Date: 2021-09-24 00:00:00+00:00
Keywords: Suspense; Thriller; Mystery & Detective; Fiction; General; Horror; Thrillers
Description: Toen Mary zes jaar oud was, 24 jaar geleden, werd ze aangevallen. Ze heeft er een speciale gave aan overgehouden: ze krijgt visioenen als andere mensen op het punt staan vermoord te worden - maar kan niks doen om dat vervolgens te voorkomen. Wel kan ze met haar gave helpen om gepleegde moorden op te lossen, en de politie maakt hier dankbaar gebruik van. Het lukt haar echter maar niet om het gezicht van een specifieke moordenaar te onderscheiden... Zou het iets met haar eigen verleden te maken kunnen hebben? In Het visioen neemt Dean Koontz ons mee in de zoektocht van Mary naar de waarheid acht
Publisher: Lindhardt og Ringhof

Dean Koontz

Het visioen

Sluit je ogen niet... Hij kijkt naar je. Hij weet wat je doet. Hij weet wat je denkt. Hij komt achter je aan. Sluit je ogen niet... Hij heeft een mes. Het bloed druipt van het stalen lemmet. Hij grijpt het stevig vast en heft zijn arm op. De punt van het mes is op je borst gericht. Sluit je ogen niet... Hij sluit ze voor jou...

Maandag 21 december

1.

'Handschoenen van bloed.'

De vrouw hief haar handen op en staarde ernaar, staarde dóór ze heen.

Haar stem was zacht maar gespannen. 'Bloed op zijn handen.' Haar eigen handen waren schoon en bleek. Haar man leunde voorover op de achterbank van de politieauto. 'Mary?' Ze antwoordde niet. 'Mary, hoor je me?' 'Ja.'

'Wiens bloed zie je?'

'Dat weet ik niet precies.'

'Het bloed van het slachtoffer?'

'Nee. In feite... is het zijn eigen bloed.'

'Dat van de moordenaar?'

'Ja.'

'Hij heeft zijn eigen bloed op zijn handen?'

'Ja, inderdaad,' zei ze.

'Heeft hij zichzelf verwond?'

'Ja, maar niet ernstig.'

'Hoe?'

'Dat weet ik niet.'

'Probeer in zijn geest door te dringen.'

'Daar ben ik al.'

'Dieper.'

'Ik ben geen gedachtelezer.'

'Dat weet ik wel, lieverd. Maar daarna ben jij het beste wat er is.'

De transpiratie op het gezicht van Mary Bergen was als de keramiekglans op het gipsen gezicht van een heiligenbeeld. Haar gladde gezicht glansde in het groene licht van het dashboard. Haar donkere ogen glansden ook, maar ze staarden in het niets. Plotseling leunde ze voorover en huiverde. In de bestuurdersstoel schoof hoofdagent Harley Barnes onbehaaglijk heen en weer. Hij klemde zijn grote handen om het stuurwiel.

'Hij zuigt aan de wond,' zei ze. 'Hij zuigt zijn eigen bloed op.'

Na dertig jaar politiewerk dacht Barnes niet meer verbaasd te kunnen worden. Maar nu was hij in één avond al een paar keer verbijsterd geweest, en had hij zijn hart sneller voelen kloppen van angst.

De met bomen omzoomde straten waren hem even vertrouwd als de contouren van zijn eigen gezicht. Toch leken ze vanavond, gehuld in regenvlagen, een boosaardige uitstraling te hebben. De banden sisten op het natte asfalt. De ruitenwissers sloegen zacht; een griezelige metronoom. De vrouw naast Barnes was radeloos, maar haar verschijning was minder verontrustend dan de verandering die ze binnen de politieauto veroorzaakt had. De vochtige lucht werd helderder toen ze in trance raakte. Hij wist zeker dat hij zich dat niet verbeeldde. De normale geluiden van de storm en de auto werden overstemd door het zachte gemurmel van spookachtige frequenties. Hij voelde een onbeschrijflijke kracht van haar uitstralen. Hij was een nuchter mens zonder een greintje bijgeloof. Maar wat hij zo sterk voelde, kon hij toch niet ontkennen.

Ze boog zich voorover naar het dashboard. Ze klemde haar armen strak om haar lichaam heen en kreunde alsof ze weeën had.

Max Bergen stak zijn hand uit vanaf de achterbank en raakte haar aan.

Ze murmelde en ontspande zich iets.

Zijn hand leek enorm op haar tengere schouder. Hij was lang en hoekig, had een hard gezicht, stevige spieren en hij was veertig jaar oud, tien jaar ouder dan zijn vrouw. Zijn ogen waren het meest opvallende aan hem, ze waren grijs, koud en zonder humor.

Hoofdagent Barnes had hem nog nooit zien glimlachen. Het was duidelijk dat Bergen zeer sterke en complexe gevoelens voor Mary had, maar hij liet niet blijken dat hij iets anders dan minachting voelde voor de rest van de wereld. De vrouw zei: 'Sla af bij de volgende straat.' Barnes remde rustig af. 'Links of rechts?' 'Rechtsaf,' zei ze.

Aan beide kanten van de straat stonden goed onderhouden huizen en bungalows van een jaar of dertig oud, de meeste ervan in Californisch-Spaanse stijl. Gele lichten gloeiden vaag achter gordijnen die gesloten waren om de kilte van de vochtige decembernacht buiten te houden. De straat was veel donkerder dan die waar ze uitgekomen waren. Er stonden alleen maar lantarenpalen op de hoeken, en de lange stukken straat ertussen waren vol paars-zwarte, met regenplassen bezaaide schaduwen.

Nadat hij de bocht uitgekomen was, reed Barnes niet sneller dan vijftien kilometer per uur. Uit de houding van de vrouw maakte Barnes op dat het einde van de speurtocht nabij was. Mary zat rechtop. Haar stem was luider en helderder geworden sinds ze haar vreemde talent, haar helderziendheid, gebruikte. 'Ik krijg een indruk van een... een hek. Ja... ik zie het nu... hij heeft zijn hand opengehaald... aan een hek.' Max streelde haar haar. 'En is het geen ernstige wond?' 'Nee... alleen maar een snee... zijn duim... diep... maar niet ernstig genoeg om er wat aan over te houden.' Ze hief één smalle hand op, vergat wat ze ermee wilde doen, liet hem weer in haar schoot vallen.

'Maar zal hij het vanavond niet opgeven, nu hij bloedt uit een diepe wond?' vroeg Max.

'Nee,' zei ze.

'Weetje dat zeker?'

'Hij gaat door.'

'Die smeerlap heeft tot nu toe al vijf vrouwen vermoord,' zei Barnes. 'Sommigen hebben als gekken gevochten, hem gekrabd en gesneden en zelfs zijn haren uit zijn hoofd getrokken. Hij geeft het niet makkelijk op.'

Max negeerde de politieagent en stelde zijn vrouw gerust door haar gezicht met één hand te strelen. Toen moedigde hij haar aan met een volgende vraag. 'Wat voor een hek zie je?' 'Harmonicagaas,' zei ze. 'Scherp en onafgewerkt aan de bovenkant.' 'Hoog?'

'Een meter vijftig.' 'Waar staat het omheen?' 'Een erf.'

'Van een opslagplaats?' 'Nee. Achter een huis.' 'Kun je het huis zien?' 'Ja.'

'Hoe ziet het eruit?'

'Het is twee verdiepingen hoog.'

'Gepleisterd?'

'Ja.'

'Wat voor een dak heeft het?'

'Spaanse dakpannen.'

'Is er nog iets bijzonders aan te zien?'

'Ik kan niet precies zien.

'Een veranda?'

'Nee.'

'Een binnenplaats misschien?'

'Nee. Maar ik zie... een kronkelig pad van tegels.'

'Aan de voor- of de achterkant?'

'Aan de voorkant van het huis.'

'Zijn er bomen?'

'Magnolia's... aan beide kanten van het pad.' 'Nog iets anders?'

'Een paar kleine palmbomen... verder naar achteren.' Harley Barnes tuurde door de met regen bespatte voorruit. Hij zocht naar een paar magnolia's.

Aanvankelijk was hij septisch geweest. Eigenlijk was hij er zeker van geweest dat de Bergens bedriegers waren. Hij speelde zijn rol in de charade omdat de burgemeester erin geloofde. De burgemeester had ze naar de stad gehaald en had erop gestaan dat de politie met ze zou samenwerken.

Barnes had natuurlijk over paranormale detectives gelezen, en vooral over die beroemde Nederlandse helderziende, Peter Hurkos. Maar om buitenzintuiglijke waarneming te gebruiken om een psychopathische moordenaar op te sporen en hem op heterdaad te betrappen? Daar had hij niet veel vertrouwen in.

Of wel? vroeg hij zich af. Deze vrouw was zo mooi, zo charmant, zo serieus, zo overtuigend dat hij er misschien wel in zou gaan geloven. Als dat niet het geval was, dacht hij, dan vraag ik me af waarom ik naar magnolia's zoek. Ze maakte een geluid als van een dier dat een lange tijd in een scherpe klem heeft vastgezeten. Geen kreet van pijn, maar een bijna onhoorbaar gejank. Als een dier zo'n soort geluid maakte, betekende het: dit doet nog steeds pijn, maar ik heb me er nu bij neergelegd.

Vele jaren geleden had Barnes, als jongen in Minnesota, gejaagd en vallen gezet. Het was datzelfde meelijwekkende, onderdrukte gekreun van de gewonde prooi dat hem ertoe gebracht had zijn sport op te geven.

Tot vanavond had hij nooit precies hetzelfde geluid door een mens horen voortbrengen. Kennelijk leed ze onder het contact met de gestoorde geest van de moordenaar terwijl ze haar talent gebruikte om in contact met hem te komen. Barnes huiverde.

'Mary,' zei haar man. 'Wat is er?'

'Ik zie hem... bij de achterdeur van het huis. Zijn hand op de deur... en bloed... zijn bloed op een wit deurkozijn. Hij praat in zichzelf.'

'Wat zegt hij?'

'Ik weet het niet.'

'Mary?'

'Hij zegt smerige dingen over de vrouw.'

'De vrouw in het huis - degene waar hij vanavond achteraan is?'

'Ja.'

'Kent hij haar?'

'Nee. Ze is een vreemde voor hem... zomaar een slachtoffer.

Maar hij heeft haar... bespioneerd... verscheidene dagen... hij kent haar gewoontes en routines.' Met die laatste paar woorden zakte ze ineen tegen het portier. Ze haalde een paar keer diep adem. Ze moest zich af en toe ontspannen om haar energie te herwinnen, zodat ze niet geestelijk zou afdwalen. Bij sommige helderzienden, zo wist Barnes, kwamen de visioenen zonder enige inspanning, vrijwel als vanzelf; maar blijkbaar was dat bij haar niet het geval. Onduidelijke stemmen fluisterden en kraakten, kwamen en verdwenen in scherpe uitbarstingen over de politieradio. De wind blies fijne vlagen regen over de straat. Het was het natste regenseizoen in jaren, dacht Barnes. Twintig jaar geleden zou het normaal geweest zijn, maar Californië was geleidelijk aan een droge staat geworden. Zoveel regen was onnatuurlijk. Net als al het andere dat vannacht gebeurt, dacht hij.

Terwijl hij wachtte tot Mary weer zou spreken, verminderde hij de snelheid tot nog geen acht kilometer per uur. Magnolia 's aan weerskanten van een kronkelig tegelpad... Hij vond het al moeilijk genoeg om te zien wat er recht vóór hem in het licht van de koplampen lag, laat staan hoe het er aan weerskanten daarvan uitzag. Wie weet waren ze de magnolia's al voorbij.

Hoewel Mary Bergens aarzeling maar heel kort was, ontlokte die aan Dan Goldman zijn eerste woorden in meer dan een uur.

'We hebben nog maar weinig tijd, mevrouw Bergen.' Goldman was een betrouwbare jonge agent, hem vertrouwde de hoofdagent het meest. Hij zat naast Max Bergen, achter Barnes, en staarde strak naar de vrouw. Goldman geloofde in paranormale krachten. Hij was ontvankelijk. En zoals Barnes in de achteruitkijkspiegel zag, hadden de gebeurtenissen van die avond een onbehaaglijke uitdrukking achtergelaten op zijn brede, onopvallende gezicht. 'We hebben niet veel tijd,' zei Goldman weer. 'Als die krankzinnige al bij de achterdeur van de vrouw is...' Abrupt draaide Mary zich naar hem om. Haar stem was vol bezorgdheid. 'Ga vannacht niet uit de auto - niet voor de man gepakt is.'

'Wat bedoelt u?' vroeg Goldman.

'Als u probeert te helpen om hem te grijpen, zult u gewond raken.'

'Zou hij me vermoorden?'

Ze huiverde krampachtig. Weer dropen de straaltjes zweet van haar hoofd af.

Ook Barnes voelde de transpiratie van zijn gezicht lopen. Ze zei tegen Goldman: 'Hij zal u met een mes steken... met hetzelfde mes dat hij bij al die vrouwen gebruikt heeft... hij zal u ernstig verwonden... maar niet doden.' Ze sloot haar ogen en zei met opeengeklemde tanden: 'Blijf in de auto!' 'Harley?' vroeg Goldman bezorgd. 'Er is niets aan de hand,' verzekerde Barnes hem. 'Luister toch maar naar haar,' zei Max tegen Goldman. 'Stap niet uit de auto.'

'Als ik je nodig heb,' zei Barnes tegen Goldman, 'dan kom je met me mee. Er zal niemand gewond raken.' Hij was bang dat de vrouw zijn autoriteit zou ondermijnen. Hij wierp haar een blik toe. 'We hebben een nummer nodig - van het huis dat u beschreef, een adres.'

'Zet haar niet onder druk,' zei haar man scherp. Behalve Mary, sprak hij iedereen aan met een stem alsof twee ruwe ijzeren staven langs elkaar geschraapt werden. 'Het heeft geen enkele zin haar onder druk te zetten, dat stoort alleen maar.' 'Laat maar, Max,' zei ze. 'Maar ik heb ze dat al eerder gezegd,' zei hij. Ze keek nogmaals recht voor zich uit. 'Ik zie... de achterdeur van het huis. Hij staat open.' 'Waar is de man, de moordenaar?' vroeg Max. 'Hij staat in een donkere kamer... klein... het washok... dat is het... het washok achter de keuken.' 'Wat doet hij?'

'Hij opent een andere deur... naar de keuken... er is niemand... er brandt een vaag licht boven het gasfornuis... hij staat... staat daar gewoon, en luistert... de linkerhand gebald om het bloeden van zijn duim te stoppen... hij luistert... Benny Goodman-muziek op de radio in de woonkamer...' Ze raakte Barnes' arm aan en met een dringende klank in haar stem zei ze: 'Twee zijstraten verderop. Aan de rechterkant. Het tweede huis... nee, het derde van de hoek af.' 'Weet u dat zeker?' 'In godsnaam, schiet op!'

Sta ik op het punt mezelf voor gek te zetten? vroeg Barnes zich af. Als ik haar serieus neem en ze heeft het mis, dan ben ik voor de rest van mijn carrière het mikpunt van alle flauwe grappen.

Toch schakelde hij de sirene in en trapte het gaspedaal tot op de bodem in. De banden draaiden op het asfalt. Met piepende banden schoot de auto naar voren.

Ademloos zei ze: 'Ik zie nog steeds... hij loopt door de keuken... langzaam...'

Als ze dit allemaal verzint, dacht Barnes, dan is ze een verdomd goeie actrice.

De Ford vloog door de zwakverlichte straat. De regen striemde tegen de voorruit. Ze schoten over een kruispunt heen en toen naar het volgende.

'Hij luistert... luistert voorzichtig... zenuwachtig... hij haalt het mes uit de zak van zijn overjas... hij kijkt glimlachend naar het scherp van het mes... zo'n groot mes...' Op de plaats die ze aangegeven had, kwamen ze slingerend tot stilstand langs de trottoirband voor het derde huis. Rechts: een paar magnolia's, een kronkelig pad, een gepleisterd huis van twee verdiepingen waarvan de lichten beneden brandden. 'Godverdomme,' zei Goldman, meer eerbiedig dan wat anders, 'het is precies zoals ze het beschreven heeft.'

2

Barnes stapte uit de auto terwijl de sirene kreunend tot zwijgen kwam.

De roterende rode zwaailichten wierpen wilde schaduwen op 16 het natte wegdek. Achter de eerste politieauto was een tweede tot stilstand gekomen en de zwaailichten hiervan vermengden zich met de waterval van bloedige kleuren. Er waren al een paar mannen uit de tweede auto gestapt. Twee agenten in uniform, Malone en Gonzales, haastten zich naar Barnes toe. Burgemeester Henderson, rond en glimmend in zijn regenjas van zwart vinyl, leek op een ballon die over de straat stuiterde. Vlak achter hem liep de kleine magere Harry Oberlander, Hendersons meest uitgesproken criticus in de gemeenteraad.

De laatste man was Alan Tanner, de broer van Mary Bergen. Normaal gesproken zou hij in de eerste auto bij zijn zuster gezeten hebben, maar hij en Max hadden eerder op de dag ruzie gehad en ontweken elkaar nu.

'Malone, Gonzales... verspreiden. Langs de zijkant van het huis. Loop eromheen en kom weer bij elkaar bij de achterdeur. Ik neem de voorkant. Schiet op!' 'En ik dan?' vroeg Goldman. Barnes zuchtte. 'Jij kunt maar beter hier blijven.' Goldman was opgelucht.

Barnes haalde de .357 Magnum uit zijn holster en haastte zich het tegelpad op. Op de brievenbus stond de naam Harrington. Terwijl hij aanbelde, begon het plotseling zachter te regenen. De hoosbui werd een miezerig regentje. Opgeschrikt door de sirenes had ze hem door het raam aan zien komen. Ze opende de deur meteen. 'Mevrouw Harrington?'

'Juffrouw Harrington. Na de scheiding heb ik mijn meisjesnaam weer aangenomen.'

Ze was een kleine blondine van begin veertig. Ze had een weelderig figuur, maar geen onsje te veel gewicht. Blijkbaar was haar voornaamste bezigheid om goed voor zichzelf te zorgen. Hoewel ze een spijkerbroek en een T-shirt droeg en kennelijk niet van plan was om uit te gaan, zag haar haar eruit of ze net bij de kapper vandaan kwam; haar valse wimpers en make-up waren perfect aangebracht; haar nagels waren keurig gelakt in sinaasappelkleur.

'Bent u alleen?' vroeg Barnes. Wellustig vroeg ze: 'Waarom vraagt u dat?' 'Dit is een politiezaak, juffrouw Harrington.' 'Wat jammer.' Ze had een drankje in haar hand. Hij wist zeker dat het niet haar eerste was, die avond. 'Bent u alleen?' vroeg hij nogmaals. 'Ik woon alleen.' 'Is alles in orde?' 'Ik hou er niet van alleen te zijn.'

'Dat bedoelde ik niet. Bent u in orde? Is er iets aan de hand hier?'

Ze keek naar de revolver die hij langs zijn zij hield. 'Moet dat dan?'

Geïrriteerd door haar en ook omdat hij boven de luide swingmuziek moest uitschreeuwen, zei hij: 'Misschien. Wij denken dat uw leven in gevaar is.' Ze lachte.

'Ik weet dat het melodramatisch klinkt, maar...'

'Wie zit er achter mij aan?'

'De kranten noemen hem "De Hakker".'

Ze fronste haar voorhoofd maar stopte daar meteen weer mee, alsof ze zich bedacht dat fronsen rimpels veroorzaakt.

'U maakt een grapje.'

'We hebben reden om aan te nemen dat u vannacht zijn doelwit bent.' 'Wat voor reden?' 'Een helderziende.' 'Een wat?'

Malone kwam achter haar de woonkamer binnen en zette de radio uit.

Ze draaide zich verbaasd om. Malone zei: 'We hebben wat gevonden, chef.' Barnes stapte onuitgenodigd het huis binnen. 'O ja?' 'De achterdeur stond open.'

'Heeft u hem opengelaten?' vroeg Barnes aan de vrouw. 'Op een avond als deze?' 'Had u hem afgesloten?' 'Dat weet ik niet.'

'Er zit bloed op het kozijn,' zei Malone. 'En ook op de deur tussen het washok en de keuken.' 'Maar is hij verdwenen?'

'Hij moet ervandoor gegaan zijn toen hij de sirenes hoorde.' Zwetend, zich bewust van het te snel kloppen van zijn hart, en zich afvragend hoe hij helderziendheid en de andere paranormale verschijnselen in zijn tot nu toe zo ongecompliceerde levensvisie moest inpassen, volgde Barnes de jongere agent door de keuken en het washok. De vrouw bleef vlak achter hem lopen en stelde vragen waarop hij niet de moeite nam te antwoorden.

Hector Gonzales stond bij de achterdeur te wachten.

'Er ligt een steegje achter dat hek van harmonicagaas,' zei Barnes tegen hem. 'Ga daar naartoe en zoek naar onze man,
in beide richtingen tot twee zijstraten ver.'

De vrouw zei: 'Ik snap er niets van.'

Ik ook niet, dacht Barnes.

Tegen Malone zei hij: 'Sla op de struiken aan beide kanten van het huis. En controleer ook die rij boompjes langs het hek. 'Oké.'

'En zorg er allebei voor dat je je wapen gereedhoudt.'

Terwijl hij wachtte bij de politieauto's voor het huis, treiterde Harry Oberlander de burgemeester. Hij schudde zijn hoofd alsof alleen al de aanblik van Henderson hem verbijsterde. 'Mooie burgemeester ben jij,' zei hij uiterst sarcastisch. 'Een heks huren om politiewerk te doen.'

Henderson reageerde als een vermoeide reus die de zoveelste kleine uitdager met grootheidswaanzin in het oog kreeg. 'Ze is geen heks.'

'Weet je dan niet dat heksen niet bestaan?' 'Zoals ik al zei, raadslid, ze is geen heks.' 'Ze is een bedriegster.' 'Een helderziende.' 'Ja, het geld ziet ze helder.'

'Wat zijn we weer leuk.'

'Het is gewoon een chiquere naam voor een heks.' Dan Goldman keek naar Oberlander. Hij had al net zo genoeg van de ruzie als de burgemeester. Er zijn geen ergere vijanden, dacht hij, dan twee mannen die ooit vrienden waren. Als Harry woorden ontoereikend ging vinden en een paar snelle, maar vrijwel ineffectieve stompen op de welgevulde maag van de burgemeester zou geven, zou hij ze weer uit elkaar moeten halen. Dat was namelijk al eerder gebeurd. 'Weetje waarom ik mijn helft van de meubelhandel verkocht heb?' vroeg Oberlander aan Henderson. 'Dat heb je gedaan omdat je helemaal geen visie hebt,' zei Henderson zelfvoldaan.

'Visie, kom nou. Ik heb de boel verkocht omdat ik wist dat een bijgelovige dwaas zoals jij hem vroeg of laat failliet zou laten gaan.'

'De zaak maakt meer winst dan ooit tevoren,' zei Henderson. 'Toeval, puur toeval!'

Voordat de eerste stomp kon vallen, kwam Barnes gelukkig naar de voordeur van het huis en riep: 'Het is oké. Kom maar!'

'Nu zullen we eens zien wie er een dwaas is,' zei Henderson. 'Ze hebben hem zeker te pakken gekregen.' Hij rende over het trottoir en het gladde, natte grasveld, met die onverwachte elegantie die zo typerend is voor bepaalde, zeer dikke mannen.

Oberlander haastte zich achter hem aan, een kwade muis die naar de hielen van een reus hapte.

Terwijl hij zijn lachen inhield, volgde Goldman ze.

Alan Tanner zat achter het stuur om naast zijn zuster te kunnen zitten. Toen hij Harley Barnes in de deuropening van het huis zag staan, vroeg hij aan Mary. 'Hebben ze de moordenaar gegrepen?'

'Dat weet ik niet,' zei ze. Haar stem klonk hol, ze leek uitgeput.

'Zou er niet een schot geweest moeten zijn?' 'Ik weet het niet.'

'Er zou toch enige commotie moeten zijn.' 'Dat lijkt me wel.'

Op de achterbank zei Max dringend: 'Mary, is Goldman in gevaar?'

Ze zuchtte en schudde haar hoofd en drukte haar vingertoppen tegen haar ogen. 'Ik kan het echt niet zeggen. Ik ben de draad kwijt. Ik zie niets meer.'

Max draaide zijn raampje omlaag. Zijn stem klonk zeer duidelijk in de vochtige lucht. 'Hé, Goldman!' De agent liep halverwege het gazon. Hij stond stil en keek om.

'Misschien kun je maar beter hier blijven,' zei Max. 'Harley roept me,' zei Goldman. 'Denk aan wat mijn vrouw zei.'

'Geen probleem,' zei Goldman. 'Er gebeurt niets. Ze hebben hem gegrepen.'

'Weetje dat zeker?' vroeg Max.

Maar Goldman had zich al omgedraaid en liep weer verder naar het huis.

Alan vroeg: 'Mary?'

'Hmmm?'

'Hoe voel je je?'

'Tamelijk goed.'

'Je klinkt niet goed.'

'Ik ben alleen maar moe.'

'Hij drijft je veel te veel op,' zei Alan bezorgd. Hij keek niet eens om naar Max. Hij sprak alsof hij en zijn zuster alleen in de auto zaten. 'Hij beseft gewoon niet hoe kwetsbaar je bent.' 'Er is niets met me aan de hand,' zei ze. Alan wilde het niet opgeven. 'Hij weet niet hoe hij je moet aanmoedigen, hoe hij je moet helpen om de beelden duidelijker te krijgen. Hij heeft geen enkele flair. Hij jut je altijd veel te veel op.'

Jij akelige smeerlap, dacht Max, strak naar zijn zwager starend.

Terwille van Mary zei hij niets. Ze raakte nogal snel in de war als de twee belangrijkste mannen in haar leven ruziemaakten. Ze deed het liefste alsof ze elkaar graag mochten. En hoewel ze nooit helemaal de kant van Alan koos, gaf ze Max altijd de schuld als de ruzie bijzonder verbitterd werd. Om Alan uit zijn gedachten te bannen, bekeek hij het huis. Een lichtstraal uit de openstaande deur bescheen een paar dichte struiken en liet ze in het silhouet scherp uitkomen. 'Misschien kunnen we de portieren maar beter op slot doen,' zei hij.

Mary draaide zich half om in haar stoel en staarde hem aan. 'De portieren op slot doen?' 'Om ons te beschermen.' 'Ik begrijp het niet.'

'Waar moeten we ons tegen beschermen?' vroeg Alan. 'De smerissen zijn allemaal in het huis en geen van ons heeft een wapen.'

'Denk je dat we er een nodig zullen hebben?' 'Dat is altijd mogelijk.' 'Word jij nu paranormaal?' vroeg Alan. Max dwong zichzelf te glimlachen. 'Ik ben bang dat dat niets met paranormaal te maken heeft. Gewoon gezond verstand.' Hij sloot zijn portier en dat van Mary en toen hij zag dat Alan niet mee wilde werken, deed hij de andere twee portieren ook op slot.

'Voel jij je nu veilig?' vroeg Alan. Max hield het huis in de gaten.

Barnes, Henderson en Oberlander stonden opeengepakt in het washok om de bloedvlekken die de moordenaar achtergelaten had, te bestuderen.

Juffrouw Harrington drong zich langs de chef naar binnen, vastberaden om niets van de opwinding te missen. Ze vond het kennelijk spannend om het doelwit van de krankzinnige te zijn geweest.

Dan Goldman bleef liever in de keuken wachten. Als Barnes ging uitleggen dat deze harde bewijzen klopten met de visioenen van de helderziende zou de burgemeester zich verkneukelen. Harry Oberlander zou zich eerst onbehaaglijk gaan voelen, dan woedend. Het onaangename gekibbel zou al snel uitmonden in een luide en kwaadaardige woordenwisseling. Goldman had daar geen zin meer in. Bovendien verdiende de grote keuken een waarderende inspectie. Hij was duidelijk ontworpen en ingericht door iemand die van koken hield en zich het beste van het beste kon veroorloven.

Juffrouw Harrington? vroeg Goldman zich af. Ze leek hem niet het soort vrouw dat graag urenlang achter het fornuis wilde staan. Ongetwijfeld was haar ex-man de kok geweest. Er was een flinke hoeveelheid geld uitgetrokken om een professionele keuken met de sfeer van een landhuis te creëren. Op de vloer lagen Mexicaanse tegels met bruine voegen. Er stonden eikenhouten kasten met porseleinen keukengerei, witte keramische aanrechtbladen, twee gewone ovens en een magnetron, twee grote koel-/vrieskasten, twee dubbele gootstenen, een kookeiland, een ingebouwd apparatuurblok en een tiental andere machines, gereedschappen en hulpmiddelen. Goldman hield ook van koken, maar hij moest zich tevreden stellen met een gedeukt gasfornuis en de goedkoopste potten, pannen en hulpmiddelen die er te koop waren. Zijn jaloerse blikken op de keuken werden onderbroken toen hij, uit zijn ooghoek, een deur naast hem open zag gaan. De deur was niet meer dan een meter van hem vandaan. Hij had op een kier gestaan toen Goldman binnenkwam, maar hij had er verder geen aandacht aan besteed. Nu draaide hij zich om en zag een man in een regenjas uit een kast stappen die vol blikjes stond. De linkerhand van de man zat onder het bloed en hij hield zijn duim in zijn vuist gekneld. Ze heeft gelijk gehad, dacht Goldman. Jézus! In zijn opgeheven rechterhand hield de vreemdeling een slagersmes bij het dikke houten handvat vast. Tijd had geen betekenis meer voor Goldman. Elke seconde werd honderd maal zo lang. Elke tel werd opgeblazen als een zeepbel, omhulde hem, scheidde hem af van de rest van de wereld waar klokken hun gewone tempo aanhielden.

In de verte maakten Henderson en Oberlander weer ruzie. Het leek haast onmogelijk dat ze maar één kamer van hem verwijderd waren. Ze klonken bijzonder eigenaardig, alsof ze waren opgenomen op achtenzeventig toeren en nu werden afgespeeld op vijfenveertig.

De vreemdeling kwam naar voren. Het licht gleed langs de goedgeslepen rand van het lemmet.

Alsof hij tegen een ongelooflijke weerstand vocht, tastte Goldman naar de revolver op zijn heup. Het mes drong zijn borst binnen. Hoog en naar links. Te diep om over na te denken.

Vreemd genoeg voelde hij geen pijn, maar de voorkant van zijn overhemd was plotseling doorweekt van het bloed.

Mary Bergen, dacht hij. Hoe kon je dit weten? Wat ben jij?

Hij opende zijn holster.

Te langzaam. Verdomme, veel te langzaam.

Hoewel hij zich niet had gerealiseerd dat het mes weer uit hem gerukt was, keek hij vol afschuw toe hoe het weer in een boog neerkwam. Opnieuw rukte de vreemdeling het wapen los en Goldman zakte ineen tegen de muur, terwijl het bloed om hem heen spatte.

Hij voelde nog steeds geen pijn, maar zijn kracht vloeide uit hem weg alsof er een kraantje in zijn enkel zat. Ik mag niet vallen, hield hij zichzelf voor. Ik durf niet te vallen. Dan is het met me gedaan.

Maar de moordenaar was klaar. Hij draaide zich om en rende naar de eetkamer.

Terwijl hij zijn zwakker wordende linkerhand op zijn wonden drukte, strompelde Goldman achter de man aan. Toen hij de doorgang bereikt had en ertegenaan leunde om op adem te komen, had de moordenaar de woonkamer bijna bereikt. Goldman had zijn revolver uit de holster gehaald, maar hij bleek te zwaar om op te tillen. Om Harley's aandacht te trekken vuurde hij in de vloer. Met die explosie hervond de tijd zijn normale ritme, pijn scheurde door zijn borst. Plotseling vond hij het moeilijk om adem te halen, zijn knieën knikten en hij zakte in elkaar.

Alan onderbrak zichzelf halverwege een zin. 'Wat was dat?' 'Een schot,' zei Max.

Mary zei: 'Er is iets gebeurd met Goldman. Ik ben er heel zeker van.'

Iemand rende het huis uit. Zijn regenjas wapperde en bolde op als een cape.

'Dat is hem,' zei Mary.

Toen hij de politieauto's zag, stond de man stil. Verward keek hij naar links en naar rechts, leek geen van beide richtingen te vertrouwen en keerde toen terug naar het huis. Harley Barnes verscheen in de deuropening. Zelfs van waar hij zat, zelfs door het vuile raam en de schaduwen en de motregen, kon Max de enorme revolver in de hand van de politieman zien. Obsceen spoot het vuur uit de mond van de loop.

De krankzinnige draaide rond als in een potsierlijk ballet, toen viel hij en rolde over het tegelpad. Verrassend genoeg stond hij weer op en liep verder in de richting van de straat. Hij was niet getroffen. Als hij geraakt was door een kogel van de .357 Magnum, dan zou hij zeker niet meer opgestaan zijn.

Daar was Max van overtuigd. Hij wist veel af van vuurwapens. Hij bezat een uitgebreide collectie. Barnes vuurde nog een keer.

'Verdomme!' zei Max woedend. 'Tweederangs smerissen. Te veel wapens en te weinig training. Als die klootzak die man mist, zal hij een van ons vermoorden.' Het derde schot trof de man in de rug toen hij het trottoir bereikt had.

Max kon twee dingen zeggen over de kogel. Omdat hij niet uit de borst van de moordenaar te voorschijn kwam en de autoruit doorboorde, was het duidelijk dat er te weinig kruit in zat. Zo'n kogel was gemaakt voor gebruik in drukke straten en had net genoeg kracht om een schuldige te stoppen, zonder door hem heen te dringen en anderen te verwonden. Ten tweede was de kogel, gezien het feit dat de man als het ware opgetild werd, zeer zeker voorzien van een holle tip. De moordenaar zweefde heel kort in de lucht en sloeg toen hard tegen de politieauto aan. Even hield hij zich vast aan Mary's portier. Hij gleed naar beneden, en staarde haar aan. 'Mary Bergen...' Zijn stem was hees. Hij klauwde aan het raampje. 'Mary Bergen.' Bloed spoot uit zijn mond en besmeurde het glas.

Mary gilde.

Het lijk viel op het trottoir.

3

De ambulance die Dan Goldman vervoerde, reed zo snel als mogelijk zonder om te slaan de bocht om. Max hoopte dat de sirene sneller weg zou sterven dan het leven van de jonge agent.

Op het trottoir lag de dode man op zijn rug. Hij staarde naar de lucht en wachtte geduldig op de lijkschouwer.

'Ze is van streek omdat de moordenaar haar naam kende,' zei Alan.

'Hij heeft haar foto bij haar rubriek in de krant gezien,' zei Max. 'Op de een of andere manier heeft hij gehoord dat ze naar de stad zou komen om hem te vinden.' 'Maar de enigen die het wisten, waren de burgemeester en de gemeenteraad. En de politieagenten.'

'Op de een of andere manier is die kerel erachter gekomen. Hij wist dat ze in de stad was en heeft haar herkend. Daar is niets paranormaals aan. Denkt ze dat?' 'Ik weet dat er een eenvoudige verklaring voor is, en jij ook. Diep in haar hart weet zij dat ook. Maar als je bedenkt wat zij in haar leven allemaal gezien heeft, is het niet verwonderlijk dat ze twijfelt. Ik heb met Barnes gesproken. Hij kan één man en één auto missen. We moeten Mary terugbrengen naar het hotel zodat ze kan gaan rusten.'

'Dat doen we,' zei Max, 'zo gauw alles geregeld is met de burgemeester.'

'Dat kan uren duren.'

'Hooguit een halfuur,' zei Max. 'Als dat alles is waarover je met me wil praten...' 'Ze is doodmoe.'

'Dat zijn we allemaal. Het komt best in orde.' 'De zorgzame echtgenoot.' 'Loop naar de maan.'

Ze stonden achter de eerste politieauto. Mary zat nog steeds in de auto met haar ogen gesloten en haar handen gevouwen in haar schoot.

Het was opgehouden met regenen. De lucht was vochtig en geurig.

Terwijl hij nerveus keek naar de mensen die uit hun huizen gekomen waren om naar het pathetische tafereel te kijken, zei Alan: 'Het kan hier elk moment vol journalisten zijn. Ik geloof niet dat ze daar vannacht mee geconfronteerd moet worden.'

Max wist wat zijn zwager wilde. Morgen ging Alan voor twee weken op vakantie. Voordat hij wegging, hoopte hij een laatste gesprek te hebben met zijn zuster, alleen zij tweeën, één laatste uur zonder onderbreking, waarin hij haar zou proberen te overtuigen dat zij met een man getrouwd was die de verkeerde voor haar was.

Max had alleen zijn vuisten om aan dit gestook een einde te maken. Hij was vijftien centimeter langer en achttien kilo zwaarder dan Alan. Hij had de schouders en biceps van een dokwerker en de enorme handen van een basketballspeler. Maar hij wist ook wel dat kapotte lippen, tanden en een gebroken kaak Alan Tanner maar tijdelijk tot zwijgen zouden brengen. Behalve moord was er geen enkele manier om een einde te maken aan zijn bemoeizucht. Bovendien probeerde Max zijn problemen niet langer op te lossen met zijn vuisten. Hij had Mary en zichzelf beloofd dat hij niet meer alles met geweld zou oplossen. Met uitzondering van fysieke kracht hield Alan alle troeven in handen in deze hevige persoonlijke strijd. Een van de belangrijkste daarvan was zijn uiterlijk. Hij had zwart haar en blauwe ogen, net als Mary. Hij was knap, terwijl Max zo grof gebouwd was dat hij nog maar net aan het predikaat lelijk ontsnapte. Alans zeer sensuele trekken, nog versterkt door een blik van jeugdige onschuld, konden zelfs een zuster verleiden.

Juist een zuster.

Alans stem was zo charmant en overtuigend als die van een acteur. Met zijn stem kon hij stemmingen kweken en drama opbouwen. Hij gebruikte die vaardigheid zeer subtiel om Mary's sympathie te winnen en haar ertoe te brengen haar man te beschouwen met een mild, onbewust maar geniepig misnoegen.

Max wist dat hij een meer dan gemiddelde intelligentie bezat, maar hij wist ook dat Alan intellectueel zijn meerdere was. Maar niet alleen door zijn stem won hij bijna elke discussie. Er school een scherpzinnigheid achter die honingzoete klanken.

En charme?

Als Alan dat nodig had, was hij één en al charme. Ik zou hem het liefst strak oprollen als een lege tandpastatube, dacht Max. Ik zou alle charme uit hem willen knijpen en kijken of er iets van eerlijkheid overblijft. Het belangrijkste van alles was dat Alan en Mary al dertig jaar samen waren; hij was drieëndertig en, als oudere broer, nauw verbonden met haar door bloedverwantschap, ervaring, meer dan een klein beetje tragedie en dertig jaar dagelijks leven.

Terwijl de menigte groeide, zag Max nog een politieauto naderen. Hij zei: 'Je hebt gelijk. Ze moet hier niet langer blijven dan nodig is.' 'Natuurlijk niet.'

'Ik breng haar direct naar het hotel.'

'Jij?' vroeg Alan verbaasd. 'Jij moet hier blijven.'

'Waarom?'

'Dat weetje wel.'

'Vertel het me toch maar.'

Onwillig zei Alan: 'Jij bent daar beter in dan ik.'

'Beter in wat?' vroeg Max.

'Je weet toch waarom je dat wil horen, hè? Omdat dat het enige is dat in je voordeel spreekt. Het is het enige dat je kunt gebruiken om haar te houden.'

'Beter in wat?'

'Wat ben je onzeker.'

'Beter in wat!'

'Jij bent er beter in het geld binnen te halen. Ben je nou tevreden?'

Mary had een goed inkomen als schrijfster van een column over paranormale gebeurtenissen. Ook had ze een heleboel geld verdiend met drie goed verkochte boeken over haar carrière, en ze zou heel goed rond kunnen komen van alleen al het honorarium dat ze voor haar lezingen kreeg als ze dat gewild had.

Hoewel ze veel rondreisde en autoriteiten hielp met het onderzoek in gewelddadige moorden wanneer ze haar daar om vroegen, verdiende ze er niet aan. Ze rekende niets voor haar visioenen. Eenmaal had ze een beroemde actrice geholpen een diamanten halssnoer ter waarde van honderdduizend dollar op te sporen. Ook bij die gelegenheid had ze geen honorarium gevraagd. Het enige dat ze vroeg was een onkostenvergoeding - voor vliegtickets, autohuur, maaltijden en onderdak - van degenen die ze hielp, en zelfs dat weigerde ze als ze vond dat ze van weinig of geen nut geweest was. Toen Max voor het eerst in haar leven kwam, was het innen van geld voor gemaakte onkosten de taak van haar broer. Maar Alan had geen talent of interesse om te bekvechten met burgemeesters, raadsleden of bureaucraten. Het was meer dan eens voorgekomen dat zodra Mary haar werk had gedaan en de schuldige gevonden was, de plaatselijke autoriteiten die haar hadden opgeroepen, hadden geprobeerd haar kwijt te raken zonder haar te betalen. Alan zette ze zelden onder druk. Het resultaat was dat er elk jaar weer tienduizenden dollars aan onkosten verloren gingen en Mary, hoewel ze zeer goed verdiende, langzamerhand failliet raakte. Binnen twee maanden na het huwelijk had Max Mary's financiële problemen opgelost. Hij regelde een nieuw contract voor haar lezingen en verdubbelde haar honorarium. Toen haar contract met de kranten ten einde liep, vernieuwde hij dat onder veel betere voorwaarden dan zij voor mogelijk gehouden had. En het lukte hem altijd weer een cheque voor de onkosten los te krijgen. 'Nou?' vroeg Alan.

'Oké. Je brengt haar terug naar het hotel. Maar vergeet niet wat je zei. Ik ben er beter in het geld binnen te halen dan jij. En dat zal altijd zo blijven.'

'Natuurlijk. Daar heb jij een neus voor,' zei Alan. Er was geen warmte in zijn glimlach. 'Jij hebt Mary's geld al heel snel geroken, nietwaar?'

'Verdwijn,' zei Max.

'Zit daar te veel waarheid in voor jou?'

'Verdwijn, voordat je ontdekt dat je voor de rest van je leven in je eigen gat staart.'

Alan knipperde met zijn ogen.

Max niet.

Alan liep naar Harley Barnes toe.

Geleidelijk aan werd Max zich bewust van een aantal mensen in de menigte die naar hem staarden. Hij beantwoordde hun blik één voor één. Ze kregen allemaal een onbehaaglijk gevoel en draaiden zich om - maar staarden hem weer aan zo gauw hij zijn blik afwendde.

Geen van hen was er dicht genoeg bij om de ruzie gehoord te kunnen hebben. Hij besefte dat ze staarden omdat zijn gezicht van woede vertrokken was, omdat zijn schouders opgetrokken waren als die van een sluipende panter, omdat zijn grote tot vuisten gebalde handen langs zijn zijden hingen. Hij probeerde zich te ontspannen, zijn schouders te laten zakken. En hij stopte zijn handen in de zakken van zijn regenjas, zodat niemand kon zien dat hij te woedend was om ze te ontspannen.

4

In de hotelkamer stonden vier lelijke schemerlampen met kappen in een opzichtig dessin, maar er brandde er maar één. In een leunstoel van zwart vinyl die op een draaivoet stond, vouwde Alan zijn handen rond een glas Scotch waaruit hij niet dronk. Het licht viel van links over hem heen en wierp scherpe schaduwen op zijn gezicht.

Mary zat rechtop in bed, boven op de dekens, in de schaduw.

Ze wilde dat Max terugkwam, zodat ze uit konden gaan om nog wat te eten en te drinken. Ze had honger en ze was moe en emotioneel uitgeput.

'Heb je nog steeds hoofdpijn?' vroeg Alan.

'De aspirine heeft geholpen.'

'Je gezicht is vertrokken... zo bleek.'

'Er is niets aan de hand dat acht uur slaap niet kan oplossen.'

'Ik maak me zorgen over je,' zei hij.

Ze glimlachte liefhebbend. 'Je hebt je altijd zorgen om mij gemaakt, lieveling. Zelfs toen we kinderen waren.' 'Ik geef heel veel om je.' 'Dat weet ik.'

'Je bent mijn zuster. Ik hou van je.' 'Dat weet ik, maar...' 'Hij jaagt je te veel op.' 'Niet weer, Alan.' 'Toch is het zo.'

'Ik wou dat jij en Max met elkaar op konden schieten.'

'Ik ook. Maar dat zal nooit gebeuren.'

'Maar waaróm?'

'Omdat ik weet wat hij is.'

'En wat is dat?'

'Ten eerste is hij zo anders dan jij,' zei Alan. 'Hij is niet zo gevoelig als jij. Hij is niet zo vriendelijk.' Hij leek bij haar te pleiten. 'Jij bent zacht, en hij is...' 'Hij kan ook zacht zijn.' 'O, ja?'

'Met mij wel. Hij is lief.' 'Je hebt recht op je eigen mening.'

'O, hartelijk dank,' zei ze sarcastisch. Woede vlamde kort in haar op, maar verdween even snel weer. Ze kon niet langer dan een minuut kwaad zijn op Alan. Zelfs een minuut was eigenlijk al te lang.

'Mary, ik wil geen ruzie met je maken.' 'Doe het dan ook niet.'

'We hebben nooit woorden gehad, in geen dertig jaar ... totdat hij in beeld kwam.' 'Ik kan er vanavond niet tegen.'

'Je kunt nergens tegen omdat hij je te veel en te snel opjaagt als hij je door je visioenen leidt.'

'Hij doet het goed.'

'Niet zo goed als ik het deed.'

'In het begin drong hij te veel aan,' gaf ze toe. 'Hij was te gretig. Maar nu is dat niet meer zo.'

Alan zette zijn Scotch neer, stond op, keerde haar de rug toe. Hij liep naar het raam. Hij hulde zich in een somber stilzwijgen.

Ze sloot haar ogen en wilde dat Max terug zou komen. Een minuut later liep Alan weg van het raam. Hij stond aan het voeteneind van het bed en staarde op haar neer. 'Ik ben bang om op vakantie te gaan.'

Zonder haar ogen te openen, zei ze: 'Bang? Waarvoor?'

ik wil je niet alleen laten.'

ik ben niet alleen. Max zal bij me zijn.'

'Dat bedoel ik... alleen met Max.'

'Alan, in godsnaam!'

ik meen het.'

Ze opende haar ogen en ging iets meer rechtop zitten. 'Doe niet zo dwaas. Belachelijk. Ik luister daar niet meer naar.' 'Als ik er niet om gaf wat er met jou gebeurt, dan zou ik er zo vandoor kunnen gaan. Of je het nou horen wil of niet, ik ga je vertellen wat ik echt van hem vind.' Ze zuchtte.

'Hij is een opportunist,' zei Alan. 'En wat dan nog?'

'Hij is gek op geld.' 'Ik ook. En jij ook.' 'Hij is ertègek op.'

Ze glimlachte toegeeflijk. 'Ik geloof niet dat je er ooit te veel van kan houden, lieveling.' 'Maar begrijp je het dan niet?' 'Maak het me dan maar duidelijk.'

Alan aarzelde. Zijn prachtige ogen straalden bedroefdheid uit. 'Max houdt te veel van het geld van anderen.'

Ze staarde hem verbaasd aan. 'Luister... als je wilt zeggen dat hij me om mijn geld trouwde.

'Dat is nou precies wat ik wil zeggen.'

'Dan ben jij het die me te veel opjaagt.' Er was nu een harde klank in haar stem.

Hij veranderde van toon en sprak zacht tegen haar. 'Het enige wat ik probeer te doen, is je de feiten onder ogen te laten zien. Ik wil niet...'

Ze ging rechtop zitten, weg van het hoofdeinde van het bed. 'Ben ik zo lelijk dat niemand me zou willen als ik arm was?' 'Je bent heel mooi. Dat weetje best.'

Ze was niet tevreden gesteld. 'Ben ik dan een leeghoofdige trut die mannen dood verveelt?'

'Schreeuw niet,' zei Alan. 'Rustig aan, alsjeblieft.' Hij leek oprecht spijt te hebben van het feit dat hij haar gekwetst had. Maar hij ging niet op een ander onderwerp over. 'Er zijn genoeg mensen die alles op zouden willen geven om met jou te trouwen. En om de goeie redenen. Waarom je ooit Max uitgekozen hebt...'

'Hij was de eerste fatsoenlijke man, de eerste échte man die me vroeg.'

'Dat is niet waar. Ik weet zo al vier anderen die je vroegen.' 'De eerste twee waren slappelingen,' zei ze. 'De derde was in bed ongeveer even zacht en attent als een stier in de arena. De andere was vrijwel impotent. Max was niets van dat alles. Hij was anders, interessant, opwindend.' 'Je bent niet met hem getrouwd omdat hij opwindend was, of omdat hij intelligent of geheimzinnig of romantisch was. Jij bent met hem getrouwd omdat hij groot, sterk en nors was. Een volmaakte vaderfiguur.' 'Sinds wanneer ben jij psychiater?'

Ze wist dat Alan niet zo tegen haar wilde vitten. Hij ging door omdat hij vond dat ze het moest horen. Hij was een plichtsgetrouwe, oudere broer. Ook al had hij het niet bij het rechte eind, toch waren zijn bedoelingen bewonderenswaardig. Als ze daar niet zeker van geweest was, zou ze hem gevraagd hebben te vertrekken.

ik hoef geen psychiater te zijn om te weten dat jij iemand nodig hebt om op te steunen. Zo ben je altijd geweest. Vanaf de dag dat je besefte wat jouw helderziendheid was, wat het betekende, ben je er bang voor geweest, kon je er in je eentje niet mee overweg. Je hebt een tijdje op mij gesteund. Maar ik was niet sterk genoeg en ik had te smalle schouders om die rol lang te vervullen.'

'Alan, voor het eerst van mijn leven zou ik je in je gezicht willen slaan.'

Hij kwam naar haar toe en ging op de rand van het bed zitten. Hij nam haar linkerhand in zijn beide handen. 'Mary, hij was een broodschrijver voor een krant, een mislukte verslaggever die al tien jaar geen belangrijke gebeurtenis verslagen had. Je kende hem nog maar zes weken voordat je met hem trouwde.'

'Meer tijd had ik niet nodig om hem te leren kennen.' Ze ontspande en kneep even in Alans hand. 'Het gaat uitstekend, lieveling. Je zou blij voor me moeten zijn.' 'Je bent nog maar vier maanden getrouwd.' 'Lang genoeg om nog meer van hem te houden dan toen hij me vroeg.'

'Hij is een gevaarlijke man. Je kent zijn verleden.'

'Een paar vechtpartijen in cafés... en daar gaat hij niet meer naartoe.'

'Zo onschuldig is het niet. In die gevechten heeft hij bijna een paar mensen vermoord.'

'Als ze te veel gedronken hebben en gemeen worden, dan gaan sommige mannen achter de grootste man aan. Max was een logisch doelwit. Hij is geen van die gevechten begonnen.'

'Dat zegt hij.'

'Niemand heeft hem ooit aangeklaagd.'

'Misschien waren ze daar wel te bang voor.'

'Hij is anders geworden. Wat hij nodig had, was iemand die van hem hield, iemand waarvoor hij zich verantwoordelijk kon voelen. Hij had mij nodig.'

Alan knikte somber. 'Wil je iets drinken?'

ik wacht tot Max er is.'

Hij dronk zijn Scotch in drie slokken op. 'Ben je absoluut zeker van hem?'

'Van Max? Honderd procent.'

Hij liep weer naar het raam en keek even naar de nachtelijke hemel, ik denk niet dat ik nog met je zal samenwerken na mijn vakantie.'

Ze stond op, liep naar hem toe, pakte hem beet bij zijn schouder en draaide hem rond. 'Wat zei je?' ik ben nu het vijfde wiel aan de wagen.' 'Onzin. Jij zorgt voor zoveel van mijn zakelijke...' 'Dat kan een secretaresse ook wel doen,' zei Alan. 'Vóór Max was ik van essentieel belang. Ik was jouw gids door de visioenen. Maar ik heb nu niets belangrijks meer te doen. En ik heb geen zin meer in dat eeuwige gekibbel met Max.' 'Maar wat ga je dan doen?'

'Dat weet ik nog niet. Ik denk dat ik begin met twee maanden vakantie te nemen in plaats van twee weken. Ik kan het me veroorloven. Jij bent erg royaal geweest en...' 'Niet royaal. Je hebt het eerlijk verdiend. Alan...' ik heb genoeg geld gespaard om het nog jaren uit te houden. Misschien ga ik wel weer studeren... dan kan ik die studie politicologie afmaken.' 'Ga je weg uit het huis in Bel Air?'

'Dat zou wel het beste zijn. Ik kan wel ergens een appartement vinden.'

'Ga je met Jennifer samenwonen?' 'Die heeft het uitgemaakt.'

'Wat?'

'Voor een ander.'

'Dat wist ik niet.'

'Ik wilde er niet over praten.'

'Het spijt me.'

'Dat hoeft niet. Ze was mijn type niet.' 'Jullie leken zo gelukkig samen.' 'Dat waren we ook... heel even.' 'Wat is er verkeerd gegaan?' 'Alles.'

'Je gaat toch niet ver weg wonen, hè?' 'Waarschijnlijk niet verder dan Westwood.' 'O, dan zijn we praktisch buren.' 'Ja, inderdaad.'

'Dan kom je elke week lunchen.' 'Oké,' zei hij. 'En af en toe dineren.' 'Zonder Max?' vroeg hij. 'Alleen jij en ik.' 'Klinkt fantastisch!'

Een kinderlijke traan rolde uit haar ooghoek. 'Dat hoeft niet,' zei hij, de traan wegvegend. 'Ik zal je missen.'

'Een broer en zuster kunnen niet altijd in hetzelfde huis leven. Dat is onnatuurlijk.'

Het geluid van een sleutel in het slot deed hen zich omdraaien in de richting van de deur. Max kwam binnen en trok zijn regenjas uit. Mary liep naar hem toe en kuste hem op de wang. Hij sloeg een arm om haar heen, negeerde Alan totaal en vroeg: 'Voel je je wat beter?' 'Alleen maar moe,' zei ze.

'Alles ging prima, ondanks Oberlander,' zei Max. 'Ik heb de cheque voor de onkosten.' 'Dat lukt je altijd,' zei ze trots.

Tijdens dat gesprek liep Alan naar de deur en opende die. 'Ik ga er vandoor.'

Een paar minuten geleden had ze nog gehoopt dat hij zou verdwijnen voordat Max terugkwam om één van die vervelende ruzies te voorkomen. Nu had ze het gevoel dat Alan min of meer uit haar leven zou verdwijnen en ze was niet bereid hem zo gauw of zo makkelijk te laten gaan. 'Kun je niet blijven voor een laatste drankje?'

Hij keek naar Max en schudde zijn hoofd. 'Ik denk niet dat dat verstandig zou zijn.'

Max zei niets. Hij verroerde zich niet, glimlachte niet, knipperde zelfs niet met zijn ogen. Zijn arm rond Mary's middel was als een stenen balustrade, waar ze tegenaan leunde. Ze zei: 'We hebben het nog niet gehad over wat er vanavond gebeurd is. Er is zoveel te bespreken.' 'Later,' zei Alan.

'Ga je nog steeds langs de kust trekken in je vakantie?' 'Ja. Ik blijf een tijdje in San Francisco. Ik ken daar een meisje en die heeft me voor de Kerstdagen uitgenodigd. Misschien ga ik daarna naar Seattle.' 'Je belt me wel, hè?' 'Natuurlijk.' 'Wanneer?' 'Over een week of zo.' 'Op eerste Kerstdag?' 'Oké.'

'Ik zal je missen, Alan.'

'Pas goed op jezelf.'

'Ik zal op haar passen,' zei Max.

Alan negeerde hem. Tegen Mary zei hij: 'Wees voorzichtig, hè? En vergeet niet wat ik zei.'

Hij ging de kamer uit, sloot de deur achter zich en liet haar alleen met Max.

Het kleine restaurant in het centrum was vaag verlicht, op dit uur nog tamelijk druk, maar gezellig ondanks de drukte. Max en Mary zaten aan een hoektafeltje en de barman mixte twee perfecte wodka-martini's. Later aten ze broodjes rosbief en deelden een fles rode wijn.

Toen ze de helft van haar grote sandwich op had, schoof ze de rest opzij, schonk zichzelf een derde glas wijn in en zei: ik vraag me af of Dan Goldmans ziekenhuisrekening gedekt is.'

'De gemeente heeft een uitgebreide verzekering voor haar agenten,' zei Max. 'Goldman raakte gewond tijdens het uitoefenen van zijn functie, dus zal hij niets tekort komen.' 'Hoe kan je daar zo zeker van zijn?' ik wist dat je dat van me verwachtte.' 'Dat begrijp ik niet.'

ik wist dat je zou willen weten hoe het zat met Goldmans ziekenhuiskosten, dus heb ik het de burgemeester gevraagd.' 'Maar zelfs als zijn rekeningen betaald worden,' zei ze, 'neem ik aan dat het hem toch geld kost als hij niet werkt.' 'Nee,' zei Max. 'Daar heb ik ook naar gevraagd.' Ze was verbaasd. 'Wat ben jij... een telepaat?' ik ken je gewoon te goed. Jij bent de zachtste persoon die er ooit bestond.'

'Helemaal niet. Maar ik vind gewoon dat we iets leuks voor hem moeten doen.'

Max legde zijn broodje neer. 'We kunnen een nieuw elektrisch fornuis of misschien een magnetron voor hem kopen.' Ze knipperde met haar ogen. 'Wat?'

ik heb een paar van Goldmans maten gevraagd wat hij nodig heeft. Het schijnt dat hij een fanatieke liefhebber van koken is, maar dat zijn keuken veel te wensen overlaat.' Ze glimlachte. 'We kopen het fornuis èn de oven voor hem, en de mooiste pannenset.'

'Wacht eens even,' zei Max. 'Hij heeft een keukentje, geen restaurant. Bovendien, waarom denk je dat je hem iets schuldig bent?'

Terwijl ze in haar wijn staarde, zei ze: 'Als ik niet naar de stad gekomen was, zou hij niet gewond geraakt zijn.' 'Mary Bergen, de vrouwelijke Atlas, die de hele wereld op haar schouders draagt.' Hij reikte over de tafel en pakte haar hand beet. 'Weet je het eerste gesprek nog dat we met elkaar hadden?' 'Hoe kan ik dat ooit vergeten? Ik dacht dat je niet helemaal goed bij je hoofd was.'

De avond waarop zij elkaar ontmoet hadden, was hij buitengewoon verlegen geweest. Ze waren gasten op hetzelfde feestje. Hij leek op zijn gemak en zelfverzekerd met iedereen behalve met haar. Hij was zo onzeker en onhandig geweest dat ze medelijden met hem had. Hij was één van die ontdek- jezelf-spelletjes begonnen.

Ze herinnerde het zich en glimlachte. 'Jij vroeg me wat voor een apparaat ik zou willen zijn als ik de keus had. Raar.' 'De laatste vrouw die antwoordde, zei dat ze een Rolls Royce wilde zijn, en naar alle mooie plaatsen wilde gaan. Maar jij zei dat je een of ander medisch apparaat wilde zijn dat levens kon sparen.'

'Was dat een goed antwoord?'

'Op dat moment,' zei Max, 'klonk het onecht. Maar nu weet ik watje bent en besef ik dat je het meende.' 'En wat ben ik?'

'Het soort persoon dat altijd vraagt wie het slecht zal vergaan - en die zelfs bij het zien van een beetje droevige film altijd tranen met tuiten huilt.'

Ze nam een slokje van haar wijn. 'Ik speelde die avond de bal direct naar je terug en vroeg je wat voor een apparaat jij wilde zijn. Weetje nog?'

Max knikte. Hij schoof de rest van zijn broodje opzij en nam zijn wijnglas op. 'Ik zei dat ik een computer in een relatiebureau wilde zijn, zodat ik jou aan de haak kon slaan.' Ze lachte meisjesachtig. 'Ik vond het toen leuk, en nu nog. Het was een verrassing een romanticus te ontdekken onder dat grote, ruwe uiterlijk.'

Max leunde voorover over de tafel en sprak zacht. 'Weetje wat ik vanavond voor een apparaat zou willen zijn?' Hij wees naar de kleurig verlichte jukebox aan het andere eind van de bar. 'Ik zou die muziekmachine willen zijn. En wat voor knoppen de mensen ook maar zouden indrukken, ik zou alleen maar liefdesliedjes voor je spelen.' 'O, Max, je bent een slijmbal.' 'Maar je vindt het wel leuk.'

ik vind het heerlijk. Tenslotte ben ik degene die zelfs bij een beetje droevige film al tranen met tuiten huilt.'

5

Ze werd wakker van een nachtmerrie, maar de droom ging gewoon door. Een ogenblik ging ze angstig rechtop zitten. Kleurrijke flarden van de nachtmerrie zweefden voor haar in de lucht. IJle beelden. Bloed. Verbrijzelde lichamen. Gebroken schedels. Ze waren levendiger dan enig visioen dat ze ooit gehad had.

Weer daalden de schaduwen van de hotelkamer op haar neer. Toen ze genoeg gewend was geraakt aan de duisternis om de silhouetten van het meubilair te kunnen zien, stond ze op. De kamer was een draaimolen. Ze stak haar hand uit naar een koperen staaf die er niet was, om zich in evenwicht te houden. Toen ze weer in evenwicht was, liep ze de badkamer in. Ze deed de deur niet dicht omdat ze bang was Max wakker te maken. Om dezelfde reden deed ze het grote licht niet aan. In plaats daarvan deed ze de veel vagere, door een geel filter afgedekte gloeilamp aan.

In dat akelige licht werd ze onaangenaam getroffen door haar spiegelbeeld: donkere kringen rond haar ogen, grauwe en vochtige huid. Ze was gewend aan een spiegelbeeld dat de meeste vrouwen jaloers maakte: zijdeachtig zwart haar, blauwe ogen, vprfïjnde trekken, een volmaakt uiterlijk. Nu leek de persoon die haar in de spiegel aankeek een vreemde, een buitenaards wezen.

Ze voelde zich persoonlijk bedreigd door wat ze gezien had. De dode lichamen in de nachtmerrie waren de eerste delen van een ketting waarin zij wel eens de laatste schakel kon zijn.

Ze vulde een glas met koud water, dronk het leeg, en nam er toen nog een. Het glas kletterde tegen haar tanden. Ze moest beide handen gebruiken om het vast te houden.

Elke keer dat ze haar ogen sloot, zag ze hetzelfde beeld van de nachtmerrie. Een donkerharig meisje dat met één blauw oog naar het plafond staarde zonder iets te zien. Het andere oog was opgezwollen tot een akelige knipoog. Het gezicht was opengescheurd, gekneusd, verminkt. Het ergste van alles was, dat Mary het gevoel had dat ze dat gezicht, als het bloed weggeveegd was en het weer hersteld zou zijn, direct zou herkennen. Ze zette het glas neer en leunde tegen de wastafel. Wie? dacht ze. Wie is dat meisje? Het verwrongen gezicht wilde maar niet verdwijnen. Alsof ze hunkerde naar nog meer angst dan de droom haar al bezorgd had, herinnerde ze zich ook de psychopaat die deze avond gestorven was: zijn vertrokken gezicht, zijn marmerwitte tanden, zijn handen tegen de autoruit gedrukt, zijn fluisterstem, kil als kelderlucht toen hij haar naam uitsprak.

Hij was een voorteken, een waarschuwing voor haar geweest. Maar een voorteken van wat?

Misschien was er wel niets geheimzinnigs aan het feit dat hij haar naam kende. Hij had misschien gehoord dat zij in de stad was, hoewel dat maar aan een paar mensen bekend was. Misschien had hij haar herkend van de foto die boven haar column stond, maar die foto was niet zo duidelijk en bovendien ook nog zes jaar oud. Dat was Alans uitleg. Hoewel ze niet echt reden had om het oneens te zijn met Alan, wist ze dat zijn uitleg onvoldoende was. Misschien had de gek geweten wie ze was omdat hij zijn eerste (en noodzakelijkerwijs zijn laatste) telepathische ervaring gehad had op het moment dat de dood hem greep.

Of misschien had het incident een betekenis die niet in rationele termen omschreven kon worden. Toen ze zich het demonische gezicht van de krankzinnige herinnerde, drong één gedachte tot haar door: Hij was een boodschapper van de Hel, een boodschapper van de Hel... Zij wist niet wat dat betekende. Maar ze verwierp de gedachte niet omdat hij alleen maar bovennatuurlijk klonk.

Door haar vele reizen, door haar vele gesprekken met helderzienden als Peter Hurkos en Gerard Croiset, door haar gesprekken en correspondentie met andere paranormaal begaafde mensen, was ze tot de conclusie gekomen dat alles mogelijk was. Ze was in huizen geweest waar poltergeisten actief waren, waar vaatwerk en schilderijen, kleine spulletjes en ook zwaar meubilair door de lucht zeilden en tegen de muren klapten, zonder dat iemand ze had aangeraakt of in de buurt was geweest. Ze had voor zichzelf nog niet uitgemaakt of ze geesten aan het werk gezien had, of in plaats daarvan de onbewuste telekinetische krachten van iemand in het huis, maar ze wist wel dat er iets was. Ze had Ted Serios bezig gezien met het creëren van zijn beroemde spiritistische foto's, die Time en Popular Photography en vele andere nationale kranten en tijdschriften zonder succes hadden proberen te ontmaskeren. Hij projecteerde zijn gedachten op onbelichte films en dat deed hij onder het scherpe toezicht van skepti- sche wetenschapsmensen. Ze had een Indische mysticus - een fakir, een echte - het onmogelijke zien doen. Hij plantte een zaadje in een pot met aarde, bedekte die met een doek van lichte mousseline, en ging toen in een diepe trance. Binnen vijf uur, terwijl Mary toekeek, kreeg het zaadje wortels, de plant groeide en er verscheen fruit - verscheidene minuscule mango's. Als gevolg van twintig jaar contact met het bovennatuurlijke spotte ze nergens meer mee. Totdat iemand afdoende zou bewijzen dat alle paranormale en bovennatuurlijke verschijnselen flauwekul waren (wat niemand ooit zou doen), hechtte ze evenveel geloof aan het onnatuurlijke, bovennatuurlijke, en bovenrationele als aan datgene, wat meer dogmatische mensen beschouwden als die ene, natuurlijke, ware en enige wereld. ... boodschapper van de Hel.

Hoewel ze half en half geloofde dat er leven na de dood was, dacht ze niet dat dit juist beschreven werd door de joods- christelijke mythen. Ze accepteerde de realiteit van Hemel en Hel niet. Dat was te simplistisch. Maar als ze daar niet in geloofde, waarom had ze dan die absolute zekerheid dat de krankzinnige een satanisch voorteken was? Waarom zou ze het voorgevoel in religieuze termen beschrijven? Ze huiverde. Ze was tot op het bot verkleumd. Ze liep terug naar de slaapkamer, maar liet het badkamerlicht branden. Ze voelde zich niet op haar gemak in het donker. Ze trok haar kamerjas aan.

Max snurkte vredig. Ze aaide over zijn wang met haar vingertoppen.

Hij werd onmiddellijk wakker. 'Wat is er?'

ik ben bang. Ik moet praten. Ik kan het niet verdragen alleen te zijn.'

Hij legde zijn hand rond haar pols. ik ben bij je.' ik zag iets vreselijks... afschuwelijk.' Ze huiverde weer. Hij zat rechtop, deed het licht aan en keek rond in de kamer. 'Visioenen,' zei ze.

Hij hield haar nog steeds vast rond haar pols en trok haar neer op het bed.

'Het begon toen ik sliep,' zei ze, 'en het ging door nadat ik wakker werd.'

'Het begon toen je sliep? Dat is nog nooit eerder gebeurd, hè?' 'Nooit.'

'Dan was het misschien een droom.' 'Nee, ik weet het verschil.'

Hij liet haar pols los en schoof het haar weg van haar voorhoofd. 'Wat voor een visioen was het?' 'Van dode mensen.' 'Een ongeluk?'

'Moord. Geslagen en gestoken.' 'Waar?'

'Op een flinke afstand hiervandaan.' is dat het enige watje weet?'

ik denk dat het in Orange County is. Misschien Santa Ana. Of Newport Beach. Laguna Beach. Anaheim. Daar ergens.' 'Hoeveel doden?'

'Een heleboel. Vier of vijf vrouwen. Allemaal in één huis. En 'En wat?'

'Zij zijn de eersten van velen.'

'Voel je dat?'

'Ja.'

'Voel je dat fysiek?' 'Ja.'

'De eersten van hoeveel?' 'Dat weet ik niet.'

'Heb je de moordenaar ook gezien?' 'Nee.'

'Heb je iets van hem gevoeld?'

'Nee.'

'Nee?'

'Zelfs de kleur van zijn haar niet?' 'Niets, Max.'

'Zijn de moorden al gepleegd?'

'Ik geloof het niet. Maar dat weet ik niet zeker. Ik was zo verrast door de visioenen dat ik geen enkele poging heb gedaan om ze vast te houden. Ik heb niet doorgezet zoals ik had moeten doen.'

Hij stapte uit bed en trok zijn eigen kamerjas aan. Ze stond op en drukte zich tegen hem aan. 'Je huivert,' zei hij.

Ze wilde geliefkoosd worden en kwam bij hem schuilen.

'Het was afschuwelijk.'

'Dat zijn ze allemaal.'

'Deze was nog erger dan anders.'

'Maar nu is hij voorbij.'

'Nee. Misschien is het voorbij voor die vrouwen, of anders zal het dat snel zijn. Maar niet voor ons. Wij raken hierin verstrikt. O, God, zoveel lijken, zoveel bloed. En ik geloof dat ik één van die dode meisjes kende.'

'Wie was het dan?' vroeg hij, haar nog dichter tegen zich aanhoudend.

'Het gezicht dat ik zag, was zo erg misvormd. Ik kon niet zeggen wie ze was, maar ze kwam me wel bekend voor.' 'Het moet wel een droom geweest zijn,' zei hij geruststellend. 'Je hebt je altijd moeten concentreren, je aandacht moeten richten om ze op te kunnen pikken. Zoals wanneer je een moordenaar probeert op te sporen. Je moet dan altijd een voorwerp betasten dat van zijn slachtoffer geweest is, voordat je beelden van hem kunt ontvangen.' Hij vertelde haar iets dat ze allang wist. Hij kalmeerde haar op de manier van een vader die aan zijn, nog steeds angstige, dochter uitlegt dat de spoken die ze in de donkere slaapkamer gezien heeft, alleen maar de door de tocht bewegende gordijnen waren die ze nu, met alle lichten aan, kon zien. Het deed er voor haar eigenlijk niet toe wat hij zei. Alleen al door hem te horen praten en door hem zo dichtbij te voelen kwam Mary tot rust.

'Zelfs als je zoekt naar een verloren ring of een halsketting of broche,' zei Max, 'moet je de doos of de la zien waar hij in bewaard werd. Dus wat je vannacht gezien hebt, móet wel een droom geweest zijn, wantje zocht er niet naar.' ik voel me beter.' 'Goed.'

'Maar niet omdat ik geloof dat het een droom was. Ik weet dat het een visioen was. Die vrouwen waren echt. Ze zijn nu dood of zullen dat binnenkort zijn.' Ze dacht aan de bruut verminkte gezichten en zei: 'God sta ze bij.' 'Mary...'

'Het was écht,' drong ze aan, terwijl ze zijn hand losliet en op de matras ging zitten. 'En wij zullen erbij betrokken raken.'

'Je bedoelt dat de politie om jouw hulp zal vragen?' 'Meer dan dat. Wij zullen erdoor getroffen worden... en hoe. Dit is het begin van iets dat ons leven totaal zal veranderen.' 'Hoe kun je dat weten?'

'Op dezelfde manier waarop ik al het andere weet. Ik voel het fysiek.'

'Of het ons leven zal veranderen of niet,' zei hij, 'is er een manier waarop we die vrouwen kunnen helpen?'

'We weten zo weinig. Als we de politie belden, dan zouden we ze niets waardevols kunnen vertellen.'

'En omdat je niet weet in welke stad het zal gebeuren, weten we ook niet welk politiebureau we moeten bellen. Kun je het visioen weer oppikken?'

'Het heeft geen zin het te proberen. Het is verdwenen.' 'Misschien komt het vanzelf terug, net zoals het die eerste keer kwam.'

'Misschien.' De mogelijkheid verkilde haar. 'Ik hoop van niet. Ik heb nü al te veel visioenen in mijn leven. Ik wil niet dat ik ze nu ook al krijg als ik er niet op voorbereid ben, als ik er niet om vraag. Als dat regelmatig gebeurde, zou ik in een inrichting terechtkomen.'

'Als er niets is wat we kunnen doen aan wat je zag,' zei Max, 'dan moeten we het voor vannacht maar voor gezien houden. Jij hebt een drankje nodig.' 'Ik heb al water gedronken.'

'Zou ik ooit water voorstellen? Ik bedoelde iets sterkers.'

Ze glimlachte. 'Op dit uur van de ochtend?'

'Het is geen ochtend. We zijn vroeg naar bed gegaan, weet je nog? En we hebben nog maar een half uur geslapen.'

Ze keek op de reiswekker. Tien over elf. 'Ik dacht dat ik al urenlang onder zeil geweest was.'

'Minuten,' zei hij. 'Wodka en tonic?'

'Scotch, als jij dat ook neemt.'

Hij liep naar de kleine ontbijttafel bij het raam. Daar stonden de flessen drank, de glazen, het ijs. Ondanks zijn omvang was hij niet onhandig. Hij bewoog zich als een wild dier - soepel, stil. Zelfs het inschenken van een drankje was een toonbeeld van elegantie, zoals Max het deed. Als iedereen was zoals hij, dacht Mary, zou het woord 'onhandig' niet bestaan.

Hij ging naast haar op de rand van het bed zitten. 'Kun je zo weer in slaap komen?' 'Dat betwijfel ik.' 'Drink dit maar eens.'

Ze nipte van de Scotch. Het brandde in haar keel. 'Waar maak je je zorgen over?' vroeg hij. 'Nergens over.'

'Je maakt je zorgen over het visioen.' 'Helemaal niet.'

'Luister, je bereikt er niets mee met je zorgen te maken,' zei hij. 'En wat het ook is, vergeet nu die blauwe giraf maar, die middenin een enorme custardpudding staat.' Ze staarde hem verbijsterd aan.

Grinnikend vroeg hij: 'Waar maak je je nu zorgen over?' 'Wat denk je? Een blauwe giraf in een custardpudding.' 'Zie je wel? Ik heb je van je zorgen over het visioen verlost.' Ze lachte. Hij had zo'n streng, grimmig gezicht dat zijn humor altijd als een verrassing kwam.

'Over blauw gesproken,' zei hij, 'Je ziet er geweldig uit in die kamerjas.'

'Die heb ik al eerder gedragen.'

'En iedere keer weer als je hem draagt, is het adembenemend. Volmaakt.'

Ze kuste hem. Ze verkende zijn lippen met haar tong, en trok zich toen plagend terug.

'Je ziet er volmaakt in uit, maar zonder die jas zie je er nog beter uit.' Hij zette zijn drankje naast zich op het nachtkastje en maakte de ceintuur rond haar middel los, opende de lange blauwe kamerjas.

Er trok een rilling van genot door haar heen. De koele lucht liefkoosde haar naakte huid. Ze voelde zich zacht, kwetsbaar; ze had hem nodig.

Met zijn zware handen, nu licht als vleugels, trok hij trage cirkels rond haar borsten, bedekte ze, drukte ze tegen elkaar, masseerde ze zacht. Hij ging op zijn knieën voor haar zitten, snuffelde in de kloof tussen haar borsten, kuste haar tepels. Zij nam zijn hoofd in haar handen, haalde haar vingers door zijn weelderige, glanzende haar. Alan vergiste zich in hem. 'Mijn lieve Max,' zei ze.

Hij bewoog met zijn lippen over haar gespannen buik, terwijl zij achterover ging liggen, kuste haar dijen, likte voorzichtig in haar warme binnenste. Hij schoof zijn handen onder haar billen en hief ze iets op.

Na enige minuten waarin haar gemurmel aanzwol en wegstierf, aanzwol en wegstierf als het mysterieuze geruis van de zee, hief hij zijn hoofd op en zei: 'Ik heb je lief.' 'Heb me dan lief.'

Hij deed zijn kamerjas uit en kwam bij haar op het bed.

Moe maar voldaan gingen ze rond middernacht van elkaar, maar de betovering was niet verbroken. Nog steeds vol genot zweefde ze als het ware, haar ogen gesloten. Op de een of andere manier was ze zichzelf nu meer intens bewust van haar lichaam dan tijdens de geslachtsgemeenschap. Maar binnen een paar minuten keerden de herinneringen aan het visioen terug: bebloede en verwoeste gezichten. Met haar ogen gesloten, leken de achterkanten van haar oogleden twee projectieschermen waarop ze niets anders dan slachting zag. Ze opende haar ogen en de kamer leek vol kronkelende, vreemde vormen te zijn. Hoewel ze Max niet wilde storen, kon ze niet voorkomen dat ze onrustig lag te woelen in bed. Ten slotte deed hij het licht aan. 'Jij hebt een kalmeringsmiddel nodig.' Hij zwaaide zijn benen uit bed. 'Ik zal het wel pakken,' zei ze. 'Blijf liggen.'

Een minuut later kwam hij terug uit de badkamer met een glas water en een van die capsules die ze veel te vaak nodig had.

'Misschien zou ik die niet moeten nemen na al die drank,' zei ze.

'Je hebt alleen maar de helft van je Scotch opgedronken.'

'Daarvóór heb ik wodka gehad.'

'Die wodka is allang uitje lichaam verdwenen.'

Ze nam het kalmeringsmiddel. Het bleef in haar keel steken.

Ze spoelde het door met een tweede slok water.

Toen ze weer in bed lag, hield hij haar hand vast. Dat deed hij nog steeds toen de chemisch opgeroepen slaap haar begon te overmannen.

Terwijl haar bewustzijn van haar wegrolde als de bal van een kind langs een heuvelhelling, bedacht ze hoe verkeerd Alan het had wat Max betrof, hoe vreselijk en totaal verkeerd.

Dinsdag 22 december

6

'Politiebureau Anaheim.'

'Bent u een politieagent, juffrouw?'

'Ik ben de receptioniste.'

'Kan ik met een agent spreken?'

'Welke klacht heeft u?'

'O, geen klacht. Ik vind dat jullie geweldig werk doen.' 'Ik bedoel: wilt u melding maken van een misdrijf?' 'Dat weet ik niet zeker. Er is hier iets heel vreemds aan de hand.'

'Wat is uw naam?' 'Alice. Alice Barnable.' 'Uw adres?'

'Peregrine Apartments op Euclid Avenue. Ik zit in appartement B.'

'Ik verbind u door met iemand anders.'

'U spreekt met brigadier Erdman.'

'Bent u echt een brigadier?'

'Met wie spreek ik?'

'Mevrouw Alice Barnable.'

'Wat kan ik voor u doen?'

'Bent u echt een brigadier? U klinkt zo jong.'

'Ik ben al twintig jaar politieagent. Als u...'

'Ik ben achtenzeventig, maar ik ben niet seniel.'

'Dat zei ik ook niet.'

'Er zijn zoveel mensen die ons, ouderen, behandelen alsof we kinderen zijn.'

'Dat doe ik mei, mevrouw Barnable. Mijn moeder is vijfenzeventig, en haar verstand is scherper dan het mijne.' 'Dan kunt u maar beter geloven wat ik u te vertellen heb.' 'En wat is dat?'

r 'Er zijn vier verpleegsters die het appartement boven het mijne delen, en ik weet zeker dat ze moeilijkheden hebben. Ik heb ze opgebeld, maar niemand nam de telefoon op.''Hoe weet u dat ze moeilijkheden hebben?' 'Er ligt een plas bloed in mijn tweede badkamer.' 'Wiens bloed? Het spijt me, maar ik kan u niet helemaal volgen.'

'De waterleidingen van het appartement boven het mijne zijn niet weggewerkt en ze lopen door één van de hoeken van mijn tweede badkamer. En denkt u nu niet dat ik in een goedkope flat woon. De leidingen zijn witgeschilderd, ze vallen nauwelijks op. Het gebouw is oud, maar op zijn manier elegant. Het is niet goedkoop. Het is ouderwets. Mijn Charlie heeft me genoeg geld nagelaten om me zeer comfortabel te laten leven.'

'Dat geloof ik graag, mevrouw Barnable. Maar hoe staat het met dat bloed?'

'Die leidingen lopen door een gat in het plafond. Het gat is een klein beetje te groot, rondom de leiding - zo'n halve centimeter. Vannacht is er bloed door dat gat gedruppeld. De leidingen zijn ermee besmeurd en er ligt een grote, kleverige vlek op mijn vloer.'

'Weet u zeker dat het bloed is? Misschien is het roestig water, of...'

'Nu behandelt u mij als een klein kind, brigadier Erdman.' 'Het spijt me.'

'Ik herken bloed wanneer ik het zie. En wat ik me afvroeg - wat ik me afvroeg was of uw mensen misschien boven een kijkje konden nemen.'

Agenten Stambaugh en Pollini troffen de deur van het appartement halfopen aan. Hij zat onder de vingerafdrukken van opgedroogd bloed.

'Denk je dat hij nog steeds binnen is?' vroeg Stambaugh. 'Je kunt het nooit weten. Geef me rugdekking.' Pollini ging met getrokken revolver naar binnen en Stambaugh volgde hem.

De woonkamer was goedkoop maar gezellig ingericht in riet en rotan. Aan de witte muren hingen kleurige, ingelijste prenten van palmbomen en inboorlingendorpen en koffiebruine meisjes met blote borsten, gekleed in gestreepte sarongs. Het eerste lijk lag in de keuken. Een jonge vrouw in een zwart met groene pyjama. Op de vloer. Op haar rug. Lange gele haren, besmeurd met gestold bloed, waren als een waaier uitgespreid. Ze was met een mes gestoken - en meermalen in haar gezicht getrapt. 'Christus,' zei Stambaugh. 'Dat is wat, hè?'

'Word je daar niet misselijk van?' 'Zoiets heb ik al eerder gezien.'

Pollini wees naar een paar voorwerpen op het aanrecht - een kartonnen bord, twee sneden brood, een pot mosterd, een tomaat, een pak kaas. 'Belangrijk?' vroeg Stambaugh.

'Ze werd 's nachts wakker. Misschien leed ze aan slapeloosheid. Ze was een hapje klaar aan het maken toen hij binnenkwam. Ziet er niet naar uit dat ze weerstand bood. Hij ver- rastte haar, of misschien kende ze hem wel en vertrouwde ze hem.'

'Moeten we zo praten?' 'Waarom niet?'

Stambaugh gebaarde naar de kamers die ze nog niet doorzocht hadden.

'De moordenaar? Die is allang verdwenen.' Stambaugh bewonderde zijn partner enorm. Hij was acht jaar jonger dan Pollini. Hij was nog maar zes maanden agent, terwijl de oudere man al zeven jaar bij de politie was. Wat hem betrof, had Pollini alles wat een goede politieman nodig had: intelligentie, moed en hij was door de wol geverfd. Maar het belangrijkste van alles was dat Pollini zijn werk kon doen zonder dat het hem echt raakte. Hij kromp niet ineen bij het zien van verminkte lijken, zelfs niet als hij het meest deerniswekkende van alle slachtoffers aantrof: het doodgeslagen kind. Pollini was keihard. Hoewel hij zijn mentor probeerde te imiteren, werd Stambaugh meestal kotsmisselijk temidden van te veel verspild bloed.

'Kom mee,' zei Pollini.

Hij liep voor Stambaugh uit, door de hal naar de tweede badkamer, waar het felle licht glansde op met bloed bespat porselein en op de afschuwelijk gevlekte witte toilettafel. 'Deze keer was er een worsteling,' zei Stambaugh. 'Maar dat stelde niet veel voor. Hij was binnen een paar seconden voorbij.'

Het was weer een jonge vrouw, slechts gekleed in een slipje, die als een foetus lag opgerold in een hoek van de badkamer. Ze was herhaaldelijk in haar borsten, buik, rug en billen gestoken met een mes. Er waren tussen de vijftig en honderd steekwonden.

Het was haar bloed dat langs de leidingen, die omhoog kwamen van het appartement op de begane grond van Alice Barnable, gelopen was. 'Gek,' zei Pollini.

'Gèk?' Stambaugh had nog nooit zo'n slachtpartij gezien. Hij kon de gewelddadigheid erachter niet bevatten. 'Gek dat hij geen van deze twee verkracht heeft.', 'Zou hij dat dan gedaan moeten hebben?' 'Zijn soort doet dat wel, negentig procent van de gevallen.' In de logeerkamer, aan de andere kant van de hal, stonden twee onopgemaakte bedden, maar er waren geen lijken. In de hoofdslaapkamer vonden ze een naakt, roodharig meisje op het bed vlakbij de deur. Haar keel was doorgesneden. 'Helemaal geen worsteling,' zei Pollini. 'Hij heeft haar in haar slaap te pakken gekregen. Het ziet ernaar uit dat hij deze ook niet verkracht heeft.'

Stambaugh knikte. Hij was niet in staat te spreken. Beide vrouwen in de hoofdslaapkamer leken katholiek te zijn en, hoewel niet devoot, toch tenminste trouw aan hun geloof. Er lagen een aantal religieuze voorwerpen verspreid op de vloer.

Naast het nachtkastje van de roodharige lag een vernield crucifix. Het houten kruis was in vier stukken gebroken. Het aluminium beeld van Christus was in het midden dubbel gevouwen, zodat de doornenkroon de blote voeten van het beeld raakte. Het hoofd was verdraaid, zodat de Christusfiguur over zijn schouder keek.

'Dit is niet per ongeluk gebroken tijdens de worsteling,' zei Pollini, terwijl hij zich over de restanten van het beeldje heenboog. 'De moordenaar heeft dit van de muur gerukt en heeft er flink wat tijd aan besteed om het te vernielen.' Er hadden twee religieuze beeldjes op het dressoir van de roodharige gestaan. Ook die waren gebroken. Sommige stukken waren tot kalkstof verpulverd; er waren een paar witte hielafdrukken op het tapijt te zien.

'Hij heeft absoluut iets tegen katholieken,' zei Pollini. 'Of misschien tegen religie in het algemeen.' Stambaugh volgde hem onwillig naar het laatste bed. De vierde dode vrouw was herhaaldelijk met een mes gestoken en gewurgd met een rozenkrans. Toen ze nog leefde, was ze prachtig geweest. Zelfs nu, naakt en koud, haar haar vol samengeklonterd bloed, haar neus gebroken, één oog dichtgeslagen, haar gezicht vol donkere plekken, waren er nog sporen van schoonheid te zien. Haar blauwe ogen zouden even helder als bergmeren zijn geweest. Gewassen en gekamd zou haar haar dik en weelderig zijn. Ze had lange, goedgevormde benen, een smal middel, een platte buik en prachtige borsten.

Ik heb dat soort vrouwen eerder gezien, dacht Stambaugh droevig. Ze zou ongetwijfeld met rechte schouders hebben gelopen, duidelijk trots op zichzelf, opgewekt voortstappend. 'Ze was een verpleegster,' zei Pollini. Stambaugh keek naar het uniform en het kapje die op een stoel bij het bed lagen. Hij voelde zijn benen slap worden. 'Wat is er?' vroeg Pollini.

Stambaugh aarzelde, schraapte zijn keel. 'Nou, eh, mijn zuster is een verpleegster.' 'Dit is jouw zuster toch niet?' 'Nee. Maar ze is ongeveer even oud als mijn zuster.' 'Ken je haar? Werkte ze samen met jouw zuster?' 'Ik heb haar nooit eerder gezien,' zei Stambaugh. 'Wat is er dan aan de hand?' 'Dit meisje had mijn zuster kunnen zijn.' 'Je wordt toch niet gek, hè?' 'Nee, het is oké.'

'Op den duur raak je hier wel aan gewend.'

Stambaugh zei niets.

'Deze is wel verkracht,' zei Pollini.

Stambaugh slikte moeizaam. Hij was duizelig.

'Zie je dat?' vroeg Pollini.

'Wat?'

'Op het schaamhaar. Het is manlijk zaad.' 'O.'

'Ik vraag me af of hij haar ervóór of erna gepakt heeft.' 'Vóór of na wat?'

'Vóór of nadat hij haar vermoord heeft.'

Stambaugh haastte zich de hoofdbadkamer in, viel op zijn knieën voor het toilet en gaf over.

Toen de krampen in zijn maag voorbij waren, wist hij dat hij in de laatste minuten iets belangrijks over zichzelf geleerd had. Ondanks wat hij die ochtend nog gedacht had, wilde hij nóóit als Ted Pollini worden.

7

Max kwam om half twaalf de kamer weer binnen, net toen ze zich had aangekleed. Hij rook naar zeep, aftershave en de pijptabak met kersengeur waar hij zo van hield.

'Een wandeling gemaakt?' vroeg Mary.

'Wanneer ben jij wakker geworden?'

'Nog geen uur geleden.'

'Ik was al om half negen op.'

'Ik heb tien uur geslapen. Toen het me eindelijk lukte uit bed te komen, voelde ik me verdoofd. Ik had dat kalmeringsmiddel niet moeten nemen na al die drank.' 'Je had het nodig.'

'Ik had er geen behoefte aan om me te voelen zoals ik me vanochtend voelde.' 'Ie ziet er nu geweldig uit.' 'Waar ben je geweest?'

'In het café, beneden. Ik heb wat toast en sinaasappelsap gehad en heb de kranten gelezen.'

'Stond er iets in wat te maken had met wat ik gisteravond gezien heb?'

'De plaatselijke krant had een mooi artikel. Jij en Barnes die De Hakker gegrepen hebben. Ze zeggen dat Goldmans conditie niet meer kritiek is.'

'Dat bedoelde ik niet. De dode vrouwen in het visioen. Hoe staat het daarmee?'

'Er stond niets over in de kranten.'

'Vanmiddag wel.'

Er kwam een bezorgde trek op zijn gezicht. Hij legde een hand op haar schouder. 'Je moet je af en toe eens ontspannen. Nu en dan moet je eens wat frisse lucht door je hoofd laten blazen. Hou je nu maar niet met dit visioen bezig, Mary. Vergeet het, alsjeblieft. Voor mij?'

'Ik kan het niet vergeten,' zei ze ongelukkig. Ze wilde verschrikkelijk graag dat ze het kon vergeten.

Voordat ze de stad verlieten, gingen ze een winkel voor elektrische apparatuur binnen en kozen en betaalden een elektrisch fornuis en een magnetron voor Dan Goldman. Later stopten ze langs de autosnelweg bij Ventura om te lunchen in een restaurant dat ze kenden. Ze bestelden elk een salade, manicotti en een fles Cabernet Sauvignon van Robert Mondavi.

Vanaf hun tafel hadden ze uitzicht over de oceaan. Het loodgrijze water leek een spiegel die de turbulente hemel weerkaatste. De branding was hoog en snel. Een paar meeuwen zwierden langs de kustlijn.

'Het zal goed zijn om thuis te komen,' zei Max. 'We moeten er vóór twee uur kunnen zijn.' 'Zoals jij rijdt zullen we er al veel eerder zijn.' 'We kunnen een paar uur in Beverly Hills blijven om kerstinkopen te doen.'

'We zijn zo vroeg thuis dat ik liever naar mijn therapeut ga. Ik heb een afspraak om half vijf. Ik heb er de afgelopen tijd veel te veel moeten missen. Ik doe morgen mijn inkopen wel. Bovendien heb ik nog helemaal niet over kerstcadeaus nagedacht. Ik heb er nog geen idee van wat ik voor je moet kopen.'

'Ik zie je probleem,' zei hij. 'Ik bèn de man die alles heeft.' 'O ja?'

'Natuurlijk. Ik heb jou.'

'Dat is flauw.'

'Maar ik meen het wel.'

'Je laat me blozen.'

'Dat is nooit moeilijk geweest.'

Ze bracht haar rechterhand naar haar wang. 'Ik kan het voelen. Ik wilde dat ik het kon beheersen.' 'Ik ben blij dat je dat niet kunt,' zei hij. 'Het is charmant. Het is een teken van je onschuld.' 'Ik? Onschuldig?' 'Als een baby,' zei hij.

'Weetje nog hoe ik de afgelopen nacht in bed was?'

'Hoe zou ik dat kunnen vergeten?'

'Was dat onschuld?'

'Dat was hemels.'

'Nou dan.'

'Maar je bloost nog steeds.' 'O, drink je wijn en hou je mond.' 'Je bloost nog steeds.' 'Dat komt van de wijn.' 'Je bloost nog steeds.' 'Klootzak,' zei ze liefhebbend. 'Je bloost nog stééds.' Ze lachte.

Buiten het raam rolden er nog steeds dichte wolken van de oceaan landinwaarts.

Tijdens de spumoni en koffie vroeg Mary: 'Wat denk je van adoptie?'

Hij schudde gemaakt wanhopig zijn hoofd. 'We zijn te oud om nu nog ouders te vinden. Wie zou er kinderen willen hebben die zo groot zijn als wij?' 'Nee, serieus,' zei ze.

Hij staarde haar enige tijd aan, toen legde hij zijn lepel neer zonder de spumoni te eten. 'Bedoel je werkelijk dat jij en ik... een kind zouden adopteren?'

Ze werd aangemoedigd door de verwondering in zijn stem. 'We hebben erover gepraat een gezin te hebben,' zei ze. 'En omdat ik nooit zelf een baby kan krijgen.. 'Maar misschien kan dat toch wel.'

'Nee, nee,' zei ze. 'Dat heeft de dokter me bijzonder duidelijk gemaakt.'

'Het is bekend dat dokters zich wel eens kunnen vergissen.' 'Deze keer niet,' zei ze, bijna te zacht om nog te kunnen horen.

'Er is te veel verkeerd... binnen in mij. Ik kan nooit een baby krijgen, Max. Nooit.'

'Adoptie...' Max dacht erover na terwijl hij zijn koffie dronk. Geleidelijk aan begon hij te grijnzen. 'Ja. Het zou geweldig zijn. Een grappig klein babymeisje.' 'Ik dacht meer aan een klein jongetje.' 'Nou, dat is zeker niet iets waarover we een compromis kunnen sluiten.'

'Dat kunnen we wel,' zei ze snel. 'We adopteren een meisje èn een jongen.'

'Je hebt aan alles gedacht, hè?'

'O, Max, je vindt het echt een goed idee. Ik kan het zien. We zouden deze week met een adoptiebureau kunnen praten. En als...'

'Wacht eens even,' zei hij, terwijl zijn glimlach verflauwde. 'We zijn nog maar vier maanden getrouwd. We zouden er de tijd voor moeten nemen elkaar en onszelf beter te leren kennen dan nu het geval is. Dan zullen we klaar zijn voor kinderen.' Ze verborg haar teleurstelling niet. 'Hoe lang zal dat duren?' 'Zo lang als nodig is. Zes maanden... een jaar.' 'Luister. Ik ken jou. Jij kent mij. We houden van elkaar en we mogen elkaar. We zijn intelligent, verstandig, en we hebben heel veel geld. Wat hebben we nog meer nodig om goede ouders te zijn?'

'We moeten in vrede met onszelf, in onszelf zijn,' zei hij. 'Jij vecht niet meer. Jij bent in vrede met jezelf.' 'Ik ben nog maar halverwege,' zei hij. 'En jij moet ook het één en ander onder ogen zien.'

Hoewel ze het antwoord wist, vroeg ze uitdagend: 'Wat dan?'

'Jij moet onder ogen zien wat er vierentwintig jaar geleden gebeurd is, je herinneren wat je weigert je te herinneren... elk detail van de mishandeling die je kreeg... alles wat die man met je deed toen je zes jaar oud was. Totdat je daarmee in het reine komt, zul je nachtmerries blijven krijgen. Je zult nooit echte gemoedsrust kennen, tenzij je die herinneringen onder ogen ziet en uitbant.'

Ze wierp het hoofd in de nek, haar lange haar over haar schouders zwaaiend. 'Ik hoef wat er toen gebeurde niet onder ogen te zien om nu een goede moeder te zijn.' 'Ik denk van wel,' zei hij.

'Maar Max, er zijn zoveel kinderen zonder een thuis, zonder hoop of een toekomst. Wij kunnen nu twee ervan...' Hij kneep in haar hand. 'Je speelt weer voor Atlas, Mary. En ik begrijp het best. Jij hebt meer liefde in je dan wie dan ook. Jij wilt die liefde delen, zo ben jij. En ik beloof je dat je die kans zult krijgen. Maar adoptie is een grote stap. En die zullen we pas nemen als we er klaar voor zijn.' Ze kon niet kwaad worden. Ze glimlachte en zei: 'Ik zal je weerstand breken. Dat beloof ik je.' Hij zuchtte. 'Dat denk ik wel, ja.'

Mary hield er niet van hard te rijden. Toen ze negen jaar was, stierf haar vader bij een ongeluk. Zij had ook in de auto gezeten toen het gebeurde. Voor haar was een auto een gevaarlijk ding.

Als passagier kon ze hoge snelheden alleen maar accepteren als Max achter het stuur zat. Dan was ze in staat zich te ontspannen en zich zelfs opgewonden te voelen als het landschap voorbijschoot. Max was haar bewaker. Hij bewaakte en beschermde haar. Het was ondenkbaar dat er iets ergs met haar kon gebeuren als ze bij hem was. Het deed hem enorm veel plezier de Mercedes op hoge snelheden in bedwang te houden, waarbij zijn bedrevenheid en vermogen om aanhouding door de politie te voorkomen, getest werden. Hij genoot evenveel van de auto als van zijn wapenverzameling; en als hij reed was hij even recht door zee als wanneer hij de liefde bedreef. Op een lang en rustig stuk rechte snelweg, met al zijn aandacht gevestigd op de auto onder hem en op het wegdek dat voorbijschoot, kon hij zelden het geduld opbrengen voor een gesprek. Hij leek op een roofvogel, zijn ogen tot spleetjes dichtgeknepen, gebogen over het stuur.

Als hij zo reed, kon Mary de roekeloosheid zien, zijn voorkeur voor opwinding en geweld, waardoor hij in zoveel vechtpartijen verzeild geraakt was. Vreemd genoeg beangstigde dat aspect van hem haar niet. In plaats daarvan vond ze hem aantrekkelijker dan ooit.

Ze schoten in de richting van Los Angeles met een snelheid van honderdvijfenveertig kilometer per uur.

Het achttien kamers tellende huis in Engelse Tudorstijl in Bel Air zag er koel en elegant uit, in de schaduw van de tien meter hoge bomen. Het landgoed van 8000 m2 had haar bijna elke cent gekost die ze verdiend had met haar eerste twee bestsellers, maar daar had ze nooit spijt van gehad. Toen ze op het ronde voorplein parkeerden, kwam Emmet Churchill naar buiten om hen te begroeten. Hij had grijs haar en een keurige snor. Hij was zestig jaar oud, maar zijn gezicht was nog ongerimpeld. Een leven van onderdanigheid was opmerkelijk goed geweest voor zowel Emmet als zijn vrouw.

'Heeft u een goede reis gehad, meneer Bergen?' 'Uitstekend,' zei Max. 'Ik heb een paar kilometer lang tweehonderd gereden en Mary heeft niet één keer gegild.' 'Dat zou ik wel gedaan hebben,' zei Emmet.

Mary had verwacht een andere Mercedes in de oprijlaan te zien staan. 'Is Alan niet thuis?'

'Hij is er even geweest om wat schone kleren op te halen,' zei Emmet. 'Maar hij wilde zo snel mogelijk weg om op vakantie te gaan.'

Ze was teleurgesteld. Ze had gehoopt op een nieuwe mogelijkheid om hem te overtuigen dat hij en Max wel degelijk met elkaar overweg konden. 'Hoe gaat het met Anna?' vroeg ze Emmet.

'Kon niet beter. Toen u vanochtend belde om te zeggen dat u thuis zou komen, is ze meteen begonnen met het eten voor te bereiden. Ze staat nu in de keuken.'

'Zo gauw Max zich opgefrist heeft, gaat hij naar Beverly Hills om wat inkopen te doen,' zei Mary tegen Emmet. 'Je zult de bagage uit de Mercedes moeten halen voordat hij weggaat.'

'Ik zal het meteen doen.'

Ze liep naar de voordeur. 'En wil je mijn auto uit de garage halen? Ik heb om half vijf een afspraak met dokter Cauvel. Ik wil...'

De man kwam op haar af, meedogenloos, kracht in de stoot, een mes diep in haar maag, het lemmet draait rond, de huid scheurt open, bloed spuit naar buiten, pijn barst los, duisternis vloeit, vloeit...

Ze kwam weer bij bewustzijn toen Max haar op het bed in de grote slaapkamer op de tweede verdieping neerlegde. Ze klampte zich aan hem vast. Ze kon niet ophouden met trillen. 'Voel je je wat beter?' 'Hou me vast,' zei ze.

Dat deed hij. 'Kalm aan. Kalm aan nou maar.'

Ze kon het krachtige, rustige kloppen van zijn hart voelen.

Na enige tijd zei ze: 'Ik heb dorst.'

'Is dat alles? Heb je je pijn gedaan? Zal ik een dokter bellen?'

'Haal alleen maar wat water voor me.' 'Je viel flauw.'

'Ik voel me nu weer prima.'

Toen hij terugkwam uit de badkamer met het glas water, hielp hij haar rechtop te gaan zitten. Hij hield het glas schuin terwijl ze dronk en vertroetelde haar alsof ze een kind was. Toen ze klaar was, vroeg hij: 'Wat gebeurde er?' Achteroverleunend tegen het hoofdeinde zei ze: 'Weer een visioen waar ik niet om gevraagd had. Alleen... het was anders dan alles wat ik ooit eerder heb meegemaakt.' Ze moest wel bleek geworden zijn, want hij zei: 'Rustig nu maar. Het is voorbij.'

Hij zag er goed uit. Geweldig. Zo groot en betrouwbaar. Ze kwam een beetje tot rust, alleen maar omdat hij dat zei. 'Ik zag dat verdomde geval niet alleen, Max. Ik vóélde het. Een mes. Ik voelde een mes in me dringen, me opensnijden.' Ze legde één hand op haar buik. Er was geen wond. Geen kneuzing. De huid was niet eens zacht. 'Dus als ik het goed begrijp,' zei hij, 'zag jij hoe jijzelf doodgestoken werd?' 'Nee.'

'Wat zag je dan?'

Ze stond op en gebaarde hem te gaan zitten toen hij haar wilde ondersteunen. Ze liep naar het raam en keek naar het twaalf meter lange zwembad achter het huis, het weelderige terrein, en naar het kleine huis van de Churchills aan het andere eind van het landgoed. Normaal gesproken zou ze nog meer tot rust zijn gekomen door dit bewijs van welvaart, maar nu had het geen effect op haar. 'Ik zag een andere vrouw. Niet ik. Maar ik voelde haar pijn alsof het de mijne was.'

'Dat is nog nooit eerder gebeurd.' 'Deze keer wel.'

'Heb je er ooit van gehoord dat een andere helderziende zo'n ervaring gehad heeft? Hurkos? Croiset? Dijkshoorn?' 'Nee.' Ze wendde zich af van het raam. 'Wat betekent het? Wat gaat er met me gebeuren?'

'Er zal niets met je gebeuren.' Omdat hij nu zeker wist dat ze niet ziek was, begon hij met de voorzichtige ondervraging die haar door een visioen of door de herinnering daaraan kon leiden. 'Datgene watje zag, is dat al gebeurd?'

'Nee.'

'Die vrouw die doodgestoken zal worden... was zij één van degenen die je in de nachtmerrie van de afgelopen nacht zag?'

'Nee. Een andere.'

'Heb je haar gezicht duidelijk gezien?' 'Ja. Maar niet langer dan een ogenblik.' Mary zat in een oorfauteuil bij het raam. Haar handen, die scherp afstaken tegen de bruine bekleding van geplet fluweel, waren bleek, bijna doorschijnend. Ze voelde zich lichter dan lucht, alsof haar bestaan nietig was, alsof ze geleidelijk aan verdween.

'Hoe zag die vrouw eruit?' vroeg Max. 'Knap.'

Hij liep voor haar heen en weer. 'Kleur haar?'

'Bruin.'

'Ogen?'

'Groen of blauw.' 'Jong?'

'Ja. Ongeveer van mijn leeftijd.' 'Ken je haar naam?'

'Nee. Maar ik geloof wel dat ik haar eerder gezien heb.' 'Dat dacht je ook van één van degenen van de afgelopen nacht.' Ze knikte.

'Waarom denk je dat je haar kent?'

'Dat weet ik niet. Het is gewoon een indruk.'

'Was de plaats van de misdaad dezelfde als in het visioen van de afgelopen nacht?'

'Nee. Deze vrouw zal vermoord worden... in een schoonheidssalon.'

'Een schoonheidssalon?' 'De schoonheidsspecialist is een man.' 'Wat zal er met hem gebeuren?' 'Hij zal ook vermoord worden.'

'Zijn er nog meer slachtoffers?' 'Een derde. Een andere vrouw.'

Ze had heel veel gevoeld in de paar seconden dat de spiritistische beelden door haar geest geflitst waren. Maar met elk gegeven beleefde ze weer de rauwe herinnering aan dat mes dat ze op een mystieke wijze gedeeld had met de stervende vrouw. 'Wat is de naam van de schoonheidssalon?' vroeg Max. 'Dat weet ik niet.' 'Waar is het?' 'Hier niet zo ver vandaan.' 'Weer in Orange County?' 'Ja.'

'In welke stad?' 'Dat weet ik niet.'

Hij zuchtte en ging in de leunstoel tegenover de hare zitten. 'Is de moordenaar dezelfde als degene die je de afgelopen nacht zag?' 'Absoluut.'

'Dus hij is een recidivist, een psychopaat, een massamoordenaar. Hij vermoordt vier of vijf personen op één plaats en dan weer drie op een andere.'

'Dat is misschien nog maar het begin,' zei ze zacht.

'Hoe ziet hij eruit?'

'Dat weet ik nog steeds niet.'

'Is hij groot of klein?'

'Ik weet het niet.'

'Hoe heet hij?'

'Ik wilde dat ik dat wist.'

'Is hij jong of oud?'

'Zelfs dat weet ik niet.'

Het was benauwd in de kamer. De lucht was bedompt, bijna bedorven. Ze stond op en deed het raam open. 'Als je geen beeld van hem kunt krijgen,' zei Max, 'hoe kun je dan zeggen dat het in allebei de visioenen dezelfde moordenaar is?'

'Ik kan het gewoon, dat is alles.'

Ze ging weer zitten met haar gezicht naar het raam.

Ze voelde zich hol, licht. Ze kon zich voorstellen dat ze door de bries meegevoerd werd, hoe licht die ook was. De ongevraagde visioenen hadden haar veel energie gekost. Ze zou er niet veel meer kunnen verdragen. Zeker niet haar hele leven lang.

Binnenkort zal ik geen tornado meer nodig hebben zoals Do- rothy uit The Wizard of Oz. Een windstootje zal voldoende zijn om mij naar Oz te blazen.

'Wat kunnen we doen om hem van nieuwe moorden af te houden?' vroeg Max.

'Niets.'

'Laten we hem dan even uit onze gedachten zetten.' Ze keek woedend. 'Weet je wanneer ik me het ergste voel? Weet je wanneer ik me zo vreselijk voel dat ik bijna een eind aan mijn leven zou willen maken?' Hij wachtte.

Haar handen lagen in haar schoot en haar vingers vochten een soort oorlog met elkaar uit. 'Dat is wanneer ik weet dat er iets vreselijks zal gebeuren... maar ik weet niet genoeg om het te voorkomen. Als ik deze kracht moet hebben, waarom heb ik die dan niet zonder enig voorbehoud gekregen? Waarom kan ik hem niet aan- en uitzetten als een televisietoestel? Waarom wordt het beeld soms helemaal onduidelijk als ik het het meest nodig heb? Moet ik erdoor gekweld worden? Is het een walgelijke grap? Er zullen een heleboel mensen sterven omdat ik het niet duidelijk kan zien. Verdomme, verdomme, verdomme!' Ze sprong op en liep naar de televisie toe. Ze zette hem aan, uit, aan, uit, aan, uit, met bijna genoeg kracht om de schakelaar te breken.

'Je moet je niet verantwoordelijk voelen voor wat je in je visioenen ziet,' zei hij. 'Maar dat doe ik wel.' 'Dat moet je veranderen.' 'Dat doe ik niet. Dat kan ik niet.'

Hij stond op, liep naar haar toe en nam haar hand van de knoppen af. 'Waarom fris je je niet wat op? En dan gaan we inkopen doen.'

'Ik niet,' zei ze. 'Ik heb een afspraak met dokter Cauvel.' 'Dat is pas over tweeëneenhalf uur.'

'Ik kan me er nu niet toe brengen om inkopen te gaan doen,'

zei ze. 'Ga jij maar. Ik doe het morgen wel.'

'Ik kan je hier niet alleen laten.'

'Ik ben niet alleen. Anna en Emmet zijn er.'

'Ik geloof niet dat je zou moeten rijden.'

'Waarom niet?'

'Stel dat je weer een aanval krijgt terwijl je achter het stuur zit?'

'O. Dan kan Emmet me wel rijden.'

'Wat ga je in de tussentijd doen, totdat je je therapeut ziet?'

'Een column schrijven,' zei ze.

'We hebben vorige week nog een heel pak weggestuurd. We liggen al twintig columns vóór op ons schema.' Hoewel ze zich niet erg goed voelde, lukte het haar een luchtige toon aan te slaan. 'We liggen er twintig op het schema voor, omdat jij er vijftien van geschreven hebt. Het wordt tijd dat ik eens wat doe. Het kan geen kwaad om er eenentwintig vóór te zijn.'

'Er ligt wat materiaal op mijn bureau over die vrouw in Noord Carolina die de sekse van een ongeboren baby kan voorspellen, alleen maar door de moeder aan te raken. Ze bestuderen haar op de Universiteit van Duke.' 'Dan zal ik daar iets over gaan schrijven.' 'Nou, als je dat zeker weet...'

'Absoluut. Oké, verdwijn naar Gucci, Giorgio, The French Corner, Juel Park, Courrèges, Van Cleef en Arpels - en koop prachtige dingen voor me voor Kerstmis.' Hij probeerde zijn lachen in te houden en zei: 'Maar ik heb al wat gekocht bij Woolworth.'

'O,' zei ze, het spelletje met hem meespelend, 'dan denk ik niet dat je het erg vindt als ik je een waardebon geef voor een paar hamburgers bij McDonald.'

Hij deed alsof hij teleurgesteld was. 'Nou ja, ik kan bij Gucci en Edwards Lowell misschien wat vinden dat bij het cadeau van Woolworth past.'

Ze grijnsde. 'Doe dat maar. Dan laat ik je vannacht misschien hier slapen in plaats van op de bank.' Hij lachte en kuste haar. 'Mmmm,' zei ze. 'Alweer.'

Ze wist dat hij van haar hield, en die kennis was min of meer een compensatie voor de afschuwelijke gebeurtenissen van de afgelopen paar dagen.

8

De blikvanger in dokter Cauvels kantoor was een verzameling van honderden glazen honden, die uitgestald stonden op schappen van glas en chroom aan één kant van zijn bureau. Niet één van de honden was groter dan Mary's hond en de meeste waren veel kleiner. Er waren blauwe honden, bruine honden, rode honden, melkwitte honden, zwarte honden, doorzichtige en ondoorzichtige, gestreepte en gestippelde, handgeblazen en uit één stuk glas gevormde honden. Sommige ervan lagen, sommige zaten, stonden, renden. Er waren bassethonden, hazewindhonden, airedales, Duitse herders, Pekinezen, terriërs, sint-bernards, en een tiental andere rassen. Een wijfje met een nest tere glazen puppy's stond naast een komisch tafereel van honden die op minuscule glazen instrumenten speelden, op fluiten en trommels en bugels. Verscheidene wonderlijke figuren glansden duister in de zwijgende dierentuin: grauwende hellehonden, demonen met hondekoppen en gespleten tongen.

Glas was ook het opvallendste aan de dokter zelf. Hij droeg een bril met dikke glazen, waardoor zijn ogen abnormaal groot leken. Hij was klein, zag er atletisch uit en was overdreven netjes op zichzelf. De brilleglazen waren nooit vuil, hij poetste ze steeds weer.

Mary en de dokter zaten tegenover elkaar aan een klaptafel in het midden van de kamer.

De psychiater schudde een pak speelkaarten. Toen legde hij er tien omgekeerd neer in een enkele rij.

Ze pakte het stuk ijzerdraad van een centimeter of vijftien dat hij tevoorschijn had gehaald en hield het boven de kaarten. Ze bewoog het heen en weer. Tweemaal dook het naar de tafel, alsof onzichtbare vingers het uit haar handen wilden trekken. Na minder dan een minuut legde ze de draad neer en wees twee van de kaarten aan. 'Die twee zijn het hoogste.' 'Wat zijn het?' vroeg Cauvel. 'Eén ervan kon wel eens een aas zijn.' 'Van welke kleur?' 'Dat weet ik niet.'

Hij draaide ze om. Een klaverenaas. Een hartendame. Ze ontspande zich.

Hij liet de andere kaarten zien. De hoogste was een boer. 'Ongelooflijk,' zei hij. 'Dit is een van de moeilijkste testen die we geprobeerd hebben. Maar in tien pogingen heb je een succespercentage van negentig gehaald. Heb je er ooit aan gedacht om naar Las Vegas te gaan?' 'Om de bank te laten springen bij het eenentwintigen?' 'Waarom niet?'

'De enige manier waarop ik een kans zou hebben is als ze de kaarten uitspreiden en ik een ijzerdraad kan gebruiken voordat ze de kaarten delen.'

Net als al zijn bewegingen en uitdrukkingen was zijn glimlach zuinig. 'Niet erg waarschijnlijk.'

De afgelopen twee jaar waren haar afspraken op dinsdag en vrijdag begonnen om half vijf en geëindigd om zes uur. Op die dagen was ze Cauvels laatste patiënt. Tijdens de eerste drie kwartier nam ze deel aan een aantal experimenten in buitenzintuiglijke waarneming voor een serie artikelen die hij wilde publiceren in een medisch tijdschrift. De tweede vijfenveertig minuten behandelde hij haar in zijn hoedanigheid van psychiater. In ruil voor haar medewerking rekende hij haar geen honorarium.

Ze kon het zich veroorloven voor de behandeling te betalen. Ze stemde in met de huidige regeling omdat de experimenten haar interesseerden. 'Cognac?' vroeg hij.

'Ja, graag.'

Hij schonk voor beiden een glas Remy Martin in. Ze liepen van de kaarttafel naar een paar leunstoelen die tegenover elkaar stonden aan weerskanten van een klein rond tafeltje.

Cauvel gebruikte geen standaardtechnieken voor de behandeling van zijn patiënten. Hij had een zeer eigen stijl. Ze vond zijn rustige, vriendelijke benadering zeer aangenaam. 'Waar wil je beginnen?' vroeg hij. 'Ik weet het niet.' 'Neem er de tijd voor.' 'Ik wil helemaal niet beginnen.' 'Dat zegje altijd, en toch begin je altijd.' 'Vandaag niet. Ik wil hier gewoon een tijdje zitten.' Hij knikte, en nam een slokje cognac. 'Waarom ben ik altijd zo moeilijk voor u?' vroeg ze. 'Dat kan ik niet beantwoorden. Dat kun jij wel.' 'Waarom wil ik niet tegen u praten?' 'O, dat wil je best wel. Anders zou je niet hier zijn.' Terwijl ze haar voorhoofd fronste zei ze: 'Help me op weg.' 'Waar dacht je aan op weg hierheen?' 'Zo kan ik niet beginnen.' 'Probeer het toch maar.' 'Nou... ik dacht eraan wat ik ben.' 'En wat is dat?' 'Een helderziende.' 'Ja, en?'

'Waarom ik? Waarom niet iemand anders?' 'De beste onderzoekers op dit gebied geloven dat we allemaal dezelfde paranormale talenten hebben.' 'Misschien,' zei ze. 'Maar de meeste mensen hebben het niet in de mate waarin ik het heb.'

'We beseffen onze mogelijkheden nu eenmaal niet,' zei hij. 'Er zijn maar een handjevol mensen die een manier gevonden hebben om hun buitenzintuiglijke waarnemingen te gebruiken.'

'En waarom heb ik dan wel een manier gevonden?'

'Is het niet zo dat alle goede helderzienden op een zeker moment vóór de ontdekking van hun paranormale gaven, een hoofdwond gehad hebben?'

'Peter Hurkos wel,' zei ze. 'En een paar anderen ook. Maar niet allemaal.' 'En jij?'

'Een hoofdwond? Nee.' 'Ja, dat is wel zo.'

Ze nam een slokje van haar cognac. 'Wat een heerlijke smaak.'

'Je raakte gewond toen je zes jaar oud was. Je hebt het er al een paar keer over gehad, maar je wilde er nooit over doorgaan.'

'En dat wil ik nu ook niet.'

'Dat zou je wel moeten doen,' zei Cauvel. 'Je onwil om erover te praten is een bewijs van het feit dat. 'U praat vandaag veel te veel.' Haar stem was scherp, te luid. 'Ik betaal u om te luisteren.'

'Je betaalt me helemaal niet.' Als altijd sprak hij vriendelijk.

'Ik zou hier nu zo weg kunnen lopen.'

Hij nam zijn bril af en poetste de glazen met zijn zakdoek.

'Zonder mij,' zei ze scherp, zijn bestudeerde kalmte hatend,

'zou u nu niet de gegevens hebben voor het schrijven van die artikelen waarmee u een beroemdheid wordt onder de andere zieleknijpers.'

'Die artikelen zijn niet zo belangrijk. Als je zo graag naar buiten wilt lopen, dan moet je dat doen. Zullen we onze gesprekken dan maar niet meer voortzetten?' Ze zakte achterover in haar stoel. 'Het spijt me.' Ze verhief haar stem zelden. Het was helemaal niets voor haar om tegen hem te schreeuwen. Ze bloosde.

'Je hoeft je niet te verontschuldigen,' zei hij. 'Maar besef je niet dat die ervaring van vierentwintig jaar geleden wel eens de oorzaak van jouw probleem zou kunnen zijn? Het zou wel eens de reden kunnen zijn van je slapeloosheid, van je regelmatig terugkerende diepe depressies en van je angstaanvallen.'

Ze voelde zich zwak. Ze sloot haar ogen. 'U wilt dat ik erover praat?'

'Dat zou een goed idee zijn.' 'Help me op weg.' 'Je was zes jaar oud.' 'Zes...'

'Je vader had toen geld.' 'Een heleboel.'

'Je woonde op een klein landgoed.'

'Acht hectare,' zei ze. 'Het meeste ervan aangelegd als tuin.

Er was een vaste... een vaste...'

'Tuinman.'

'Tuinman,' zei ze. Ze bloosde niet meer. Haar wangen waren koud. Haar handen waren ook koud. 'Hoe heette hij?'

'Dat kan ik me niet meer herinneren.'

'Natuurlijk kun je dat.'

'Berton Mitchell.'

'Mocht je hem?'

'Eerst wel.'

'Je hebt eens gezegd dat hij je plaagde.'

'Op een grappige manier. En hij had een speciale naam voor mij.'

'Hoe noemde hij je?'

'Eigenwijs. Alsof dat mijn echte naam was.' 'Was je eigenwijs?'

'Helemaal niet. Hij plaagde me alleen maar. Hij had die naam van een kinderversje: "Mary, Mary, eigenwijs"...' 'Vanaf wanneer mocht je Berton Mitchell niet meer?' Ze wilde dat ze thuis was bij Max. Ze kon zijn armen bijna om haar heen voelen.

'Vanaf welk moment mocht je hem niet meer, Mary?'

'Die dag in augustus.'

'Wat gebeurde er toen?'

'Dat weet u wel.'

'Ja, dat weet ik.'

'Nou dan.' 'Maar we lijken hier nooit verder op in te gaan, tenzij we elke keer vanaf het begin beginnen.' 'Ik wil er niet dieper op ingaan.'

Maar hij was meedogenloos. 'Wat gebeurde er die dag in augustus toen je zes jaar oud was?'

'Heeft u er de laatste tijd nog nieuwe glazen honden bijge- kregen?'

'Wat probeerde Berton Mitchell die dag in augustus te doen?'

'Hij probeerde me te verkrachten.'

Zes uur in de avond. Een vroege winteravond. De lucht was koel en fris.

Hij liet de auto bij het café staan en liep noordwaarts langs de snelweg met zijn rug naar het verkeer.

Hij had een mes in zijn ene zak, een revolver in de andere.

Hij hield zijn handen op beide wapens.

Zijn schoenen knarsten op het grind.

De wind van de passerende auto's sloeg tegen hem aan, bracht zijn haar in de war, blies zijn overjas tegen zijn benen. De schoonheidssalon, Hair Today, was gevestigd in een klein, vrijstaand gebouw in Main Street, net ten noorden van het centrum van Santa Ana. Met zijn namaak rieten dak, glas-in-loodramen en vakkundig pleisterwerk leek het gebouw op een Engelse cottage - behalve wat betreft de felle lichten die de gevel beschenen en het schilderwerk in roze en groen.

In dit deel van de straat waren alleen maar bedrijven. Tankstations, cafetaria's, makelaarskantoren, tientallen kleine bedrijfjes, lagen allemaal half verborgen achter palmbomen en neonlicht en felgroene heggen, en bloeiden als lelijke bloemen in de naar geld geurende lucht van Orange County. Ten zuiden van Hair Today was de verkoopplaats van een dealer van geïmporteerde auto's. Lange rijen glanzende auto's stonden opeengepakt in de nacht. Alleen de voorruiten en de chroomlij sten glommen boosaardig in de kwiklampen. Aan de andere kant van de schoonheidssalon stond een bioscoopgebouw met drie zalen en daar weer naast een winkelcentrum.

Op de geasfalteerde parkeerplaats vóór Hair Today stonden een vuile, witte Cadillac en een glanzende Triumph. Hij liep de parkeerplaats over, tussen de auto's door, opende de kleine deur en ging naar binnen.

De smalle voorkamer was een wachtkamer waar vrouwen konden zitten tot ze aan de beurt waren. Het tapijt was paars en hoogpolig, de stoelen felgeel, de gordijnen wit. Er stonden kleine tafeltjes, stapels tijdschriften, maar op dit late uur zaten er geen klanten te wachten.

Achter in de kamer stond een paars met witte balie. Er stond een kassa op en daarachter zat een vrouw met geblondeerd haar op een stoel.

Achter de vrouw leidde een doorgang met een gordijn ervoor naar het werkgedeelte van de zaak. Het geluid van een föhn drong door het gordijn heen als het gezoem van woedende bijen.

'We zijn gesloten,' zei de geblondeerde vrouw. Hij liep naar de balie. 'Zoekt u iemand?' vroeg ze.

Hij haalde de revolver uit zijn zak. Het wapen lag lekker in zijn hand. Het voelde aan als gerechtigheid.

Ze staarde naar het wapen, toen naar zijn ogen. Ze likte haar lippen. 'Wat wilt u?'

Hij sprak niet.

Ze zei: 'Wacht nou eens even.'

Hij haalde de trekker over. Het geluid werd enigszins gedempt door de luidruchtige föhn. Ze viel van haar stoel af en stond niet meer op. De föhn viel stil. Vanuit de achterkamer vroeg iemand, 'Tina?' Hij liep om de dode vrouw heen, schoof de gordijnen open en stapte de achterkamer binnen.

Van de vier behandelstoelen waren er drie leeg. De laatste klant van die dag zat in de vierde stoel. Ze was jong en knap en had een onwaarschijnlijk romige huidskleur. Haar haar was sluik en nat.

De schoonheidsspecialist was een gezette man, kaal, met een borstelige zwarte snor. Hij droeg een paars uniformoverhemd met zijn voornaam, Kyle, in geel op de borstzak geborduurd. De vrouw haalde diep adem, maar ze kon de moed niet vinden om te gillen. 'Wie ben jij?' vroeg Kyle. Hij vuurde tweemaal op Kyle.

'Mijn vader was die dag niet thuis,' zei Mary. 'En je moeder?'

'Ze was in het grote huis. Als gewoonlijk, dronken.' 'En je broer?'

'Alan zat in zijn kamer te werken aan zijn modelvliegtuigen.' 'De tuinman, Berton Mitchell?'

'Zijn vrouw en zoon waren een week weg. Mitchell... wist me zijn huis in te krijgen, lokte me naar binnen.' 'Waar was dat?'

'Aan het andere eind van het landgoed, een klein huis met een dak van groene leisteen. Hij had me vaak verteld dat zijn familie samenwoonde met elfen.'

Een vreselijke kracht drukte van alle kanten op haar. Ze voelde zich alsof ze omsloten werd door leren vleugels, gespierde vleugels die de hitte uit haar lieten vloeien, het leven uit haar persten.

'Ga door,' zei Cauvel.

Meedogenloos vloeide de warmte uit haar als het kwik dat zakte in een thermometer. Ze was een koude, holle figuur van glas, broos, breekbaar. 'Nog wat cognac?' 'Als je me alles verteld hebt,' zei Cauvel. 'Ik heb hier hulp bij nodig.' 'Ik ben hier om je te helpen, Mary.' 'Als ik het vertel zal hij me pijn doen.' 'Wie? Berton Mitchell? Dat geloof je toch zelf niet? Je weet best dat hij dood is. Hij werd schuldig bevonden aan kindermishandeling en poging tot moord. Hij heeft zichzelf in zijn cel opgehangen. Ik ben de enige persoon die hier is, en ik zal ervoor zorgen dat niemand je iets doet.' 'Ik was alleen met hem.'

'Je spreekt zo zacht dat ik je niet kan horen.'

'Ik was alleen met hem,' zei ze weer. 'Hij... raakte me...

aan... liet zijn broek zakken.'

'Wasje bang?'

'Ja.'

De druk was intens, onverdraaglijk en werd nog erger. Cauvel sprak niet en ze zei: 'Ik was bang omdat hij wilde... dat ik iets deed.' 'Iets?'

De lucht was smerig. Hoewel alleen zij en de dokter in de kamer waren, voelde ze dat het een of andere wezen zijn lippen op de hare perste en zijn stinkende adem in haar longen drong. 'Ik heb een glas cognac nodig,' zei ze. 'Wat jij nodig hebt is om me alles hierover te vertellen, om je elk detail te herinneren, om het eens en voor altijd te onthullen. Wat wilde hij dat je deed?' 'Help me. U moet me begeleiden.' 'Hij wilde geslachtsgemeenschap met je, nietwaar?' 'Dat weet ik niet precies.'

Haar handen waren verdoofd. Ze kon voelen dat er touwen in sneden. Maar er waren geen touwen. 'Orale seks?' vroeg Cauvel. 'Maar dat niet alleen.'

Haar enkels deden pijn. Ze voelde ook daar touwen die er niet waren. Ze bewoog haar voeten. Ze waren als van lood.

'Wat wilde hij nog meer?' vroeg Cauvel.

'Dat weet ik niet meer.'

'Je kunt het je wel herinneren als je dat wilt.'

'Nee. Eerlijk. Ik kan het niet. Ik kan het niet.'

'Wat wilde hij nog meer dat je deed?'

De omhelzing van de denkbeeldige vleugels was zo knellend dat ze problemen had om adem te halen. Ze kon ze in de lucht horen klapperen -flap-flap-flap...

Ze stond op en liep weg van de stoel.

De vleugels hielden haar nog steeds omklemd.

'Wat wilde hij nog meer dat je deed?' vroeg Cauvel weer.

'Iets vreselijks. Onbeschrijfelijk.' 'De een of andere sekshandeling?' Flap-flap-flap...

'Niet alleen seks. Meer dan dat,' zei ze.

'Wat dan?'

'Vies. Goor.'

'In welk opzicht?'

'Ogen die naar me keken.'

'Mitchells ogen?'

'Nee. Niet de zijne.'

'Van wie dan?'

'Dat kan ik me niet meer herinneren.'

'Dat kun je wel.'

Flap-flap...

'Vleugels,' zei ze.

'Beugels? Je spreekt weer te zacht.'

'Vleugels,' zei ze. 'Vleugels.'

'Wat bedoel je?'

Ze beefde, trilde. Ze was bang dat haar benen haar niet konden dragen. Ze ging terug naar de leunstoel. 'Vleugels. Ik kan ze horen fladderen. Ik kan ze vóelen.' 'Bedoel je dat Mitchell een vogel in huis hield?' 'Ik weet het niet.' 'Een papegaai, misschien?' 'Ik zou het niet kunnen zeggen.'

'Probeer het je te herinneren, Mary. Laat die gedachte niet gaan. Je hebt het nog nooit eerder over vleugels gehad. Dit is belangrijk.'

'Ze waren overal.'

'De vleugels?'

'Overal op me. Kleine vleugels.' 'Denk. Wat deed hij met je?'

Ze zweeg lang. De druk begon wat minder te worden. Het geluid van vleugels stierf weg.

'Mary?'

Ten slotte zei ze: 'Dat is alles. Ik kan me niets anders herinneren.'

'Er is een manier om die herinneringen los te krijgen,' zei hij. 'Hypnose,' antwoordde ze. 'Het werkt.'

'Ik ben bang om het me te herinneren.'

'Jij zou bang moeten zijn om het je met te herinneren.'

'Als ik het me herinner ga ik dood.'

'Dat is belachelijk en dat weetje ook wel.'

Ze schoof haar haar voor haar gezicht weg. Om hem ter wille te zijn, dwong ze zichzelf te glimlachen, ik hoor de vleugels nu niet. Ik kan ze niet meer voelen. We hoeven niet meer over vleugels te praten.'

'Natuurlijk moeten we dat wel.'

ik wil niet meer over vleugels praten, verdomme!' Ze schudde woest met haar hoofd. Ze was verbijsterd en bang over haar eigen felheid. 'Vandaag tenminste niet.' 'Goed,' zei Cauvel. 'Dat kan ik accepteren. Dat is niet hetzelfde als zeggen dat je niet hóeft te praten.' Hij begon zijn brilleglazen weer eens te poetsen. 'Laten we weer teruggaan naar wat je je herinnert. Berton Mitchell sloeg je.' ik neem aan van wel.' 'Werd je gevonden in zijn huis?' in zijn woonkamer.' 'En je was zwaar mishandeld?' 'Ja.'

'En later vertelde je hun dat hij dat gedaan had?'

'Maar ik kan me niet herinneren dat het gebeurde. Ik kan me wel de pijn herinneren, vreselijke pijn. Maar alleen maar even.'

'Misschien heb je bij de eerste klap al je bewustzijn verloren.'

'Dat zei iedereen. Hij moet me steeds weer geslagen hebben nadat ik flauwgevallen ben. Ik had het niet lang tegen hem kunnen volhouden. Ik was nog maar een klein meisje.'

'Hij heeft ook een mes gebruikt, hè?'

ik had overal messteken.'

'Hoelang heb je in het ziekenhuis gelegen?'

'Meer dan twee weken.' 'Hoeveel hechtingen waren er nodig?' 'Alles bij elkaar meer dan honderd.'

De schoonheidssalon rook naar shampoo, crèmespoeling en reukwater. Hij kon ook het zweet van de vrouw ruiken. De vloer was bezaaid met haar. Het stoof rond hem op toen hij op haar en in haar kwam.

Ze weigerde op hem te reageren. Ze verwelkomde hem niet, maar ze stribbelde ook niet tegen. Ze lag stil. Haar ogen waren als de ogen van een dode.

Hij haatte haar er niet om. Uiteindelijk hoefden vrouwen voor hem niet hartstochtelijk te zijn. De eerste paar maanden was de agressie en het seksgenot van een nieuwe geliefde draaglijk. Voor korte tijd kon hij teder zijn. Maar altijd, na een paar maanden, wilde hij angst in hun ogen zien. Alleen dat gaf hem bevrediging. Hoe banger ze voor hem waren, des te leuker hij ze vond.

Terwijl hij op haar lag, kon hij het hart van de vrouw wild voelen bonzen, opgejaagd door doodsangst. Dat wond hem op en hij begon sneller in haar te bewegen.

'Mitchell heeft je ook een paar klappen op je hoofd gegeven,' zei Cauvel.

'Mijn gezicht was bont en blauw. Mijn vader noemde me zijn kleine lappenpop.'

'Heb je een hersenschudding gehad?'

'Ik begrijp waar dit alles naartoe moet leiden,' zei ze. 'Maar nee. Geen hersenschudding. Absoluut niet.' 'Wanneer begonnen je visioenen?' 'Later datzelfde jaar.'

'Een paar minuten geleden vroeg je me waarom jij uitgekozen was om een helderziende te zijn. Nou, daar is niets geheimzinnigs aan. Net als in het geval van Peter Hurkos openbaarde jouw paranormale talent zich na ernstig hoofdletsel.' 'Niet ernstig genoeg.'

Hij hield op met het poetsen van zijn brilleglazen, zette de bril op en bestudeerde haar met enorme, vergrote ogen. 'Is het mogelijk dat een ernstige psychische schok paranormale gaven kan opwekken, op dezelfde manier als bepaalde hoofdwonden dat schijnen te doen?' Ze haalde haar schouders op.

'Als je jouw kracht niet kreeg als gevolg van een lichamelijk trauma, dan heb je die misschien gekregen vanwege een psychisch trauma. Denk je dat dat mogelijk is?' 'Het zou kunnen,' zei ze.

'Hoe dan ook,' zei hij, met een benige vinger naar haar wijzend, alsof hij steeds op een raam tussen hen in klopte, 'hoe dan ook, jouw helderziendheid is terug te voeren op Berton Mitchell, op wat hij met je deed wat je je niet meer kunt herinneren.' 'Misschien.'

'En jouw slapeloosheid heeft daar ook mee te maken. Wat hij je aandeed, is ook de onderliggende reden voor de angstaanvallen. Ik verzeker je, Mary, hoe sneller je dat onder ogen ziet, hoe beter. Als je me ooit hypnose laat gebruiken om je terug te laten gaan en je door je herinneringen te leiden, dan zul je mijn hulp nooit meer nodig hebben.' ik zal uw hulp altijd nodig hebben.'

Hij trok een kwaad gezicht. Zijn diep gebruinde gezicht was doorgroefd met lijnen als sabelhouwen. Een ambitieus portretschilder zou hem met die uitdrukking hebben willen vastleggen, want zo zag hij er woest maar toch eerlijk en betrouwbaar uit. Het was die uitdrukking die haar tot hem had aangetrokken, drie jaar geleden op een feestje, en zijn afstandelijke, vaderlijke manier van doen bracht haar ertoe zijn raad te vragen toen ze niet meer buiten slaappillen kon. 'Als jij mijn hulp altijd nodig zal hebben,' zei hij, 'dan help ik jou daar helemaal niet mee. Als psychiater moet ik je ertoe brengen al de kracht die je nodig hebt in jezelf te vinden.' Ze liep naar de bar en pakte de karaf met cognac. 'U zei dat ik er nog eentje kon krijgen als ik door bleef praten.' ik breek nooit een belofte.' Hij kwam naast haar staan bij de bar. 'De dag is bijna om. Ik neem er ook nog een.' Terwijl ze de drankjes inschonk, zei ze: 'U heeft het mis wat Mitchell betreft.' 'In welk opzicht?'

'Ik denk niet dat al mijn problemen terug te voeren zijn op hem. Sommige begonnen op de dag dat mijn vader stierf.' 'Ik heb je al eerder over die theorie horen praten.' 'Ik zat bij hem in de auto toen hij verongelukte. Ik zat achterin en hij reed. Ik zag hem sterven. Zijn bloed spatte helemaal over me heen. Ik was negen jaar oud. En de jaren na zijn dood waren niet makkelijk. In drie jaar tijd verloor mijn moeder al het geld dat mijn vader ons naliet. Tussen mijn negende en twaalfde werden we van rijke mensen opeens straatarm. Ik denk dat zo'n ervaring toch wel enige littekens na zal laten, denkt u ook niet?'

'Inderdaad,' zei hij. Hij pakte zijn cognacglas. 'Maar het verklaart nog niet de érgste littekens.' 'Hoe weet u dat?' 'Je bent in staat erover te praten.' 'En?'

'Maar je bent niet in staat om over Berton Mitchell te praten.'

Toen hij klaar was met de vrouw stond hij op, trok zijn broek op, ritste de gulp dicht. Hij had zijn jas niet eens uitgedaan. Hij deed een stap naar achteren, keek op haar neer. Hoewel ze er nu de kans voor kreeg, deed ze niets om zich te bedekken. Haar rok zat opgestroopt rond haar heupen. Haar bloes stond open; één plompe borst was zichtbaar. Haar handen waren tot vuisten gebald. Haar vingernagels hadden haar handpalmen opengehaald en er zaten slierten bloed op haar handen. Geterroriseerd, verworden tot niet meer dan een ineengedoken dier, was zij voor hem de ideale vrouw. Hij haalde het mes uit zijn jaszak.

Hij verwachtte dat ze zou gillen en van hem weg zou kruipen, maar terwijl hij op haar afkwam om het af te maken, lag ze daar alsof ze al dood was. Ze was nu te ver heen om angst te voelen, te ver heen om wat dan ook te voelen. Hij knielde naast haar, zette de punt van het mes op haar keel. De huid eronder werd ingedrukt, maar ze reageerde er niet op.

Hij hief het mes op en hield het zo, dat zij het kon zien boven haar borsten. Geen reactie.

Hij was teleurgesteld. Als tijd en omstandigheden het toelieten, deed hij het liefste lang over het doden. Hij moest een levendige prooi hebben, die flink van zich afbeet. Dan beleefde hij nog enig plezier aan zijn spelletjes. Hij was kwaad op haar omdat zij zijn genot verpestte, en ramde het mes erin.

Mary Bergen hijgde.

De vlijmscherpe rand van het mes scheurde de huid, doorboorde spieren, opende bloedvaten, opende de duistere plek waar de pijn zat.

Ze leunde in de hoek, gevormd door de muur en de zijkant van de antieke, eiken bar. Ze was er zich maar half van bewust dat ze een ongeopende fles Scotch omstootte. 'Wat is er?' vroeg Cauvel. 'Het doet zo'n pijn.'

Hij legde zijn hand op haar schouder. 'Ben je ziek? Kan ik je helpen?'

'Niet ziek. Het visioen. Ik voel het.' Weer het mes, diep naar binnen geramd... Ze legde haar handen op haar buik en probeerde de uitbarsting van pijn te onderdrukken. 'Deze keer wil ik niet flauwvallen. Deze keer niet!'

'Een visioen waarvan?' vroeg Cauvel bezorgd. 'De schoonheidssalon. Dezelfde die ik een paar uur geleden zag. Maar het gebeurt nu. De slachtpartij... God allemachtig... het gebeurt ergens, op dit moment.' Ze drukte haar handen tegen haar gezicht, maar de beelden bleven komen. 'O, God. Lieve God. Help me.' 'Wat zie je?'

'Een dode man op de vloer.'

'De vloer van de schoonheidssalon?'

'Hij is kaal... snor... paars overhemd.' 'Wat voel je?' Het mes...

Ze transpireerde. Huilde. 'Mary? Mary?'

ik voel... dat de vrouw... met een mes gestoken wordt.' 'Wat voor een vrouw? Is er een vrouw?' ik moet geen black-out krijgen.'

Ze begon ineen te zakken en hij hield haar bij haar schouders vast.

Ze zag weer hoe het mes de huid openscheurde, maar deze keer voelde ze geen pijn. De vrouw in het visioen was dood, dus was er ook geen pijn meer om te delen, ik moet zijn gezicht zien, moet zijn naam te weten komen,' zei ze.

De moordenaar staat rechtop, naast het lijk, gekleed in een cape, nee, een lange jas, een overjas... ik mag de draad niet verliezen. Moet het visioen niet kwijtraken. Ik moet erbij blijven, moet erachter komen waar hij is, wie hij is, wat hij is, moet voorkomen dat hij die vreselijke dingen doet.'

De moordenaar staat daar, met het slagersmes in zijn hand,
staat in de schaduw, zijn gezicht in de schaduw, maar nu draait hij zich om, draait hij zich langzaam en doelbewust om, draait zich om zodat zij zijn gezicht kan zien, draait zich om alsof hij naar haar zoekt...

'Hij weet dat ik bij hem ben,' zei ze.

'Wie weet dat?'

'Hij weet dat ik naar hem kijk.'

Ze begreep niet hoe dat mogelijk kon zijn. Toch wist de moordenaar van haar bestaan af. Daar was ze van overtuigd en dat maakte haar bang.

Plotseling sprongen er een half dozijn glazen honden op van de schappen, vlogen door de lucht en sloegen met veel kracht tegen de muur naast Mary. Ze gilde.

Cauvel draaide zich om, om te zien wie ze gegooid had. 'Wat is dat, verdomme?'

Alsof ze tot leven waren gekomen en vleugels hadden gekregen, vlogen ongeveer tien glazen honden op van het bovenste schap. Ze schoten, flonkerend als scherven van een ontploft prisma, naar boven. Ze kaatsten tegen het plafond, raakten elkaar met het muzikale getinkel van Chinese windklokjes. Toen doken ze op Mary neer. Ze hief haar armen op en bedekte haar gezicht. De miniatuurtjes troffen haar harder dan ze verwacht had. Ze staken als bijen.

'Stop ze!' zei ze, hoewel ze eigenlijk niet wist tegen wie ze sprak.

Een hellehond met puntige horens raakte de dokter tussen de ogen en het bloed sijpelde langs zijn voorhoofd. Cauvel wendde zich af van de schappen, drukte zich tegen haar aan, probeerde haar af te schermen met zijn lichaam. Weer schoten er zo'n tien tot vijftien honden door de kamer. Twee ervan sloegen door een glazen paneel van de bar. Andere barstten in stukken tegen de muur rond Mary en bedekten haar haar met stukjes en splinters gekleurd glas. 'Hij probeert me te doden!' Ze probeerde zonder succes een aanval van hysterie te voorkomen. Cauvel drukte haar in de hoek.

Meer glazen honden floten door de kamer, schoten over het bureau van de psychiater en verspreidden een stapel doorzichtige vellen papier. De figuurtjes kletterden tegen de jaloezieën zonder te breken, stegen weer op, zigzagden krankzinnig van het ene eind van de kamer naar de andere kant en sloegen toen tegen Cauvels schouders en rug aan. Weer regende het brokstukken op Mary's gebogen hoofd. Opnieuw schoot er een troep honden de lucht in. Ze dansten in de lucht, zwermden onheilspellend, drongen zich tegen Mary aan, vlogen weg, kwamen met meer vastberadenheid terug, troffen haar met ongelooflijke kracht, staken, kneusden haar, hingen boven haar als sprinkhanen. Even plotseling als de macabere aanval begon, eindigde hij ook. Er stonden nog een kleine honderd glazen miniatuurtjes op de schappen, maar ze bewogen zich niet.

Mary en Cauvel bleven tegen elkaar aangedrukt staan. Ze vertrouwden de kalmte niet en wachtten op de volgende aanval. Het bleef stil.

Uiteindelijk liet hij haar los en deed een stap opzij.

Ze was niet in staat om de trillingen die als golven door haar heentrokken, onder controle te krijgen.

'Alles in orde met jou?' vroeg hij, zich niet bewust van zijn eigen bloed op zijn eigen gezicht.

'Ik mocht hem niet zien,' zei ze.

Cauvel was verbijsterd. Hij staarde haar niet-begrijpend aan. 'Zijn gezicht,' zei ze. 'Ik mocht het niet zien.' 'Waar heb je het over?'

'Toen ik probeerde de moordenaar in het visioen te zien,' zei ze, 'werd ik tegengehouden. Waardoor?'

Cauvel staarde naar de glassplinters, overal om hem heen.

Hij begon de splinters van de schouders en mouwen van zijn colbertje te plukken. 'Deed jij dat? Heb jij die honden laten vliegen?'

'Ik?'

'Wie anders?'

'O, nee. Hoe zou ik dat kunnen?' 'Iemand deed het.' 'Iets.'

Hij staarde haar aan.

'Het was een... geest,' zei ze.

'Ik geloof niet in leven na de dood.'

'Daar was ik zelf ook niet van overtuigd. Tot nu.'

'Dus we worden door geesten bezocht?'

'Wat anders?'

'Er zijn veel mogelijkheden.' Hij keek haar bezorgd aan.

'Ik ben niet gek,' zei ze.

'Zei ik dat je dat was?'

'We hebben een poltergeist in actie gezien.'

'Daar geloof ik net zomin in,' zei hij.

'Ik wel. Ik heb ze al eerder aan het werk gezien. Ik was er nooit van overtuigd dat het geesten waren. Maar nu ben ik dat wel.' 'Mary...'

'Een poltergeist. Hij kwam om te voorkomen dat ik het gezicht van de moordenaar zag.'

Achter hen vielen de schappen om en raakten de vloer met een donderende klap.

9

Max was niet thuis.

Zonder hem had Mary het gevoel dat het huis een mausoleum was. Haar voetstappen op de hardhouten vloer leken luider dan normaal, de echo's vol sinistere stemmen. 'Hij heeft me een tijdje geleden opgebeld,' zei Anna Chur- chill, terwijl ze haar handen afveegde aan haar schort. 'Hij vroeg me om het eten een halfuur uit te stellen.' 'Waarom?'

'Hij zei dat hij pas om acht uur thuis zou zijn, omdat Woolworth koopavond heeft in verband met Kerstmis.' Ze wist dat Max haar met die boodschap aan het lachen had willen maken, maar ze kon er niet eens om glimlachen. Het enige dat haar op zou kunnen beuren was zijn aanwezigheid. Ze wilde niet alleen zijn.

Terwijl ze door de salon naar de mahoniehouten trap liep, voelde ze zich heel klein naast het zware, Europese meubilair. Met de herinnering van de poltergeist nog vers in haar geheugen, verwachtte ze dat elk meubelstuk tot leven zou komen, en ze wist niet hoe ze het zou moeten overleven als de stoelen, sofa's en hoekkasten op haar af zouden komen met moordlustige bedoelingen. Het meubilair bewoog niet.

Boven, in haar badkamer, nam ze een flesje valium uit het medicijnkastje. Ze had haar nervositeit kunnen verbergen toen ze samen was met Anna en Emmet, maar nu beefden haar handen zo erg dat het haar bijna een minuut kostte om de veiligheidsdop van het flesje af te krijgen. Ze schonk een glas vol met koud water en slikte één van de capsules in.

Eén leek erg weinig. Ze voelde dat ze er wel twee kon gebruiken. Misschien wel drie. 'God, nee,' zei ze en ze deed vlug de dop weer op het flesje voordat de verleiding haar te veel werd.

Terwijl ze uit de badkamer liep, viel het lege glas op de grond aan stukken. Geschrokken draaide ze zich abrupt om. Ze wist zeker dat ze het glas niet op de rand van de wastafel gezet had. Het was niet gevallen: iets had het eraf gestoten.

'Max, kom alsjeblieft thuis,' zei ze zacht.

Ze wachtte op hem in de hobbykamer op de eerste verdieping, zijn favoriete kamer, een kamer volgestouwd met wapens en boeken. Antieke geweren, deskundig gerestaureerd en gemonteerd, in vitrines langs de muren. Boeken van He- mingway, Stevenson, Poe, Shaw, Fitzgerald, Dickens, allemaal met dezelfde soort band. Een paar 1872 No. 3 Colt Der- ringers in een draagkoffertje met zijden bekleding en koperen scharnieren. Romans van John D. MacDonald, Clavell, Bel- low, Woolrich, Levin, Vidal; non-fiction van Gay Talese, Colin Wilson, Hellman, Toland, Shirer. Buksen, geweren, revolvers, automatische pistolen. Raymond Chandler, Dashiell Hammett, Ross MacDonald, Mary McCarthy, James M. Cain, Jessamyn West.

Wapens en boeken waren een vreemde combinatie, dacht Mary. Toch waren het, afgezien van haar, de twee dingen waar Max het meest van hield.

Ze probeerde een pas verschenen bestseller, waar ze al weken geleden aan had willen beginnen, te lezen, maar ze kon zich niet concentreren. Ze legde het boek opzij, liep naar Max' bureau en ging zitten. Ze pakte een pen en een schrijfblok uit de middelste la.

Ze staarde een tijdje naar het witte papier. Ten slotte schreef ze:

Bladzijde I Vragen:

Waarom heb ik die visioenen die ik niet zelf oproep? Waarom ben ik plotseling, voor het eerst, in staat de pijn die de slachtoffers in de visioenen ervaren, te voelen? Waarom heeft geen enkele andere helderziende zijn of haar visioenen ooit gevoeld?

Hoe kon de moordenaar in de schoonheidssalon in godsnaam weten dat ik naar hem keek?

Waarom zou een poltergeist me ervan willen weerhouden het gezicht van de moordenaar te zien ? Wat betekent dit allemaal?

Al sinds ze een kind was, had ze gemerkt dat het, in grote en kleinere crises, hielp als ze haar problemen opschreef. Als ze die voor zich zag, samengevat in een paar woorden, in inkt op de een of andere manier duidelijker dan in werkelijkheid, leken ze meestal niet meer onoplosbaar. Toen ze de lijst afgemaakt had, las ze elke vraag zorgvuldig door, eerst zwijgend, toen hardop.

Op de volgende bladzijde van het blok schreef ze: Antwoorden.

Ze dacht een paar minuten na. Toen: Ik heb helemaal geen antwoorden.

'Verdomme!' zei ze.

Ze smeet de pen door de kamer heen.

'Met Harley Barnes.'

'Hoofdagent Barnes? U spreekt met Mary Bergen.' 'Hé, hallo. Bent u nog steeds in de stad?' 'Nee. Ik bel uit Bel Air.' 'Wat kan ik voor u doen?'

ik schrijf een column over wat er de afgelopen avond gebeurd is, en ik heb een paar vragen. De man die we gegrepen hebben... hoe heette hij?'

'Kunt u daar niet achter komen met uw helderziendheid?' 'Ik ben bang van niet. Ik kan niet alles zien wat ik wil.'

'Hij heet Richard Lingard.'

'Een inwoner van uw stad, of een vreemdeling?'

'Geboren en getogen in de stad. Ik kende zijn pa en ma. Hij had een apotheek.'

'Hoe oud?'

'Begin dertig, zoiets.'

'Is hij... was hij getrouwd?'

'Jaren geleden gescheiden. Geen kinderen, goddank.'

'Bent u er zeker van...'

'Dat er geen kinderen zijn? O, ja. Absoluut.'

'Nee. Ik bedoel... is hij... echt dood?'

'Dood? Natuurlijk is hij dood. U heeft hem toch gezien?'

'Ik dacht alleen... Heeft u iets ongewoons aan hem gezien?'

'Ongewoons? In welk opzicht?'

'Vonden zijn buren dat hij op een of andere manier typisch was?'

'Ze mochten hem. Iedereen mocht hem.' 'Heeft u iets vreemds in zijn huis gevonden?' 'Niets. Hij leefde net zoals iedereen. Het is gewoon beangstigend hoe gewoon hij was. Als Richard Lingard zelfs al een psychopathische moordenaar blijkt te zijn, wie kun je dan nog vertrouwen?' 'Niemand.'

'Mevrouw Bergen...' zei Barnes aarzelend. 'Heeft u het mes meegenomen?'

'Welk mes?'

'Lingards mes.'

'Kunt u dat niet vinden?'

'Het is verdwenen.'

'Verdwenen? Gebeurt dat vaak?'

'Het is mij nog nooit overkomen.'

'Ik heb het niet.'

'Misschien heeft uw broer het opgeraapt.' 'Dat zou Alan nooit doen.' 'Of uw man.'

'We hebben al vaak met de politie samengewerkt, Chef. We weten maar al te goed dat we het bewijsmateriaal niet als souvenir mee kunnen nemen.'

'We hebben het huis van top tot teen doorzocht. Het mes was nergens te vinden.'

'Misschien heeft Lingard het in de voortuin laten vallen.' 'Die hebben we ook centimeter voor centimeter afgezocht.' 'Hij kan het ook in de goot hebben laten vallen, toen hij in elkaar zakte tegen uw auto.'

'Of op het trottoir. We hebben niet meteen naar het mes gezocht, zoals we dat hadden moeten doen, en er waren een heleboel toeschouwers. Misschien heeft één van hen het opgeraapt. We zullen er navraag naar doen. Ik denk dat we het ding wel zullen vinden. We hebben het gelukkig niet voor een rechtszaak nodig. Dat probleem is door de dood opgelost. Zelfs een hele slimme advocaat kan Richard Lingard op geen enkele manier meer vrij krijgen.'

Om half acht kwam het nieuws-radiostation van Los Angeles met een bericht over vier jonge verpleegsters die in hun appartement in Anaheim gevonden waren. Ze waren mishandeld en doodgestoken. Beverly Pulchaski Susan Haven Linda Proctor Marie Sanzini Mary herkende er zelfs niet één van.

Verbijsterd leunde ze achterover in haar stoel. Ze herinnerde zich het verminkte gezicht in het visioen van de afgelopen nacht: de vrouw met het zwarte haar en de blauwe ogen. Ze was er zéker van dat ze dat gezicht kende.

Acht uur 's avonds.

Ze kwam Max tegen bij de voordeur. Toen hij binnenkwam en de deur sloot, sloeg hij zijn armen om haar heen. Zijn kleren waren koud, fris door de nachtlucht, maar de warmte van zijn lichaam drong door de stof heen. 'Zes uur winkelen,' zei ze, 'en geen pakjes?' 'Ik heb ze achtergelaten om ze in te laten pakken. Ik kan ze morgen ophalen.'

Grijnzend zei ze: 'Ik wist niet dat Woolworth dat deed.' Hij kuste haar op haar wang. 'Ik heb je gemist.' Ze leunde achterover in zijn armen. 'Hé, waar is je overjas? Zo krijg je nog griep.'

'Ik werd onder de modder gespat,' zei hij. 'Ik heb hem naar de stomerij gebracht.'

'Hoe kwam dat dan?'

'Ik kreeg een lekke band.'

'Die krijgt een Mercedes niet.'

'Onze wel. De plek waar ik het wiel moest verwisselen was modderig. Ik werd ondergespat door een passerende auto.' 'Heb je het kenteken onthouden? Als dat zo is kan ik...' 'Jammer genoeg niet,' zei Max. 'Toen het gebeurde dacht ik: Als ik het nummer van die smeerlap had, zou Mary erachter komen wie hij is en hem halfdood slaan.' 'Niemand kan mijn Max ongestraft iets aan doen.' 'Bij het verwisselen van dat wiel heb ik mijn vinger ook nog opengehaald,' zei hij, zijn rechterhand ophoudend. De manchet van zijn overhemd was doorweekt met bloed en om één vinger zat een bloederige zakdoek gebonden. 'Er zit een scherpe metalen rand aan de krik,' zei hij. Ze pakte zijn pols beet. 'Zoveel bloed! Laat me die snee eens zien.'

'Het is niets bijzonders.' Hij trok zijn hand weg voordat ze de zakdoek van zijn vinger kon halen. 'Het bloedt niet meer.' 'Misschien moet het gehecht worden?' 'Er moet een stevig verband op. Het is een diepe snee, maar hij is te klein om gehecht te worden. En de aanblik zal je eetlust vast verpesten.'

'Laat me toch maar eens kijken. Ik ben al een grote meid. Bovendien moet het goed schoongemaakt en verbonden worden.'

'Daar zorg ik zelf wel voor,' zei hij. 'Ga jij maar alvast aan tafel zitten. Ik ben over een paar minuten bij je.' 'Dat kun je niet zelf.'

'Natuurlijk kan ik dat. Ik ben niet altijd getrouwd geweest, weetje? Ik heb jarenlang alleen gewoond.' Hij kuste haar op haar voorhoofd. 'Laten we mevrouw Churchill niet overstuur maken. Als we niet gauw aan tafel gaan zal ze in tranen uitbarsten.'

Met zijn goede hand duwde hij Mary in de richting van de eetkamer.

'Als je doodbloedt,' zei ze, 'vergeef ik je dat nooit.' Lachend haastte hij zich naar de trap en stormde met twee treden tegelijk naar de eerste verdieping.

Het diner smaakte Mary voortreffelijk, hartig maar niet zwaar. Ze hadden uiensoep, salade, chateaubriand met béarnaisesaus, en reepjes courgette, gemarineerd in olie en knoflook en daarna even aangebraden.

Ze dronken koffie in de bibliotheek, waar zij, zwevend in een poel van kalmte veroorzaakt door de tweede valium die ze vlak vóór Max' komst naar de eettafel ingenomen had, hem vertelde over haar dag: Cauvel, het visioen vol pijn, de poltergeist die haar ervan weerhouden had in het visioen op zoek te gaan naar de naam en het gezicht van de moordenaar. Ze bespraken het nieuws over de dode verpleegsters in Anaheim, dat hij ook gehoord had, en als laatste vertelde zij hem over haar gesprek met Harley Barnes. 'Je legt de nadruk op het verdwenen mes,' zei Max. 'Is Barnes' uitleg niet aannemelijk genoeg? Het zou mógelijk kunnen zijn dat een toeschouwer het meegenomen heeft.' 'Het is mogelijk... maar dat gebeurde niet.' 'Wie deed het dan wel?'

Ze zat naast hem op de sofa. Ze schopte haar schoenen uit, trok een been onder zich, en aarzelde even voor ze de juiste woorden kon vinden. Dit was een pijnlijke situatie. Als Max niet in staat was te geloven wat ze hem te vertellen had, zou hij haar op zijn minst licht gestoord vinden. 'Deze visioenen zijn totaal verschillend van wat ik ooit eerder gehad heb,' zei ze ten slotte. 'En dat betekent dat de moordenaar - de bron van de paranormale uitstralingen - anders is dan enige moordenaar die ik ooit opgespoord heb. Hij is geen gewone man. Ik heb geprobeerd een theorie te vinden die kan verklaren wat er sinds gisteravond met me gebeurd is, en toen ik met Barnes sprak, kwam ik erachter. Het vermiste mes is de sleutel. Begrijp je het niet? Richard Lingard heeft het mes.'

'Lingard? Die is dood. Barnes heeft hem doodgeschoten. Lingard had zijn mes nergens anders mee naartoe kunnen nemen dan naar een lade in het lijkenhuis.' 'Hij had het overal mee naartoe kunnen nemen. Barnes heeft Lingards lichaam gedood, maar Lingards geest heeft het mes weggenomen.'

Max was verbijsterd. 'Ik geloof niet in geesten. En zelfs als geesten wèl bestaan, dan bestaan ze niet uit materie, tenminste niet zoals wij dat zien. Hoe is het dus mogelijk dat Lingards geest, iets onstoffelijks, een wel degelijk uit materie bestaand mes weg kon nemen?'

'Een geest bestaat misschien niet uit materie, maar wèl uit kracht,' zei ze nadrukkelijk. 'Twee maanden geleden, toen je me hielp met het verslaan van die gebeurtenis in Connecticut, heb je een poltergeist in actie gezien.' 'Ja. En?'

'Nou, een poltergeist heeft ook geen duidelijke materie, maar hij smijt wel zware voorwerpen in het rond, nietwaar?' Onwillig zei hij: 'Ja. Maar ik geloof niet dat een poltergeist de geest van een dode persoon is.'

'Wat kan het anders zijn?' vroeg ze, en voordat hij kon antwoorden zei ze: 'Lingards geest heeft het slagersmes weggenomen. Ik weet het zéker.'

Hij dronk zijn koffie in drie lange teugen op. 'Stel dat het waar is. Waar is zijn geest nu?'

'In het lichaam van een levend wezen.'

'Wat?'

'Toen Lingards lichaam stierf, gleed zijn geest eruit en in het lichaam van iemand anders.'

Max stond op en liep naar de boekenkasten. Hij keek Mary aan met ogen die observeerden, afwogen, oordeelden. 'In elke sessie met Cauvel ben je er dichterbij gekomen om je te herinneren wat Berton Mitchell met je deed.' 'Dus je denkt dat ik probeer de waarheid te ontvluchten, te vluchten in krankzinnigheid, omdat ik op het punt sta achter de waarheid te komen?' 'Kun je onder ogen zien wat hij deed?' ik heb er al jaren mee geleefd, ook al heb ik het onderdrukt.' 'Ermee leven en het accepteren zijn twee verschillende dingen.'

'Als je denkt dat ik rijp ben voor een isoleercel dan ken je me niet,' zei ze, ondanks de valium geïrriteerd. 'Dat denk ik helemaal niet. Maar demonische bezetenheid?' 'Niet demonisch. Ik heb het over iets veel minder verhevens. Dat is de situatie waarin een levende persoon bezeten is door de geest van een dode.'

Zijn hoekige, bijna lelijke gezicht was vertrokkken van bezorgdheid. Hij spreidde zijn armen uit, zijn handpalmen omhoog, een smekende beer. 'En wie is die levende persoon?' 'De man die die verpleegsters in Anaheim vermoordde. Hij is bezeten door Lingard, en daarom zijn de paranormale uitstralingen die hij uitzendt, zo anders.' Max liep terug naar de sofa. ik kan dat niet accepteren.' 'Dat betekent nog niet dat ik het mis heb.' 'Het poltergeistverschijnsel in Cauvels kantoor... Denk je...' 'Dat was Lingard,' zei ze. 'Er kleeft een probleem aan die theorie,' zei hij. Ze trok haar wenkbrauwen op.

'Hoe kon Lingards geest op twee plaatsen tegelijk zijn?' vroeg hij. 'Hoe kon Lingard een man bezitten die hij dwong een moord te plegen - en tegelijkertijd glazen hondjes in Cauvels kantoor rondsmijten?'

'Dat weet ik niet. Wie weet, wat een geest allemaal kan doen?'

Om tien uur kwam Max naar de slaapkamer. Hij was naar beneden gegaan naar de bibliotheek om een roman te zoeken en kwam terug met een dik boek - niet het boek dat hij had willen hebben. 'Ik heb net met dokter Cauvel gesproken,' zei hij.

Mary zat rechtop in bed. Ze gebruikte de losse kaft van het boek dat ze aan het lezen was, om aan te geven waar ze was gebleven. 'Wat vond onze dokter ervan?' 'Hij denkt dat jfj de poltergeist bent.' 'Ik?'

'Hij zegt dat je gespannen was...' 'Zijn we dat niet allemaal?' 'Jij vooral.' 'O, ja?'

'Omdat je je herinnerde wat Berton Mitchell deed.' 'Dat heb ik al eerder gedaan.'

'Deze keer herinnerde je je meer dan anders. Cauvel zegt dat je in zijn kantoor onder zware psychische druk stond, en dat jij er de oorzaak van was dat de glazen honden in het rond vlogen.'

'Een man van jouw omvang ziet er heel grappig uit in een pyjama.'

'Mary...'

'Vooral een gele pyjama. Je zou alleen maar een kamerjas moeten dragen.'

'Je probeert eronderuit te komen.' Hij liep naar het voeteneind van het bed. 'Hoe zit dat met die glazen hondjes?' 'Cauvel wil gewoon dat ik ze vergoed,' zei ze luchtig. 'Hij heeft helemaal niet over geld gesproken.' 'Daar viste hij natuurlijk naar.' 'Daar is hij niet het type voor,' zei Max. 'Ik zal de helft van de waarde van de honden vergoeden.' Geïrriteerd zei Max: 'Mary, dat is niet nodig.' 'Dat weet ik,' zei ze. 'Ik heb ze niet kapotgemaakt.' 'Ik bedoel dat Cauvel geen schadevergoeding vraagt. Je probeert te vermijden waar het werkelijk om gaat.' 'Oké, oké. Hóe heb ik die glazen honden dan laten rondvliegen?'

'Onbewust. Cauvel zegt...'

'Psychiaters geven het onbewuste altijd de schuld.' 'Wie zegt dat ze het bij het verkeerde eind hebben?'

'Ze zijn stom.'

'Mary...'

'En jij bent stom om Cauvel te geloven.' Ze wilde geen ruzie maken, maar ze kon zichzelf niet beheersen. Ze was bang vanwege de wending die het gesprek nam, maar ze wist niet waarom ze dat eigenlijk was. Ze was doodsbang voor een bepaald besef dat in haar was, maar kon niet begrijpen wat dat zou kunnen zijn. Max stond als een predikant voor haar, het boek opgeheven als was het de Bijbel en zei: 'Luister nou eens.' Ze schudde haar hoofd als om aan te geven dat ze hem te irritant vond om aan te horen. 'Als ik verantwoordelijk ben dat zijn beeldjes kapotsloegen, ben ik dan ook schuldig aan het slechte weer in het Oosten, aan de oorlog in Afrika, aan de inflatie, de armoede, de slechte oogst van de laatste tijd?' 'Je hoeft niet sarcastisch te zijn.' 'Jij vraagt erom.'

Het kalmeringsmiddel deed haar helemaal geen goed. Ze was gespannen. Ze beefde. Als een zeeanemoon, trillend in de vage stroming die aan een storm voorafgaat was ze zich bewust van onvoorziene krachten die haar konden vernietigen. Plotseling voelde ze zich bedreigd door Max. Dat is belachelijk, dacht ze. Max vormt geen enkel gevaar voor mij. Hij probeert me juist te helpen om achter de waarheid te komen, dat is alles.

Duizelig, verward, bijna niet meer wetend wat ze deed, zakte ze achterover in de kussens.

Max sloeg zijn boek open en las met een rustige maar dringende stem: 'Telekinese is de gave voorwerpen te bewegen of ze te veranderen louter en alleen door wilskracht. Het komt het meeste voor in tijden van crises of in levensbedreigende situaties. Zoals bijvoorbeeld autowrakken of het puin van uitgebrande en ingestorte gebouwen die door de gewonden eronder schijnen te worden opgelicht.' 'Ik weet wat telekinese is,' zei ze.

Max negeerde haar en las verder: 'Telekinese wordt vaak verward met het werk van poltergeists, speelse en af en toe boosaardige geesten. Het bestaan van poltergeists als astrale wezens is discutabel en zeker niet bewezen. Hierbij dient aangetekend te worden dat in de meeste huizen waar poltergeists verschenen zijn, er een volwassene woont die ernstige identiteitsproblemen heeft, of een andere persoon die onder ernstige psychische druk staat. Het zou best kunnen zijn dat de verschijnselen, toegeschreven aan poltergeists, meestal het produkt zijn van onbewuste telekinese.' 'Dat is belachelijk,' zei ze. 'Waarom zou ik die hondjes rond laten vliegen juist op het moment dat ik in mijn visioen het gezicht van de moordenaar zou zien?' 'Je wilde zijn gezicht niet echt zien, dus smeet jouw onbewuste die beeldjes rond om je van het visioen af te leiden.' 'Dat is absurd! Ik wilde het zien. Ik wil die man stoppen voordat hij weer een moord begaat.'

Max' harde, grijze ogen waren net messen die haar ontleedden. 'Weetje zeker dat je hem wilt stoppen?' 'Wat is dat nu weer voor een vraag?' Hij zuchtte. 'Weet je wat ik denk? Ik denk dat je, door middel van je helderziendheid, aangevoeld hebt dat deze psychopaat je zal doden als je hem achtervolgt. Jij hebt een glimp van de toekomst opgevangen, en je probeert uit alle macht te voorkomen dat het werkelijkheid wordt.' Verrast zei ze: 'Helemaal niet.' 'De pijn die je voelde...'

'Was de pijn van de slachtoffers. Het was geen voorteken van mijn eigen dood.'

'Misschien heb je het gevaar niet bewust voorzien,' zei Max. 'Maar onbewust. Misschien heb je jezelf als slachtoffer gezien, als je doorgaat met deze zaak. Dat zou kunnen verklaren waarom je jezelf probeert te misleiden met poltergeists en met gepraat over bezetenheid.'

'Ik ga niet sterven,' zei ze scherp. 'Daar verberg ik me helemaal niet voor.'

'Waarom ben je te bang om er zelfs maar over na te denken?' 'Ik ben niet bang.' ik denk dat je dat wel bent.'

ik ben geen lafaard. En ik ben geen leugenaar.'

'Mary, ik probeer je te helpen.'

'Geloof me dan!'

Hij keek haar spottend aan. 'Je hoeft niet te schreeuwen.'

'Je luistert nooit naar me, tenzij ik schreeuw.'

'Mary, waarom wil je ruzie maken?'

Dat wil ik niet, dacht ze. Houd me tegen. Help me.

'Jij bent begonnen,' zei ze.

ik heb je alleen maar gevraagd om over een alternatief voor die toestand van bezetenheid na te denken. Ik denk dat je overdreven reageert.'

Dat weet ik, dacht ze. Dat weet ik heel goed. En ik weet niet waarom. Ik wil je niet kwetsen. Ik heb je nodig.

Maar het enige dat ze zei was: 'Als ik jou moest geloven zou je denken dat ik altijd alles verkeerd zag. Ik reageer altijd overdreven, of vergis me of heb me vergist of ben in de war.

Jij behandelt me als een kind.'

'Jij behandelt jezèlf met minachting.'

'Gewoon een onnozel klein kind.'

Omhels me, kus me, houd van me, dacht ze. Laat me hier alsjeblieft mee ophouden. Ik wil geen ruzie maken. Ik ben bang. Hij begon naar de deur van de slaapkamer te lopen. 'Dit is niet het juiste moment om te praten. Jij bent niet in de stemming voor opbouwende kritiek.' 'Omdat ik me als een kind gedraag?' 'Ja.'

'Soms word ik strontzat van je, godverdomme.' Hij stond stil en draaide zich om. 'Je bent nu net een kind,' zei hij kalm. 'Een kind dat een volwassene probeert te ergeren met een heleboel vieze woorden.'

Ze opende haar boek op de aangegeven pagina en begon te lezen, terwijl ze net deed of hij er niet meer was.

Ze zou nog liever vreselijke pijn geleden hebben dan zelfs maar tijdelijk ruzie te hebben met Max. Als ze dat hadden, wat maar zelden voorkwam, voelde ze zich ellendig. De twee a drie uren van stilzwijgen die altijd volgden op een ruzie, en die meestal haar schuld waren, waren ondraaglijk. De rest van de avond bracht ze in bed door met een exemplaar van The Occult van Colin Wilson. Bij elke nieuwe pagina kon ze zich niet meer herinneren wat er op de vorige pagina gestaan had.

Max bleef aan zijn kant van het bed, las een roman en rookte zijn pijp. Hij had net zo goed duizend kilometer van haar vandaan kunnen zijn.

Om elf uur schakelde ze met de afstandsbediening de televisie in en het belangrijkste item van het nieuws was dat van een afschuwelijke slachtpartij in een schoonheidssalon in Santa Ana. Er waren beelden van de bloedbesmeurde salon en interviews met politiefunctionarissen die niets te zeggen hadden.

'Zie je wel,' zei Mary. 'Ik had gelijk met die verpleegsters. Ik had gelijk met de schoonheidssalon. En ik heb, bij God, ook gelijk met Richard Lingard.'

Nog terwijl ze sprak, had ze al spijt van haar woorden en vooral van haar toon.

Hij keek haar aan, maar zei niets.

Zij wendde haar blik af en keek toen naar haar boek. Ze had de ruzie niet op willen rakelen. In tegendeel. Ze wilde hem weer aan het praten krijgen. Ze wilde zijn stem horen. Hoewel ze vaak ruzies begon, was ze nog nooit in staat geweest ze te beëindigen. Psychologisch gezien was ze niet in staat om het eerste vredesteken te maken. Dat liet ze over aan de mannen. Altijd. Ze wist dat het niet eerlijk was, maar ze kon het niet veranderen.

Ze nam aan dat die tekortkoming dateerde uit de tijd van de gewelddadige dood van haar vader. Hij had haar zo plotseling achtergelaten dat ze zich soms nog steeds in de steek gelaten voelde. Haar hele volwassen leven was ze bang geweest dat mannen haar verlieten voordat zij er op voorbereid was - om de relatie te verbreken.

En natuurlijk zou ze er nooit toe bereid zijn om haar huwelijk te beëindigen; dat was voorgoed. Daarom dwong zij hem, telkens wanneer zij en Max ruzie hadden, telkens wanneer zij reden had om bang te zijn dat hij haar zou verlaten, de olijftak op te nemen. Het was een test waarvoor hij alleen maar kon slagen als hij meer van zijn trots opgaf dan zij van de hare. En als hij dat gedaan had, zou hij bewezen hebben dat hij van haar hield en dat hij haar nooit zou verlaten, zoals haar vader dat wel gedaan had.

De dood van haar vader was belangrijker dan alles wat Berton Mitchell haar had aangedaan. Waarom kon dokter Cauvel dat niet inzien?

In de donkere slaapkamer, toen het duidelijk werd dat ze geen van beiden konden slapen, raakte Max haar aan. Zijn handen beroerden haar op dezelfde manier als de snelle trillingen van een stemvork zuiver kristal zouden beroeren. Ze beefde onbeheerst en haar weerstand spatte uit elkaar. Ze drukte zich tegen hem aan en barstte in huilen uit. Hij sprak niet. Woorden deden er niet langer toe. Hij hield haar een paar minuten vast en begon haar toen te strelen. Hij gleed met één hand over haar pyjama, langs haar zij, over haar billen. Trage, warme bewegingen. En toen maakte hij twee knoopjes van haar jasje los, schoof zijn hand naar binnen, voelde haar warme borst. Zijn vingers bleven maar even op haar tepel rusten. Ze drukte haar open mond tegen de harde spier in zijn nek. Met haar zachte lippen voelde zij zijn krachtige hartslag. Hij kleedde haar uit en daarna zichzelf. Het verband op zijn hand streek langs haar naakte dij.

'Je vinger,' zei ze.

'Daar is niets mee aan de hand.'

'De wond gaat misschien weer open,' zei ze. 'Het gaat misschien weer bloeden.' 'Sssst,' zei hij.

Hij was niet in de stemming om geduldig te zijn, en hoewel zij geen woord gezegd had, voelde hij dat zij er net zo over dacht. Hij steeg boven haar uit in de donkere kamer alsof hij ging vliegen en daalde toen op haar neer. Hoewel ze niets meer verwacht had dan het bijzondere genot één te zijn, bereikte ze binnen een minuut een climax. Niet intens. Een zachte golf van genot. Maar ze schreeuwde toen ze voor de tweede keer klaarkwam, vlak voordat hij diep in haar zijn hoogtepunt had.

Ze lag een tijdje naast hem en hield zijn hand vast. Ten slotte zei ze: 'Verlaat me nooit. Blijf bij me zolang ik leef.' 'Zolang je leeft,' beloofde Max.

Woensdagochtend om half zes werd Mary, midden in een nachtmerrievisioen van de volgende misdaad van de moordenaar, met een schok wakker door het geluid van een schot. Een enkel schot, oorverdovend, te dichtbij. Terwijl de knal nog tegen de muren van de slaapkamer weerkaatste, ging ze rechtop zitten, gooide de deken en het laken van zich af en zwaaide haar benen uit bed. 'Max? Wat gebeurt er? Max!' Naast haar deed hij het licht aan en sprong uit bed. Hij stond daar zwaaiend, knipperend met zijn ogen. Het plotselinge felle licht deed pijn aan haar ogen. Hoewel ze haar ogen bijna dichtkneep, kon ze wel zien dat er geen indringer in de kamer was.

Max greep naar het geladen wapen dat hij op zijn nachtkastje had liggen. Het was er niet. 'Waar is het pistool?' vroeg hij. 'Ik heb er niet aangezeten,' zei ze.

Toen, terwijl haar ogen gewend raakten aan het licht, zag ze het pistool. Het hing in de lucht, vlak bij het voeteneind van het bed, alsof het aan draden hing. Maar er waren geen draden. De loop was op haar gericht. De poltergeist. 'Jezus!' zei Max.

Hoewel de trekker niet door een zichtbare vinger overgehaald werd, knalde er een tweede schot. De kogel sloeg in het hoofdeinde, een paar centimeter van Mary's gezicht af. Ze raakte in paniek. Hijgend, jammerend, rende ze door de kamer, ineengedoken alsof ze kreupel was. Het wapen draaide naar links en volgde haar. Ze kwam bij een hoek en stopte. Ze zat in de val. Ze besefte dat ze de andere kant op had moeten lopen. Dan had ze zich tenminste op kunnen sluiten in de badkamer.

Het derde schot klonk en de kogel raakte de vloer, vlak naast haar voeten. Stukken tapijt en houtsplinters stoven op. 'Max!'

Hij greep naar het wapen, maar het gleed van hem weg, danste op en neer en zwaaide heen en weer, schokte wild alle kanten op, waardoor hij er onhandig naar graaide. Ze zocht naar iets om zich achter te verbergen. Er was niets te vinden.

Het vierde schot ging af en de kogel floot over haar hoofd en doorboorde een ingelijst en met glas bedekt waterverfschilderij van de haven van Newport Beach. Max greep het pistool beet. De loop draaide rond in zijn handen totdat hij op zijn borst gericht was. Zwetend en vloekend worstelde hij om het wapen los te rukken uit de greep van een paar handen die hij niet kon zien. Tot zijn verbazing gaf de onzichtbare tegenstander zich plotseling over en Max struikelde achterwaarts met zijn buit.

Zij stond met haar rug tegen de muur, met haar handen voor haar gezicht. Ze kon haar ogen niet van de loop van het pistool afhouden.

'Alles is goed, nu,' zei Max. 'Het is voorbij.' Hij begon naar haar toe te lopen.

in godsnaam, haal de patronen eruit!' zei ze, terwijl ze naar het wapen in zijn hand wees.

Hij stond stil, staarde naar het pistool en haalde toen het magazijn uit de kolf.

'Je moet alle kogels uit de patroonhouder halen,' zei ze. ik betwijfel of dat nodig is, als ik...' 'Haal ze eruit!'

Zijn grote handen beefden terwijl hij de kogels uit het magazijn haalde. Hij legde alle onderdelen op het bed: pistool, leeg magazijn, ongebruikte munitie. Een minuut lang keek hij ernaar, net als zij, en verwachtte één van de onderdelen op te zien stijgen van de deken.

Er gebeurde niets.

'Wat was dat?' vroeg hij.

'Poltergeist.'

'Wat het ook geweest is... is het nog steeds hier?'

Ze sloot haar ogen, probeerde zich te ontspannen, probeerde te vóelen. Na enige tijd zei ze: 'Nee. Het is verdwenen.'

Woensdag, 23 december

10

Percy Osterman, de sheriff van Orange County, opende de deur voor Max en Mary en gebaarde hen vóór hem uit te gaan.

De ruimte was grijs. De verf was grijs, de vloertegels grijs, de vensterbanken waren grijs van het stof. Tegen één wand was een stel grijsgeschilderde metalen schappen gemonteerd. Ertegenover bevonden zich een aantal ingebouwde dossierladen met gepolijste stalen voorkanten. Het weinige meubilair was vervaardigd van stalen buizen en grijs vinyl. De kappen over de plafondlichten waren grijsgeschilderd en de vage, fluorescerende verlichting veranderde de kamer in een diffuus schilderij.

De enige lichte objecten in de ruimte waren de goedge- schrobde, porseleinen gootstenen en de schuine lijkschouwingstafel, die een mengeling was van fel wit en glanzende, roestvrijstalen onderdelen.

De sheriff was één en al harde lijnen en scherpe hoeken. Hij was bijna even lang als Max, maar bijna twintig kilo lichter en veel minder gespierd. Toch leek hij niet uitgemergeld of zwak. Zijn handen waren groot en benig, zijn vingers als de klauwen van een roofvogel. Zijn schouders helden schuin naar voren. Zijn nek was dun met een vooruitstekende adamsappel. In zijn gerimpelde, gebruinde gezicht schoten zijn ogen snel, zenuwachtig heen en weer. Ze hadden een vreemde, bleke geelbruine tint.

Ostermans frons was onheilspellend, zijn glimlach ontspannen en vriendelijk. Hij glimlachte niet toen hij een van de zes grote laden opentrok en het laken van het gezicht van het lijk tilde.

Mary liep van Max weg, dichter naar de dode man toe. 'Kyle Nolan,' zei Osterman. 'Eigenaar van de schoonheidssalon. Werkte daar als kapper.'

Nolan was kort, had brede schouders en een borst als een ton.

Kaal. Borstelige snor. Als je die snor zou afscheren, dacht Mary, dan zou hij eruit zien als die acteur, Edward Asner. Ze legde één hand op de lade en wachtte op een stroom van paranormale indrukken. Hoewel ze het hoe of waarom niet begreep, wist ze dat de doden, enige tijd na het overlijden, een energieveld om zich heen behielden, een onzichtbare capsule met herinneringen, levendige taferelen van hun leven en vooral van hun laatste minuten. Normaal gesproken zou contact met het slachtoffer van een moord, of met de bezittingen van het slachtoffer, een stroom helderziende beelden opwekken, soms heel duidelijk en soms hopeloos vaag en zonder betekenis, waarvan de meeste beelden betrekking hadden op het moment van de dood en op de identiteit van de moordenaar.

Maar in dit geval voelde ze, voor het eerst in haar leven, absoluut niets. Er was zelfs geen vormeloze opleving van beweging of kleur.

Ze raakte het koude gezicht van de dode man aan. Nog steeds niets.

Osterman sloot de lade en opende de volgende. Terwijl hij het laken wegtrok, zei hij: 'Tina Nolan. Kyle's vrouw.' Tina was een aantrekkelijke vrouw met een enigszins hard gezicht. Ze had broos, geblondeerd haar waar haar man zich voor geschaamd zou hebben. Hoewel haar ogen uren geleden gesloten waren door de lijkschouwer, waren ze weer opengegaan. Ze staarde Mary aan alsof ze haar iets heel belangrijks wilde vertellen. Maar uiteindelijk vertelde ze haar net zo weinig als die arme Kyle.

De vrouw in de derde lade was achter in de twintig. Ze was ooit heel knap geweest.

'Rochelle Drake,' zei Percy Osterman. 'Nolans laatste klant, die dag.'

'Rochelle Drake?' vroeg Max. Hij kwam dichterbij en keek in de lade. 'Ken ik die naam niet?'

'Herkent u haar?' vroeg sheriff Osterman.

Max schudde zijn hoofd. 'Nee. Maar... Mary? Zegt die naam je niet iets?' 'Nee,' zei ze.

'Toen je die moorden voorzag, zei je dat je een van de slachtoffers kende.'

'Ik vergiste me,' zei ze. 'Die mensen zijn totale vreemden voor me.'

'Dat is gek,' zei Max. 'Ik zou zweren... nou, ik weet niet wat ik zou zweren... maar die ene naam... Rochelle Drake... die komt me bekend voor.'

Mary besteedde niet veel aandacht aan hem, want ze voelde een bekende elektriciteit in de lucht, een beweging van spiritistische krachten. Deze vrouw ging haar vertellen wat de andere lijken hadden moeten doen, maar niet deden. Mary opende haar geest voor de spiritistische uitstralingen, maakte zichzelf zo ontvankelijk als ze kon en legde haar hand op het voorhoofd van de dode vrouw. Flap - flap - flap! Vleugels.

Geschrokken trok Mary haar hand terug, alsof ze gebeten was.

Ze voelde vleugels, leerachtige vleugels die trilden als het vel van een trommel.

Dit is niet mogelijk, dacht ze wanhopig. De vleugels hebben op de een of andere manier te maken met Berton Mitchell. Niet met deze dode vrouw. Niet met de man die haar vermoordde. De vleugels hebben te maken met het verleden, niet met het heden. Berton Mitchell kan hier niet bij betrokken zijn. Hij heeft zichzelf bijna vierentwintig jaar geleden in zijn cel opgehangen.

Maar nu kon ze de vleugels ruiken en voelen. Ze kon de vleugels ruiken en de wezens daarachter - een vochtige, bedompte, muskusachtige geur die haar misselijk maakte. Stel dat de man die Rochelle Drake en de anderen vermoord had niet bezeten was geweest door de geest van Richard Lingard? Stel dat hij, in plaats daarvan, bezeten was door de geest van een andere psychopaat, van Berton Mitchell? En misschien ging Mitchells geest, toen Barnes Lingard doodschoot, wel over naar een ander lichaam. Misschien had ze zonder het zelf te weten het pad van een oude tegenstander gekruist. Misschien was ze de rest van haar leven wel gedwongen hem van het ene tijdelijke gastlichaam naar het andere te volgen, tot hij eindelijk de gelegenheid kreeg om haar te doden.

Nee. Dat was waanzin. Ze dacht als een krankzinnige. Max vroeg: 'Is er iets aan de hand?'

Vleugels strelen langs haar gezicht, haar nek, schouders en borsten en buik, fladderden tegen haar enkels en langs haar kuiten en toen tegen de binnenkant van haar dijen.

Ze was vastberaden om niet te bezwijken voor de angst.

Maar ze was er ook half en half van overtuigd dat, als ze die vleugels niet uit haar gedachten kon bannen, die haar weg zouden voeren naar de eeuwige duisternis. Een belachelijk idee. Toch wendde ze zich af van de lade.

'Krijg je iets door?' vroeg Max.

'Nu niet,' loog ze.

'Maar eerst wel?'

'Eventjes.'

'Wat heb je gezien?' vroeg hij.

'Niets belangrijks. Alleen maar bewegingen zonder enige betekenis.'

'Kun je het weer oppikken?' vroeg Max. 'Nee.'

Ze moest hier niet verder op doorgaan. Als ze dat wel deed, zou ze zien wat er achter die vleugels lag. Ze mocht nooit zien wat er achter die vleugels lag. Osterman sloot de lade. Mary zuchtte van opluchting.

Sheriff Osterman liep met ze mee naar de uiterste hoek van de parkeerplaats, waar ze hun auto geparkeerd hadden. De decemberlucht was als het lijkenhuis - vol tinten grijs. De voortjagende wolken werden weerkaatst in de glanzende kap van de Mercedes.

Huiverend stopte Mary haar handen in de zakken van haar jas en kromde haar schouders tegen de wind.

'Heb veel goeds over u gehoord,' zei Osterman tegen Mary,
op zijn eigen typische, zuinige manier.

'Heb er vaak aan gedacht met u samen te werken. Deed me genoegen dat u me vanochtend belde. Hoopte dat u met iets voor de dag zou komen.'

'Dat hoopte ik ook,' zei ze.

'Hebt die moorden voorzien, hè?'

'Ja,' zei ze.

'Die verpleegsters in Anaheim ook?' 'Inderdaad.'

'Zelfde moordenaar, denkt u?' 'Ja,' zei ze.

Osterman knikte. 'Denken wij ook, ja. Er is bewijs voor.' 'Wat voor bewijs?' vroeg Max.

'Toen hij de verpleegsters vermoordde,' zei Osterman, elk woord kort en afgebeten, 'heeft hij wat dingen kapotgemaakt. Religieuze dingen. Twee crucifixen. Beeldje van de Maagd Maria. Heeft één meisje zelfs gewurgd met een rozenkrans. Hebben iets dergelijks gevonden in die zaak van de schoonheidssalon.' 'Wat dan?' vroeg Max.

'Smerig stukje werk. Misschien wilt u het liever niet horen.' 'Ik ben eraan gewend om smerige dingen te horen en te zien,' zei ze.

Hij keek haar een ogenblik aan, zijn geelbruine ogen half dichtgeknepen. 'Dat is waarschijnlijk wel waar.' Hij leunde tegen de Mercedes aan. 'Die vrouw in de schoonheidssalon. Rochelle Drake. Ze droeg een halsketting. Een gouden kruis. Hij verkrachtte en vermoordde haar. Rukte het kruis van haar nek. Stopte het... in haar.'

Mary voelde zich misselijk worden. Ze sloeg haar armen om zichzelf heen.

'Dan is hij een psychopaat met een of ander religieus complex,' zei Max.

'Lijkt er wel op,' zei Osterman. Hij keek naar Mary en vroeg: 'Waar gaat u nu naartoe?' 'Naar de kust,' zei ze.

'King's Point,' zei Max.

Ze aarzelde en wierp een blik op Max. 'Daar zal de volgende moord plaatsvinden.'

Osterman leek niet verbaasd. 'Hebt weer een visioen gehad, hè?'

'Vanochtend vroeg,' zei ze. 'Wanneer zal het gebeuren?' 'Morgenavond,' zei ze. 'Kerstavond?' 'Ja.'

'Waar in King's Point?' 'Aan de haven,' zei ze. 'Flinke haven.'

'Het is vlak bij de winkels en restaurants.' 'Hoeveel zal hij er vermoorden?' vroeg Osterman. 'Dat weet ik niet zeker.'

Ze had het zo kóud, kouder dan mogelijk leek te zijn voor de Californische winterdag en de wind, koud tot op het bot, koud in haar hart. Ze droeg een modieuze maar dungevoerde kalfsleren jas van North Beach leder. Ze wilde dat ze haar dikste bontjas had gekozen.

'Misschien kan ik hem stoppen voordat hij weer iemand vermoordt,' zei ze.

'Voelt u zich daar verantwoordelijk voor?' vroeg Osterman. 'Ik zal geen enkele gemoedsrust meer hebben voordat ik hem gestopt heb.'

'Zou niet graag uw bijzondere gave willen hebben.' 'Ik heb er nooit om gevraagd,' zei ze.

Een vrachtwagen reed rammelend voorbij. Osterman wachtte tot het geluid weggestorven was.

'King's Point behoorde vroeger tot mijn jurisdictie,' zei hij. 'Twee jaar geleden hebben ze gestemd voor hun eigen poli- tie-eenheid. Nu kan ik me er niet meer mee bemoeien, tenzij ze het me vragen. Of tenzij een zaak die in de provincie begint, op hun stoep eindigt.'

'Ik wilde dat ik met u samen kon werken,' zei Mary. 'U gaat samenwerken met een ezel,' zei Osterman.

'Pardon?'

'Chef van Politie in King's Point. De naam is Patmore. John Patmore. Een ezel. Als hij u problemen bezorgt, zeg dan dat hij mij op moet bellen. Hij heeft wel respect voor me maar hij is en blijft een ezel.'

'We zullen uw hulp gebruiken als dat nodig is,' zei Mary.

'Maar we hebben daar zelf ook nog een paar contacten. We kennen de eigenaar van de King 's Point Press.'

Osterman glimlachte. 'Lou Pasternak?'

'Kent u hem?'

'Verdomd goede journalist.'

'Ja, inderdaad.'

'Excentriek figuur.'

'Ja, wel een beetje,' gaf ze toe.

De sheriff gaf eerst Mary en toen Max een hand. 'Hoop dat jullie deze keer mijn werk voor me opknappen.' 'Bedankt voor uw hulp,' zei Max.

'Wees niet bang om nog meer te vragen als dat nodig is. Het was mij een waar genoegen.'

Terwijl Mary in de Mercedes stapte, zoemde een windvlaag in de elektriciteitsdraden boven haar hoofd.

Om half drie 's middags bereikten ze King's Point. Hun eerste glimp vingen ze op toen ze over het hoogste punt in de weg kwamen, van hoog boven de haven. Dikke, grijze, laaghangende wolken dreven landinwaarts. Ongeveer anderhalve kilometer van de kustlijn was de oceaan in mist gehuld, en dichter bij het strand rolden ontzagwekkende golven onder een zestal in duikerpakken gehulde surfers, en vielen schuimend op het strand en explodeerden in dichte nevel tegen de stenen pieren aan weerskanten van de haveningang.

De stad lag aan de Pacific Coast Highway, een aantal kilometers ten zuiden van Laguna Beach in een eeuwige smoglo- ze ambiance van zonneschijn en geld. De zon hield zich vandaag schuil, maar de aanwezigheid van het geld was overal zeer duidelijk. De huizen op de groene hellingen kostten tussen de vijfenzeventigduizend en vijfhonderdduizend dollar, bijna allemaal met een goed onderhouden decoratieve tuin en uitzicht op de oceaan. De huizen aan de waterkant bij de haventjes waren niet zo duur als die in Newport Beach, maar makelaars hadden geen tijd voor pseudo-klanten die al ineenkrompen bij een basisprijs van een kwart miljoen dollar. Op het vlakke terrein tussen de haven en de heuvels waren de huizen goedkoper - er stonden daar ook een paar appartementsgebouwen - maar zelfs die waren duurder dan normaal. In de reisgidsen stond dat King's Point 'charmant', 'schilderachtig' en 'pittoresk' was, en toevallig hadden die gidsen nu eens een keer gelijk. De gazons waren weelderig en groen; de vele kleine parkjes stonden vol palmen van allerlei soorten, oleanders, crassula's, magnolia's, schefflera's, dracaena's, olijfbomen en bloemen. De huizen zagen er goed verzorgd uit en werden elke twee jaar opnieuw geschilderd, als bescherming tegen de aantasting door de zeelucht. Zakenmensen waren verplicht af te zien van de meest in het oog vallende neonreclames en het was hun bij de wet verboden om hun winkels in andere dan zachte, natuurlijke tinten te schilderen. De inwoners van King's Point schenen te denken dat ze met plaatselijke verordeningen alle minder prettige kanten van het leven buiten konden sluiten. En ze slóten inderdaad veel buiten dat smakeloos, goedkoop en opzichtig was. Maar ze kunnen niet alles buitensluiten, dacht Mary. Er is een moordenaar binnengedrongen. Hij loopt nu tussen hen in. Zij kunnen geen plaatselijke verordeningen gebruiken om de dood buiten te sluiten.

Van de lente tot het begin van de herfst was de bevolking van King's Point zestig procent hoger dan in de winter. Tijdens die vakantiemaanden waren de motels weken van tevoren volgeboekt, de restaurants verhoogden hun prijzen, behalve voor de inwoners die herkend werden; de winkels namen extra personeel in dienst en de witte stranden waren overvol. Nu, twee dagen voor Kerstmis, was de stad rustig. Toen Max de snelweg afreed en een zijweg insloeg, kwamen ze heel weinig verkeer tegen.

Het hoofdkwartier van de politie van King's Point was een bakstenen gebouw met één verdieping, gespeend van enige bouwkundige stijl, charme, integriteit of verantwoordelijkheid, met een plat dak en een paar ramen. Zelfs drie straten van de haven af, tussen de flats onder aan de heuvel, half en half tussen de toplocaties uit het makelaarspakket - aan het water of met uitzicht erop - was het geen aanwinst voor de omgeving.

Binnen was de openbare ontvangstruimte deprimerend ingericht: bruine tegels op de vloer, moddergroene muren, een verbleekt groen plafond, strikt functioneel meubilair. Met het belastinggeld was het hoogstnodige aangeschaft: drie bureaus, een aantal dossierkasten met zes laden, iBM-typema- chines, een kopieermachine, een kleine koelkast, een Amerikaanse vlag, een vitrinekast vol pistolen en revolvers, een ra- diozend- en ontvangapparaat - en een burger-secretaresse (volgens het naambordje op haar bureau heette ze mevrouw Vidette Yancy) die over de vijftig was; een vrouw met gekruld wit haar, een bleke huid, felrode lippenstift en een enorme boezem.

'Ik wil chef Patmore graag spreken,' zei Mary. Mevrouw Yancy deed er eventjes over om een woord te corrigeren dat ze net getypt had. 'Die?' vroeg ze ten slotte. 'Die is er niet.'

'Wanneer is hij er weer?' 'De chef? Morgenvroeg.'

'Kunt u ons zijn huisadres geven?' vroeg Max, terwijl hij tegen de balie van formica, die de foyer van het werkgedeelte scheidde, leunde.

'Zijn huisadres?' vroeg mevrouw Yancy. 'Natuurlijk kan ik dat geven. Maar hij is niet thuis.' 'Waar is hij dan?' vroeg Mary ongeduldig. 'Waar hij is? Nou, hij is in Santa Barbara. Hij komt morgenochtend om tien uur pas weer terug.'

Mary draaide zich om naar Max. 'Misschien moeten we met een hulpsheriff praten.'

'Hulpsheriff?' vroeg mevrouw Yancy. 'Er zijn vijf agenten onder de chef. Natuurlijk hebben er nu maar twee dienst.' 'Als die kerel is zoals we gehoord hebben,' zei Max, 'heeft het geen enkele zin om met ondergeschikten te praten. Hij zal alles zelf willen doen.' 'Er is weinig tijd meer,' zei Mary.

'Hebben we niet tot zeven uur morgenavond de tijd?' vroeg Max.

'Als mijn visioen klopt, dan wel.'

'Dan is het nog vroeg genoeg als we Patmore morgenochtend spreken.'

'De dienstdoende agenten zijn nu op hun ronde,' zei mevrouw Yancy. 'Wilde u een misdaad melden?' 'Niet precies,' zei Mary.

'Niet precies? Nou, ik heb hier alle formulieren liggen.' Ze opende een la van haar bureau en begon erin te rommelen. 'Ik kan alles wat u zegt opschrijven en dan zal een agent later wel contact met u opnemen.'

'Laat u maar,' zei Max. 'We zijn morgen om tien uur terug.'

Aan het eind van de haven, vlak bij de baai, werd de kostbare kustlijn ingenomen door commerciële ondernemingen: jachtclubs, verkoopkantoren van jachten, droogdokken, restaurants, en winkels. Elk van die bedrijven zag er even schoon en aantrekkelijk uit als de vele dure huizen die aan weerskanten van het havenkanaal lagen.

The Laughing Dolphin was een restaurant en cocktailbar met uitzicht op de haven. Op de tweede verdieping was een smal balkon over het water uitgebouwd. Als het mooi weer was, konden de klanten aangenaam dronken worden, terwijl de zon hun gezicht verwarmde. Deze middag was het balkon verlaten. Max en Mary hadden het rijk alleen. Met een mok koffie met een scheut cognac erin in haar hand, leunde Mary tegen de houten balustrade. Als je uit de frisse wind bleef, was de dag niet meer dan koel, maar de wind vanuit de oceaan was gewoon koud. Hij verkleumde haar gezicht en bracht een gezonde kleur tevoorschijn op haar wangen.

Toen ze omhoog en naar rechts keek, kon ze The Spanish Court, het hotel waar Max en zij een kamer gereserveerd hadden, zien. Het stond op de noordelijke heuvel, hoog boven de haven. Het was majestueus, één en al wit stucwerk, hout en rode pannen.

Dichterbij zeilden acht jollen in formatie heen en weer over het leikleurige water. Tegen de achtergrond van vijftien tot dertig meter lange zeilschepen en motorboten zagen de kleine bootjes er prachtig en vrolijk uit. Zelfs vandaag, zonder dat ze door de zon beschenen werden, waren de zeilen schitterend wit. Hun sierlijk rondvaren leverde een prachtig, rustgevend beeld op.

'Kijk naar de boten, de huizen, de hele haven,' zei Max. 'Misschien zie je iets waardoor je visioen weer op gang komt.'

'Ik denk het niet,' zei ze. 'Het is voor altijd uit mijn geest gewist toen ik wakker schrok omdat er iemand op mij schoot.' 'Je moet het toch proberen.'

'O, ja?'

'Is dat niet de reden dat je hier wilde komen?' 'Als ik niet achter de moordenaar aanga,' zei ze, 'zal hij uiteindelijk achter mij aankomen.'

Plotseling wakkerde de wind aan, flapte Mary's leren jas tegen haar benen en deed de grote glasruiten van de cocktailbar rammelen.

Ze nam een slok koffie. Slierten stoom kronkelden over haar gezicht en losten op in de winterlucht.

Max zei: 'Misschien helpt het als je me nog eens vertelt hoe het zal gebeuren.' Toen ze geen antwoord gaf, begon hij haar uit haar tent te lokken: 'Morgenavond om zeven uur. Niet ver van waar we nu staan.'

'Een paar huizenblokken verderop,' zei ze.

'Jij zei dat hij met een slagersmes zou komen.'

'Lingards mes.'

'Een mes, in ieder geval.'

'Dat van Lingard,' hield ze vol.

'Je zei dat hij twee personen neer zou steken.'

'Ja, twee.' 'Ze ook doden?' 'Misschien één ervan.' 'Maar de andere niet?'

'Ten minste één ervan zal blijven leven. Misschien allebei.'

'Wie zijn die mensen die hij zal neersteken?'

ik weet hun namen niet,' zei ze.

'Hoe zien ze eruit?'

ik kon hun gezichten niet zien.'

'Jonge vrouwen, net als in Anaheim?'

ik weet het echt niet.'

'En het zware geweer?'

ik zag het in het visioen.'

'Hij heeft een slagersmes en een geweer?'

'Nadat hij die twee mensen neergestoken heeft, gaat hij met het geweer een torengebouw in. Hij is van plan in het wilde weg op iedereen te schieten.'

iedereen?'

'Een heleboel mensen, zoveel hij maar kan raken.' Aan de andere kant van de haven kwam een tiental zeemeeuwen van de oceaan aanvliegen, hoog op de wind, hun witte veren staken dramatisch af tegen de stormachtige lucht. 'Hoeveel zal hij er doden?' vroeg Max. 'Het visioen eindigde voordat ik dat kon zien.' 'Welke toren zal hij gebruiken?' 'Dat weet ik niet.'

'Kijk om je heen,' zei Max. 'Kijk naar elk van de torengebouwen. Probeer aan te voelen welke het zal zijn.' Rechts van haar, driehonderd meter verder langs de baai en vijfhonderd meter van The Laughing Dolphin lag de rooms- katholieke kerk van de Holy Trinity, één straat van de waterkant af. Ze was er één keer binnen geweest. Het was een somber, gotisch bouwwerk, een indrukwekkend fort van verweerd graniet en donkere, prachtige gebrandschilderde ramen. De klokketoren van dertig meter hoog had een open trans met een lage muur eromheen, vlak onder de spits, en was het hoogste punt in de directe omgeving van de haven.

Het geluid van de zeemeeuwen leidde haar even af. Boven de formatie zeilbootjes die follow the leader speelden, begonnen de meeuwen, die nog steeds landinwaarts vlogen, vol opwinding te krijsen. Hun scherpe kreten waren als vingernagels die over een schoolbord krasten.

Ze probeerde de meeuwen buiten te sluiten, zich te concentreren op Trinity. Ze voelde niets. Geen beelden. Geen spiritistische trillingen. Zelfs niet het meest vage voorgevoel dat de moordenaar King's Point zou treffen vanaf de klokketoren van Trinity.

Tussen haar en de kerk van de Holy Trinity lag de Lutherse kerk van St. Luke. Hij stond tweehonderd meter naar het noorden en een half huizenblok van de haven vandaan. Het was een gebouw in Spaanse stijl, met massieve, gebeeldhouwde eikehouten deuren en een klokketoren die iets meer dan half zo hoog was als die van de katholieke kerk. Ook hier voelde ze niets.

Er was niets dan de spookachtige wind en de kreten van de opgewonden zeemeeuwen.

De derde toren was zo'n tweehonderd meter links van haar, aan de rand van het water. Hij was slechts vier verdiepingen hoog en maakte deel uit van Kimball's Games and Snacks, een paviljoen van houten planken en dakspanen, waarin een amusementshal was ondergebracht. In de zomer beklommen toeristen, behangen met camera's, de toren en maakten foto's van de haven. Nu was het gebouw gesloten voor het winterseizoen, stil, leeg.

'Zal het de toren van Kimball's zijn?' vroeg Max.

ik weet het niet,' zei ze. 'Het kunnen ze alle drie zijn.'

'Je moet nog meer je best doen,' zei hij.

Ze sloot haar ogen en concentreerde zich.

Woedend krijsend dook een meeuw neer en flitste op zo'n tien a vijftien centimeter van hun gezicht langs hen heen.

Mary sprong geschrokken op en liet haar koffiemok vallen.

'Gaat het?' vroeg Max.

'Geschrokken. Dat is alles.'

'Heeft hij je geraakt?' 'Nee.'

'Ze duiken meestal niet zo dichtbij, tenzij je bijna op hun nest trapt. Maar er is hier geen enkele plek waar ze hun eieren kunnen leggen. Bovendien is het daar niet de tijd van het jaar voor.'

De tientallen meeuwen die de havenkom binnen waren komen vliegen, cirkelden nu allemaal boven hun hoofd. Ze profiteerden niet van de windstromingen, zoals meeuwen dat vaak doen. Er was niets gemakzuchtigs of sierlijks aan hun vlucht. In plaats daarvan fladderden, doken en krioelden ze woest door elkaar heen, dicht bij elkaar. Ze leken gekweld. Het was verbazingwekkend dat ze niet tegen elkaar opbotsten. Naar elkaar krijsend, voerden ze een onnatuurlijke, woeste dans uit in de lucht.

'Hoe komen die meeuwen zo in de war?' vroeg Max zich af.

'Door mij,' zei ze.

'Jij? Wat heb je dan gedaan?'

Ze beefde. 'Ik heb geprobeerd mijn helderziendheid te gebruiken om te zien welke toren de moordenaar zal gebruiken.' 'En?'

'De meeuwen zijn hier om mij daarvan te weerhouden.' Verbijsterd zei hij: 'Dat is krankzinnig, Mary. Getrainde meeuwen.'

'Niet getraind. Geleid.'

'Geleid door wie? Wie heeft ze gestuurd?'

Ze staarde naar de vogels.

'Wie?' vroeg hij nog eens. 'Lingards geest?'

'Misschien,' zei ze.

Hij raakte haar schouder aan. 'Mary...'

'Je hebt die poltergeist toch gezien die het op me gemunt heeft, verdomme?'

Met een laten-we-rustig-en-redelijk-zijn stem, die haar woedend maakte, zei hij: 'Wat het dan ook is, poltergeists kunnen misschien dode voorwerpen door de lucht smijten - maar geen levende dieren.'

'Luister,' zei ze, 'jij weet niet alles. Jij weet niet...' Ze draaide weg van hem en keek omhoog.

'Wat is er?' vroeg hij 'De vogels.'

De meeuwen cirkelden nog steeds als gekken boven hun hoofd, maar ze waren nu stil. Volkomen stil. 'Vreemd,' zei Max. 'Ik ga naar binnen,' zei ze.

Ze was bijna bij de deur, die het balkon verbond met de cocktailbar op de eerste verdieping, toen een zeemeeuw haar van achteren trof, tussen de schouders, als een hamerslag. Ze wankelde en sloeg instinctief een arm over haar gezicht. De vleugels klapten tegen haar nek aan. Striemden de achterkant van haar hoofd. Donderden in haar oren. Deze leken helemaal niet op de vleugels die zij associeerde met Berton Mitchell. Die vleugels waren leerachtig, vliezig geweest. Dit waren vleugels van veren. Maar dat maakte de zeemeeuwen niet minder beangstigend. Ze dacht aan de vreselijke scherpe, gehoekte snavel van de vogel, dacht aan de mogelijkheid dat haar ogen uitgepikt konden worden, en ze gilde.

Max schreeuwde iets dat ze niet kon horen.

Ze wilde naar de vogel grijpen, besefte dat hij haar vingers kapot kon scheuren, en rukte haar hand weg.

Max stompte de meeuw van haar af. Hij viel op het balkon,
tijdelijk versuft.

Max opende de deur, duwde haar naar binnen, kwam achter haar aan en trok de deur dicht.

De barman had de aanval gezien en hij haastte zich rond het einde van de bar, terwijl hij zijn handen afveegde aan een handdoek.

Een zware man met rood haar die aan de bar zat, draaide zich om op zijn kruk, om te zien wat er aan de hand was. Aan een van de tafeltjes bij het raam keek een jong stel - een knappe blondine in een groen mantelpakje en een donkere, intens kijkende man - op van hun drankje. Voordat de barman drie stappen had kunnen doen, trof een zeemeeuw de deur achter Max. Twee kleine ruitjes braken naar binnen. Glas rinkelde melodieus op de vloer.

De serveerster liet haar blad vallen en rende naar de trap die naar het restaurant leidde.

Met een geluid als van een jachtgeweer klapte een andere meeuw tegen één van de ramen van anderhalf bij twee meter, die uitzicht boden op de haven. Het glas barstte maar brak niet. De gewonde vogel duikelde achterover op het balkon, en liet een vlek donker bloed achter die de plaats van de botsing markeerde. 'Ze willen me vermoorden.' 'Nee,' zei Max. 'Dat is wat ze willen.'

Hij hield haar beschermend vast, maar voor het eerst sinds ze hem kende, leken zijn armen niet groot genoeg, leek zijn borst niet breed genoeg, en zijn lichaam niet sterk genoeg om haar veiligheid te garanderen.

Weer kaatste een zeemeeuw weg van het raam, nu naast het tafeltje van het jonge stel. Het glas spatte in duizend scherven uiteen. Het knappe, blonde meisje gilde en wrong zich uit de nis.

Een seconde nadat haar vriend zo verstandig was haar te volgen, ramde een volgende meeuw hetzelfde raam en verbrijzelde het. Grote scherven glas vielen op het tafeltje van donker grenen, sprongen op in veel kleine stukjes en regenden neer op de stoelen van vinyl waar het stel gezeten had. De onthoofde meeuw kwam midden op de tafel terecht en zijn bloedige kop viel in de martini van de vrouw. Er vlogen twee meeuwen door het gebroken raam naar binnen. 'Laat ze niet naar binnen!' gilde Mary hysterisch. 'Laat ze niet naar binnen. Nee, nee, laat ze alsjeblieft niet naar binnen.'

Het jonge stel viel op hun knieën en zocht dekking achter en half onder een tafel.

Max drukte Mary in de dichtstbijzijnde hoek. Hij schermde haar zo goed mogelijk af met zijn lichaam. Eén van de vogels schoot recht op hem af. Hij hief één arm met een ruk omhoog om hem af te weren. Het beest krijste van woede, trok zich terug en cirkelde door de kamer.

De andere meeuw probeerde op één van de ronde tafeltjes midden in de ruimte te landen. Met zijn vleugels sloeg hij een koperen lantaarn met gebrandschilderd glas met een kaars erin, om. De kaars stak het tafelkleed in brand. De barman doofde de vlam met zijn natte doek. De meeuw fladderde van de tafel naar de schappen met drankflessen, achter de bar. Twee, drie, vier, zes, acht flessen vielen kapot op de grond. Op zijn kruk, een halve meter van de gekgeworden meeuw af, was de roodharige man te verbijsterd om bang te zijn. Hij staarde gefascineerd naar de vogel, terwijl die fladderde en trapte en nog meer flessen omstootte. De geur van whisky walmde de ruimte in. De eerste meeuw vloog weer op Max af. Hij dook van boven op hem neer, fladderde wild in de hoek en viel toen met boosaardige intelligentie achter zijn rug, op Mary's hoofd. Zijn poten raakten in haar haar verward. 'God, nee. Nee!'

Ze greep naar de vogel en bekommerde zich niet om de snavel, gaf er niet om dat hij in haar vingers pikte. Hij was onrein. Ze moest hem van zich afkrijgen. Toen vloog de vogel van haar af en cirkelde weer door de ruimte. Maar binnen een seconde schoot hij terug en bonkte tegen de muur naast haar hoofd. Hij viel op de vloer aan haar voeten en schokte onbeheerst. Naar adem snakkend, haar handen met gespreide vingers naar haar gezicht, liep ze achteruit van de vogel weg. 'Hij is doodsbang,' zei Max.

'Maak hem dood!' Ze herkende haar eigen stem nauwelijks,
zo vervormd was hij door angst en haat.

'Maak hem dood voordat hij weer opvliegt.'

Hij trapte de vogel in de hoek, hief zijn voet op en stampte hem met duidelijke tegenzin op zijn kop.

Kokhalzend wendde Mary zich af.

De andere meeuw vloog weg van de bar en verdween door het gebroken raam. Iedereen was stil, verstomd.

Uiteindelijk stond de intens kijkende, donkere jongeman op en hielp de blondine overeind.

De zware, roodharige man aan de bar dronk zijn glas in één slok leeg.

'Christus, wat een troep!' zei de barman. 'Wat is er gebeurd? Heeft iemand ooit eerder meeuwen zo te keer zien gaan?' Max streelde haar over haar wang. 'Gaat het weer een beetje?' Ze leunde tegen hem aan en huilde.

11

Half zeven.

Lichtjes bespikkelden de nachtelijke heuvels van King's Point, als een oranje vlam die vanuit een uitgeholde pompoen gloeide met duizend ogen. In het westen versmolten de oceaan en de hemel in een zwart waas.

Max parkeerde langs de stoeprand en schakelde de koplampen uit. Hij leunde opzij en kuste Mary. 'Je ziet er vanavond geweldig uit.'

Ze glimlachte. Ondanks alles wat er vandaag met haar gebeurd was, voelde ze zich tot haar verbazing heerlijk, vrouwelijk, opgewekt. 'Dat heb je me al zes keer verteld.' 'Zeven is een geluksgetal. Je ziet er vanavond fantastisch uit.' Hij kuste haar weer. 'Voel je je beter? Ontspannen?' 'De man die het valium heeft uitgevonden, zou heilig verklaard moeten worden.'

'Jij zou heilig verklaard moeten worden,' zei hij. 'Blijf maar lekker zitten. Ik voel me vreselijk ridderlijk. Ik loop om de auto heen om jouw portier te openen.' De zeewind was niet krachtiger dan hij de hele dag geweest was, hoewel hij bij het vallen van de nacht kouder en ook luidruchtiger leek te worden. Hij schudde aan niet goed vastgezette luiken tot ze rammelden. Hij liet boomtakken langs huizen schrapen. Hij bewoog loshangende garagedeuren, zodat ze kreunden en kraakten. Hij blies borstelige palmtakken tegen elkaar in een koor van slangachtig gesis en rolde een paar lege limonadeblikjes over de straat. Door dichte struiken, pijnbomen en dadelpalmen tegen de ergste wind beschut, zag het kleine huis van één verdieping op Ocean Hill Lane nummer vierhonderdveertig er warm en gezellig uit. Zacht licht scheen door de glas-in-lood-ramen naar buiten. Een stallantaarn gloeide naast de voordeur. Lou Pasternak - eigenaar, uitgever en redacteur van de tweemaal per week uitkomende King 's Point Press - opende de deur en trok ze naar binnen. Terwijl ze elkaar vertelden hoe goed ze eruit zagen en hoe blij ze waren elkaar weer te zien, kuste Lou Mary op de wang, schudde Max de hand, en hing hun jassen op.

In Lou's aanwezigheid zijn, dacht ze, was even ontspannend als het innemen van een kalmeringsmiddel. Behalve Max en haar eigen broer, hield Mary meer van Lou dan van welke man dan ook. Hij was intelligent, vriendelijk, te royaal. Hij was ook de grootste cynicus die ze ooit ontmoet had, maar zijn cynisme werd getemperd door bescheidenheid en een geweldig gevoel voor humor.

Ze maakte zich zorgen om hem, omdat hij te veel dronk. Maar dat wist hij van zichzelf en hij was in staat om op een afstandelijke manier over zijn drinken te praten. Als je zag, zei hij altijd, hoe slecht de wereld eraantoe was, als je zag wat voor een paradijs het zou kunnen zijn, als je begreep dat wat kon zijn nooit zou gebeuren omdat de meeste mensen stommelingen waren - ja, dan had je wel een steun nodig om zonder je verstand te verliezen door het leven te komen. Voor sommige mensen, zei hij, was het geld of drugs of wat dan ook. Zijn steun was Scotch. En verdomd goede bourbon. 'Mijn moeder,' zei Mary soms tegen hem, 'leidde een ellendig leven als alcoholist.'

'Jouw moeder,' antwoordde Lou altijd, 'komt bij mij over als een alcoholist die de drank niet de baas kon blijven. Er is niets ergers dan een morsige dronkelap - behalve een dronkelap vol zelfmedelijden.'

Zijn drinken leek het volle leven dat hij leidde niet in de weg te staan. Hij had een uiterst succesvol bedrijf opgebouwd en runde het nog steeds. Zijn artikelen en reportages hadden hem een aantal nationale prijzen opgeleverd. Hij was vijfenveertig en hoewel hij nooit getrouwd was geweest, had hij meer vriendinnen dan enige andere man die Mary kende. Op dit moment woonde hij alleen, maar dat zou waarschijnlijk niet lang duren.

Hoewel ze hem enorme hoeveelheden drank had zien verzwelgen, had ze hem nog nooit dronken gezien. Hij wankelde niet, begon niet te lallen, werd niet sentimenteel of luidruchtig of onbeschoft. Hij kon niet alleen goed tegen drank, hij leefde er ook op.

ik drink niet om onder mijn verantwoordelijkheden uit te komen,' vertelde hij haar ooit. ik drink om te ontkomen aan de gevolgen van het feit dat andere mensen hun verantwoordelijkheden niet nakomen.'

'Mijn moeder is aan de alcohol gestorven,' waarschuwde ze hem. ik wil niet dat je doodgaat.'

'We gaan allemaal dood, lieve Mary. Je kan net zo goed doodgaan aan een verrotte lever als aan kanker of een hartaanval. Eigenlijk denk ik dat het zelfs beter is.' Ze hield evenveel van hem als van Max, zij het op een andere manier.

Hij was een gedrongen man, minstens dertig centimeter korter dan Max, zelfs nog iets kleiner dan Mary. Hij was stevig gebouwd. Zijn nek, schouders, armen en borst waren heel gespierd, krachtig. Hij droeg een wit overhemd. De mouwen waren opgerold en zijn armen waren zwaarbehaard. Zijn gezicht stond in scherp contrast tot zijn lichaam. Hij had de fijne trekken van een geboren aristocraat. Hij kamde zijn bruine haar recht van zijn gezicht naar achteren. Hij had een hoog voorhoofd. Zijn bruine, diepliggende ogen waren levendig; zijn neus was smal, met sierlijke neusvleugels. Zijn mond was bijna preuts. Hij droeg een bril met een stalen montuur waardoor hij er bijna als een professor uitzag. 'Bourbon met ijs,' zei hij terwijl hij een groot glas van de leistenen tafel in de hal oppakte. 'Mijn derde sinds ik thuiskwam van mijn werk. Als de elektriciteitsdraden straks knappen door de wind, wil ik zo opgeladen zijn dat ik in bed bij mijn eigen licht kan lezen.'

Hoewel er een paar leunstoelen en een comfortabele sofa 'stonden, was de woonkamer voornamelijk volgestouwd met boeken, tijdschriften, platen en schilderijen. Stapels boeken stonden naast en achter de sofa; boeken vulden de ruimte onder de salontafel; recente nummers van tijdschriften waren in een rek gepropt dat bedoeld was voor niet meer dan honderd exemplaren. De enige wand waar geen platen of boeken stonden, was bedekt met originele olieverf-, pastel- en waterverfschilderijen van plaatselijke schilders. Tientallen doeken in de meest uiteenlopende stijlen waren zo dicht op elkaar gehangen dat ze elkaar bijna overlapten, elkaar als het ware in de weg hingen. Maar Lou's smaak was zo goed dat de aandacht, zelfs onder die omstandigheden, getrokken en vastgehouden werd door elk afzonderlijk werk op een bepaald moment tijdens een lange avond. Eén van de leunstoelen was meer versleten en bultig dan de andere. Dat was Lou zijn plekje, waar hij elke week een half dozijn boeken las, te veel dronk en luisterde naar opera, Benny Goodman, of Bach. Het was de aardigste kamer die Mary ooit gezien had. Lou bracht hun drankjes. Hij legde Bach, gespeeld door Eu- gene Ormandy, op de platenspeler en het volume draaide hij laag. 'Nou, vertel het hele verhaal. Sinds je vanochtend opbelde, barst ik van nieuwsgierigheid en wil weten wat dit allemaal te betekenen heeft. Je deed zo geheimzinnig.' Regelmatig onderbroken door Lou's vragen, afdwalend in discussies over poltergeists, vertelde Mary hem het hele verhaal. Ze begon met het opsporen van Richard Lingard en eindigde met de aanval van meeuwen in The Laughing Dolphin. Toen ze uitgesproken was, was het huis abnormaal stil. Een grootvader klok tikte plechtig in de eetkamer. Terwijl hij nadacht over wat ze verteld had, schonk Lou zichzelf nog een glas bourbon in. Toen hij terugging naar zijn leunstoel zei hij: 'Dus morgenavond om zeven uur zal die moordenaar twee mensen neersteken, en één ervan misschien vermoorden. Dan zal hij in een toren klimmen en er op los schieten.'

'Geloof je me?' vroeg ze.

'Natuurlijk. Ik heb jou en je werk niet voor niets jarenlang gevolgd.'

'Geloof je in Lingards geest?' 'Waarom niet, als jij dat zegt.' Ze keek naar Max.

'Zal die man morgennacht iemand hebben om op te schieten?' vroeg Max. 'Zal niet vrijwel iedereen op Kerstavond thuis zijn met de familie?'

'O,' zei Lou, 'hij zal in de haven genoeg doelwitten hebben. Op tientallen boten zullen kerstfeesten zijn. Mensen op de dekken. Mensen op de pieren. Overal mensen.' ik denk niet dat we kunnen voorkomen dat de steekpartijen plaats zullen vinden,' zei Mary. 'Maar misschien kunnen we zorgen dat hij niemand neer zal schieten. Er kunnen politiemannen in de drie torens gestationeerd worden.' 'Er is een probleem,' zei Lou. 'Wat dan?' 'John Patmore.' 'Jullie politiechef?'

'Dat is hij, jammer genoeg. Het zal niet makkelijk worden hem ervan te overtuigen dat hij aandacht aan jouw visioen moet besteden.'

'Waarom zou hij niet meewerken?' zei Mary. 'Als hij zou denken dat er ook maar de kleinste kans bestond dat ik gelijk had? Tenslotte is het zijn taak om de mensen van King's Point te beschermen.'

Lou glimlachte zuur. 'Lieve Mary, je zou nu zo langzamerhand wel moeten weten dat veel smerissen hun taak niet op dezelfde manier opvatten als de belastingbetalers dat doen. Sommige agenten denken dat het enige dat ze moeten doen is mooie, fascistische uniformen dragen, rondrijden in opvallende politieauto's, enveloppen met omkoopgeld ontvangen, en na twintig of dertig "dienstjaren" op kosten van de gemeenschap met pensioen gaan.' 'Je bent wel heel erg cynisch,' zei ze. 'Percy Osterman heeft ons al verteld dat Patmore moeilijk is,' zei Max.

'Moeilijk? Hij is stom,' zei Lou. 'Stommer dan je voor mogelijk zou houden. De enige reden waarom hij nooit een hersenschudding kan krijgen is omdat hij geen hersens heeft die geschud kunnen worden. Ik weet zeker dat hij nog nooit van het woord "helderziende" gehoord heeft. En als we hem uiteindelijk duidelijk gemaakt hebben wat het betekent, zal hij het niet geloven. Als iets niet binnen zijn eigen ervaringsgebied ligt, aanvaardt hij het niet als iets dat bestaat. Ik ben ervan overtuigd dat hij zou beweren dat Europa niet bestaat, alleen omdat hij er nog nooit geweest is.' 'Hij kan een paar politiechefs bellen waar ik mee gewerkt heb,' zei Mary. 'Zij zullen hem er wel van overtuigen dat ik oprecht ben.'

'Als hij ze nog nooit ontmoet heeft, zal hij geen woord geloven van wat ze zeggen. Ik verzeker je, Mary, als onwetendheid echt gelukzaligheid is, dan is hij de gelukkigste man van de wereld.'

'Sheriff Osterman zei dat we tegen Patmore konden zeggen dat hij hem kon bellen voor een referentie,' zei Max. Lou knikte. 'Dat zou kunnen helpen. Patmore is onder de indruk van Osterman. En als je wilt, ga ik wel met je mee. Maar ik moet je wel waarschuwen dat ik je er niet veel bij zal kunnen helpen. Patmore haat me.'

'Ik kan me niet voorstellen waarom,' zei Max. 'Behalve dan dat je in zijn bijzijn waarschijnlijk net zo over hem praat als je nu net deed.'

Grijnzend zei Lou: 'Het is een feit dat ik mijn ware gevoelens nooit heb kunnen verbergen. Heb je Mevrouw Yancy, zijn strooplikker, nog ontmoet?' 'Zij was vanmiddag de enige op het bureau,' zei Max. 'Is het niet een juweeltje?' 'Ja?'

'Een wonderdoenster,' zei Lou. 'Het is een wonder als ze iets doet.'

'Ze leek inderdaad met erg efficiënt,' zei Mary.

Lou zei: 'Ze is een rustige doorwerker - en als ze nog iets rustiger wordt, beweegt ze niet meer.'

Mary lachte en nam een slok van haar droge sherry. 'Om terug te komen op die zeemeeuwen,' zei Lou. is...' 'We praten niet meer over de meeuwen,' zei Mary. 'Niets meer van dat alles. Morgenochtend is het er vroeg genoeg voor. Vanavond wil ik niet aan helderziendheid denken en wil ik over iets anders praten. Wat dan ook.'

Ze aten filet mignon, salade, gebakken aardappelen en koude aspergestengels. Toen Max de fles rode wijn die ze als cadeau hadden meegebracht, opende, merkte Lou het verband op. 'Max, wat is er met je vinger gebeurd?' 'O... ik heb hem opengehaald toen ik een lekke band verwisselde.'

'Hechtingen?' 'Zo erg was het niet.'

'Hij had ermee naar de dokter moeten gaan,' zei Mary. ik mocht er niet eens naar kijken. Het had zó gebloed - zijn overhemd zat onder.'

ik dacht dat je weer eens gevochten had,' zei Lou.

ik ga niet meer naar bars,' zei Max. ik vecht tegenwoordig niet meer.'

Lou keek naar Mary en trok zijn wenkbrauw op. 'Het is waar,' zei ze.

'Je hebt twee jaar voor me gewerkt,' zei Lou. in al die tijd heb je het nooit langer dan een maand tot zes weken volgehouden om niet in een vechtpartij verwikkeld te raken. Je ging naar de engste kroegen langs de kust - motorbars en erger, naar al die plaatsen waar je de meeste kans liep om in de problemen te raken. Soms dacht ik wel eens dat je daar meer naartoe ging om te vechten dan om te drinken.' 'Misschien deed ik dat wel,' zei Max, zijn voorhoofd fronsend. ik had problemen. Wat ik nodig had was iemand die mij nodig had. Nu heb ik Mary en vecht ik niet meer.' Hoewel hij beloofd had niet meer over helderziendheid te praten, merkte Lou dat hij het onderwerp niet kon laten rusten tijdens het eten. 'Denk je dat de moordenaar weet dat je in de stad bent?' 'Ik weet het niet,' zei Mary.

'Als hij bezeten is door een geest, en als de meeuwen door diezelfde geest bezeten waren, dan moet hij het wel weten.' 'Ja, ik denk het wel.'

'Zal hij zich niet gedeisd houden tot jij de stad uit bent.'

'Misschien wel,' zei ze. 'Maar dat betwijfel ik.'

'Wil hij dan gegrepen worden?'

'Wat bedoel je daarmee?'

'Dat weet ik niet.'

'Als...'

'Kunnen we ergens anders over praten?'

Toen ze klaar was met eten, verontschuldigde Mary zich en ging naar de badkamer, aan de andere kant van het huis. Toen hij alleen was met Max vroeg Lou: 'Wat denk je van dat idee van haar?'

'Dat Lingard opgestaan is uit de dood?' 'Hecht je daar enige waarde aan?'

'Jij bestudeert het occulte,' zei Max. 'Jij bent degene met honderden boeken over dat onderwerp. Bovendien ken jij haar langer dan ik. Jij hebt ons aan elkaar voorgesteld. Wat denk jij?'

ik ben niet bevooroordeeld,' zei Lou. 'Jij wel, neem ik aan.' 'Haar therapeut zegt dat zij die glazen honden gooide.' 'Onbewuste telekinese?' vroeg Lou. 'Precies.'

'Heeft ze ooit eerder telekinetische gaven gehad?'

'Nee,' zei Max.

'En die revolver?'

ik denk dat zij dat ook deed.'

'Op zichzelf schieten?'

'Ja,' zei Max.

'En zij leidde ook die zeemeeuwen?' 'Ja.'

'Levende dieren beheersen... dat is geen telekinese.'

'Het is een soort telepathie,' zei Max.

Lou vulde zijn wijnglas bij. 'Dat komt vrijwel nooit voor.'

'Het moet wel telepathie zijn. Ik kan niet geloven dat die zeemeeuwen geleid werden door de geest van een dode man.' 'Waarom zou ze zelfmoord willen plegen?' 'Dat wil ze niet,' zei Max.

'Nou, als zij de poltergeist is achter die gebeurtenissen, als zij die revolver oppakte, dan lijkt het me toch dat ze zichzelf probeert te doden.'

'Als ze zelfmoordneigingen had,' zei Max, 'dan zou ze niet gefaald hebben. Maar ze faalde wèl, met de honden, met de revolver en met de meeuwen.'

'Maar waar is ze dan mee bezig?' vroeg Lou. 'Waarom speelt ze voor poltergeist?'

Max fronste zijn voorhoofd. 'Daar heb ik een theorie over. Ik denk dat er iets bijzonders aan de hand is, iets ongebruikelijks. Ze heeft iets voorzien wat ze niet onder ogen wil zien. Iets vreselijks. Iets dat haar volkomen gek kan maken als ze er te lang over nadenkt. Dus bant ze het uit haar gedachten. Natuurlijk kan ze dat alleen maar met haar bewuste geest doen. Het onderbewuste vergeet nooit. En nu gebruikt haar onderbewuste, telkens wanneer ze probeert een visioen op te roepen, het poltergeistfenomeen om haar af te leiden.'

'Omdat haar onderbewuste weet dat het slecht voor haar zal zijn om die man op te sporen.'

'Precies.'

Lou Pasternak voelde een ijzige rilling door zich heentrekken. 'Wat kan ze voorzien hebben?' 'Misschien zal die psychopaat haar vermoorden,' zei Max. De gedachte aan Mary's dood trof Lou met verbijsterende kracht. Hij kende haar al meer dan tien jaar, mocht haar vanaf het moment dat hij haar ontmoette en was meer en meer op haar gesteld geraakt. Mocht haar? Niet meer dan dat? Nee. Hij hield ook van haar. Op een vaderlijke manier. Ze was zo zacht, zo aardig. Zo kwetsbaar. Maar tot op dit moment had hij niet beseft hoeveel hij van haar was gaan houden. Mary dood? Hij voelde zich misselijk, koortsig. Max keek hem aan met kalme, grijze ogen die niets van zijn eigen emoties verrieden. Hij leek onaangedaan, onbewogen door het vooruitzicht van de dood van zijn vrouw.

Hij heeft meer tijd gehad om erover na te denken dan ik,
dacht Lou. Hij heeft de tijd gehad om gewend te raken aan het idee van Mary's dood. Hij geeft evenveel om haar als ik,
maar zijn gevoelens zijn van de oppervlakte doorgedrongen naar verborgen gemoedstoestanden.

'Of misschien zal de psychopaat mij doden,' zei Max.

'Jullie twee zouden deze zaak op moeten geven,' zei Lou.

'Ga meteen naar huis. Hou je erbuiten.'

'Maar als ze iets dergelijks voorzien heeft,' zei Max, 'gebeurt het dan niet toch, of we het nu proberen te voorkomen of niet?'

ik geloof niet in voorbeschikking.'

'Nee, ik ook niet. Maar toch... wat zij voorziet, lijkt altijd te gebeuren. Dus, als wij niet achter die moordenaar aangaan, komt hij dan niet achter ons aan?'

'Jij klootzak,' zei Lou. 'Door jou ben ik broodnuchter geworden.' Hij dronk zijn wijn op en schonk het glas weer vol. 'Er is nog iets,' zei Max. 'Toen zij zes jaar was, heeft een man haar sexueel mishandeld.' 'Berton Mitchell,' zei Lou. 'Hoeveel heeft zij jou daarvan verteld?' 'Niet veel. De algemene lijnen. Ik heb begrepen dat ze zich het meeste ervan niet kan herinneren.' 'Heeft ze je verteld wat er met Mitchell gebeurd is?' 'Hij werd schuldig bevonden,' zei Lou. 'Hij heeft zich toch in zijn cel opgehangen?' 'Weetje dat zeker?' 'Dat heeft ze mij verteld.' 'Maar weetje het zeker?'

Lou was verbaasd. 'Waarom zou ze daarover liegen?' ik zeg niet dat ze gelogen heeft. Maar stel dat niemand haar ooit de waarheid verteld heeft?' ik begrijp je niet.'

'Stel,' zei Max, 'dat Berton Mitchell nooit gevangenisstraf gekregen heeft. Stel dat hij een goede advocaat had die hem vrij kreeg, ondanks het feit dat hij schuldig was. Dat gebeurt wel vaker. Als jij de vader was van een zesjarig meisje dat misbruikt was en daar een vreselijk trauma aan overgehouden heeft, zou jij haar dan willen vertellen dat haar verkrachter ongestraft gebleven is? Zou jij niet bang zijn dat zij psychisch nog meer zou lijden als zij wist dat het monster dat haar misbruikt had, vrij rondliep en het nog steeds kon proberen? Als Berton Mitchell toen vrijgesproken is, heeft Mary's vader het misschien het beste gevonden haar te laten denken dat Mitchell dood was.'

'Toen ze ouder werd moet ze toch zeker achter de waarheid gekomen zijn?' zei Lou.

'Dat hoeft niet. Niet als ze het niet wilde ontdekken.' 'Alan zou het haar verteld hebben.' .

'Misschien wist Alan de waarheid ook niet,' zei Max. 'Hij was toen nog maar negen jaar oud. Misschien heeft hun vader hen allebei voorgelogen. En als...' Lou hield één hand op om hem tot zwijgen te manen. 'Laten we aannemen dat je gelijk hebt. Laten we aannemen dat Berton Mitchell vrijgesproken is. Wat heeft dat dan te maken met deze zaak?'

Max pakte zijn vork en prikte in het hoopje verschrompelde aardappelschillen op zijn bord. ik zei je al dat ik dacht dat Mary iets voorzien heeft dat haar angst aanjaagt.' 'Dat zij gedood wordt. Of jij.'

'Misschien is dat het. Maar misschien heeft ze ook gezien dat de moordenaar, waar we achteraan zitten... Berton Mitchell is.'

'Als hij nog leefde zou hij nu zestig jaar oud zijn!'

is er een wet die zegt dat alle psychopathische moordenaars jong moeten zijn?' vroeg Max.

In de badkamer waste Mary haar handen, pakte de handdoek op, keek in de spiegel boven de wastafel - en zag niet haar eigen gezicht. In plaats daarvan zag ze het gezicht van een volkomen vreemde - een jonge vrouw met bleekgeel haar, een nog blekere huid en wijd uiteenstaande, blauwe ogen, haar gezicht vertrokken van angst.

De spiegel was een venster op een andere wereld geworden, want hij weerkaatste niets van wat er zich in de badkamer bevond. Het gezicht van de blonde vrouw zweefde los van het lichaam, in mistige schaduwen. Rechts boven haar bevond zich het enige andere voorwerp in de nevel achter de spiegel, een gouden crucifix.

Mary liet de handdoek vallen en liep achteruit tot ze tegen de muur stootte.

In de spiegel verscheen de hand van een man, ook los van het lichaam, op de voorgrond van de surrealistische collage van spiritistische beelden. Hij hield een slagersmes vast. Mary had nog nooit op deze manier een helderziend visioen gehad. Even wist ze niet wat ze moest verwachten. Ze wist niet wat ze moest doen. Ze was bang om zich te bewegen, maar ook om te blijven staan.

De hand hief het mes op. Het gezicht van de blondine trok zich terug als een wegvliegende bal, wild ronddraaiend door een eindeloze ruimte. De hand en het slagersmes trokken zich ook terug, achter haar aan.

Concentreer je, prentte Mary zichzelf in. In godsnaam, laat het visioen niet ontglippen. Houd het ten koste van alles vast. Houd het vast en probeer het uit te breiden. Ontwikkel het, totdat het de naam van de man, wiens hand het mes vasthoudt, onthult.

Het crucifix werd groter totdat het de hele spiegel vulde. Toen ontplofte het beeld, in volmaakte, griezelige stilte, het spatte in duizend stukken uiteen en was verdwenen. Concentreer je...

Het gezicht van de vrouw verscheen weer. En het mes doemde enorm groot op in de spiegel. Het lemmet straalde een fel licht uit, alsof het een neonbuis was.

'Wie ben jij?' vroeg Mary hardop. 'Jij met dat mes. Wie ben jij, verdomme?'

Plotseling zweefde de hand niet langer los rond. Het gezicht van de vrouw verdween en de schouder en de achterkant van het hoofd van een man kwamen nu in beeld, gehuld in schaduw. De moordenaar begon zich langzaam om te draaien, draaide zich om in banen bleek licht en bewegende schaduwen, draaide zich om zodat hij uit de spiegel zou kijken, draaide zich om alsof hij wist dat Mary nu achter hem stond, draaide zich langzaam en stilzwijgend om, draaide zich om als in antwoord op haar vraag naar zijn naam... Ze was bang dat ze het visioen vlak voordat ze het antwoord kreeg, kwijt zou raken, net als de dag ervoor in het kantoor van dokter Cauvel, en dus vroeg Mary: 'Wie? Wie ben jij? Ik móet het weten.'

Rechts van haar, twee meter van haar af, ging het slotje van het badkamerraam met een scherpe klik open. Geschrokken wendde Mary haar blik af van het beeld in de spiegel.

Het raam gleed open.

De wind wierp de dunne, bruinzwarte gordijnen opzij en stormde de ruimte binnen met spookachtige geluiden. De nacht achter het raam was donker, zwarter dan ze ooit had gezien.

Boven het huilen van de wind uit hoorde ze een ander geluid: flap-flap -flap!

Vleugels. Leerachtige vleugels. Vlak achter het raam. Flap - flap - flap!

Misschien was het zomaar een geluid. Misschien trilde de gordijnroe? Misschien ritselde een tak of een struik ritmisch tegen de zijkant van het huis?

Wat de oorzaak ook was, ze wist zeker dat ze zich het geluid deze keer niet louter inbeeldde; noch kreeg ze het door als een onderdeel van haar spiritistische indrukken. Vlakbij bevond zich het een of andere schepsel, achter dat open raam, het een of andere onvoorstelbare, bizarre wezen met vleugels.

Nee. Dat was waanzin.

Nou, ga dan kijken, probeerde ze zichzelf te overtuigen. Ga kijken welk schepsel die vleugels heeft. Ga kijken of het wel écht is. Maak hier voor altijd een eind aan. Ze kon zich niet bewegen. Flap -flap -flap.

Max help me, zei ze. Maar de woorden waren zonder geluid. Links van haar, naast de wastafel, werd de deur van het medicijnkastje opengerukt door onzichtbare handen. Dichtgesmeten. Opengerukt. Dichtgesmeten. De volgende keer dat hij openging, bleef hij open staan. De hele inhoud van het kastje - flesjes Anacin, aspirine, grieptabletten, jodium, hoestsiroop, laxeermiddelen, tubes tandpasta, huidcrème, shampoo, doosjes keeltabletten, Hansaplast, verbandgaas - sprong van de planken op de vloer.

Het douchegordijn werd door een onzichtbare hand opzij gerukt en de gordijnroe boog door alsof er een zwaar persoon aan hing. De roe werd uit de muur gerukt en viel in de badkuip.

De toiletbril begon op en neer te klepperen, sneller en sneller, met een enorm kabaal.

Ze deed een stap in de richting van de badkamerdeur. Die zwaaide open als om haar uit te nodigen de badkamer uit te gaan, toen, een seconde later, knalde hij met het geluid van een donderslag dicht. Hij opende en sloot zichzelf herhaaldelijk, bijna op de maat van de toiletbril. Ze drukte zich weer met de rug tegen de muur, bang om zich te bewegen. 'Mary!'

Max en Lou stonden aan de andere kant van de deur, ze waren even zichtbaar toen die openzwaaide. Ze staarden, verbijsterd.

De deur sloeg met nog meer kracht dicht, vloog open, dicht, open, dicht.

Max probeerde naar binnen te komen toen de deur weer openging, maar hij kreeg hem tegen zijn gezicht aan. De volgende keer dat hij openging, greep hij de klink vast en drong zichzelf naar binnen. De deur bewoog niet meer. De wind bij het raam veranderde in een lichte bries. Er sloegen nu geen vleugels meer. Kalmte. Stilte.

Mary keek naar de spiegel boven de wastafel en zag dat het, hoewel de beelden erin veranderd waren, nog steeds geen gewone spiegel was. Hij weerspiegelde nog steeds niet de ruimte ervoor. De bleke blondine, het crucifix en de man met het slagersmes waren verdwenen. De spiegel was zwart - behalve aan de onderkant, waar bloed door het glas leek te sijpelen en over de lijst, waar het de badkamer indruppelde, alsof de wereld aan de andere kant niets anders was dan een poel geronnen bloed, met een oppervlak dat net tot aan de onderste hoek van de spiegel liep. Het bloed spetterde op de kranen onder de spiegel, besmeurde de wastafel van wit porselein. Verbijsterd vroeg Max: 'Wat is dat, verdomme? Wat gebeurt hier?' Hij keek van de spiegel naar Mary. 'Heb je je bezeerd? Heb je je gesneden?'

'Nee,' zei ze. En pas toen besefte ze dat hij het bloed ook zag. Max raakte de rand van de spiegel aan. Onmogelijk, ongelooflijk, het bloed bleef aan zijn vingers kleven. Lou drong de kleine badkamer binnen om het beter te kunnen zien.

Geleidelijk aan werd het bloed - op de spiegels, de kranen, het porselein en op Max' vinger - minder levensecht, minder glanzend rood, minder stoffelijk, het vervaagde totdat het verdwenen was. Alsof het er nooit geweest was.

Mary zat op de sofa in de woonkamer en nam een glas cognac van Lou aan. Toen ze haar haar van haar voorhoofd schoof, voelde het vettig en koud aan. Alle kleur was uit haar gezicht weggetrokken. Haar handen voelden klam aan. De cognac brandde in haar keel en veroorzaakte een warme gloed.

Max stond voor haar en vroeg: 'Wat jij in die spiegel zag voordat we achter je aankwamen, betekent dat dat er vannacht iemand zal sterven?'

'Ja,' zei Mary. 'Het meisje dat ik zag. Zij zal sterven. Zij zal vóór de ochtend doodgestoken worden.' 'Hoe heet ze?'

'Dat heb ik niet kunnen zien.' 'Waar woont ze?'

'Hier, in King's Point. Maar ik heb geen adres kunnen voelen.'

'Woont ze in de heuvels, meer naar de kust toe, of rond de haven?'

'Het zou overal kunnen zijn,' zei Mary. 'Hoe ziet ze eruit?'

'Ze heeft heel lichtblond haar, bijna wit. Kroezig, lang haar. Bleke huid. Grote, blauwe ogen. Ze is jong, begin twintig, ziet er snoezig uit. Sierlijk. Nee, een beter woord... etherisch.' Max draaide zich om naar Lou, terwijl de journalist een dubbele Wild Turkey achterover sloeg. Zoals hij het deed, had het net zo goed melk of cyaankali kunnen zijn. 'Dit is jouw stad, Lou. Ken jij iemand die voldoet aan deze beschrijving?' 'We hebben hier tienduizend inwoners,' zei Lou. ik ken ze niet allemaal. Ik wil ze niet allemaal kennen. Negentig procent ervan is een zootje hopeloze stommelingen, sufferds en ouwehoeren. Bovendien worden er een heleboel knappe, jonge blondjes aangetrokken door het strandleven van Zuid-Ca- lifornië. Zon, zand en zee, sensitivity trainingen, sex en syfilis. In deze stad zijn minstens tweehonderd ranke, bloedmooie blondjes waarop Mary's beschrijving van toepassing zou kunnen zijn.'

In gedachten verzonken had Max een exemplaar van The Na- tion opgepakt en tot een stijve koker opgerold. Hij sloeg ermee in de palm van zijn linkerhand. 'Als we dat meisje niet opsporen wordt ze vannacht vermoord.' Mary's angst was veranderd in een depressie, als een eindeloze vlakte van as. Maar onder de as lagen hier en daar gloeiende kolen van woede. Ze was niet boos op Max of Lou of op zichzelf, maar op het noodlot. Zelfs terwijl haar woede groter werd, wist ze dat het een luxe was, dat het geen effect of betekenis had, want het enige wapen dat iemand had tegen het noodlot was berusting.

'Je vergeet wat het betekent als ik iets voorzie,' zei ze tegen Max. 'Het doet er niet toe of we dat meisje vinden en haar waarschuwen. Niets doet ertoe. Ze sterft toch. Ik heb het gezien! Ik kan de namen van de winnende paarden in de races van morgen niet zien. Ik kan niet zien welke aandelen volgende week zullen stijgen en welke zullen dalen. Het enige wat ik kan zien is mensen die sterven.' Ze stond op. 'Jezus, ik word zo ziek van de manier waarop ik moet leven. Ik ben het zat om geweld te moeten zien en niet in staat te zijn het te voorkomen. Ik ben er ziek van om onschuldige mensen in de problemen te zien en ze niet te kunnen helpen. Ik ben moe van een leven vol lijken, verkrachte vrouwen, verminkte kinderen en bloed en messen en geweren.' 'Dat weet ik,' zei Max vriendelijk. 'Dat weet ik.' Ze liep naar de bar en haalde de kurk van de cognacfles af. ik wil geen allesontvangende trechter zijn van andermans ellende! Ik wil een instrument zijn voor de vernietiging van die ellende, voor de verbetering van die ellende, voor het voorkomen daarvan.' Ze schonk zichzelf nog een glas cognac in. 'Als ik dan toch het alziende oog van een god moet hebben, dan zou ik ook de macht van een god moeten hebben, verdomme. Ik zou in staat moeten zijn met die macht die man meteen te vinden. Ik zou in staat moeten zijn om zijn hart zo samen te persen dat het kapotbarstte. Maar ik ben geen god. Ik ben nog niet eens een compleet instrument. Ik ben net een halve radio. Ik kan ontvangen, maar niet zenden. Ik kan getroffen worden, maar niet treffen.' Ze dronk de cognac even snel en vlot als Lou gedaan zou hebben, ik haat het. Ik haat het. Waarom moet ik die macht hebben? Waarom ik?'

Later, bij de voordeur, zei Lou: ik wou dat jullie vannacht hier bleven.'

'We hebben jouw logeerkamer gezien,' zei Max. 'Tijdschriften en boeken, maar geen meubilair. We waarderen je intellect en de omvang van je bibliotheek, maar we slapen liever niet op een stapel oude pockets.'

ik zou vannacht op de sofa kunnen slapen,' zei Lou. 'Jullie twee kunnen mijn kamer krijgen.'

Mary kuste hem op de wang. 'Je bent een schat. Maar we redden ons wel. Echt. In ieder geval tot morgenavond.'

Donderdag, 24 december

12

Om één uur 's ochtends viel de regen in stromen landinwaarts vanuit de zee. Het maakte de kale aarde modderig, sloeg het droge gras plat, danste op het wegdek. Hij parkeerde aan het eind van de geplaveide landweg en zette de motor af. Duisternis hulde zich om de auto. Er was zo weinig licht dat hij niet eens zijn eigen handen op het stuur kon zien. Het enige geluid was het onophoudelijke getrommel van de regen op het dak en de motorkap. Hij besloot te wachten tot de storm voorbij was. Het regenseizoen had het zuiden van Californië bereikt, maar plotselinge wolkbreuken als deze duurden zelden lang. Het slagersmes lag op de stoel naast hem. Hij tastte ernaar en pakte het. Hij kon het nauwelijks zien in het halfduister, maar het flikkeren van het goed geslepen lemmet wond hem evenveel op als het voelen ervan. Hij drukte een vinger tegen de scherpe snede, niet hard genoeg om zijn huid open te halen, maar stevig genoeg om de kracht van de dood te voelen die nu rustig maar paraat lag opgesloten in het voorlopig nog bedwongen staal.

Om tien over één ging de wolkbreuk over in een motregen. Vijf minuten later hield het helemaal op. Hij opende het portier en stapte uit.

De lucht was zuiver en koel. De wind was gaan liggen. Een kilometer naar links was de nachtlucht beneden hem rond de haven bezaaid met lichtjes als een soort kerstverlichting.

Het enige licht, dichterbij, kwam van één van de huisjes die zo'n tweehonderd meter ten westen van hem stonden. Die huizen stonden op een rij op de rotswand, naar de zeekant, met hun achterdeuren naar de doodlopende asfaltweg. Het meest noordelijke huis, dat het eigendom was van Erika Larsson, stond zeventig meter van het volgende huis te midden van bomen; er scheen licht door de meeste van de ramen. Zoals hij verwacht had was Erika wakker. Waarschijnlijk aan het werk. Eén van haar sombere waterverfschilderijen. Of een verontrustend olieverfschilderij vol sombere gezichten in blauwe en diepgroene tinten. Ze schilderde meestal in de rustige, vroege ochtenduren en ging bij zonsopgang naar bed. Hij liep naar de achterkant van de Mercedes en opende de kofferbak. Die lag vol wapens - een Italiaans jachtgeweer, twee geweren en zeven handwapens - en dozen vol munitie. Hij koos een .45 Auto Colt, een handgemaakt verzamelaarobject, waarvan al het metaalwerk van de mond tot aan de kolf gegraveerd was met wilde dieren. Hij was al geladen. Alle wapens waren geladen. Hij stopte de Colt in zijn jaszak en sloot de kofferbak.

Terwijl hij het mes in zijn hand hield, liep hij over het zandpad naar het verlichte huis. De nacht was zo vreselijk donker dat hij af en toe struikelde, door de kuilen in de oprijlaan. Zijn schoenen maakten een zuigend geluid in de modder.

Mary murmelde in haar slaap.

In haar droom was ze samen met haar vader. Hij zag eruit zoals toen zij negen jaar was; en zij was weer een kind. Ze zaten op een fluweelachtig, groen grasveld. De zon stond hoog aan de hemel; zij scheen bijna loodrecht op hen neer zodat zij geen schaduw hadden.

'Als ik mensen help met mijn spiritistische krachten, dan gaan ze misschien van me houden. Ik wil dat mensen van me houden, pappie.'

'Nou, liefje, ik hou toch van je?'

'Maar jij zult me in de steek laten.'

'Mijn kleine meid in de steek laten ? Onzin.'

'Jij gaat dood in de auto. En dan laat je me alleen.'

'Zulk soort dingen moet je niet zeggen.'

'Maar...'

'En als ik dood zou gaan, zou je nog altijd je moeder hebben.' 'Zij heeft me al in de steek gelaten. Liet me in de steek voor haar whisky.'

'Nee, nee. Je moeder houdt nog steeds van je.'

'Ze houdt van whisky. Ze vergeet zelfs hoe ik heet.'

'Je broer houdt van je.'

'Nee, helemaal niet.'

'Mary, hoe kun je zoiets zeggen.'

'Ik ben niet boos op Alan omdat hij niet van me houdt. Al zijn lievelingsdieren gaan dood door mij.' 'Dat is jouw schuld niet.'

'Je weet best dat het zo is. Maar zelfs als Alan van me houdt zal hij me op een dag verlaten. Dan ben ik alleen.' 'Op een dag zal je een man ontmoeten die met je zal trouwen en van je zal houden.'

'Misschien zal hij een tijdje van me houden. Maar dan zal hij weggaan. Ja, toch? Net als alle anderen. Ik heb bescherming nodig tegen alleen gelaten te worden. Ik heb een heleboel mensen nodig die van me houden. Als heel veel mensen van me houden, kunnen ze niet allemaal tegelijkertijd weggaan. '

'Kijk eens hoe laat het is.' Ik moet er vandoor.'

'Pappie, je mag me niet alleen laten.'

'Ik heb geen keus.'

'Ik heb Elmo vanmorgen gevonden.'

'Alans kat?'

'Hij zat onder het bloed.' 'Waar heb je hem gevonden?' 'In de speelhut.'

'Toch niet alweer een dood beest.' 'Iemand heeft hem aan stukken gesneden.' 'Weet Alan het?'

'Nog niet. Hij zal gaan huilen, pappie.'

'Jezus, het arme kind.'

'Hij zal vreselijk kwaad op me zijn.'

'Mary... jij hebt toch niet...'

'Nee! Pappie. Zoiets zou ik nooit doen.'

'Na wat er vorige week gebeurd is...'

'Ik heb het niet gedaan! Ik heb het niet gedaan!'

'Oké, dan was het die jongen van Mitchell weer.' 'Ik wou dat mevrouw Mitchell zou verhuizen naar een andere stad.'

'Berton Mitchells zoon heeft Elmo gedood. Alan zal niet kwaad op je zijn.'

'Maar zijn pappie is door mij weggestuurd en daarom komt hij hier en maakt hij alle lievelingsdieren van Alan dood.' 'Dat begrijpt Alan best. Hij houdt jou er niet verantwoordelijk voor.'

'Alan is nog steeds boos omdat ik zijn schildpadden vorige week in de kreek gegooid heb.'

'Je hebt nog niet verteld waarom je dat deed.'

'Iets zei me dat te doen.'

'Je verdiende je straf weet je dat wel? Het waren Alans schildpadden, niet die van jou.'

'Iets zei me het te doen.'

'Wie dan?'

'Iets. Iets.'

'Mary, soms ben je een heel vreemd kind.'

'Blijf nou hier en dan zal ik heel zoet zijn.'

'Ik moet echt gaan.'

'Ik zal alleen zijn als je gaat.'

'Ik moet wel gaan.'

'Ik zal alleen zijn met de vleugels.'

'Tot ziens.'

'Pappie, de vleugels!'

Murmelend, in haar slaap verdoofd door het kalmeringsmiddel, draaide Mary zich om, onbewust van het feit dat ze alleen in bed lag.

Hij schoof het niet afgesloten slaapkamerraam omhoog en kroop geruisloos naar binnen.

In het voorste gedeelte van het huis klonk de zwaarmoedige muziek van Joan Baez.

Hij liep de slaapkamer door en toen langs de smalle gang naar de woonkamer. Erika Larsson zat op een hoge, houten kruk met haar rug naar hem toe. Ze zat voor een grote ezel en werkte aan een olieverfschilderij.

De zwarte kat van het meisje, Samantha, lag opgerold op een makkelijke stoel. Zij hief haar kop op en staarde hem aan met gele ogen toen hij uit de gang kwam.

Er hing een aangename geur in de lucht. Niet zo lang geleden had ze popcorn voor zichzelf gemaakt. Hij was maar een meter of drie van haar af toen ze zijn aanwezigheid voelde en zich omdraaide. 'Jij,' zei ze. Ze was nog net zo mooi als in zijn herinnering. Dik, kroezig blond haar. Bleke, bijna doorschijnende huid. Enorme blauwe ogen. Ze droeg een spijkerbroek en een t-shirt, en haar donkere tepels waren duidelijk afgetekend tegen de dunne witte stof.

Ze stond op van de kruk. 'Wat doe jij hier?' Hij gaf geen antwoord.

De zwarte kat voelde dat er iets vreselijks aan de hand was.

Ze sprong van de stoel af en rende de keuken in.

Hij deed nog een stap in de richting van Erika.

Ze zocht dekking achter de ezel. 'Ga weg.'

Hij gooide de ezel om.

'Wat wil je?' vroeg ze.

Hij hield het mes omhoog.

'Nee. O, nee.'

Ze liep achteruit naar het raam dat uitzicht bood op de Stille Oceaan.

Ze hield haar handen vóór zich, alsof zij hem weg wilde duwen wanneer hij zou proberen de laatste paar passen dichterbij te komen.

'Mary zal het vast weten,' zei Erika. Hij zei niets.

'Mary zal kunnen zien wie het gedaan heeft,' zei ze. Hij greep naar haar.

'Zij zal de politie op je afsturen. Mary zal het weten!' Het was bijna dag.

De zwarte kat, Samantha, kwam uit de keukenkast waar ze zich in verstopt had en waar ze toen in slaap gevallen was.

Ze gaapte en rekte zich uit. Toen stond ze een minuut lang te luisteren, haar kop opgericht.

Het was stil in het huis. De wind zoefde zacht over het dak. Ten slotte liep Samantha de woonkamer in. De kerstboom lag op zijn kant. De versiering lag verspreid op de vloer en veel ervan was tot splinters en stof vertrapt. Samantha snuffelde aan een gebroken, glazen engeltje, tikte tegen het hoofdje met haar poot. Ze proefde van een verbrijzelde zuurstok en onderzocht een gebroken crucifix dat op de muur boven de deur naar de hal gehangen had. Ze snuffelde aan een weggesmeten spijkerbroek en een verfrommeld t-shirt. Ten slotte liep Samantha rond het lichaam van Erika Larsson en proefde van het bloed zoals ze van de zuurstok geproefd had.

13

Als kraaien die fladderden boven een leeg, besneeuwd veld, werd ze geplaagd door nachtmerries. De meeste ervan waren gebaseerd op de ergste momenten uit haar jeugd. Deze ochtend hingen er smerige flarden van die dromen om haar heen en ze voelde zich onbehaaglijk, nerveus. Normaal gesproken droogde ze, nadat ze zich gedoucht had en voordat ze zich aankleedde, haar haar vluchtig met een handdoek en haalde de borstel er honderd keer doorheen. Nu werd ze vreemd verontrust door haar naaktheid, ze telde de achtentwintigste streek door haar haar en wist dat ze niet nog tweeënzeventig halen kon wachten voordat ze haar kleren aan zou trekken.

Gewoonlijk vond ze het prettig om deze en andere ochtendrituelen naakt uit te voeren. Ze gaf toe dat ze een exhibitioniste was. (Kijk naar mij, kijk naar mijn prachtige borsten, billen en benen, kijk eens hoe glad, kijk eens wat mooi, hou van me, hou van me.) Maar het was meer dan alleen maar exhibitionisme. Ze voelde dat ze, door de dag naakt te beginnen, een idee van lichtheid en vrijheid kreeg, dat bij haar bleef tot laat in de middag. Volgens dokter Cauvel probeerde ze, door de dag naakt te beginnen, misschien wel te bewijzen dat haar nachtelijke dromen haar onberoerd lieten, dat Berton Mitchell haar onberoerd gelaten had, maar ze zag de logica van die analyse niet in.

Soms zat Max in volmaakte stilte toe te kijken terwijl zij haar haar borstelde en naakt haar oefeningen deed. Hij kon haar laten blozen door zijn voyeurisme te omschrijven als 'het lezen van prachtige poëzie'. Maar nu stond Max onder de douche. Er was niemand in de motelkamer om 'haar poëzie te lezen'. Toch had ze het gevoel dat er iemand naar haar staarde. Huiverend deed ze een bh en een slipje aan. Toen ze de kast opende om een broek en een bloes te pakken zag ze Max' modderige schoenen en zijn met modder en bloed besmeurde jasje. Terwijl ze de donkerrode vlekken op het jasje bekeek, kwam Max de badkamer uit. Hij droogde zijn haar met een handdoek en hij had een andere handdoek om zijn middel geslagen. 'Heb je jezelf bezeerd?' vroeg ze. ik heb alleen maar een douche genomen.' Ze glimlachte niet. Ze hield het bevlekte jasje omhoog. 'O,' zei hij, 'de snee in mijn vinger is weer opengegaan.' 'Hoe kwam dat dan?'

'Het verband kwam los toen ik struikelde en viel.' 'Viel? Wanneer is dat gebeurd?'

'Afgelopen nacht,' zei hij. 'Nadat jij je slaapmiddel nam ben je meteen in slaap gevallen, maar ik deed geen oog dicht. Ik heb een wandeling gemaakt. Ik was drie straten van het hotel af toen het begon te regenen. Het was een echte wolkbreuk. Ik werd er totaal door verrast. Ik begon terug te rennen. Ik nam een kortere weg over het braakliggende terrein, hiernaast, struikelde over een steen en viel. Heel stom van me. Het verband werd van mijn vinger gerukt en de wond ging weer open.'

Ze kromp ineen. Ze keek naar het jasje in haar handen en zei: 'Je hebt flink gebloed.' 'Als een rund.' Hij hield zijn hand op. De gewonde vinger was bedekt met nieuw gaas en leukoplast. 'Het doet nog steeds pijn.'

Hij smeet de handdoek waarmee hij zijn haar gedroogd had opzij, nam het jasje van haar aan, draaide het rond. 'Ik denk niet dat er een stomerij is die dit weer schoon krijgt.' Hij nam het jasje mee naar de afvalbak en gooide het erin. 'Je had me wakker moeten maken toen je vannacht binnenkwam,' zei Mary. 'Je sliep als een blok.' 'Je had het toch moeten proberen.'

'Waarom? Het was niets bijzonders. Ik heb het vijftien minuten dicht gehouden tot het bloeden ophield. Toen heb ik er een nieuw verband om gedaan. Niets om je zorgen over te maken.'

'Je moet er eigenlijk mee naar een dokter.' Hij schudde zijn hoofd. 'Niet nodig.' 'Nou, het geneest blijkbaar niet.'

'Het heeft tijd nodig. Het was net aan 't genezen en toen viel ik en ging de wond weer open,' zei hij. 'Ik zal in het vervolg voorzichtiger zijn.'

'De volgende keer dat je het verband verwisselt,' zei ze, 'wil ik die snee zien. Als hij niet geneest, ga je naar een dokter, al moet ik je erheen slepen.'

Hij kwam naar haar toe en legde zijn handen op haar tengere schouders. 'Ja, moeder.' Hij had een charmante glimlach die hij vrijwel alleen maar voorbehield voor haar. Ze zuchtte en leunde tegen zijn borst, waar ze de langzame, rustige hartslag kon horen. 'Ik maak me zorgen over jou.' 'Dat weet ik,' zei hij. 'Omdat ik van je hou.' 'Ik weet het.'

'Omdat ik dood zou gaan als ik je kwijtraakte.' Hij maakte haar bh los. 'Maar daar hebben we geen tijd voor,' zei ze. 'Dan slaan we het ontbijt maar over.'

Ze tastte met haar handen over zijn lichaam. Hij was stevig, krachtig. Zijn postuur en kracht hadden een bijzonder effect op haar. Ze voelde zich tegelijkertijd verdoofd en opgewonden. Haar ogen werden zwaar, haar benen onvast. Toch voelde ze in haar borsten, buik en dijen een uitzonderlijke hitte en spanning. De structuur van zijn huid, de hardheid van zijn spieren, pezen en botten hypnotiseerde haar. Hij trok haar slipje uit en deed toen de handdoek af die hij om zijn middel had. Hij zoende haar keel. Ze voelde zich gewichtloos. Zijn handen gleden langs haar rug en grepen haar billen beet.

'Je zou me zó stevig vast kunnen houden,' zei ze, 'me zo stevig vastklemmen dat je mij de adem af zou kunnen snijden. Je bent sterk genoeg om mijn nek te breken.' ik wil je nek helemaal niet breken,' murmelde hij. 'Maar je zou het wel kunnen. Heel makkelijk.' Hij nam haar oorlel tussen zijn lippen. 'Als jij... mijn nek zou breken... denk ik niet... dat het me iets zou kunnen schelen.'

Hij schoof één hand tussen hun in en raakte haar vochtige schaamhaar aan.

'Je zou zo voorzichtig zijn,' zei ze dromerig. 'Zelfs als je me zou breken zou je voorzichtig zijn. Ik zou geen pijn voelen. Jij zou het niet toestaan dat ik pijn zou hebben.' Hij nam haar mee naar het bed.

Terwijl hij in haar kwam en zijn liefdesroede glad werd van haar heldere oliën, dacht ze eraan doodgedrukt te worden in zijn armen, en ze dacht hoe vreemd het was dat die mogelijkheid in haar opkwam en hoe nog veel vreemder het was dat ze daaraan dacht zonder angst te voelen, maar meer met iets dat bijna op verlangen leek. Een melancholiek verlangen, een wonderlijk, plezierig voorgevoel, niet een verlangen om te sterven maar een zoete berusting. En ze wist dat dokter Cauvel zou zeggen dat dit een teken van haar ziekte was, dat ze nu zelfs bereid was haar ultieme verantwoordelijkheid op te geven (de fundamentele verantwoordelijkheid voor haar eigen leven, voor de beslissing of ze het waard was te leven of niet), en hij zou zeggen dat ze meer op zichzelf zou moeten vertrouwen en minder op Max. Maar het kon haar niet schelen, niets kon haar meer schelen. Ze voelde enkel nog de kracht, Max' kracht, en ze begon zijn naam te roepen, drukte haar vingers in zijn stevige spieren en gaf zich gewillig over.

'Met RogerFullet.'

'Je klinkt als altijd, vol van jezelf.'

'Lou? Ben jij dat? Lou Pasternak?'

'Ik belde voor Roger Fullet, de verslaggever, maar ze zeiden me meteen dat het nu Roger Fullet, de redacteur is.'

'Dat is een maand geleden gebeurd.'

'De Los Angeles Times gaat snel achteruit.'

'Ze hebben eindelijk een briljante geest herkend.'

'O? Hebben ze, nadat ze je net gepromoveerd hebben, je baan weer aan iemand anders gegeven?'

'Heel grappig.'

'Dank je.'

'Je bent heel grappig.' 'Dank je.'

'Misschien helpt plastische chirurgie.'

'Vergeet het maar, Fullet. Je kunt toch niet tegen me op.'

'Sorry. Ik vergat mezelf even.'

'Dat zou niet de eerste keer zijn.'

'Hé, Lou. Ik heb een kantoor dat bijna even groot is als jouw hele zaak.'

'Ze hebben je een kantoor gegeven om je in op te kunnen sluiten zodat je niemand in de weg kunt staan.' 'Ik dineer met de topmensen.' 'Ja, omdat ze je niet vertrouwen met het tafelzilver.' 'Jezus, het is goed om je stem weer te horen.' 'Hoe is het met Peggy en de kinderen?' 'Prima. Uitstekend. Iedereen is gezond.' 'Doe ze de groeten en wens ze van mij een vrolijk kerstfeest.' 'Dat zal ik doen. Weet je dat we elkaar al in geen zes maanden gezien hebben? We wonen zo dicht bij elkaar, nog geen uur rijden van elkaar vandaan. Lou, waarom komen we niet vaker bij elkaar?'

'Misschien hebben we onbewust een hekel aan elkaar.'

'Niemand heeft echt een hekel aan mij. Ik ben gewoon een grote reep chocola. Dat zegt mijn dochter.'

'Nou, meneer chocoladereep, ik vraag me af of je iets voor me kunt doen.'

'Zeg het maar, Lou.'

ik wil dat je in het archief van de Times duikt en alle gegevens opzoekt over een misdaad waar ik in geïnteresseerd ben.'

'Wat voor een misdaad?' 'Kindermishandeling.'

'Jasses.'

'Ook poging tot moord.' 'Waar is dat gebeurd?'

'Ergens in het westen van Los Angeles. Een vrij goede buurt. Het meisje woonde op een landgoed van acht hectare dat nu waarschijnlijk al in kleinere percelen verdeeld is.' 'Wanneer was dat?'

'Vierentwintig jaar geleden, misschien vijfentwintig.' 'Wie was het slachtoffer?' 'Dat wordt moeilijk.' 'Waarom?'

'Roger, ze is een dierbare vriendin.' 'O.'

'Ze is ook een soort beroemdheid. Ze staat zeer in de belangstelling.'

ik ben heel benieuwd.'

ik wil hier niet over schrijven. En ik wil ook niet dat iemand anders erover schrijft.'

'Het is vijfentwintig jaar geleden, oud nieuws.'

'Dat weet ik. Maar iemand zou het kunnen gebruiken voor een artikel in een tijdschrift. Het zou haar pijn doen als het allemaal weer opgehaald zou worden.'

'Waarom wil je het weten als je er niet over wilt schrijven?'

'Ze verkeert in moeilijkheden. Grote moeilijkheden. Ik wil haar helpen.'

'Waarom kun je de details niet van haarzelf krijgen?'

'Ze was pas zes jaar toen het gebeurde.' 'Mijn god.'

'Ze kan het zich onmogelijk allemaal herinneren - zoals het echt was.'

'En wat er toen gebeurde, heeft op de een of andere manier te maken met de moeilijkheden die ze nu heeft?' 'Ik denk het wel.'

'Oké. Ik zal niemand anders sturen om het werk te doen. Anders zou het uitlekken. Ik ga zelf naar het archief en doorzoek de dossiers.' 'Bedankt, Roger.'

'En ik ga als jouw vriend, niet als verslaggever.' 'Dan is het goed.'

'Wat is de naam van het slachtoffer?'

'Mary Bergen. Nee, wacht... toen was het Mary Tanner.'

'De helderziende?'

'Inderdaad.'

'Ze schrijft een column in onze krant.' 'Ook in mijn krant.' 'Wie was de dader?'

'Berton Mitchell.' Hij spelde de naam. 'Hij was de huismeester van het landgoed van Tanner.'

'Ik zal alle achtergrondgegevens ophalen. Is er iets dat je vooral interesseert?'

'Ik wil weten of Mitchell ooit terechtgestaan heeft. Als hij voor de rechtbank geweest is, wil ik weten of hij vrijgesproken is of dat hij schuldig bevonden is.' 'Jij zei dat hij de dader was.'

'Dat betekent niet dat hij schuldig bevonden is. Je weet ook wel wat een goede advocaat allemaal gedaan kan krijgen.' 'Nog wat?'

'Het belangrijkste is dit: als Mitchell schuldig bevonden werd, dan wil ik weten of hij daadwerkelijk zelfmoord gepleegd heeft.' 'Hebben ze je dat verteld?' 'Ja. Maar ik weet niet of het waar is.'

'Lou, als hij nog in leven is en als hij niet in de gevangenis zit, dan betwijfel ik of ik hem via onze dossiers kan vinden.' ik vraag je niet om hem te vinden. Als Mitchell in leven is, dan denk ik wel dat ik weet waar hij is.' ik bel je vanmiddag terug.' ik ben op kantoor.'

Nadat hij het gesprek beëindigd had, belde Lou met dokter Oliver Railsbeck, een oude vriend die verbonden was aan de universiteit van Stanford. Ze praatten vijftien minuten met elkaar.

Om half tien, toen hij al het nodige gehoord had van Ollie Railsbeck, liep Lou door de gang naar de gastenbadkamer. De vorige nacht had hij de rommel opgeruimd. Het gebroken glas en de gemorste hoestsiroop waren verdwenen. Hij stond midden in de kleine ruimte en bestudeerde de spiegel boven de wastafel. Het enige dat hij zag was zijn eigen spiegelbeeld. Hij raakte het glas en de lijst van de spiegel aan, voelde aan de kranen en de porseleinen wastafel. De vorige avond waren al die dingen besmeurd geweest met bloed dat Mary opgeroepen en voor korte tijd vastgehouden had met haar spiritistische krachten. Dik, nat bloed dat echt was... en toch niet echt was. Bloed dat volume had, kleur en structuur (zij het niet langer dan een paar seconden), maar dat niet van deze wereld was.

Hij vroeg zich af wiens pijn en lijden het vertegenwoordigd had. Het kon het symbolische bloed zijn van de blondine, wiens dood door Mary voorspeld werd. Of misschien was het Mary's bloed dat verdwenen was van Max' vingertoppen. Een voorteken van haar dood? 'God helpe haar,' zei Lou hardop.

14

Mary zat op een ongemakkelijke, metalen stoel, haar tasje op haar schoot, haar handen op het tasje.

Max zat op een stoel links van haar. Hij wist dat ze lange gesprekken met politieagenten niet prettig vond, en dat de sombere, kille atmosfeer van politiebureaus haar bang maakte. Verschillende keren gedurende het afgelopen kwartier had hij zijn hand uitgestoken en haar aangeraakt. Niets opvallends. Zachte tikjes en kneepjes van genegenheid en geruststelling. Als altijd monterde zijn aanwezigheid haar op. Rechts van haar had Lou een stoel omgedraaid zodat hij erop kon zitten met zijn armen op de rugleuning ervan. De kamer stonk naar verschaalde sigarerook. De lampen aan het plafond waren te fel. De enige wandversieringen waren foto's van J. Edgar Hoover, het idool van Chef Patmore, en een legerkalender met daarop elke maand een ander strijdtoneel.

John Patmore, hoofdagent van de politie van King's Point, zat gebogen over zijn rommelige bureau en sprak ernstig door de telefoon met Percy Osterman. Blijkbaar gebruikte de sheriff een grote hoeveelheid vleierij om Patmore over te halen met Mary samen te werken. Er speelde een bijna zelfvoldane glimlach rond de hoeken van Patmore's weke mond. Hij was een man die er bijzonder karakterloos uitzag. Eind veertig. Rond gezicht. Vrijwel helemaal kaal. Bruine ogen. Onopvallende gelaatstrekken. Gemiddelde lengte en een gemiddeld gewicht.

Ze was bang dat zij niet genoeg gedaan hadden om zich te verzekeren van Patmore's medewerking. Lou had haar de raad gegeven om niet te praten over de meer bizarre aspecten van haar verhaal. Ze had niets gezegd over vliegende glazen honden, verschrikkelijke zeemeeuwen, of badkamerspiegels die overvloeiden van het bloed. Dat zou Patmore alleen maar in de war brengen, meende Lou. Nadat Lou het wezen van Mary's spiritistische krachten had uitgelegd, had zij de politieman alleen nog maar verteld dat de massamoorden van de laatste paar dagen het werk waren van één man, en dat die de afgelopen nacht een jonge vrouw in King's Point vermoord had (hoewel het lichaam nog niet gevonden was) en dat hij van één van de torens rond de haven, het vuur zou openen met zwaar geschut.

Eindelijk nam Patmore afscheid van Percy Osterman en legde de hoorn neer. Hij leunde achterover in zijn stoel. Bijna een minuut lang staarde hij in de ruimte. Hij glimlachte. 'Laat je niet in de war brengen door de chef. Het is niet zijn bedoeling jullie te beledigen,' zei Lou tegen Max en Mary. 'Zo af en toe houdt hij op met denken en dan vergeet hij om er weer mee te beginnen.'

Patmore negeerde de journalist en wendde zich tot Mary. 'Het bevalt me helemaal niet - een krankzinnige moordenaar in mijn stad.' Ze zei: 'Als we...'

Terwijl hij een sigaar uit de middelste la van zijn bureau nam, zei Patmore: 'Het bevalt me helemaal niet. Als chef van politie zorg ik voor een keurige stad.' 'We kunnen...'

'In elk van die torens,' zei Patmore, '... omdat Percy Osterman voor u instaat, hoewel ik nog steeds mijn twijfels heb over dat spiritistische gedoe - zullen mijn mannen er om zes uur zijn, een uur vóór de voorspelde tijd.' Mary wist niet zeker of ze de onsamenhangende zin goed begrepen had en vroeg: 'Dan zet u vanavond dus uw mannen in de torens?'

Patmore knipperde met zijn ogen. Hij had het uiteinde van de sigaar natgemaakt. Dat nam hij nu uit zijn mond. 'Dat zei ik toch net?'

'Jullie moeten het de chef maar niet kwalijk nemen,' zei Lou. 'Hij denkt dat "syntaxis" het geld is dat in de kerk onder de zondaars gecollecteerd wordt.'

Tot Mary's grote opluchting negeerde de politieman Lou volkomen. Hij zei: 'Vertelt u mij de details nog eens, uw visioen van het begin tot het einde.' Ze zuchtte en ontspande zich enigszins. Ze dacht: aan deze ellende komt tenminste gauw een einde. Toen: Echt waar? Of is het pas het begin? 'Hoe voel je je?' vroeg Max. 'Goed,' loog ze.

Op het trottoir vóór het politiebureau wendde Max zich tot Lou en zei: 'Nou, dat ging een stuk makkelijker dan het volgens jou zou gaan.'

Lou haalde zijn schouders op. 'Dat verbaasde me ook. Normaal gesproken is er een chirurgische ingreep nodig om een nieuw idee in zijn hoofd te prenten.'

'Blijkbaar,' zei Mary, 'is hij nog meer onder de indruk van Percy Osterman dan jij dacht.'

Lou zei: 'Dat is zeker een deel van de verklaring. Maar ik denk dat het ook te maken heeft met zelfbescherming. Als hij jou een charlatan zou noemen en je uit zijn kantoor zou smijten en als de moordenaar toch toe zou slaan vanaf één van die torens, dan weet hij heel goed dat ik elke week een paar keer op de voorpagina van mijn krant op zijn ontslag zou aandringen tot hij daadwerkelijk ontslagen was.' Max stelde voor om de auto's te laten staan en de twee straten naar de haven te lopen. 'We kunnen lunchen en een drankje nemen in The Sea Locker en ondertussen naar de boten kijken.' Mary liep tussen Max en Lou in en geleidelijk aan voelde ze haar humeur opklaren. De bries bevrijdde haar van de stank van Patmore's sigarerook en er viel een deel van de spanning en angst van haar af.

Het weer was iets beter geworden. Hoewel de lucht nog steeds bewolkt was en er voor morgen regen voorspeld werd, was dit één van die winterdagen in het zuiden van Californië waar de reclamefolders het altijd over hadden. De temperatuur was gestegen tot eenentwintig graden. De lucht was zo schoon en fris dat hij er bijna niet leek te zijn. Dit was het soort dag waarop al de niet-autochtonen van de oostkust blij waren dat ze hierheen verhuisd waren. Halverwege de haven kwamen ze langs een dierenzaak, waar twee spaniël puppy's naar buiten staarden uit een kooi in de etalage.

'O, kijk eens wat een schattige hondjes,' zei Mary. Ze liep naar de etalage.

De puppy's stonden met hun voorpoten tegen het glas en probeerden aan haar uitgestoken hand te snuffelen. Hun staart zwaaide wild heen en weer.

ik hou niet van honden,' zei Lou. 'Ze zijn te afhankelijk.'

'Ze zijn lief,' zei ze.

ik hou ook niet van katten.'

Max vroeg: 'Waarom niet?'

'Ze zijn te onafhankelijk.'

Max zei: 'Ja, ja, dat zal wel.'

Glimlachend zei de journalist: 'Bij sommige mensen heb ik de reputatie dat ik een verbitterde zuurpruim ben. Ik moet mijn reputatie toch hoog houden?'

Mary praatte tegen de hondjes door het etalageraam en ze kwispelden en blaften uitzinnig.

ik weet hoeveel je van dieren houdt,' zei Max. ik heb eraan gedacht je een hond te geven voor Kerstmis. Misschien had ik het wel moeten doen.'

'O, nee,' zei ze, nog steeds met de puppy's spelend. 'Hij zou toch doodgegaan zijn.'

Lou keek haar verbaasd aan. 'Hoe kom je daar nou bij?' Herinneringen aan verminkte katten, honden, konijnen en andere diertjes flitsten in afschuwelijke kleuren op voor haar ogen.

Ze wendde zich af van de spaniëls. 'Alan had een heleboel dieren toen hij jong was. Ik heb er zelf ook een paar gehad. Maar ze werden allemaal gemarteld en doodgemaakt.' 'Gemarteld en doodgemaakt?' vroeg Lou. 'Waar heb je het in godsnaam over?'

'Berton Mitchells zoon deed dat,' zei Mary. 'Hij dacht dat ik zijn vader onterecht beschuldigd had. Dus sloop hij steeds bij ons binnen en slachtte onze huisdieren af. Eén voor één. Jaar in jaar uit. Tot we uiteindelijk geen dieren meer hielden.'

Met een tederheid die haar ontroerde, vroeg Max: 'Dus de nachtmerries hielden niet op toen Mitchell zich ophing in die gevangeniscel?'

Zijn grijze ogen, zo vaak vlak en zonder uitdrukking, waren vol sympathie en liefde.

Lou zei: ik wist niet dat Berton Mitchell een gezin had.' Mary knikte. 'Een vrouw en een zoon. Ze verhuisden natuurlijk na... na wat er gebeurde. Maar ze zijn nooit echt vertrokken uit de stad. Ze zijn altijd in de buurt gebleven.' Ze keek naar de spaniëls, maar ze hadden nu hun bekoring voor haar verloren. Als ze nu naar ze keek, kon ze niets anders zien dan Alans honden: dode honden met gebroken poten en tientallen meswonden, opengesneden honden, onthoofde honden, honden met uitgestoken ogen... Lou vroeg: 'Diejongen, Mitchell...'

'Ik wil er niet meer over praten,' zei ze beverig. 'Laten we naar The Sea Locker gaan. Ik kan wel een drankje gebruiken.'

Het herentoilet van het restaurant rook naar een ontsmettingsmiddel met de geur van pijnbomen. Terwijl ze hun handen wasten boven de dubbele wastafel waarbij Max ervoor zorgde dat zijn verbonden vinger droog bleef, vroeg Lou: 'Heb ik het ooit over mijn vriend Ollie Railsbeck gehad?'

'Ik kan me die naam niet herinneren,' zei Max. 'Hij heeft de leiding over een vrij nieuw onderzoeksproject aan de universiteit van Stanford. Ze onderzoeken allerlei paranormale zaken - helderziendheid, vóórkennis, psychometrie, telepathie, telekinese, astrale projectie, alles.' 'Ik geloof dat ik me die naam toch kan herinneren,' zei Max. Hij draaide de kraan dicht en rukte een papieren handdoekje uit de houder. 'Ik geloof dat ze Mary gevraagd hebben om mee te werken aan een paar experimenten, maar ze heeft er nog geen tijd voor gehad.'

Terwijl ook hij een papieren handdoek uit de houder trok, zei Lou: 'Sinds we ontdekt hebben dat de Russen bijna een miljard dollar per jaar uitgeven aan onderzoek om militaire toepassingen te ontdekken voor paranormale verschijnselen, is het Pentagon maar al te graag bereid wat geld uit te geven om algemene studies op dat vakgebied te financieren. Ollie's afdeling en die waarmee dokter Rhine van de universiteit van Duke jaren geleden begonnen is, zijn de beste op hun gebied in het land.'

'Mary heeft wat werk voor de universiteit van Duke gedaan.' 'Vanochtend heb ik Ollie Railsbeck opgebeld om hem naar zijn mening te vragen over wat er gisteravond in het huis gebeurd is. Over dat bloed dat uit de spiegel kwam.' 'Wat zei hij?'

'Hij noemde het "fluïdum".'

ik ken het woord,' zei Max. Hij gooide zijn papieren handdoekje in de prullebak en draaide zich om naar de deur. 'Wacht even,' zei Lou. ik wilde hier niet over beginnen waar Mary bij is.'

Max leunde tegen de muur. 'Ga je gang.' 'Volgens Ollie is dat soort fenomeen niet zo uniek als ik dacht. Hij zegt dat zulke dingen ook wel gebeuren tijdens seances.'

Max trok zijn wenkbrauwen op. 'Besteedt jouw vriend onze belastingcenten aan het onderzoeken van seances? Die na- maaksessies met waarzeggers, die toestand met een obscuur verlichte kamer-en-kaarsen waar mensen die met dode voorvaderen willen spreken het geld uit de zak geklopt wordt?' 'Er zijn een paar zeer gewaardeerde mediums die hun werk zeer serieus nemen, die geen geld of roem willen, en die de meest verbijsterende, schrikwekkende seances uitvoeren.' 'Praten ze met geesten?'

'Misschien. Dat denken ze tenminste. Ze praten met iets dat ook schijnt terug te praten. Hoe dan ook, volgens Ollie verschijnt er af en toe de gedaante van een geest of een voorwerp boven de seance-tafel of boven het hoofd van het medium terwijl zij in trance is.'

'En dat wordt niet gedaan met behulp van diaprojectors die op een plastic scherm of iets dergelijks gericht worden?' 'Die geestverschijningen zijn gezien en bestudeerd door onderzoekers in gecontroleerde laboratoriumomstandigheden,' zei Lou. 'Soms druppelt er bloed uit de lucht. Of iets wat op tranen lijkt. Wat het ook is, het heeft vorm, net alsof het echt is.'

'Maar dan slechts voor korte tijd. Dat bloed dat gisteravond uit die spiegel kwam, vervaagde tamelijk snel.'

'Precies. Meestal duurt het maar een paar seconden. Soms een volle minuut. Ollie weet van een geval waarin een kindergezichtje twintig minuten lang boven het medium zweefde, maar dat komt zelden voor. Tijdelijke tastbare verschijningen als deze zijn vermoedelijk samengesteld uit fluïdum, een bovennatuurlijke stof die, volgens de mediums, in staat is de kloof tussen de dimensies van leven en dood te overbruggen.'

Max vroeg: 'Gelooft die vriend van jou in geesten?' 'Nee. Hij zegt dat de meeste echt getalenteerde mediums enorm ontwikkelde paranormale gaven hebben. Ze halen een hoge score bij telepathietests. De meesten van hen hebben een behoorlijk aantal juiste voorspellingen gedaan. Ollie denkt dat ze op de één of andere manier, door gebruikmaking van spiritistische gaven die wij niet begrijpen, onbewust dat fluïdum creëren.'

'Hij gelooft niet dat het een stof uit een andere wereld is?' 'Nee. En zeker niet uit het leven na de dood.' Max dacht daar een ogenblik over na. Hij zei: 'Dan is fluïdum volgens Railsbeck dus zo'n beetje de gerealiseerde vorm van de onbewuste gedachten van een helderziende?' 'Precies,' zei Lou.

'Dus Railsbeck ondersteunt wat ik ook al gezegd heb?' 'Daarom wilde ik je dit vertellen terwijl we alleen waren,' zei Lou. ik wilde Mary niet in de war brengen.' 'Er is hier dus geen bovennatuurlijke, demonische kracht aan het werk?'

Lou zuchtte en schudde zijn hoofd. 'Daar ben ik niet helemaal van overtuigd. Waarschijnlijk heb je gelijk. Maar ik spreek nog geen oordeel uit. Jij bent wèl overtuigd, en Ollie is het met je eens, dus houd ik mijn mond dicht.' Max balde zijn ene hand tot een vuist en sloeg hem in de andere. Het scherpe geluid deed Lou opschrikken en het weerkaatste tegen de tegelwanden. 'Mary bracht het bloed teweeg dat uit de spiegel kwam, net zoals ze die poltergeist veroorzaakte, maar ze besefte het niet en wil het niet geloven. Ze heeft iets vreselijks gezien, Lou. Om het niet onder ogen te hoeven zien heeft ze spiritistische krachten gebruikt, waarvan ze nooit wist dat ze die bezat, om een fagade van ' 'bovennatuurlijke'' gebeurtenissen te creëren om zichzelf te misleiden. Ze heeft iets gezien dat ze uit haar geest moest bannen, iets dat ze in haar onderbewuste verborgen heeft. Ze gebruikt poltergeists en andere bovennatuurlijke toestanden om zichzelf af te leiden van datgene waar ze in dit geval het meest bang voor is.' Gespannen en depressief zei Lou: 'We kunnen haar dus niet helpen, omdat we niet weten wat ze voor zichzelf verborgen houdt.'

Max zei grimmig: 'Vanavond om zeven uur zullen we het weten.' Hij keek op zijn horloge. 'Nog iets meer dan zeven uur te gaan.'

Het grauwe water zag er koud en olieachtig uit. Het klotste tegen de pieren, en de boegen van de boten doorkliefden het water als messen die door donkere gelatine heen sneden. Ze hadden een tafeltje aan het raam in The Sea Locker. Aanvankelijk zat Mary zwijgend toe te kijken, terwijl Max en Lou over politiek praatten, en de lucht af te speuren naar zeemeeuwen. Maar vandaag waren er geen vogels, en geleidelijk aan begon ze meer aandacht te schenken aan het verkeer in de haven en aan het gesprek.

Hoewel er geen meeuwen waren om zich zorgen over te maken, kon ze zichzelf toch niet ontspannen. Ze at te weinig en dronk te veel; er werden grapjes gemaakt over haar pogingen om Lou onder de tafel te drinken, maar de whisky kalmeerde haar niet.

Om twee uur, nadat Lou naar zijn kantoor was gegaan en zij weer in hun motelkamer zaten, strekte ze zich uit op het bed, op haar zij, omdat ze een dutje wilde doen. Ze moest uitgerust en fris zijn voor de klopjacht van vanavond. Ze sloot haar ogen en probeerde alle gedachten uit haar geest te bannen. De wijn die ze bij de lunch gedronken had, hielp haar daar een beetje bij. Ze had het gevoel alsof ze in trage cirkels ronddraaide op een rubbervlot in een gigantisch zwembad. Ze begon te mediteren en herhaalde het woord 'één' in zichzelf, totdat het haar volledig vulde en alle andere gedachten verving.

Op de rand van de slaap hoorde ze vleugels naderbij komen:

flap -flap -flap!

Ze opende haar ogen.

Ze zag niets.

Inbeelding.

Max zat achter haar in een leunstoel de King 's Point Press te lezen. Als er ook maar enig vreemd geluid was geweest, dan zou hij het wel gezegd hebben.

Ze sloot haar ogen en begon weer aan het woord 'één' te denken.

Flap -flap - flap!

Ze opende haar ogen. Nog steeds niets. Ze wist dat de vleugels iets met Berton Mitchell te maken hadden. En ze maakten ook deel uit van de zaak waar ze nu aan werkte. De moordenaar die ze probeerde op te sporen stond op de een of andere manier in verband met Berton Mitchell. Onmogelijk. Ondenkbaar. Maar... Ze voelde zich gekweld. Het enige dat ze wilde was een beetje rust. Ze wilde alleen maar met rust gelaten worden. Het enige dat ze wilde was deze zaak achter de rug hebben! Ze kneep haar ogen dicht en probeerde haar tranen te bedwingen, maar ze stroomden toch over haar wangen. Ze was bang. Ze wilde Max bij zich hebben. Ze wilde dat hij opstond en bij haar kwam. Ze begon naar hem toe te rollen, wilde zijn naam zeggen, en toen dacht ze: Nee, bij god! Wees voor één keer sterk!

Vroeg of laat zou ze moeten leren om een aantal van haar problemen zelf aan te pakken. Ze werd zich meer en meer bewust van de kwetsbaarheid van het leven. Ze kon haar eigen sterfelijkheid voelen - en niet alleen die van haarzelf, maar ook die van Max en Lou en Alan - en het voelde als ijsklontjes die tussen haar vingers wegsmolten. Op een dag zou Max er niet meer zijn en hoe zou ze dan kunnen overleven als ze zelf niet eens tegen tegenspoed was opgewassen. Ze moest onder ogen zien wat er vierentwintig jaar geleden gebeurd was. Ze moest erover nadenken, haar geest terug in de tijd dwingen, achter de betekenis van de vleugels komen. Ze zou pas in staat zijn het verband te ontdekken tussen Ber- ton Mitchell en deze moordenaar als ze zich alles van de vleugels herinnerde en datgene wat er in het huisje van de tuinman gebeurd was.

Ze wachtte tot haar tranen opgedroogd waren en stond toen op van het bed.

'Is er iets?' vroeg Max.

'Ik kan niet slapen.'

'Wil je praten?'

'Lees de krant maar verder. Ik wil gewoon wat nadenken.' Ze pakte het schrijfblok en de pen die op het nachtkastje lagen. Ze liep naar het kleine bureau en ging zitten. Ze zou datgene doen wat ze altijd deed als ze een probleem had dat niemand voor haar kon oplossen: ze zou het opschrijven. Ze zou tientallen vragen opschrijven, één op elke zesde of zevende regel, en dan zoeken naar de antwoorden om in de ruimte ertussen te schrijven. Die werkwijze ontspande haar altijd. Natuurlijk zocht ze niet alleen ontspanning. Ze wilde antwoorden. Soms kreeg ze die ook. Maar na al die jaren kon ze zichzelf niet langer om de tuin leiden. De oplossing kennen en ook in staat zijn ernaar te handelen waren twee verschillende dingen. Ze had de intelligentie, maar niet de kracht. Hoewel ze dit ritueel met schrijfblok en pen al honderden keren uitgevoerd had, had het haar nooit gebracht wat ze het meest verlangde: het geheel op eigen kracht een belangrijke beslissing nemen; het omgaan met een ernstig probleem zonder de hulp van iemand anders. Deze keer zou het anders zijn. Het móest wel anders zijn. Ze voelde dat, als het haar niet lukte een nieuwe kracht in haarzelf te vinden, ze het niet lang meer zou volhouden. Ze sloeg het schrijfblok open dat ze de dag daarvoor gekocht had en dat nog ongebruikt was, en ze zag dat er op de eerste gelinieerde pagina iets stond geschreven:

Mary! Ren voor je leven!

Het was met ballpoint geschreven. De woorden leken haastig neergekrabbeld te zijn. En hoewel het zeker haar eigen handschrift was, kon ze zich absoluut niet herinneren het geschreven te hebben.

Roger Fullet belde om vier uur op en deed Lou een gedetailleerd verslag van het Berton Mitchell verhaal, zoals het in de Los Angeles Times gestaan had.

'... en na een beraadslaging van niet meer dan twintig minuten bevond de jury hem schuldig op alle punten van de aanklacht. Zijn advocaat ging direct in hoger beroep op basis van enige formaliteiten, maar Mitchell moet beseft hebben dat er geen enkele kans op een nieuw proces was. De gevangenisstraffen waartoe hij was veroordeeld moesten achter elkaar worden uitgezeten. Alles bij elkaar zou dat minstens vijfentwintig jaar cel betekenen.' 'En hing hij zichzelf op?' vroeg Lou.

'Precies zoals ze je verteld hebben. Hij deed het de dag na het proces, voordat hij werd overgebracht van de politiecel naar de gevangenis.'

'Je had het over zijn gezin.'

'Zijn vrouw en één zoon.'

'Barry. Barry Mitchell.'

'Hoe oud was hij toen het gebeurde?'

'Daar heb ik geen aantekening van gemaakt. Maar ik meen me te herinneren dat hij toen zestien was.'

'Stond er nog iets meer over hem in die dossiers?' vroeg Lou.

'Hij bezocht zijn vader elke dag in de gevangenis. Hij was ervan overtuigd dat Mitchell onschuldig was, zoals die ook zelf volhield.' 'Nog iets anders?'

'Tegenwoordig zou de pers zijn vrouw en zoon belegerd hebben. De laatste tien jaar is Amerika steeds walgelijker geworden. Elke dag weer hebben krantelezers meer belangstelling voor het gluren in andermans ellende dan de dag ervóór. Maar vierentwintig jaar geleden hadden de Amerikanen nog enig gevoel voor privacy en beschaving. Zijn vrouw en zoon werden toen nog met rust gelaten. Dat is alles wat er in onze dossiers staat.'

Lou tikte met een potlood op het blad van zijn bureau. 'Ik vraag me af wat er met de zoon gebeurd is.'

'Ik ben bang dat ik je daarbij niet kan helpen.'

'Je hebt al meer dan genoeg gedaan. Bedankt Roger.'

Nadat ze nog een aantal kerstwensen uitgewisseld hadden,
hing Lou op.

Zijn secretaresse kwam binnen om hem een zalig kerstfeest toe te wensen. Het werd stil in het kantoor toen ze weg was. Toen hij na de lunch binnenkwam had hij geen enkel licht aangedaan. Nu zat hij, terwijl de vroege duisternis langzaam inviel, alleen in de langer wordende schaduw te staren en te denken.

Waar was Mary zo bang voor? Wat was zo bijzonder aan deze zaak?

Eén theorie was omvergeworpen door wat Roger Fullet hem verteld had. De psychopathische moordenaar die in King's Point rondliep was niet Berton Mitchell. De zoon? Barry Mitchell? Hij zou nu veertig zijn, net zo oud als Max. Niet veel ouder dan zijn vader geweest was toen hij zich vergreep aan Mary. Krankzinnigheid was soms erfelijk, of niet soms? Zo vader, zo zoon. Misschien was het Barry Mitchell die vanavond om zeven uur in die toren naar boven zou gaan.

Terwijl het grauwe avondlicht dat van de middag verving, werd het kil in het kantoor. Ten slotte stond Lou op en schonk zichzelf een dubbele bourbon in, om warm te worden.

Vastberaden om niet naar Max te lopen met de geschreven waarschuwing voor in haar schrijfblok, schreef Mary vierenvijftig vragen op en half zoveel antwoorden. Het was de enige manier die ze kende om zichzelf enig inzicht te verschaffen en een oplossing te vinden. Tot nu toe had ze nog niets nieuws ontdekt over de martelingen en mishandelingen die vierentwintig jaar geleden in dat huisje plaatsgevonden hadden, geen enkele aanwijzing over de betekenis van de vleugels. Maar ze was niet van plan om het op te geven. Hoewel het haar gedachtengang verstoorde en het haar steeds nerveuzer maakte, keerde ze telkens weer terug naar de eerste pagina en las de twee korte zinnen: 'Mary! Ren voor je leven! ' Ze probeerde zich ervan te overtuigen dat dit het werk van iemand anders was, dat de een of andere vreemde de motelkamer binnengeslopen was en die waarschuwing geschreven had, terwijl zij en Max er niet waren. Misschien had de moordenaar het wel gedaan. Maar ze wist dat dat niet waar was. Het klopte niet. Bovendien herkende ze haar eigen handschrift. Ze moest midden in de nacht uit bed gekomen zijn zonder Max te storen en, terwijl ze nog in diepe slaap was, een dringende boodschap aan zichzelf gekrabbeld hebben. Slapend had ze een groot gevaar voorzien. Maar wat had ze, terwijl ze sliep, geweten dat haar ontglipte nu ze wakker was?

Terwijl hij opstond uit de leunstoel achter haar, vroeg Max: 'Wil je je nog opfrissen?' Ze draaide zich om. 'Wat?'

'Het is half zes. We zouden Lou om zes uur ontmoeten. Ik dacht dat je je nog op wilde frissen.'

'O, ja natuurlijk.' Ze deed het schrijfblok dicht. Ze stond op.

'Voel je je wel goed?' vroeg hij.

'Jazeker.'

Hij staarde haar bezorgd aan.

'Nee,' zei ze. 'Nee, niet echt.'

Hij kwam naar haar toe en kuste haar op de wang.

ik ben bang,' zei ze.

ik ook,' zei hij.

'Wat gaat er met me gebeuren?'

'Niets ergs,' zei hij.

'Dat weet ik nog zo net niet.'

ik wèl,' zei hij. 'Blijf vanavond dicht bij me, tot we die smeerlap te pakken hebben.'

Ze vroeg: 'En als ze hem nou niet te pakken krijgen?'

'Jij zei dat dat wel zou gebeuren.'

'Nee. Ik zei alleen maar dat hij in één van die torens zou zitten.' 'Als ze hem opwachten, zullen ze hem grijpen,' zei Max geruststellend. 'Misschien.'

15

Zes uur 's middags.

Agent Lyle Winterman parkeerde de politieauto uit het zicht in een steegje en liep de twee huizenblokken naar de lutherse kerk van St. Luke. Zelfs met om de dertig meter een straatlantaarn, leek Harbor Avenue donker.

Winterman hield zijn rechterhand op de geholsterde revolver op zijn heup. De klep van de holster stond open. Zijn handpalm rustte op de kolf. Hij verwachtte dat iemand hem zou bespringen. Na Patmore's toespraak op het bureau was de hulpsheriff zo zenuwachtig als wat.

Dominee Richard Erdman wachtte op hem in het schip van de kerk. Ze schudden elkaar de hand en liepen door de deur naar de klokketoren.

'Wat heeft dit allemaal te betekenen?' vroeg Erdman. 'We hebben een tip gekregen,' zei Winterman. 'Wat voor een tip?'

'Chef Patmore heeft liever niet dat ik dat zeg.' 'Er zal toch geen geweld gebruikt worden?' 'Misschien wel.'

'Ik wil geen geweld in mijn kerk.' 'Ik ook niet, dominee.'

'Dit is Gods huis. Het moet een plaats van vrede blijven.'

'Ik hoop het. Maar toch kunt u maar beter teruggaan naar uw woning en de deuren afsluiten.'

'Ik moet een kerstavonddienst voorbereiden.'

'Die begint toch pas later?'

'Om elf uur,' zei Erdman. 'Maar ik begin om tien uur met de voorbereiding.' 'Dan ben ik allang weer weg,' zei Winterman. De agent nam een zaklantaarn, die aan zijn riem hing, en deed hem aan. Hij richtte de lichtstraal op de torentrap, aarzelde even en begon toen te klimmen. Erdman sloot de deur achter zich.

Vijf over zes in de middag.

Agent Rudy Holtzman had eigenlijk geen dienst op kerstavond. Het was zijn vrije avond. Tijdens de beklimming van de toren vervloekte hij John Patmore.

Paranormaal begaafden, voortekens, toekomstvoorspellers, buitenzintuiglijke waarnemingen - het was allemaal gelul. De chef zette zichzelf voor aap. Nou was dat natuurlijk niets nieuws. Maar een helderziende? Dat ging echt te ver. Holtzman bereikte de top van de toren van Kimball's Games and Snacks. Beneden hem was het verlaten gebouw rustig. Hij deed zijn zaklantaarn uit en keek even naar de haven. Op zo'n half dozijn boten waren al feestjes aan de gang. 'Verdomme!' zei Holtzman.

Hij ging zitten met zijn rug tegen de meterhoge muur die om de toren heenliep. Hij legde zijn revolver naast zich op de vloer. Half en half hoopte hij dat er inderdaad een smeerlap met een geweer die trap zou opkomen. Misschien zou hij zich wat beter voelen als hij iemand neer kon schieten.

Tien over zes in de middag.

Een goedverlicht jacht van een meter of vijfentwintig voer om het einde van de haven heen en zette koers naar het noordelijke kanaal naar de zee. Golven, opgeworpen door de schroef, klotsten ritmisch tegen de pier. De wind vanuit de oceaan voerde een vage geur van verval met zich mee.

John Patmore en zijn assistent - een jonge, te zware agent die Rollins heette - gebruikten een hoek van de parkeerplaats van het restaurant The Laughing Dolphin als commandopost voor de operatie. Vandaaruit konden ze alle drie de torens in de gaten houden.

De Mercedes stond naast de politieauto geparkeerd. Mary leunde tegen de zijkant van de auto. Max stond links van haar, Lou rechts.

Ze hoopte op een nieuw visioen. Ze had nog steeds genoeg tijd om te voorzien welke toren de moordenaar zou proberen te gebruiken, tijd om de politie te helpen om hun operatie succesvol te laten verlopen. Misschien had ze zelfs tijd genoeg om het komende bloedbad te voorkomen. Tot dusver had ze echter nog geen beelden gezien. Ze huiverde onbeheerst, maar niet vanwege de koele nachtlucht.

Om kwart over zes riep agent Teagarten, die in de toren van de roomskatholieke kerk van de Holy Trinity geposteerd was, Patmore op via de walkietalkie om te melden dat de dienst begonnen was. Bovendien hadden de Knights of Columbus een feest in de kelder dat zou duren tot ze gingen biechten, vlak voor de middernachtsmis. Volgens Teagarten zou geen enkele moordenaar, zelfs geen psychopaat, proberen om Trinity's klokketoren te gebruiken als hij langs zoveel getuigen moest lopen om er te komen. Teagarten wilde naar huis toe. 'Hé jij,' zei Patmore over de walkietalkie, 'blijf verdomme, totdat ik je wat anders zeg, zitten waar je zit.' Agent Rollins verdeelde zijn aandacht over de drie torens en bestudeerde ze één voor één door een verrekijker. Patmore negeerde Mary. Hij had niet eens de moeite genomen om haar te groeten toen ze aankwam, en hij weigerde nog steeds om zelfs maar naar haar te kijken. 'Als dit geen resultaat heeft,' zei Lou, 'zal de chef zweren dat hij je nog nooit eerder ontmoet heeft.'

Half zeven in de avond.

In de hele haven was een tiental feestjes op even zoveel boten aan de gang. Binnen een uur zouden het er twee keer zoveel zijn. Gelach, het gegil van jonge vrouwen en de muziek uit een aantal stereo-installaties galmde over het water. De meeste boten, van de kleinste zeilbootjes tot de grootste motorjachten, waren versierd voor de kerst. Overal rond de dekrelingen en de haventjes hingen slingers gekleurde lichtjes. Een paar van de grootste jachten, met genoeg stroom in hun enorme motoren en rijen accu's, lagen gedompeld in het licht alsof ze met fonkelende Hawaiaanse boomslingers behangen waren. Er waren boten met groene lichtjes op hun masten zodat het net kerstbomen leken, boten met gouden lichtjes zodat hun masten gigantische kruisen vormden, boten met levensgrote beelden van de kerstman, boten met kartonnen en piepschuimen rendieren die over de kajuit sprongen, boten versierd met papieren chrysanten, hulst en verse bloemen. De schepen staken fel af tegen de nachtelijke hemel. Op zijn eigen manier was Lou Pasternak trots op King's Point. Hij kon een uur lang praten over alle tekortkomingen van de stad, maar hij wees er ook altijd op dat het in ieder geval wel de mooiste strandplaats in Californië was. Maar hoe mooi de haven ook was, dat kon hem vanavond niet langer dan een paar minuten boeien. Hij draaide zich ten slotte om naar Mary en vroeg: 'Kunnen wij het even over Barry Mitchell hebben?' Ze sprong op alsof hij haar geknepen had. 'Mary?'

'Je liet me schrikken.' 'Het spijt me.'

'Wat wilde je weten over Barry Mitchell?' vroeg ze.

'Hij was, wat... tien jaar ouder dan jij?'

'Zoiets, denk ik.'

'Weetje nog hoe hij eruit zag?'

'Hij was lang, een flinke jongen.'

'Wat voor kleur haar had hij?'

'Donker,' zei ze. 'Bruin, denk ik.'

'Zijn ogen?'

'Dat weet ik niet meer.'

'Je zei dat hij Alans dieren vermoordde.'

'En ook die van mij.'

'Is hij ooit betrapt?'

'Alan heeft hem eens een eekhoorn die van ons was, zien doodmaken.'

'Werd hij toen gepakt?'

'Nee. Hij was te groot voor Alan.'

'Is hij ooit aangeklaagd?'

'We hadden geen enkel bewijs,' zei ze.

'Je had Alans verklaring toch?'

'Het woord van één jongen tegen dat van een ander.'

'Dus jullie hielden geen huisdieren meer?' vroeg Lou.

'Nee.'

Max sloeg zijn arm om Mary's schouders.

'Is er ooit iets tegen Barry Mitchell ondernomen?' vroeg Lou.

'Mijn vaders advocaat heeft met zijn moeder gesproken.' 'Wat heeft die bereikt?'

'Niets. Barry Mitchell zei dat hij het niet gedaan had.' Max vroeg: 'Waarom al die vragen, Lou?' Lou aarzelde en besloot toen dat hij geen reden had om zijn vermoedens geheim te houden. 'Jij vertelde me dat er iets heel ongewoons is aan de moordenaar van vanavond. Max zei hetzelfde. Maar jullie zijn het niet eens over wat er dan zo vreemd aan hem is. Maar stel... stel dat de man die we zoeken de zoon van Berton Mitchell is?' Ze schudde haar hoofd. 'Nee.' 'Waarom niet?' vroeg Lou. 'Hij is dood,' zei ze. Lou staarde haar verbaasd aan. 'Bedoel je dat Barry Mitchell dood is?' vroeg Max. 'Zijn moeder ook,' zei Mary. 'Wat?'

'Zijn moeder is ook gestorven. Dezelfde nacht.'

'Wanneer is dat gebeurd?'

'Ik was toen elf jaar.'

'Zijn ze samen gestorven?'

'Ja.'

'Hoe?'

'Ze werden vermoord door een indringer.' 'Een inbreker?'

'Ik denk het wel. Ik weet het niet meer.'

'Je weet niet hoe die moordenaar heette?'

is dat belangrijk?'

'Hebben ze hem ooit gegrepen?'

'Dat weet ik niet,' zei ze.

'Wie heeft je dit verteld?' vroeg Lou.

'Alan.'

'Weet je zeker dat hij wist waar hij het over had?'

'O, ja,' zei ze. ik geloof dat hij me er een kranteknipsel over heeft laten zien.

Lou zakte achterover tegen de Mercedes, teleurgesteld dat er weer een theorie tenietgedaan was.

Maar als de vrouw en de zoon net vijf jaar nadat Berton Mitchell zelfmoord pleegde, vermoord waren, waarom had Ro- ger Fullet daar dan niets over gevonden in de dossiers over de zaak in de Los Angeles Times.

Er was iets heel vreemds aan de gang. Hij was niet bepaald een theatrale man met de neiging tot melodramatische uitbarstingen. Toch zou hij gezworen hebben dat hij die avond het kwaad in de lucht kon vóelen.

Het gelach van een vrouw klonk over het rimpelige water, hoog en schril.

Zeven uur 's avonds.

Mary kneep in Max' hand en wachtte gespannen. Ieder ogenblik kon de walkietalkie krakend tot leven komen met een bericht van één van de hulpsheriffs. Ieder ogenblik kon er nieuws komen over een man die de trappen van één van die torens opsloop; en als dat nieuws kwam, kon de jacht pas echt beginnen. Drie minuten over zeven.

Mary keek steeds weer op haar horloge in de gloed van de koplampen van de politieauto. Ze ging rusteloos van de ene voet op de andere staan. Vier minuten over zeven.

Voor het eerst in meer dan een uur keek chef Patmore haar aan, keek haar recht in de ogen. Hij was niet gelukkig. Zes minuten over zeven.

Ze begon het idee te krijgen dat de moordenaar haar in een hoek gedreven had, haar te slim af geweest was. Voor het eerst in haar carrière stond ze tegenover een tegenstander die tegen haar opgewassen was. Ze was een man aan het opsporen tegen wie al haar spiritistische gaven niets uithaalden. Negen over zeven.

Ze was verstijfd van angst. 'Er klopt iets niet,' zei ze. 'Wat dan?' vroeg Max. 'De moordenaar komt niet.' Lou zei: 'Maar je zag het hem doen.' 'En watje ziet gebeurt altijd,' zei Max. 'Deze keer niet,' zei ze. 'Deze moordenaar is anders. Hij weet dat ik achter hem aanzit. Hij weet dat de politie de torens in de gaten houdt.'

Lou zei: 'Zijn Patmore's mannen soms te onvoorzichtig geweest...'

'Nee,' zei ze. 'De moordenaar weet gewoon dat ik hier ben. Hij komt niet.'

Lou zei: 'Vertel het nog niet aan Patmore. We moeten nog een tijdje wachten. We kunnen het nu nog niet opgeven.'

Toen er om half acht nog geen enkel teken van de verdachte was op een van de torens begon John Patmore met een kwaad gezicht heen en weer te lopen vóór de politieauto. Om kwart voor acht nam hij de walkietalkie van de motorkap van de auto en praatte vijftien minuten onafgebroken met Winterman, Holtzman en Teagarten. Tweemaal raakte hij zijn zelfbeheersing kwijt en schreeuwde tegen ze. Ten slotte legde hij de walkietalkie neer en kwam naar Mary toe.

'De man komt niet,' zei ze.

'Had je dat dan ooit écht verwacht?' vroeg Patmore. 'Ja, natuurlijk.' Ze voelde zich ellendig. Ze had het idee dat ze Lou gekwetst had door zijn invloed te gebruiken, terwijl ze vervolgens niet in staat was te leveren wat ze beloofd had. 'Waarom is hij van gedachten veranderd?' vroeg Patmore. 'Hij weet dat we hem opwachten,' zei Max.

'O, ja? Wie heeft hem dat dan verteld.' 'Niemand,' zei Mary. 'Hij voelt het.' 'Voelt het? Hoe?' 'Hij moet... waarschijnlijk...' 'Ja?'

Ze zuchtte, ik weet het niet.'

'Vanochtend in mijn kantoor,' zei Patmore kwaad, 'wist u zoveel. U wist alles. En nou weet u verdomme ineens niets meer. Het is duidelijk dat u ook niet weet dat ik, als ik wil, heel vervelend kan worden over zoiets: iemand die naar mijn bureau komt, die een valse aangifte doet, die mijn tijd verspilt en die van mijn mannen, alleen maar om te lachen, allemaal voorde lol!'

'Krijg nou geen hartaanval,' zei Lou. 'En probeer niet om Mary er een te bezorgen.'

Patmore wendde zich van haar af en keek Lou aan. 'Jij zou er ook voor opdraaien als ik hier een zaak van maakte.' 'Je hebt niets om een zaak van te maken,' zei Lou geduldig. 'Je weet heel goed dat we geen aangifte gedaan hebben - laat staan een valse. We zijn gewoon naar je bureau gekomen om je te vertellen dat we goede redenen hadden om aan te nemen dat er een misdaad gepleegd zou worden.' Patmore staarde hem woedend aan. 'Je hebt me er in geluisd.'

'Dat is belachelijk, John.'

'En Percy Osterman heeft je geholpen. Waarom? Nee, verdomme. Dat hoef je mij niet te vertellen. Ik snap wel waarom hij het gedaan heeft. Toen de mensen hier stemden vóór hun eigen politie, en Percy was er vanaf het begin tegen, was hij kwaad. Hij mag me niet, hè? Hij heeft het nooit echt laten merken, maar dat hoeft ook niet.'

Lou zei: 'Je ziet het helemaal verkeerd. Wees nou redelijk, John. Er is helemaal geen sprake van een samenzwering tegen jou. Mary is oprecht. Percy is oprecht. We zijn allemaal oprecht. Wij...'

'Jij wilt me voor schut zetten.' Patmore zwaaide zijn vinger voor Lou's gezicht. 'Je kunt, verdomme, maar beter niets over deze toestand publiceren in jouw krant, dat ik gevallen ben voor die spiritistische onzin, want dan klaag ik je aan wegens laster. Ik zal je te gronde richten.' Er was een ongebruikelijk vuur in zijn gewoonlijk zo doffe, bruine ogen. Mary greep Lou's arm. 'Ik ben uitgeput, Lou. Ik wil geen moeilijkheden meer.'

'Ja,' zei Max. 'Laten we het maar vergeten. We gaan weg.' Geïrriteerd door de politieman zei Lou: 'John, ik zal niet over je schrijven. Ik heb er geen enkele behoefte aan om je in de Press voor schut te zetten. Je moet je realiseren dat er een psychopathische moordenaar in deze stad rondloopt, en...'

Nog steeds razend zei Patmore: 'Je hebt al eerder over mij geschreven.'

Lou werd kwaad. 'Ik heb altijd hele keurige "trouwe oppositie" artikelen geschreven als ik het niet met je eens was. Ik ben nooit unfair tegen je geweest. In feite denk ik dat ik zelfs te tolerant geweest ben. Het is niet mijn stijl om iemand neer te sabelen. God weet dat ik je voor aap had kunnen zetten als ik dat gewild had.'

Mary kneep in Lou's arm en probeerde hem weg te trekken. Patmore zei: 'Jij bent een tweederangs verslaggever met een smerig roddelkrantje, en je bent ook nog een vuile zatlap.' Even dacht ze dat Lou Patmore zou slaan. Maar hij staarde Patmore alleen maar strak aan en zei: 'Een dronkelap kan altijd nog nuchter worden. Maar een idioot met een IQ dat nog lager is dan zijn schoenmaat moet het daar zijn hele leven mee doen.'

'Barst,' zei Patmore. Hij liep terug naar de voorkant van de politieauto, pakte de walkietalkie en riep Winterman, Holtzman en Teagarten op om te zeggen dat ze uit de torens konden komen.

'Het spijt me,' zei Mary tegen Lou. 'Het spijt me zo.'

'Het is niet jouw schuld dat het een idioot is.'

Max opende het autoportier. 'Kom mee. Laten we ervandoor gaan.'

Toen ze weer in Lou Pasternaks, met boeken bezaaide, woonkamer zaten, vroeg Max: 'Wat nu?' 'We wachten,' zei Mary. 'Waarop?' vroeg Lou.

Vermoeid zei ze: 'We wachten tot hij weer mensen vermoordt.'

Vrijdag, 25 december

16

Het was donker in de motelkamer.

Ze lag op haar zij. Toen draaide ze zich op haar rug.

Ze voelde zich benauwd, alsof het plafond op haar afkwam.

'Kun je je gedachten niet uitschakelen?' vroeg Max.

ik dacht dat je sliep.'

ik heb gewacht tot jij weg zou doezelen.'

'Je was zo stil,' zei ze.

ik probeerde je niet te storen.'

'Hoe laat is het?'

'Drie uur.'

'Ga slapen, lieveling. Maak je geen zorgen over mij.' ik kan niet slapen als jij je zorgen maakt.' ik denk steeds dat ik iemand aan de deur hoor morrelen.' 'Er is niemand aan de deur geweest. Dan had ik het wel gehoord.'

'En ik denk ook steeds dat er iemand bij het raam staat.'

'Daar is ook niemand. Het zijn gewoon zenuwen.'

ik hoor allerlei dingen,' zei ze.

'Neem nog een kalmeringspil.'

ik heb twee uur geleden al een slaappil genomen.'

'Neem er dan nog één.'

'Wat is hij, Max?'

'Wie?'

'De moordenaar.' 'Gewoon een mens.' 'Nee.'

'Ja, Mary. Gewoon een mens.' De duisternis leek op haar af te komen. 'Hij is anders,' zei ze. 'Neem nog een slaappil.'

ik denk dat dat het beste is. Maar ik begon net te minderen.

Ik begon net met de gewoonte te breken.'

'Na deze zaak kun je er helemaal vanaf komen. Maar nu zijndie pillen niet bepaald een luxe. Je hebt ze maar al te hard nodig.'

'Wil je er één voor me pakken?'

Hij haalde een glas water en een slaappil, wachtte terwijl ze hem innam, deed het licht uit en ging ook weer in bed liggen. 'Kom dicht tegen me aanliggen,' zei ze. Haar rug tegen zijn borst. Haar billen tegen zijn lies. Twee lepeltjes in een la.

Een paar minuten gingen voorbij in warme stilte.

Ten slotte zei ze: 'Ik krijg slaap.'

'Prima.' Hij streelde haar haar.

Nog later. 'Max?'

'Hmmm?'

'Misschien kan hij het niet helpen dat hij slecht is en vreselijke dingen doet. Hij is misschien zo slecht geboren. Misschien is het kwaad niet altijd aangeleerd. Misschien is het niet altijd de schuld van de ouders en de omgeving dat een kind slecht is, en zit het soms gewoon in de genen.' 'Wil je je mond houden?' 'Max, ga ik dood?' 'Op den duur. Dat doen we allemaal.' 'Maar snel. Ga ik snel dood?' 'Nee. Ik ben er toch.' 'Hou me vast.' ik wil sterk zijn.' 'Je bent sterk.' 'O, ja?'

'Je beseft het alleen niet.' Binnen tien minuten sliep ze. Hij bleef haar strelen. Hij luisterde naar haar ademhaling.

Hij wilde niet dat ze stierf. Hij hoopte dat ze niet hóefde te sterven. Hij hoopte met heel zijn hart dat ze deze zaak op zou geven. Laat de moordenaar zijn gang gaan. Zij zou zich niet verantwoordelijk moeten voelen. Laat het moorden gewoon doorgaan. Voelde de gemeenschap zich verantwoordelijk? Nee. Voelde de politie zich verantwoordelijk? Soms deden ze hun werk, af en toe deden ze een poging om de moordenaar op te sporen, maar ze hadden evenveel minachting voor de dader als voor de slachtoffers en ze sliepen er geen uur minder door. Dus laat het moorden maar doorgaan. Vergeet het, Mary. Misschien dacht ze dat ze bijzonder was. Was dat het? Onbewust dacht ze misschien dat ze vanwege haar spiritistische gaven niet kon sterven. Nou, dat kon ze wel. Net als al die andere tere, lieve jonge meisjes die ook dachten dat ze voor eeuwig door konden leven. Ze zou even kwetsbaar, even zacht voor het mes zijn als al die anderen geweest waren. Dus zou ze ermee moeten ophouden. Weggaan. Als ze de beslissing zou forceren, als ze deze zaak voortzette, zou ze misschien moeten sterven. Ze stond voor een groot blok. Ze stond in de weg van een kracht die ze niet begreep, een kracht die zich voor een groot deel baseerde op het verleden, op een gebeurtenis die vierentwintig jaar oud was. Terwijl hij haar vasthield, huilde hij in het donker bij de gedachte aan een leven zonder haar.

Hoewel de zon bijna opkwam, was zijn zaklantaarn het enige licht in de inktachtige duisternis. Zijn voetstappen waren het enige geluid in de verlaten galerij. Hij stak de hoofdruimte over. In de zomer stond die vol met speelautomaten en elektronische spelletjes. Nu was de vloer kaal, de ruimte leeg. Hij liep het trappenhuis in, waarboven een groot bord hing: deze kant op naar de uitkijktoren.

Het trappenhuis van de toren van Kimball's Games and Snacks was smal, koud en smerig. Het licht van zijn zaklantaarn speelde over geelwitte muren die duizenden vlekken vertoonden: handafdrukken van kinderen, gemorste limonade, namen en berichten, neergekrabbeld in pen of viltstift. De houten treden kraakten.

Toen hij het ommuurde platform boven aan de wenteltrap bereikte, schakelde hij de zaklantaarn uit. Hij dacht niet dat er iemand op dit uur zou kijken, maar hij wilde absoluut niet het risico lopen de aandacht te trekken.

De zonsopgang was niet meer dan een dunne, glanzende paarse streep aan de oostelijke horizon, alsof er een scheermes licht over de huid van de nacht gehaald was. Hij keek uit over de haven. Hij wachtte.

Na een paar minuten zag hij uit zijn ooghoek een beweging in de lucht. Hij hoorde het gefladder van vleugels. Er bewoog iets tussen de kruisbalken van het puntdak, het ritselde even, en was toen weer stil. Hij staarde omhoog in de schaduwen en rilde van genot. Vannacht, dacht hij. Vannacht, opnieuw bloed. Hij kon de dood overal om zich heen voelen als een dikke en tastbare stroming in de lucht.

In het oosten werd de streep licht aan de horizon breder, dieper. De ochtend sijpelde de wereld in. Hij geeuwde en veegde met de rug van zijn hand over zijn mond. Hij zou snel terug moeten gaan naar het hotel om wat te rusten. Hij had de afgelopen paar dagen niet veel geslapen.

In de volgende tien minuten hoorde hij drie keer het geluid van vogels. Iedere keer was er even onrust tussen de balken en iedere keer werd het weer snel stil. Geleidelijk aan drong er een bleek licht door de opeengedrongen onweerswolken en bescheen de haven, heuvels en huizen van King's Point.

Hij werd vervuld van een diep gevoel van verlatenheid. Met het licht kwam de depressie. Hij functioneerde het beste in de donkerste uren. Dat was altijd al zo geweest. Maar de laatste tijd werd dat steeds sterker. Hij voelde zich thuis in de nacht. Boven- hem bleven de hoogste balken gehuld in schaduwen. De binnenkant van het dak - een holle, omgekeerde schoorsteen - was vijf meter hoog, en zelfs overdag was het donker in de hoogste delen ervan.

Het was nu volop ochtend, hoewel het licht verre van stralend was. Nu zou zijn lantaarn niet meer opgemerkt worden door iemand beneden. Hij deed hem aan en richtte de lamp omhoog in het holle dak.

Hiervoor was hij gekomen: vleermuizen. Meer dan een dozijn vleermuizen. Ze klemden zich vast aan de houten balken. Hun vleugels strak om zich heen gevouwen. Sommige hadden hun ogen gesloten. Andere hadden hun ogen open, zodat die in alle kleuren van de regenboog glansden in de lichtstraal.

De aanblik wond hem op. Vannacht, opnieuw bloed.

Om negen uur die ochtend belde Lou Roger Fullet. 'Het spijt me dat ik je met Kerstmis lastig moet vallen.' 'Jij valt me nooit lastig. Bovendien heb je me net van een vervelend klusje verlost. De elektrische trein is uit de rails gelopen en al de wagons zijn los geraakt. Als ik een paar minuten met jou praat, ben ik terug tegen de tijd dat mijn zoon alles weer aan elkaar gekoppeld heeft.' ik heb iets heel interessants ontdekt over die Berton Mit- chell-zaak.' 'O?'

'Blijkbaar zijn Mitchells vrouw en zoon vermoord.'

'Mijn god, wanneer?'

'Vijf jaar na het incident met Mary.'

'Dat kan niet waar zijn.'

'Heb jij gecontroleerd of er aparte dossiers waren voor de vrouw en de zoon?'

'Nee. Maar zelfs als die er waren, zou er van alle belangrijke feiten een kopie in het dossier van Berton Mitchell moeten zitten.'

'Maakt de Times geen fouten?'

'Dat geven we liever niet toe. Maar af en toe gaat er wel eens iets fout. Wie heeft de Mitchells vermoord?'

'Dat weet Mary niet.'

'Negentien jaar geleden?'

'Dat zegt ze, ja.'

'En het gebeurde hier in Los Angeles?'

'Dat neem ik aan, ja. Wil je me een plezier doen?'

ik werk vandaag niet, Lou.'

'De Times gaat niet helemaal dicht tijdens de feestdagen. Er werken nog mensen. Kun je er niet even naartoe gaan en iemand vragen om dat voor me op te zoeken?' is het zo belangrijk?' 'Het is een zaak van leven en dood.' 'Wat wil je allemaal weten?'

'Alles over die moorden... als ze tenminste echt plaats hebben gevonden.' ik bel je terug.' 'Hoelang duurt het, denk je?' 'Een uur of twee.'

Roger belde na anderhalf uur op. 'Er is een apart dossier over de moord op de vrouw en de zoon. We hadden geen kopie in het andere dossier gedaan, wat we anders altijd wel doen.'

'Het doet me goed dat jullie in de grote stad ook wel eens fouten maken.'

'Dit is echt om misselijk van te worden, Lou.' 'Oké, vertel maar.'

'Nadat Berton Mitchell zelfmoord pleegde, huurden Virginia Mitchell en haar zoon, Barry Francis Mitchell, een klein huis aan de westkant van Los Angeles. Gezien het adres zou ik zeggen dat het niet veel meer dan anderhalve kilometer van het landgoed van de Tanners aflag. Negentien jaar geleden op eenendertig oktober, Halloween, stak iemand om twee uur in de ochtend met benzine het huis in brand. Het brandde vrijwel helemaal af, met de moeder en de zoon erin.' 'Vuur. Dat is de dood waar ik het meest bang voor ben.' 'Het heeft wel mijn eetlust voor het kerstdiner bedorven.' 'Het spijt me, Roger. Ik moest het weten.' 'Dit is nog niet het ergste. Hoewel de lichamen zwaar aangetast waren door het vuur, kon de patholoog-anatoom later vaststellen dat moeder en zoon in hun slaap doodgestoken waren voordat de brand uitbrak.' 'Doodgestoken...'

'Virginia was zo vaak in haar keel gestoken dat ze bijna onthoofd was.' 'Jezus Christus.' 'De zoon, Barry... was in de keel en de borst gestoken. En toen...'

'Wat?'

'Zijn geslachtsdelen waren afgesneden.'

'Nu hoef ik mijn diner ook niet meer.'

'Vóór het uitbrandde, moet dat huis eruit gezien hebben als een abattoir. Wat voor een man zou zoiets kunnen doen,

Lou? Welke maniak zou zo afschuwelijk grondig zijn?'

'Hebben ze die zaak ooit opgelost?'

'Ze hebben nooit iemand gearresteerd.'

'Hadden ze dan in ieder geval nog verdachten?'

'Drie mensen.'

'Hoe heetten ze?'

ik heb het niet opgeschreven. Ze hadden alle drie een alibi en die bleken allemaal te kloppen.'

'Dus de moordenaar zou nog steeds in leven kunnen zijn en vrij rond lopen. Was de politie zeker van de lijken?' 'Hoe bedoel je dat?' 'Hun identiteit?'

ik neem aan dat ze niet onherkenbaar verminkt waren. Bovendien werd het huis bewoond door Virginia en haar zoon.' 'De vrouw was waarschijnlijk Virginia. Maar is het niet mogelijk dat de dode man die ze vonden haar geliefde en niet haar zoon was?'

'Ze werden dood aangetroffen in verschillende slaapkamers. Geliefden zouden toch eerder samen gevonden zijn. En als Barry nog in leven was, zou hij zich gemeld hebben.' 'Niet als hij de moordenaar was.' 'Wat?'

'Het is niet onmogelijk.' 'Niets is onmogelijk, maar...'

'Barry moet eenentwintig geweest zijn toen het huis die nacht afbrandde. Misschien bijna tweeëntwintig. Roger, is dat niet een beetje oud voor een jongen om nog bij zijn moeder te wonen?'

'Helemaal niet. We zijn niet allemaal weggerend toen we zestien waren, zoals jij, Lou. Ik ben bij mijn ouders blijven wonen tot ik drieëntwintig was. Waarom wil jij zo graag geloven dat Barry nog in leven is?' 'Het zou alles wat makkelijker te begrijpen maken.' 'Jij bent een te goede journalist om feiten te vervormen zodat ze passen bij een vooropgezet idee.'

'Ja. Je hebt gelijk. Ik ben weer eens met mijn kop tegen de muur gelopen.'

'Hoe zit dat met die Mary Bergen? Waar ben je bij betrokken?'

ik ben bang dat het heel smerig gaat worden. Ik wil er nog niet over praten.'

'En misschien wil ik er ook wel niets over horen.' 'Ga maar met je trein spelen.'

'Op de een of andere manier ben ik niet meer in de stemming om te spelen. Pas op jezelf, Lou. Wees voorzichtig. Wees verdomd voorzichtig. En... Zalig Kerstfeest.'

17

Ze zaten in Lou's woonkamer, luisterden naar muziek - en wachtten tot er iets gebeurde. Mary kon zich geen grimmiger Kerstmis voorstellen. Zij en Max konden elkaar niet eens cadeautjes geven. De cadeaus die hij voor haar gekocht had, lagen nog in de winkel waar hij ze achtergelaten had om in te laten pakken. Zij had, naarmate ze zich meer met deze zaak had beziggehouden, geen gelegenheid meer gehad iets voor hem te kopen.

Ze vrolijkte op toen Alan om drie uur opbelde om te zeggen dat hij in het huis van zijn vriend in San Francisco was. Hij had het nummer in Bel Air geprobeerd en de huisbewaarder had hem gezegd Lou te bellen. Hij maakte zich zorgen, maar zij zei dat het allemaal wel meeviel en dat kalmeerde hem. Het had geen zin ook zijn Kerstmis te verpesten. Toen Alan eindelijk ophing, werd ze weer somber. Ze miste hem zo. Omdat ze geen van drieën een ontbijt of lunch hadden gehad, diende Lou om vijf uur een vroeg diner op. Kip Kiev op een bedje van rijst. Gegrilde courgettes gevuld met spinaziepaté en tomaten met een vulling van hete kaas, paneermeel en paprika. Als dessert waren er gebakken appels. Niemand had echt honger. Ze namen hier en daar wat kleine hapjes. Mary proefde haar wijn niet eens. Tegen zes uur waren ze klaar.

Terwijl ze koffie dronken vroeg Mary: 'Lou, heb jij een oui- ja-plankje?'

Hij zette zijn kopje neer. ik heb er wel een, maar ik heb hem in jaren niet gebruikt.' 'Weetje waar het is?' in de kast in de logeerkamer, geloof ik.' 'Wil je het halen terwijl Max en ik de tafel afruimen?' 'Natuurlijk. Wat gaan we ermee doen?' ik ben het zat om te wachten tot de moordenaar de volgende zet doet,' zei ze, 'we gaan proberen om een oplossing te forceren.'

'Daar ben ik helemaal voor. Maar hoe?' Max zei: 'Soms, als Mary zich de details van een visioen niet goed meer kan herinneren, kan ze haar geheugen opfrissen met een ouija-plankje. Ze krijgt geen antwoorden uit de wereld van de geesten, hoor. De dingen die ze wil weten zijn dingen die ze vergeten is. Ze liggen begraven in haar onderbewuste. Niet altijd, maar vaak genoeg om het de moeite waard te maken, kan ze via het ouija-plankje, als het ware, in contact komen met haar onderbewuste.' Lou knikte begrijpend. 'De antwoorden die het plankje geeft, komen in feite van Mary zelf.' 'Precies,' zei Max.

'Maar ik leid het plankje niet bewust,' zei ze. ik laat het gewoon doen wat het zelf wil.'

'Wat je onderbewuste het wil laten doen,' zei Max. 'Je leidt het plankje wel degelijk met je vingers, maar op een manier waarvan je je niet bewust bent.' 'Waarschijnlijk wel, ja,' zei ze.

Lou deed nog wat room in zijn koffie en vroeg: 'Dus het oui- ja-plankje werkt als een soort lens?'

'Precies,' zei ze. 'Het richt mijn aandacht, mijn geheugen en mijn paranormale gaven.'

Lou dronk zijn koffie op in drie lange teugen en stond op. 'Het klinkt zeer interessant. Alles is beter dan zitten wachten tot de bijl valt. Ik ben zo terug.' Hij haastte zich de eetkamer uit en liep door de hal naar de logeerkamer. Max en Mary zetten de schalen en het zilverwerk in de gootsteen in de keuken. Ze veegde net de glimmende grenen eetkamertafel af, toen Lou terugkwam. 'Eén ouija-plankje, tot uw dienst,' zei hij. Mary liep naar de woonkamer om haar schrijfblok te halen dat ze op de sofa had laten liggen.

Lou zei: ik moet die kast in de logeerkamer eens een keer opruimen. Het plankje lag letterlijk bedolven onder de troep.' 'Letterlijk?' vroeg Max geamuseerd.

'Nou ja, er lagen minstens honderd exemplaren van The New York Review ofBooks op.'

'Je neemt me in de maling,' zei Max.

Lou pakte een schrijfblok en een pen van de keukenbar en ging aan de tafel zitten. Hij zat klaar om iedere letter die het ouija-plankje hun gaf, meteen op te schrijven. Mary legde het plankje op een hoek van de tafel en zette het driehoekje erop.

Max ging zitten, schoof zijn vingers in elkaar en liet ze knakken.

Ze opende haar schrijfblok op een bladzijde vol aantekeningen.

'Wat is dat?' vroeg Lou. 'Vragen die ik wil stellen,' zei Mary.

Ze trok haar stoel dichterbij en ging schuin tegenover Max zitten. Ze zette haar vingertoppen op één kant van de plastic driehoek. Max zette zijn vingertoppen op een andere kant ervan. Zijn vingers waren er bijna te groot voor. 'Begin met een makkelijke vraag,' zei Max tegen haar. Ze was te gespannen en dat was niet goed. De driepoot zou geen centimeter bewegen als ze er te hard op drukte. Ze haalde een paar keer diep adem. Ze probeerde haar armen te ontspannen. Ze wilde dat haar vingers bijna los van haar kwamen - los, en zacht, als lapjes stof.

Max was niet zo zenuwachtig als zij. Hij leek geen voorbereiding nodig te hebben.

Ten slotte, toen ze zich redelijk ontspannen in lichaam en geest voelde, staarde ze naar het plankje en vroeg: 'Kun je ons antwoorden geven?'

De driehoek bewoog niet.

'Kun je ons antwoorden geven?'

Niets.

'Kun je ons antwoorden geven?'

Alsof hij plotseling een eigen wil kreeg, schoof de driehoek onder hun vingers naar dat deel van het plankje waarop het woord ja stond.

'Goed,' zei ze. 'We zijn op zoek naar een man die ten minste acht mensen vermoord heeft in de afgelopen paar dagen. Is hij nog in King's Point?'

De driehoek schoof weer over het plankje naar het woord ja. Ze vroeg: 'Woont die man in King's Point?'

nee.

'Waar komt hij vandaan?'

ons aller verleden.

'Begrijpt iemand er wat van?' vroeg Lou.

Mary probeerde de vraag duidelijker te stellen en vroeg:

'Waar wóónt de moordenaar?'

mooi.

'Mooi?' vroeg Lou. is dat een antwoord op jouw vraag, Mary?'

'Een stad die Mooi heet?' vroeg ze.

De driehoek bewoog niet.

'Waar woont de moordenaar?' vroeg ze weer.

De driehoek wees dertien letters aan.

Lou schreef ze op en toen de driehoek stopte, zei hij: 'Er staat: de lucht is mooi. Wat betekent dat nou?' De lucht achter Mary leek plotseling kouder te worden, alsof iemand een ijzige adem in haar nek blies. De antwoorden van het ouija-plankje waren minder direct en nog onbegrijpelijker dan anders. De antwoorden moesten dus wel diep uit haar onderbewuste komen. Normaal gesproken geloofde ze dat ook. Maar nu niet. Vanavond voelde ze een andere aanwezigheid die om haar heen hing.

'We raken op een zijspoor,' zei Max ongeduldig. Hij keek naar de driehoek. 'Waar logeert de moordenaar in King's Point?'

De driehoek schoof even heen en weer en bewoog toen snel van letter naar letter.

Lou schreef ze op, maar het woord was zo eenvoudig dat Mary er niet naar hoefde te vragen: hotel.

'Welk hotel?' vroeg Max.

De driehoek bewoog niet.

'Welk hotel?'

Weer spelde de driehoek: hotel. Lou zei: 'Probeer eens iets anders.'

Mary zei: 'De man die we opsporen heeft vrouwen vermoord met een mes. Waar heeft hij dat mes vandaan?'

'Dat is niet zo belangrijk,' zei Max.

De driehoek bewoog: lingard.

'Dat liet jij hem spellen,' zei Max.

'Dat geloof ik niet.'

'Waarom stelde je dan zo'n vraag. We hoeven toch niet té
weten waar dat mes vandaan kwam.'

ik wilde zien wat het plankje zou zeggen.'

Max keek haar aan met zijn felle, grijze ogen.

Ze wendde haar blik af, keek op haar schrijfblok en stelde weer een vraag. 'Heb ik ooit een meisje gekend dat BeverlyPulchaski heet?'

zu is DOOD.

'Heb ik haar ooit gekend?' zu is DOOD.

'Heb ik ooit een meisje gekend dat Susan Haven heet? zu is DOOD.

Weer voelde ze de koude adem in haar nek. Ze huiverde.

'Heb ik Linda Proctor ooit gekend?'

ZIJ IS DOOD.

'Heb ik Marie Sanzini gekend?' zij is DOOD.

Mary zuchtte. De spieren in haar armen en schouders spanden zich herhaaldelijk, zonder dat ze het wilde. Het was een worsteling om ontspannen genoeg te blijven om de driehoek te laten werken. Ze werd er doodmoe van. Lou vroeg: 'Wie waren die vrouwen?' Mary zei: 'De verpleegsters die in Anaheim vermoord zijn. Toen ik hun dood voorzag, had ik het idee dat ik één van die vier kende of tenminste ooit ontmoet had. Maar als dat al zo was dan kan ik me niet herinneren waar of wanneer dat is geweest.'

'Waarschijnlijk omdat je het je niet wil herinneren,' zei Max. 'Waarom niet?'

'Omdat we dan de moordenaar misschien leren kennen. En misschien wil je dat niet.'

'Doe niet zo belachelijk, Max. Ik wil het maar al te graag weten.'

'Zelfs als de moordenaar op de een of andere manier in verband staat met Berton Mitchell en de vleugels? Zelfs wanneer je, door de moordenaar te vinden, gedwongen wordt je te herinneren wat je je hele leven lang hebt geprobeerd te vergeten?'

Ze staarde hem aan en likte langs haar lippen, ik voel nu iets dat ik nooit gedacht had te zullen voelen.'

'Wat is dat dan?'

ik ben bang voor je, Max.'

Er hing een onaardse stilte in het huis. De tijd leek geen waarde meer te hebben.

Max sprak zacht, maar zijn stem vulde de ruimte. 'Je bent bang voor me omdat je denkt dat ik je zal dwingen onder ogen te zien wat er vierentwintig jaar geleden gebeurd is.' is dat alles?'

'Wat zou het anders kunnen zijn?' ik weet het niet,' zei ze.

Max stelde het plankje nog een vraag, maar hij wendde zijn grijze ogen niet van haar af. 'Kende Mary Rochelle Drake?' ze is DOOD.

ik weet dat ze dood is,' zei Max geïrriteerd, hij keek Mary nog steeds aan, verstikte haar met zijn aandacht, hield haar vast met zijn ogen. 'Maar heeft Mary haar ooit gekend?' DOOD.

'Wie is Rochelle Drake?' vroeg Lou.

Mary nam de gelegenheid waar om haar blik af te wenden van Max. Haar mond was kurkdroog. Haar hart klopte veel te snel. Max zei tegen Lou: 'Rochelle Drake is het meisje dat een paar dagen geleden vermoord werd in die schoonheidssalon in Santa Ana. Ik zweer je dat ik die naam eerder gehoord heb. Jij ook?'

ik dacht van niet, nee,' zei Lou.

'Nou, ik weet zeker dat ik die naam gehoord heb voordat Percy Osterman hem noemde in het lijkenhuis. Ik geloof niet dat ik het meisje ooit ontmoet heb. Maar ik heb die naam eerder gehoord. Alleen kan ik me niet meer voorstellen waar.' Mary zei: 'Nou, ik kan me haar met herinneren. Ik zou haar in het lijkenhuis herkend hebben als ik haar eerder gezien had.'

Plotseling begon de driehoek onder haar vingers te bewegen in wijde, doelloze cirkels.

'Wat krijgen we nou?' vroeg Max verbaasd.

Lou zei: 'Niemand heeft een vraag gesteld.'

Mary liet haar handen vrij meegaan met de driehoek terwijl die rustiger en meer doelbewust bewoog. Haar gedachten waren te verward en ze was te bang om de groeiende reeks letters te begrijpen. Eindelijk kwam de driehoek tot stilstand.

Ze haalde er meteen haar handen vanaf. Ze deden pijn van het geforceerde ontspannen.

Lou zei: 'Het is een naam.' Hij hield het schrijfblok op, zodat ze het konden zien.

p-a-t-r-i-c-i-a-s-p-o-o-n-e-r.

Patricia Spooner? dacht Mary. Ze staarde in ongeloof naar de naam.

Ze had plotseling het gevoel alsof er een ijskoude slang in haar zat, die zijn tong steeds snel naar buiten flitste en met zijn kronkelende lichaam een enorme kou uitstraalde.

'Wie is Patricia Spooner?' vroeg Max.

'Zegt mij niets,' zei Lou.

ik... ik heb haar ooit gekend,' zei Mary stug.

'Wanneer?' vroeg Max.

'Elf... twaalf jaar geleden.'

'Je hebt het nooit over haar gehad.'

'Ze was een goede vriendin toen ik op de universiteit van Los Angeles zat.'

'Een studievriendin?'

'Ja. Een heel knap meisje.'

'Waarom duikt haar naam nu opeens op?'

ik heb geen idee.'

'Hij kwam uit je onderbewuste.'

'Nee. Ik leid de driehoek niet.'

'Onzin,' zei Max.

'Er is iets... hier, bij ons.'

'Misschien heeft het plankje ons gewoon de naam van het volgende slachtoffer gegeven,' zei Lou, in een poging ruzie te vermijden. 'Heb je steeds contact gehouden met die Patricia Spooner? Misschien moeten we haar opbellen en vragen of er iets met haar aan de hand is.' 'Moeten we Patricia Spooner bellen, Mary?' 'Ze is dood,' zei Mary.

Lou zei: 'O, mijn god. Dan heeft de man die we zoeken haar al vermoord?'

Ze had moeite om te spreken. 'Patty... Patty is... al bijna... elf jaar... dood.'

Hoewel het niet warm was in de kamer, transpireerde Lou. Hij veegde zijn aristocratische gezicht af met zijn brede hand met de dikke vingers en grote knokkels. Hij zag er net zo bleek uit als zij zich moest voelen. 'Hoe? Mary, hoe is Patty Spooner gestorven?'

Mary rilde en sloot haar ogen. Ze deed ze meteen weer open, want de herinneringen waren te lelijk, te grof. 'Ze werd... vermoord.'

De doden, dacht Mary, blijven niet dood. Niet voor altijd. Zelfs niet voor langere tijd. Ze staan op uit hun graf. De grond houdt ze niet vast. Berouw houdt ze niet vast. Leed noch aanvaarding, angst noch vergetelheid houdt ze vast. Niets houdt ze vast. Ze komen terug. Berton Mitchell. Barry Mitchell. Virginia Mitchell. Mijn moeder. Mijn vader. En nu Patty Spooner. O, God, laat ze niet terugkomen. Ik ben voor het grootste deel van mijn leven achtervolgd door de dood. Ik heb er genoeg van.

'Vermoord,' zei Lou zacht, bijna geschokt. Mary zei: 'Er was een kerk. Patty en ik gingen soms samen naar de mis. Ik was toen praktiserend katholiek. Het was een prachtige kerk. Het had een groot, handbesneden houten altaar dat in Polen gemaakt was en dat hier in het begin van de eeuw naartoe gebracht was. De kerk was dag en nacht open. Patty ging er graag naartoe en zat dan in de voorste bank als er niemand was. 's Avonds laat. Haar moeder was een paar jaar daarvoor gestorven aan een hartaanval. Ze brandde altijd kaarsen voor haar moeder. Patty was heel devoot. Ze... is daar gestorven.' in de kerk?' vroeg Lou.

Max keek haar scherp aan. Hij legde een hand op haar schouder. Trillingen, meer emotioneel dan fysiek, schoten van het punt waar zijn hand lag door haar heen. Max vroeg: 'Wie heeft haar vermoord?' 'Ze hebben hem nooit gevonden.'

Lou leunde over de tafel. Zijn wenkbrauwen waren samengetrokken. Zijn gezicht had een gekwelde uitdrukking. 'Ze was jouw goede vriendin. Heb je je spiritistische gaven niet gebruikt om te proberen de moordenaar te zien, zijn gezicht, zijn naam?'

'Dat heb ik geprobeerd,' zei Mary zwakjes, ik heb wat gezien. Flarden van beelden. Maar het was een van die zaken waarbij mijn krachten weinig geholpen hebben. Ze is gewurgd met de witte zijden stool van een priester. Ik kreeg er vreselijke vibraties van. Kwade uitstralingen. Geen duidelijke beelden. Geen vormen. De kerk zat er vol mee. Als... onzichtbare wolken van het kwaad. De moordenaar had het altaar ontheiligd... hij had erop geürineerd.' Lou stond zo plotseling op dat hij zijn stoel omstootte, maar hij leek het niet te merken. Hij drukte één hand tegen zijn hoofd in een poging een vreselijke gedachte terug te dringen. 'Het is waanzin. Waar hebben we mee te maken? Is het mogelijk dat de man die we hier in King's Point proberen te vinden, dezelfde man is die jouw vriendin vermoordde?' 'Zijn stijl is hetzelfde, nietwaar?' zei Max. 'Zo verdomd grof,' zei Lou. 'En dan het religieuze karakter. De wortels van de moorden van de laatste tijd konden wel eens minstens elf jaar terug liggen. Misschien nog wel verder weg.'

Mary zag wat hij bedoelde, hoewel ze, vreemd genoeg, tot op dit moment nooit een verband had gelegd tussen Patty's dood en die van de recente slachtoffers.

Max voelde aan welk effect Lou's woorden op haar hadden en kneep geruststellend in haar schouder. Soms leek hij zijn eigen kracht niet te kennen, zijn greep was een beetje pijnlijk.

Geagiteerder dan ze hem ooit gezien had, liep Lou snel, met schokkende bewegingen naar de keuken en haalde een groot glas uit de kast naast de koelkast. Hij pakte een fles Wild Turkey, die op de plank bij het aanrecht stond, en schonk zichzelf een flink glas in. Met het glas in zijn hand kwam hij terug en bleef in de deuropening van de eetkamer staan. 'Het wordt steeds ingewikkelder. Hoeveel andere mensen heeft deze man vermoord waar we niets vanaf weten? Voor hoeveel andere, onopgeloste moorden is hij in al die jaren verantwoordelijk?' Lou nam een slok van zijn bourbon. 'Dat schepsel, wie of wat hij ook is - en ik denk steeds meer aan hem als een ding - heeft minstens elf jaar rondgeslopen, verkracht en gemoord, zonder dat iemand hem een strobreed in de weg heeft gelegd. Dat maakt me doodsbang.' Een plotselinge donderslag benadrukte zijn laatste woorden. Het liet de ruiten trillen. Zoals voorspeld begon het onweer van de kerstnacht.

Max keek naar de plastic driehoek. 'Laten we het plankje vragen hoeveel slachtoffers er geweest zijn.' Ze stribbelde bijna tegen. Mijn armen doen pijn, zei ze bijna. Ik ben te moe. Uitgeput. Leeg.

Maar ze wist dat haar angst de werkelijke reden was dat ze geen vragen meer wilde stellen aan het ouija-plankje. Ze was bang voor wat het haar zou kunnen zeggen. Als ze zich zo makkelijk overgaf aan haar angst, zou ze nooit leren op zichzelf te vertrouwen. En hoewel ze het idee verontrustend vond, had ze steeds meer het gevoel dat ze zich al heel snel in een zo groot gevaar zou bevinden, dat zelfs Max haar daartegen niet zou kunnen of willen beschermen. Ze legde haar handen op de driehoek, en Max deed hetzelfde. Lou zette zijn omgevallen stoel recht. Hij ging zitten en pakte zijn pen.

Ze vroeg het ouija-plankje: 'Ben je bereid meer vragen te beantwoorden?'

ja.

De donder rommelde boven King's Point. De lampen boven de tafel flikkerden, gingen bijna uit en brandden toen weer helder.

'De man die Rochelle Drake vermoordde, heeft nog meer mensen gedood. Hoeveel?'

35-

Lou zei: 'Mijn God! Hij is een echte Jack the Ripper.' 'Jack the Ripper heeft er niet zoveel vermoord,' zei Max. 'Dat plankje vergist zich. Dat moet wel. Vraag het nog eens, Mary.'

Haar stem beefde toen ze de vraag herhaalde. 35-

De hanglamp flikkerde en ging toen uit.

'Stroomstoring,' zei Lou.

Mary zei: ik wil niet in het donker zitten.'

'Als het langer dan een minuut duurt,' zei Lou, 'dan haal ik wat kaarsen uit de gangkast.'

Een ongelooflijk spervuur van bliksemflitsen knalde buiten de ramen. De scherpe uitbarstingen van blauwwit licht vormden een serie korte stroboscopische beelden: Lou, die in tien schijnbaar los van elkaar staande bewegingen naar zijn glas bourbon tastte; Max die zijn hoofd naar haar toedraaide als een acteur op een filmscherm, terwijl de film doorgleed en haperde in de projector.

Toen was de bliksem voorbij en de duisternis was volledig. De donder ging over in een ver gegrom. Dat spektakel zou gevolgd moeten worden door regen, maar die kwam niet; de hemel hield de zondvloed op.

Minder dan een minuut nadat de lichten waren uitgegaan, flakkerden ze vaag en brandden toen weer op hun volle sterkte. Ze zuchtte van opluchting.

Max wilde graag verdergaan met het vragenstellen. 'Vraag het plankje wanneer die man weer toe zal slaan.'

Mary herhaalde de vraag.

vanavond.

'Hoe laat vanavond?'

7:30.

Lou zei: 'Dat is over minder dan een uur.' 'Waar zal hij toeslaan?' vroeg Mary. de havenparade.

'Je weet wat dat betekent, hè?' zei Lou tegen Max. Zijn stem was grimmig. 'Al dertig jaar,' vertelde hij Mary, 'is er met Kerstmis een nachtelijke parade van verlichte boten in de haven. Wel eens van gehoord?' 'Nu je het zegt, ja.'

'Ze hebben dit soort parades in Long Beach en Newport Beach in de week voor Kerstmis,' zei Max tegen Mary. 'Maar die van King's Point is de meest spectaculaire.' Lou zei: 'Er is verdomd veel prijzengeld voor de best versierde boten, dankzij een fonds dat opgezet is door een van onze rijkere bootliefhebbers die gek was op de parade. Het is een bijzonder schouwspel. De meeste havenrestaurants gaan er speciaal voor open. Ze hebben maar een beperkte kaart, maar ze zijn al een week of twee van tevoren volgeboekt.' Mary keek naar het ouija-plankje en vroeg: 'Aast de moordenaar op een specifiek iemand in die botenparade?' ja.

'Wie?'

hij heeft een geweer.

'Wie gaat hij neerschieten?'

hij wil de koningin vermoorden.

'De koningin?' vroeg Mary.

'De koningin van de parade,' zei Lou. 'Ze zal een makkelijk doelwit vormen. Ze staat op het achterdek van de grootste boot, meestal halverwege de processie. Ze staat midden in het licht van een schijnwerper. Letterlijk.' 'En,' zei Max, 'ze maakt, samen met de andere boten, twee keer de ronde door de haven. Dus als hij haar de eerste keer niet goed onder schot krijgt, kan hij wachten om te zien of het hem de tweede keer beter lukt.'

Hoewel er geen nieuwe vraag was gesteld, bewoog de plastic driehoek onder hun vingers, gleed over een nieuwe serie letters.

kimball's games and snacks. . 'Zal hij de toren gebruiken?' ja. kimball's toren.

'Nog één uur om het te voorkomen,' zei Max. Lou stond op. 'Ik ga de politie bellen.' 'Patmore?' vroeg Mary weifelend. 'Hij is de autoriteit hier.'

Ze zei: 'Maar zal hij naar je luisteren na het loos alarm van gisteren?'

'Hij moet!'

Weer rommelde de donder. En de wind stak op. Mary nam haar handen van de driehoek en klemde haar armen om zich heen. Ze had het nog steeds koud. 'Maar stel dat Patmore wèl agenten op de toren zet?' 'Dat willen we toch?'

'Maar zie je dat dan niet?' zei ze. 'Zal vanavond niet een herhaling van gisteravond worden? De moordenaar wist gisteren ook al dat we hem opwachtten. Waarom zou hij het dan vanavond niet weten?'

Lou aarzelde, verrast door de vraag, bezorgd, besluiteloos. 200

Ten slotte pakte hij zijn glas en dronk de laatste druppels bourbon. 'Misschien weet hij dat wij er zijn. Misschien hebben we geen enkele kans tegen hem. Als het ouija-plankje gelijk heeft, als hij echt vijfendertig mensen heeft vermoord en nooit gepakt is, dan is hij verdomd slim. Waarschijnlijk te slim voor ons. Maar we moeten het toch proberen, niet? We kunnen hier niet blijven zitten praten over het weer, de nieuwste boeken en de laatste Parijse mode, terwijl hij doorgaat met moorden!' 'Je hebt gelijk,' zei Max.

Lou zette zijn lege glas neer en liep naar de telefoon in de hal.

Mary begon haar verkrampte handen te bewegen. Ze balde ze tot vuisten, opende ze, sloot ze.

'Je ziet er uitgeput uit,' zei Max.

'Dat ben ik ook.'

'We gaan vroeg naar bed.'

'Als we ooit in bed komen.'

'Natuurlijk. Er zal ons niets gebeuren.'

'Ik heb een vreselijk voorgevoel,' zei ze.

'Heb je een visioen gehad?'

'Nee. Gewoon een gevoel.'

'Vergeet het dan maar.'

'Vanavond zal bloederig zijn.'

'Maak je nou geen zorgen,' zei hij geruststellend.

Ze dacht aan Patty Spooner.

Rochelle Drake in de la in het lijkenhuis.

Weer kreeg ze dat gevoel: iets achter haar, kille adem in haar nek.

ik wil niet dood,' zei ze.

Max zei: 'Dat zal niet gebeuren. Vanavond niet.'

'Je lijkt daar heel zeker van.'

'Dat ben ik ook. Ik laat jou niet doodgaan.'

'Ben jij sterk genoeg om te voorkomen dat het gebeurt, Max?

Ben jij sterker dan het lot?'

Weer werd de hemel opengereten door de bliksem: het licht scheen door de ramen en even werden Max' ogen ijzige spleetjes.

'Politiebureau King's Point.' 'Afdeling Vermiste Personen, alstublieft.' 'Ja, zegt u het maar, meneer.'

'Nee. Ik wil spreken met iemand van de afdeling Vermiste Personen. Heeft u mij niet goed verstaan?' 'We hebben daar geen aparte afdeling voor.' 'Die heeft u niet?'

'Dit is maar een kleine politiepost. Kan ik u helpen?' 'Wat is uw naam?' 'Mevrouw Newhart.'

ik ben Ralph Larsson. Laat mij met een politieagent spreken.'

'Er zijn er vanavond maar twee die dienst hebben.' 'Eén agent is genoeg voor mij.'

'Ze zitten op dit moment allebei in een patrouillewagen.'

'Verdomme, mijn dochter wordt vermist.'

'Hoe oud is uw dochter, meneer?'

'Zesentwintig. Ze was...'

'Hoelang wordt ze vermist?'

'Luister, mevrouw Newhart. Ik zit hier in San Francisco. Ik woon in San Francisco en mijn dochter woont in King's Point. Een week geleden heb ik nog met haar gesproken. Ze was toen prima in orde. Maar nu denk ik dat het helemaal niet zo prima is en ik kan niet zomaar in mijn auto springen en een paar honderd kilometer rijden om even te kijken hoe het met haar is. Dit zou wel eens een noodsituatie kunnen zijn. Ze zou me op kerstavond bellen, maar dat heeft ze niet gedaan.'

'Misschien is ze naar een feestje of zoiets gegaan?' ik weet zeker dat ze vandaag zou bellen, maar dat heeft ze niet gedaan. Ik heb geprobeerd haar op te bellen, maar de telefoon werd niet opgenomen. Het is, verdomme, niets voor haar om zoiets te doen! Het is niets voor haar om haar familie te vergeten met Kerstmis.'

'Heeft u geprobeerd haar vrienden te bellen? Misschien weten zij iets.'

ik ken Erika's vrienden niet.'

'Misschien haar buren.' 'Ze heeft geen buren. Ze...' iedereen heeft buren.'

'Ze woont in een van die drie huisjes op de South Bluff, aan het einde van de verharde weg. Zij is de enige die daar het hele jaar door woont.'

'Weet u wat? Ik durf te wedden dat uw dochter u op dit moment probeert te bellen. Waarom hangt u niet op en wacht af? Als ze vanavond of vannacht niet opbelt, kunt u ons morgen terugbellen.' 'Meent u dat nou serieus?' 'We kunnen nu toch niets doen.' 'Wat bedoelt u?'

'Het is het beleid van dit bureau, en van de meeste politiebureaus, om een zaak van een vermiste persoon niet in behandeling te nemen als het om een volwassene gaat die minder dan achtenveertig uur verdwenen is.'

'Ze moet dus meer dan twee dagen vermist zijn voordat jullie je ervoor interesseren?' 'Dat is ons beleid.'

'Hoe weet ik dat ze niet al verdwenen is op de dag dat ze me voor het laatst belde, zes dagen geleden?' 'U zei dat ze gisteravond zou bellen.' 'En dat deed ze niet.'

'Dus officieel is ze pas sinds gisteravond vermist.' 'Jezus!'

'Het spijt me. Dat is ons beleid.'

'Als mijn dochter tien jaar oud was in plaats van zesentwintig...'

'Dat is wat anders. Kinderen zijn wat anders. Maar uw dochter is geen kind.'

'Dus uw agenten kunnen zich er pas morgenavond mee gaan bemoeien?'

inderdaad. Maar ik weet zeker dat uw dochter vóór die tijd wel zal bellen.'

'Mevrouw Newhart, mijn naam is Ralph Larsson. Dat heb ik u al verteld, maar ik wil dat u dat niet vergeet. Ralph Lars- son. Ik ben advocaat. Een zeer succesvol advocaat. Ik heb samen met de gouverneur gestudeerd. Mevrouw Newhart, als één van uw agenten niet onmiddellijk vanavond binnen een halfuur naar het huis van mijn dochter rijdt om poolshoogte te nemen, en als we later zouden ontdekken dat er iets met mijn dochter is gebeurd tussen nu en morgenavond, dan kom ik naar King's Point om een uitstekend confrère te zoeken. Ik zal mij er de komende jaren aan wijden om u en uw idiote superieuren de nek te breken. Ik klaag uw hele smerige, god- verdomde politiemacht aan en ik zal uw chef aanklagen voor zijn stupide, eigenzinnige beleid. En bij God, mevrouw Newhart, ik neem u via de rechter elke cent af die u nu heeft en in de toekomst hoopt te verdienen. En zelfs als ik die zaak niet win, zult u failliet gaan door uw eigen advocaten te betalen. Ben ik duidelijk geweest?'

Lou Pasternak was kwaad. Woedend. De chef van politie had de hoorn twéémaal neergesmeten. De derde keer kreeg hij zijn vrouw aan de lijn die zei dat haar man niet thuis was. 'Een eierdopje is groot genoeg voor Patmore's hersenen.' ik neem aan,' zei Max, 'dat hij niet van plan was een agent op de toren van Kimball te posteren?'

Lou greep zijn lege glas van de tafel, liep naar de keuken en pakte de fles Wild Turkey. 'Als die klootzak een beetje meer verstand had zou hij een halve gare zijn.'

Vanuit de eetkamer vroeg Mary: 'Moeten we de sheriff niet bellen?'

'Vergeet niet dat Percy Osterman zich niet met politiezaken van King's Point bezig kan houden als Patmore hem daar niet om vraagt.'

'Maar is het geen uitzondering als iemand zoveel mensen vermoord heeft? Zoiets als "voortgezette achtervolging"?' Lou zei: 'Als iemand een bank in een bepaald district berooft, in een auto springt en een stad met zijn eigen politiemacht invlucht, dan kunnen de mannen van de sheriff daar hem achtervolgen en arresteren. Dat is ' 'voortgezette achtervolging". Dit niet.'

Max zei: 'Misschien kan Osterman Patmore weer overhalen om mee te werken.'

'Vergeet het maar. Niet na gisteravond.' Lou kwam weer naar de tafel met een vol glas bourbon. 'Wat nu?' vroeg Max.

Mary: 'We moeten zelf proberen hem te stoppen. We zullen naar de toren moeten gaan.' Lou staarde haar verbijsterd aan. 'Meen je dat?' 'Dat gaat absoluut niet door,' zei Max. Ze zei: 'Wat wil je dan doen? We kunnen hier niet blijven zitten praten over het weer, de nieuwste boeken en de laatste Parijse mode, terwijl hij doorgaat met moorden.' Lou herkende zijn eigen woorden en hij kon er niets tegen inbrengen. 'Als we hier blijven zitten,' zei ze, 'zal hij de koningin van de botenparade vermoorden. En hoogst waarschijnlijk nog heel wat meer mensen.'

'Misschien dwingt de regen de koningin en haar hofhouding wel naar binnen, weg van het open dek,' zei Max. 'Dan zouden ze geen doelwit meer zijn.' 'Het regent niet,' zei Mary. 'Maar het zal wel snel gaan regenen.'

'Wil je hun levens daaronder verwedden?' vroeg ze. 'Lou, we moeten die man stoppen. We hebben geen andere keus.' ik wil niet dat hij nog iemand vermoord,' zei Max. 'Maar het is onze verantwoordelijkheid niet.' 'Wiens verantwoordelijkheid dan wel?' vroeg ze. Lou zag een ongekende vastberadenheid in haar mooie gezicht. Vastbeslotenheid in haar grote blauwe ogen. Hij bedacht dat noch hij, noch Max haar van gedachten zou kunnen doen veranderen. Ze zouden net zo goed tegen een muur kunnen praten. Dat zag hij wel in. Maar hij vreesde voor haar leven. En omdat hij haar vriend was, vond hij dat hij op z'n minst moest proberen haar op andere gedachten te brengen. 'Mary, wij kunnen niet tegen die man op.' 'Waarom niet?' vroeg ze. 'Het is toch drie tegen één?' 'Maar hij is een moordenaar,' zei Max. 'En wij zijn geen moordenaars,' zei ze.

'Precies.'

'Gezien wat hij allemaal al gedaan heeft,' zei ze, 'en wat hij je zou aandoen als hij de kans kreeg, zou je hem dan niet kunnen neerschieten als hij op je afkwam met een geweer?' Max zei: 'Ja, natuurlijk, uit zelfverdediging...' 'Dat is dit toch ook?' zei ze. 'Zelfverdediging.' 'Maar deze psychopaat heeft een geweer,' zei Lou. 'En waarschijnlijk een mes. En wat hebben wij? Onze handen?' 'Er ligt een pistool in het dashboardkastje van de Mercedes,' zei Mary. 'Max heeft er een vergunning voor.' Lou keek naar Max en trok zijn wenkbrauwen op. 'Heb jij een wapenvergunning?'

Terwijl hij opstond en naar de keuken liep, zei Max: 'Ja.' 'Hoe heb je dat voor elkaar gekregen? Die geven ze meestal alleen aan mensen die diamanten of veel geld moeten vervoeren.'

In de keuken schonk Max een glas Wild Turkey in. 'We hebben bij een aantal zaken samengewerkt met het politiebureau van Los Angeles County. De sheriff zag in, in wat voor een gevaarlijke situatie Mary terecht zou kunnen komen. Hij wist dat ik wapens verzamelde. Hij wist ook dat ik een scherpschutter ben, en hij vond waarschijnlijk dat ik niet het type was dat snel opgewonden werd en iemand per ongeluk overhoop zou schieten.' Max dronk zijn bourbon snel op: een nerveuze dorst die de spanning aangaf die hij onder zijn kalme uiterlijk probeerde te verbergen. 'Dus de sheriff regelde die vergunning voor mij.' Hij spoelde zijn glas om onder de keukenkraan, kwam terug naar de eetkamer en boog zich over Mary heen. 'Maar ik ben niet van plan mijn pistool te laden om op jacht te gaan en iemand neer te schieten.' 'Je zou ook niet op zomaar iemand jagen,' zei ze. 'Je zou jagen op een man die...'

'Vergeet het maar,' zei Max. ik doe het niet.'

'Kunnen we er niet over praten?' vroeg ze.

'Dat heeft geen zin. Ik ben vastbesloten.'

Lou zag een vonkje woede in haar ogen schitteren. Max'

weerstand zou haar vastbeslotenheid alleen maar vergroten.

Ze zei: 'Oké, Max. Blijf jij dan maar hier. Ik neem zelf het pistool en ga wel alleen.'

'Mary, in godsnaam. Je weet niet eens hoe je met een pistool moet om gaan.'

Ze staarde hem aan zonder met haar ogen te knipperen, en zei: 'Je zet de veiligheidspal om, een kogel in de kamer en haalt de trekker over - en de smeerlap valt dood neer.' Lou wist hoe koppig Max soms kon zijn. Hij zag de gespannen kaken, de opgetrokken schouders, en hij wilde hem tot kalmte manen. Max was gewend om vader-geliefde te spelen, en om te bepalen wat er zou gebeuren en wat niet. Maar vanavond was ze niet de meegaande Mary die ze beiden kenden. Er waren vele uitdrukkingen op haar gezicht te zien, maar de voornaamste uitdrukking was vastberadenheid. Ze zou zelf beslissen en van niemand raad aannemen. Hij had nog nooit eerder zo'n kracht in haar gezien, zo'n doelgerichtheid. Het was opwindend en aantrekkelijk. Hij zat doodstil en wilde Max waarschuwen voor al te autoritair optreden, maar hij durfde zich er niet in te mengen. 'Dit is belachelijk,' zei Max. 'Mary, ik kan je het pistool niet geven.'

'Dan ga ik zonder.'

Hij keek woedend op haar neer. 'Je gaat helemaal nergens naartoe.'

Ze stond op en keek hem aan. Ze staarde hem strak aan om hem met haar blik te bewijzen hoe vastbesloten ze was. Ze sprak met een ingehouden felheid en op zo'n waarschuwende toon dat Lou er koud van werd. 'Ik heb te maken met iets dat zo enorm en zo slecht is dat ik alleen maar kan raden naar de werkelijke omvang, als een klein blind meisje dat aan de poot van een olifant voelt. De afgelopen paar dagen zijn een hel op aarde voor mij geweest, Max.' ik weet het. En...'

'Dat kun je niet weten. Niemand kan dat weten.' 'Als je...'

'Onderbreek me niet,' zei ze. ik wil dat je het begrijpt. Dus moet je gewoon luisteren. Max, ik ben bang om te gaan slapen en ik ben bang om 's ochtends op te staan. Ik ben bang bij elke deur die ik tegenkom, bang om me om te draaien. Ik ben bang in het donker. Ik ben bang voor wat er zou kunnen gebeuren - en voor wat er niet zou kunnen gebeuren. Verdomme, ik ben zelfs bang om alleen naar de wc te gaan! Zo kan ik niet langer leven. Ik weiger om zo te leven. Er is iets bij deze zaak dat het totaal anders maakt dan alle andere zaken. Het is iets dat aan mij vreet, als een zuur. Deze zaak houdt me veel meer bezig dan alles waar ik tot nu toe aan gewerkt heb, maar ik weet niet waarom. Max, ik voel, ik wéét dat deze man, als ik hem niet achtervolg met alle kracht die ik in mij heb en met alle trucs die ik ken, mij ten slotte te pakken zal krijgen.'

De driehoek op het ouija-plankje bewoog, maar Lou was de enige die het zag. Het plastic driehoekje gleed naar het woord ja alsof het instemde met Mary's voorspelling. 'Als ik het initiatief niet neem,' zei ze, 'zal ik het kleine beetje voorsprong dat ik heb kwijtraken. Ik kan er niet van weglopen. Als ik probeer te vluchten zal ik niet ver komen. Ik zal sterven.'

Max zei: 'En als je die man wel achtervolgt, en vanavond naar die toren gaat, dan ga je waarschijnlijk nog eerder dood.'

'Misschien wel,' zei ze. 'Maar dan heb ik tenminste de verantwoordelijkheid genomen voor mijn eigen leven en dood. Mijn hele leven lang ben ik bang geweest voor alles, en ik heb altijd iemand anders af laten rekenen met mijn boemannen. Maar nu niet. Want deze keer kan niemand me helpen. Het antwoord ligt in mij en als ik het niet snel vind, ben ik verloren. De tijd dat ik me achter sterke mannen kon verbergen is voorbij. Ik moet risico's nemen. Als ik dat doe en ik faal, dan moet ik de gevolgen onder ogen zien net zoals iedereen. Als ik altijd in de watten gelegd word dan betekenen de successen in mijn leven niets. Ik heb besloten dat niemand - ook Alan niet, of jij, Max, en vooral niet dat deel van mij dat nog steeds een afhankelijk zesjarig meisje is - dat niemand me ervan kan weerhouden een echt en vol leven te leiden.'

Het bleef een tijd stil.

De grootvaderklok sloeg het kwartier.

Lou zei: 'Nog vijfenveertig minuten voordat hij de koningin van de botenparade gaat neerschieten.'

Mary vroeg: 'Max?'

Ten slotte knikte hij. 'We kunnen maar beter gaan.'

Bloed. Linten van bloed die verstrikt zaten in haar haar. Bloed op haar opengehaalde borsten. Bloed op haar handen, op haar armen, haar buik, haar dijen. Bloed op de sofa en de stoel. Bloed op de gordijnen, op de muur. Bloederige pootaf- drukken van de kat op het lichtbruine tapijt. Agent Rudy Holtzman probeerde de neiging om over te geven te onderdrukken, liep voorzichtig om het verminkte lichaam van Erika Larsson heen naar de donkere keuken en deed de lichten aan. Met de wandtelefoon belde hij naar het bureau. Toen het meisje dat nachtdienst had, Wendy Newhart, opnam zei Holtzman: ik ben in het huis van Erika Larsson.' Hij klonk gespannen en hees; zijn stem sloeg over. Hij schraapte zijn keel. 'De lichten waren aan toen ik hier kwam. Er deed niemand open, maar de deur stond op een kier. Ze is dood.' 'O, mijn Gód! Nou, ik ga het niet aan haar vader vertellen. Dat is onmogelijk. Dat zal iemand anders moeten doen.' 'Laat Charlie maar hierheen komen met de andere wagen,' zei Holtzman. 'Bel de lijkschouwer. En Patmore, natuurlijk. Zeg Charlie dat hij op moet schieten; ik vind het maar niets om hier alleen te zijn.'

Wendy Newhart vroeg: 'Wanneer is ze vermoord?' 'Hoe moet ik dat nu weten? Dat zal de lijkschouwer wel zeggen.'

ik bedoel, is het gebeurd vlak vóór je daar kwam? Minder dan een half uur geleden?'

'Wat doet het ertoe?' vroeg Holtzman.

'Alsjeblieft, Rudy! Is het net gebeurd?'

'Het bloed is voor het grootste deel gestold en droog, ik zou het tijdstip van overlijden niet precies kunnen zeggen, maar het moet toch zeker een paar uur geleden zijn geweest.'

'Dank de Heer voor kleine wonderen,' zei ze. 'Wat?'

Ze had opgehangen.

Holtzman legde de hoorn neer en draaide zich om. Hij zag een zwarte kat in de deuropening staan, ongeveer anderhalve meter van hem af. Zijn borstelige, witte snorharen waren roodbruin van het bloed. Holtzman deed een stap naar voren en schopte naar de kat maar hij miste. Het dier miauwde en rende weg.

Om vijf over zeven kwamen ze bij de haven aan. Max parkeerde de Mercedes op de parkeerplaats die in de zomer werd gebruikt door zowel een restaurant dat Italian Villa heette, als Kimball's Arcade. Vanavond was het restaurantgedeelte vrijwel vol, terwijl de andere kant bijna leeg was.

Ze stapten alle drie uit.

Lou trok zijn schouders op tegen de kou. Naarmate de storm verder landinwaarts getrokken was, was de temperatuur gedaald van eenentwintig graden om één uur, tot zes graden op dit moment. De wind was ook aangewakkerd. Hij joeg over de haven door King's Point en maakte de nacht nog kouder dan hij al was.

Lou zei: ik vind nog steeds dat ik samen met Max moet gaan en dat jij hier, waar het veilig is, moet blijven.' 'Het is nergens veilig voor mij,' zei Mary. 'Als jij hier in de auto bleef zou je tenminste...' Ze gebaarde ongeduldig met haar hand en onderbrak hem. 'We hebben twee wapens die we tegen die man kunnen gebruiken: het ene is Max' behendigheid met wapens en het andere is mijn paranormale begaafdheid. Wij tweeën moeten bij elkaar blijven.'

De zeewind tilde haar lange haar op en liet het als een sluier achter haar aanfladderen.

Max legde een hand op Lou's schouder, ik wil haar net zomin blootstellen aan gevaar als jij. Maar misschien heeft ze gelijk, is het daar waarschijnlijk net zo gevaarlijk als hier.

Bovendien kunnen we haar toch geen van beiden op andere gedachten brengen.'

ik voel me zo nutteloos,' zei Lou.

iemand moet in de auto blijven,' zei Max. 'Jij bent ons alarmsysteem.'

'We verliezen tijd,' zei Mary.

Lou knikte somber. Hij kuste haar op de wang en zei tegen Max dat hij goed op haar moest passen. Ze haastten zich door de wind over de parkeerplaats naar het enorme, verlaten, schuurachtige gebouw, dat onderdak bood aan een verzameling souvenirstalletjes, snuisterijenwinkeltjes, amusementshallen en coffeeshops, en dat als geheel bekend stond onder de naam Kimball's Games and Snacks. Lou ging achter het stuur van de Mercedes zitten en sloot het portier. Door de voorruit kon hij Max en Mary nauwelijks meer zien, terwijl ze verder liepen en verdwenen in de duisternis rond het gebouw.

Een felle windvlaag rukte aan de auto. Gevorkte bliksemflitsen schoten door de lucht, maar het regende nog steeds niet. Lou ontspande zich en legde zich neer bij zijn rol als schildwacht. Als de moordenaar Mary's aanwezigheid niet voorvoelde, zoals de vorige avond, zou hij Kimball's waarschijnlijk heel brutaal, openlijk benaderen. Als Lou een man naar het gebouw zou zien lopen, zou hij de Mercedes starten en Max waarschuwen met twee korte stoten op de claxon. Het paviljoen en de toren stonden zestig meter verderop langs het trottoir, waaraan een stuk of zeven bedrijven waren gevestigd. Het geluid van de claxon zou Max en Mary zeker bereiken, maar de moordenaar zou het waarschijnlijk niet als een sein opvatten. Zelfs als Mary in staat was om de exacte tijd en de richting waaruit de man zou komen, te voorzien, zou de claxon een welkome bevestiging van haar visioen zijn. Natuurlijk was het ook mogelijk dat de psychopaat hen wel voorvoeld had en al in het paviljoen was. Lou schoof ongemakkelijk heen en weer achter het stuur. Hij dacht aan Patty Spooner, gewurgd met de stool van een priester. En aan Barry Mitchell, afschuwelijk verminkt.

Hij keek van links naar rechts en tuurde in de achteruitkijkspiegel. Niemand. Hij staarde naar de schaduwen langs de zijkant van het paviljoen. Alles was rustig.

De zwarte kat zat in elkaar gedoken op een twee meter hoge boekenkast, twintig a vijfentwintig centimeter van het plafond, in de voorkamer van het huis. De voorpoten van het dier hingen over de rand van de bovenste plank. De kat zat doodstil en staarde vol achterdocht en minachting neer op Rudy Holtzman.

Smerig beest. Hij haatte katten. Al zolang hij zich kon herinneren. En hij kreeg de kriebels bij de gedachte dat deze het bloed van de vermoorde vrouw gretig had zitten oplikken. De kat maakte een diep, grommend geluid, alsof hij Rudy wilde uitdagen dichterbij te komen.

Hij wilde niet wachten in de nabijheid van de kat en het lijk, zelfs niet de paar minuten die Charlie met de andere politieauto nodig had om hier te komen. Hij liep door de korte gang om de rest van het huis te inspecteren. In de slaapkamer stond een raam open en de wind deed een paar dunne gordijnen en een rolgordijn van oliedoek, dat maar half neergetrokken was, wild heen en weer fladderen. De stormen van de laatste tijd hadden het tapijt doorweekt en er grote vlekken in gemaakt.

Plotseling voelde Holtzman zich opgewonden. Hij bestudeerde de kamer en overdacht die eerste seconden waarin de veiligheid van het huis aangetast was. Hij wist dat er meer dan alleen maar regen door dat raam naar binnen gekomen was. Hij wist zeker dat hij de plaats waar de moordenaar was binnengekomen, had gevonden. En terwijl zijn blik over de vloer gleed, kon hij nauwelijks geloven wat hij zag. Het was één van die toevalligheden die je maar zelden overkomen in het politiewerk. Blijkbaar was het pistool ongemerkt uit een jaszak gevallen toen de moordenaar door het raam klom. Holtzman knielde op het natte tapijt om het wapen beter te bekijken. Hij zorgde ervoor de vingerafdrukken die erop konden zitten, niet weg te vegen. Als deze moordenaar dezelfde man was die de verpleegsters en de mensen in die schoonheidssalon afgeslacht had - en de stijl leek Holtzman zeker dezelfde - dan had de politie van Anaheim en van Santa Ana waarschijnlijk meer dan genoeg goede vingerafdrukken. Tot dusver hadden vingerafdrukken geen enkel nut gehad in het oplossen van deze zaak, omdat het duidelijk was dat de moordenaar zijn afdrukken nooit had laten nemen door enige politieafdeling in het land.

Toch greep Holtzman, die zich erop voor liet staan professioneler te zijn dan wie dan ook, het pistool niet beet, om zo het bewijsmateriaal niet te besmeuren. Hij haalde een ballpoint uit zijn borstzak, stak hem door de trekkerbeugel, tilde het pistool op en hield het vlak voor zijn ogen. Het was een zeldzaam wapen - een .45 Auto Colt. Niet zomaar een seriemodel, maar een verzamelaarsobject. Het metaal was gegraveerd met sierlijke blaadjes en ranken. Er waren ook een aantal dieren - konijnen, herten, fazanten, vossen - op de loop gegraveerd. Ze waren allemaal ongelooflijk gedetailleerd, prachtig gemaakt en renden in de richting van de kolf. Op de plaats waar het staal overging in de houten kolf zag hij letters. Het licht in de slaapkamer was slecht. De letters waren minuscuul, tussen een halve en een hele centimeter hoog, gegraveerd met de spichtige sierlijkheid van de graveernaald. Holtzman kon ze niet lezen.

Hij stond op en liep, de Colt met de pen dragend, naar de dichtstbijzijnde lamp.

door W. Thorben Seattle 1975

Een verzamelaarsobject zoals dit wapen ging vaak over in andere handen. Mensen kochten en verkochten het op wapenbeurzen, zonder het bij de autoriteiten te laten registreren. Niettemin zouden ze, met de naam van de graveur (ervan uitgaand dat het pistool niet uit een of andere verzameling gestolen was) in staat moeten zijn de man te vinden die Thorben de opdracht had gegeven het te maken. Via hem hadden ze een kans de man op te sporen die het pistool had laten vallen terwijl hij door het raam naar binnen kwam. Terwijl hij het wapen nog steeds omhooghield met de pen bekeek Holtzman de andere kant. Weer zag hij dat op dezelfde plaats bij de kolf iets gegraveerd was. Niet dezelfde woorden. Hij tuurde. Hij las het. Toen las hij het nog eens. 'Alsje- menou.'

In de verte hoorde hij een sirene die snel dichterbij kwam. Holtzman liep door de gang naar de kant van het huis dat uitkeek op de doodlopende asfaltweg. Hij bleef staan in de opening van de deur die hij eerder open gevonden had. Een politieauto, zwaailichten aan, kwam brullend de lange heuvel vanaf de stad oprijden. Patmore's stationcar reed er vlak achteraan.

Onder het ganglicht hield Holtzman de Colt omhoog en las de tweede inscriptie nog eens.

in opdracht van Max Bergen

18

De duisternis rond het paviljoen was dik, fluweelachtig en diep. Hij bood tientallen schuilplaatsen. Mary droeg de zaklantaarn en schermde hem af met een hand. Telkens wanneer ze een plotselinge beweging maakte als reactie op vermeende geluiden, dansten er grote schaduwen wild in het rond.

Ze bleef dicht bij Max terwijl ze om het gebouw heen liepen, op zoek naar een plek waar de moordenaar naar binnen had kunnen komen. De vorige avond was de politie binnengekomen met behulp van een sleutel, die ze van de eigenaar hadden gekregen. Dat was een voordeel dat zij en hun prooi nu ontbeerden. De moordenaar zou iets moeten forceren om binnen te komen en de toren te bereiken, en hij zou daarmee een spoor achter laten.

Ze was ongeduldig. Tweemaal zei ze tegen Max dat hij zich moest haasten.

De parade van verlichte boten was al aan de eerste ronde begonnen vanaf het startpunt op zee. Ze waren nog maar aan het begin van het kanaal tussen de zee en de haven, maar ze naderden snel. Tegen half acht zou de koningin van de parade wel eens voor de eerste keer langs de toren kunnen komen.

Aan de westkant van het paviljoen, de kant van de haven waarlangs een trottoir met een balustrade liep, vonden ze een kapotgeslagen ruit in een van de ramen van de donkere, verlaten coffeeshop.

'Heeft de moordenaar dit gedaan?' vroeg Max. Ze richtte de zaklantaarn op de grond en in het zachte licht bestudeerde ze de gebroken ruit. Met de vingertoppen van haar linkerhand gleed ze langs de houten stijlen van het raam. De nacht was al kil, maar de lucht werd plotseling nog kouder, terwijl ze zich concentreerde op de spiritistische indrukken die het raam haar kon geven. Flap -flap - flap!

Ze huiverde, kneep zo hard als ze kon in de zaklantaarn, knarste haar tanden, maar weigerde in paniek te raken, iets?' vroeg Max. 'Ja. Hij heeft dit gedaan.' is hij nu binnen?'

'Nee. Hij was hier... gisteravond laat... nadat de politie weggegaan is... ik kan hem zien... vele uren nadat de politie hier was... vroeg in de ochtend... bij zonsopgang... boven in de toren.' Ze haalde haar hand van het raam en een onzichtbare verbinding werd verbroken. 'Maar hij is vanavond nog niet teruggekomen.' 'Weetje dat zeker?' 'Absoluut.'

'Maar hij kan elk moment hier zijn?' 'Ja. Dus we moeten ons haasten.' Flap - flap - flap!

Let er niet op, prentte ze zichzelf in. Het is niet echt. Max
hoort het toch niet, hè? Alleen jij hoort het. Paranormale indrukken. In werkelijkheid is er niets boven je hoofd. Geen vleugels, geen gevaar. Helemaal geen vleugels. 'We moeten hier geen grotere vertoning maken dan nodig is,' zei Max. 'Vanaf de restaurants verderop langs de haven, zouden ze ons wel eens goed kunnen zien. Doe die zaklantaarn maar liever uit.' Ze deed wat hij zei. De nacht sloot zich om haar heen.

Max stak zijn hand door de gebroken ruit heen en tastte naar de sluiting op het verticale, metalen kozijn. 'Besef je wel dat dit inbraak is?'

ik neem aan dat het dat is, ja,' zei ze. 'Maar je maakt je daar geen zorgen over?' 'Schiet nou öp, Max.'

Hij zwaaide de twee helften van het raam naar buiten zonder geluid te maken.

Ze klom op de vensterbank, die zich maar zestig centimeter boven het trottoir bevond, en stapte de coffeeshop in. Ze keek om zich heen, maar kon niets zien. Max keek naar beide kanten langs het trottoir, volgde haar toen, sloot het raam en vergrendelde het. 'Het is hier binnen nog donkerder dan buiten,' zei ze. 'We zullen over van alles struikelen als ik mijn zaklantaarn uitdoe.' 'Zorg ervoor dat je niet door een raam schijnt,' zei hij. 'Blijf hem bedekken.'

Ze deed de zaklamp aan en hield haar linkerhand over de helft van de lens.

In het restaurant stonden ongeveer dertig tafeltjes die allemaal vastgeschroefd waren aan de vloer. Omdat de stoelen waarschijnlijk niet vastgeschroefd konden worden, waren die weggehaald en opgeborgen tot Kimball's in de lente weer openging.

De enige openbare ingang van de coffeeshop - twee deuren met kleine ruitjes die pasten bij de grote ramen - was vanuit het paviljoen, waarvan het restaurant maar een klein onderdeel uitmaakte. De moordenaar had het slot gekraakt. Toen Max de deuren openduwde, bewogen ze moeizaam en knarsten in hun ongeoliede scharnieren.

Hij stond even stil en luisterde naar de geluiden in het gebouw. Ten slotte vroeg hij: 'Je weet echt zeker dat hij nog niet hier is?' 'Absoluut.'

Hoewel de spiritistische indrukken niet altijd compleet waren, bedrogen ze haar nooit. Ze hoopte dat haar gave haar deze keer niet in de steek gelaten had, want als dat zo was, als de moordenaar wèl al in het gebouw was en haar opwachtte, dan was ze ten dode opgeschreven.

Vanuit de coffeeshop kwamen ze in een gang die naar beide kanten uit het zicht wegboog. Aan weerskanten bevonden zich diverse kleine souvenirwinkeltjes: Silly t-Shirts. The Ce- ramic Factory, The House of Glass Miniatures, en een stuk of tien andere, allemaal verlaten en donker. Max en Mary liepen naar links en ontdekten dat de lange gang in een halve cirkel liep en aan beide uiteinden uitkwam op de enorme centrale hal van het gebouw. Die ruimte was nu leeg, maar in het zomerseizoen stond hij vol speelautomaten, sjoelbakken, bowlingbanen, schiettenten, elektronische spelletjes en tentjes waar je je toekomst kon laten voorspellen, of waar een jongen tien dollar in kwartjes kon verspelen om een speelgoedbeest van drie dollar te winnen voor zijn beste vriendin. Ze liepen door het midden van de hal heen. Hun voetstappen weerklonken hol tegen de muren en de bogen van het hoge plafond.

Mary stond stil en richtte de lichtstraal naar de plek waarover Lou haar verteld had. Aan de achterkant van de zaal zag ze een boogvormige doorgang, met een trap erachter. Boven de boog hing een bord: deze kant op naar de uitkijktoren. Kreten, het geluid van vleugels, een lichaam dat van de onderste traptreden en langs de doorgang viel, vleugels, een lichaam dat kronkelde op de houten vloer van de hal, gesmoorde kreten om hulp...

Ze zwaaide heen en weer onder de kracht van de spiritistische indrukken.

'Wat is er?' vroeg Max.

ik zie...' Ze probeerde het visioen vast te houden, maar het vervaagde te snel en ze kon het niet terughalen. 'Er zal vanavond iemand sterven onder aan die trap.' 'Eén van ons?' ik weet het niet.' 'De moordenaar?' ik hoop het.'

'Vast wel,' zei Max. 'Wij in ieder geval niet. Wij blijven leven. Dat moet wel. Ik weet het zeker.' Zij was daar niet zo zeker van als hij, maar daar wilde ze niet over nadenken uit angst dat ze haar moed zou verliezen, en ze vroeg: 'Waar zullen we hem opwachten?' ik wacht onder aan de trap. Jij boven in de toren.' 'Boven in... o, nee!' 'O, ja.'

ik blijf hier bij jou,' zei ze.

'Luister, als Lou ons met de claxon van de auto waarschuwt zullen we dat hier waarschijnlijk toch niet horen. Maar boven in de toren wèl'

'Vergeet het maar.'

'... op de open trans.'

ik blijf hier, Max.'

'Nee, verdomme.'

Ze deed een stap opzij.

Zijn gezicht was donker van woede. 'Ik ben de expert op het gebied van wapens. Als het op een schietpartij uitloopt, loop jij hier in de weg. Als ik snel moet reageren, wil ik niet genoodzaakt zijn om me in te houden omdat jij misschien in de vuurlinie zou kunnen staan.'

ik ben niet volslagen idioot,' zei ze. ik kan me heus wel gedekt houden.'

Hij staarde haar woedend aan en zei niets. Ze zei: 'Maar stél dat ik een visioen heb als ik daarboven ben, iets belangrijks? Hoe kan ik je dan laten weten wat er gaat gebeuren?'

ik ben hier, onder aan de trap - niet meer dan twintig meter bij je vandaan. Je kunt me heel snel bereiken als dat nodig is.'

ik weet het niet maar...'

ik zal het nog duidelijker zeggen,' zei Max. 'Of je doet wat ik zeg en gaat naar boven, de toren in, of ik zal je, zo helpe mij God, een klap geven, zo zacht als ik kan, maar toch hard genoeg om je buiten westen te slaan. Dan draag ik je naar de Mercedes en blaas de zaak af.' 'Dat meen je niet.' 'Dat meen ik wel.'

Ze wist dat hij geen loze dreigementen uitte.

ik doe het omdat ik van je hou,' zei hij. ik wil niet dat je vermoord wordt.'

'En ik wil niet dat jij vermoord wordt,' zei ze. 'Goed. Luister dan naar me. We hebben allebei een grotere kans om er levend vanaf te komen als jij niet hier bent om me af te leiden wanneer er geschoten wordt.' Ze voelde allerlei tegenstrijdige emoties. 'Ga je hem doodschieten?'

'Als hij me ertoe dwingt.'

'Als het nodig is, moet je het doen,' zei ze. 'Geef hem geen kans. Daar is hij veel te slim voor. Schiet hem neer zogauw je hem ziet.'

'Dat zou de politie wel eens niet zo leuk kunnen vinden.'

'Dat is dan verdomd jammer voor ze.'

'Mary, ga je nu naar boven, of niet? Je hebt niet veel tijd meer. Blijven we of haal ik je hier uit? Ik laat het helemaal aan jou over, maar je moet snel beslissen.'

Deels omdat ze inzag dat er enige waarheid in zijn woorden school, maar vooral omdat ze geen keus had, zei ze: 'Oké.'

Ze liepen snel naar de doorgang. Onder aan de trap legde hij zijn handen op haar schouders en ze tilde haar gezicht naar hem op. Ze kusten elkaar.

'Als je boven bent,' zei hij, 'moet je niet naar het uitzicht gaan staan kijken. Zelfs 's nachts is het mogelijk dat iemand je vanaf de grond kan zien. Als de moordenaar je ziet zou hij ervandoor kunnen gaan. Jij zegt dat we het vroeg of laat met hem uit moeten vechten. Dus we kunnen er maar beter alles aan doen om er vanavond een eind aan te maken.' 'Wie neemt de zaklantaarn?' vroeg ze. 'Hou jij hem maar.'

Ze was opgelucht, maar ze zei: 'Jij zult hier beneden in het donker staan... met hem.'

'Als ik een zaklantaarn aan zou doen op het moment dat ik hem hoorde aankomen,' zei Max, 'dan zou ik alleen maar een makkelijk doelwit van mezelf maken. Bovendien zal hij, als hij niet weet dat ik hem opwacht, niet een pikdonker gebouw binnenkomen en er doorheen lopen zonder zelf een zaklantaarn te gebruiken. Ik zal hem zo makkelijk kunnen zien.'

Ze kuste hem nog een keer, draaide zich om en liep alleen de acht trappen op.

Op de trans deed ze de zaklantaarn uit en bleef even in de felle wind naar de parade van verlichte boten in de haven kijken. Toen dacht ze aan Max' raad en ging met haar rug tegen het muurtje rond de trans zitten. Duisternis. Een beetje licht. Niet veel. Nu was ze alleen. Helemaal alleen.

Nee. Niet alleen. Waarom dacht ze zoiets? Max was vlakbij. De wind joeg door de klokketoren en kreunde met een bijna menselijke stem.

Ze trok haar leren jas dicht om zich heen en wilde dat ze een trui had aangetrokken.

Het zou snel gaan regenen. Dat kon ze ruiken aan de lucht. Ze drukte op de knop van haar digitale horloge en de verlichte cijfers gloeiden bloedrood op in het donker. De ogen.

Plotseling herinnerde ze zich de oplichtende, rossige ogen die ze in het huis van Berton Mitchell gezien had. Ze kon zich er geen bijpassend gezicht meer bij voorstellen. Alleen maar die ogen... en het geluid van vleugels... ze voelde die vleugels, overal op haar lichaam... en nog steeds die ogen, wild en onmenselijk.

Ze herinnerde zich ook iets anders; ze herinnerde het zich 220
met een schok - een klein stemmetje, ergens in haar geest, fluisterend maar fel: 'Ik ben een duivel en een vampier. Ik hou van de smaak van bloed.'

Iemand had die woorden vierentwintig jaar geleden tegen haar gezegd in het huis van Berton Mitchell. Wie? Berton Mitchell zelf? Wie kon het anders geweest zijn? Hoewel ze probeerde haar spiritistische talent te gebruiken om de levendige herinnering om te zetten in een helder visioen, was ze niet in staat veel licht te werpen op de vage beelden die boosaardig voor haar ogen zweefden. Het geheimzinnige gezicht bleef net buiten beeld.

Maar de innerlijke stem werd harder. Op de een of andere manier zwol hij aan en donderde en overweldigde haar, maar het bleef toch een fluisterstem. De rauwe woorden kwamen sneller, steeds sneller en ze schokten haar. 'Ik ben een duivel en een vampier. Ik hou van de smaak van bloed. Ik ben een duivel en een vampier. Ik hou van de smaak van bloed. Ik ben een duivel en een vampier...' 'Hou op!' zei ze.

Ze drukte haar handen over haar oren en dwong de stem uit haar geest. Geleidelijk werd hij vager. Toen hij verdwenen was, zakte ze duizelig voorover.

'Er zal niets met me gebeuren,' zei ze zacht en dringend. 'Er zal niets gebeuren. Er zal niemand doodgaan. Er zal niets gebeuren. Vanavond zal er een einde aan komen. Na vanavond zal alles beter zijn.'

Langzaam werd ze zich weer bewust van de werkelijkheid van de nacht: wind, kou, duisternis.

Omdat ze was afgeleid door die lichtgevende ogen had ze niet gemerkt hoe laat het was toen ze op het knopje van haar horloge drukte. Ze drukte er weer op. 7:24

Nog zes minuten.

Zware, zwarte wolken, vaag lichtgevend aan hun gerafelde uiteinde, zeilden geluidloos naar het oosten. De hemel was minutenlang stil, een geluiddempende deken spreidde zich uit over de aarde. Maar toen flitste en knalde het onweer. De wind blies een stuk papier op van het trottoir, drukte het een paar seconden tegen de voorruit van de Mercedes en blies het toen weer weg.

Lou schoof ongemakkelijk heen en weer, leunde voorover en tuurde naar de paarszwarte schaduwen naast het paviljoen. Hoe langer hij keek, hoe meer de duisternis leek te trillen, alsof hij leefde. Hij zag steeds bewegingen waar geen bewegingen waren, zijn ogen bedrogen hem tientallen keren. Hij was absoluut niet geschikt voor wachtpost. Hij had geen geduld.

Hij keek op zijn horloge. 7:29.

Iemand tikte drie keer hard op het raampje, links van hem,
vlakbij zijn hoofd.

Met een ruk keek hij opzij.

Een bekend gezicht staarde hem glimlachend aan.

Verward en een beetje gegeneerd vanwege de doodsangst die op zijn gezicht te zien moest zijn geweest, zei Lou: 'Hé! Je liet me schrikken.' Hij trok de knop omhoog, deed het portier open en stapte uit de auto. 'Wat doe jij hier?'

Hij zag het slagersmes, te laat.

De lichten brandden in de meeste benedenkamers van Ocean Hill Lane, maar toen Rudy Holtzman aanbelde, deed er niemand open.

Patmore probeerde de deur te openen en ontdekte dat hij niet op slot was. Hij duwde hem open. De wind drong langs hem heen naar binnen en blies een stapel ongeopende post van het tafeltje in de hal.

Patmore zag niemand in de gang of in de woonkamer erachter. Hij stak zijn hoofd door de deuropening en riep: 'Paster- nak, ben jij daar?' Niemand gaf antwoord. 'Misschien is hij dood,' zei Holtzman. Omdat hij in burger was haalde Patmore zijn zilveren politiepenning uit de zak van zijn overjas en speldde hem op zijn revers. Hij haalde zijn dienstrevolver uit zijn jaszak en stapte het huis binnen, terwijl hij de loop naar het plafond gericht hield.

Achter hem schraapte Holtzman zijn keel en zei: 'Maar we hebben geen huiszoekingsbevel.'

Patmore stond stil, draaide zich naar hem om en zei: 'Rudy, stommeling, kom mee naar binnen.'

Stroperige duisternis. De smaak van koper. Prikkeldraad scheurde door hem heen.

Zijn tong deed pijn. Hij had erop gebeten. De smaak van koper.

Hij lag op zijn buik. Op het asfalt van de parkeerplaats. Vlak naast de Mercedes. Zijn armen als in overgave uitgespreid. Zijn hoofd opzij. Zijn oor tegen de grond alsof hij luisterde naar het dichterbij komen van een vijand. Hij deed zijn ogen een beetje open. Vlak voor hem zag hij een paar schoenen. Een paar centimeter van hem af. Gucci's. Ze draaiden zich om en liepen weg. Naar het paviljoen. Binnen een paar seconden waren ze uit het zicht, maar hij kon de voetstappen nog steeds horen. Hij probeerde zijn hoofd op te tillen. Het lukte niet. Hij probeerde zich te herinneren hoeveel keer hij in zijn buik gestoken was. Drie, misschien vier keer. Het had erger kunnen zijn. Maar het was zeker al erg genoeg. Hij was stervende. Hij had geen enkele kracht meer; en nu vloeide zelfs zijn zwakte uit hem weg.

Ik ben een idioot, dacht hij bitter. Hoe kon ik zo nonchalant zijn? Een verdomde dwaas. Vreselijk stom. Ik had moeten weten wie de moordenaar was. Ik had het moeten weten op het moment dat het ouija-plankje zei dat de koningin van de parade het volgende slachtoffer zou zijn. Zij was een van zijn oude vriendinnen. Hij hield het altijd maar een paar maanden met een vrouw uit. Dus nu ging hij een van zijn oude vriendinnen vermoorden? Waarschijnlijk was zij niet de eerste? Waarom? Doet er niet toe. Ik had het moeten weten.

Hij had het gevoel alsof er duizenden insecten in hem rond krioelden, die hem staken en beten in zijn ingewanden. Hij sloot zijn ogen en dacht: ik wil niet sterven. Ik zal niet sterven!

Toen: Idioot. Denk je dat je een keus hebt? De smaak van koper. Stroperige duisternis. Het leek niet meer zo angstaanjagend. Meer uitnodigend, eigenlijk.

Hij zweefde de zwarte duisternis in. Hij zonk dieper en dieper, weg van de pijn, weg van alles.

Nieuwsgierig bladerde John Patmore door het schrijfblok dat open naast het ouija-plankje op de eetkamertafel lag. De pagina's waren gevuld met een keurig, vrouwelijk handschrift, waarvan hij vermoedde dat het dat van Mary Bergen was. Ze had voornamelijk vragen en antwoorden opgeschreven die te maken leken te hebben met de zaak die ze beweerde te onderzoeken. Maar midden in het schrijfblok zat een bladzijde waarop slechts vijf, haastig neergekrabbelde woorden stonden: Mary! Ren voor je leven!

Dezelfde boodschap stond op de volgende bladzijde. En op de pagina daarna.

Onder de derde waarschuwing stonden meer vragen en antwoorden:

Wanneer heb ik deze waarschuwingen geschreven?

Weet ik niet.

Wat bedoel ik ermee?

Weet ik niet.

Voor wie ben ik bang?

Weet ik niet, weet ik niet, weet ik niet!

Word ik gek?

Misschien.

Waarheen kan ik vluchten? Nergens heen.

Vreemd.

Het maakte hem nerveus.

Aan de andere kant van het ouija-plankje lag nog een schrijfblok. Patmore begon erin te bladeren.

o-n-s-a-l-l-e-r-v-e-r-l-e-d-e-n ons aller verleden m-o-o-i mooi d-e-l-u-c-h-t-i-s-m-o-o-i de lucht is mooi.

Hij keek naar het ouija-plankje, de driehoek en toen weer naar het schrijfblok. Hij herinnerde zich sessies met zo'n plankje met zijn moeder toen hij nog een jongen was. Hij begon de rest van het schrijfblok te lezen. Toen hij klaar was, dacht hij aan Erika Larsson en besefte dat haar uiterlijk overeenkwam met de beschrijving van het meisje, wier dood door Mary Bergen voorspeld was. Tot zijn spijt moest hij toegeven dat die helderziende misschien toch geen oplichtster was. 'Holtzman!'

Rudy Holtzman kwam terug van de andere kant van het huis. 'Hier is niemand.'

'Max Bergen is van plan de koningin van de botenparade dood te schieten.'

Met zijn ogen knipperend van verbazing zei Holtzman: 'Wat? Jenny Canning?'

'Kennelijk beseft Mary Bergen niet dat het haar eigen man is die ze probeert op te sporen.' Patmore keek op zijn horloge. 'Misschien zijn we al te laat.' Hij rende door de rommelige woonkamer heen, de voordeur uit.

Marie Sanzini.

Ongevraagd kwam de naam bij Mary op. Marie Sanzini.

Marie was een van de verpleegsters die in Anaheim vermoord waren - en plotseling kwam de naam haar bekend voor. Mary kende die naam, maar wist niet waar ze hem eerder gehoord had. Marie. Marie Sanzini. Het liet haar niet los. Ze sloot haar ogen en probeerde zich het gezicht van de vrouw voor de geest te halen, maar dat lukte niet. Ze drukte op het knopje van haar horloge. 733

Geen teken van Lou.

Zou vanavond weer op niets uitlopen?

Max stond in volslagen duisternis en begon het gevoel te krijgen dat hij in een doodskist was opgesloten. Toen hoorde hij de deuren van de coffeeshop luid kraken in hun scharnieren, en zijn claustrofobie werd verdrongen door een zelfs nog primitievere angst. Geluidloos stapte hij door de poort de gang in, het pistool in zijn rechterhand. Dertig meter van hem vandaan kwam een man met een zaklantaarn uit de ronde galerij die langs het restaurant en de snuisterijenwinkeltjes liep. Hij hield de lichtstraal op de vloer, voor hem, gericht, erachter was ook hij volledig in duisternis gehuld.

Hij kan niet over de parkeerplaats gekomen zijn, dacht Max. Lou had niet één keer getoeterd. Hij moet tussen twee gebouwen, verder naar het noorden toe, geslopen zijn en vervolgens langs het trottoir.

Max was van plan om te wachten tot ze nog maar vijftien meter van elkaar af waren, voordat hij de moordenaar tot stilstand zou manen. Vijftien meter zou hem genoeg veiligheid en bewegingsruimte geven. En als hij zo ver van de gang af is, dacht Max, zal ik tijd genoeg hebben om een paar gerichte schoten op hem af te vuren, als de smeerlap probeert weg te duiken.

Nu nog twintig meter. Achttien meter Vijftien meter.

De moordenaar sprak het eerst, hees, fluisterend: 'Max?' Geschrokken bij het horen van zijn naam deed Max een stap naar voren en vroeg: 'Wie is daar?' De man, verborgen achter het licht, bleef doorlopen.

Twaalf meter.

'Wie is daar?' vroeg Max op gebiedende toon. Weer een geforceerd gefluister: 'Ik ben het, Lou.' Tien meter.

Max liet zijn pistool zakken. 'Lou? In godsnaam, het is pas een paar minuten over half acht. We kunnen nu nog niet weggaan.'

Lou zei, nog steeds op een fluistertoon: 'Problemen?' Zes meter.

'Wat voor problemen?' vroeg Max. 'Wat bedoel je?' Drie meter.

Plotseling wist Max dat het Lou Pasternak niet was. De moordenaar hief de zaklantaarn op in de richting van Max' stem en verblindde hem even.

Hoewel hij even niets kon zien, hief Max het pistool en haalde de trekker over. Eenmaal. Tweemaal. De schoten klonken alsof er een kanon afging in de enorme, hoge ruimte. Tegelijk met de ontploffingen, misschien zelfs een fractie eerder, ging de zaklantaarn met een ruk omhoog, uit het zicht.

Ik heb hem geraakt! dacht Max.

Nog voordat de gedachte tot hem door kon dringen kwam het mes al uit de duisternis en stootte in hem. Het voelde aan als het blad van een schop, enorm, verwoestend, en hij voelde een pijn die hij nog nooit gevoeld had en besefte dat de moordenaar de zaklantaarn weggegooid had als afleidingsmanoeuvre; dat hij helemaal niet geraakt was, en het mes drong weer in hem, diep in zijn maag en hij dacht aan Mary en zijn liefde voor haar en hoe hij te kort schoot ten opzichte van haar. Hij greep naar het hoofd van de moordenaar, in het donker, en kreeg handenvol haar te pakken, maar het verband om zijn vinger raakte los, de wond ging weer open en die pijn voelde hij los van het andere, hij vervloekte de scherpe rand van de autokrik, en de zaklantaarn kwam zo'n drie meter van hem vandaan op de vloer terecht, wierp waanzinnige schaduwen, en het mes werd weer uit hem gerukt en hij tastte naar de hand die het vasthield, maar hij miste en het mes trof hem een derde keer, vlammende pijn, en hij struikelde naar achteren, de man vrijwel boven op hem, en het mes ramde weer in hem, hoog in zijn borst deze keer, en hij besefte dat hij alleen maar kon overleven als hij zich doodhield, dus liet hij zich vallen en de man struikelde over hem heen, en hij hoorde de snelle ademhaling van de man en hield zich doodstil en de man liep naar de zaklantaarn, kwam terug en keek op hem neer, trapte hem in zijn ribben en hij wilde het uitschreeuwen, maar hij hield zich in, bewoog niet en ademde niet, hoewel hij het wilde uitschreeuwen van pijn en ademnood, dus draaide de man zich om en liep naar de poort, en toen hoorde hij zijn voetstappen op de torentrap, en hij voelde zich een stomme zak, overdonderd, en hij wist dat hij niet in staat was om zijn pistool te pakken en die trappen te beklimmen om Mary te redden, want dat was meer iets voor de film en de pijn was vernietigend - zijn bloed lekte over de vloer, druppelend als een uitgeperste citroen, maar hij zei tegen zichzelf dat hij moest proberen om haar te redden en dat hij niet zou sterven, niet zou sterven, ook al was dat precies waar hij nu mee bezig was.

Ze stond op toen ze de schoten hoorde. Ze ging naar de trap en na ongeveer een minuut hoorde ze voetstappen. 'Max?'

Geen antwoord. 'Max?'

Alleen maar voetstappen die naderbij kwamen.

Ze liep achteruit, bij de trap vandaan, over de trans, totdat ze met haar billen de lage muur raakte.

Flap -flap - flap!

Marie Sanzini.

Ze zag Marie's gezicht en herkende het. Rochelle Drake. Ze kende Rochelle ook. Erika Larsson. Dat was de naam van het meisje met het vlossige blonde haar - de sierlijke, etherische vrouw die ze in het visioen in de spiegel gezien had in Lou's huis. Mary had die vrouwen al die tijd gekend, maar ze had die kennis naar haar onderbewuste gedrongen. Als ze erachter wilde komen dan lag het antwoord daar nu op haar te wachten. Maar ze wilde de waarheid nog steeds niet onder ogen zien. Ze kon het niet.

Ze dacht terug aan de belofte die ze zichzelf had gedaan om haar eigen kracht, haar eigen oplossing voor de problemen van het leven te vinden. Was ze nu al verslagen? Maar ze mocht zich nu niet schamen; op dit moment zou ze zelfs haar zwakheden, afhankelijkheid en blijvende onwetendheid accepteren voor een kans om het hier levend vanaf te brengen.

Uit het trappenhuis hoorde ze trage voetstappen naar boven komen.

'Nee,' zei ze wanhopig. Ze drukte zich tegen de lage muur aan, haar ogen gericht op de overloop, ik wil het niet weten.' Haar stem was hoog, trillend. 'O, God. Nee. Alsjeblieft!'

Bliksem flitste door de lucht, scherp en helder. Donder knalde. Eindelijk barstte het onweer los; hier en daar werd de aarde uitgetest door losse regendruppels en toen barstte plotseling de stortbui in al haar hevigheid los, met bijtende verwoestende vlagen van water.

De wind woei de regen onder de overkapping van de klokke- toren. Dikke druppels sloegen tegen de rug van haar leren jas aan en doorweekten haar lange, zwarte haar. Maar het kon haar niet schelen dat ze nat werd. Het enige dat haar nu zorgen baarde was het verleden, want het kwam tegen haar wil steeds weer terug.

De woonkamer van het huis van Berton Mitchell. Ramen met de papieren rolgordijnen bijna tot op de vensterbanken neergelaten. Kantachtige gordijnen. Het enige licht, grauw licht, valt gefilterd naar binnen uit een bewolkte namiddaglucht. Donkere hoeken. Bleekgele muren. Een donkerbruine bank met een paar bijpassende, logge stoelen. Houten vloer, lap- penkleedjes.

Een zesjarig meisje dat op de vloer ligt. Lang, donker haar dat met oranje linten in twee paardestaarten gebonden is. Beige jurk met groene biesjes en knopen. Ik. Dat kleine meisje ben ik. Op mijn rug. Versuft. Verward. De zijkant van mijn gezicht doet vreselijk pijn. En mijn achterhoofd ook. Wat heeft hij met me gedaan? Mijn benen zijn uitgespreid. Ik kan ze niet bewegen. Mijn enkels zijn zorgvuldig vastgebonden aan de poten van de logge stoelen. Mijn armen zijn boven mijn hoofd uitgestrekt. Mijn polsen vastgebonden aan de poten van een andere stoel. Ik kan me niet bewegen. Ik probeer mijn hoofd op te heffen, om me heen te kijken. Lukt niet. Misschien komt mevrouw Mitchell om me los te maken. Nee. Ze is weg. Op bezoek bij familie met Barry. Meneer Mitchell is ergens heggen aan het snoeien. Bang. Zo bang.

Voetstappen. Hij is het maar. Niets engs. Hij is het maar. Maar wat wil hij? Wat doet hij?

Hij hurkt naast me neer. Hij heeft een kussen in zijn handen... een groot verenkussen... hij legt het... over mijn gezicht... drukt er hard op. Dit is geen leuk spelletje... helemaal niet leuk. Dit is slecht... eng. Geen lucht... geen lucht... ik gil... maar het kussen... dempt mijn stem. Ik probeer adem te halen... ik kan alleen maar stof inademen. Ik ruk aan de touwen. Pappie, help! En dan trekt hij het kussen weg. Hij giechelt. Ik haal wanhopig adem en begin te huilen. Hij ramt het kussen weer over mijn gezicht. Ik ruk mijn hoofd heen en weer, kan er niet onderuit komen. Ik bijt en kauw op het kussen. Ik voel me draaierig. Duizelig. Gewichtloos. Ik ga dood. Ik roep in gedachten om pappie, denk o-zo-hard aan hem, weet dat hij me niet kan horen. En dan wordt het kussen weer weggehaald; heerlijke, koele lucht blaast over mijn gezicht, en in mijn hete longen. En dat kussen wordt weer op mijn gezicht gedrukt. En vlak voordat ik flauwval wordt het weggehaald. Steeds gered op de rand van de verstikkingsdood, bereik ik de grens van krankzinnigheid. En hij giechelt terwijl hij me martelt. Eindelijk tilt hij het kussen op en smijt het weg, klaar met dit spelletje. Maar er staan mij nog ergere te wachten.

Hij neemt mijn hoofd in zijn handen... zijn vingers lijken ijzeren klauwen. De pijn achter in mijn hoofd wordt oneindig veel erger... ondraaglijk. Hij dwingt mijn hoofd naar een kant... laat zich op mij zakken... ademt over mijn gezicht... sissend als een slang... brengt zijn mond naar mijn weerloze hals... zijn lippen liggen nu op mijn hals... hij neemt mijn huid tussen zijn tanden, bijt hard, bijt het eraf, slikt. Ik gil het uit van de felle pijn... worstel... de touwen houden me vast. Hij drukt zijn mond op de kleine wond in mijn nek... zuigt... zuigt bloed op. En als hij zich eindelijk opricht en me loslaat. .. en ik mijn hoofd omdraai... zie ik hem grijnzen, bloed om zijn mond en op zijn tanden.

Hij is pas negen, drie jaar ouder dan ik, maar zijn gezicht is misvormd door een zeer volwassen haat.

Huilend, kokhalzend, vraag ik: 'Wat doe je toch?'

Hij leunt steeds dichter naar me toe, vlak bij mijn gezicht.

Zijn adem stinkt, stinkt naar mijn eigen bloed.

'Ik ben een duivel en een vampier,' zegt Alan. Hij zegt het op een kinderlijke jengeltoon. Toch is hij ook serieus. 'Ik hou van de smaak van bloed.'

Mary zei: 'Ahhh,' alsof ze, na uren ingespannen werken, een enorme, zware deur had opengekregen.

En de lichtstraal van een zaklantaarn zwaaide heen en weer boven aan de trap.

En Alan kwam de trans op.

En hij richtte het licht op haar, maar niet in haar ogen.

En ze staarden elkaar aan.

En ten slotte grijnsde hij en zei: 'Hallo, zus.'

Ik lig nog steeds met gespreide benen op de vloer. Alan komt terug... hij heeft handschoenen aan... hij draagt een houten doosje met een deksel van ijzerdraad. Hij reikt door een klep in het deksel... pakt iets, haalt het tevoorschijn. .. een klein, donker diertje, de kop steekt door zijn vingers... lichtgevende ogen... een vleermuis... een bruine vleermuis... een van de vleermuizen van de zolder van het grote huis. Het diertje lijkt niet bang voor hem te zijn... lijkt bijna tam, helemaal niet wild.

Hij mag de vleermuizen niet als huisdier houden. Ze zijn smerig. Pappie zei dat hij ze weg moest doen. Hij pakt het beest anders vast en het begint te fladderen, maar is toch rustig... hij houdt het met beide handen vast... maar laat de vleugels vrij. Flap-flap-flap! Hij houdt de vleermuis boven mijn hoofd... vijftien of twintig centimeter van me af... en laat hem dan langzaam zakken, tot de lichtgevende ogen mij recht aanstaren... tot ik smeek dat hij me losmaakt... hem smeek om de vleermuis weg te halen, hem in de doos te stoppen... tot de dunne vleugels me raken... tot de vleugels me steeds harder raken met leerachtige fladderende geluiden. Flap-flap-flap!

Toen de donder over de haven rolde, had Mary het gevoel alsof het golven van een tastbare stof waren die door haar heendrongen; want diep in haar schokte het bij iedere klap. Het verleden en het heden waren twee bodemloze putten van afschuw, waartussen en waarboven ze liep op een dunne draad van zelfbeheersing. Ze had al haar aandacht en wilskracht nodig om zich goed te houden, terwijl de herinneringen door haar heenschoten. Ze kon zelfs niet eens meer tegen Alan praten; ze kon de kracht niet meer opbrengen om de woorden te vormen.

Zonder hem uit te doen legde Alan de zaklantaarn op de vloer van de klokketoren, vlak tegen de muur waar de planken nog niet nat geworden waren van de regen. Er lag een geweer op zijn gebogen linkerarm. Hij schoof de draagband van zijn schouder af en zette het geweer neer. Hij hield zijn slagersmes nog steeds in zijn hand. Hij raapte de zaklantaarn op en richtte hem op het plafond, in de holle kegel van het dak.

'Kijk, Mary. Kijk omhoog. Toe maar. Dat moet je zien. Kijk!' Ze keek - en probeerde zich meteen weer af te wenden van het tafereel. Ze had zich al tegen de lage muur aangedrukt, ze kon nergens meer heenvluchten.

'Ze zijn op het moment niet allemaal hier,' zei Alan. 'Sommige zijn natuurlijk op jacht gegaan. Maar de meeste zijn vanavond hier gebleven. Ze voelden de regen aankomen. Zie je ze, Mary? Zie je de vleermuizen?'

Ik ben pas zes en ik lig vastgebonden op de vloer, mijn benen uitgespreid. Alan houdt de vleermuis met beide handen vast. Hij stopt hem tussen mijn benen, onder mijn jurk. De vleermuis piept. Ik huil, snak naar adem en smeek hem om genade. Alan schuift mijn jurk onbeschaamd omhoog. Hij transpireert. Zijn gezicht is doodsbleek. Zijn lippen beven. Hij ziet er niet uit als een jongen van negen jaar; hij is echt demonisch.

De uiteinden van de vleermuisvleugels kietelen mijn blote dijen.

Kietelen... krabben dan pijnlijk.

Hoewel ik veel te jong ben om de meer geheimzinnige functies van mijn lichaam te begrijpen, te jong om me voor te stellen hoeveel plezier en pijn ik er ooit van zal hebben, ben ik bezeten van een primitieve angst, overweldigd door doodsangst bij de gedachte aan de vleermuis die in mijn onbeschermde vagina gedrukt wordt. Ik vind dit veel moeilijker te verdragen dan het beest op mijn gezicht te voelen en ik kronkel en wring en trap vruchteloos naar Alan, en de vleugels klapperen in de kleine ruimte tussen mijn gespreide benen en dan voel ik wat ik het meest vrees, want Alan heeft de vleermuis tegen me aangedrukt, en ik gil bij de gedachte, spuug, huil, en de vleermuis piept schril, en Alan heeft de grootste moeite om hem gewoon vast te houden, maar hij dwingt hem tegen me aan met al zijn kracht, en plotseling schiet er een pijn, een monsterachtige pijn door me heen...

De herinneringen waren zowel fysiek als geestelijk zeer pijnlijk. Ze had ze vierentwintig jaar niet onder ogen willen zien, en in al die tijd waren ze ongelooflijk sterk geworden. Ze troffen haar als de vuisten van een man. Ze voelde overal pijn. Ze probeerde niet te braken. Haar benen werden slap. Ze huilde.

Alan legde de zaklantaarn weer op de vloer en pakte het mes van zijn linker- in zijn rechterhand. Richard Lingards mes.

Daar had Max gelijk in gehad: het was niet opgepakt door een geest. Ze had geweigerd de waarheid onder ogen te zien, was niet in staat geweest ermee overweg te kunnen. Daarom had ze zichzelf ervan overtuigd dat het wegraken van het mes alleen maar het werk van bovennatuurlijke krachten kon zijn. ik heb Max vermoord,' zei Alan.

Ze wist dat het waar moest zijn, maar ze wilde er nog niet over nadenken. De tranen, de verpletterende smart, zouden later moeten komen - als ze daar tenminste lang genoeg voor in leven zou blijven.

De trans was viereneenhalve meter in het vierkant. Minder dan drie meter natte plankenvloer scheidde haar van hem. Hij praatte zacht, niet veel harder dan het monotone geruis van de regen, ik ben blij dat je gekomen bent. Het werd tijd dat ik afmaakte waar ik vierentwintig jaar geleden aan begonnen ben.'

Toen het ouija-plankje gevraagd werd waar de moordenaar vandaan kwam, had het gezegd: de lucht is mooi. Dat was weliswaar geen letterlijke vertaling van 'Bel Air', maar wel bijna.

Waarom had ze dat niet gezien? Ze had het niet willen zien.

De lichtstraal aan hun voeten was diffuus en werd weerkaatst door de verf op de muur van de trans, zodat zijn kin, wangen en neus scherp afgetekend werden. Omdat het licht naar boven scheen en vreemde schaduwen op zijn gezicht vormde, was hij nu niet knap meer. In plaats daarvan leek hij nu op een van die maskers die een medicijnman droeg bij de een of andere barbaarse ceremonie. Hij hield het mes vóór zich, maar hij kwam niet dichterbij.

ik wist dat je vanavond zou komen. Wij zijn één, Mary. Zozeer als maar mogelijk is met twee mensen. Wij delen bloed, maar meer nog, wij delen pijn. Ik heb het uitgedeeld en jij moest het verdragen. Pijn bindt ons. Liefde is een abstract, menselijk idee, het bestaat niet, heeft geen betekenis. Maar pijn is echt. Ik wist dat wij zo'n eenheid waren dat ik op een afstand met je kon communiceren, zonder woorden. Sinds maandagavond heb ik elke dag gemediteerd, mezelf in een lichte trance gebracht. Als mijn geest helder was, als ik me ontspannen voelde, probeerde ik mijn gedachten naar jou over te zenden, beelden van moorden die ik wilde plegen. Ik wilde jouw helderziende visioenen op gang brengen. En het werkte, nietwaar?'

Hij was waanzinnig - en toch was hij zo kalm, sprak hij zo beheerst.

'Het werkte toch, hè, Mary?' 'Ja.'

Hij was tevreden, ik heb Lou's huis in de gaten gehouden, en toen je daar verscheen wist ik dat je me op het spoor was.' Een bijzonder felle windvlaag trof haar en blies met oorverdovend lawaai een regenvlaag tegen het holle dak. Hij kwam een stap dichterbij. 'Blijf staan!' zei ze onbeheerst.

Hij gehoorzaamde. Hij was niet van plan om plotseling genadig te zijn. En hij was zeer zeker niet bang voor haar. Hij stond stil omdat hij bereid, zelfs begerig was om haar te zien kruipen en om haar langzaam te doden. Als zij het spel meespeelde, zou ze daar een paar minuten leven mee kunnen winnen, misschien zelfs een manier kunnen vinden om te ontsnappen. 'Als je me wilde doden dan had je dat maandagavond in het motel kunnen doen, voordat Max terugkwam.'

'Dat was te makkelijk. Jou mij laten volgen was veel leuker.' 'Leuker? Is moorden leuk?' 'Het is het leukste dat er is.' 'Je bent krankzinnig.'

'Nee,' zei hij sereen, ik ben gewoon een jager. En iedereen is een prooidier. Ik ben geboren om te doden. Het is mijn doel in het leven. Daar bestaat geen twijfel over. Ik heb mijn hele leven lang gedood. Ik ben begonnen met insekten.' Dat herinnerde ze zich: ze was ongeveer vier jaar en Alan was zeven; er zat een bidsprinkhaan in een grote glazen pot. Alan schroefde de deksel eraf, spoot aanstekerbenzine op de sprinkhaan en liet een brandende lucifer in de pot vallen. Jarenlang had hij insekten verzameld met als enige doel ze dood te martelen met chemicaliën, scheermessen, naalden en vuur.

Ze zei: 'Jij was het die onze honden en katten heeft vermoord.'

'En alle andere dieren.' 'Barry Mitchell had daar niets mee te maken.' Hij schokschouderde, ik kreeg genoeg van die stomme insekten.'

Hij deed een stap dichterbij. 'Stop!'

Hij stopte en grijnsde.

Die ochtend had ze nog tegen Max gezegd dat kwaad niet altijd aangeleerd was. De meeste ontwikkelde mensen waren ervan overtuigd dat de motieven van de a-sociale daden van gewelddadige mensen zonder meer terug te voeren waren op armoede, uiteengevallen gezinnen, jeugdtrauma's, verwaarlozing of onkunde van de ouders. Sociologen hielden vol dat misdadigers voornamelijk het produkt waren van sociale systemen die gebaseerd waren op onrechtvaardigheid. De meeste psychologen leken er vast in te geloven dat elke neurose of psychose verklaard kon worden met de theorieën van Freud of Jung. Maar was het mogelijk dat iemand vanaf het begin slecht, hopeloos slecht was, zelfs voordat de gemeenschap de gelegenheid had hem aan te tasten? Was dat een reactionaire, middeleeuwse gedachte? Ze had veel gelezen over de xyy- mens, het genetisch bepaalde misdadige type, waarnaar de laatste paar jaar zoveel wetenschappelijk onderzoek werd gedaan. Sommige mensen werden misschien minder beschaafd geboren dan de meesten - door chemische of genetische redenen die niemand volledig begreep.

Het was een gevaarlijke theorie. Hij zou verkeerd begrepen kunnen worden. Racistische groeperingen zouden naar iedere gehate minderheid kunnen wijzen als bewijs van genetische minderwaardigheid. Als er al mensen slecht werden geboren, dan waren ze gelijkelijk verdeeld over alle seksen, religies, rassen en nationaliteiten. Slecht geboren. Een slecht zaad...

Ze keek naar Alan en wist dat hij dat was: een heel bijzonder schepsel, zowel meer als minder menselijk.

Een vleermuis vloog naar binnen en naar het holle dak met een leerachtig gefladder van vleugels dat haar deed hijgen en ineenkrimpen.

Flap - flap - flap!

ik wilde je hier in Kimball's ontmoeten,' zei Alan, 'want in geen van de twee andere torens zitten vleermuizen. Ik dacht dat die je wel zouden helpen herinneren wat er vierentwintig jaar geleden gebeurde.'

- en Alan haalt de vleermuis tussen mijn benen uit, hij is dood, de nek is gebroken en hij zit onder het bloed, zowel dat van mij als van hemzelf en ze heeft zo'n pijn. Alan smijt de dode vleermuis terug in de doos waar hij hem uitgehaald heeft, en hij draait zich weer naar haar om, ze kan niet meer gillen, geen tegenstand meer bieden, ze heeft geen kracht of wil meer, en hij begint haar te slaan met zijn vuisten, op haar buik, borst, nek en gezicht, een hagelbui van vuistslagen die haar weg doet zinken in duisternis... en als ze kort daarna bijkomt, staat hij over haar heengebogen met een mes dat hij uit de keuken van de Mitchells gehaald heeft en hij steekt, in haar armen, in haar zij, het mes, o, God, het mes!'

Keurige steken. Erin en er meteen weer uit. Keurige, snelle steken. Geen geruk of gescheur. Geen lange, lelijke wonden. Max onderzocht de afmetingen van de bloedende wonden met zijn handen en kwam tot de ontdekking dat er geen gevaar was dat zijn ingewanden naar buiten zouden komen door een enorme, rafelige jaap in zijn buik. Daar mocht hij wel dankbaar voor zijn. Hij verloor veel bloed. Zijn kleren zaten aan elkaar geplakt, zijn handen waren kleverig, op de vloer vormde zich een warme, steeds groter wordende plas. Maar in het donker voelde het aan alsof er veel meer bloed was dan er werkelijk was. Het voelde aan als liters.

Na maar een paar seconden gerust te hebben, voordat het geluid van voetstappen op de trap wegstierf, probeerde hij op handen en voeten omhoog te komen.

De vier wonden in zijn borst en buik klopten hevig, onophoudelijk. Hij barstte van de pijn. Hij voelde zich alsof er nog steeds een mes in elk van de wonden stak. Toen hij ademhaalde, voelde hij geen extra pijn. Geen van beide longen was beschadigd. Nog een geluk bij een ongeluk.

Hij kroop naar links, toen naar rechts, bloed druppelde op de vloer, en hij tastte in de volslagen duisternis naar het pistool dat hij ergens had laten vallen.

Hij vond de dichtstbijzijnde muur, drukte zijn hand ertegenaan om zich te ondersteunen en stond op, ondanks de pijn die door hem heenschoot als een eindeloze reeks elektrische schokken.

Hij kon onmogelijk de torentrap beklimmen. Hij was al nauwelijks in staat om op de vlakke vloer te lopen; de steile trap zou zijn dood betekenen. En als hij, door het een of andere wonder, de trans zou bereiken, zou hij daarbij zoveel lawaai maken dat de moordenaar hem op zou staan wachten. Hij zou neergeknald worden zo gauw hij de bovenste trede had bereikt.

Het enige dat hij kon doen was hulp halen. Terug naar de parkeerplaats. Naar de Mercedes. Zo snel als hij kon. Om Lou te laten weten wat er gebeurd was. Er zich van bewust dat elke seconde telde voor Mary, duwde hij zich van de muur af. Hij strompelde door de enorme, donkere hal. Hoewel hij duizelig en een beetje gedesoriënteerd was, dacht hij te weten welke kant hij op moest om de gang te vinden, maar wat er ook zou gebeuren, hij kon nu gewoon niets anders doen dan zijn instinct volgen. Bij elke stap voelde hij weer nieuwe pijnscheuten in zijn ingewanden. Hij had het gevoel alsof hij al kilometers had gelopen, vroeg zich af of hij niet in een kringetje ronddraaide. Net toen hij wanhopig begon te worden, strompelde hij een hoek om, een gang in die iets minder donker was dan de grote hal. Vaag, grijsachtig licht, vrijwel niet zichtbaar, schemerde verderop in de gang, licht van de botenparade dat door de ramen van de coffeeshop binnenkwam, dat weerkaatst werd en vaag door de spijldeuren scheen. Hij liep door de gang met zijn rechterhand op zijn buik, alsof hij wilde proberen zijn wonden dicht te drukken. Hij liep door de deuren van de coffeeshop, tussen de tafeltjes door, en viel op zijn knieën bij het raam dat uitzicht bood op het trottoir en de haven. Het was gesloten en hij dacht niet dat hij de kracht had om het raam omhoog te schuiven. Liefde is kracht, prentte hij zichzelf in. Vind kracht in je liefde voor Mary. Wat zou je hebben of zijn zonder haar? Niets. Buiten werd de hemel weer opengereten door de bliksem. De weerspiegeling van het felle licht scheen door het raam, en een ogenblik lang leek dit het regenwater, dat langs het raam stroomde, in ijs te veranderen.

In de koude regen hurkte chef Patmore naast Lou Pasternak en draaide hem op zijn rug. Hij gebruikte zijn zaklantaarn om zijn gezicht en zijn bloeddoorweekte kleren te bestuderen. 'Bergen heeft hem te pakken gekregen. Hij heeft steekwonden.' Holtzman vroeg: is hij dood?'

De chef zocht naar een polsslag in een van de koele, slappe polsen, ik denk het wel. Maar roep toch maar liever een ambulance. Misschien zijn er nog anderen.' Holtzman rende terug naar de politieauto.

Niet meer dan twee a tweeëneenhalve meter druipnatte planken scheidden haar van Alan.

Ze moest hem aan het praten houden. Zogauw hij zijn interesse in het gesprek zou verliezen, zou hij het slagersmes gebruiken. Bovendien: zelfs al zou ze sterven, dan waren er nog dingen die ze wilde weten.

'Dus Berton Mitchell heeft me nooit aangeraakt?' vroeg ze. 'Nooit.'

ik heb een onschuldige naar de gevangenis gestuurd.' Alan knikte, glimlachte, alsof ze hem alleen maar vertelde dat hij een mooi overhemd droeg.

ik ben er de oorzaak van dat hij zelfmoord pleegde,' zei ze. ik wou dat ik hem had kunnen zien hangen.' ik heb zijn familie te schande gemaakt.' Alan lachte.

'Waarom heb ik dat gedaan?' vroeg ze. 'Waarom zou ik ze verteld hebben dat hij me mishandeld had, terwijl jij het juist was?'

Alan zei: 'Je hebt vier dagen lang op de intensive care van het ziekenhuis gelegen. Toen het ergste voorbij was en je die apparaten niet langer nodig had, hebben ze je naar een apart kamertje gebracht.' 'Dat weet ik nog, ja.'

'Vader en ik bivakkeerden daar bijna twee weken lang. Zelfs moeder kroop uit haar fles om je om de paar dagen op te zoeken. Ik speelde de bezorgde grote broer, o, zo zorgzaam voor een jongen van negen.' 'De verpleegsters vonden je lief,' zei ze. ik was heel vaak alleen met je in die ziekenhuiskamer. Soms een paar minuten, soms meer dan een uur.' Weer kwam er een vleermuis schuilen voor de storm en zocht een plek tussen de balken, boven hun hoofd. Alan zei: 'Je lippen en tandvlees waren zo enorm opgezwollen en vol hechtingen, dat je acht dagen lang niet kon praten - maar je kon wel luisteren. Je was meestal bij bewustzijn. En als ik alleen met je was, vertelde ik je keer op keer wat ik met je zou doen als je me ook maar durfde te verraden. Ik zei je dat ik de vleermuizen weer op je af zou sturen... dat ik je aan stukken zou laten scheuren.' Hij keek haar fel aan. ik zei dat ik je zou dwingen om de vleermuizen levend op te eten, dat ik je hun kop zou laten afbijten en zou laten inslikken als je me zou verraden. Ik waarschuwde je dat je de schuld maar beter helemaal aan Berton Mitchell kon geven - want anders.'

Ze trilde. Ze moest proberen zich te beheersen, moest erop voorbereid zijn om snel te handelen als ze een gelegenheid kreeg te ontsnappen. Maar ze bleef trillen, hoe ze het ook probeerde, het lukte haar niet om het te onderdrukken. Alan zei: 'En toen gebeurde er iets vreemds. Jij vertelde ze dat Mitchell je dat aangedaan had - maar je gelóófde het ook. Ik had meer bereikt dan ik had gedacht. Ik was heel diep in je doorgedrongen, tot in het diepste van de ziel, en ik had een klein wonder verricht. Je was echt gaan geloven dat het Berton Mitchell was. Je kon de waarheid niet accepteren, je kon niet samen met mij in hetzelfde huis wonen, na alles wat ik met je gedaan had, dus overtuigde je jezelf ervan dat ik helemaal niets gedaan had, dat ik je vriend was en dat de boeman iemand anders was.'

'Waarom?' vroeg ze zwakjes. 'Waarom deed je me pijn?' ik wilde je vermoorden. Ik dacht dat je dood was toen ik het huis uitliep.'

'Maar, waarom wilde je me vermoorden?' 'Dat was leuk.'

'Dat is alles? Alleen maar omdat het "leuk" was?' ik haatte je,' zei hij. 'Wat had ik dan gedaan?' 'Niets.'

'Waarom haatte je me dan?' ik haat iedereen.' Bliksem. Een windvlaag.

'Heb jij de familie Mitchell vermoord?' 'Het leek een goed idee om een hele familie uit te roeien.' 'Waarom? Was dat ook "leuk"?' 'Je had het huis moeten zien branden.' 'Godallemachtig, je was toen nog maar veertien.' 'Dat is oud genoeg om iemand te vermoorden,' zei hij. 'Vergeet niet dat ik jou vijf jaar daarvoor al probeerde te vermoorden. En toen ik dacht dat je dood was... toen ik het mes de laatste keer uitje rukte... o, Mary, je kunt je niet voorstellen hoe dat voelde! Zo natuurlijk. Alsof het niet mijn eerste moord was. Alsof ik al honderden keren eerder mensen doodgestoken had. En ik was nog maar negen!' Hij kwam dichterbij.

Zijn schoenen schoven over de natte vloer.

Wanhopig zei ze: 'Jij hebt Patty Spooner ook vermoord, hè,

Alan?'

'Ze was een kreng.'

'Nee. Ze was aardig.'

'Een gemeen kreng.'

'Waarom bezoedelde je het altaar?'

De vraag intrigeerde hem duidelijk. 'Patty doden in die kerk... was zo anders... zo speciaal. Die nacht wist ik dat ik écht een duivel en een vampier was. Ik besefte dat het het doel van mijn bestaan was om alles wat heilig en goed was te vernietigen.

'Jij hebt Marie Sanzini vermoord.' 'En haar drie kamergenoten.' 'Er was een tijd dat je van Marie hield.' 'Nee, ik ging alleen maar met haar uit.' 'Waarom zou je haar willen vermoorden?' 'Waarom niet?'

'Jij hebt Rochelle Drake vermoord.' 'Vertel me nou niet dat ik ook van haar hield.' 'Dat zei je ooit zelf.' ik loog. Ik hou van niemand.'

'Waarom heb je de schoonheidsspecialist en zijn vrouw vermoord?'

'Ze stonden me in de weg.'

Een scheepshoorn loeide over het water.

'Jij hebt Erika Larsson vermoord- en nu ga je de koningin van de botenparade doden.'

Hij keek naar de verlichte schepen die langzaam door de winterse regen voeren. 'De storm zal haar van het dek verdreven hebben. Ik zal haar een andere keer te pakken moeten nemen.'

'Maar wat betekent ze dan voor jou?' 'Weetje niet wie de koningin is? Jenny Canning.' 'Oh nee, zij toch niet. Ze is lief. Ze is aardig. Zij mag niet sterven.'

'Het is gewoon mijn nieuwste aanwinst. Dat wijf is een prooi, net als alle anderen.' Hij begon verveeld te raken; hij keek naar het mes in zijn handen en likte over zijn lippen. 'Jouw vrouwen verlaten je altijd,' zei Mary. 'Of ik verlaat hun.'

'Waarom hou je het met niemand lang uit?'

'Seks,' zei hij. 'Tederheid is zo vervelend. Ze willen allemaal dat ik teder ben. Dat kan ik maar een paar weken of maanden volhouden.'

'Wat bedoel je?'

ik hou van smerig,' zei hij met een bijna grauwende stem. 'Hoe obscener hoe beter. Na een tijdje als het nieuwe van een ander lichaam... een ander meisje... er af is, is de enige manier waarop ik klaar kan komen als ik ze pijn doe. En dat schrikt ze af... dat en dat andere.' 'Andere?' vroeg ze.

'Ze willen me hun bloed niet laten drinken.' Ze staarde hem geschokt aan.

Hij zei: 'Af en toe wil ik seks met hen hebben... en hun bloed drinken.

'Verwondje ze dan?'

'Nee. Nee. Menstruatiebloed.'

Geschokt sloot ze haar ogen.

Ze hoorde hem bewegen.

Deed haar ogen open!

Hij deed twee snelle stappen naar voren en stond nu minder dan een meslengte van haar af.

Max rolde van de een meter hoge vensterbank op het trottoir en het was alsof hij van een enorme hoogte was gevallen. Hij had het idee dat hij maar bleef tuimelen. Tijdens die ene lange minuut na zijn val, drijvend in een zee van pijn, dacht hij na over de aanlokkelijke leegte die in hem opkwam. Toen dacht hij aan Mary en aan liefde, omgezet in kracht. Op de een of andere manier onderdrukte hij de pijn en stond moeizaam op.

Hij hield het pistool nog steeds in zijn linkerhand. Het voelde belachelijk zwaar aan. Hij probeerde het te laten vallen, maar was niet in staat om het los te laten. Zijn verkrampte vingers zaten vastgeklemd om de kolf.

Hij slingerde heen en weer en keek naar de rij versierde boten die door de regen gleden en dacht eraan hoe mooi ze waren - en plotseling besefte hij dat hij hier niet was om naar de parade te kijken. In stilte, zichzelf vervloekend, strompelde hij over het trottoir. Elke wankele stap die hij deed, was een riskante onderneming, tien keer zo gevaarlijk als de stap daarvoor; en elke meter die hij aflegde was een ware triomf. Om hem heen pompte de nacht in en uit, in en uit als een hartspier.

Hij liep om de hoek van het paviljoen heen en zag, niet meer dan dertig meter van hem af, twee mannen met zaklantaarns op hem afkomen.

Lou, en wie nog meer?'

Hij probeerde te schreeuwen.

Hij had geen stem.

Alans ogen leken van binnen uit verlicht te zijn. Het waren blauwe ogen, net als de hare, maar een heel bijzonder felblauw. Ogen als het mes in zijn hand - scherp, koud, dodelijk.

'Hoeveel mensen heb jij vermoord?' Hij antwoordde niet.

Hij hief zijn linkerhand. Hij plaatste zijn ijzige vingertoppen op haar slaap, voelde de hartslag daar kloppen. Hij gleed met zijn vingers naar beneden, langs de sierlijke lijn van haar kaak, bewoog ze toen weer omhoog en raakte haar lippen aan.

Bevend zei ze: 'Je hebt meer dan vijfendertig mensen vermoord, hè?' 'Hoe weet jij dat?'

'Als jij er in al die jaren zoveel vermoord hebt,' zei ze, 'waarom heb ik dan niet al eerder geprobeerd om je op te sporen?' 'Je werd gevraagd om mee te werken bij het oplossen van een aantal moorden die ik gepleegd heb,' zei Alan, 'maar dat heb je geweigerd. Ik heb je steeds de raad gegeven om het niet te doen, en jij luisterde naar mij. Ik denk dat je de waarheid vermoedde, maar die verborg je voor jezelf.' 'Jij probeerde me te vermoorden toen ik zes jaar was. Waarom heb je dan vierentwintig jaar gewacht om het nog een keer te proberen?'

'O, eerst was ik van plan om het een paar maanden later te doen, toen je uit het ziekenhuis ontslagen was. Ik dacht dat ik minstens zolang moest wachten om geen achterdocht te wekken. Maar daarna kreeg ik het idee om je op een zorgvuldig geplande manier over de kling te jagen.' Met zijn vingertoppen streelde hij haar wenkbrauwen. Hij zei: ik dacht eraan om je van een lange trap af te duwen en dan te zeggen dat je struikelde en viel. Maar uiteindelijk besloot ik je te verdrinken in het zwembad.' 'Waarom deed je dat dan niet?'

'Tegen de tijd dat ik dat veilig kon doen, begon je spiritistische krachten te ontwikkelen. Dat fascineerde me. Ik wilde zien wat er met je ging gebeuren.'

Ze zei: 'Als Max dood is, heb ik jouw hulp weer nodig. Ik heb je nodig om me door de visioenen heen te leiden.' Hij lachte: 'Zó naïef ben ik niet, schat.' 'Denk je dat ik je aan zou geven bij de politie? Ik heb ze vierentwintig jaar lang niets over je verteld. Waarom zou ik dat dan nu wel doen?'

'Toen wist je het niet,' zei hij. 'Maar nu wel.'

Hij legde zijn hand op haar borst.

Ze kromp ineen.

'Mijn mooie, kleine zuster.'

'Niet doen.'

Met zijn zaklantaarn in zijn linker- en een revolver in zijn rechterhand, zijn schouders opgetrokken in een vruchteloze poging om de koude regen uit zijn nek te houden, liep Rudy Holtzman samen met de chef langs de zijkant van het paviljoen.

Plotseling stond Patmore stil.

'Wat is er?' vroeg Holtzman zenuwachtig. Hij was heel erg gespannen.

'Daar vóór ons is een man.' Holtzman hief zijn zaklantaarn op.

Niet meer dan vijftien meter van hen af kwam een man dichterbij.

'Het is Bergen,' zei Patmore. Bergen waggelde alsof hij dronken was. 'Hij heeft een wapen!' zei Patmore.

Holtzman herinnerde zich Erika Larssons zwaar verminkte lichaam, herinnerde zich het bloed waar alles in haar huis mee besmeurd was, herinnerde zich Lou Pasternak op de parkeerplaats. Hij hief zijn revolver en vuurde. Max Bergen werd achterover gesmeten door de kracht van de kogel.

Alan drukte zich tegen haar aan. Hij sloeg zijn linkerhand over haar keel.

Ze zei tegen zichzelf dat ze hem móest weerstaan, dat ze terug móest vechten. Ze was sterk, niet zwak. Een zwak persoon zou vierentwintig jaar geleden al gevlucht zijn in krankzinnigheid. Maar zij was sterk, ze had haar gezonde verstand bewaard en spiritistische gaven ontwikkeld om zich in leven te houden. Nu moest ze ook in staat zijn om de wilskracht te vinden om hem te weerstaan.

Hij hield het mes tegen haar wang alsof hij haar wilde brandmerken, de punt onder haar rechteroog, ik vraag me af,' zei hij, 'of je je helderziende visioenen nog steeds zou kunnen zien als je blind was.' Er knapte iets in haar. Plotseling, bijna gewelddadig, verdween haar angst in een explosie van woede en haat, die veel intenser was dan welke andere emotie ook. Vierentwintig jaar van verborgen, knagende haat ging af als een bom in haar onderbewustzijn. Ze verachtte hem. Walgde van hem. Hij was niet geschikt om te leven. Was hij nooit geweest. Zou hij nooit zijn. Het enige dat ze wilde was de kans krijgen om hem even erg te kwetsen als hij haar gedaan had. Het interesseerde haar niet langer of ze bleef leven of zou sterven. Het enige dat ze wilde was hem klein krijgen, hem vastbinden, hem martelen, pijn doen, hem wurgen en slaan, in stukjes snijden, hem zien huilen. Het liefste wilde ze de vleermuizen op hem afsturen, ze in zijn gezicht wrijven, ze laten klauwen en bijten, ze in zijn mond wringen terwijl ze wriemelden en nog leefden...

Boven hun hoofd begonnen een paar dozijn vleermuizen in de duisternis te piepen: een snerpend koor van kleine stemmetjes.

Geschrokken keek Alan op.

Eén vleermuis schoot neer, haakte zijn klauwen in Alans jaskraag. Hij fladderde wild in zijn nek. Ze kon niet geloven wat ze gedaan had. Alan liet haar los, tastte achter zich, greep het beest. Hij worstelde ermee, rukte het ten slotte los en smeet het van zich af. Zijn hand bloedde.

Elke keer als ze in de afgelopen paar dagen een visioen had gekregen waarin ze het gezicht van de moordenaar begon te zien, had ze de waarheid verdrongen door zichzelf af te leiden met poltergeists. Zij was verantwoordelijk geweest voor het rondvliegen van de glazen honden in dokter Cauvels kantoor; het zwevende pistool; de zeemeeuwen in The Laughing Dolphirv, de vliegende voorwerpen in Lou's badkamer. Max had gelijk gehad.

Nu zou ze de vleermuizen gebruiken.

Weer vloog er één naar beneden en klemde zich vast aan Alans gezicht.

Hij gilde. Rukte de vleermuis weg. Liet het mes vallen. Bloed stroomde van zijn voorhoofd in zijn ogen. Luid piepend, wild slaand met hun vleugels, vielen drie vleermuizen hem aan. Een ervan raakte verward in zijn haar. De andere twee beten zich vast in zijn keel. 'Dood hem,' zei ze.

Woest om zich heen slaand, draaide Alan zich van haar af. Hij zigzagde over de trans naar de trap.

Alle vleermuizen kwamen tussen de balken vandaan en daalden nu op hem neer. Ze rukten aan zijn hoofd en zijn gezicht en zijn nek, klauwden aan zijn handen, beten in zijn vingers en klemden zich aan hem vast en wilden niet meer loslaten. Toen hij gilde, drong er eentje in zijn mond. Hij wankelde de torentrap af, tegen de muren kaatsend. Ze raapte de zaklantaarn op en volgde hem. De vleermuizen bleven bij Alan. Hun gepiep werd zelfs nog harder, woedender.

Na vijf treden viel hij en rolde naar de volgende overloop, stond op, liep verder, rukte een vleermuis van zijn neus, probeerde met een arm zijn ogen af te schermen, viel weer, kon niet ophouden met gillen, beet in een vleermuis die van zijn kin in zijn mond kroop, en spoog een stuk uit, kokhalsde, stikte bijna, struikelde, sprong van de laatste treden af, de hal in en zakte in elkaar.

Ze liep door de poort en boog over hem heen. Hij lag heel stil.

Eén voor één stegen de vleermuizen op van zijn lichaam, cirkelden rond en vlogen terug door het trappenhuis naar de klokketoren.

Later……

Om twaalf uur stond de decemberzon recht boven de begraafplaats, zodat er vrijwel geen schaduwen op het gras te zien waren. Er hing een kilte in de lucht die niet van de zeewind kwam, maar die uitstraalde van de grafstenen, van de zwijgende rouwdragers en vooral van de eenvoudige, donkere kist die boven het open graf hing.

Terwijl de motor van de lier begon te zoemen en de kist naar beneden zakte, wendde Mary zich af. Ze liep tussen de kleine granieten en marmeren grafstenen door naar het smeedijzeren hek, alleen, zonder steun, omdat ze het zo wilde. Ze zat een tijdje achter het stuur van de Mercedes en staarde de heuvel af, naar de zee. Ze wachtte tot haar handen niet langer trilden.

Gisteren had ze Alan begraven en, ondanks alles wat hij geweest was en gedaan had, had ze om hem getreurd. Maar deze laatste plechtigheid was veel treuriger dan die van gisteren. Ze had het gevoel alsof er een stuk van haar eigen vlees weggerukt was.

Ze had behoefte om te huilen en om iets van de pijn uit haar geest te spoelen, maar ze onderdrukte de snikken en slikte haar tranen in. Ze moest nog één ding doen voordat ze zichzelf toe kon staan in te storten.

Ze startte de Mercedes en reed weg van de begraafplaats.

Het zonlicht scheen door de jaloezieën en vulde de ziekenhuiskamer met repen schaduw en licht. Max zat rechtop in bed, een schouder dik in het verband, een arm in een mitella. Hij zag er afgetrokken en vaalbleek uit, met holle ogen; maar er lag een vriendelijke glimlach op zijn gezicht toen Mary binnenkwam.

Ze kuste hem en ging op de stoel naast zijn bed zitten. Ze zaten bijna een minuut lang hand in hand, zonder een woord te zeggen. Toen begon ze hem over Lou's begrafenis te vertellen. Toen ze niets meer te zeggen had, leunde ze voorover, legde haar voorhoofd op het matras en begon eindelijk te huilen. Hij mompelde troostend, masseerde haar nek, streelde haar haar. Ze stortte volledig in. Ze huilde om Lou en om zichzelf; zijn dood liet een leegte achter. Maar haar wanhoop kon niet eeuwig duren; uiteindelijk werd haar snikken geleidelijk minder.

Ze luisterden een tijdje naar klassieke muziek op de radio, geen van beiden in staat te spreken.

Later, tijdens het eten in de ziekenhuiskamer, werden haar oogleden zwaar en kon ze niet ophouden met gapen. 'Sorry. Ik heb niet veel slaap gekregen.' 'Nachtmerries?' vroeg Max bezorgd.

'Nee. Ik heb zelfs heerlijk gedroomd - de eerste aangename dromen die ik ooit in mijn leven heb gehad. Ik werd om half vijf vanochtend wakker. Ik was opgewonden, vol energie. Ik ben zelfs lekker een eind gaan wandelen.' 'Jij? Wandelen? Alleen, 's nachts?'

Ze glimlachte, ik vind het niet meer zo erg om alleen te zijn,' zei ze. 'En ik ben ook niet meer bang in het donker.'