-elektrische systemen om bewegingen op dit gedeelte van het weideland te kunnen ontdekken.

Vervolgens haalde hij uit zijn jack een apparaat ter grootte van een portefeuille: een buitengewoon ingewikkelde variatie op een voltameter. Die kon ontdekken of er stroom liep door een draad zonder contact daarmee te maken, hoewel het niet de sterkte van de stroom kon meten.

Met zijn rug tegen de omheining ging hij op zijn hurken zitten en hield het apparaat op armlengte, ongeveer zestig centimeter boven de grond, en bewoog langzaam naar voren. Het apparaat zou stroom registreren door draden die tot vijfenveertig centimeter diep begraven waren, tenzij ze in leidingen zaten. Maar het soort dingen waar hij naar zocht, waren niet zo diep begraven en liepen niet door leidingen. Zelfs de dertig centimeter sneeuw zou de werking van het instrument niet belemmeren. Voetje voor voetje ging hij naar voren tot het instrument na ongeveer drie meter zacht begon te piepen en er een oranje lichtje begon te knipperen.

Hij bleef onmiddellijk staan, deed een paar passen achteruit en riep Dom en Ginger. Ze stonden dicht bij elkaar en Jack zei: ‘Zo’n vijf centimeter onder de grond zit een drukgevoelig alarmrooster begraven. Het begint ongeveer drie meter van de omheining af, en ik ben er zeker van dat het overal parallel met de omheining loopt. Het is een web van draden en verzegeld in dun plastic waardoor zwakstroom loopt. Het is zo gemaakt dat als iets boven een bepaald gewicht – zeg vijftig pond – erop stapt de verbinding van een paar van die draden wordt verbroken waardoor er een onderbreking komt in de stroom. Het gewicht van de sneeuw heeft er geen invloed op omdat dat gelijkmatig is verdeeld. Het reageert op plaatselijke druk, zoals een voetstap.’

‘Zelfs ik weeg meer dan vijftig pond,’ zei Ginger. ‘Hoe breed is dat alarmrooster?’

‘Minstens twee en een halve of drie meter,’ zei Jack. ‘Ze willen er zeker van zijn dat als zo’n slimmerik als ik langskomt en het systeem ontdekt, het onmogelijk is om er gewoon overheen te springen.’

‘Ik weet niet hoe het met jou zit,’ zei Dom, ‘maar ik kan niet vliegen.’

‘Daar ben ik nog niet zo zeker van,’ zei Jack. ‘Ik bedoel, als je tijd had om dat vermogen van je te onderzoeken … als je stoelen omhoog kunt laten gaan, waarom zou je jezelf dan niet kunnen laten opstijgen?’ Hij zag dat zijn suggestie Dom had laten schrikken. ‘Maar je hebt geen tijd gehad om te leren je vermogen onder controle te houden, dus zullen we moeten vertrouwen op wat ons tot hier heeft gebracht.’

‘Wat is dat?’ vroeg Ginger.

‘Mijn genialiteit,’ zei Jack met een grijns. ‘Luister. We gaan langs de omheining lopen, op de veilige grond tussen de omheining en het alarmsysteem, tot we een plaats vinden waar een grote, stevige boom op een meter of zes, acht op het weiland staat, een flink stuk achter de breedte van het alarm.’

‘En dan?’ vroeg Dom.

‘Dat zul je wel zien.’

‘En als we geen boom vinden?’ vroeg Ginger.

‘Dokter,’ zei Jack, ‘ik had je ingeschat als een doorzetter en een optimist. Als ik zeg dat we een boom nodig hebben, verwacht ik dat jij me vertelt dat we een bos zullen vinden en uit duizend bomen kunnen kiezen.’

Ze vonden de boom maar driehonderd meter lager op de helling naar de vallei. Het was een reusachtige pijnboom met dikke en ver uit elkaar staande takken. Hij was vierentwintig meter hoog of hoger, een met sneeuw bedekte monoliet die in het noodweer opdoemde, en hij stond negen meter van de omheining af.

Met zijn speciale nachtkijker bestudeerde Jack de reusachtige pijnboom tot hij precies de juiste tak vond. Die moest stevig zijn, maar toch niet veel hoger dan de omheining.

Uit een van de rugzakken haalde hij het viertandige werpanker dat een van de vele voorwerpen was op de boodschappenlijst van Ginger en Faye toen ze eerder die dag naar Elko waren gegaan. Aan het anker zat een nylon koord van dertig meter, het soort dat serieuze klimmers gebruiken en dat niet alleen het gewicht van een van hen moest kunnen houden maar ook van hen allemaal samen.

Hij begon het anker met zijn rechterhand aan zestig centimeter koord rond en rond te draaien, sneller, steeds sneller. Toen hij voelde dat de snelheid goed was, liet hij het vieren waarna het koord losjes door zijn linkerhand gleed en het anker in een boog omhoog schoot. Hoewel het voldoende massa en vaart had om geen last te hebben van de wind, viel het een kleine meter voor het doel.

Jack haalde het terug door de sneeuw. Als het ergens achter bleef steken, moest hij er een paar keer aan rukken en er geduldig mee manoeuvreren. Zijn tweede worp kwam precies terecht waar hij hem wilde en het anker slingerde zich om de tak heen.

Het zat nu stevig vast en hij liep met het uiteinde van het koord naar de dichtstbijzijnde stijl van de omheining. Hij stak het door het hek op een hoogte van ruim twee meter, sloeg het om de stijl heen en door het hek aan de andere kant en toen nog een keer helemaal om de stijl. Hij trok er met al zijn kracht aan tot het koord tussen de stijl en de boom gespannen was. Toen vroeg hij Dom en Ginger te helpen om het gespannen te houden tot hij het stevig aan de stijl had vastgeknoopt.

Er was nu een touwbrug ontstaan op twee meter tien van de grond die begon bij de omheining en omhoog liep tot een hoogte van ongeveer twee meter zeventig bij de boom. Jack sprong omhoog, pakte het koord met beide handen en zwaaide zijn lichaam een paar keer heen en weer om vaart te krijgen.

Toen schopte hij omhoog en gooide zijn benen over het koord waarbij hij zijn enkels over elkaar sloeg. Als een speelse koala die zich vastklemde aan een horizontale tak hing hij met zijn gezicht naar de lucht gekeerd en zijn rug parallel met de grond. Door zijn armen achter zich uit te strekken en zichzelf aan het koord op te trekken en door het afwisselend omhoog te brengen en uit te strekken terwijl hij zijn enkels gekruist hield, kon hij stukje voor stukje vooruit komen zonder het risico te lopen de grond aan te raken. Hij demonstreerde de techniek voor Dom en Ginger. Voor hij de gevarenzone bereikte, liet hij eerst met zijn voeten los en toen met zijn handen, waarna hij op de grond sprong. Dom probeerde op het koord te komen. Hij kreeg het vast bij zijn eerste sprong, maar hij had een volle minuut nodig om zijn benen omhoog te zwaaien en eroverheen. Maar uiteindelijk lukte het en hij liet ze weer op de grond vallen.

Ginger, die maar één meter vijfenvijftig was, moest een zetje krijgen om bij het koord te kunnen. Maar tot verbazing van Jack had ze geen hulp nodig om omhoog te schoppen en haar benen over het koord te krijgen.

‘Je bent tamelijk goed in vorm,’ zei Jack tegen haar.

‘Ja, nou,’ zei ze terwijl ze weer op de grond sprong, ‘dat komt omdat ik iedere dinsdag, op mijn vrije dag, emmers vareniki eet, een paar pond volkorenwafels en voldoende kaasflensjes om een schip te laten zinken. Dieet, Jack, dat is het geheim van een goede conditie.’

Jack stak zijn armen door de riemen van een van de rugzakken. ‘Oké, ik ga als eerste de touwbrug over met de twee zwaarste rugzakken, zodat jullie er elk een hebben. Ginger, jij komt als tweede en Dom vormt de achterhoede. Als je oversteekt, zal het koord meer doorzakken naarmate je dichter bij het midden komt, ook al hebben we het strak gespannen, maar maak je geen zorgen. Het zal niet ver genoeg doorzakken om je in contact te brengen met de grond en het alarm in werking te stellen. Hou je voeten gekruist over het koord en laat in godsnaam niet toevallig tegelijkertijd los met twee handen als je je voorttrekt. Probeer het voor alle veiligheid te halen tot aan de boom, maar als je armen en benen het opgeven, kun je desnoods zo’n drie meter van de boom omlaagkomen, dan ben je waarschijnlijk voorbij het alarmrooster.’

‘We halen het wel helemaal,’ zei Ginger vol zelfvertrouwen. ‘Het is maar negen of tien meter.’

‘Na drie meter,’ zei Jack terwijl hij de tweede rugzak op zijn borst vastmaakte, ‘heb je het gevoel alsof je armen uit hun kom komen. En na vier en een halve meter heb je het gevoel alsof ze eruit zijn gekomen.’

De grote lege vrachtwagen had niet alleen aan weerszijden harde ijzeren banken maar ook tegen de voorwand die de cabine van de achterkant scheidde. Als de rit over ruw of steil terrein ging, kon je je vasthouden aan leren lussen die op regelmatige afstanden aan de wanden waren bevestigd. Pater Wycaziks lichaam was op de voorste bank gelegd en vastgemaakt met touwen die onder de banken door waren vastgebonden aan de leren lussen. Verder zat iedereen – Jorja, Marcie, Brendan, Ernie, Faye, Sandy, Ned en Parker – op de banken aan weerszijden. Gewoonlijk werden de achterdeuren alleen maar dichtgedaan met de grendel aan de binnenkant, waardoor de soldaten er bij een ongeluk of in geval van nood snel uit konden. Maar nu had kolonel Falkirk zelf de wagen aan de buitenkant afgegrendeld. Het geluid ervan deed Jorja denken aan gevangeniscellen en kerkers en maakte haar wanhopig. Het was donker in de vrachtwagen.

Hoewel Ernie Block de avond tot nu toe opmerkelijk goed had doorstaan, had iedereen verwacht dat hij helemaal over zijn toeren zou raken wanneer hij opgesloten zat in de pikdonkere vrachtwagen. Maar hij zat naast Faye en hield haar hand vast, zodat hij het aankon. Zo nu en dan had hij een aanval van angst die zich uitte in hyperventilatie, wat hij snel onder controle kreeg. ‘Ik begin me de straaljager waarover Dom het had te herinneren,’ zei Ernie spoedig nadat ze in de vrachtwagen waren gestapt, voor die begon te rijden. ‘Er waren er minstens vier die laag overkwamen, twee heel laag … en toen gebeurde er nog iets anders wat ik me niet kan herinneren … maar daarna herinner ik me dat we in de auto stapten en als een gek naar de snelweg reden … naar die bewuste plek daarlangs die ook zoveel voor Sandy betekent. Dat is tot nu toe alles. Maar hoe meer ik me herinner … hoe minder bang ik ben voor het donker.’

De kolonel zette geen bewakers bij hen. Hij scheen te denken dat het zelfs voor twee of drie zwaar gewapende soldaten gevaarlijk was om in hun gezelschap te vertoeven.

Voordat de kolonel hen in de vrachtwagen had laten stappen, leek hij op het punt te staan het bevel te geven voor hun executie, daar langs de Vista Valley Road. Jorja’s maag was verkrampt van angst geweest. Tenslotte was Falkirk gekalmeerd, hoewel Jorja er niet van overtuigd was dat hij hen in leven zou laten wanneer ze eenmaal op de plaats van hun bestemming waren aangekomen. Hij had willen weten waar Ginger, Dom en Jack naartoe waren. Aanvankelijk wilde niemand antwoord geven, wat hem woedend had gemaakt. Hij had zijn hand op Marcies hoofd gelegd en rustig verteld hoeveel pijn hij het kind zou bezorgen als ze moeilijk bleven doen. Ernie had direct zijn mond opengedaan en had schijnbaar met tegenzin verteld dat Ginger, Dom en Jack in de richting van Battle Mountain en Winnemucca en uiteindelijk Reno waren gegaan. ‘We waren bang dat alle routes naar Elko in de gaten werden gehouden,’ zei Ernie. ‘We wilden niet alles op één kaart zetten.’ Het was natuurlijk een leugen. Even wilde Jorja tegen Ernie schreeuwen dat hij het leven van haar dochter niet in gevaar moest brengen met doorzichtige leugens, maar ze besefte dat Falkirk niet kon weten dat het verhaal verzonnen was. De kolonel was achterdochtig, maar Ernie gaf nog meer bijzonderheden over de route die Jack zogenaamd volgde, en tenslotte stuurde Falkirk vier van zijn mensen eropaf om het te controleren.

Nu de vrachtwagen door de winderige nacht op weg was naar een bestemming die Falkirk hun niet had meegedeeld, hield Jorja zich met één hand vast aan een lus terwijl ze met haar vrije arm Marcie omklemd hield. Het meisje maakte het gemakkelijker door zich stevig tegen Jorja aan te vlijen. Haar lusteloosheid had plaatsgemaakt voor een sterke behoefte aan genegenheid en contact, hoewel ze nog steeds beslist geen aansluiting met de werkelijkheid had. Haar plotselinge behoefte om te omhelzen en omhelsd te worden, leek Jorja een hoopvol teken dat ze haar weg terug zou vinden van het duistere gebied waarin ze zich had teruggetrokken.

Jorja zou niet geloofd hebben dat iets haar volledig kon afleiden van haar intense bezorgdheid om haar dochter. Maar een paar minuten nadat de vrachtwagen was gaan rijden, was Parker Faine gaan vertellen waarom hij en pater Wycazik die riskante tocht over het land hadden gemaakt. Het nieuws dat hij vertelde was zo belangrijk, dat het al het andere uit Jorja’s gedachten verdreef en haar geboeid hield. Hij vertelde over Calvin Sharkle, over hoe Brendan zijn vermogen had doorgegeven aan Emmie Halbourg en Winton Tolk. ‘En nu … misschien … aan mij,’ zei Parker met zo’n verbazing in zijn stem dat Jorja er gewoon kippenvel van kreeg. Parker had het over de CISC. en hij vertelde wat ze waarschijnlijk hadden gezien die zomeravond in juli, dat er iets was geland. Iets was vanuit de lucht omlaaggekomen en daarna zou de wereld nooit meer hetzelfde zijn.

Er was iets geland.

Toen dat verbazingwekkende nieuws werd onthuld, brak er een opgewonden gepraat los, reacties variërend van Fayes aanvankelijke ongeloof tot Sandy’s directe en enthousiaste aanvaarding.

Sandy aanvaardde het niet alleen, maar ze herinnerde zich plotseling grote stukken van de verboden avond, alsof Parkers onthulling haar geheugenblokkering een gevoelige klap had toegebracht. ‘De straaljagers vlogen over en de vierde vloog over het dak van het motel, zo laag dat hij bijna de bovenkant van het gebouw meenam, en toen waren we allemaal uit het restaurant, er kwamen mensen uit het motel, maar het trillen ging nog steeds door. De grond schudde als bij een aardbeving en de lucht trilde.’ De toon waarop ze sprak was een merkwaardige mengeling van verrukking en angst. In het donker was iedereen stil geworden om te horen wat ze te zeggen had. ‘Toen draaide Dom … ik wist toen zijn naam niet, maar het was Dom … zich om van de straaljagers en keek omhoog en over het dak van het restaurant, en hij schreeuwde: “De maan! De maan!” We draaiden ons allemaal om … en daar was een maan, helderder dan gewoon, griezelig helder, en een ogenblik leek hij op ons te vallen.

O, weten jullie het niet meer? Weten jullie niet meer hoe het voelde omhoog te kijken en de maan op ons te zien vallen?’

‘Ja,’ zei Ernie zacht, bijna eerbiedig, ‘ik weet het weer.’

‘Ik weet het ook,’ zei Brendan.

Jorja had een sprankje herinnering: het beeld van een zacht glanzende maan, griezelig helder, die op hen afkwam …

‘Sommige mensen begonnen te schreeuwen,’ zei Sandy, ‘en anderen renden weg; we waren zo bang, wij allemaal. En het krachtige getril en gebulder werd luider, je kon het in je botten voelen, een geluid als pauken en schoten vermengd met de hardste wind die je ooit hebt gehoord, hoewel er helemaal geen wind was. Maar er was ook nog een ander geluid, een vreemd gefluit dat ook met de seconde luider werd … en de maan werd plotseling heel helder. Die stralen die ervan af kwamen, verlichtten het parkeerterrein met een witte gloed … en veranderde toen. De maan werd rood, bloedrood! Toen wisten we allemaal dat het niet de maan was, niet de maan, maar iets anders.’

In haar geheugen zag Jorja de vorm van de maan van wit in scharlakenrood veranderen. Met die herinnering begon de barrière, teweeggebracht door de hersenspoeling, te verbrokkelen als een zandkasteel bij een aanval van de vloed. Ze vroeg zich af hoe ze zo vaak naar het album van Marcie met de manen had kunnen kijken en niet in de goede richting was geduwd.

‘Toen kwam het boven het restaurant,’ zei Sandy met zoveel ontzag in haar stem dat het leek alsof ze het ruimteschip nu zag dalen. ‘Het kwam zo laag als de straaljager eerder had gevlogen, maar het bewoog lang niet zo snel als het vliegtuig … Traag … nauwelijks sneller dan een gewoon luchtschip. Wat onmogelijk leek, omdat je kon zien dat het zwaar was, niet als een luchtschip. Heel zwaar. Toch zweefde het heel langzaam over ons heen, heel mooi en heel langzaam, en op dat ogenblik wisten we allemaal wat het was, wat het moest zijn, omdat we zoiets nog nooit eerder op deze wereld hadden gezien …’

Terwijl de herinnering met grotere levendigheid bij Jorja terugkwam, begon ze te trillen. Ze herinnerde zich dat ze op het parkeerterrein van het motel stond, met Marcie in haar armen, en omhoogkeek naar het ruimteschip. Het gleed door de warme juliavond boven hen en zou er bijna sereen hebben uitgezien als de donderende geluiden en vibraties er niet waren geweest. Zoals Sandy had gezegd, toen het misverstand van een vallende maan eenmaal was verdwenen, wisten ze direct wat ze zagen. Maar het schip leek niets op de vliegende schotels en raketten die ze op duizenden films hadden gezien. Er was niets imponerends aan, behalve dan het feit dat het bestond, geen glinsterende stroken veelkleurig licht, geen vreemde uitsteeksels en knobbels, geen onverklaarbare uitwassen, geen onaardse glans van onbekend metaal, eigenaardig geplaatste patrijspoorten, gloeiende uitlaten of vreemd wapentuig. De omhullende scharlakenrode gloed was blijkbaar een energieveld waardoor het in de lucht bleef en zichzelf voortbewoog. Voor het overige was het heel eenvoudig: een cilinder van aanzienlijk formaat, hoewel zelfs niet zo groot als laten we zeggen de romp van een oude DC-3, misschien maar vijftien meter lang en vier of vier en een halve meter in doorsnee. Beide uiteinden waren rond, zo ongeveer als twee veelgebruikte lippenstiften die met de onderkanten aan elkaar waren vastgemaakt. Door het glinsterend energieveld was een romp zichtbaar, enigszins gevlekt als door de tijd en veel wederwaardigheden. In haar herinnering zag Jorja het weer afdalen, boven het restaurant en naar de snelweg, terwijl de escorterende straaljagers eromheen en erboven zwenkten. En net als op die wonderbaarlijke avond snakte ze naar adem, haar hart bonkte, haar borst zwol op door de verwarde door elkaar lopende emoties en ze had het gevoel alsof ze voor een deur stond waarachter de betekenis van het leven lag, een deur waarvan ze plotseling de sleutel had gekregen.

‘Het landde op het dorre stuk land achter de snelweg,’ zei Sandy, ‘op de plaats die sommigen van ons in haar greep hield, hoewel we niet wisten waarom. De straaljagers vlogen er laag overheen. Iedereen in het motel en het restaurant moest daarheen gaan, niets kon ons tegenhouden! Dus propten we ons in auto’s en vrachtwagens en vertrokken …’

‘Faye en ik gingen in de bestelwagen van het motel,’ zei Ernie uit de duisternis. ‘Dom en Ginger gingen met ons mee. Die beroepsgokker ook. Lomack. Zebediah Lomack uit Reno. Daarom stond onze naam geschreven op de posters in zijn huis, waarover Dom ons vertelde. Hij moet een vage maar halsstarrige herinnering hebben gehad dat hij met ons naar het ruimteschip is gereden, die moet bijna door zijn geheugenblokkering zijn gekomen.’

‘En Jorja,’ zei Sandy, ‘jij, je man, Marcie en een paar andere mensen reden met ons mee. Brendan, Jack en anderen stapten in auto’s, vreemden stapten bij vreemden in, maar op de een of andere manier waren we geen vreemden meer. Toen we daar aankwamen, parkeerden we op de berm, en een paar andere auto’s die uit Elko kwamen, stopten ook; mensen staken de weg over, auto’s die van de andere kant kwamen stopten gewoon op de snelweg, en we waren even allemaal bij elkaar op de berm terwijl we naar dat ruimteschip keken. De gloed eromheen was langzaam verdwenen, maar er was nog iets … iets lichtgevends aan, oranje in plaats van rood, dat wat groepjes alsem en kluitjes gras in brand stak toen het landde, maar die waren bijna helemaal uitgebrand toen wij erbij kwamen. Het was vreemd … hoe we daar allemaal bij elkaar kwamen langs de kant van de weg, zonder te schreeuwen, te praten of luidruchtig te zijn, alleen maar rustig; we waren allemaal heel rustig, aarzelend. We wisten dat we op zoiets als een … klif stonden, maar als we daaraf sprongen, zou het geen val worden, het zou iets zijn als eraf springen en omhooggaan. Ik kan dat gevoel niet erg goed beschrijven, maar jullie weten het. Jullie moeten het weten.’

Jorja wist het. Ze voelde het nu, net als toen, het bijna te heerlijke gevoel dat de mensheid had geleefd in een donkere ruimte waarvan tenslotte het dak was afgenomen. Het gevoel dat de nacht nooit meer zo donker en onheilspellend zou lijken of de toekomst zo angstaanjagend als die in het verleden was geweest.

‘En terwijl ik daar stond,’ zei Sandy, ‘en naar dat lichtgevende ruimteschip keek dat zo mooi was, zo onmogelijk daar op de vlakte, deed alles wat er met me was gebeurd toen ik een klein meisje was, alle misbruik, pijn en angst … er niet meer zoveel toe. Ineens joeg mijn vader me geen angst meer aan.’ Haar stem sloeg over van emotie. ‘Ik bedoel, ik had hem niet gezien sinds ik veertien was, meer dan tien jaar, maar ik leefde nog steeds met de angst dat hij op een dag weer binnen zou komen en dat hij me weer zou nemen, me dwingen met hem mee te gaan. Dat was … dat was dom … maar ik leefde nog met die angst omdat het leven een nachtmerrie voor me was en die dingen gebeuren in akelige dromen. En terwijl ik naar het ruimteschip stond te kijken, met iedereen daar zo stil omheen, wist ik dat mijn vader me nooit meer bang zou maken, zelfs als hij op een dag zou komen. Omdat hij niets is, niets, alleen maar een ziek mannetje, een stip. Een korreltje zand op het grootste strand dat je je ooit kunt voorstellen …’

Ja, dacht Jorja, vervuld van vreugde over Sandy’s ontdekking. Ja, dat was de betekenis van het ruimteschip van gene zijde: vrij zijn van onze ergste en meest remmende angsten. Hoewel de aanwezigen daarin misschien geen oplossing te bieden hadden voor de problemen die de mensheid teisterden, was hun aanwezigheid alleen al in zeker opzicht een oplossing.

Sandy begon te huilen, niet van verdriet maar van geluk, en ze zei: ‘Toen ik naar het ruimteschip keek, had ik plotseling het gevoel alsof ik alle pijn voorgoed achter me kon laten … alsof ik iemand was. Mijn hele leven had ik het gevoel gehad dat ik niets was, minder dan niets, smerig en waardeloos, alleen maar een ding dat misschien zijn nut had, maar niets met … waardigheid. En toen besefte ik dat we allemaal alleen maar zandkorreltjes op dat strand zijn, dat geen van ons zo heel veel belangrijker is dan iemand anders, maar meer dan dat …’ Ze huilde even van frustratie. ‘O, ik wou dat ik de woorden had, en wist hoe je die moest gebruiken.’

‘Je doet het uitstekend,’ zei Faye zacht. ‘Mijn god, meisje, je doet het uitstekend.’

‘Maar ook al zijn we alleen maar zandkorreltjes,’ ging Sandy verder, ‘we zijn ook … ook deel van een ras dat op een dag misschien daarheen gaat waar de schepsels in dat ruimtevaartuig vandaan kwamen, dus zelfs als zandkorreltjes hebben we een plaats en een doel. Begrijpen jullie? We moeten gewoon aardig zijn tegen elkaar en doorgaan. En eens zullen we allemaal – alle miljarden die er zijn en die er waren – daarginds zijn bij hen die na ons zullen komen … en alles wat we ooit hebben doorstaan zal op de een of andere manier de moeite waard zijn geweest, omdat het een onderdeel is van onze komst daarginds. Dat trof me allemaal in een flits terwijl we daar langs de snelweg stonden. En plotseling begon ik die avond te huilen en te lachen tegelijkertijd …’

‘Dat weet ik nog!’ zei Ned. ‘O god, nou herinner ik het me, het komt allemaal terug. We stonden daar langs de weg, en jij pakte me vast en omhelsde me. Het was de eerste keer dat je me ooit vertelde dat je van me hield, de eerste keer, hoewel ik wist dat je dat deed. Je omhelsde me, je zei dat je van me hield, het was krankzinnig, daar op die plaats met een ruimteschip dat was geland! Weet je, een paar minuten, toen jij me vasthield en me vertelde dat je van me hield … deed het ruimteschip er niet toe. Het enige wat ertoe deed, was dat jij het me na zo’n lange tijd vertelde.’ Ook zijn stem was vol emotie en Jorja voelde dat hij in het donker aan de andere kant van de vrachtwagen zijn armen om Sandy heensloeg. ‘En dat hebben ze me afgenomen,’ zei hij. ‘Ze kwamen met die drugs en hersenspoeling en namen me de eerste keer af dat jij tegen me zei dat je van me hield. Maar ik heb het nu weer terug, Sandy, en ze zullen het nooit meer van me afnemen. Nooit meer.’

‘Bij mij komt nog steeds niets door,’ zei Faye op klagende toon. ‘Ik wil het me ook herinneren. Ik wil erbij horen.’

Iedereen was stil terwijl de vrachtwagen door de nacht denderde.

Jorja wist dat de anderen hetzelfde moesten denken als wat door haar hoofd heen schoot. Alleen al het bestaan van een andere – en superieure – intelligentie plaatste het geharrewar van mensen in een ander daglicht. De eindeloze, gewelddadige strijd van de mensheid om te domineren en te onderwerpen, om ten koste van bloed en pijn een heel ras een of andere filosofie op te leggen – het leek allemaal zo hopeloos, zo onbelangrijk en vruchteloos. Jorja wist dat buitenaards contact de mogelijkheid had om één natie van de hele mensheid te maken, één grote familie. Voor het eerst in de geschiedenis kon ieder individu het respect krijgen dat alleen een goede, liefhebbende familie je kon geven, geen koning en geen regering.

‘De maan,’ mompelde Marcie tegen Jorja’s hals, ‘maan, maan.’

Jorja wilde zeggen: Alles komt in orde, schatje, we zullen je helpen het je te herinneren nu we weten wat je bent vergeten, en als je het je weer herinnert, besef je dat het niets is om bang voor te zijn. Dan weet je dat het heerlijk is, schatje, en je zult erom lachen. Maar ze zei het niet, want ze wist niet wat Falkirk met hen van plan was. Zolang ze de gevangenen van de kolonel waren, twijfelde ze aan een goede afloop.

‘Ik herinner me nog meer,’ zei Brendan Cronin. ‘Ik herinner me dat we naar het ruimteschip toe liepen. Het lag daar als een glinsterend oranje kwarts. Ik liep er langzaam naartoe terwijl de straaljagers boven ons vlogen; andere mensen gingen met me mee … jij, Faye … en jij, Ernie … en Dom en Ginger. Maar alleen Dom en Ginger gingen helemaal met me mee naar het ruimteschip, en toen we daar kwamen, vonden we een ronde deur … open …’

Jorja herinnerde zich dat ze op de berm stond, bang om dichter naar het ruimteschip toe te gaan, en ze schreef haar tegenzin toe aan de behoefte om Marcie te beschermen. Ze wilde een waarschuwing roepen maar tegelijkertijd wilde ze hen aansporen door te gaan en ze keek hoe Brendan, Dom en Ginger het goudkleurige ruimteschip naderden. De drie waren uit het zicht langs de zijkant van het ruimteschip gelopen en iedereen die nog op de berm stond, was enkele tientallen meters mee naar het oosten gegaan om hen niet uit het gezicht te verliezen. Jorja had de deur ook gezien, een cirkel van schitterend licht in de glanzende romp.

‘We stonden met z’n drieën voor de deur.’ Brendan praatte zacht, maar zijn stem kwam toch nog boven het motorgeluid uit. ‘Dom, Ginger en ik. We dachten … dat er iets naar buiten zou komen, maar dat gebeurde niet. In plaats daarvan was er iets aan het licht binnen … het prachtige, goudkleurige licht dat ik in mijn dromen heb gezien … een troostende en onweerstaanbare warmte die ons aantrok. We waren bang, lieve god wat waren we bang! Maar toen hoorden we helikopters aankomen en we voelden dat mensen van de regering het zouden overnemen zodra ze ter plaatse waren en dat ze ons ervandaan zouden jagen, maar we waren vastbesloten er deel van uit te maken. En dat licht! Zo …’

‘Dus jullie gingen naar binnen,’ zei Jorja.

‘Ja,’ zei Brendan.

‘Ik weet het weer,’ zei Sandy. ‘Ja. Jullie gingen naar binnen. Jullie gingen alle drie naar binnen.’

De onmetelijkheid van de herinnering was diep ontroerend. Het moment dat de eerste vertegenwoordigers van het menselijk ras voor het eerst iets betraden wat niet door de natuur was vervaardigd, noch door mensenhanden. Het moment dat voorgoed de geschiedenis verdeelde in ervoor en erna. Nu ze het zich herinnerden nadat hun geheugenblokkering volledig was afgebrokkeld, kon niemand een poosje iets zeggen.

De vrachtwagen denderde naar zijn onbekende bestemming.

De duisternis in de auto leek reusachtig. Toch waren ze met z’n achten dichter bij elkaar dan mensen ooit zijn geweest.

Tenslotte vroeg Parker: ‘Wat gebeurde er, Brendan? Wat gebeurde er met jullie drieën toen jullie naar binnen gingen?’

Nadat ze zich langs de touwbrug hadden voortbewogen en nog enkele malen waren gestopt om andere listige instrumentjes uit de trukendoos van Jack te gebruiken, waren ze door het fijn geweven web van elektronische veiligheid heen dat het terrein van Thunder Hill bewaakte en kwamen tenslotte bij de hoofdingang.

Ginger keek omhoog naar de reusachtige bomvrije deuren. De sneeuw had er raadselachtige patronen op gemaakt, alsof ze een bepaalde betekenis hadden op het gepolijste metaal.

Vanaf de deuren liep een asfaltweg met twee rijstroken. Die werd kennelijk verwarmd, want er lag geen vlokje sneeuw op en er steeg damp van omhoog. De weg liep kronkelend omlaag en naar het westen over het weiland, het bos in, waar de lichten van het toegangshek zacht gloeiden in de verte. Ze konden het wachthuis waar ze langs waren gereden met de bestelwagen niet zien, maar ze wisten dat het daar was.

Als er de komende paar minuten bezoekers werden toegelaten of de bewakers waren afgewisseld en terugkeerden naar Thunder Hill, was het spel uit. Zij, Dom en Jack zouden weg kunnen rennen en zich liggend in de sneeuw kunnen verbergen. Maar er kwam hier kennelijk weinig verkeer, want de sneeuw rond de kleinere deur was glad en zonder sporen. Daarom zouden de verse sporen die zij hadden achtergelaten even zeker gevangenneming garanderen als een losgestoten alarm. Ze moesten snel naar binnen gaan – als ze al enige hoop hadden om binnen te komen.

De kleinere deur rechts zag er niet minder ontzagwekkend uit dan de enorme bomvrije deuren, maar Jack leek niet onder de indruk.

Hij had een computer ter grootte van een diplomatenkoffertje bij zich en hij had verteld dat het een instrument was om allerlei elektronische sloten te passeren en dat het officieel in de Verenigde Staten niet te koop was. Ze had niet gevraagd waar hij het vandaan had.

Ze werkten in stilte. Ginger bleef uitkijken naar koplampen vanaf de hoofdingang en hield de besneeuwde wei in de gaten met het oog op een patrouille te voet, hoewel ze er vrij zeker van waren dat er geen patrouille zou komen. Dom hield een zaklamp gericht op het toetsenbord terwijl Jack de sondes van de computer gebruikte op zoek naar de volgorde van de cijfers die hun toegang zouden verschaffen.

Op één knie in de sneeuw geknield, op haar hoede voor moeilijkheden, voelde Ginger zich onbeschut en veel verder van haar leven in Boston verwijderd dan achtendertighonderd kilometer. De wind stak in haar gezicht, de sneeuw smolt in haar wimpers en druppelde in haar ogen. Wat een bezopen situatie. Mesjogge. Dat een onschuldig mens tot zo’n toestand als waarin zij zich nu bevond kon worden gedreven. Wie dacht die verdomde kolonel Falkirk wel dat hij was? En dan de mensen die hem bevelen gaven, dat waren toch geen echte Amerikanen? Het waren monsters, allemaal. Ze herinnerde zich Falkirks foto in de krant: ze had direct geweten dat hij een treyfnyak was, iemand die je niet kon vertrouwen, voor geen cent. En ze wist nog iets: telkens wanneer ze haar gedachten of gesprekken te veel met Jiddisch kruidde, moest ze in ernstige moeilijkheden zitten of heel erg bang zijn.

Minder dan vier minuten nadat Jack aan het werk was gegaan, schrok Ginger van het geluid van samengeperste lucht achter haar. Ze draaide zich om en zag dat de deur al opzij was gegleden. Dom wankelde verbaasd achteruit en Jack viel op zijn achterste. Toen Ginger naar hem toe ging om hem overeind te helpen, liet hij haar zien dat de deur zo plotseling was opengegaan en met zoveel kracht dat hij niet de tijd had gehad om de sonde uit het mechanisme te halen maar dat het mechanisme de sonde uit de computer had getrokken. Maar de deur was open en er klonk geen alarm. Achter de deur was een drie en een halve meter lange betonnen tunnel, zo’n twee en een halve meter breed, die werd verlicht door tl-buizen. Hij maakte een hoek naar links, waar hij uitkwam op een andere ijzeren deur.

‘Blijf hier,’ zei Jack terwijl hij de tunnel inliep om rond te kijken.

Ginger ging naast Dom staan, en hoewel ze wist dat het een onderdeel van het plan was om zich over te geven als gijzelaars, wist ze ook dat ze instinctief weg zou rennen bij de eerste tekenen van moeilijkheden. Dom voelde kennelijk wat ze dacht, want hij sloeg een arm om haar heen, evenzeer om haar tegen te houden als om haar gerust te stellen dat ze niet alleen was. Na een minuut of wat, toen er nog steeds geen alarmsirenes weerklonken door de nacht, stapte Jack weer in het noodweer en voegde zich bij hen, zo’n twee en een halve meter van de deur. ‘Twee videocamera’s aan het plafond van de tunnel …’

‘Hebben ze je gezien?’ vroeg Dom.

‘Ik geloof het niet, nee. Omdat ze me niet volgden. Ik vermoed dat je de buitendeur moet sluiten voor er enige hoop is om de binnendeur open te krijgen, en zodra je de buitendeur dichtdoet, worden de camera’s in werking gezet. Ik heb ook een paar gasstraalpijpen ontdekt die verborgen zitten in het plafond. Ik denk dat als je de buitendeur dichtdoet en de camera’s krijgen je in het vizier, en ze vinden het niet prettig wat ze zien, dan kunnen ze je of met gas uitschakelen of met iets dodelijkers.’

‘We zijn bereid om ons gevangen te laten nemen,’ zei Dom, ‘maar niet om vergast te worden.’

‘We doen de buitendeur niet dicht tenzij we de binnendeur al open hebben,’ zei Jack.

‘Maar je zei net …’

‘Misschien is er een manier,’ zei Jack en hij knipoogde met zijn loense oog. Eerst moesten ze zich van hun rugzakken ontdoen en die met sneeuw bedekken. Jack dacht niet dat ze zijn geavanceerde instrumenten nog verder nodig zouden hebben en ze zouden alleen maar last hebben van het gewicht. Vervolgens moest Dom, wanneer ze de tunnel waren ingegaan, Ginger zo optillen dat ze met een mes de draden van de videocamera’s kon doorsnijden. Weer verwachtten ze dat er een alarm zou klinken, maar dat gebeurde niet. Jack ging hen voor naar de binnendeur. ‘Deze deur heeft geen toetsenbord om het slot buiten werking te stellen, dus het doet er niet toe dat de computer beschadigd is.’

‘Moeten we hier binnen praten?’ vroeg Ginger zenuwachtig. ‘Is het niet waarschijnlijk dat er microfoons zijn?’

‘Ja, maar ik betwijfel of iemand meeluistert tot de buitendeur dichtgaat, want dat zet waarschijnlijk de computer in werking en dan begint het screeningprogramma voor iedereen die probeert binnen te komen. En zelfs als er een bewaker achter deze deur zit, hoort hij door al dit staal onze stemmen niet. Zelfs niet als we schreeuwen,’ zei Jack, hoewel hij zelf fluisterde. Hij wees naar een glazen paneel in de muur van de tunnel rechts van de deur. ‘Dat is de enige manier om hem open te krijgen. Ze begonnen zulke sloten net in zeer geheime installaties in te bouwen toen ik acht jaar geleden de dienst uit ging. Je houdt je handpalm tegen het glas, de veiligheidscomputer tast je vingerafdrukken af en als je naar binnen mag, gaat de deur open.’

‘En als je niet naar binnen mag?’ vroeg Dom fluisterend.

‘Het gas uit de straalpijpen.’

‘Dus hoe maak je hem open?’ vroeg Ginger.

‘Dat kan ik niet,’ zei Jack.

‘Maar je zei …’

‘Ik zei dat er misschien een manier was,’ zei Jack tegen haar. ‘En die is er waarschijnlijk ook.’ Hij keek Dom aan en glimlachte. ‘Jij kunt hem waarschijnlijk openmaken.’

Dom staarde Jack aan alsof de gewezen misdadiger gek was geworden. ‘Ik? Meen je dat? Wat weet ik nou van ingewikkelde veiligheidssystemen?’

‘Niets,’ zei Jack. ‘Maar jij hebt de kracht om duizenden papieren manen van de muren af te trekken en ze allemaal tegelijk in de lucht te laten dansen, je kunt stoelen laten zweven en andere handige trucjes, dus begrijp ik niet waarom jij niet … tot het mechanisme van die deur kunt doordringen en hem laten openglijden.’

‘Maar dat kan ik niet, ik zou niet weten hoe.’

‘Denk erover na, concentreer je, doe wat je deed om gisteravond het zoutvaatje te verplaatsen.’

Dom schudde heftig zijn hoofd. ‘Ik kan die kracht niet beheersen. Je hebt gezien hoe het uit de hand liep. Stel dat het weer misgaat? Ik zou jou of Ginger iets kunnen aandoen. Ik zou onopzettelijk het gas kunnen laten stromen en ons allemaal doden. Nee, nee, het is te riskant.’

Ze bleven even zwijgend staan terwijl de wind angstaanjagend floot bij de open buitendeur.

‘Dom, als je het niet probeert, dan is de enige manier waarop we binnen komen als gevangenen,’ zei Jack.

Dom bleef onvermurwbaar.

Jack liep terug naar de buitendeur.

Ginger volgde hem omdat ze dacht dat hij wegging. Maar hij bleef net binnen de mond van de tunnel staan en hief zijn hand op naar een knop op de muur. Hij zei: ‘Dit is een warmtegevoelige schakelaar, Dom. Als jij niet wilt proberen die binnendeur te openen, raak ik deze schakelaar aan en sluit de buitendeur, waardoor we hier in de val zitten. Dan gaat de computer aan het werk en als die ontdekt dat de camera’s buiten werking zijn, komt er een alarm dat alle veiligheidsmensen waarschuwt.’

‘Een van de redenen waarom we hier kwamen, was om gevangengenomen te worden,’ zei Dom.

‘We zijn gekomen om een kijkje te nemen en daarna gevangen te worden genomen, als dat mogelijk is.’

‘Nou,’ zei Dom, ‘dan zullen we genoegen moeten nemen met ons alleen maar gevangen te laten nemen.’

De warmte in de tunnel was in de nacht verdwenen. Hun ademhaling was zichtbaar en de dampende uitademingen verhoogden de indruk dat de twee mannen in een strijd gewikkeld waren, hoewel het eerder een strijd van de wil dan een strijd van lichamelijke kracht was.

Ginger stond tussen hen in en twijfelde er niet aan wie zou winnen. Ze mocht en bewonderde Dom Corvaisis meer dan enige man die ze in lange tijd had ontmoet, gedeeltelijk omdat hij zowel de voortvarendheid en vastberadenheid van Anna Weiss als de bescheiden timiditeit van Jacob leek te bezitten. Hij was goedhartig en op zijn eigen manier verstandig. Ze zou hem haar leven willen toevertrouwen, en in feite had ze dat al gedaan. Maar ze wist dat Jack Twist de overwinning zou behalen want die was gewend om te winnen terwijl Dom, zoals hij zelf had toegegeven, pas sinds de zomer anderhalf jaar geleden een winnaar was.

‘Als ze ons niet kunnen zien,’ zei Jack, ‘gebruiken ze het gas zeker. Misschien verdoven ze ons alleen maar. Maar misschien gebruiken ze een of ander dodelijk gas dat door onze kleren heen dringt omdat ze er tenslotte niet zeker van kunnen zijn dat we geen gasmaskers dragen.’

‘Je bluft,’ zei Dom.

‘O ja?’ zei Jack.

‘Jij zou ons niet doden.’

‘Je hebt te maken met een beroepsmisdadiger, weet je dat niet meer?’

‘Dat was je, maar daar ben je nu vanaf gestapt.’

‘Ik heb nog steeds een slechte inborst,’ zei Jack grijnzend met zwartgallige humor en een kille blik in zijn ogen die Ginger zich deed afvragen of hij werkelijk het risico zou nemen om hen allemaal te doden als de zaken niet gingen zoals hij het wilde.

‘Onze dood is geen onderdeel van het plan,’ zei Dom. ‘Dat verpest alles.’

‘En jouw weigering om te helpen is ook geen onderdeel van het plan,’ zei Jack. ‘In godsnaam, Dom, doe het!’

Dom aarzelde. Hij keek even naar Ginger en zei: ‘Ga zo ver weg staan als je kunt.’

Ze liep terug en ging naast Jack Twist staan.

‘Dom, als hij opengaat,’ zei Jack, die nog steeds zijn hand bij de warmtegevoelige schakelaar hield, ‘ga er dan snel doorheen. Daarbinnen is ergens een bewaker. Hij zal heel verbaasd zijn als de deur opengaat omdat de computer zijn programma niet heeft afgewerkt. Als je hem vlug kunt neerslaan, ben ik pal achter je om hem het zwijgen op te leggen. Dat geeft ons de kans om dieper in de opslagruimte te komen en te kijken wat er te zien is voor ze ons te pakken nemen.’

Dom knikte en keek weer naar de binnendeur. Hij bekeek de stijlen, legde een hand op het metaal en bewoog zijn vingertoppen heen en weer zoals een ouderwetse brandkastkraker die tast naar de aanduiding van het trillen van vallende tuimelaars.

Toen draaide hij zich om en bestudeerde het glazen paneel dat vinger- en handafdrukken aftastte.

Jack nam zijn hand van de schakelaar en wierp een blik in de stormachtige nacht door de buitendeur. Hij fluisterde zo zacht tegen Ginger dat Dom, aan de andere kant van de tunnel, het niet had kunnen horen: ‘Ik heb het griezelige gevoel dat nu elk ogenblik de reus langs de bonenstaak omlaag komt en ons allemaal platstampt.’

Op dat moment wist ze dat hij hun vernietiging niet zou hebben geriskeerd, dat hij hun waarschijnlijk alleen maar was voorgegaan naar het wachthuis bij de hoofdingang met de bedoeling zelf gearresteerd te worden. Maar zijn dodelijke blik was zeer overtuigend geweest.

Plotseling gleed de binnendeur met een sissend geluid open. Ook al had Dom deze beweging zelf teweeggebracht, hij was zo geschrokken dat hij een pas achteruit sprong in plaats van er onmiddellijk door te rennen. Op hetzelfde moment besefte hij zijn fout en sprong over de drempel in de onderaardse wereld erachter.

Jack sloeg op de schakelaar om de buitendeur te sluiten nog voor Dom over de drempel was en rende toen achter hem aan.

Ginger volgde. Ze verwachtte geluiden van een gevecht of schoten, maar hoorde niets. Toen ze uit de betonnen tunnel stapte, bevond ze zich in een andere, reusachtige tunnel met natuurlijke rotswanden waar lichten hingen aan een steiger boven hun hoofd. De gang was ongeveer achttien meter breed en zo’n zeshonderd meter lang, beginnend bij de massieve bomvrije deuren en ver weg eindigend bij wat een stel liften leek te zijn. Drie meter van de deur af stond de tafel van de bewaker in de betonnen vloer verankerd; er was een logboek met een ketting aan vastgemaakt en daarnaast lagen een paar tijdschriften opgestapeld. Verder was er nog een beeldscherm, maar er waren geen bewakers te zien.

In feite was de hele tunnel verlaten. Het was er zo stil als in een mausoleum. Zelfs het gedruppel van water van een stalactiet of het geruis van vleugels van vleermuizen in het gewelf erboven was niet te horen.

‘Er zouden toch bewakers moeten zijn,’ mompelde Jack.

‘Wat nu?’ vroeg Dom beverig. Hij was kennelijk verbaasd doordat hij zijn vermogen zo spoedig na de bijna rampzalig verlopen gebeurtenis in het restaurant gisteravond weer in werking kon stellen.

‘Er is iets aan de hand,’ zei Jack. ‘Maar ik weet niet wat. Er is geen bewaker … er moet iets aan de hand zijn.’ Hij trok de capuchon van zijn skipak van zijn hoofd en deed de rits een paar centimeter omlaag, en de anderen deden hetzelfde. ‘Dit is de ruimte waar de vracht binnenkomt,’ zei Jack zacht. ‘Hier komen de vrachtwagens binnen en laden hun spullen uit. De opslagruimte moet zich onder ons bevinden. Dus … ik vind deze leegte niet prettig … maar ik denk dat we naar beneden moeten gaan.’

Als het toch moet gebeuren, laten we dan ophouden met shmuzen en gaan,’ zei Ginger terwijl ze door de tunnel begon te lopen. Ze hoorde de binnendeur dichtglijden toen Jack hem sloot.

Ze begaven zich dieper in Thunder Hill.

2

Angst

Ze maakten nauwelijks meer geluid dan drie muizen die voorzichtig langs een slapende kat lopen, maar hun voetstappen echoden in het gewelf. Niet luid, de echo’s klonken niet als hun voetstappen maar eerder als het gefluister en gemompel van samenzweerders die zich in de beschaduwde nissen aan alle kanten van hen verborgen.

Doms onbehagen werd groter.

Ze slopen langs een paar reusachtige liften die allemaal zo’n twintig meter breed waren en bijna net zo diep, meer dan groot genoeg om gevechtsvliegtuigen in en uit de ingewanden van de bergen te brengen. Vervolgens kwamen ze langs kleinere goederenliften en tenslotte bij een paar liften van normaal formaat.

Voor Jack op de knop kon drukken om de lift te laten komen, werd Dom getroffen door een andere geheugenflits en net als daarvoor was die voldoende levendig om de realiteit van het moment te verdringen. Nu herinnerde hij zich de doorslaggevende gebeurtenis van die avond in juli: de witte maan die scharlakenrood werd en die plotseling helemaal geen maan bleek te zijn, maar de romp van een neerdalend ruimteschip. Het was een eenvoudige cilinder met niets opmerkelijks, bijna primitief, maar toch voelde hij onmiddellijk dat de reis die hier eindigde niet ergens op deze wereld was begonnen.

Toen de kracht van de herinnering afnam en Dom zich realiseerde waar hij was, merkte hij dat hij met beide handen tegen de gesloten deuren van de lift stond, met zijn hoofd tussen zijn armen. Hij voelde een hand op zijn schouder, draaide zich om en zag Ginger. Jack stond achter haar.

‘Wat is er?’ vroeg ze.

‘Ik herinnerde me … meer.’

‘Wat?’ vroeg Jack.

Dom vertelde het. Hij hoefde hen er niet van te overtuigen dat er die zomeravond contact met een buitenaards ruimteschip was geweest. Op het moment dat hij het hun vertelde, brokkelden hun eigen geheugenblokkeringen even snel af als de zijne en op hun gezicht was tegelijk ontzag, angst, vreugde en hoop te lezen die deze gebeurtenis had opgewekt.

‘We gingen naar binnen,’ zei Ginger.

‘Ja,’ zei Jack. ‘Jij, Dom en Brendan.’

‘Maar,’ zei Ginger, ‘ik kan me niet helemaal herinneren wat er daar met ons is gebeurd.’

‘Ik ook niet,’ zei Dom, ‘maar dat gedeelte is nog niet bij me teruggekomen. Ik herinner me wel alles tot op het moment dat we door de deur gingen, naar dat goudkleurige licht … daarna niets.’

Even waren ze zich niet bewust van hun gevaarlijke omgeving.

Gingers lieve, fijne gezicht was nu doodsbleek, gedeeltelijk door angst, maar niet door angst alleen.

Net als Ginger begreep Dom nu waarom ze zo krachtig op elkaar hadden gereageerd op het moment dat ze zondag uit het vliegtuig was gestapt. Die zomeravond gingen ze samen in het ruimteschip en hadden iets ervaren wat hen voor altijd had verbonden.

‘Het ruimteschip is hier, in Thunder Hill,’ zei ze. ‘Dat moet wel.’

Dom was het met haar eens. ‘Daarom heeft de regering het land van die boeren gevorderd. Ze hebben het terrein van Thunder Hill uitgebreid om het moeilijker te maken de vrachtwagen te ontdekken die het ruimteschip hierheen bracht.’

‘Het moet een verdomd grote lading zijn geweest,’ zei Jack.

‘Zoals die enorme voertuigen waarmee ze de spaceshuttle vervoeren,’ zei Dom.

‘Ja, maar waarom zouden ze geheim willen houden wat er is gebeurd?’

‘Ik weet het niet,’ zei Dom. ‘Maar misschien kunnen we erachter komen.’

De lift kwam met een zacht gezoem en ze gleden omlaag naar het tweede niveau. Toen de deuren opengingen, stapten ze in een reusachtige ronde grot van zo’n negentig meter in doorsnee. Van ver boven hen wierpen de lichten winterse stralen op een vreemde verzameling metalen bouwsels die een groot deel van de wanden in beslag namen. Vanachter kleine ramen in twee daarvan scheen warmer licht. De andere waren donker en leken onbewoond. Op deze grote ronde grot kwamen vier andere grotten uit waarvan één was afgesloten door enorme houten deuren die vreemd primitief waren voor een overigens zeer modern ingerichte opslagplaats. In de drie open grotten gloeiden lichten en Dom zag een aantal voertuigen – jeeps, troepentransportwagens, vrachtwagens, helikopters en zelfs straaljagers – en bovendien nog een soort stacaravans met meer licht achter de ramen dan in de grote hal. Thunder Hill was een reusachtig arsenaal en een onderaardse stad die in haar eigen behoeften voorzag, wat Dom had geweten, maar hij had geen idee gehad van de onmetelijkheid ervan.

Verwarrender dan de vele wonderen in de opslagruimte was de sfeer van verlatenheid. Het tweede niveau was net zo verlaten en stil als het eerste. Geen bewakers, geen bezig personeel, geen stemmen of geluiden van werk. Het was waar dat de grotten enigszins koel waren en om deze tijd van de avond zou het grootste gedeelte van het personeel waarschijnlijk in de verwarmde woonkwartieren verblijven. Maar er zouden toch een paar in zicht moeten zijn. En als de meesten vrij waren, had er muziek moeten klinken, het geluid van televisie, vlotte pokergesprekken en andere gedempte geluiden.

Heel zacht fluisterend vroeg Ginger: ‘Zijn ze allemaal dood?’

‘Ik zei het je al,’ zei Jack even zachtjes, ‘er is iets aan de hand …’

Dom had het gevoel dat hij zich in de richting moest begeven van de reusachtige houten deuren – bijna drie verdiepingen hoog, minstens achttien meter breed – die de ingang van de vierde grot afsloten, dus liet hij zich door zijn gevoelens leiden. Gevolgd door Ginger en Jack liep hij zo zacht hij kon naar een kleinere deur op menselijk formaat onder in een van die enorme deuren. Deze stond op een kier en op de stenen vloer viel een strook licht, helderder dan dat in de grote grot. Hij stak een hand uit om de deur open te trekken maar trok hem weer terug toen hij binnen zachte stemmen hoorde. Hij luisterde tot hij er zeker van was dat het er maar twee waren, van twee mannen. Ze spraken te zacht om het gesprek te kunnen volgen. Dom overwoog zich om te draaien, maar had het gevoel dat als hij in staat zou zijn om een kijkje te nemen in een van deze ruimtes voor hij gevangen werd genomen, hij dat het beste in deze kon doen. Hij trok de deur in de enorme deuren open en ging naar binnen.

Het ruimteschip was er.

Ginger stond met één hand op haar borst, alsof ze haar bonkende hart op zijn plaats wilde houden.

De grot achter de houten deuren was ontzettend groot, ruim zestig meter lang en variërend tussen de vijfentwintig en vijfendertig meter breed, met een enorm koepelvormig plafond. De rotsvloer was gladgemaakt om van wand tot wand een waterpas oppervlak te krijgen; alle diepe gaten en kloven waren met beton gevuld. Gezien de verspreide olie- en vetvlekken en enkele verdwaalde ringbouten op de vloer was de ruimte eens gebruikt voor de opslag of het onderhoud van voertuigen. Rechts van de ingang waren tegen de muur nog meer op caravans lijkende gebouwen met kleine ramen en metalen deuren, een stuk of twaalf tot bijna aan het einde van de ruimte. Hoewel ze waarschijnlijk ooit hadden gediend als kantoren of woonkwartier, werden ze nu onder meer gebruikt als Chemisch Laboratorium, Chemische Bibliotheek, Pathologie, Biologisch Laboratorium, Biologische Bibliotheek, Natuurkunde I, Natuurkunde II en Antropologie, zoals de met de hand beschreven bordjes op de deuren aangaven. Bovendien stonden er werktafels en grote toestellen – een röntgenapparaat, een spectrograaf van precies hetzelfde soort als in gebruik was in het Boston Memorial Hospital en nog een hoop andere apparatuur die Ginger niet herkende – in rijen of groepen in het open gedeelte onmiddellijk voor de metalen gebouwen, alsof iemand op de stoep laboratoriumuitrusting verkocht. De hoeveelheid onderzoek die moest worden verricht was te groot geworden voor de beschikbare ruimte, wat niet verbazingwekkend was gezien het voorwerp dat hier stond om te worden onderzocht.

Het ruimteschip uit een andere wereld lag links van de ingang. Het zag er precies zo uit als Ginger het zich minuten geleden had herinnerd, toen de verboden herinnering tenslotte door de blokkering heen was gekomen en zich bij haar had geopenbaard: een cilinder van tussen de vijftien en achttien meter lang, vier en een halve meter in doorsnee en aan beide uiteinden rond. Het was geplaatst op een serie stalen bokken van anderhalve meter hoog om het van de grond af te houden, min of meer als een onderzeeboot in een droogdok voor reparatie. Het enige dat anders was dan op die avond in juli was de afwezigheid van de griezelige gloed die van wit via scharlakenrood in oranje was veranderd. Het had geen zichtbaar voortdrijvingssysteem, geen raketten; de romp was bijna even onopvallend als ze zich herinnerde: in het metaal zat een drie meter lange rij ondiepe holtes, groot genoeg om er haar vuist in te steken, maar zonder duidelijk doel. Ergens anders zaten vier uitstekende halve bollen, ook zonder duidelijke functie. Verder waren er nog een stuk of zes ronde verhogingen, sommige zo groot als het deksel van een vuilnisbak, andere niet groter dan het deksel van een jampot maar geen ervan hoger dan zeven centimeter, allemaal heel mysterieus. Voor het overige was het oppervlak van de lange, gebogen romp, op de sporen van slijtage en ouderdom na, overwegend glad. Ondanks dit onopvallende uiterlijk vond Ginger het toch het meest opvallende dat ze ooit had gezien. Ze was tegelijkertijd bang en blij, overstelpt door angst voor het onbekende, maar toch ook opgetogen.

Onder aan een draagbare trap die naar een open luik in de flank van het ruimteschip leidde, zaten twee mannen aan een tafel. De meest imponerende was een lange, magere man van in de veertig met zwart krulhaar en een baard, die was gekleed in een donkere broek, een donker overhemd en een witte laboratoriumjas. De ander was in uniform en had zijn jas losgeknoopt, een enigszins gezette man die tien jaar ouder was dan de man met de baard.

Nu ze hun drie bezoekers zagen, zwegen ze en stonden op, maar schreeuwden niet om bewakers of renden weg om een alarm in te schakelen. Ze keken alleen maar belangstellend naar Dom, Jack en Ginger en peilden hun eerste reacties op het ruimteschip.

Ze verwachtten ons, dacht Ginger.

Dat besef had haar bezorgd moeten maken, maar dat gebeurde niet. Ze had nergens anders belangstelling voor dan voor het ruimteschip.

Met Dom dicht naast zich aan haar rechterkant en Jack aan haar linkerkant liep ze zwijgend met hen naar het dichtstbijzijnde uiteinde van het cilindervormige ruimteschip. Hoewel haar hart als een razende tekeer was gegaan op het moment dat ze de ruimte was binnengekomen en het schip had gezien, was dat niets vergeleken bij hoe het op dit moment tekeerging. Ze bleven op een armlengte van de romp staan en bestudeerden die met een bewondering die grensde aan eerbied.

Over het hele oppervlak zaten willekeurig ronddraaiende patronen van afgescheurde plekken, alsof het door wolken kosmische stof was gegaan of door deeltjes van een soort en oorsprong die tot nu toe onbekend waren aan de mens, en overal zaten krassen en deuken, kennelijk toegebracht door veel vijandiger elementen dan de winden en het noodweer die de schepen op zee en in de aardse lucht teisterden. De romp was gevlekt in een mengeling van grijs, zwart en oranjebruin, alsof hij in honderd verschillende zuren was ondergedompeld en in duizend vuren was geschroeid.

Behalve de wezenlijke en machtige buitenaardsheid was de sterkste indruk die Ginger van het ruimteschip kreeg een gevoel van hoge ouderdom. Van wat zij ervan wist, had het een paar jaar geleden gebouwd kunnen zijn om zich met een snelheid sneller dan het licht naar Elko County te begeven waar het een paar maanden of een jaar na de lancering die avond in juli was aangekomen. Maar ze dacht niet dat dat het geval was. Ze kon de bron van haar overtuiging – of was het intuïtie? – niet vaststellen, maar ze was er zeker van dat ze in de schaduw stond van een antiek ruimtevaartuig. En toen ze haar hand uitstak om het koele metaal aan te raken en haar vingertoppen bewoog over het oppervlak had ze nog sterker het gevoel dat ze te maken had met een eerbiedwaardig relikwie.

Ook Dom en Jack raakten de romp aan. Dom haalde diep en bevend adem, niet in staat een woord te zeggen.

‘O, ik wou dat mijn vader dit had mogen meemaken,’ zei Ginger terwijl ze dacht aan Jacob de dromer, Jacob de luftmensch, die altijd dol was geweest op verhalen van andere werelden en uit verre tijden.

‘Ik wou dat Jenny langer had geleefd,’ zei Jack … ‘een beetje langer maar …’

Ginger besefte plotseling dat Jack niet hetzelfde bedoelde als zij, dat hij niet zei dat hij wilde dat zijn Jenny nog leefde om dit ruimteschip te zien. Hij wilde dat ze nog leefde omdat Brendan en Dom als gevolg van dit buitenaards contact het vermogen hadden gekregen om haar te genezen. Als ze op Kerstmis niet was gestorven, hadden zij kunnen terugkeren uit Thunder Hill – vooropgesteld dat ze er levend vandaan waren gekomen – en haar beschadigde hersens hebben genezen, haar uit haar coma gehaald en haar weer teruggebracht naar haar toegewijde man. Door dit schokkende moment van begrip werd Ginger zich ervan bewust dat ze nauwelijks de gevolgen van deze ongelooflijke gebeurtenis kon bevatten.

Beide mannen waren nu van de tafel naar de deur van het ruimteschip gelopen. De man met de baard legde zijn hand op de romp die Ginger, Dom en Jack nog steeds onderzochten. Hij zei: ‘Het is een of andere legering, harder dan enig staal dat op deze wereld wordt gemaakt. Harder dan diamant, maar buitengewoon licht en verbazingwekkend buigzaam. Jij moet Dom Corvaisis zijn.’

‘Ja,’ zei Dom terwijl hij de man zijn hand toestak, een beleefdheidsgebaar dat Ginger verbaasd zou hebben als ze niet net als hij het gevoel had gehad dat de wetenschapper en de militair in zijn gezelschap niet hun vijanden waren.

‘Ik ben Miles Bennell, directeur van de groep die deze … wonderbaarlijke gebeurtenis bestudeert. En dit is generaal Alvarado, de bevelvoerend officier van Thunder Hill. Ik kan niet zeggen hoezeer ik het betreur wat jullie is aangedaan. Dit had niet geheim mogen blijven, iets waarvan maar weinigen op de hoogte waren. Dit behoort toe aan de wereld. En als ik mijn zin kreeg, zou de wereld het morgen te weten komen.’

Bennell gaf Jack en Ginger eveneens een hand.

‘We hebben vragen …’ zei Ginger.

‘En jullie verdienen antwoorden,’ zei Bennell. ‘Ik zal jullie alles vertellen wat we weten. Maar we kunnen beter wachten tot iedereen er is. Waar zijn de anderen?’

‘Welke anderen?’ vroeg Dom.

‘Bedoel je uit het motel?’ vroeg Ginger. ‘Die zijn niet bij ons.’

Bennell zette grote ogen op van verbazing. ‘Bedoel je dat de meesten uit handen van kolonel Falkirk zijn gebleven?’

‘Falkirk?’ vroeg Jack. ‘Denk je dat hij ons hier heeft gebracht?’

‘Als Falkirk het niet heeft gedaan wie dan wel?’

‘We zijn zelf binnengekomen,’ zei Dom.

Ginger zag hoe ontzet zowel Bennell als generaal Alvarado waren over dat nieuws. Maar toen verscheen er een uitdrukking van hoop op hun gezicht.

‘Jullie bedoelen toch niet dat jullie door de veiligheidsmaatregelen van Thunder Hill zijn gekomen?’ zei Alvarado. ‘Dat is niet mogelijk!’

‘Heb je het dossier van Jack gelezen?’ vroeg Bennell. ‘Ja? Nou, denk dan aan zijn commando-opleiding en wat hij de afgelopen acht jaar voor de kost heeft gedaan.’

Jack schudde zijn hoofd. ‘Ik wil niet met alle eer gaan strijken. Ja, ik heb ons door de omheining gekregen, over het terrein en langs de eerste deur, maar de man die ons in feite naar binnen heeft geleid is Dom.’

‘Dom?’ zei Bennell en richtte zich verbaasd tot de schrijver. ‘Maar wat weet jij van veiligheidssystemen? Tenzij … natuurlijk! Dat vreemde vermogen van je! Sinds die ervaring in het huis van Lomack en het licht dat je opwekte toen Cronin in het motel aankwam, moet je tot de ontdekking zijn gekomen dat het vermogen niet iets buiten je om was. Je moet nu weten dat het werkelijk in je zit.’

Ginger besefte dat de opmerking van Bennell betekende dat hun gesprekken in het motel inderdaad waren afgeluisterd, maar dat dat niet was gebeurd met hun gesprekken in het restaurant, na de komst van Jack, anders zou Bennell op de hoogte zijn geweest van het experiment gisteravond waarbij Dom en Brendan erachter waren gekomen dat hun ogenschijnlijk mystieke ervaringen in feite gebeurtenissen waren die ze zelf creëerden.

‘Ja,’ zei Dom. ‘We weten dat het vermogen in ons zit, in mij en Brendan. Maar waar komt het vandaan?’

‘Dat weet je niet?’

‘Ik geloof dat het iets te maken heeft met wat er met ons is gebeurd toen we het ruimteschip ingingen, maar ik kan het me niet herinneren. Kun jij het me vertellen?’

‘Nee,’ zei Bennell. ‘Eigenlijk niet. Het was bekend dat drie van jullie in het ruimteschip zijn geweest, maar we wisten niet dat er iets … bijzonders met jullie was gebeurd. Jullie kwamen eruit toen de helikopters en de mannen van Falkirk en de wetenschappelijke waarnemers arriveerden, en niemand dacht dat jullie er meer dan een paar minuten in waren geweest. Toen jullie gevangen werden genomen, vertelden jullie niemand dat er iets belangrijks was gebeurd terwijl jullie aan boord waren. Ik geloof dat jullie zeiden dat jullie alleen maar hadden rondgekeken. En voor het gemak werden jullie direct nadat jullie gearresteerd werden, verdoofd en overgebracht naar het motel. Zelfs als jullie van gedachten waren veranderd en ons hadden willen vertellen wat er was gebeurd, hadden jullie geen kans.’ Terwijl de lange wetenschapper wat afwezig met zijn lange vingers door zijn krullende zwarte baard streek, begon hij weer opgewonden te praten. ‘Toen de beslissing was genomen om de gebeurtenis geheim te houden, om elke burger die het had gezien te hersenspoelen, was er geen tijd voor een grondige ondervraging van alle getuigen. In feite werden jullie nooit uit de verdoving gehaald, jullie kregen direct de drugs die nodig waren om de herinnering uit te wissen. Dat was één reden waarom ik tegen geheimhouding was. Ik had het gevoel dat door jullie te hersenspoelen zonder ons voldoende tijd te geven om jullie te ondervragen … nou ja, het was niet alleen oneerlijk en wreed tegenover jullie, maar een werkelijk stomme verspilling van mogelijke bronnen van gegevens.’

Ginger keek naar de open deur boven aan de draagbare trap. ‘Als we nu naar binnen gaan, brokkelt misschien het laatste stukje van de geheugenblokkering af.’

‘Dat zou inderdaad het geval kunnen zijn,’ zei Bennell.

Jack keek omhoog naar het ruimteschip en zei: ‘Hoe wisten jullie dat het daar langs de snelweg zou landen?’

‘Ja,’ zei Dom. ‘En waarom vonden ze dat het geheim moest blijven?’

‘En de wezens die erin zaten?’ zei Jack.

‘God ja,’ zei Ginger. ‘Waar zijn die? Wat is er met hen gebeurd?’

Generaal Alvarado kwam ertussen en zei: ‘Zoals Miles al zei, jullie krijgen de antwoorden omdat jullie die verdienen. Maar eerst is er iets dringenders.’ Hij richtte zich tot Dom. ‘Ik veronderstel dat als je dingen kunt laten zweven en licht kunt opwekken, er geen probleem is om een elektronisch veiligheidssysteem te passeren. En als je binnen kunt komen, moet je ook in staat zijn je vermogen te gebruiken om andere mensen buiten te sluiten. Denk je dat je dat zou kunnen? Ervoor zorgen dat zowel de bomvrije deuren als de kleinere deur gesloten blijven tot we klaar zijn om ze te openen?’

Dom was duidelijk net zo verbijsterd door deze vragen als Ginger en hij zei: ‘Tja, misschien wel. Ik weet het niet.’

Bennell keek de generaal aan. ‘Bob, als je de kolonel buitensluit, kun je net zo goed een lont aansteken. Hij weet dat niemand anders dan hij vigilant kan controleren. Als hij niet naar binnen kan … zal het een soort voodoo voor hem lijken. Dan is hij er zeker van dat we allemaal besmet zijn.’

‘Besmet?’ vroeg Ginger, niet op haar gemak.

‘De kolonel is ervan overtuigd dat wij – jullie, ik, Miles, wij allemaal – op de een of andere manier bezeten zijn door buitenaardse wezens, overgenomen zijn als een stelletje marionetten, en dat we niet menselijk meer zijn.’

‘Maar dat is toch krankzinnig,’ zei Jack.

En met nog groter onbehagen zei Ginger: ‘Natuurlijk weten we dat we dat niet zijn. Maar is er een reden om te geloven dat het had kunnen gebeuren?’

‘Aanvankelijk was die er misschien wel,’ zei Miles Bennell, ‘maar het gebeurde niet. Het is niet waar. En we begrijpen nu dat het nooit een mogelijkheid is geweest. Een typische uitleg voor een negatieve menselijke natuur … de slechtst mogelijke verklaring ergens van geven. Ik kom er later nog op terug.’

Ginger stond op het punt om een directe uitleg te vragen, maar de generaal zei: ‘Wacht u alstublieft even. We hebben niet veel tijd. We geloven dat Falkirk nu hierheen op weg is, nadat hij uw vrienden gevangen heeft genomen …’

‘Nee,’ zei Dom, ‘ze zijn voor ons weggegaan. Ze zijn weg.’

‘Onderschat de kolonel nooit,’ zei Alvarado. ‘Maar kijk, de zaak is … als Dom zijn vermogen zou kunnen gebruiken om de ingangen dicht te houden en Falkirk buiten te sluiten, zouden we misschien de tijd hebben om een manier te vinden om het hele verhaal wijd en zijd bekend te maken. Want als hij hier binnenkomt … vrees ik dat er bloed zal worden vergoten.’

Een beweging voor in de ruimte trok Gingers aandacht en tot haar verbijstering zag ze Jorja, Marcie, Brendan en toen alle anderen door de kleine deur in de grotere binnenkomen.

‘Te laat,’ zei Miles Bennell. ‘Het is al te laat.’

Met Marcie in haar armen liep Jorja direct naar Jack Twist en ging naast hem staan terwijl ze omhoogkeek naar het ruimteschip. Hoewel de terugkerende herinneringen haar min of meer hadden voorbereid op deze aanblik, werd ze overstelpt door een ontzag dat even sterk was als toen de verbijsterende waarheid voor het eerst werd onthuld in de vrachtwagen. Ze stak haar hand uit om de gespikkelde romp aan te raken, en toen haar vingertoppen contact maakten met het verschroeide en afgesleten metaal, trok een huivering van angst, verbazing en vreugde door haar heen.

Marcie volgde het voorbeeld van haar moeder en op het moment dat ze haar kleine handen tegen de romp duwde, zei ze: ‘De maan, de maan.’

‘Ja,’ zei Jorja direct. ‘Ja, schatje. Dit zag je omlaagkomen. Weet je het nog? Het was niet de maan die viel. Het was dit, maar het gloeide net zo wit als de maan en daarna werd het rood en toen oranje.’

‘Maan,’ zei het kind zacht terwijl ze haar hand heen en weer bewoog over de romp alsof ze probeerde er de ouderdom en ondervindingen van af te vegen, waardoor ook haar eigen herinnering weer aan de oppervlakte zou komen. ‘De maan viel omlaag.’

‘Niet de maan, schatje. Het was een schip, een heel bijzonder schip. Een ruimteschip zoals in de films, lieverd.’

Marcie draaide zich om en keek Jorja aan, keek haar echt aan. ‘Zoals kapitein Kirk en meneer Spock?’

Jorja glimlachte en trok haar dichter tegen zich aan. ‘Ja, schatje, zoals kapitein Kirk en meneer Spock.’

‘Zoals Luke Skywalker,’ zei Jack en hij boog zich voorover om een haarlok uit de ogen van het meisje te strijken.

‘Luke,’ zei Marcie.

‘En Han Solo,’ zei Jack.

Jack glimlachte tegen Jorja en zei: ‘Het komt wel goed met haar. Het kost misschien tijd, maar het komt in orde omdat haar hele obsessie een gevecht was om het zich weer te herinneren. Nu is die herinnering weer boven gekomen en hoeft ze geen gevecht meer te leveren.’

Zoals gewoonlijk werd Jorja alleen al gerustgesteld door zijn aanwezigheid, door zijn air van rustige zelfverzekerdheid. ‘Het komt wel goed met haar … als we hier levend uit komen en met onze herinneringen intact.’

Dom voelde een stroom warme emoties door zich heen gaan toen hij Parker zag. Hij omhelsde de gedrongen kunstschilder en zei: ‘Hoe ben jij in godsnaam hier terechtgekomen?’

‘Dat is een lang verhaal,’ zei Parker. En beter dan woorden het hadden kunnen doen, zei de uitdrukking van verdriet op zijn gezicht dat althans een deel niet bijzonder plezierig was.

‘Het was niet mijn bedoeling je zozeer bij deze moeilijkheden te betrekken,’ zei Dom.

Terwijl Parker naar het ruimteschip keek, zei hij: ‘Ik had het voor geen goud willen missen.’

‘Wat is er met je baard gebeurd?’

‘Als zo’n gezelschap op aarde arriveert,’ zei Parker naar het ruimteschip gebarend, ‘is het de moeite waard om je voor hen te scheren.’

Ernie liep langs de zijkant van het ruimteschip, keek ernaar en raakte het aan. Faye bleef bij Brendan, want ze maakte zich zorgen over hem. Maanden geleden had hij zijn geloof verloren of was daar voor zichzelf van overtuigd geweest, wat net zo erg was. En nu had hij ook nog pater Wycazik moeten verliezen, een klap die hard was aangekomen zodat hij er slecht uitzag en stond te trillen op zijn benen.

‘Faye,’ zei hij omhoog kijkend naar het ruimteschip, ‘het is echt fantastisch, hè?’

‘Ja,’ zei ze. ‘Ik ben nooit zo gek geweest op verhalen over andere planeten en ik heb er nooit veel over nagedacht wat het zou betekenen … maar het is het eind van alles en het begin van iets nieuws. Fantastisch en nieuw.’

‘Maar het is niet God,’ zei hij, ‘en in mijn hart had ik dat gehoopt.’

Ze pakte zijn hand. ‘Herinner je je de boodschap die Parker je overbracht van pater Wycazik? Wat hij je vertelde in de vrachtwagen? Pater Wycazik wist wat er was gebeurd, wat er die avond was geland, en voor hem was het een bevestiging van zijn geloof.’

Brendan glimlachte ongelukkig. ‘Voor hem was alles een bevestiging van het geloof.’

‘Dan zal het ook een bevestiging voor jou zijn,’ zei ze tegen hem. ‘Je hebt gewoon tijd nodig, een beetje tijd om erover na te denken. Dan zul je het op dezelfde manier zien als pater Wycazik omdat je een heleboel van hem weg hebt, ofschoon je dat misschien niet weet.’

Hij keek haar verbaasd aan. ‘Ik niet. Je kent hem niet. Ik ben lang niet de priester … lang niet de man die hij was.’

Faye glimlachte en streelde hem over zijn wang. ‘Brendan, toen je ons alles over je pastoor vertelde, was het duidelijk hoezeer je hem bewonderde. En binnen een dag was het ook duidelijk dat je meer op hem leek dan je besefte. Je bent jong, Brendan. Je moet nog steeds dingen leren. Maar als je de leeftijd van pater Wycazik hebt, zul je de man en de priester zijn die hij was. En elke dag van je leven zal een levend blijk van hulde aan hem zijn.’

Even maakte zijn wanhoop plaats voor iets van verwachting. Zijn mond trilde en zijn stem sloeg over. ‘Denk … denk je dat echt?’

‘Ik weet het,’ zei Faye.

Hij sloeg zijn armen om haar heen en ze omhelsde hem.

Ned en Sandy stonden met hun armen om elkaar heen en keken omhoog naar het ruimteschip. Geen van hen zei iets omdat het niet nodig was iets te zeggen. Althans, zo voelden zij het.

Toen zei Sandy iets wat ze absoluut kwijt wilde: ‘Ned, als we hier levend uit komen … wil ik naar een dokter … een vrouwenarts. Ik wil alles doen wat mogelijk is om een baby te krijgen.’

‘Maar … je hebt altijd … je wilde nooit …’

‘Ik hield nooit genoeg van de wereld,’ zei ze zacht. ‘Maar nu … wil ik dat iets van onszelf er is als onze soort naar andere werelden gaat reizen, misschien de vreemden zullen ontmoeten, de fantastische vreemden die hiernaartoe kwamen. Ik zal een goede moeder zijn, Ned.’

‘Dat weet ik.’

Toen Miles Bennell de laatste getuigen en Parker Faine de ruimte binnen zag treden, gaf hij de hoop op om de nieuwe vermogens van Dom Corvaisis te gebruiken om Falkirk buiten te sluiten. Nu zou hij moeten vertrouwen op de .357 Magnum die in zijn riem stak, verborgen onder zijn witte laboratoriumjas.

Miles dacht dat Leland met minstens twintig soldaten zou komen, misschien wel met het dubbele aantal. Hij verwachtte de kolonel, Horner en een stuk of wat soldaten achter de laatste getuigen te zien binnenkomen, maar alleen Horner verscheen, met een machinegeweer in zijn hand.

Terwijl de getuigen direct en onweerstaanbaar naar het ruimteschip werden getrokken, zei Horner: ‘Generaal Alvarado, dr. Bennell, kolonel Falkirk komt zo dadelijk.’

‘Hoe durf je hier binnen te komen met een automatisch wapen in de aanslag,’ zei Alvarado met een aplomb dat Miles bewonderde.

‘Mijn god, man! Besef je niet dat als je vinger uitschiet en je een salvo lost, de kogels afketsen op die rotswanden en ons allemaal kunnen doden, inclusief jezelf?’

‘Mijn vinger schiet nooit uit,’ zei Horner op een manier die Alvarado feitelijk uitdaagde om er een punt van te maken.

In plaats daarvan zei Alvarado op scherpe toon: ‘Waar is Falkirk?’

‘Generaal, de kolonel had een paar zaken te regelen,’ zei Horner. ‘Hij laat zich verontschuldigen dat hij u laat wachten. Hij komt zo dadelijk bij ons.’

‘Wat voor zaken?’ vroeg Alvarado.

‘Generaal, de kolonel raadpleegt mij niet altijd over al zijn activiteiten.’

Miles was een beetje bang dat Falkirk al met zijn mannen was begonnen het personeel uit de weg te ruimen. Maar met elke seconde die voorbijging en niet werd verstoord door het geluid van schoten, werd die grimmige mogelijkheid steeds onwaarschijnlijker.

Hij was zwaar bewapend en zocht naar een kans om de rollen om te draaien, maar hij wilde dat niet aan Horner laten blijken. Daarom besloot Miles dat hij maar het beste gewoon met de getuigen kon gaan praten en om te beginnen een paar van hun vele vragen te beantwoorden. Hij ontdekte dat de meesten van hen al op de hoogte waren van het bestaan van de CISG, dus vatte hij snel de bevindingen van die commissie voor de anderen samen door uit te leggen waarom aanvankelijk de geheimhouding was bevolen.

Het ruimteschip dat voor hen stond, verklaarde Miles, was het eerst ontdekt door defensiesatellieten die een baan om de aarde beschreven op een afstand van ruim vijfendertigduizend kilometer en het hadden zien aankomen langs de maan. ‘De defensiesatellieten van de Russen, die onnauwkeuriger waren, ontdekten de bezoeker pas veel later en waren er nooit in geslaagd het nauwkeurig te identificeren.’

Aanvankelijk dachten de waarnemers dat het buitenaardse ruimteschip een grotere meteoorsteen of een kleine asteroïde was die op de aarde zou botsen. Als het materiaal zacht en poreus was, zou het tijdens de afdaling kunnen verbranden. En zelfs als dat niet het geval was, als het puin uit solider materiaal bleek te bestaan, zou het nog kunnen versplinteren in een massa kleine en betrekkelijk onschadelijke meteoren. Maar als het materiaal een hoge inhoud van nikkel en ijzer had, wat de mogelijkheid van versplintering uitsloot, was het beslist een bedreiging voor moeder aarde. Natuurlijk was het bijna zeker dat het puin in water terecht zou komen, omdat de zeeën zeventig procent van het oppervlak van de planeet bedekken. In het ergste geval zou er sprake zijn van een ramp in een dichtbevolkt gebied.

‘Stel je een brok van nikkel en ijzer voor van het formaat van een bus die met een snelheid van een paar duizend kilometer per uur midden in Manhattan neerstort,’ zei Miles. ‘Dat beeld was zo ontzettend dat we maatregelen overwogen om het te vernietigen of uit zijn koers te brengen.’

Minder dan zes maanden eerder waren de eerste satellieten van het strategisch defensieschild in het geheim in hun baan gebracht. Ze vormden nog minder dan tien procent van het systeem zoals dat uiteindelijk zou worden, en tien procent zou niet veel hebben kunnen doen om een kernoorlog te voorkomen. Maar elke satelliet had een grote manoeuvreerbaarheid waardoor hij zijn geschut naar buiten kon draaien en ook fungeren als een planetair afweermiddel tegen juist zo’n bedreiging als dat langskomende brok ruimteschroot. Dus werd een van de satellieten in een andere baan gebracht terwijl de meteoor dichter bij de aarde kwam en er werden plannen gemaakt om al zijn antiraketraketten op de indringer af te vuren. Hoewel geen van deze projectielen een kernlading had, dacht men dat hun gezamenlijke explosieve raketkoppen voldoende waren om de meteoor in zulke kleine stukken te versplinteren dat ze geen schade op de aarde zouden kunnen aanrichten.

‘Toen,’ zei Miles, ‘uren voor de geplande aanval op de indringer, wees een analyse van de laatste foto’s op een duidelijk symmetrische vorm. En spectografische gegevens, doorgestuurd door de satelliet, begonnen te bevestigen dat het iets vreemders dan een meteoor zou kunnen zijn. De analyse ervan kwam niet overeen met een van de normale beschrijvingen van meteoren.’ Hij had tussen de getuigen heen en weer gelopen en nu legde hij een hand op de zijkant van het ruimteschip dat nog steeds in staat was om hem met ontzag te vervullen, zelfs na anderhalf jaar. ‘Elke tien minuten werden er nieuwe foto’s gevraagd. In het volgende uur werd de naderende vorm steeds duidelijker, tot het zo duidelijk werd dat het waarschijnlijk was dat het een ruimteschip moest zijn, dat niemand het risico wilde nemen bevel te geven om het te vernietigen. We hadden de Russen niet op de hoogte gebracht van het voorwerp of van onze bedoeling om het te vernietigen, want dat zou hun informatie hebben gegeven over de mogelijkheden van onze defensiesatellieten. Nu gingen we opzettelijk de radar van de Russen storen, met ongeïdentificeerde vliegtuigen en elektronische schaduwen, om de komst van het schip te verdoezelen en zo het bezoek geheim te houden. Eerst dachten we dat het een baan om de aarde zou gaan beschrijven, maar op een heel laat tijdstip beseften we dat het recht op de aarde afkwam in dezelfde koers als een meteoriet zou hebben genomen, maar onder controle. Computers van Defensie konden achtendertig minuten van tevoren een waarschuwing geven dat de plaats van de botsing hier in Elko County zou zijn.’

‘Net voldoende tijd om de snelweg af te sluiten,’ zei Ernie Block, ‘en Falkirk en zijn mensen te laten komen vanwaar ze zich bevonden.’

‘Idaho,’ zei Miles. ‘Ze waren bezig met een militaire oefening in Zuid-Idaho, gelukkig dichtbij. Of ongelukkig, het is maar net zoals je het bekijkt.’

‘Natuurlijk, dr. Bennell, ik ken uw standpunt,’ zei Leland Falkirk vanuit de deuropening waar hij tenslotte was verschenen.

De .357 Magnum voelde aan als een kanon tegen de buik van Miles Bennell, maar plotseling leek hij even nutteloos als een proppeschieter.

Toen Ginger Leland Falkirk voor het eerst zag, besefte ze hoe weinig recht de krantenfoto hem had gedaan. Hij was knapper, indrukwekkender – en angstaanjagender – dan hij op de foto had geleken. Zijn machinepistool bungelde nonchalant in één hand, maar zijn schijnbare nonchalance was dreigender dan Horner met zijn wapen in de aanslag. Ginger had het gevoel dat zijn voorgewende onverschilligheid was bedoeld om hen uit hun tent te lokken. Toen Falkirk dichter bij de groep kwam, dacht Ginger dat hij was omgeven met een tastbaar aureool – bijna een stank – van haat en waanzin.

‘Waar zijn uw mensen, kolonel?’ vroeg dr. Bennell.

‘Er zijn geen mensen,’ zei Falkirk. ‘Alleen luitenant Horner en ik. Vertoon van macht is echt niet nodig. Ik ben er zeker van dat als we tijd hebben gehad om de situatie rationeel te bespreken, we tot een voor iedereen bevredigende oplossing van het probleem kunnen komen.’

Ginger had nog sterker het gevoel dat de kolonel hen uitdaagde. Hij gedroeg zich als een kind dat in het bezit is van een geheim en zich daar niet alleen om verkneukelt, maar ook geamuseerd is door de onwetendheid van anderen. Ze zag dat Miles Bennell geheel verbijsterd leek door het gedrag van Falkirk.

‘Ga door met jullie gesprek,’ zei de kolonel terwijl hij op zijn horloge keek. ‘Laat mij u niet onderbreken. U moet duizend vragen hebben waarop u graag het antwoord wilt horen.’

‘Ik heb er een,’ zei Sandy. ‘Doctor, waar zijn de … mensen die in dit ruimteschip zijn gekomen?’

‘Dood,’ zei Bennell. ‘Er waren er acht, maar ze waren al dood voor ze hier kwamen.’

Ginger voelde even iets van verdriet en aan de uitdrukking op het gezicht van de anderen zag ze dat ook zij ontsteld en teleurgesteld waren. Parker en Jorja lieten zelfs een zacht gekreun horen, alsof ze zojuist hadden gehoord dat een dierbare vriend was gestorven.

‘Hoe zijn ze omgekomen,’ vroeg Ned. ‘Ten gevolge van wat?’

Bennell wierp herhaaldelijk een blik op kolonel Falkirk en zei: ‘Wel, eerst moeten jullie iets over hen weten, om te beginnen waarom ze hier kwamen. In hun ruimteschip hebben we een praktische encyclopedie over hun soort gevonden – een spoedcursus over hun cultuur, biologie, psychologie – opgenomen op zoiets als onze eigen videodisk. Het kostte ons een paar weken om de afspeelapparatuur thuis te brengen en een maand om erachter te komen hoe die werkte. Maar toen we er eenmaal achter waren, ontdekten we dat het apparaat het nog deed en dat is verbijsterend als je bedenkt … maar ik moet nu niet op de zaken vooruitlopen. Het is voldoende om te zeggen dat we nog steeds bezig zijn met de schat aan materiaal op die disk. Het is buitengewoon visueel en verklaart heel veel, ondanks de taalbarrière, hoewel het ook langzaam hun taal leert. Wij die met het project bezig zijn, voelen bijna broederschap met de mensen die dit ruimteschip hebben gebouwd.’

Kolonel Falkirk lachte bitter en zei spottend: ‘Broederschap.’

Miles Bennell wierp hem een nijdige blik toe en ging verder: ‘Ik zou weken nodig hebben om jullie te vertellen wat we over hen te weten zijn gekomen. Laat ik volstaan met te zeggen dat ze een onvoorstelbaar oude soort zijn die de ruimte bereisde en die, op het moment dat dit schip vertrok, vijf andere intelligente soorten in andere zonnestelsels dan het hunne hadden gelokaliseerd.’

‘Vijf!’ zei Ginger verbijsterd. ‘Maar … zelfs als de Melkweg vol met leven zit, is dat ongelooflijk gezien de reusachtige afstanden die moeten worden afgelegd, de eindeloze plaatsen om te zoeken.’

Bennell knikte. ‘Maar zie je, vanaf het moment dat ze de middelen hadden om van ster tot ster te reizen, besloten ze kennelijk dat het hun heilige plicht was om naar andere intelligente wezens te zoeken. In feite lijkt het een religie voor hen te zijn geworden.’ Hij schudde zijn hoofd en zuchtte. ‘Het is moeilijk om er zeker van te zijn dat we dat begrijpen, omdat zelfs hun uitstekende visuele encyclopedie makkelijker materiële zaken beschrijft dan filosofieën. Maar we geloven dat ze zichzelf zien als dienaren van een of andere verheven macht die het universum heeft geschapen …’

‘God?’ onderbrak Brendan hem. ‘Bedoelt u dat ze zichzelf zien als dienaren van God?’

‘Zoiets,’ zei Bennell. ‘Maar ze verspreiden geen godsdienstige boodschappen. Ze hebben gewoon het gevoel dat ze een heilige plicht hebben om intelligente soorten te helpen elkaar te vinden, om denkende wezens in de uitgestrekte leegte van de ruimte met elkaar in aanraking te brengen.’

‘In aanraking,’ zei Falkirk dreigend en hij keek op zijn horloge.

Generaal Alvarado was langzaam naar rechts gelopen en bevond zich aan de rand van het gezichtsveld van de kolonel. Hij deed nog een stap.

Ginger voelde zich steeds onbehaaglijker over de onderstroom van vijandigheid tussen Falkirk, Bennell en Alvarado, die ze niet helemaal begreep.

‘En ze brengen een ander geschenk,’ zei Bennell terwijl hij fronsend naar de kolonel keek. ‘Het is zo’n oude soort, dat ze bepaalde vermogens hebben ontwikkeld die wij als paranormaal beschouwen. Het vermogen om te genezen. Telekinese. Andere dingen. Ze hebben niet alleen die talenten ontwikkeld, maar ze hebben geleerd om dezelfde vermogens over te brengen op andere intelligente soorten die die niet hebben.’

‘Over te brengen,’ zei Dom. ‘Hoe dan?’

‘Dat begrijpen we nog niet helemaal,’ zei Bennell. ‘Maar ze kunnen die vermogens doorgeven. Dat hebben ze kennelijk bij jou gedaan, en nu heb jij het vermogen om het door te geven aan anderen.’

‘Het vermogen doorgeven,’ zei Jack. ‘Bedoel je dat Dom en Brendan aan ons … of iemand anders … zouden kunnen doorgeven wat zij hebben?’

‘Ik heb het al doorgegeven,’ zei Brendan. ‘Ginger, Dom, Jack, jullie hebben niet het nieuws gehoord dat Parker meebracht van pater Wycazik. Die twee die ik in Chicago heb genezen – Emmie en Winton – die hebben het vermogen nu ook allebei.’

‘Nieuwe bronnen van besmetting,’ zei Falkirk somber.

‘En klaarblijkelijk,’ zei Parker, ‘krijg ik het vroeg of laat ook omdat Brendan mij heeft genezen.’

‘Hoewel ik niet denk dat het alleen maar wordt doorgegeven bij een genezing,’ zei Brendan. ‘Genezen betekent een heel intiem contact. Met het herstellen van de weefsels van de persoon die je geneest, geef je op een of andere manier het vermogen aan hem door.’

Het duizelde Ginger. Dit nieuws was net zo wereldschokkend als het bestaan van het ruimteschip. ‘Je bedoelt … mijn god … je bedoelt dat ze zijn gekomen om ons als soort tot een nieuw niveau te ontwikkelen? En dat die ontwikkeling al op gang is gebracht?’

‘Dat lijkt wel zo, ja,’ zei Bennell.

Terwijl Falkirk weer op zijn horloge keek, zei hij: ‘Alstublieft, deze onjuiste voorstelling wordt vervelend.’

‘Wat voor onjuiste voorstelling?’ vroeg Faye. ‘Waar hebt u het over, kolonel? Ons is verteld dat u gelooft dat we allemaal op de een of andere manier besmet zijn, bezeten, zoiets onzinnigs. Hoe kunt u op zo’n idioot idee zijn gekomen?’

‘Bespaar me deze poppenkast,’ zei Falkirk op scherpe toon. ‘Jullie doen allemaal of jullie niets weten, maar in werkelijkheid weten jullie alles. Geen van jullie is nog menselijk. Jullie zijn allemaal … bezeten, en al dit onschuldige gedoe is niets dan komedie om mij te overreden jullie te sparen. Maar dat zal niet lukken. Het is te laat.’

Misselijk van Falkirks krankzinnige gedrag richtte Ginger zich weer tot Bennell. ‘Wat betekent dat allemaal, dat gepraat over besmetting en bezetenheid?’

‘Dat is een vergissing,’ zei Bennell en hij deed een paar stappen naar links. Ginger besefte dat hij de aandacht van de kolonel naar die richting wilde trekken, weg van generaal Alvarado, om de generaal een betere kans te geven helemaal uit het gezichtsveld van Falkirk te verdwijnen.

‘Een vergissing,’ herhaalde Bennell. ‘Of liever gezegd … een voorbeeld van de xenofobie van het menselijk ras: haat en achterdocht jegens vreemden, jegens iedereen die anders is. Toen we in het begin een paar van die videodisks zagen, toen we het verlangen ontdekten van de buitenaardse wezens om die vermogens door te geven aan andere soorten, hebben we duidelijk verkeerd geïnterpreteerd wat we zagen. Aanvankelijk dachten we dat ze hen die zij veranderden in bezit zouden nemen door een buitenaards bewustzijn in het lichaam van de gastheer te brengen. Ik veronderstel dat het een begrijpelijke paranoia is, na alle griezelverhalen en dito films. We dachten dat we misschien met een parasitisch ras te maken hadden. Maar dat misverstand werd snel uit de weg geruimd toen we meer van hun disks hadden gezien en tijd hadden gehad om enkele fijnere details uit te pluizen. Nu weten we dat we ons hebben vergist.’

‘Dat weet ik nog zo net niet,’ zei Falkirk. ‘Ik geloof dat jullie allemaal besmet werden en onder toezicht van die wezens het gevaar zijn gaan afzwakken. Of … of de disks zijn alleen maar propaganda. Leugens.’

‘Nee,’ zei Bennell. ‘Om te beginnen geloof ik niet dat die wezens konden liegen. Bovendien, als die ons zo makkelijk konden overnemen, zouden ze geen propaganda nodig hebben. En ze zouden zeker niet ons die encyclopedie brengen die ons vertelt dat ze ons gaan veranderen.’

Ginger had gemerkt dat Brendan Cronin het gesprek zelfs nog enthousiaster had gevolgd dan alle anderen en nu zei hij: ‘Ik weet dat de godsdienstige beeldspraak misschien niet helemaal op zijn plaats is, maar als wij het gevoel hebben dat ze naar ons komen als dienaren van God … en als ze komen om ons die wonderbaarlijke geschenken te geven, dan zou je bijna kunnen zeggen dat het engelen waren. Aartsengelen die zegeningen schenken.’

Falkirk begon hard te lachen. ‘O, die is goed, Cronin! Denk je echt dat je mij kunt bereiken vanuit een religieuze hoek? Mij? Zelfs als ik een religieuze fanaticus was, zoals mijn dode en verrotte ouders, zou ik er niet in trappen dat die wezens engelen waren. Engelen met gezichten als een verzameling wormen?’

‘Wormen? Waar heeft hij het over?’ vroeg Brendan aan Bennell.

‘Ze zien er anders uit dan wij,’ zei de wetenschapper. ‘Net als wij zijn ze tweevoetig en ze hebben ook onderarmen. Zes vingers in plaats van vijf. Maar dat is ongeveer alles wat we uiterlijk gemeen hebben. Aanvankelijk leken ze weerzinwekkend, en eigenlijk is dat nog zacht uitgedrukt. Maar mettertijd … ga je zien dat ze een bepaalde eigen schoonheid hebben.’

‘Eigen schoonheid,’ zei Falkirk smalend. ‘Het zijn monsters die alleen maar mooi zijn in de ogen van andere monsters, dus heb je zojuist het bewijs geleverd, Bennell.’

Ginger was intussen zo woedend op Falkirk geworden dat ze een paar passen in zijn richting deed, ondanks zijn machinepistool. ‘Idioot,’ zei ze. ‘Wat doet het ertoe hoe ze eruitzien? Het belangrijkste is wat ze zijn. En kennelijk zijn het wezens met een diep gevoel voor een goede, nobele zaak. Het doet er niet toe hoe verschillend ze lijken, de dingen die we met hen gemeen hebben zijn belangrijker dan onze verschillen. Mijn vader zei altijd dat de dingen die ons evenzeer als intelligentie scheiden van de dieren moed, liefde, vriendschap, medeleven en empathie waren. Besef je wat voor moed ervoor nodig was voor hen om te vertrekken voor deze reis over god weet hoeveel duizenden miljoenen kilometers? Dat is een geweldig iets dat we met hen delen: moed. Net als liefde en vriendschap. Die moeten ze ook hebben. Hoe zouden ze anders een beschaving hebben opgebouwd waardoor ze door de ruimte konden reizen? Je hebt liefde en vriendschap nodig om een reden te hebben om te bouwen. Medeleven? Ze hebben een missie om andere intelligente soorten op een hogere tree van de evolutionaire ladder te brengen.

Zeker, daar is medeleven voor nodig. En empathie? Zij kennen onze angst en eenzaamheid, onze angst dat we stuurloos zijn in een zinloos universum. Zij hebben zoveel empathie dat zij die ongelooflijke reis ondernamen alleen maar in de hoop ons te ontmoeten en ons het nieuws te brengen dat we niet alleen zijn.’ Plotseling was haar woede niet zozeer gericht op Falkirk, als op die verschrikkelijke blindheid in de menselijke soort die vaak leidt tot een spiraal van zelfvernietiging. ‘Kijk naar mij,’ zei ze tegen de kolonel. ‘Ik ben een jodin. En er zijn er die zeggen dat ik niet hetzelfde ben als zij, niet zo goed en zelfs gevaarlijk. Verhalen over joden die het bloed van niet-joodse baby’s drinken – het zijn de onwetenden die die onzin geloven. Is er enig verschil tussen dat zieke antisemitisme en jouw hardnekkige overtuiging, ondanks alle bewijzen van het tegendeel, dat deze wezens zijn gekomen om ons bloed te drinken? Laten we in godsnaam gaan en hou eindelijk eens op met die eeuwige haat. Hou op. We hebben een bestemming die geen ruimte laat voor haat.’

‘Bravo,’ zei Falkirk sarkastisch. ‘Een aardige toespraak.’ Terwijl hij dat zei, zwaaide de kolonel zijn machinepistool in de richting van generaal Alvarado en zei: ‘Blijf van uw wapen af, generaal. Ik neem aan dat u er een draagt. Ik wil niet neergeschoten worden. Ik wil sterven in het glorieuze vuur.’

‘Vuur?’ zei Bennell.

Falkirk grijnsde. ‘Dat klopt, doctor. Het glorieuze vuur dat ons allemaal zal verteren en de wereld redden van deze besmetting.’

‘Jezus!’ zei Bennell. ‘Daarom heb je niet meer mensen meegebracht. Je wilde niet meer mensen opofferen dan noodzakelijk was.’ Hij richtte zich tot Alvarado. ‘Bob, de idiote schoft heeft de tactische kernbommen te pakken gekregen.’

Ginger wist dat Alvarado bij dit nieuws hetzelfde gevoel kreeg als zij, want zijn gezicht verwrong zich en werd onmiddellijk grijs.

‘Twee rugzakkernbommen,’ zei Falkirk. ‘Eén vlak achter die deur. De ander in de grote grot hier beneden.’ Hij keek op zijn horloge. ‘Minder dan drie minuten en dan zijn we allemaal verdampt. Zelfs niet genoeg tijd voor jullie om mij te veranderen, wed ik. Hoelang duurt het om een van ons te veranderen in een van jullie? Langer dan drie minuten, denk ik.’

Plotseling schoot het machinepistool uit Falkirks handen, alsof het levend was geworden en ervandoor was gegaan. Het werd met zo’n kracht uit zijn greep gewrongen dat het in zijn vingers sneed en een paar nagels meenam. Op hetzelfde ogenblik begon luitenant Horner te schreeuwen toen zijn machinepistool plotseling en met kracht uit zijn hand werd gerukt. Ginger zag beide wapens door de lucht tollen en kletterend op de grond vallen, een voor de voeten van Ernie Block en het andere voor die van Jack Twist, die de wapens triomfantelijk opraapten en Falkirk en Horner onder schot namen.

‘Jij?’ vroeg Ginger verbaasd terwijl ze zich naar Dom omdraaide.

‘Ik, ja, ik geloof het wel,’ zei hij ademloos. ‘Ik wist niet dat ik het kon, tot ik wel moest. Net zoals wanneer Brendan geneest.’

Verbijsterd zei dr. Bennell: ‘Maar het doet er niet meer toe. Falkirk zei drie minuten.’

‘Twee,’ zei Falkirk die zijn bloedende hand met de andere ondersteunde en gelukkig glimlachte. ‘Twee minuten nu.’

‘En rugzakkernbommen kunnen niet onschadelijk worden gemaakt,’ zei Alvarado.

Terwijl Dom begon te rennen, schreeuwde hij: ‘Brendan, neem jij die voor deze deur. Ik ga wel naar beneden.’

‘Ze kunnen niet onschadelijk worden gemaakt!’ herhaalde Alvarado.

Brendan knielde naast de kernbom en deinsde terug toen hij de tijd zag die het klokje aangaf. Eén minuut, drieëndertig seconden.

Hij wist niet wat hij moest doen. Hij had drie mensen genezen, hij had een paar pepervaatjes door de lucht laten ronddraaien en hij had zelfs licht opgewekt uit het niets. Maar hij herinnerde zich ook hoe de pepervaatjes onbeheersbaar waren geworden en hoe de stoelen omhoog waren gesprongen en tegen het plafond hadden gebeukt. En hij wist dat als hij één verkeerde beweging maakte met het ontstekingsmechanisme in deze bom, hij niet zou worden gered door zijn supermenselijke vermogens.

Eén minuut, zesentwintig seconden.

De anderen waren uit de grot gekomen waarin het schip rustte en hadden zich om hem heen verzameld. Falkirk en Horner bleven onder bewaking, hoewel er geen reden voor hen was om te proberen hun wapens terug te krijgen.

Eén minuut, elf seconden.

‘Als ik het ontstekingsmechanisme vernietig,’ zei Brendan tegen Alvarado, ‘het verpulver, zou dat …’

‘Nee,’ zei de generaal. ‘Eenmaal scherp gesteld, zal het ontstekingsmechanisme de bom automatisch laten afgaan zodra je probeert het kapot te maken.’

Eén minuut, drie seconden.

Faye knielde naast hem. ‘Laat het gewoon uit de bom schieten, Brendan. Zoals Dom die pistolen uit hun handen trok.’

Brendan staarde naar de snel veranderende getallen op de klok van het ontstekingsmechanisme en probeerde zich voor te stellen dat het hele mechanisme losschoot van de rest van de bom.

Er gebeurde niets.

Vierenvijftig seconden.

Dom vloekte om de traagheid van de lift. Hij vloog door de deuren toen die opengingen, met Ginger vlak achter zich, en rende naar de kernbom die midden in de grot op het onderste niveau van Thunder Hill lag. Terwijl zijn hart nog sneller bonkte dan zijn verkrampte maag tekeerging, knielde hij naast de bom en zei: ‘Jezus,’ toen hij de digitale klok zag.

Vijftig seconden.

‘Je kunt het,’ zei Ginger zich vooroverbuigend aan de andere kant van de bom. ‘Je hebt een bestemming.’

‘Daar gaat hij.’

‘Ik hou van je,’ zei ze.

‘Ik hou van jou,’ zei hij, even verbaasd als zij was door die verklaring. Tweeënveertig seconden.

Hij hield zijn handen boven de kernbom en meteen voelde hij de ringen in zijn handpalmen verschijnen.

Veertig seconden.

Brendan was helemaal nat van het zweet.

Negenendertig seconden.

Hij spande zich in en probeerde de kracht waarvan hij wist dat die in hem was, te laten werken. Maar hoewel de stigmata brandden in zijn handpalmen, en ondanks het feit dat hij de kracht in hem kon voelen toenemen, kon hij zich niet op zijn dringende taak concentreren. Hij bleef maar denken aan wat er fout zou kunnen gaan, dat hij daar in zeker opzicht verantwoordelijk voor zou zijn, en hoe meer hij nadacht, hoe minder hij de wonderbaarlijke energie binnen in hem kon aanwenden.

Vierendertig seconden.

Parker Faine drong tussen twee toeschouwers door en viel op zijn knieën naast Brendan. ‘Ik wil u niet beledigen, pater, maar ik denk dat u als jezuïet verdomme te veel geneigd bent om te rationaliseren. Misschien kun je hier meer doen met je instinct en is hier de wilde, van leer trekkende, alles proberende, excentrieke, razende geëngageerdheid van een kunstenaar nodig.’ Hij duwde zijn eigen grote handen naar het ontstekingsmechanisme en schreeuwde: ‘Kom eruit, smerig rotding!’

Met een afbreken van draden sprong het ontstekingsmechanisme uit de bom en recht in de handen van Parker.

Er waren kreten van opluchting en felicitaties, maar Brendan zei: ‘De klok loopt nog steeds.’

Elf seconden.

‘Ja, maar hij is niet meer verbonden met de bom,’ zei Parker glimlachend.

‘Maar er zit wel een gewone explosieve lading in het ontstekingsmechanisme,’ zei Alvarado.

Het ontstekingsmechanisme kwam uit de bom in Doms handen terecht. Hij zag dat de klok nog steeds liep en hij voelde dat die moest worden stopgezet, ook al was er geen kans meer op een kernexplosie. Dus dwong hij hem stil te staan, waarop de verlichte getallen bleven stilstaan op 0.03.

0.03

Omdat hij niet gewend was aan de rol van tovenaar, raakte Parker in paniek bij deze tweede crisis. Er zeker van dat zijn kracht was uitgeput, koos hij een andere weg die volkomen bij zijn stijl paste. Met een oorlogskreet die die van John Wayne in een van zijn oude films naar de kroon stak, draaide Parker zich om en gooide het ontstekingsmechanisme in de richting van de andere wand van de grot, alsof hij onderhands een granaat gooide. Hij wist dat hij het niet helemaal tot aan de andere kant van de ruimte kon gooien, maar hij hoopte dat het ver genoeg zou zijn. En terwijl hij het mechanisme losliet, liet hij zich op de grond vallen, zoals de anderen al hadden gedaan.

Dom kuste Ginger toen de explosie boven hen klonk. Ze schrokken allebei op. Even dacht hij dat Brendan de andere bom niet onschadelijk had kunnen maken, toen besefte hij dat een kernexplosie het plafond omlaag zou hebben gebracht.

‘Het ontstekingsmechanisme,’ zei ze.

‘Kom op,’ zei hij. ‘Laten we gaan kijken of er iemand gewond is.’

De lift kroop naar boven. Toen ze op het tweede niveau kwamen, was de ruimte gevuld met tientallen personeelsleden die allemaal gewapend waren en op het geluid van de ontploffing waren afgekomen. Dom hield Gingers hand vast en baande zich een weg door de menigte naar de plaats waar de eerste kernbom had gelegen. Hij zag Faye, Sandy en Ned. Toen Brendan – levend, ongedeerd. Jorja en Marcie.

Toen doemde Parker op aan zijn rechterhand, en omhelsde hem en Ginger onstuimig. ‘Jullie hadden me moeten zien, jongens. Als ze mij en Audi Murphy hadden gehad, zou de Tweede Wereldoorlog in ongeveer zes maanden voorbij zijn geweest.’

‘Ik begin te begrijpen waarom Dom je zo bewondert,’ zei Ginger.

Parker trok zijn wenkbrauwen op. ‘Maar natuurlijk, meisje! Me kennen is van me houden.’

Plotseling klonk een kreet van schrik die Dom in verwarring bracht omdat hij dacht dat het gevaar al voorbij was. Toen hij zich omdraaide, zag hij dat Falkirk was weggerend van Jack en Ernie en een revolver van een van de personeelsleden van Thunder Hill afpakte. Iedereen trok zich van hem terug. ‘In jezus naam,’ zei Jack, ‘het is voorbij, kolonel. Het is voorbij, verdomme.’ Maar Falkirk had niet de bedoeling om zijn privéoorlog voort te zetten. Zijn grijze doorzichtige ogen schitterden van waanzin. ‘Ja,’ zei hij. ‘Het is voorbij, en ik wil niet veranderd worden zoals jullie. Jullie krijgen me niet.’ Voor iemand hem kon naderen of op het idee kon komen het wapen via telekinese uit zijn handen te trekken, duwde hij de loop van de revolver in zijn mond en haalde de trekker over. Met een kreet van afschuw wendde Ginger haar blik af van het vallende lichaam en ook Dom draaide zijn hoofd om. Het was niet de bloederige dood zelf die weerzin wekte maar de stompzinnige, nutteloze verspilling nu de mensheid tenslotte het geheim van de onsterfelijkheid binnen haar bereik had.

3

Transcendentie

Terwijl het personeel van Thunder Hill de grot binnenkwam en rond het ruimteschip liep dat de meesten nooit eerder hadden gezien, volgden Ginger, Dom en de andere getuigen Miles Bennell het ruimteschip in.

Het interieur was niet opvallend, maar even eenvoudig als het uiterlijk, met niets van de ingewikkelde en krachtige machinerie die je zou verwachten in een ruimteschip dat tot zo’n reis in staat was. Miles Bennell verklaarde dat de bouwers verder waren gevorderd dan de machinerie zoals de mensheid die kende, misschien zelfs verder dan de natuurkunde zoals die aan de mensheid bekend was. Het schip bestond uit een lange ruimte die voor het grootste gedeelte grijs, nietszeggend en oninteressant was. De warme, goudkleurige glans die het vaartuig die nacht in juli had gevuld – en die Brendan zich in zijn dromen had herinnerd – was nu niet zichtbaar. Er hing alleen een aantal werklampen die de wetenschappers voor hun gemak hadden geïnstalleerd.

Ondanks de eenvoud had de ruimte een warme aantrekkingskracht en betovering die Ginger vreemd genoeg deden denken aan het privékantoor van haar vader achter in zijn eerste juwelierszaak in Brooklyn, dat hij altijd had gebruikt als zijn hoofdkwartier. De muren van dat heilige der heiligen waren alleen versierd geweest met een kalender en het meubilair was goedkoop, oud en gebruikt geweest. Eenvoudig, zelfs saai. Maar voor Ginger was het een fijn en betoverend vertrek geweest omdat Jacob daar zelden had gewerkt maar zich had teruggetrokken met een of ander boek waaruit hij haar dikwijls had voorgelezen.

Langs elke lange wand stonden vier doodkistachtige kokers van een half doorzichtig, melkachtig blauwe substantie die eruitzag als verwerkte kwarts. Dat waren, verklaarde Miles Bennell, de bedden waarin de reizigers zich tijdens hun lange reis in een staat van bijna schijndood hadden bevonden, waardoor ze in iedere vijftig jaar die voorbijgingen maar één jaar zoals wij dat kennen ouder waren geworden. Terwijl ze droomden, gleed het volkomen geautomatiseerde ruimteschip door de ruimte en zocht met een reeks van sensoren en sondes naar aanwijzingen van leven in de honderdduizenden zonnestelsels die het passeerde.

Het ontging Ginger niet dat op de bovenkant van elke kist twee ringen in reliëf zaten, precies zo groot als die waren verschenen in de handen van Dom en Brendan.

‘U vertelde ons dat ze dood waren toen ze hier kwamen,’ zei Ned tegen Bennell. ‘Maar u hebt nooit mijn vraag beantwoord. Waaraan zijn ze gestorven?’

‘Ouderdom,’ zei Bennell. ‘Hoewel het schip en al zijn apparatuur heel goed bleef functioneren tijdens de afdaling en de landing naast de snelweg, waren de inzittenden lang voor ze hier kwamen van ouderdom gestorven.’

‘Maar,’ zei Faye, ‘u vertelde ons dat ze maar één jaar ouder werden elke vijftig jaar die voorbijgingen.’

‘Ja,’ zei Bennell. ‘En naar wat we van hen te weten zijn gekomen, leven ze volgens onze maatstaven lang. Hun gemiddelde levensduur lijkt vijfhonderd jaar te zijn.’ Jack Twist, die Marcie in zijn armen droeg, zei: ‘Maar, mijn god, met één jaar voor vijftig, moeten ze vijfentwintigduizend jaar hebben gereisd om van ouderdom te sterven!’

‘Langer,’ zei Bennell. ‘Ondanks hun reusachtige kennis en technologie hebben ze nooit een manier gevonden om de snelheid van het licht – 299 000 kilometer per seconde – te overschrijden. In feite bewoog hun schip zich voort met een snelheid die twee procent lager lag, zo’n 293 000 kilometer per seconde. Snel, ja, maar niet snel genoeg als je denkt aan de afstanden waar het over gaat. Onze Melkweg – en zij waren onze buren – heeft een doorsnee van 80 000 lichtjaren of ongeveer 384 000 biljoen kilometer. Ze hebben geprobeerd om de ligging van hun wereld voor ons aan te duiden via driedimensionale galactische diagrammen. We geloven dat ze van een plaats komen op meer dan 31 000 lichtjaren voorbij de buitenrand van ons melkwegstelsel. En omdat ze net onder de snelheid van het licht reisden, betekent het dat ze iets minder dan 32 000 jaar geleden zijn vertrokken. Zelfs met hun leven gerekt door schijndood, moeten ze bijna tienduizend jaar geleden zijn gestorven.’

Ginger voelde dat ze weer begon te trillen, zoals ze ook had gedaan toen ze haar blik voor het eerst op het antieke ruimteschip had gericht. Ze raakte de dichtstbijzijnde melkachtige blauwe kist aan, die haar een krachtig getuigenis leek van medeleven en geestelijke verbondenheid, de belichaming van een onthutsend offer. Om bereidwillig de gemakken van huis en haard op te geven, om hun wereld en hun soort te verlaten en zulke afstanden te reizen, alleen maar in de hoop een strijdende soort te kunnen helpen, zo ver, ver weg …

Bennells stem was zachter geworden, en nu was die zo zacht alsof hij in een kerk sprak. ‘Ze zijn 25 000 lichtjaren van huis gestorven. Ze waren al dood toen de mensheid nog in grotten woonde en net de grondbeginselen van de landbouw leerde. Toen deze … ongelooflijke reizigers stierven, bestond de hele wereldbevolking maar uit vijf miljoen mensen, minder dan er nu in Manhattan alleen wonen. De afgelopen tienduizend jaar, toen wij ons inspanden om een zwakke beschaving op te bouwen die altijd aan de rand van de vernietiging stond, kwamen deze acht dode zoekers gestaag naar ons toe door de uitgestrekte ruimte.’

Ginger zag dat Brendan de andere hoek van de kist aanraakte waarop haar eigen handen rustten. Tranen glinsterden in zijn ogen. Ze wist wat hij dacht. Als priester had hij de gelofte van armoede en kuisheid afgelegd en had hij vele genoegens van het leven afgezworen als een offer voor God. Hij kende de betekenis daarvan, maar geen van zijn opofferingen was te vergelijken met wat deze wezens hadden opgegeven.

‘Maar om vijf andere intelligente soorten te hebben gevonden terwijl de afstanden zo geweldig zijn en de kans zo klein, moeten ze een groot aantal van deze ruimteschepen eropuit hebben gestuurd,’ zei Parker.

‘We denken dat ze honderden per jaar hebben gezonden, misschien zelfs duizenden – en dat gedurende honderdduizend jaar voor dit ruimteschip vertrok. Zoals ik al zei, is het een combinatie van hun godsdienst en hun ideaal. Alle andere vijf soorten die ze ontdekten, bevonden zich 15 000 lichtjaren van hun wereld. Denk eraan, zelfs als ze op die afstand een intelligente soort ontdekken, weten ze dat pas 15 000 jaar na de ontdekking, want zo lang duurt het tot de boodschap hun wereld weer bereikt. Begrijpen jullie iets van de diepte van hun geëngageerdheid?’

‘De meeste ruimteschepen,’ zei Ernie, ‘moeten zijn vertrokken en nooit zijn teruggekomen – en nooit succes hebben gehad. De meeste vliegen maar door de eindeloze ruimte terwijl de bemanning doodgaat, zoals deze bemanning is doodgegaan.’

‘Ja,’ zei Bennell.

‘Toch blijven ze doorgaan,’ zei Dom.

‘Toch blijven ze doorgaan,’ zei Bennell.

‘Misschien zullen we nooit anderen van hen ontmoeten,’ zei Ned.

‘Als je de mensheid honderd jaar geeft om alle kennis en technologie die zij ons hebben gebracht toe te passen,’ zei Bennell, ‘en ons dan nog een … o, nog minstens duizend jaar om tot een zelfde overtuiging te komen, zal er een ruimteschip worden gelanceerd met een bemanning die schijndood is. En misschien zullen we een manier ontdekken om het proces te verbeteren, zodat ze helemaal niet ouder worden of in een veel trager tempo. Geen van ons zal het vertrek beleven, maar het zal vertrekken. Diep in mijn hart weet ik dat het zal gebeuren. En dan … 32 000 jaar later, zullen onze verre afstammelingen daar aankomen, een tegenbezoek brengen en het contact weer opnemen waarvan deze wezens zelfs niet weten dat ze het hebben gelegd.’

‘Het maakt het toch heel wat minder belangrijk wie dit jaar het wereldkampioenschap honkbal wint, hè?’ zei Parker.

Dom legde zijn handen op de ringen boven op dat eigenaardige schijndoodbed waar ze allemaal omheen stonden. Hij zei: ‘Ik geloof dat er maar zes dood waren, helemaal dood die avond in juli. Ik begin me te herinneren wat er gebeurde toen we dit ruimteschip binnengingen, en ik heb het gevoel alsof we naar twee van deze kisten werden geroepen door iets wat er nog in leefde. Je kon het nauwelijks meer leven noemen, ze waren net niet helemaal dood.’

‘Ja,’ zei Brendan en de tranen liepen nu over zijn wangen. ‘In feite herinner ik me dat het goudkleurige licht afkomstig was van twee van deze kisten en dat het niet alleen een voor de hand liggende, maar ook een onbewuste aantrekkingskracht uitoefende. Ik werd gedwongen te komen en mijn handen op de ringen te leggen. En toen ze erop lagen … wist ik op de een of andere manier dat onder het deksel iets wanhopig zich aan het leven vastklampte, niet omwille van zichzelf, maar omwille van het doorgeven van een bepaalde gave. En door zijn eigen handen tegen de binnenkant van die geleidende ringen te houden … gaf het me waarvoor het van zo ver was gekomen om het door te geven. Maar uiteindelijk stierf het toch. Ik wist niet wat er toen precies in me was, ik veronderstel dat het wat tijd zou hebben gekost om het te begrijpen, om te leren hoe je het vermogen moet gebruiken. Maar voor ik ooit een kans had, werden we gevangengenomen.’

‘Levend,’ zei Bennell, ontsteld en geboeid. ‘Nou, de conditie van de acht lichamen … twee waren praktisch tot stof vergaan … nog twee verkeerden in verregaande staat van ontbinding … vier waren in een veel betere conditie en twee leken volmaakt geconserveerd. Maar we hebben nooit durven denken …’

‘Ja,’ zei Dom, die zich nu meer herinnerde. ‘Nog net in leven, maar zich vastklampend om het geschenk door te geven. Natuurlijk verwachtte ik ondervraagd te worden, de kans te krijgen om te vertellen wat er met me was gebeurd in het ruimteschip. Maar de regering wilde de maatschappij zo graag beschermen tegen de schok van het contact en was er vervolgens zo bang voor … ik heb nooit de kans gekregen om het te vertellen.’

‘We kunnen het spoedig aan de wereld kenbaar maken,’ zei Bennell.

‘En de wereld veranderen,’ zei Brendan.

Ginger keek naar de gezichten van de Tranquility-familie, naar Parker en Bennell, en voelde de band die spoedig zou bestaan tussen alle mannen en vrouwen, een onwaarschijnlijke intimiteit veroorzaakt door hun plotselinge gedeelde sprong omhoog op de evolutionaire ladder naar een betere wereld. Mensen zouden geen vreemden meer voor elkaar zijn, nergens op aarde. De hele eerdere geschiedenis van de mens had zich in het donker afgespeeld en nu stonden ze aan de poort van een nieuwe dageraad. Ze keek naar haar twee kleine handen, de handen van een chirurg, en ze dacht aan de studie van tien jaar waarop ze zich ijverig had toegelegd in de hoop levens te redden. Nu zou misschien al die opleiding voor niets zijn geweest. Maar het kon haar niet schelen. Ze genoot van het vooruitzicht op een wereld die geen medicijnen of chirurgie meer nodig had. Spoedig, wanneer Dom de gave aan haar had doorgegeven, zoals ze hem zou vragen, zou ze mensen kunnen genezen door haar simpele aanraking. En nog belangrijker, alleen met haar aanraking zou ze aan anderen het vermogen kunnen doorgeven om zichzelf te genezen. De menselijke levensduur zou van de ene op de andere dag toenemen, driehonderd, vierhonderd, zelfs vijfhonderd jaar. Op ongelukken na zou het schrikbeeld van de dood verbannen worden naar een verre horizon. Er zouden geen Anna’s en Jacobs meer worden weggerukt van de kinderen die van hen hielden. Er zouden geen echtgenoten meer zijn die treurend bij het sterfbed van hun jonge vrouw moesten zitten. Niet meer, Baruch ha-Shem, niet meer.