Het Kwade Licht
Author: Dean Koontz
Date: 2021-10-12 00:00:00+00:00
Keywords: Thriller; Fantasy; Horror
Description: In ‘Het kwade licht’ wordt Frank Pollard iedere nacht geplaagd door bizarre nachtmerries. Maar wanneer hij ‘s ochtends wakker wordt blijven delen van zijn dromen hem achtervolgen. Soms wordt hij zelfs wakker op de plek waar hij die nacht over heeft gedroomd. Angstig voor deze mysterieuze krachten schakelt hij de hulp van een detectiveduo in, die aanvankelijk denken dat hij krankzinnig is geworden door slaapgebrek. Maar gedurende het onderzoek stuiten ze op een huiveringwekkende waarheid, en komen nachtmerries tot leven... De #1 New York Times-bestsellerauteur Dean Koontz neemt je mee op een an
Publisher: Saga Egmont International

Van dezelfde auteur:

Het Franciscus komplot

Motel van de angst*
Weerlicht*
Middernacht
De stem van de nacht
Het visioen*
Het koude vuur*
Fantomen*
Dienaren van de schemering*
Onderaards*
Het masker*
Monsterklok
Ogen der duisternis
Mr. Murder
Wintermaan
Duistere stromen

* Als Poema-pocket verschenen

Poema-pocket is een onderdeel van Luitingh ~ Sijthoff

Derde druk

© 1990 Nkui Inc

All rights reserved

© 1991, 1995 Luitingh ~ Sijthoff B.V., Amsterdam

Alle rechten voorbehouden

Published by agreement with Lennart Sane Agency AB

Oorspronkelijke titel: The Bad Place

Vertaling: Hugo Kuipers en Nienke Kuipers- Klaver

Omslagontwerp: Edd, Amsterdam

Omslagillustratie: Don Brautigam
cip/isbn 90 245 2323 0

Leraren hebben vaak meer invloed op ons leven dan ze beseffen. Van de middelbare school tot heden heb ik leraren gehad die ik altijd dankbaar zal blijven, niet alleen om wat ze me hebben geleerd, maar ook omdat ze me waardevolle voorbeelden gaven van toewijding, medemenselijkheid en grootmoedigheid en me zo een onwankelbaar geloof in de elementaire goedheid van de menselijke soort hebben gegeven. Dit boek is opgedragen aan:

David O’Brien

Thomas Doyle

Richard Forsythe

John Bodnar

Carl Campbell

Steve en Jean Hernishin

Ieder oog ziet zijn eigen beelden;
ieder oor hoort een ander lied.

In elk onrustig hart
verbergt zich een uniek, beschamend kwaad.

Vreemder demonen verschuilen zich hier in menselijke gedaante dan in de valleien van de Hel.

Maar goedheid, mededogen en liefde verheffen zich ook in het hart van het arme beest.

Het Boek van Getelde Smarten

1

De nacht was eigenaardig stil, alsof het straatje een verlaten en windstil strand in het middelpunt van een orkaan was geworden, tussen de storm die geweest was en de storm die zou komen. In de roerloze lucht hing een vage geur van rook, maar er was nergens rook te zien.

Toen Frank Pollard, vooroverliggend op het koude asfalt, bij bewustzijn kwam, bewoog hij niet. Hij wilde eerst afwachten of zijn hoofd weer helder zou worden. Hij knipperde met zijn ogen, maar kon het waas dat ervoor hing niet verdrijven. Hij zoog de koele lucht diep in zijn longen en vertrok zijn gezicht toen de scherpe geur van de rook tot hem doordrong.

Schaduwen doemden op als gestalten in donkere gewaden, overal om hem heen. Geleidelijk kon hij beter zien, maar in het zwakke gelige licht dat van ver achter hem kwam, viel weinig te onderscheiden. Een grote vuilcontainer, twee of drie meter van hem vandaan, had zulke vage omtrekken dat Frank eerst meende een onuitsprekelijk vreemd voorwerp te zien, een product van een buitenaardse beschaving. Pas toen hij er een tijdje naar had gekeken, drong tot hem door wat het was.

Hij wist niet waar hij was of hoe hij daar was gekomen. Hij kon niet langer dan een paar seconden bewusteloos zijn geweest, want zijn hart bonkte alsof hij enkele ogenblikken geleden nog voor zijn leven had gerend.

Vuurvliegjes in de storm …

Die woorden gingen door zijn hoofd, maar hij had geen idee wat ze betekenden. Toen hij diep nadacht, kreeg hij een doffe hoofdpijn boven zijn rechteroog.

Vuurvliegjes in de storm …

Hij begon zacht te kreunen.

Tussen hem en de vuilnisbak bewoog zich een schaduw in de schaduwen, snel en lenig. Kleine maar felle groene oogjes keken met ijzige belangstelling naar hem op.

Geschrokken kwam Frank overeind tot hij op zijn knieën zat. Onwillekeurig ontsnapte hem een ijle kreet, die meer op de gedempte klank van een houten blaasinstrument leek dan op een menselijk stemgeluid.

Het wezen met de groene ogen maakte zich uit de voeten. Een kat. Gewoon een zwarte kat.

Frank kwam duizelig overeind en viel bijna over iets dat naast hem op het asfalt had gelegen. Voorzichtig bukte hij zich en pakte het op: een tas van soepel leer, helemaal vol, verrassend zwaar. Hij nam aan dat die tas van hem was. Hij wist het niet meer. Hij schuifelde met de tas naar de vuilcontainer en leunde tegen de roestige zijkant.

Toen hij achterom keek, zag hij dat hij zich tussen twee witte woonblokken van twee etages bevond. Alle ramen waren zwart. Aan weerskanten stonden de auto’s van de bewoners met hun neus naar binnen in carports. Dat vreemde gelige licht, triest en zwavelig, naar het leek eerder het product van een gasvlam dan van een elektrische gloeilamp, kwam van een straatlantaarn aan het eind van het blok, te ver weg om tot in details zichtbaar te zijn.

Toen hij weer wat rustiger ademhaalde en zijn hart niet meer zo bonkte, drong plotseling tot hem door dat hij niet wist wie hij was. Hij wist zijn naam – Frank Pollard – maar dat was dan ook alles. Hij wist niet hoe oud hij was, wat voor werk hij deed, waar hij vandaan kwam, waar hij heen ging, en waarom. Hij schrok daar zo van dat de adem hem een ogenblik in de keel stokte. Toen ging zijn hart weer tekeer en liet hij met een zucht zijn adem ontsnappen.

Vuurvliegjes in de storm …

Wat betekende dat nou weer?

De hoofdpijn boven zijn rechteroog trok in een spiraal door zijn voorhoofd.

Hij keek koortsachtig naar links en rechts, zoekend naar iets herkenbaars, wat dan ook, een houvast in een wereld die plotseling zo vreemd was. Toen de nacht hem geen enkel herkenningspunt bood, ging hij wanhopig in zichzelf op zoek naar iets vertrouwds, maar zijn eigen geheugen was nog duisterder dan het straatje om hem heen.

Geleidelijk realiseerde hij zich dat de geur van rook was verdwenen. Daar was de vage, weeïge lucht van de rottende groente in de vuilcontainer voor in de plaats gekomen. Die stank van bederf deed hem aan de dood denken, en daardoor werd hij er vaag aan herinnerd dat hij op de vlucht was voor iemand – of iets – die hem wilde doden. Toen hij zich afvroeg waarom en voor wie hij op de vlucht was, gaf zijn geheugen niets meer prijs. Trouwens, het hele idee dat hij vluchtte was zo instinctief dat je het geen concrete herinnering kon noemen.

Een windvlaag wervelde om hem heen. Toen werd het weer stil, alsof de nacht tot leven had willen komen maar het niet verder dan die ene huiverende ademtocht had gebracht. Een prop papier, omhoog geblazen, ritselde over de straat en kwam tegen zijn rechterschoen tot stilstand.

Toen kwam er een tweede windvlaag.

De prop papier dwarrelde weg.

En de nacht was weer doodstil.

Er gebeurde iets. Frank voelde dat die windvlagen een kwaadaardige bron en een onheilspellende betekenis hadden.

Hoe onlogisch het ook was, hij had het gevoel dat hij ieder moment door een enorm gewicht verpletterd kon worden. Hij keek naar de onbewolkte hemel, naar die sombere en lege zwarte ruimte en de boosaardige schittering van de sterren. Als er van boven iets op hem afkwam, kon hij dat niet zien.

De nacht ademde weer uit. Ditmaal harder. Het was een scherpe, klamme adem.

Hij droeg joggingschoenen, witte sportsokken, een spijkerbroek en een blauw geruit overhemd met lange mouwen. Hij had geen jasje aan, al zou dat nu niet overbodig zijn geweest. Niet dat het zo koud was, het was alleen een beetje fris, maar hij voelde kou in zijn binnenste, een ijskoude angst, en hij huiverde onbedaarlijk, zowel van de koele nachtlucht als van die kou diep in hem.

De windvlaag stierf weg.

De stilte maakte zich weer meester van de nacht.

In de overtuiging dat hij daar weg moest – en snel ook – liep hij van de vuilcontainer vandaan. Hij wankelde door het straatje, weg van het eind van het blok waar de straatlantaarn brandde, de duisternis in, zonder een duidelijke bestemming, alleen voortgedreven door het gevoel dat het hier gevaarlijk was en dat de veiligheid, als er tenminste zoiets als veiligheid bestond, ergens anders te vinden was.

De wind stak weer op, en tegelijk daarmee drong er ditmaal een spookachtige toon tot hem door, nauwelijks hoorbaar, als de verre klank van een fluit die van een of ander vreemd bot was gemaakt.

Na enkele stappen kwam Frank, inmiddels steviger op zijn benen, bij een kruispunt van straatjes. Zijn ogen waren nu aan de troebele duisternis gewend en hij zag links en rechts smeedijzeren hekken in lichtgekleurde, bepleisterde bogen.

Hij probeerde het hek aan de linkerkant. Het werd alleen door een eenvoudige grendel op zijn plaats gehouden. Toen de hengsels piepten, voer er een huivering door Frank heen. Hij hoopte dat zijn achtervolger het niet had gehoord.

Hoewel er geen tegenstander te zien was, wist Frank nu zeker dat hij werd opgejaagd. Hij wist dat even zeker als een haas weet dat er een vos in het veld is.

De wind blies weer tegen zijn rug, en de fluittonen, nauwelijks hoorbaar en zonder duidelijke melodie, belaagden zijn oren. Die muziek ging dwars door hem heen en maakte zijn angst nog groter.

Voorbij het zwarte ijzeren hek leidde een pad, geflankeerd door varens en struiken, tussen twee huizenblokken van twee verdiepingen door. Frank volgde het en kwam op een rechthoekige binnenplaats, die vaag verlicht werd door twee zwakke buitenlampen aan beide uiteinden. De woningen op de begane grond kwamen op een overdekte galerij uit; de galerij op de bovenverdieping had een ijzeren reling en werd beschut door het overhellend pannendak. Donkere ramen keken uit op een grasveldje met bedden azalea’s en vetplanten, en een paar palmen.

Op een van de vaal verlichte muren vormden de schaduwen van de puntige palmbladen een soort fries, even roerloos als wanneer ze uit steen gehouwen zouden zijn. Toen was het ijle geluid van die mysterieuze fluit weer te horen. De wind stak op en blies harder dan tevoren, en de schaduwen dansten, dansten. En toen Frank over de binnenplaats rende, gleed zijn eigen vervormde donkere silhouet in een flits over de bepleisterde muur, tussen de dansende schaduwen door. Hij vond een ander voetpad, een ander hek, en ten slotte de straat waar de woonblokken aan lagen.

Het was een zijstraat zonder lantaarns. Hier was de heerschappij van de nacht onbetwist.

De windvlagen hielden langer aan dan tevoren, en waren ook krachtiger. Toen er plotseling een eind aan kwam en de melodieloze fluitklanken ook abrupt ophielden, leek het of de nacht in een vacuüm was achtergebleven, alsof de wind en de muziek alle leven hadden meegenomen. Franks oren plopten alsof hij plotseling op een heel andere hoogte was gekomen, maar toen hij over de verlaten straat naar de geparkeerde auto’s aan de overkant rende, stroomde de ruimte om hem heen weer vol met lucht.

Hij probeerde vier auto’s, voor hij er een vond die niet op slot zat, een Ford. Nadat hij achter het stuur was gaan zitten, liet hij het portier openstaan om een beetje licht te hebben.

Hij keek in de richting vanwaar hij gekomen was.

De woonblokken waren doodstil. In diepe duisternis gehuld. Gewone huizen, en toch onverklaarbaar sinister.

Niemand te zien.

Toch wist Frank dat iemand hem op de hielen zat.

Hij greep onder het dashboard, trok er een wirwar van bedrading uit en startte daarmee vlug de motor voordat tot hem doordrong dat hij, omdat hij zo’n trucje kende, misschien wel een crimineel verleden had. Toch voelde hij zich geen dief. Hij voelde geen schuld en had ook geen afkeer van – of angst voor – de politie. Integendeel, op dat moment zou hij graag een politieagent zijn tegengekomen die had kunnen afrekenen met wat achter hem aan zat. Hij voelde zich geen misdadiger, maar iemand die al afschuwelijk lang op de vlucht was, op de vlucht voor een onverzoenlijke, meedogenloze vijand.

Toen hij naar de hendel van het open portier greep, gleed er een flits van vaalblauw licht over hem heen en explodeerden de ramen aan de bestuurderskant van de Ford. Getemperd glas regende over de achterbank, glimmende minuscule stukjes. Omdat het voorportier niet dicht was, kreeg hij het glas daaruit niet over zich heen. In plaats daarvan viel het zo uit het portier op straat.

Hij trok het portier dicht, keek door de opening waar de ruit had gezeten naar de in sombere duisternis gehulde woonblokken, en zag niemand.

Frank gooide de Ford in de versnelling, trok de handrem eraf en trapte op het gaspedaal. Hij slingerde de weg op, schurend langs de achterbumper van de auto die voor hem stond. Een gierend geknars van gefolterd metaal schalde door de nacht.

Maar hij werd nog steeds belaagd. Een schitterend blauw licht, dat hooguit een seconde duurde, zette de auto in een fel schijnsel. Over de hele breedte van de voorruit sprongen duizenden zigzaggende barsten, hoewel hij niet had kunnen zien wat er tegenaan had geslagen. Frank wendde zijn gezicht af en kneep zijn ogen nog net op tijd dicht om niet blind gemaakt te worden door de rondvliegende stukjes glas. Korte tijd kon hij niet zien waar hij reed, maar hij liet het gaspedaal niet los. Hij nam liever het risico van een botsing dan dat hij op de rem trapte en zijn onzichtbare vijand de kans gaf bij hem te komen. Het glas regende over hem heen, spatte over de kruin van zijn gebogen hoofd. Gelukkig was het veiligheidsglas en sneden de stukjes niet in zijn huid.

Hij deed zijn ogen open, turend in de wind die nu door de lege voorruit naar binnen bulderde. Hij zag dat hij een half blok had afgelegd en het kruispunt had bereikt. Hij gooide het stuur naar rechts en sloeg, nauwelijks afremmend, een beter verlichte hoofdstraat in. Een saffierblauw licht glom als sint-elmusvuur op het chroom, en de Ford was nog niet goed en wel de hoek om of een van de achterbanden klapte. Frank had geen schot gehoord. Een fractie van een seconde later sprong de andere achterband.

De auto schommelde, sloeg naar links, begon te schuiven.

Frank worstelde met het stuur.

Beide voorbanden sprongen tegelijk.

De auto, nog steeds opzijschuivend, schommelde opnieuw, en de slippende beweging aan de achterkant werd door het plotselinge springen van de voorbanden gecompenseerd, zodat Frank de kans kreeg het wild ronddraaiende stuurwiel weer onder controle te krijgen.

Ook nu had hij geen schoten gehoord. Hij wist niet waarom dit alles gebeurde – en toch wist hij het wel.

Dat was nog het meest angstaanjagend. Diep in zijn onderbewustzijn wist hij wat er gebeurde, welke vreemde kracht de auto zienderogen om hem heen verwoestte, en hij wist ook dat de kans dat hij ontkwam erg klein was.

Een flikkering van schemerblauw …

Het achterraam sloeg naar binnen kapot. Afgeronde en toch prikkende stukjes veiligheidsglas vlogen langs zijn hoofd. Sommigen bleven in zijn haar zitten.

Frank was de hoek om en reed op vier platte banden door. Het geluid van flappend rubber, aan flarden gescheurd, en knarsende stalen velgen kwam boven de wind uit die tegen zijn gezicht bulderde.

Hij keek in het spiegeltje. De nacht was een grote zwarte oceaan achter hem, met wijd uit elkaar de straatlantaarns, waarvan de lichten als die van een dubbel konvooi schepen in de duisternis wegstierven. Volgens de snelheidsmeter was hij met vijftig kilometer per uur uit de bocht gekomen. Hij probeerde ondanks de kapotte banden naar zestig te gaan, maar er rammelde en kletterde iets onder de kap, het ratelde en gierde, en de motor kuchte en hij kon er niet meer snelheid uit krijgen.

Toen hij halverwege het blok was, explodeerden de koplampen of gingen gewoon uit, dat kon Frank niet nagaan. Hoewel de straatlantaarns ver uit elkaar stonden, kon hij nog genoeg zien.

De motor kuchte, en kuchte nog eens, en de Ford begon snelheid te verliezen. Hij remde niet voor het stoplicht bij het volgende kruispunt. In plaats daarvan trapte hij het gaspedaal zover mogelijk in, maar dat had geen uitwerking.

Ten slotte kon hij ook niet meer sturen. Het stuur draaide doelloos in zijn bezwete handen rond.

Blijkbaar waren de banden nu helemaal kapotgescheurd. De stalen velgen lieten gouden en rode vonken van het wegdek opspatten.

Vuurvliegjes in de storm …

Hij wist nog steeds niet wat dat betekende.

De auto, die nu een snelheid van dertig kilometer per uur had, ging op het rechtertrottoir af. Frank trapte op de rem, maar die werkte niet meer.

De auto raakte de trottoirband, wipte eroverheen, schampte met het geluid van plaatstaal over staal langs een lantaarnpaal en smakte tegen de stam van een immense dadelpalm voor een witte bungalow.

Al voordat de echo van die laatste klap in de koele nachtlucht was weggestorven, gingen er lichten aan in het huis.

Frank gooide het portier open, greep de leren tas die naast hem op de bank had gestaan en stapte uit. Een regen van stukjes glas kwam uit zijn kleren vallen.

Erg koud was het niet, maar de lucht verkilde zijn gezicht omdat het zweet van zijn voorhoofd stroomde. Toen hij over zijn lippen likte, proefde hij zout.

Een man had de voordeur van de bungalow opengemaakt en kwam de veranda op. In het volgende huis gingen lichten aan.

Frank keek in de richting vanwaar hij gekomen was. Het was of een dunne wolk van lichtgevend saffierstof door de straat waaide. Alsof ze door een enorme onzichtbare kracht werden kapotgeslagen, explodeerden de gloeilampen in de straatlantaarns over de hele lengte van de twee blokken achter hem. De glasscherven, glinsterend als ijs, regenden op het asfalt. In het halfduister dat nu intrad, meende hij meer dan een blok van hem vandaan een lange, schimmige gestalte te zien die achter hem aan kwam, maar hij wist het niet zeker. Links van Frank rende de man uit de bungalow over het pad naar de palmboom waar de Ford tegenop was gebotst. Hij zei iets, maar Frank luisterde niet naar hem.

Frank draaide zich om en rende weg, de leren tas tegen zich aangeklemd. Hij wist niet waar hij voor vluchtte, of waarom hij zo bang was, of waar hij veilig zou kunnen zijn, maar hij rende toch door, want hij wist dat als hij ook maar een paar seconden bleef staan, hij onmiddellijk dood zou zijn.

2

Het raamloze laadruim van het Dodge-busje werd verlicht door kleine rode, blauwe, groene, witte en oranje indicatorlampjes op panelen van elektronische apparatuur, en vooral door het zachte groene schijnsel van twee computerschermen, waardoor er in de beperkte ruimte een sfeer als in een onderzeeboot hing.

Robert Dakota, gekleed in een beige corduroybroek, een bruine trui en Rockportschoenen, zat op een draaistoel voor de twee beeldschermen. Hij trommelde met zijn voet op de vloer om de maat bij te houden en dirigeerde met zijn rechterhand een onzichtbaar orkest. Bobby droeg een koptelefoon met stereoluidsprekers en een microfoontje dat een paar centimeter voor zijn mond hing. Op dit moment luisterde hij naar Benny Goodmans ‘One O’Clock Jump’, een arrangement van Count Basie’s klassieke swingnummer, zes-en-een-halve minuut hemelse muziek. Toen Jess Stacy weer een pianorefrein inzette en Harry James aan een briljante trompetsolo begon die in de beroemdste ride out uit de geschiedenis van de swing overging, leefde Bobby helemaal met de muziek mee.

Maar hij was zich ook scherp bewust van wat er op de beeldschermen gebeurde. Het scherm rechts van hem stond via een microgolfverbinding in contact met het computersysteem van de Decodyne Corporation, waarvoor het busje geparkeerd stond. Op dat scherm zag hij wat Tom Rasmussen die donderdagnacht om tien over een in dat kantoor uitvoerde: niets goeds.

Een voor een kopieerde Rasmussen de bestanden van het softwareteam dat kort geleden ‘Whizard’, het nieuwe en revolutionaire tekstverwerkingsprogramma van Decodyne, had ontwikkeld. De Whizard-bestanden waren erg goed beveiligd – met elektronische ophaalbruggen, slotgrachten en bolwerken. Maar Tom Rasmussen was een expert op het gebied van computerbeveiliging. Als hij maar genoeg tijd had, was geen fort veilig voor hem. Als Whizard niet op een veilig in-house-systeem was ontwikkeld, zonder enige verbinding met de buitenwereld, zou Rasmussen van buitenaf met behulp van een modem en een telefoonlijn in de computer zijn gekomen.

Ironisch genoeg werkte hij al vijf weken als nachtwaker bij Decodyne, nadat hij op grond van gedetailleerde – en bijna overtuigende – valse papieren was aangenomen. Vannacht had hij de laatste verdedigingssystemen van Whizard doorbroken, en straks zou hij naar buiten wandelen met een stapeltje floppy’s dat voor de concurrenten van de firma een fortuin waard was.

‘One O’Clock Jump’ was afgelopen.

In de microfoon zei Bobby: ‘Muziek stop.’

Met dat mondelinge commando gaf hij zijn gecomputeriseerde cd-systeem opdracht zich uit te schakelen, waarna hij zijn koptelefoon vrij had om contact op te nemen met Julie, zijn vrouw en compagnon.

‘Ben je daar, schat?’

In een auto aan het verste eind van het parkeerterrein achter Decodyne had ze door haar eigen koptelefoon naar dezelfde muziek geluisterd. Ze zuchtte. ‘Heeft Vernon Brown ooit beter trombone gespeeld dan op de avond van het Carnegie-concert?’

‘En wat zeg je van Krupa op het slagwerk?’

‘Een hemels genot. En een afrodisiacum. Als ik die muziek hoor, wil ik met je naar bed.’

‘Kan niet. Geen slaap. Trouwens, we zijn privédetectives, weet je nog wel?’

‘Ik zou liever willen dat we minnaars waren.’

‘Met de liefde kunnen we ons dagelijks brood niet verdienen.’

‘Ik zou je betalen,’ zei ze.

‘O ja? Hoeveel?’

‘O, in termen van dagelijks brood … een half brood.’

‘Ik ben een heel brood waard.’

‘Nou, eigenlijk ben je een heel brood, twee croissants en een sesambolletje waard,’ zei Julie.

Ze had een prettige, hese, al met al erg sexy stem, en hij luisterde graag naar haar, vooral door een koptelefoon, wanneer ze klonk als een engel die in zijn oor fluisterde. Ze zou een geweldige zangeres bij een bigband zijn geweest, als ze in de jaren dertig of veertig had geleefd – en als ze maat had kunnen houden. Ze kon fantastisch dansen, maar ze kon nog geen drie woorden zingen. Als ze in de stemming was om met oude opnamen van Margaret Whiting of de Andrew Sisters of Rosemary Clooney of Marion Hutton mee te zingen, moest Bobby uit eerbied voor de muziek de kamer uitgaan.

‘Wat doet Rasmussen?’ vroeg ze.

Bobby keek naar het andere beeldscherm, links van hem, dat met de bewakingscamera’s van Decodyne was verbonden. Rasmussen dacht dat hij het cameracircuit te slim af was geweest en onopgemerkt zijn gang kon gaan, maar ze hadden hem de laatste paar weken iedere nacht gadegeslagen en alles wat hij deed op videoband vastgelegd.

‘Onze Tom is nog in George Ackroyds kantoor, achter de terminal daar.’ Ackroyd was projectleider van Whizard. Bobby keek nu naar het andere beeldscherm, waarop hij kon zien welke beelden Rasmussen op Ackroyds computerscherm kreeg. ‘Hij heeft zojuist het laatste Whizard-bestand op diskette gekopieerd.’

Rasmussen zette de computer in Ackroyds kantoor uit.

Tegelijk viel het beeld op Bobby’s scherm weg.

‘Hij is klaar,’ zei Bobby. ‘Hij heeft het nu allemaal.’

Julie zei: ‘De rat. Reken maar dat hij tevreden over zichzelf is.’

Bobby keek naar het linker scherm, boog zich naar voren en tuurde naar de zwart-witbeeltenis van Rasmussen achter Ackroyds terminal. ‘Ik geloof dat hij grijnst.’

‘We vegen die grijns wel van zijn gezicht.’

‘Eens kijken wat hij nu gaat doen. Wil je wedden? Blijft hij hier om zijn dienst af te maken en gaat hij er morgenvroeg vandoor – of maakt hij nu meteen dat hij wegkomt?’

‘Nu,’ zei Julie. ‘Of gauw. Hij wil natuurlijk niet met die floppy’s betrapt worden. Hij gaat weg voordat er iemand komt.’

‘Dan wedden we niet. Want dat denk ik ook.’

Het beeld op de monitor flikkerde en versprong, maar Rasmussen kwam niet uit Ackroyds stoel. Integendeel, hij liet zich achterover zakken alsof hij doodmoe was. Hij geeuwde en wreef langzaam over zijn ogen.

‘Zo te zien rust hij eerst nog even uit,’ zei Bobby.

‘Laten we nog een deuntje spelen terwijl we wachten tot hij in beweging komt.’

‘Goed idee.’ Hij gaf de cd-speler het startcommando – ‘Begin muziek’ – en werd beloond met Glenn Millers ‘In the Mood’.

Op het beeldscherm stond Tom Rasmussen van de stoel in Ackroyds schemerig verlichte kantoor op. Hij geeuwde weer, rekte zich uit en liep naar de grote ramen die op Michaelson Drive uitkeken, de straat waar Bobby geparkeerd stond.

Als Bobby naar de cabine van het busje was gekropen, had hij Rasmussen waarschijnlijk achter het raam op de eerste verdieping zien staan, starend in de duisternis. Maar hij nam genoegen met de beelden op het scherm en bleef waar hij was.

Millers band speelde de vermaarde riff uit ‘In the Mood’, keer op keer, geleidelijk zachter en bijna helemaal verdwijnend, maar … opeens op volle kracht terug en de hele cyclus begon opnieuw.

In Ackroyds kantoor wendde Rasmussen zich eindelijk van het raam af en keek naar de bewakingscamera die vlak onder het plafond aan de muur zat. Het was of hij Bobby recht aankeek, alsof hij wist dat hij werd gadegeslagen. Glimlachend ging hij een paar stappen naar de camera toe.

Bobby zei ‘Muziek stop’ en de band van Miller was meteen stil. Tegen Julie zei hij: ‘Dat is vreemd …’

‘Moeilijkheden?’

Rasmussen stond grijnzend in de camera te kijken. Toen haalde hij uit het zakje van zijn overhemd een opgevouwen stukje papier, dat hij openmaakte en voor de lens hield. Er was met dikke zwarte letters een boodschap op geprint: vaarwel, klootzak.

‘Grote moeilijkheden,’ zei Bobby.

‘Hoe erg?’

‘Weet ik niet.’

Een seconde later wist hij het wel: automatisch wapenvuur daverde door de nacht – hij hoorde het knetteren zelfs met zijn koptelefoon op – en kogels, gemaakt om door bepantsering heen te dringen, sloegen door de wanden van het busje.

Julie hoorde het schieten blijkbaar in haar koptelefoon. ‘Bobby, nee!’

‘Maak dat je wegkomt, schat! Vluchten!’

Nog terwijl hij dat zei, trok Bobby zijn koptelefoon los en dook van zijn stoel af. Hij drukte zich zo plat mogelijk tegen de vloer.

3

Frank Pollard rende van straat naar straat, van steeg naar steeg, soms dwars over de gazons van de donkere huizen heen. In een van die tuinen was een grote zwarte hond met gele ogen, die hem blaffend en happend achtervolgde en een scheur in zijn broekspijp maakte toen hij over de schutting klom. Zijn hart bonkte pijnlijk, en zijn keel was heet en rauw omdat hij grote teugen van de koele droge lucht door zijn open mond naar binnen zoog. Zijn benen deden pijn. De tas trok aan zijn rechterarm alsof hij van lood was, en bij elke wanhopige stap die hij deed golfde de pijn door zijn pols en schouder. Maar hij bleef niet staan en keek niet achterom, want hij voelde dat er iets monsterlijks achter hem aan zat, een wezen dat nooit rust hoefde te nemen en hem met zijn blik in steen zou veranderen als hij het waagde er een blik op te werpen.

Op een gegeven moment stak hij een brede straat over, die op dat uur helemaal uitgestorven was, en rende over het pad naar een ander appartementengebouw. Hij passeerde een hek en kwam weer op een binnenplaats, met in het midden een leeg zwembad en daarnaast een hellend terras van beton met veel barsten.

Er brandde geen licht, maar Franks ogen waren aan de duisternis gewend geraakt en hij kon goed genoeg zien om niet in het lege bassin te vallen. Hij was op zoek naar een schuilplaats. Misschien was er een gemeenschappelijke wasmachineruimte waarvan hij het slot kon forceren. Daar zou hij zich kunnen verstoppen.

Al vluchtend voor zijn onbekende achtervolger had hij iets over zichzelf ontdekt: hij was vijftien of twintig kilo te zwaar en verkeerde in een slechte conditie. Hij moest dringend op adem komen – en nadenken.

Toen hij langs de deuren van de woningen op de begane grond rende, zag hij dat er een paar open stonden, scheefhangend aan kapotte hengsels. Toen zag hij dat er barsten in sommige ruiten zaten en dat andere ruiten helemaal ontbraken. Het gras was ook dood, knisterend als oud papier, en de struiken waren verdord. Een uitgedroogde palm hing gevaarlijk scheef. Het appartementencomplex was verlaten en wachtte op de sloper.

Hij kwam bij een afgebrokkelde betonnen trap aan de noordkant van de binnenplaats en keek achterom. Wat het ook was dat hem achtervolgde, het was nog steeds niet te zien. Hijgend klom hij naar de galerij op de eerste verdieping en ging van de ene naar de andere woning tot hij een deur vond die op een kier stond. Die deur hing scheef; de hengsels waren stroef, maar ze werkten zonder veel geluid te maken. Hij glipte naar binnen en duwde de deur achter zich dicht.

Binnen heerste een en al schaduw, oliezwart en diep als een bodemloze vijver. Een vaag asgrauw licht tekende de ramen af maar maakte niets zichtbaar in de kamer.

Hij spitste zijn oren.

De stilte was even diep als de duisternis.

Behoedzaam schuifelde Frank naar het dichtstbijzijnde raam, dat uitzag op het balkon en de binnenplaats. Er zaten nog maar een paar scherven glas in het kozijn, maar veel andere scherven knerpten en knarsten onder zijn voeten. Hij bewoog zich heel voorzichtig, niet alleen om te voorkomen dat hij zijn voeten bezeerde maar ook om zo min mogelijk geluid te maken.

Bij het raam bleef hij staan en luisterde weer.

Stilte.

Alsof het de ijzige verschijningsvorm van een lome geest was, gleed een trage, koude luchtstroom de kamer in, over de weinige puntige scherven heen die nog niet uit de sponning waren gevallen.

Franks adem condenseerde voor zijn gezicht, vale linten van damp in de duisternis.

Het bleef stil, tien seconden, twintig, dertig, een volle minuut. Misschien was hij ontkomen.

Hij wilde zich juist van het raam afwenden, toen hij buiten voetstappen hoorde. Aan de andere kant van de binnenplaats. Op het pad naar de straat. Schoenen met harde zolen stampten op het beton, en elke stap galmde met een hol geluid tegen de muren van de omringende gebouwen.

Frank bleef roerloos staan en haalde door zijn mond adem, alsof mocht worden aangenomen dat de naderende persoon het gehoor van een lynx bezat.

Toen de vreemdeling op de binnenplaats was aangekomen, bleef hij staan. Na een lange stilte kwam hij weer in beweging. Hoewel het door de echo’s moeilijk was om op het geluid af te gaan, leek het erop dat hij langzaam in noordelijke richting langs het zwembad liep, naar de trap waarover Frank zelf naar de eerste verdieping van het appartementengebouw was gegaan.

Elke weloverwogen, metronomische voetstap was als het zware tikken van een beulsklok boven een guillotine, die de seconden wegtikt totdat het moment voor het vallen van het mes is aangebroken.

4

Alsof het een levend wezen was, gilde het Dodge-busje bij elke kogel die door zijn wanden van plaatstaal scheurde. De wonden werden niet een voor een toegebracht maar bij tientallen tegelijk, met zo’n meedogenloze razernij dat er minstens twee mitrailleurs aan het werk moesten zijn. Terwijl Bobby Dakota plat op de vloer lag en met fervente gebeden Gods aandacht probeerde te trekken, regende het stukjes metaal op hem. Een van de computerschermen implodeerde, en toen de andere terminal ook. Alle indicatorlichtjes gingen uit, maar het werd niet helemaal donker in het busje, want de in staal gevatte kogels die door de elektronische apparaten en circuits scheurden sloegen een regen van oranje en groene en rode en zilveren vonken in het rond. Er regende ook glas op Bobby neer, en splinters plastic, stukjes hout, flarden papier, alsof er een tornado in het busje woedde. Maar het lawaai was nog het ergste. Het was of hij opgesloten zat in een groot ijzeren vat, terwijl een half dozijn hell’s angels, stoned van de pcp, met grote moersleutels op de buitenkant van zijn gevangenis ramde, kolossale hell’s angels met spieren als kabeltouwen en dikke nekken en ruige baarden en woeste opzichtige doodskoptatoeages op hun armen – nee, tatoeages op hun gezichten – kerels zo groot als Thor, de Viking-god, maar met felle, psychotische ogen.

Bobby had een levendige fantasie. Dat had hij altijd een van zijn beste eigenschappen gevonden, een van zijn sterke punten. Maar hij kon zich gewoon niet voorstellen dat hij hier ooit levend uit zou komen.

Er leek maar geen eind aan de kogelregen te komen, en met iedere seconde die verstreek verbaasde het hem meer dat hij niet geraakt was. Hij lag tegen de vloer gedrukt, zo strak als een tapijtje, en probeerde zich te verbeelden dat zijn lichaam maar een centimeter dik was, een doelwit met een ongelooflijk laag profiel, maar toch verwachtte hij aan flarden geschoten te worden.

Hij had niet verwacht dat hij een vuurwapen nodig zou hebben; zo’n soort zaak was dit niet. Tenminste, zo’n soort zaak had dit niet geleken. Er lag een 9 mm revolver in het handschoenenvakje, ver buiten bereik, en dat bezorgde hem nauwelijks een gefrustreerd gevoel, want met één handwapen zou hij toch niet veel tegen twee automatische wapens kunnen beginnen.

Het mitrailleurvuur hield op.

Na die kakofonie van vernietiging was de stilte zo intens dat het was of Bobby doof was geworden.

De lucht rook naar heet metaal, oververhitte elektronische onderdelen, verschroeide isolatie – en benzine. Blijkbaar was de tank van het busje doorboord. De motor tufte nog, en er schoten nog een paar vonken uit de gehavende apparatuur om Bobby heen, en de kans dat hij aan een huizenhoge steekvlam zou ontkomen was veel kleiner dan de kans dat hij vijftig miljoen dollar in de staatsloterij won.

Hij wilde daar weg, maar als hij uit het busje sprong, zouden ze hem ogenblikkelijk neermaaien met hun mitrailleurs. Als hij daarentegen in het donker op de vloer bleef liggen, hopend dat ze hem dood zouden verklaren zonder te gaan kijken, kon de Dodge ieder moment oplaaien als een kampvuur waar startbrandstof overheen wordt gegooid, en dan werd hij geroosterd tot hij zwart zag.

Hij kon zich heel gemakkelijk voorstellen hoe hij uit het busje zou stappen en onmiddellijk door twintig kogels getroffen werd, en hoe hij in een stuiptrekkende doodsdans over het asfalt zou bewegen, als een gebroken marionet die nog wat schokkerig aan de verwarde touwtjes hangt. Maar nog gemakkelijker kon hij zich voorstellen hoe zijn huid in het vuur zou afbladderen, hoe zijn vlees zou roken en pruttelen, en zijn haar zou opvlammen als een fakkel, en zijn ogen zouden smelten, en zijn tanden gitzwart zouden worden, terwijl de vlammen zijn tong schroeiden en zijn adem door zijn keel tot in zijn longen volgden.

Soms was zo’n levendige fantasie een ware bezoeking.

Plotseling werden de benzinedampen zo benauwend dat hij bijna geen adem meer kon krijgen. Hij begon overeind te komen.

Buiten begon een autoclaxon te loeien. Hij hoorde een ronkende motor snel dichterbij komen.

Iemand schreeuwde, en een mitrailleur begon weer te vuren.

Bobby wierp zich op de vloer en vroeg zich af wat er aan de hand was, maar toen de auto met de loeiende claxon dichterbij kwam, realiseerde hij zich wat er gebeurde: Julie. Dat gebeurde er. Soms was ze net een natuurverschijnsel; ze kwam aanwaaien als een storm, of als de bliksem, een abrupte knetterende slag in een donkere hemel. Hij had haar gezegd dat ze ervandoor moest gaan, zich in veiligheid moest brengen, maar ze had niet naar hem geluisterd. Hij verwenste haar omdat ze zo koppig was, maar tegelijk hield hij daarom des te meer van haar.

5

Frank ging behoedzaam van het gebroken raam vandaan. Hij probeerde zijn stappen aan te passen bij die van de man op de binnenplaats beneden, in de hoop dat eventuele geluiden die hij maakte, bijvoorbeeld als hij op glas stapte, zijn onzichtbare vijand niet zouden opvallen. Hij dacht dat hij in de huiskamer van de woning was en dat die nagenoeg leeg was, afgezien van wat rommel die door de laatste bewoners was achtergelaten en wat door de kapotte ramen naar binnen was gewaaid. Het lukte hem om betrekkelijk geruisloos door die kamer te lopen en op een gang te komen zonder tegen iets op te botsen.

Haastig liep hij op de tast door de gang, die zo zwart was als het hol van een roofdier. Het rook er naar schimmel en urine. Hij kwam langs een deur, liep door, ging rechtsaf door de volgende deuropening en schuifelde naar een raam, dat ook kapot was. Dit raam had geen scherven meer in de sponning en keek niet uit op de binnenplaats, maar op een verlaten straat, schemerig door lantaarns verlicht.

Achter hem ritselde iets.

Hij draaide zich om, met zijn ogen knipperend in het halfduister, en gaf bijna een schreeuw.

Maar het zou wel een rat zijn geweest die over de vloer rende, dicht langs de muur, over droge bladeren of stukjes papier. Gewoon een rat.

Frank luisterde of hij voetstappen hoorde, maar als zijn achtervolger nog op hem afkwam, werden de holle tikken van zijn voetstappen geheel en al gedempt door de muren.

Hij keek weer uit het raam. Op het dode gazon beneden, zo droog als zand en twee keer zo bruin, was geen zachte landing mogelijk. Hij liet de leren tas vallen en die kwam met een plof neer. Huiverend van angst voor de sprong klom hij op de vensterbank, hurkend in de lege rechthoek, zijn handen tegen het kozijn, en aarzelde nog een ogenblik.

Een windvlaag bracht zijn haar in beroering en streek koel over zijn gezicht. Maar het was een gewone luchtstroom, heel anders dan de bovennatuurlijke vlagen die hij eerder had gevoeld en die vergezeld waren gegaan van de onaardse en onmelodieuze muziek van een fluit heel in de verte.

Plotseling pulseerde er achter Frank een blauwe flits vanuit de huiskamer, door de gang en door de deuropening. Dit vreemde getij van licht werd op de voet gevolgd door een explosie en een schokgolf die de muren aan het schudden bracht en de lucht als het ware tot een massieve substantie leek op te kloppen. De voordeur was aan splinters geslagen. Hij hoorde er stukjes van neerregenen op de vloer van de woning, een paar kamers verderop.

Hij sprong uit het raam en kwam op zijn voeten neer. Maar zijn knieën bezweken en hij viel plat op het dode gazon.

Op datzelfde moment kwam er een grote vrachtwagen de hoek om. De laadbak had zijkanten van planken en een houten achterklep. De bestuurder schakelde soepel en reed langs het appartementengebouw. Blijkbaar had hij Frank niet eens gezien.

Frank krabbelde overeind, pakte de tas van het dorre gazon en rende de straat op. Omdat de vrachtwagen juist de hoek was omgegaan, reed hij niet snel. Het lukte Frank de achterklep te pakken te krijgen en zich met één hand op te trekken tot hij op de achterbumper stond. De vrachtwagen ging sneller rijden en Frank keek achterom naar het vervallen appartementengebouw. Achter geen van de ramen glansde een mysterieus blauw licht; ze waren allemaal zo zwart en leeg als de oogkassen van een schedel.

De vrachtwagen ging bij de volgende hoek rechtsaf, zijn weg vervolgend in de donkere nacht.

Uitgeput klampte Frank zich aan de achterklep vast. Hij zou het gemakkelijker hebben als hij de leren tas liet vallen, maar dat deed hij niet, want hij vermoedde dat hij uit de inhoud zou kunnen afleiden wie hij was en waar hij vandaan kwam en waarvoor hij op de vlucht was.

6

Vluchten! Bobby had echt gedacht dat ze zou vluchten als er moeilijkheden kwamen – ‘Maak dat je wegkomt, schat! Vluchten!’ – dat ze ervandoor zou gaan omdat hij haar dat had gezegd, alsof ze een gehoorzaam vrouwtje was en geen gelijkwaardige compagnon, geen verdraaid goede detective, alsof ze alleen maar een hulpje was dat een veilig heenkomen moest zoeken als er problemen kwamen. Nou, zo zag je maar weer eens.

Voor zijn geestesoog zag hij haar mooie gezicht – vrolijke blauwe ogen, mopsneus, overal sproeten, gulle mond – met daaromheen haar dichte honingblonde haar dat helemaal in de war was (dat was het meestal), als dat van een kleine jongen die net uit een middagslaapje is ontwaakt. Ze had zin om zijn mopsneus zo’n harde stomp te verkopen dat zijn blauwe ogen ervan traanden. Dat zou hem leren dat hij niet met praatjes over vluchten bij haar aan hoefde te komen.

Ze was achter Decodyne op haar post geweest, aan het verste eind van het parkeerterrein van het bedrijf, in de diepe schaduw van een grote laurierboom. Zodra Bobby zei dat er moeilijkheden dreigden, startte ze de motor van de Toyota. Toen ze mitrailleurvuur in haar koptelefoon hoorde, was ze al onderweg. Ze deed de koplampen aan en trapte het gaspedaal helemaal in.

Eerst hield ze de koptelefoon op. Ze riep Bobby’s naam en probeerde een antwoord van hem te krijgen, maar het enige dat ze hoorde was een afschuwelijk kabaal. Toen viel de verbinding uit. Ze kon niets meer horen en gooide haar radio op de achterbank.

Vluchten! Hoe haalde hij het in zijn hoofd?

Toen ze aan het eind van de laatste rij van het parkeerterrein was gekomen, nam ze haar rechtervoet van het gaspedaal en trapte tegelijk met haar linkervoet op de rem, zodat de kleine auto netjes de bocht om slipte en op de toegangsweg kwam die om het grote gebouw heen leidde. Ze gooide het stuur om en gaf weer een beetje gas, nog voordat het achtereind van de auto helemaal uit de slip was. De banden maakten een blaffend geluid en de motor gierde, en met veel geratel en geknars sprong de auto naar voren.

Ze schoten op Bobby, en Bobby kon waarschijnlijk niet terugschieten, omdat hij geen zin had om voor iedere klus een wapen mee te nemen. Hij nam alleen een wapen mee als er geweld dreigde. De Decodyne-zaak had vreedzaam genoeg geleken. Industriële spionage kon weleens een lelijke wending nemen, maar de schurk was in dit geval Tom Rasmussen, een computerfreak en hebzuchtige hufter, intelligent als een hond die Shakespeare op het slappe koord las, een door de wol geverfde computercrimineel, maar niet iemand die geweld gebruikte. Hij was de hightechversie van een timide, frauderende bankemployé – tenminste, dat dachten ze.

Maar Julie was altijd gewapend. Bobby was de optimist; zij de pessimist. Bobby verwachtte dat mensen hun belangen in het oog hielden en zich redelijk gedroegen, maar Julie ging ervan uit dat iedereen die zich zo op het oog normaal gedroeg in feite een doorgeslagen psychoot was. Daarom had ze een Smith & Wesson 8 mm in haar handschoenenvakje en lag er een Uzi met twee extra magazijnen van dertig patronen op de voorbank. Uit wat ze over de radio had gehoord voordat de verbinding was uitgevallen, leidde ze af dat ze die Uzi nodig zou hebben.

De Toyota vloog langs de zijkant van Decodyne en maakte een scherpe bocht naar links, Michaelson Drive op, bijna op twee wielen, bijna ongecontroleerd, maar niet helemaal. Verderop stond Bobby’s Dodge voor het gebouw geparkeerd. Er stond ook een ander busje, een donkerblauwe Ford, in de straat, met de portieren wijdopen. Twee mannen, die blijkbaar in de Ford hadden gezeten, stonden vier of vijf meter van de Dodge vandaan, en vuurden verwoed met automatische wapens. Ze deden dat zo woest dat het leek of ze het helemaal niet op de inzittende hadden voorzien maar een bizarre persoonlijke wrok tegen de Dodge zelf koesterden. Toen Julie de oprit verliet en Michaelson Drive opreed, hielden ze op met schieten en draaiden zich naar haar om. Onmiddellijk ramden ze nieuwe magazijnen in hun wapens.

Onder ideale omstandigheden zou ze de Toyota dwars over de weg zetten, eruit springen, de wagen als dekking gebruiken en de banden van hun Ford aan flarden schieten. Ze zou hen de aftocht beletten, tot de politie kwam. Maar ze had geen tijd voor al die dingen. Ze brachten hun wapens al omhoog.

Het beangstigde haar hoe verlaten deze straten, in het hart van de grote stad, op dit uur van de nacht waren. Er was nergens verkeer te zien en het urinegele licht van de straatlantaarns viel troosteloos op het wegdek. Het was een wijk van banken en kantoorgebouwen, en tot op enkele straten in de omtrek waren er geen woningen, geen restaurants en bars. Het had net zo goed een stad op de maan kunnen zijn, of een visioen van de wereld na een apocalyptische ziekte met maar een handvol overlevenden.

Ze had geen tijd om de twee schutters volgens het boekje aan te pakken, en ze kon nergens hulp verwachten. Daarom zou ze doen wat ze het minst verwachtten: ze zou als een kamikazepiloot haar auto als wapen gebruiken.

Zodra ze de Toyota volledig onder controle had, drukte ze het gaspedaal helemaal in en vloog recht op de twee schutters af. Ze openden het vuur, maar ze was al omlaag gezakt en leunde een beetje opzij, waarbij ze haar hoofd onder het dashboard hield en het stuur toch redelijk goed vasthield. De kogels boorden zich gierend in de auto. De voorruit sprong. Even later raakte Julie een van de schutters zo hard dat haar hoofd door de schok naar voren vloog, tegen het stuur. Het leverde haar een snee in haar voorhoofd op. Ze zette haar tanden zo hard op elkaar dat haar kaken er pijn van deden, en terwijl de pijn door haar heen vlamde, hoorde ze het lichaam tegen de voorbumper stuiteren en op de motorkap vallen.

Terwijl het bloed over haar voorhoofd liep en van haar rechterwenkbrauw druppelde, tastte Julie naar de rem en ging tegelijkertijd rechtop zitten. In de sponning van de weggeslagen voorruit lag een lijk haar met grote ogen aan te staren. Hij had zijn gezicht voor het stuur – tanden kapot, lippen gescheurd, kin verbrijzeld, jukbeen ingedeukt, linkeroog weg – en een van zijn gebroken benen lag in de auto, over het dashboard geklapt.

Julie vond het rempedaal en trapte erop. Doordat ze plotseling langzamer ging rijden, gleed de dode man opzij. Zijn slappe lichaam rolde over de kap, en toen de auto huiverend tot stilstand kwam, verdween hij over de voorste rand.

Met een bonkend hart, knipperend met haar ogen om te voorkomen dat het prikkende bloed haar blind maakte, greep Julie de Uzi van de voorbank, gooide het portier open en rolde naar buiten, snel en laag over de grond.

De andere schutter zat al in het blauwe Ford busje. De wagen kwam met gierende, rokende banden in beweging.

Julie vuurde twee korte salvo’s met de Uzi af en schoot daarmee beide banden aan haar kant van het busje aan flarden.

Maar de schutter stopte niet. Hij probeerde haar op twee kapotte banden voorbij te rijden.

Die kerel had Bobby misschien vermoord; nu wist hij te ontkomen. Als Julie hem niet tegenhield, werd hij waarschijnlijk nooit gevonden. Met tegenzin zwaaide ze de Uzi omhoog en schoot het magazijn leeg in het zijraam van het busje. De Ford accelereerde, maar ging plotseling langzamer rijden en zwenkte naar rechts om in een steeds lager tempo een lange boog te beschrijven die hem naar de overkant bracht, waar hij met een schok tegen de trottoirband stopte.

Er kwam niemand uit.

Zonder haar blik van de Ford weg te nemen, boog Julie zich in haar auto, pakte een nieuw magazijn van de voorbank en herlaadde de Uzi. Ze ging behoedzaam op het stationair draaiende busje af en trok het portier open, maar ze had niet zo voorzichtig hoeven te zijn, want de man achter het stuur was dood. Met een enigszins misselijk gevoel stak ze haar hand naar binnen en zette de motor af.

Toen ze zich van de Ford afwendde en naar de met kogels doorzeefde Dodge rende, hoorde ze korte tijd niets anders dan het zuchten van een zachte bries in het weelderig openbaar groen langs de straat, gecombineerd met het zachte sissen en ratelen van palmbladeren. Toen hoorde ze ook de stationair draaiende motor van de Dodge. Tegelijk daarmee rook ze benzine, en ze schreeuwde meteen: ‘Bobby!’

Voordat ze bij het witte busje was aangekomen, gingen de achterdeuren knarsend open en kwam Bobby naar buiten. Hij schudde stukjes metaal, plastic, glas, hout en papier van zich af. Hij hijgde, ongetwijfeld omdat de benzinedampen de meeste zuurstof uit het achterdeel van de Dodge hadden verdreven.

In de verte waren nu sirenes te horen.

Samen liepen ze vlug van het busje vandaan. Ze hadden nog maar een paar stappen afgelegd of er flikkerde een oranje licht op en de vlammen verhieven zich met een oorverdovend gebulder van de benzineplassen op het wegdek. Het hele voertuig was in felgekleurde sluiers gehuld. Ze renden van de intense hitte weg en bleven toen een ogenblik staan om met knipperende ogen eerst naar de brandende Dodge en toen naar elkaar te kijken.

De sirenes kwamen dichterbij.

‘Je bloedt,’ zei hij.

‘Alleen mijn voorhoofd een beetje geschaafd.’

‘Weet je dat zeker?’

‘Het is niets. En jij?’

Hij haalde diep adem. ‘Ik mankeer niets.’

‘Echt niet?’

‘Nee.’

‘Je bent niet geraakt?’

‘Nee. Het is een wonder.’

‘Bobby?’

‘Wat?’

‘Ik had het niet aangekund, als je dood was gegaan.’

‘Ik ben niet dood. Ik mankeer niets.’

‘Goddank,’ zei ze.

Toen schopte ze tegen zijn linkerscheen.

‘Julie, verdomme!’

‘Heb nooit meer het lef om tegen me te zeggen dat ik moet vluchten.’

‘Wat?’

‘Ik ben in alle opzichten je gelijkwaardige compagnon!’

‘Maar …’

‘Ik ben net zo slim als jij, net zo snel als jij …’

Hij keek naar de dode man op straat, en naar de dode in het busje, half zichtbaar door de open deur, en zei: ‘Een waar woord, schat.’

‘… net zo hard als jij …’

‘Ik weet het, ik weet het. Schop me niet meer.’

‘En Rasmussen?’ zei ze.

Bobby keek omhoog naar het Decodyne-gebouw. ‘Denk je dat hij nog binnen is?’

‘Je kunt van het parkeerterrein alleen op Michaelson Drive komen, en we hebben hem hier niet gezien, dus tenzij hij te voet is gevlucht, is hij inderdaad nog binnen. We moeten hem terugvinden voordat hij met die diskettes ontkomt.’

‘Er staat toch niets van belang op die diskettes,’ zei Bobby.

Decodyne had Rasmussen doorgehad vanaf het moment dat hij kwam solliciteren, want Dakota & Dakota Investigations – dat in de arm was genomen voor de beveiliging van de firma – had de professioneel vervalste papieren van de hacker doorzien. Decodyne wilde Rasmussen lang genoeg zijn gang laten gaan om te ontdekken aan wie hij de Whizard-bestanden zou doorgeven als hij ze eenmaal had. Ze wilden weten wie Rasmussen in dienst had genomen, want de opdrachtgever van de hacker was ongetwijfeld een van de grote concurrenten van Decodyne. Ze hadden Tom Rasmussen in de waan gelaten dat hij de beveiligingscamera’s had uitgeschakeld. In werkelijkheid was hij voortdurend in de gaten gehouden. Ze hadden hem ook de kans gegeven de computercodes te doorbreken en bij de informatie te komen die hij hebben wilde. Maar wat hij niet wist, was dat ze geheime instructies op die bestanden hadden ingevoegd, instructies waardoor alle diskettes die hij in handen kreeg vol onzin zouden staan waar niemand iets aan had.

Vlammen bulderden en knetterden en verteerden de hele Dodge. Julie zag spookbeelden van gereflecteerde vlammen over de muren en de lege zwarte ramen van Decodyne dansen, alsof ze bij het dak probeerden te komen om daar in de vorm van gargouilles te verstijven. Ze verhief haar stem enigszins om boven het vuur en het gillen van de naderende sirenes uit te komen: ‘Nou, we dachten dat hij de camera’s te slim af meende te zijn, maar blijkbaar wist hij dat we achter hem aan zaten.’

‘Zeg dat wel.’

‘Dus hij was misschien ook slim genoeg om naar een antikopieermiddel in de bestanden te zoeken – en dat te omzeilen.’

Bobby fronste zijn wenkbrauwen. ‘Je hebt gelijk.’

‘Dus hij heeft Whizard waarschijnlijk in zuivere vorm op die diskettes staan.’

‘Ik wil daar niet naar binnen, verdomme. Er is vanavond al genoeg op me geschoten.’

Een politiewagen kwam twee blokken verder de hoek om en reed met grote snelheid op hen af, met gillende sirenes en met een knipperlicht dat golven van beurtelings blauw en rood licht de duisternis in slingerde.

‘Daar komen de professionals,’ zei Julie. ‘Waarom laten we het niet aan hen over?’

‘We zijn ingehuurd om het te doen. We hebben een verplichting. De eer van een privédetective is iets heiligs, weet je. Wat zou Sam Spade’s opinie over ons zijn?’

‘Sam Spade kan zijn opinie in zijn spleet stoppen.’

‘Wat zou Philip Marlowe’s opinie zijn?’

‘Philip Marlowe kan zijn opinie in zijn spleet stoppen.’

‘Wat zal de opinie van onze cliënt zijn?’

‘Onze cliënt kan zijn opinie in zijn spleet stoppen.’

‘Liefste, “spleet” is niet de gangbare uitdrukking.’

‘Dat weet ik, maar ik ben een dame.’

‘Nou en of je dat bent.’

Op het moment dat de zwart-witte politiewagen voor hen tot stilstand kwam, gierde een andere politiewagen met gillende sirene de hoek om en kwam een derde wagen uit de andere richting Michaelson Drive inrijden.

Julie legde haar Uzi op de grond en stak haar handen omhoog om onfortuinlijke misverstanden te voorkomen. ‘Ik ben echt blij dat je nog leeft, Bobby.’

‘Ga je me weer schoppen?’

‘Voorlopig niet.’

7

Hangend aan de achterklep reed Frank Pollard negen of tien straten met de vrachtwagen mee zonder dat de chauffeur hem opmerkte. Onderweg zag hij een bord dat hem welkom heette in de gemeente Anaheim, dus hij nam aan dat hij in het zuiden van Californië was, al wist hij nog steeds niet of hij daar woonde of er alleen maar op bezoek was. Omdat de lucht nogal kil aanvoelde, nam hij aan dat het winter was – niet echt koud, maar zo fris als het in deze luchtstreken werd. Het drong met een schok tot hem door dat hij niet wist welke dag of zelfs welke maand het was. Huiverend liet hij zich van de vrachtwagen zakken toen die langzamer ging rijden om een straat in te slaan die door een wijk met pakhuizen liep. Kolossale gebouwen van golfplaat – sommige pas geverfd, andere met roestplekken, sommige vaag verlicht door beveiligingslampen, andere niet – doemden tegen de met sterren bezaaide hemel op.

Met de tas in zijn hand liep hij van de pakhuizen vandaan. Aan de straten van deze wijk stonden vervallen bungalows. Veel struiken en bomen waren verwilderd: verwaarloosde palmen met een volle toef van dode bladeren; ruige hibiscus met halfgesloten vale bloesems, zacht opglimmend in het donker; lichtgroene en doornige heggen zo oud dat het meer hout dan blad was; bougainville woekerend over daken en schuttingen, doorschoten met duizenden wilde kruipplanten. Zijn schoenen met zachte zolen maakten geen geluid op het trottoir, en zijn schaduw strekte zich beurtelings voor en achter hem uit, al naargelang hij een lantaarnpaal naderde of gepasseerd was. Auto’s, meest oudere modellen, sommige verroest en gehavend, stonden langs het trottoir of op oprijlanen. In sommige zouden misschien contactsleuteltjes hangen, en andere had hij wel op een andere manier kunnen starten. Maar hij zag dat de muren tussen de percelen – en ook de muren van een leegstaand huis – bedekt waren met lichtfluorescerende, spookachtige graffiti van latinobendes, en hij raakte geen wagen aan die misschien van een van hun leden was. Als je een auto van een van die jongens probeerde te stelen en ze betrapten je, dan renden ze heus niet naar de telefoon om de politie te bellen. Ze schoten je hoofd van je romp of staken een mes in je nek. Frank had, met zijn hoofd intact en zijn keel onbeschadigd, al genoeg problemen, dus hij liep door.

Twaalf straten verderop, in een buurt met goed onderhouden huizen en betere auto’s, begon hij uit te kijken naar een geschikte wagen.

De tiende die hij probeerde, was een groene Chevrolet van één jaar oud die bij een lantaarnpaal stond. De portieren waren niet op slot en de sleutels lagen onder de voorbank.

Frank wilde niets liever dan de afstand tussen hemzelf en het verlaten appartementengebouw waar hij zijn onbekende achtervolger voor het laatst had gehoord zo groot mogelijk te maken. Hij zette de verwarming van de Chevrolet aan, reed van Anaheim naar Santa Ana, en toen over Bristol Avenue zuidwaarts naar Costa Mesa. Het verbaasde hem dat hij de weg zo goed wist. Hij herkende gebouwen, winkelcentra, parken en woonwijken, al werd zijn geheugenverlies daar niet door opgeheven. Hij wist nog steeds niet wie hij was, waar hij woonde, wat voor werk hij deed, waarvoor hij op de vlucht was, of hoe het kwam dat hij midden in de nacht ergens in een steegje wakker was geworden.

Zelfs op dit stille uur – volgens het autoklokje was het 2:48 – zou hij op een snelweg meer kans maken verkeerspolitie tegen te komen, en daarom bleef hij op de gewone doorgaande wegen. Hij reed door Costa Mesa en de zuidoostelijke buitenwijken van Newport Beach. In Corona Del Mar nam hij de Pacific Coast Highway en volgde die helemaal tot aan Laguna Beach. Er hing een ijle mist, die dichter werd naarmate hij verder naar het zuiden kwam.

Laguna, een schilderachtige badplaats en kunstenaarskolonie, was gebouwd op de hellingen van een kustgebergte, en was nu voor het grootste deel in dichte mist gehuld. Hij kwam bijna geen auto’s tegen, en de mist die van de oceaan landinwaarts kwam, werd zo dicht dat hij ten slotte niet harder dan vijfentwintig kilometer per uur kon rijden.

Geeuwend en met geïrriteerde ogen sloeg hij een zijstraat in en parkeerde de Chevrolet voor een donker oud huis met puntgevels dat hier aan de Westkust niet op zijn plaats leek. Hij wilde een motelkamer nemen, maar voordat hij dat ergens probeerde, moest hij weten of hij geld of creditcards bij zich had. Voor het eerst die nacht had hij ook de kans om te zien of hij papieren had. Hij zocht in de zakken van zijn spijkerbroek, maar vond niets.

Hij deed het lampje aan, trok de leren tas op zijn schoot en maakte hem open. De tas zat vol met pakjes bankbiljetten van twintig en honderd dollar.

8

De dunne soep van grijze mist ging geleidelijk over in een dikkere brij. Een paar kilometer dichter bij de oceaan zou de nevel waarschijnlijk zo dicht zijn dat er klonters in zaten.

Zonder jas, alleen door een trui tegen de kilte van de nacht beschermd, maar verwarmd door de gedachte dat hij nog net aan een bijna zekere dood was ontsnapt, leunde Bobby tegen een van de politiewagens voor Decodyne. Hij keek naar Julie, die met haar handen in de zakken van haar bruine leren jasje heen en weer liep. Hij kreeg er nooit genoeg van om naar haar te kijken. Ze waren zeven jaar getrouwd, en in die tijd hadden ze nagenoeg vierentwintig uur per dag, zeven dagen per week, met elkaar geleefd en gewerkt. Bobby was nooit een type geweest dat met andere mannen naar een bar of een voetbalstadion ging. Dat kwam voor een deel doordat het moeilijk was om andere dertigers te vinden die geïnteresseerd waren in de dingen waar hij belang in stelde: big-band-muziek, de kunst en popcultuur van de jaren dertig en veertig, en klassieke Disney-stripverhalen. Julie was ook geen type om met de meiden uit lunchen te gaan, want er waren niet veel vrouwen van dertig die belang stelden in de big-band-tijd, tekenfilms van Warner Brothers, vechtsporten en wapen-training voor gevorderden. Hoewel ze bijna voortdurend bij elkaar waren, konden ze elkaar nog steeds inspireren. Ze was nog steeds de interessantste en aantrekkelijkste vrouw die hij ooit had gekend.

‘Waarom doen ze er zo lang over?’ vroeg ze, opkijkend naar de nu verlichte ramen van Decodyne, wazige rechthoeken in de mist.

‘Je moet een beetje geduld met hen hebben, liefje,’ zei Bobby. ‘Ze hebben niet de dynamiek van Dakota & Dakota. Het zijn maar gewone dienstkloppers.’

Michaelson Drive was afgezet. Acht politiewagens – personenauto’s en busjes – stonden verspreid over de straat. De scherpe, metaalachtige stemmen op de politieradio’s knetterden door de kille nacht. Achter het stuur van een van de wagens zat een agent, en andere geüniformeerde agenten waren aan weerskanten van het blok geposteerd, terwijl er ook nog twee bij de voordeuren van Decodyne stonden. De rest was binnen op zoek naar Rasmussen. Intussen waren mannen van het forensisch lab aan het meten en fotograferen en haalden ze de lichamen van de twee schutters weg.

‘Als hij nu eens kans ziet om met die diskettes weg te komen?’ vroeg Julie.

‘Dat lukt hem niet.’

Ze knikte. ‘Ja, ik weet wat je denkt – Whizard is op een gesloten computersysteem ontwikkeld, zonder een verbinding met de buitenwereld. Maar Decodyne heeft toch ook nog een ander systeem, met modems en al? Als hij nu eens met de diskettes naar een van die terminals gaat en de inhoud telefonisch doorgeeft?’

‘Dat kan niet. Het tweede systeem, dat met de buitenwereld in contact staat, is totaal anders dan het systeem waarop Whizard is ontwikkeld. Niet compatible.’

‘Rasmussen is slim.’

‘Bovendien is dat andere systeem ’s nachts afgesloten.’

‘Rasmussen is slim,’ herhaalde ze en bleef heen en weer lopen.

De schaafwond op haar voorhoofd, die ze had opgelopen toen ze bij het remmen met haar hoofd tegen het stuur was geslagen, bloedde niet meer, maar zag er nog wel rauw en nat uit. Ze had haar gezicht met papieren zakdoekjes afgeveegd, maar onder haar rechteroog en op haar wang zaten nog vegen opgedroogd bloed, die zelf ook op schrammen leken. Telkens wanneer Bobby naar die vegen of naar de schaafwond keek, ging er een huivering door hem heen bij het idee van wat er met haar, of met hen beiden, had kunnen gebeuren.

Het verbaasde hem niet dat die wond en dat bloed op haar gezicht haar schoonheid alleen maar accentueerden, omdat ze nu nog kwetsbaarder en daardoor beminnelijker leek. Julie was mooi, al realiseerde Bobby zich wel dat ze in zijn ogen mooier was dan in die van anderen, en dat was ook goed, want hij kon alleen maar door zijn eigen ogen naar haar kijken. Hoewel het nu in de vochtige nachtlucht een beetje omhoogsprong, was haar kastanjebruine haar dicht en weelderig. Ze had ogen zo donker als chocolade, en een huid zo glad en natuurlijk als toffee, terwijl hij vond dat haar gulle mond altijd heerlijk smaakte. Altijd wanneer hij naar haar keek zonder dat ze zich volledig van zijn aandacht bewust was, of als hij haar niet bij zich had en zich een beeld van haar probeerde te vormen, dacht hij in termen van voedsel aan haar: kastanjes, chocolade, toffee, room, suiker, boter. Hij vond dat grappig, maar hij begreep ook wat de dieperliggende grond was: ze deed hem aan voedsel denken omdat ze, nog meer dan voedsel, hem op de been hield.

Enige activiteit bij de ingang van Decodyne, zo’n twintig meter van hen vandaan aan het eind van een wandelpad met palmen, trok hun aandacht. Iemand van het forensisch lab was naar de deur gekomen om iets tegen de daar geposteerde agenten te zeggen. Even later gaf een van de agenten Julie en Bobby een teken of ze naar hem toe wilden komen.

Toen ze bij hem waren, zei hij: ‘Ze hebben die Rasmussen gevonden. Willen jullie hem spreken en nagaan of hij de juiste diskettes heeft?’

‘Ja,’ zei Bobby.

‘Nou en of,’ zei Julie, en haar hese stem klonk helemaal niet sexy, alleen keihard.

9

Voortdurend op de uitkijk voor politieagenten van Laguna Beach op nachtpatrouille, haalde Frank Pollard de pakjes bankbiljetten uit de tas en maakte er een stapel van op de voorbank. Hij telde vijftien pakjes van twintigdollarbiljetten en elf pakjes van honderdjes. Gezien de dikte van ieder pakje nam hij aan dat ze elk ongeveer honderd bankbiljetten bevatten, en na enig snel rekenwerk kwam hij op een totaal van honderdveertigduizend dollar. Hij had geen idee waar het geld vandaan kwam en of het van hem was.

Een van twee kleine, dichtgeritste zijvakjes in de tas bevatte nog een verrassing – een portefeuille zonder geld of creditcards, maar met twee belangrijke identiteitspapieren: een sociale-verzekeringskaart en een Californisch rijbewijs. Er zat ook een Amerikaans paspoort bij. De foto’s op paspoort en rijbewijs waren van dezelfde man: ongeveer dertig, bruin haar, rond gezicht, grote oren, bruine ogen, een ongedwongen glimlach en kuiltjes. Hij besefte opeens niet te weten hoe hij eruitzag, en hij hield het autospiegeltje scheef en kon genoeg van zijn gezicht zien om te constateren dat het overeenkwam met dat op de papieren. Het probleem was dat op het rijbewijs en paspoort de naam James Roman stond, niet Frank Pollard.

Hij maakte het andere vakje open en trof daarin ook een sociale-verzekeringskaart, paspoort en Californisch rijbewijs aan. Ze stonden allemaal op naam van George Farris, maar op de foto’s stond Frank. James Roman had geen enkele betekenis voor hem.

George Farris zei hem ook niets.

En Frank Pollard, zoals hij meende te heten, was maar een code, een man zonder een verleden dat hij zich kon herinneren.

‘Waar ben ik in verzeild geraakt?’ zei hij hardop. Hij moest zijn eigen stem horen om zich ervan te overtuigen dat hij werkelijk bestond en niet een geest was die weigerde het lichaam van een overledene te verlaten.

De mist sloot zich om zijn geparkeerde auto en maakte nagenoeg zijn hele omgeving onzichtbaar. Hij voelde zich opeens verschrikkelijk eenzaam. Hij had niemand tot wie hij zich kon wenden, hij kon nergens heen en was zijn leven niet zeker. Een man zonder verleden was ook een man zonder toekomst.

10

Toen Bobby en Julie in gezelschap van een politieagent die McGrath heette op de tweede verdieping uit de lift stapten, zag Julie dat Tom Rasmussen op de glimmende grijze vinyltegels zat, zijn rug tegen de muur van de gang, zijn handen geboeid voor zich en door middel van een ketting verbonden met de boeien die zijn enkels bij elkaar hielden. Hij zat te pruilen. Hij had geprobeerd software ter waarde van tientallen miljoenen dollars te stelen, als het al geen honderden miljoenen waren, en hij had vanuit het raam van Ackroyds kantoor in koelen bloede het teken gegeven om Bobby te laten doden, en toch zat hij hier te pruilen als een kind, alleen omdat ze hem te pakken hadden gekregen. Zijn gluiperige gezicht was samengetrokken, zijn onderlip was naar voren gestoken en zijn geelbruine ogen zagen er waterig uit, alsof hij in tranen zou uitbarsten als iemand het waagde iets lelijks tegen hem te zeggen. Alleen al zijn aanblik maakte Julie razend. Ze wilde zijn tanden door zijn keel schoppen, helemaal tot in zijn maag, dan kon hij nog eens kauwen op wat hij het laatst had gegeten.

De politie had hem in een kast gevonden, achter dozen die hij op elkaar had gezet om er een erbarmelijk slechte schuilplaats van te maken. Toen hij achter Ackroyds raam naar het vuurwerk stond te kijken, had het hem blijkbaar nogal verbaasd om Julie in de Toyota te zien verschijnen. Ze had de Toyota eerder op de dag naar het parkeerterrein van Decodyne gereden en was een heel eind van het gebouw vandaan gebleven, in de schaduw onder de takken van de laurierboom, waar niemand haar had gezien. In plaats van te vluchten op het moment dat hij de eerste schutter overreden zag worden, had Rasmussen geaarzeld. Ongetwijfeld had hij zich af gevraagd wie er daarbuiten nog meer was. Toen had hij de sirenes gehoord en zich alleen nog kunnen verstoppen, in de hoop dat ze het gebouw maar oppervlakkig zouden doorzoeken en tot de conclusie zouden komen dat hij ontsnapt was. Met een computer was hij een genie, maar als het op het nemen van snelle beslissingen onder hoogspanning aankwam, was Rasmussen niet half zo slim als hij dacht.

Twee zwaarbewapende politieagenten hielden de wacht bij hem. Maar omdat hij daar als een huiverend hoopje mens zat, zagen ze er in hun kogelvrije vesten en met hun automatische wapens, grimmig in het felle tl-licht turend, nogal lachwekkend uit.

Julie kende een van de agenten, Sampson Garfeuss, uit de tijd dat ze zelf bij de politie werkte. Ofwel zijn ouders hadden een vooruitziende blik gehad, ofwel hij had ontzaglijk zijn best gedaan om zijn naam eer aan te doen – hoe dan ook, hij was lang en breed en sterk als een os. Hij had een doosje zonder deksel met vier kleine diskettes in zijn hand. Hij liet het aan Julie zien en zei: ‘Is dit wat hij zocht?’

‘Het zou kunnen,’ zei ze, en nam het doosje van hem over.

Bobby pakte de diskettes van haar aan en zei: ‘Ik moet eigenlijk even een verdieping lager, naar Ackroyds kantoor. Daar zet ik de computer aan, schuif deze dingen erin en kijk wat erop staat.’

‘Ga je gang,’ zei Sampson.

‘Je zult met me mee moeten gaan,’ zei Bobby tegen McGrath, de agent die met hen mee naar boven was gekomen. ‘Hou me goed in de gaten en kijk of ik niet met deze dingen knoei.’ Hij wees naar Tom Rasmussen. ‘Anders zou dat stuk verdriet nog beweren dat het lege schijfjes waren en dat ik hem in de val heb laten lopen door het echte spul er zelf op te zetten.’

Terwijl Bobby en McGrath een van de liften namen om naar de eerste verdieping te gaan, hurkte Julie bij Rasmussen neer. ‘Je weet wie ik ben?’

Rasmussen keek haar aan, maar zei niets.

‘Ik ben de vrouw van Bobby Dakota. Bobby zat in dat busje dat door jouw gangsters aan flarden werd geschoten. Het was mijn Bobby die jullie probeerden te vermoorden.’

Hij wendde zijn blik van haar af en keek naar zijn geboeide polsen. ‘Weet je wat ik graag met je zou doen?’ zei ze. Ze hield een van haar handen voor zijn gezicht en bewoog haar gemanicuurde nagels heen en weer. ‘Om te beginnen zou ik je bij je keel willen grijpen om je kop tegen de muur te drukken en twee van deze mooie, scherpe vingernagels recht in je ogen te boren, helemaal naar binnen, diep, heel diep in je koortsige kleine hersentjes, en dan zou ik ze rond willen draaien om te kijken of ik los kan krijgen wat daarbinnen in de knoop zit.’

‘Jezus, dame,’ zei Sampsons collega. Zijn naam was Burdock. Naast ieder ander dan Sampson had hij voor een grote man kunnen doorgaan.

‘Nou,’ zei ze, ‘hij is zo ver heen dat een gevangenispsychiater hem niet kan helpen.’

‘Doe geen stomme dingen, Julie,’ zei Sampson.

Rasmussen keek een seconde lang in haar ogen, maar dat was lang genoeg. Hij zag hoe woedend ze was en was meteen doodsbang. Zijn pruilgezicht was een beetje rood van kinderlijke verlegenheid geweest, maar nu werd hij lijkbleek. Tegen Sampson zei Rasmussen met een stem die te schel en beverig was om zo hard te kunnen zijn als zijn bedoeling was: ‘Hou dat gekke kreng bij me uit de buurt.’

‘Ze is eigenlijk niet gek,’ zei Sampson. ‘Tenminste, niet officieel gek verklaard. Het valt tegenwoordig nog niet mee om iemand officieel gek te laten verklaren. Iedereen maakt zich druk om de burgerrechten, weet je. Nee, ik zou niet zeggen dat ze gek was.’

Zonder haar blik van Rasmussen weg te nemen zei Julie: ‘Hartelijk dank, Sam.’

‘Het zal je zijn opgevallen dat ik niets over de andere helft van zijn beschuldiging heb gezegd,’ zei Sampson goedgehumeurd.

‘Ja, ik snap wat je bedoelt.’

Terwijl ze met Sampson praatte, hield ze haar aandacht op Rasmussen gericht.

Iedereen koestert in een diepe, donkere uithoek van zijn geest een hoogstpersoonlijke angst, en Julie wist waar Tom Rasmussen banger voor was dan voor wat ook ter wereld. Hij had geen hoogtevrees. Leed niet aan claustrofobie. Was niet bang voor mensenmassa’s, katten, vliegtuigen, insecten, honden of het donker. Dakota & Dakota hadden de laatste weken een dik dossier over hem aangelegd, en ze hadden ontdekt dat hij aan een angst voor blindheid leed. In de gevangenis had hij, met de regelmaat van iemand die waarlijk geobsedeerd is, iedere maand om een ogentest gevraagd. Hij had beweerd dat zijn ogen achteruitgingen, en hij had ook om andere medische onderzoeken gevraagd, naar syfilis, diabetes en andere ziekten die, als ze verwaarloosd worden, tot blindheid kunnen leiden. Wanneer hij niet in de gevangenis zat – en hij was daar twee keer geweest – had hij een vaste maandelijkse afspraak met een oogarts in Costa Mesa.

Julie, die nog steeds gehurkt voor Rasmussen zat, pakte zijn kin vast. Hij huiverde. Ze draaide zijn hoofd naar zich toe. Ze stak met twee vingers van haar andere hand naar hem, kraste ermee over zijn wang, maakte rode striemen op zijn bleke huid, maar niet zo diep dat er bloed kwam.

Hij piepte en probeerde met zijn geboeide handen naar haar uit te halen, maar werd tegengehouden door zowel zijn angst als de ketting die zijn polsen met zijn enkels verbond. ‘Wat denk je dat je doet, verdomme?’

Ze spreidde dezelfde twee vingers waarmee ze hem had gekrabd, en stak daarmee naar zijn ogen; drie centimeter voordat ze doel zou treffen, hield ze zich in. Hij kromp ineen, maakte een jengelend geluid en probeerde zich van haar los te trekken, maar ze hield hem stevig bij zijn kin en dwong hem tot een confrontatie.

‘Ik en Bobby zijn al acht jaar bij elkaar en meer dan zeven jaar getrouwd, en dat zijn de beste jaren van mijn leven geweest. En nu wil jij hem opeens verpletteren zoals je een mug verplettert.’

Ze bracht haar vingertoppen langzaam dichter bij zijn ogen. Twee centimeter. Anderhalve centimeter.

Rasmussen probeerde zich terug te trekken, maar hij zat met zijn hoofd tegen de muur en kon nergens heen.

De scherpe punten van haar gemanicuurde nagels waren amper een centimeter van zijn ogen verwijderd.

‘De politie mag niemand mishandelen,’ zei Rasmussen.

‘Ik ben niet van de politie,’ zei Julie.

‘Zij wel,’ zei hij, rollend met zijn ogen naar Sampson en Burdock. ‘Haal dat kreng bij me weg, anders sleep ik jullie voor de rechter.’

Ze streek met haar vingernagels over zijn ooghaartjes.

Hij richtte zijn aandacht meteen weer op haar. Hij haalde snel adem, en plotseling zweette hij ook.

Ze streek weer over zijn ooghaartjes en glimlachte.

De donkere pupillen in zijn geelbruine ogen waren wijdopen.

‘Luister maar me, stelletje hufters, ik zweer het jullie, ik ga procederen, ze gooien jullie eruit …’

Ze streek weer over zijn ooghaartjes.

Hij deed zijn ogen stijf dicht. ‘Ze pakken jullie die vervloekte uniformen en insignes af, ze gooien jullie in de bak, en je weet wat er in de bak met ex-smerissen gebeurt, ze worden geschopt en geslagen, vermoord, verkracht!’ Zijn stem schoot omhoog, overslaand bij het laatste woord, als de stem van een puber.

Julie wierp een blik op Sampson om er zeker van te zijn dat ze zijn stilzwijgende instemming had om een klein beetje verder te gaan, en ze keek ook naar Burdock en zag dat die er meer moeite mee had dan Sampson maar haar waarschijnlijk nog even zou laten begaan. Toen drukte ze haar vingernagels tegen Rasmussens oogleden.

Hij probeerde zijn ogen nog stijver dicht te knijpen.

Ze drukte harder. ‘Je probeerde Bobby van me weg te nemen, dus ik neem je ogen van jou weg.’

‘Je bent gék!’

Ze drukte nog harder.

‘Laat haar ophouden,’ zei Rasmussen tegen de twee politiemannen.

‘Als je niet wilde dat ik mijn Bobby had om naar te kijken, waarom zou ik jou dan ooit nog naar iets laten kijken?’

‘Wat wil je?’ Het zweet stroomde over Rasmussens gezicht. Hij leek wel een kaars in een brandstapel, snel smeltend.

‘Wie heeft je toestemming gegeven om Bobby te doden?’

‘Toestemming? Wat bedoel je? Niemand. Ik heb geen …’

‘Je zou nooit hebben geprobeerd hem iets te doen als je opdrachtgever niet had gezegd dat je het moest doen.’

‘Ik wist dat hij achter me aan zat,’ zei Rasmussen koortsachtig, en omdat ze nog steeds met haar nagels op zijn oogleden drukte, kropen de dunne tranen daaronder vandaan. ‘Ik wist dat hij daarbuiten was, had hem vijf of zes dagen geleden in de smiezen gekregen, al gebruikte hij steeds andere busjes, auto’s, zelfs dat oranje busje met het vignet van de gemeente erop. Ik moest toch iets doen? Ik kon het karwei niet zomaar opgeven, daarvoor stond er te veel geld op het spel. Ik kon me niet door hem laten betrappen als ik Whizard eindelijk had, dus ik moest iets doen. Jezus nog aan toe, zo simpel was het.’

‘Jij bent een computerfreak, een ingehuurde hacker – verdorven, laag-bij-de-gronds, maar je bent geen zware jongen. Je bent zacht, zo zacht als een piepbeestje. Je zou nooit zelf iemand laten vermoorden. Je baas heeft je gezegd dat je het moest doen.’

‘Ik heb geen baas. Ik werk voor mezelf.’

‘Toch is er iemand die je betaalt.’

Ze waagde het nog meer druk uit te oefenen, niet met de punten van haar nagels maar met de platte oppervlakken, al liet Rasmussen zich zo door zijn angst meeslepen dat hij zich misschien nog steeds verbeeldde dat die scherpgevijlde randen geleidelijk door de delicate beschermlagen van zijn oogleden sneden. Hij zou nu wel sterrenhemels zien, explosies en wervelingen van kleur, en misschien voelde hij ook een beetje pijn. Hij beefde; zijn boeien klonken en ratelden. Nog meer tranen kropen onder zijn oogleden vandaan.

‘Delafield.’ Het woord barstte uit hem los, alsof hij tegelijk had geprobeerd het in te houden en het uit te stoten. ‘Kevin Delafield.’

‘Wie is dat?’ vroeg Julie, die Rasmussens kin nog vasthield en haar vingernagels meedogenloos tegen zijn ogen gedrukt hield.

‘Microcrest Corporation.’

‘Dat is degene die je hiervoor heeft ingehuurd?’

Hij was verstijfd, durfde nog geen fractie van een centimeter te bewegen, bang als hij was dat de minste verandering van positie haar nagels in zijn ogen zou drijven. ‘Ja. Delafield. Een psychiatrisch geval. Een gedegenereerd type. Ze begrijpen hem niet bij Microcrest. Ze weten alleen dat hij hun aan resultaten helpt. Als dit in de openbaarheid komt, slaan ze daar steil achterover van verbazing. Dus laat me maar los. Wat wil je nog meer?’

Ze liet hem los.

Onmiddellijk deed hij zijn ogen open, knipperde ermee, testte zijn gezichtsvermogen en begon toen te snikken van opluchting.

Julie stond op, en op dat moment gingen de liftdeuren open, en Bobby kwam terug met de agent die met hem mee was gegaan naar Ackroyds kantoor. Bobby keek naar Rasmussen, hield zijn hoofd scheef voor Julie, klakte met zijn tong en zei: ‘Je bent ondeugend geweest, nietwaar, schat? Kan ik me dan nergens met jou vertonen?’

‘Ik heb zojuist een gesprek met meneer Rasmussen gehad. Dat is alles.’

‘Hij schijnt het erg stimulerend te hebben gevonden,’ zei Bobby.

Rasmussen zat voorovergebogen met zijn handen over zijn ogen. Hij huilde onbedaarlijk.

‘We waren het oneens over iets,’ zei Julie.

‘Films, boeken?’

‘Muziek.’

‘Ah.’

Sampson Garfeuss zei zachtjes: ‘Je bent een wilde vrouw, Julie.’

‘Hij probeerde Bobby te laten vermoorden,’ was het enige dat ze zei.

Sampson knikte. ‘Ik wil niet ontkennen dat ik soms wel bewondering voor wildheid heb … een beetje. Maar je staat bij me in de schuld.’

‘Nou en of,’ beaamde ze.

‘Je staat zwaar bij me in de schuld,’ zei Burdock. ‘Die vent gaat een klacht indienen. Daar kun je gif op innemen.’

‘Een klacht waarover?’ vroeg Julie. ‘Hij heeft nog geen schrammetje.’

De vage striemen op Rasmussens wang waren al bijna verdwenen. Het zweet, de tranen en zijn bevingen waren de enige tekenen van de beproeving die hij had doorstaan.

‘Hoor eens,’ zei Julie tegen Burdock. ‘Hij bezweek omdat ik toevallig precies wist wat zijn zwakke punt was. Ik hoefde hem maar een klein tikje te geven, zoals wanneer je een diamant splijt. Dat lukte omdat uitschot als hij denkt dat alle andere mensen ook uitschot zijn. Hij denkt dat wij in staat zijn tot de dingen die hij in zo’n situatie zou doen. Ik zou nooit zijn ogen hebben uitgestoken, maar als het andersom was geweest, hadden de mijne er misschien wel aan moeten geloven. Daarom meende hij zeker te weten dat ik hem zou aandoen wat hij mij aangedaan zou hebben. Het enige dat ik deed, was zijn eigen opgefokte mentaliteit tegen hem gebruiken. Psychologie. Niemand kan een klacht indienen wegens het in de praktijk brengen van een beetje psychologie.’ Ze wendde zich tot Bobby: ‘Wat stond er op die diskettes?’

‘Whizard. Geen nepgegevens. Het hele programma. Dit moeten de bestanden zijn die hij gekopieerd heeft. Ik heb hem maar één kopie zien maken, en toen het schieten was begonnen, had hij geen tijd om een extra kopie te maken.’

De bel van de lift ging, en het lichtje van hun etagenummer sprong aan. Toen de deuren opengingen, kwam er een rechercheur uit die ze kenden, Gil Dainer.

Julie nam de diskettes van Bobby over en gaf ze aan Dainer.

‘Dit is bewijsmateriaal,’ zei ze. ‘De hele zaak kan ervan afhangen. Denk je dat je er goed op kunt passen?’

Dainer grinnikte. ‘Goh, mevrouw, ik zal het proberen.’

11

Frank Pollard – alias James Roman, alias George Farris – keek in de kofferbak van de gestolen Chevrolet en vond een vilten zak met gereedschap. Hij gebruikte een schroevendraaier om de nummerborden van de auto te halen.

Een half uur later reed hij door enkele van de hoger gelegen zelfs nog stillere wijken van het mistige Laguna. Toen parkeerde hij de auto in een donkere zijstraat en verwisselde de nummerborden van de Chevrolet met die van een Oldsmobile. Met een beetje geluk zou de eigenaar van de Olds het pas over een paar dagen merken, misschien pas over een week of langer. Totdat die eigenaar de verwisseling aangaf, zou de Chevrolet niet voldoen aan enig signalement op een opsporingslijst en kon Frank er dus relatief veilig in rijden. Hij was trouwens van plan zich de volgende avond van de auto te ontdoen en ofwel een nieuwe te stelen ofwel een deel van het geld uit de tas te gebruiken om een legitiem vervoermiddel aan te schaffen.

Hij was doodmoe, maar het leek hem niet verstandig een motelkamer te nemen. Ze zouden het nogal vreemd vinden dat iemand om half vijf in de morgen een kamer wilde. Bovendien was hij ongeschoren en was zijn dichte haar vet en plakkerig, en zijn spijkerbroek en geruite blauwe flanellen overhemd waren vuil en verkreukt, het gevolg van zijn recente avonturen. Het laatste dat hij zou willen was de aandacht op zich vestigen. Daarom besloot hij maar een paar uur in de auto te gaan slapen.

Hij reed verder naar het zuiden, naar Laguna Niguel, waar hij de auto in een stille woonwijk parkeerde, onder de immense takken van een dadelpalm. Hij ging op de achterbank liggen, maakte het zich in die beperkte ruimte en zonder kussens zo comfortabel mogelijk, en deed zijn ogen dicht.

Hij was nu niet bang voor zijn onbekende achtervolger, want hij had het gevoel dat de man niet meer dichtbij was. Hij had zijn vijand afgeschud, in elk geval tijdelijk, en het was niet nodig dat hij wakker bleef liggen omdat er ieder moment een vijandig gezicht voor het raam van de auto kon opduiken. Hij kon ook alle vragen over zijn identiteit en het geld in de tas uit zijn hoofd zetten. Hij was zo moe, en zijn gedachtenprocessen waren zo wazig, dat iedere poging om die mysteries tot een oplossing te brengen op niets zou uitlopen.

Maar hij werd uit de slaap gehouden door de herinnering aan de vreemde gebeurtenissen in Anaheim van een paar uur geleden. Die onheilspellende windvlagen. Die spookachtige fluitmuziek. Imploderende ramen, exploderende autobanden, remmen die het niet deden, een stuur dat niet werkte …

Wie was er achter dat blauwe licht die woning ingekomen? Was ‘wie’ wel het juiste woord … of kon hij beter vragen ‘wat’ op zoek naar hem was?

Gedurende zijn koortsachtige vlucht van Anaheim naar Laguna had hij geen tijd gehad om over die bizarre gebeurtenissen na te denken, maar nu kon hij ze niet uit zijn hoofd zetten. Hij voelde aan dat hij een confrontatie met iets onnatuurlijks had overleefd. Erger nog, hij had het gevoel dat hij wist wat het was – en dat zijn geheugenverlies door hemzelf was opgewekt, uit een diep verlangen om bepaalde dingen te vergeten.

Na een tijdje kon zelfs de herinnering aan die bovennatuurlijke gebeurtenissen hem niet uit de slaap houden. Het laatste dat nog tot hem doordrong voordat de slaap hem overmande, waren de woorden die door zijn hoofd hadden gespeeld toen hij wakker was geworden in dat verlaten straatje: Vuurvliegjes in de storm …

12

Nadat Bobby en Julie met de politie hadden samengewerkt, regelingen voor hun gehavende auto’s hadden getroffen en met drie managers van Decodyne hadden gesproken die naar kantoor waren gekomen, was het al bijna dag toen ze thuiskwamen. Ze werden door een politiewagen bij de deur afgezet, en Bobby was blij dat hij er was. Ze woonden aan de oostkant van Orange in een soort imitatie-Spaans huis, dat ze twee jaar geleden nieuw hadden gekocht, vooral omdat het een goede belegging was. Zelfs in het donker was te zien dat de buurt relatief jong was. De struiken waren geen van alle tot volle wasdom gekomen en de bomen waren nog te klein om boven de dakgoten van de huizen uit te komen.

Bobby maakte de deur open. Julie ging naar binnen, en hij volgde. Aan het geluid van hun voetstappen op de parketvloer van de hal, hol galmend tegen de kale muren van de volslagen lege huiskamer, was te horen dat ze niet van plan waren erg lang in het huis te blijven wonen. Om geld uit te sparen voor De Droom hadden ze de huiskamer, eetkamer en twee slaapkamers niet ingericht. Ze hadden die kamers goedkoop laten stofferen. Aan andere verbeteringen was geen cent uitgegeven. Dit was niet meer dan een halteplaats op de weg naar De Droom, en daarom vonden ze het niet nodig geld aan de inrichting uit te geven.

De Droom. Zo dachten ze erover – met twee keer een hoofdletter d. Ze leefden zo zuinig mogelijk om geld voor De Droom over te houden. Ze gaven niet veel aan kleren en vakanties uit, en kochten geen dure auto’s. Met hard werken en ijzeren vastbeslotenheid bouwden ze Dakota & Dakota Investigations tot een grote firma uit die ze uiteindelijk voor veel geld van de hand wilden doen. Om het bedrijf te laten groeien gebruikten ze veel van de inkomsten voor nieuwe investeringen. Voor De Droom.

Achter in het huis waren de keuken en zitkamer – en de kleine ontbijtruimte daartussenin – wel ingericht. Daar, en in de grote slaapkamer boven, leefden ze als ze thuis waren.

De keuken had een vloer met Spaanse tegels, een beige aanrecht en donkere eikenhouten kasten. Er was geen geld aan decoratieve dingen uitgegeven, maar toch deed de keuken wel gezellig aan, omdat er allerlei gebruiksvoorwerpen te zien waren: een netje met uien, koperen pannen die aan een plafondrek hingen, kookgerei, potjes met kruiden. Drie groene tomaten lagen op de vensterbank te rijpen.

Julie leunde tegen het aanrecht alsof ze zich niet meer op de been kon houden, en Bobby zei: ‘Wil je iets drinken?’

‘Drank bij het krieken van de dag?’

‘Ik dacht eigenlijk aan melk of sap.’

‘Nee, dank je.’

‘Honger?’

Ze schudde haar hoofd. ‘Ik wil alleen maar naar bed. Ik ben doodmoe.’

Hij nam haar in zijn armen, hield haar dicht tegen zich aan, wang tegen wang, met zijn gezicht in haar haar. Ze sloeg haar armen om hem heen.

Zo bleven ze een tijdje zwijgend tegen elkaar aan staan. Ze lieten de angst die ze nog hadden langzaam verdampen in de vertrouwelijke warmte van hun omhelzing. Angst en liefde waren onafscheidelijk. Als je jezelf van iemand liet houden, maakte je je kwetsbaar, en kwetsbaarheid leidde tot angst. Doordat hij Julie had, had zijn leven betekenis, en als ze stierf, zou die betekenis ook sterven.

Met Julie nog in zijn armen leunde Bobby achterover en bestudeerde haar gezicht. Het gedroogde bloed was afgeveegd. De geschaafde plek op haar voorhoofd was nu met een dun geel vlies bedekt. Maar de beproeving die ze hadden doorstaan, had meer sporen achtergelaten dan een schaafwond op haar voorhoofd. Omdat ze zo gebruind was, kon je nooit zeggen dat ze bleek zag, zelfs niet in momenten van grote spanning. Maar op zulke momenten lag er wel een zweem van grijs op haar gezicht, en ook nu had haar huid van kaneel en room een grijze tint die hem aan een grafsteen deed denken.

‘Het is voorbij,’ verzekerde hij haar. ‘En we leven nog.’

‘In mijn dromen is het niet voorbij. Dat duurt nog weken.’

‘Iets als dit draagt alleen maar bij tot de legende van Dakota & Dakota.’

‘Ik wil geen legende zijn. Legenden zijn allemaal dood.’

‘Wij worden levende legenden, en dat levert werk op. Hoe meer werk we krijgen, des te eerder kunnen we de zaak verkopen en aan De Droom beginnen.’ Hij kuste haar zacht op beide mondhoeken. ‘Ik moet even bellen om een lange boodschap op het antwoordapparaat van kantoor in te spreken. Dan weet Clint wat hij moet doen als hij aan het werk gaat.’

‘Ja, als ik straks in bed lig, wil ik dat de telefoon een paar uur stil blijft.’

Hij kuste haar opnieuw en ging naar de telefoon aan de wand naast de koelkast. Toen hij het nummer van kantoor draaide, hoorde hij Julie naar de badkamer lopen, die aan het gangetje lag dat de keuken met de bijkeuken verbond. Op het moment dat zij de badkamerdeur sloot, hoorde Bobby het antwoordapparaat: ‘Dank u dat u Dakota & Dakota hebt gebeld. Er is momenteel niemand …’

Clint Karaghiosis – wiens Grieks-Amerikaanse ouders al fans van Clint Eastwood waren geweest sinds de begintijd van zijn eerste televisieserie, ‘Rawhide’ – was Bobby en Julies rechterhand op kantoor. Hij kon ieder probleem aan. Bobby liet een lange boodschap voor hem achter waarin hij de gebeurtenissen bij Decodyne samenvatte en vertelde wat Clint moest doen om de zaak af te wikkelen. Toen hij had opgehangen, ging hij naar de aangrenzende zitkamer, zette de cd-speler aan en stopte er een disc van Benny Goodman in. De eerste klanken van ‘King Porter Stomp’ brachten de dode kamer tot leven.

Hij ging naar de keuken terug en haalde wat advocaat uit de koelkast. Ze hadden die twee weken geleden gekocht om thuis in alle rust de oudejaarsavond door te brengen, maar uiteindelijk waren ze er niet aan toe gekomen. Hij maakte de fles nu open en schonk twee waterglazen halfvol.

In de badkamer hoorde hij Julie een ellendig geluid maken; ze gaf nu eindelijk over. Het was meer kokhalzen dan overgeven, want ze had in acht of tien uur niet gegeten, maar het klonk heftig genoeg. De hele nacht had Bobby verwacht dat ze haar misselijkheid niet meer kon bedwingen, en het verbaasde hem dat ze zich zo lang had kunnen inhouden.

Hij haalde een fles witte rum uit de bar in de zitkamer en deed een flinke scheut in elk van de glazen advocaat. Hij was bezig voorzichtig in de glazen te roeren toen Julie terugkwam. Ze leek nog grauwer dan tevoren.

Toen ze zag wat hij deed, zei ze: ‘Ik heb dat niet nodig.’

‘Ik weet wat jij nodig hebt. Ik ben helderziend. Ik wist dat je over je nek zou gaan, na wat er vannacht is gebeurd. Nu weet ik dat je dit nodig hebt.’ Hij ging naar het aanrecht en spoelde de lepel af.

‘Nee, Bobby, echt waar, ik kan dat niet drinken.’ De muziek van Goodman scheen haar geen nieuwe energie te geven.

‘Het brengt je maag tot rust. En als je het niet drinkt, kun je niet slapen.’ Hij pakte haar bij de arm vast, liep met haar door de ontbijtruimte naar de zitkamer en zei: ‘Dan lig je te piekeren over mij, over Thomas’ – Thomas was haar broer – ‘en de wereld en iedereen die daarop leeft.’

Ze gingen op de sofa zitten en hij deed geen lampen aan. Het enige licht dat er was, kwam uit de keuken.

Ze trok haar benen onder zich en draaide zich half naar hem toe. In haar ogen glansde een zacht, weerspiegeld licht. Ze nam een slokje van de advocaat.

De kamer was nu vervuld van de akkoorden van ‘One Sweet Letter From You’, een van Goodmans mooiste thematische statements, met een vocaal van Louise Tobin.

Ze zaten een tijdje te luisteren.

Toen zei Julie: ‘Ik ben hard, Bobby, echt waar.’

‘Dat weet ik.’

‘Ik wil niet dat je denkt dat ik niks kan hebben.’

‘Dat denk ik geen moment.’

‘Dat ik misselijk werd, kwam niet door het schieten, of doordat ik de Toyota moest gebruiken om die kerel te overrijden, of zelfs door het idee dat ik je bijna kwijt was …’

‘Dat weet ik. Het kwam door wat je met Rasmussen moest doen.’

‘Het is een slijmerige gluiperd, maar zelfs hij verdient het niet om op die manier kapot te worden gemaakt. Wat ik met hem deed, deugde van geen kanten.’

‘Het was de enige manier om de zaak tot een oplossing te brengen, want je kon pas van een oplossing spreken als we wisten wie hem had ingehuurd.’

Ze dronk nog wat advocaat. Met gefronste wenkbrauwen keek ze naar de troebele inhoud van haar glas, alsof daarin het antwoord op een mysterie te vinden was.

Na Tobins vocaal zette Ziggy Elman een stevige trompetsolo in, gevolgd door Goodmans klarinet. Door die heerlijke geluiden leek de vierkante kamer de meest romantische plaats ter wereld.

‘Wat ik deed … deed ik voor De Droom. Decodyne zal blij zijn dat we hun de naam van Rasmussens opdrachtgever kunnen noemen. Maar dat ik hem daartoe moest dwingen was … erger dan wanneer je iemand in een eerlijk vuurgevecht uitschakelt.’

Bobby legde een hand op haar knie. Het was een mooie knie. Na al die jaren verbaasde hij zich soms nog over haar slankheid en over de delicate lijnen van haar lichaam, want hij zag haar altijd als iemand die sterk was voor iemand van haar formaat, onverzettelijk, onbedwingbaar. ‘Als je Rasmussen niet in de tang had genomen, zou ik het hebben gedaan.’

‘Nee, dat zou je niet. Jij gaat geen gevecht uit de weg, Bobby, en je bent slim en je bent hard, maar er zijn bepaalde dingen die jij nooit kunt doen. Dit was een van die dingen. Dus kom me daar niet mee aan boord.’

‘Je hebt gelijk,’ zei hij. ‘Ik had het niet kunnen doen. Maar ik ben blij dat jij het hebt gedaan. Decodyne is een erg grote klant, en als we dit hadden verknoeid, waren we jaren achteropgeraakt.’

‘Is er iets dat we niet voor De Droom zouden doen?’

‘Jazeker,’ zei Bobby. ‘We martelen geen kleine kinderen met gloeiende messen, en we duwen geen onschuldige oude dametjes de trap af, en we slaan geen mand vol pasgeboren puppy’s met een ijzeren staaf dood – tenminste niet zonder goede reden.’

Ze lachte wel, maar zonder humor.

‘Hoor eens,’ zei hij. ‘Jij bent een goed mens. Je hebt een goed hart, en daar doet wat je met Rasmussen hebt gedaan niets aan af.’

‘Ik hoop dat je gelijk hebt. Het is soms een harde wereld.’

‘Neem nog een glas, dan wordt de wereld wat zachter.’

‘Weet je hoeveel calorieën hierin zitten? Ik word zo dik als een nijlpaard.’

‘Nijlpaarden zijn lief,’ zei hij. Hij nam haar glas en ging naar de keuken terug om nog eens in te schenken. ‘Ik houd van nijlpaarden.’

‘Je zou het niet met een nijlpaard doen.’

‘Natuurlijk wel. Meer om vast te houden, meer om van te houden.’

‘Je zou verpletterd worden.’

‘Nou, ik zou natuurlijk wel bovenop willen.’

13

Candy ging doden. Hij stond in de donkere huiskamer van het huis van een ander, bevend van verlangen. Hij hunkerde naar bloed. Candy ging doden, en hij kon niets doen om zichzelf tegen te houden. Zelfs de gedachte aan zijn moeder kon hem niet bedwingen. Zijn echte naam was James, maar zijn moeder – een zichzelf wegcijferende ziel, buitensporig vriendelijk, boordevol liefde, een heilige – noemde hem altijd Candy. Nooit James. Nooit Jim of Jimmy. Ze had gezegd dat hij liever was dan alles op aarde. Tegen de tijd dat hij zes was, was ze begonnen hem Candy te noemen. En nu hij negenentwintig was, reageerde hij op geen enkele andere naam.

Veel mensen vonden dat moord een zonde was. Hij wist wel beter. Sommigen waren geboren met een hunkering naar bloed. God had hen zo gemaakt en verwachtte dat ze geselecteerde slachtoffers doodden. Het maakte allemaal deel uit van Zijn mysterieuze plan.

De enige zonde was doden wanneer God en je moeder het niet met de keuze van je slachtoffer eens waren, en dat was precies wat hij nu ging doen. Hij schaamde zich. Maar hij voelde ook een grote hunkering.

Hij luisterde naar het huis. Stilte.

Als onwereldse, schimmige beesten stonden de donkere meubelen van de huiskamer om hem heen.

Hijgend en bevend liep Candy naar de eetkamer, de keuken, de zitkamer, en toen langzaam door de hal naar de voorkant van het huis. Hij maakte geen geluid waar iemand die boven lag te slapen wakker van zou worden. Het was of hij niet liep maar zweefde, alsof hij geen mens maar een geest was.

Aan de voet van de trap bleef hij staan en deed een laatste zwakke poging om zijn moorddadige aandrang te overwinnen. Toen dat niet lukte, huiverde hij en liet zijn ingehouden adem ontsnappen. Hij ging de trap op naar de bovenverdieping, waar het gezin waarschijnlijk lag te slapen.

Zijn moeder zou het begrijpen en hem vergeven.

Ze had hem geleerd dat doden goed en moreel verantwoord was – maar alleen wanneer het nodig was, alleen wanneer het de familie ten goede kwam. Als hij uit pure aandrang had gedood, was ze altijd verschrikkelijk kwaad op hem geweest, eigenlijk zonder goede reden. Het was nooit nodig geweest dat ze hem fysiek voor zijn dwalingen strafte, want haar ongenoegen deed hem meer pijn dan iedere straf die ze had kunnen bedenken. Dagen achtereen weigerde ze dan tegen hem te praten, en dat stilzwijgen maakte dat hij pijn in zijn borst kreeg, alsof zijn hart zich krampachtig samentrok en niet meer wilde slaan. Ze keek dan ook dwars door hem heen, alsof hij niet bestond. Wanneer de andere kinderen over hem spraken, zei ze: ‘O, jullie bedoelen wijlen je broer, Candy, jullie arme dode broer. Nou, als jullie willen, mogen jullie over hem blijven praten, maar alleen onder elkaar, niet tegen mij, nooit tegen mij, want ik wil niet meer aan hem denken, niet aan die slechte jongen. Hij deugde niet, die jongen, deugde helemaal niet, wilde niet naar zijn moeder luisteren, hij niet, meende altijd dat hij het beter wist. Alleen al het horen van zijn naam maakt me misselijk, maakt me ziek, dus noem hem niet waar ik bij ben.’ Iedere keer dat Candy tijdelijk naar het land van de doden was verbannen omdat hij zich had misdragen, werd er aan de tafel niet voor hem gedekt en moest hij in een hoek staan terwijl de anderen aten, alsof hij een geest was die op bezoek kwam. Ze gunde hem geen glimlach, zelfs geen norse blik, en ze streelde zijn haar niet en raakte zijn gezicht niet met haar warme zachte handen aan, en ze wilde niet dat hij tegen haar aan kwam zitten en zijn vermoeide hoofd op haar borst legde, en ’s avonds moest hij zelf maar zien dat hij in een onrustige slaap viel, zonder dat ze hem een eindweegs vergezelde met verhaaltjes of slaapliedjes. In die totale ballingschap leerde hij meer over de hel dan hij ooit hoopte te weten.

Maar ze zou begrijpen waarom Candy zich vannacht niet kon beheersen, en ze zou hem vergeven. Vroeg of laat vergaf ze hem altijd, want haar liefde voor hem was als de liefde van God voor al Zijn kinderen: volmaakt, vervuld van toegeeflijkheid en genade. Als ze vond dat Candy genoeg had geleden, had ze hem altijd aangekeken, en naar hem geglimlacht, en haar armen gespreid. Op zulke momenten had hij zo veel van de hemel geleerd als hij ooit hoefde te weten.

Ze was nu zelf in de hemel. Zeven lange jaren! God, wat miste hij haar. Maar zelfs nu keek ze naar hem. Ze zou weten dat hij zich vannacht niet kon beheersen, en ze zou in hem teleurgesteld zijn.

Hij ging de trap op, met twee treden tegelijk, en bleef dicht bij de muur, waar de treden meestal minder kraakten. Hij was groot, maar ook gracieus en lichtvoetig, en als er geen treden los zaten of krom van ouderdom waren, kraakten ze niet onder hem.

Boven bleef hij op de overloop staan luisteren. Niets.

In het rookalarm aan het plafond zat een kleine lamp. Er was juist zo veel licht dat Candy twee deuren aan de rechterkant, twee deuren links en een aan het eind kon zien.

Hij sloop naar de eerste deur aan de rechterkant, maakte hem voorzichtig open, en glipte in de kamer daarachter. Hij deed de deur weer dicht en ging er met zijn rug tegenaan staan.

Hoewel zijn hunkering groot was, dwong hij zich om te wachten tot zijn ogen aan het donker gewend waren. Asgrauw licht van een straatlantaarn die minstens een half blok verderop stond, schemerde vaag door de twee ramen naar binnen. Hij zag de spiegel het eerst, een wazige rechthoek waarin het schamele licht troebel weerkaatst werd. Even later kon hij de vorm van de kaptafel onderscheiden. Kort daarop kon hij ook het bed zien en, heel vaag, de ineengedoken gestalte van iemand die onder een lichtgekleurde, enigszins fosforescerende deken lag.

Candy liep voorzichtig naar het bed, pakte de deken en het laken vast en aarzelde, luisterend naar de zachte ritmische ademhaling van de slaper. Hij bespeurde een zweem van eau de toilette, vermengd met de aangename geur van warme huid en pas gewassen haar. Een meisje. Hij kon altijd ruiken of het een meisje of een jongen was. Hij kon ook voelen dat dit meisje jong was, misschien nog een tiener. Als zijn hunkering niet zo intens was geweest, zou hij veel langer hebben geaarzeld, want de ogenblikken die aan het doden voorafgingen waren opwindend, bijna nog mooier dan de daad zelf.

Met een dramatisch snelle armbeweging, alsof hij een goochelaar was die de doek wegsloeg waarachter zich eerst een lege kooi had bevonden en nu wonderbaarlijk genoeg een tamme duif te zien was, trok hij de deken van de slaapster weg. Hij stortte zich op haar en drukte haar met zijn lichaam in de matras.

Ze werd onmiddellijk wakker en probeerde te gillen, al had hij ongetwijfeld alle lucht uit haar longen gepompt. Gelukkig had hij ongewoon grote en sterke handen, en had hij haar gezicht al gevonden voordat ze haar stem begon te verheffen. Hij hield haar mond dicht door met zijn handpalm tegen haar kin te drukken en zijn vingers als een haak in haar wangen te slaan.

‘Wees stil, of ik vermoord je,’ fluisterde hij met zijn lippen tegen haar kleine oor.

Ze maakte een gedempt, paniekerig geluid en kronkelde onder hem, al bereikte ze daar niets mee. Voor zover hij kon nagaan was ze inderdaad een meisje, geen vrouw, misschien niet jonger dan twaalf, in ieder geval niet ouder dan vijftien. Ze was geen partij voor hem.

‘Ik wil je niets doen. Ik neem je, en als ik klaar met je ben, ga ik weg.’

Dat was een leugen, want hij was helemaal niet van plan haar te verkrachten. In seks stelde hij geen enkel belang. Sterker nog, hij walgde van seks, omdat er onnoembare vloeistoffen aan te pas kwamen en een schaamteloos gebruik werd gemaakt van dezelfde organen die voor urineren werden gebruikt. Seks was een onuitsprekelijk weerzinwekkende daad. Dat andere mensen erdoor gefascineerd werden, bewees voor Candy alleen maar dat mannen en vrouwen tot een gevallen soort behoorden en dat de wereld een beerput van zonde en waanzin was.

Of het nu kwam doordat ze hem geloofde of doordat ze half verlamd van angst was – ze bood geen weerstand meer. Misschien had ze gewoon al haar energie nodig om adem te halen. Candy’s volle gewicht – meer dan honderd kilo – drukte op haar borst en haar longen. Op zijn hand, waarmee hij haar mond dichthield, voelde hij haar koele inademingen, gevolgd door korte, verhitte uitademingen.

Zijn ogen waren nog meer aan het donker gewend geraakt. Hoewel hij de details van haar gezicht nog niet kon zien, zag hij haar ogen donker glanzen, glinsterend van angst. Hij kon ook zien dat ze blond was; haar lichte haar ving zelfs het grauwe schemerlicht van de ramen en glansde met zilveren lichtpuntjes.

Met zijn vrije hand duwde hij voorzichtig haar haar van de rechterkant van haar hals weg. Hij veranderde enigszins van positie, schoof zich omlaag om zijn lippen tegen haar keel te kunnen drukken. Hij kuste het zachte vlees, voelde het kloppen van haar ader tegen zijn lippen, beet toen door en vond het bloed.

Ze verzette zich uit alle macht onder hem, maar hij hield haar neergedrukt en zorgde dat ze niets kon beginnen. Zijn begerige mond liet zich niet verdrijven van de wond die hij had gemaakt. Hij slikte snel, maar kon de dikke, zoete vloeistof niet zo snel verwerken als die toestroomde. Maar algauw stroomde het bloed minder snel. De krampachtige bewegingen van het meisje werden minder heftig en hielden geleidelijk op, tot ze zo roerloos onder hem lag als was ze niets meer dan een verwarde berg lakens.

Hij kwam van haar af en deed de lamp op het nachtkastje juist lang genoeg aan om haar gezicht te kunnen zien. Hij wilde altijd hun gezichten zien, desnoods nadat ze hun offer hadden gebracht. Hij keek ook graag in hun ogen, die niet dof waren maar leken te staren naar de verre plaats waarheen hun ziel was gegaan. Het was hem niet helemaal duidelijk waarom hij daar nieuwsgierig naar was. Per slot van rekening vroeg hij zich, als hij een biefstuk at, ook niet af hoe de koe er had uitgezien. Dit meisje – en elk van de anderen aan wie hij zich tegoed had gedaan – zou voor hem niets meer moeten zijn dan een stuk vee. Eens, in een droom, toen hij klaar was met drinken uit een opengereten keel, had zijn slachtoffer, hoewel ze dood was, tegen hem gesproken en hem gevraagd waarom hij haar na haar dood nog wilde zien. Toen hij had gezegd dat hij het antwoord op die vraag niet wist, had ze opgemerkt dat hij, wanneer hij in het donker had gedood, misschien het gezicht van zijn slachtoffer moest zien omdat hij onbewust verwachtte zijn eigen gezicht naar hem te zien terugkijken, wit als ijs en met dode ogen. ‘Diep in je hart,’ had het slachtoffer in zijn droom gezegd, ‘weet je dat je zelf al dood bent, vanbinnen opgebrand. Je beseft dat je, als je je slachtoffers hebt gedood, meer met hen gemeen hebt dan tevoren.’ Die woorden waren weliswaar in een droom tegen hem gesproken en waren in feite klinkklare onzin, maar toch was hij met een schreeuw wakker geworden. Hij was niet dood, maar leefde, een sterke gezonde man, een man met een behoefte die ongewoon maar ook sterk was. De woorden van het slachtoffer in zijn droom waren hem al die jaren bijgebleven, en als ze op momenten als dit in zijn geheugen weerklonken, maakten ze hem bang. Zoals altijd weigerde hij erover na te denken. In plaats daarvan richtte hij zijn aandacht op het meisje dat op het bed lag.

Ze leek een jaar of veertien en was erg aantrekkelijk. Gefascineerd door de smetteloze huid van haar gezicht, vroeg hij zich af of haar huid ook zo perfect zou aanvoelen, zo glad als porselein, als hij haar met zijn vingertoppen durfde aan te raken. Haar lippen waren enigszins van elkaar gekomen, alsof ze voorzichtig door haar geest waren opengeduwd op het moment dat die haar verliet. Haar prachtig blauwe, heldere ogen leken enorm groot, te groot voor haar gezicht, zo groot en helder als een winterse hemel.

Hij had wel uren naar haar kunnen kijken.

Met een zucht van spijt deed hij de lamp uit.

Hij stond nog een tijdje in de duisternis, met de scherpe geur van haar bloed in zijn neusgaten.

Toen zijn ogen weer aan het donker gewend waren, ging hij naar de gang terug. Hij nam niet de moeite de deur van het meisje achter zich dicht te doen en ging naar de kamer tegenover de hare. Die bleek leeg te zijn.

Maar in de kamer daarnaast rook Candy een zweem van muf zweet en hoorde hij iemand snurken. Dit was een jongen, zeventien of achttien, geen groot maar ook geen klein kind, en hij bood meer verzet dan zijn zuster. Maar hij sliep op zijn buik, en nadat Candy de deken had weggetrokken en zich op de jongen had geworpen, drukte hij diens gezicht in het kussen en de matras om hem te smoren en hem het schreeuwen te beletten. De worsteling was heftig maar van korte duur. De jongen verloor het bewustzijn door zuurstofgebrek, en Candy draaide hem om. Toen hij op de blootgelegde keel afging, stootte Candy een diepe, begerige kreet uit, harder dan alle geluiden die de jongen had gemaakt.

Later, toen hij de deur van de vierde slaapkamer openmaakte, viel het eerste vage licht van de dageraad door de ramen naar binnen. In de hoeken heerste nog schaduw, maar de diepere duisternis was verdreven. Het vroege licht was te ijl om de voorwerpen kleur te geven, en alles in de kamer leek de een of andere nuance van grijs te hebben. Een aantrekkelijke blonde vrouw van achter in de dertig lag op een kant van een breed tweepersoonsbed te slapen. Omdat de lakens en deken op de andere helft van het bed nauwelijks beroerd waren, nam hij aan dat de man van de vrouw haar had verlaten of voor zaken op reis was. Hij zag een halfvol glas water en een plastic flesje met medicijnen op het nachtkastje staan. Hij pakte het medicijnflesje op en zag dat het voor tweederde met kleine pillen was gevuld. Volgens het etiket was het een slaapmiddel. Op dat etiket las hij ook haar naam: Roseanne Lofton.

Candy bleef een tijdje naar haar gezicht staan kijken en voelde een oud verlangen naar moederlijke vertroosting. De hunkering beheerste hem nog steeds, maar hij wilde haar niet heftig tot zich nemen, hij wilde haar niet openscheuren en in een paar minuten leegzuigen. Voor deze vrouw wilde hij de tijd nemen.

Hij wilde aan deze vrouw zuigen zoals hij bloed van zijn moeder had gezogen in de tijd dat ze hem dat nog toestond. Soms, als hij in haar gunst was, maakte zijn moeder een ondiepe snee in de palm van haar hand of prikte in een van haar vingers, en dan mocht hij tegen haar aan kruipen en een uur of langer haar bloed zuigen. Dan daalde er een grote rust over hem neer, een gelukzaligheid zo diep dat de wereld en alle verdriet dat daar heerste niet meer voor hem bestonden, omdat het bloed van zijn moeder anders was dan alle andere bloed, zo zuiver als de tranen van een heilige. Omdat ze zulke kleine wonden had gemaakt, kon hij natuurlijk maar een klein beetje van haar drinken, maar dat kleine beetje was hem dierbaarder en voedzamer dan de liters die hij uit tientallen andere mensen had kunnen zuigen. De vrouw die voor hem lag zou niet zulke nectar in haar aderen hebben, maar als hij zijn ogen dichtdeed terwijl hij van haar zoog, en als hij in gedachten terugging naar de tijd voor zijn moeders dood, kon hij misschien iets terugvinden van die verfijnde rust die hij toen had gekend … en een vage echo van die oude gelukzaligheid ondergaan. Ten slotte liet Candy zich, zonder de deken weg te trekken, op het bed zakken en strekte zich naast de vrouw uit. Hij zag haar zware oogleden fladderen en opengaan. Ze keek met knipperende ogen naar hem terwijl hij tegen haar aan kroop, en een ogenblik dacht ze blijkbaar dat ze nog droomde, want de spieren van haar slappe gezicht vormden geen enkele uitdrukking.

‘Ik wil alleen je bloed,’ zei hij zachtjes.

Plotseling zette ze de nawerking van het slaapmiddel van zich af en sperde van schrik haar ogen open.

Voordat ze de schoonheid van dat moment kon bederven door te gillen of verzet te bieden en daarmee de illusie verstoorde dat ze zijn moeder was en haar bloed vrijwillig aan hem gaf, sloeg hij met zijn zware vuist tegen de zijkant van haar hals. Meteen daarop sloeg hij haar opnieuw. Vervolgens hamerde hij twee keer tegen de zijkant van haar gezicht. Ze zakte bewusteloos in het kussen terug.

Hij schoof onder de deken om dicht tegen haar aan te liggen, trok haar hand naar zich toe en knabbelde eraan. Hij legde zijn hoofd op het kussen, zodat zijn gezicht tegenover het hare lag, hield haar hand tussen hen in en dronk het bloed dat langzaam uit haar palm druppelde. Na een tijdje sloot hij zijn ogen en probeerde zich te verbeelden dat ze zijn moeder was, en ten slotte daalde er een heerlijke rust over hem neer. Maar hoewel hij op dat moment gelukkiger was dan hij in lange tijd was geweest, was het geen diepgaand geluk, alleen een vernislaagje van vreugde dat de buitenkant van zijn hart liet glanzen maar de binnenste kamers donker en koud liet.

14

Na maar een paar uur slaap werd Frank Pollard op de achterbank van de gestolen Chevrolet wakker. De ochtendzon die in de auto scheen, was helder genoeg om hem te laten schrikken.

Hij was stijf en rusteloos en had pijn. Zijn keel was droog en zijn ogen brandden alsof hij in geen dagen had geslapen.

Kreunend zwaaide Frank zijn benen van de bank, ging zitten en schraapte zijn keel. Hij merkte dat zijn beide handen verdoofd aanvoelden, koud en dood, en hij zag dat hij ze tot vuisten had gebald. Blijkbaar had hij al een hele tijd met die vuisten liggen slapen, want hij kon zijn handen niet meteen ontspannen. Met veel moeite opende hij zijn rechtervuist – en een handvol van iets zwarts en korreligs viel tussen zijn tintelende vingers door.

Hij staarde verbijsterd naar de fijne korrels die op een pijp van zijn spijkerbroek en op zijn rechterschoen waren gevallen. Hij bracht zijn hand omhoog om nog eens goed naar het spul te kijken. Het zag eruit als zand en rook daar ook naar.

Zwart zand? Hoe was hij daaraan gekomen?

Toen hij zijn linkerhand opendeed, viel er nog meer zand uit.

In verwarring keek hij door de raampjes naar de woonwijk om hem heen. Hij zag groene gazons, waar hier en daar de donkere aarde doorheen schemerde, bloembedden met compost, bergjes houtspaanders rond een paar struiken, maar niets dat leek op het spul dat hij krampachtig in zijn vuisten had gehouden.

Hij was in Laguna Niguel, dus de Stille Oceaan was dichtbij, met overal brede stranden. Maar die stranden waren wit, niet zwart. Toen het bloed weer goed door zijn verkrampte vingers stroomde, leunde hij achterover, bracht zijn handen voor zijn gezicht en staarde naar de zwarte korrels op zijn bezwete huid. Zand, zelfs zwart zand, was een nederige en onschuldige substantie, maar de materie op zijn hand zat hem zo dwars als wanneer het vers bloed was geweest.

‘Wie ben ik en wat gebeurt er met mij?’ vroeg hij zich hardop af. Hij wist dat hij hulp nodig had. Maar hij wist niet tot wie hij zich kon wenden.

15

Bobby werd wakker van een Santa Ana-wind die buiten door de bomen ruiste. De wind floot onder de dakranden door en zong een lied van getik en gekraak in het dak van cederspanen en de zolderbalken. Hij knipperde met zijn slaperige ogen en tuurde naar de cijfers 12:07 op het plafond van de slaapkamer. Omdat ze soms op vreemde uren werkten en overdag sliepen, hadden ze rolluiken aan de buitenkant van de ramen laten installeren, waardoor het altijd stikdonker in de kamer was, afgezien van de lichtgroene cijfers van de projectieklok, die op het plafond zweefden als een gewichtige boodschap uit het Hiernamaals.

Omdat hij tegen de ochtend naar bed was gegaan en onmiddellijk in slaap was gevallen, wist hij dat het zeven over twaalf in de middag en niet in de nacht was. Hij had zo’n zes uur geslapen. Een ogenblik bleef hij nog roerloos liggen en vroeg zich af of Julie wakker was.

‘Ja,’ zei ze.

‘Dat is gek,’ zei hij. ‘Je wist wat ik dacht.’

‘Dat is niet gek,’ zei ze. ‘Dat is getrouwd.’

Hij stak zijn hand naar haar uit en ze kwam in zijn armen.

Een tijdlang hielden ze elkaar alleen maar vast en hadden er genoeg aan om dicht bij elkaar te zijn. Maar uit een wederzijds en stilzwijgend verlangen begonnen ze de liefde te bedrijven.

Omdat de groene cijfers van de projectieklok niet licht genoeg waren om de duisternis te verdrijven, kon Bobby niets van Julie zien. Maar hij ‘zag’ haar met zijn handen. Hij genoot van de gladheid en warmte van haar huid, de mooie rondingen van haar borsten, de hoekigheid op precies de plaatsen waar hoekigheid wenselijk was, haar strakke spieren en de vloeiende beweging van spieren en botten. Hij leek wel een blinde die zijn handen gebruikte om een innerlijk beeld van ideale schoonheid op te roepen.

De wind schudde de wereld buiten het huis, tegelijk met de climaxen die Julie aan het schudden brachten. En toen Bobby zich niet langer kon inhouden, toen hij zich met een schreeuw in haar leegstortte, schreeuwde de gierende wind ook, en een vogel die beschutting op een dakrand had gezocht, kwam met geritsel van vleugels en een schelle kreet van zijn plaats.

Een tijdlang lagen ze naast elkaar in de duisternis. Hun adem vermengde zich en ze raakten elkaar bijna eerbiedig aan. Ze wilden niet spreken; woorden konden alleen maar afbreuk doen aan dit geluk.

De aluminium rolluiken trilden zacht in de gierende wind. Geleidelijk maakte het nagenieten plaats voor een vreemd soort onbehaaglijkheid, waar Bobby geen reden voor zou kunnen noemen. De duisternis om hen heen begon drukkend te worden, alsof de voortdurende afwezigheid van licht de atmosfeer op de een of andere manier dichter maakte, net zo lang tot de lucht zo taai als stroop was. Hoewel hij zojuist de liefde met haar had bedreven, had hij het vreemde idee dat Julie niet echt bij hem was, dat hij zich had verenigd met een droom, of met de gestolde duisternis zelf, en dat ze hem ’s nachts was ontstolen, van hem weg was gehaald door een macht die hij niet kon doorgronden en die voor altijd buiten zijn bereik zou zijn.

Hij vond het een absurde, kinderlijke angst, maar richtte zich toch op een elleboog op en deed een van de leeslampjes aan.

Toen hij Julie glimlachend naast zich zag liggen, haar hoofd op een kussen, werd zijn onverklaarbare angst abrupt kleiner. Hij liet een zucht ontsnappen en merkte tot zijn verbazing dat hij al die tijd zijn adem had ingehouden. Toch bleef hij gespannen, en de aanblik van Julie, veilig en ongedeerd afgezien van de schaafwond op haar voorhoofd, kon die spanning niet wegnemen.

‘Wat is er?’ vroeg ze, scherpzinnig als altijd.

‘Niets,’ loog hij.

‘Een beetje hoofdpijn van al die rum in de advocaat?’

Waar hij last van had, was geen kater, maar het vreemde gevoel dat hij Julie zou verliezen, dat er daarbuiten in die vijandige wereld iets was dat haar kwam weghalen. Als optimist in de familie had hij in de regel niet veel onheilspellende voorgevoelens. Juist daarom maakte dit vreemde, dreigende gevoel hem banger dan hij zou zijn geweest als hij zulke gevoelens wel vaker had gehad.

‘Bobby?’ zei ze met gefronste wenkbrauwen.

‘Hoofdpijn,’ verzekerde hij haar.

Hij boog zich naar haar toe en kuste haar ogen, en deed dat nog een keer. Hij drukte zich zo dicht tegen haar aan dat ze niets van zijn gezicht zag, en ook niets van de angst die hij niet kon verbergen.

Later, toen ze zich hadden gedoucht en aangekleed, namen ze staande aan de keukenbar een haastig ontbijt: broodjes met frambozenjam, ieder een halve banaan en zwarte koffie. Ze kwamen overeen dat ze niet naar kantoor zouden gaan. Na een kort telefoontje met Clint Karaghiosis wisten ze dat de Decodyne-zaak bijna was afgewikkeld en er geen andere zaak was die hun dringende persoonlijke aandacht opeiste.

Hun Suzuki Samurai stond in de garage te wachten, en toen Bobby hem zag, voelde hij zich meteen veel beter. De Samurai was een kleine terreinwagen met vierwielaandrijving. Hij had de aankoop goedgepraat door Julie te vertellen dat de wagen niet alleen nuttig was maar ook recreatieve mogelijkheden bood, zeker in verhouding tot de relatief lage prijs, maar in werkelijkheid had hij het ding gewoon willen hebben omdat het leuk was om ermee te rijden. Ze had zich niet laten misleiden, maar ze was voor de auto bezweken omdat zij ook vond dat het leuk was om ermee te rijden. Ditmaal was ze, toen hij voorstelde dat zij zou rijden, bereid hem achter het stuur te laten zitten.

‘Ik heb vannacht al genoeg gereden,’ zei ze, terwijl ze haar gordel omdeed.

Dode bladeren, takjes, een paar stukjes papier en nog wat minder goed te identificeren stukjes afval wervelden en ritselden door de winderige straten. Uit het oosten kwamen zandhozen, voortgejaagd door de Santa Ana’s – genoemd naar de bergen waar ze vandaan kwamen – die door de canyons raasden en over de met dorre struiken begroeide heuvels die nog niet door de projectontwikkelaars van Orange County met duizenden nagenoeg identieke huizen van hout en pleisterkalk waren bedekt. Bomen bogen zich naar de stuwende oceanen van lucht die in krachtige en grillige vlagen naar de echte zee in het westen bulderden. De mist van de afgelopen nacht was weg, en het was nu zo helder dat ze vanuit de heuvels Catalina Island zagen liggen, veertig kilometer uit de kust.

Julie schoof een cd van Artie Shaw in de speler, en de soepele melodie en het milde ritme van ‘Begin the Beguine’ vulden de auto. De warme saxofoonklanken van Les Robinson, Hank Freeman, Tony Pastor en Ronnie Perry voegden een vreemd contrapunt toe aan de chaos en dissonantie van de Santa Ana-winden.

Bobby reed van Orange in zuidwestelijke richting naar de badplaatsen Newport, Corona Del Mar, Laguna, Dana Point. Hij maakte zo veel mogelijk gebruik van de weinige geasfalteerde straten in dit geürbaniseerde gebied die nog betrekkelijk stil waren. Ze kwamen zelfs langs een paar van de sinaasappelbossen waarmee de hele streek eens bedekt was geweest maar die bijna allemaal voor de meedogenloze opmars van woningen en winkelcentra hadden moeten wijken.

Naarmate ze meer kilometers hadden afgelegd, werd Julie spraakzamer en opgewekter, maar Bobby wist dat ze de schijn wilde ophouden. Iedere keer als ze naar haar broer Thomas gingen, deed ze haar uiterste best om de moed erin te houden. Hoewel ze van Thomas hield, brak haar hart iedere keer dat ze bij hem was opnieuw. Daar0m moest ze zich van tevoren als het ware pantseren met een kunstmatig goed humeur.

‘Geen wolkje in de lucht,’ zei ze toen ze langs de oude fruitgroothandel Irving Ranch kwamen. ‘Is het geen prachtige dag, Bobby?’

‘Een schitterende dag,’ beaamde hij.

‘De wind moet de wolken helemaal naar Japan hebben geblazen. Ze hangen nu in hoge stapels boven Tokio.’

‘Ja. Op dit moment valt het Californische straatvuil op de Ginza.’

Honderden rode bougainvillebloesems, door de wind van hun ranken geplukt, dwarrelden over de weg, en een ogenblik leek het of de Samurai in een vuurrode sneeuwstorm verzeild raakte. Misschien kwam het doordat ze juist over Japan hadden gesproken, maar die wind van bloemblaadjes had iets oosters. Het zou hem niet hebben verbaasd als ze opeens een vrouw in kimono langs de weg hadden zien staan, bespikkeld met schaduwvlekken van de bomen.

‘Zelfs een storm is hier mooi,’ zei Julie. ‘Mogen we ons niet gelukkig prijzen, Bobby? Mogen we ons niet gelukkig prijzen dat we op deze heel bijzondere plaats wonen?’

Shaw’s ‘Frenesi’ werd ingezet, swing met veel snarenwerk. Telkens wanneer Bobby dat nummer hoorde, kon hij zich bijna verbeelden dat hij in een film uit de jaren dertig of veertig was en straks zijn oude vriend Jimmy Stewart of misschien Bing Crosby zou tegenkomen, en dat ze dan gingen lunchen met Cary Grant en Jean Arthur en Katharine Hepburn, en dat er dan idiote dingen gingen gebeuren.

‘In welke film ben je?’ vroeg Julie. Ze kende hem te goed.

‘Weet ik nog niet. Misschien in The Philadelphia Story.’

Tegen de tijd dat ze het parkeerterrein van het Cielo Vista Verpleegtehuis waren opgereden, had Julie zichzelf in een erg goed humeur gebracht. Ze stapte uit de Samurai, keek naar het westen en grinnikte naar de horizon, de grens tussen zee en hemel, alsof ze nooit eerder zoiets spectaculairs had gezien. Nu was het ook een schitterend vergezicht, want Cielo Vista stond op een rotsige heuvel, een kilometer van de oceaan, en keek uit over een lang stuk van de Goudkust van zuidelijk Californië. Bobby keek er ook vol bewondering naar, zijn schouders enigszins ingetrokken en zijn hoofd naar voren gestoken om zich tegen de koude windvlagen te beschermen.

Toen Julie er klaar voor was, pakte ze Bobby’s hand en kneep daar hard in. Ze gingen samen naar binnen.

Het Cielo Vista Verpleegtehuis was een particuliere instelling zonder overheidssubsidie, en de architect had iedere gelijkenis met andere dergelijke instellingen vermeden. De twee verdiepingen hoge Spaanse façade van licht perzikkleurig stucwerk werd geaccentueerd door witmarmeren zuilen, deurposten en raamkozijnen. In inhammen onder gracieuze bogen bevonden zich witgeverfde balkondeuren. De wandelpaden lagen in de schaduw van prieeltjes van rasterwerk, behangen met een mengeling van purper en geel bloeiende bougainville, waaraan de wind een koor van nadrukkelijk gefluister ontlokte. Binnen lagen grijze vinyltegels met perzikkleurige en turkooizen spikkels op de vloeren, en de muren waren perzikkleurig, maar aan de onderkant wit, hetgeen tegelijk warm en luchtig aandeed.

Ze bleven even in de hal staan. Julie nam een kam uit haar tas en trok de door de wind gevormde klitten uit haar haar. Nadat ze langs de receptie in de gezellige bezoekersruimte waren gegaan, volgden ze de noordelijke gang naar Thomas’ kamer op de begane grond.

Hij had het achterste van de twee bedden, het dichtst bij de ramen, maar hij lag nu niet op dat bed en zat ook niet in zijn leunstoel. Toen ze in zijn deuropening bleven staan, zat hij aan de tafel die hij met zijn kamergenoot Derek deelde. Thomas zat over de tafel gebogen en was met een schaar een foto uit een tijdschrift aan het knippen. Zoals hij daar zat, leek hij tegelijk kolossaal en kwetsbaar, zwaargebouwd en toch delicaat. Lichamelijk was hij fors, maar mentaal en emotioneel was hij zwak, en die innerlijke zwakheid straalde door dat krachtige uiterlijk heen. Met zijn dikke nek, zware ronde schouders, brede rug, verhoudingsgewijs korte armen en korte dikke benen, zag Thomas eruit als een kabouter, maar toen hij zich van hen bewust was en zich omdraaide om te zien wie er waren, had zijn gezicht niets van de grappige en innemende trekken van een sprookjeswezen. In plaats daarvan was het een gezicht dat van een wreed genetisch lot en een biologische tragedie sprak.

‘Jules!’ zei hij. Hij liet zijn schaar en tijdschrift vallen en gooide in zijn haast om overeind te komen bijna zijn stoel om. Hij droeg een wijde spijkerbroek en een groen geruit flanellen overhemd. Hij leek tien jaar jonger dan hij in werkelijkheid was. ‘Jules, Jules!’

Julie liet Bobby’s hand los, stapte de kamer in en stak haar armen naar haar broer uit. ‘Dag, schat.’

Thomas haastte zich met die schuifelende tred van hem naar haar toe, alsof zijn schoenen zulke zware ijzeren hakken en zolen hadden dat hij ze niet kon optillen. Hoewel hij twintig jaar was, tien jaar jonger dan Julie, was hij tien centimeter kleiner dan zij, amper een meter vijftig. Hij was geboren met het syndroom van Down. Zelfs een leek kon meteen aan zijn gezicht zien dat hij een Mongool was: zijn voorhoofd was grof en schuin; zijn ogen hadden een oosterse stand; de rug van zijn neus was afgeplat; zijn oren stonden laag aan zijn hoofd, dat iets te klein was in verhouding tot zijn lichaam; zijn andere gelaatstrekken bezaten die zachte, zware contouren die vaak met geestelijke onvolwaardigheid samengaan. Hoewel het een gezicht was dat gemakkelijker uiting aan droefheid en eenzaamheid kon geven, tartte het nu de aangeboren, omlaag gerichte lijnen en vormde een wonderlijke glimlach, een warme grijns van pure blijdschap.

Julie had altijd dat effect op Thomas gehad.

Verdraaid, ze heeft dat effect ook altijd op mij, dacht Bobby.

Julie bukte zich enigszins en sloeg haar armen om haar broer zodra die bij haar aangekomen was. Een hele tijd stonden ze tegen elkaar aangedrukt.

‘Hoe gaat het?’ vroeg ze.

‘Goed,’ zei Thomas. ‘Het gaat goed.’ Hij sprak met een zware stem, maar was goed te verstaan, want zijn tong was niet zo misvormd als die van sommige andere slachtoffers van Down’s syndroom. Zijn tong was een beetje groter dan zou moeten, maar hij was niet gespleten en stak ook niet te ver naar voren. ‘Het gaat heel goed.’

‘Waar is Derek?’

‘Op bezoek. Op de gang. Hij komt terug. Het gaat heel goed. Gaat het met jou goed?’

‘Met mij gaat het prima, schat. Prima.’

‘Met mij gaat het ook heel prima. Ik hou van je, Jules,’ zei Thomas blijmoedig, want in het bijzijn van Julie had hij geen last van de verlegenheid die zijn contact met alle andere mensen afremde. ‘Ik hou zo veel van jou.’

‘Ik hou ook van jou, Thomas.’

‘Ik was bang … misschien zou je niet komen.’

‘Ik kom toch altijd?’

‘Altijd,’ zei hij. Nu ontspande hij eindelijk zijn greep op zijn zuster en keek om haar heen. ‘Dag Bobby.’

‘Dag Thomas. Je ziet er goed uit.’

‘O ja?’

‘Zou ik ooit liegen?’

Thomas lachte. Tegen Julie zei hij: ‘Hij is grappig.’

‘Krijg ik ook een knuffel?’ vroeg Bobby. ‘Of moet ik hier met uitgestoken armen blijven staan tot iemand denkt dat ik een hoedenplank ben?’

Aarzelend liet Thomas zijn zuster los. Hij en Bobby omhelsden elkaar. Na al die jaren voelde Thomas zich nog steeds niet helemaal bij Bobby op zijn gemak, niet omdat ze elkaar niet konden lijden of rancunes koesterden, maar omdat Thomas niet van veranderingen hield en daar moeilijk aan kon wennen. Zelfs na meer dan zeven jaar was het feit dat zijn zuster getrouwd was nog iets nieuws voor hem.

Maar hij vindt me aardig, dacht Bobby, misschien net zo aardig als ik hem vind.

Als je het stadium van medelijden eenmaal te boven kwam, was het niet moeilijk om slachtoffers van Down’s syndroom aardig te vinden, want de meesten bezaten een verfrissende argeloosheid. Als ze niet door schaamte of verlegenheid werden afgeremd, waren ze meestal erg openhartig, en eerlijker dan andere mensen, en nooit geneigd tot de trucs en intriges die zo veel contacten tussen ‘gewone’ mensen verstoorden. De vorige zomer had de moeder van een van de andere patiënten op een picknick van Cielo Vista tegen Bobby gezegd: ‘Als ik naar ze kijk, heb ik soms het gevoel dat ze iets hebben – een zachtheid, een speciaal soort vriendelijkheid – dat dichter bij God staat dan alles wat wij in ons hebben.’ Bobby kon zich dat heel goed indenken, nu hij Thomas omhelsde en naar dat lieve, grove gezicht omlaag keek.

‘Hebben we je gestoord bij een gedicht?’ vroeg Julie.

Thomas liet Bobby los en liep vlug naar de tafel, waar Julie naar het tijdschrift stond te kijken waaruit hij een plaatje had geknipt toen ze binnenkwamen. Hij maakte zijn plakboek open – veertien andere die hij met zijn creaties had gevuld stonden naast elkaar in een boekenkast bij zijn bed – en wees op twee bladzijden met opgeplakte knipsels, gerangschikt in regels en coupletten, als poëzie.

‘Dit was gisteren. Gisteren afgemaakt,’ zei Thomas. ‘Kostte me veeeeel tijd, en het was moeilijk, maar nu was … is … het goed.’

Vier of vijf jaar geleden had Thomas besloten dat hij een dichter wilde worden, zoals hij er een op de televisie had gezien. De mate van zwakzinnigheid onder slachtoffers van Down’s syndroom liep sterk uiteen, van licht tot ernstig. Thomas zat ergens dicht boven het midden van de schaal, maar hij bezat niet de geestelijke vermogens om meer dan zijn naam te leren schrijven. Dat weerhield hem niet. Hij had om papier, lijm, een plakboek en stapels oude tijdschriften gevraagd. Omdat hij zelden om iets vroeg, en omdat Julie wel een berg had willen verzetten om hem iets te geven dat hij wilde hebben, had hij de voorwerpen op zijn lijst algauw in zijn bezit gehad. ‘Allerlei bladen,’ had hij gezegd, ‘met verschillende mooie plaatjes … maar ook lelijke … alle soorten.’ Uit Time, Newsweek, Life, Hot Rod, Omni, Seventeen en tientallen andere tijdschriften knipte hij hele illustraties of gedeelten van illustraties en plaatste ze achter elkaar alsof het woorden waren, series afbeeldingen waarmee hij iets tot uiting bracht dat belangrijk voor hem was. Sommige van zijn ‘gedichten’ waren maar vijf afbeeldingen lang, en sommige bestonden uit honderden knipsels die in ordelijke coupletten waren gerangschikt of – en dat kwam vaker voor – losse structuren vormden die op experimentele poëzievormen leken.

Julie nam het plakboek van hem over en ging naar de leunstoel bij het raam, waar ze zich op zijn nieuwste compositie kon concentreren. Thomas bleef bij de tafel en zat gespannen naar haar te kijken.

Zijn beeldgedichten vertelden geen verhalen en hadden geen herkenbaar thematisch verloop, maar het waren ook geen willekeurige verzamelingen van beelden. Een torenspits, een muis, een mooie vrouw in een smaragdgroene baljurk, een veld madeliefjes, een blikje Dole ananasringen, een halve maan, een stapel pannenkoeken met druipende stroop, glinsterende robijnen op een zwartfluwelen doek, een vis met de bek wijdopen, een lachend kind, een biddende non, een vrouw die huilt om het lijk van een dierbare die in een godvergeten oorlog is gesneuveld, een pakje Lifesavers, een hondje met slappe oren, nonnen in het zwart met gesteven witte kappen – uit die en duizenden andere plaatjes in zijn geliefde dozen met knipsels koos Thomas de elementen van zijn composities. Van het begin af zag Bobby een griezelige juistheid in veel van de gedichten, een symmetrie die te fundamenteel was om duidelijk aantoonbaar te zijn, combinaties die tegelijk naïef en diepzinnig waren, ritmen zo echt dat ze ongrijpbaar waren, een persoonlijke visie die duidelijk zichtbaar was maar ook te mysterieus om zelfs maar enigszins begrijpelijk te zijn. In de loop van de jaren had Bobby de gedichten beter, expressiever zien worden, al begreep hij er zo weinig van dat hij niet zou kunnen uitleggen hoe hij die vooruitgang kon zien. Hij wist alleen dat ze beter werden.

Julie keek van het gedicht van twee bladzijden in het plakboek op en zei: ‘Dit is geweldig, Thomas. Als ik het zie, krijg ik zin om … buiten in het gras te rennen … en onder de hemel te staan en misschien zelfs te dansen, gewoon mijn hoofd in de nek te leggen en te lachen. Het maakt me blij dat ik leef.’

‘Ja!’ zei Thomas, in zijn handen klappend.

Ze gaf het boek aan Bobby, en hij ging op de rand van het bed zitten om het te lezen.

Thomas’ gedichten waren vooral zo intrigerend omdat ze altijd een emotionele respons veroorzaakten. Ze lieten de lezer nooit onberoerd, zoals met een willekeurige reeks beelden wel het geval zou zijn. Als Bobby naar Thomas’ werk keek, moest hij soms hardop lachen, en soms was hij zo ontroerd dat hij tranen moest wegknipperen, en soms voelde hij angst of droefheid of spijt of verwondering. Hij wist niet waarom hij die specifieke reactie op een bepaald gedicht vertoonde. Dat was nooit na te gaan. Thomas’ composities functioneerden op zo’n elementair niveau dat ze reacties opwekten in zones van de geest die veel dieper zaten dan het onderbewuste.

Het nieuwste gedicht was daar geen uitzondering op. Bobby voelde wat Julie had gevoeld: dat het leven goed was, dat de wereld mooi was. Hij kon wel juichen omdat hij bestond.

Hij keek van het plakboek op en zag dat Thomas even gespannen op zijn reactie zat te wachten als hij op die van Julie had gewacht. Dat kon een teken zijn dat Bobby’s opinie evenveel waarde voor hem had als die van Julie, ook al leverde dat niet een even lange of vurige knuffel op als Julie had gekregen. ‘Wow,’ zei hij zachtjes. ‘Thomas, dit geeft me zo’n warm, tintelend gevoel dat … het is net of mijn tenen ervan wiebelen.’

Thomas grinnikte.

Als Bobby naar zijn zwager keek, had hij soms het gevoel dat twee Thomassen die triest misvormde schedel deelden. Thomas nummer één was de zwakzinnige, lief maar zonder verstand. Thomas nummer twee had net zo’n goed verstand als iedereen, maar hij bezette maar een klein deel van de beschadigde hersenen die hij met Thomas nummer één deelde, een kamer in het midden, vanwaaruit hij niet rechtstreeks met de buitenwereld kon communiceren. Alle gedachten van Thomas nummer twee werden gezeefd door het deel van de hersenen dat door Thomas nummer één in beslag werd genomen, en leken daardoor uiteindelijk aan Thomas nummer één ontsproten te zijn. Daarom kon de buitenwereld niet weten dat nummer twee er ook nog was, denkend en voelend en helemaal levend – dat wil zeggen, afgezien van die beeldgedichten, die ook als ze door Thomas nummer één waren gezeefd hun essentiële betekenis nog hadden.

‘Je hebt zo’n talent,’ zei Bobby, en dat meende hij – hij was bijna jaloers.

Thomas kreeg een kleur en sloeg zijn ogen neer. Hij stond op en schuifelde vlug naar de zacht zoemende koelkast die naast de deur van de badkamer stond. De maaltijden werden in de gemeenschappelijke eetkamer opgediend, waar op verzoek ook snacks en drankjes verkrijgbaar waren, maar patiënten die over voldoende geestelijke vermogens beschikten om hun kamer schoon te houden mochten een eigen koelkast met hun favoriete snacks en dranken hebben. Dat gaf hun het gevoel dat ze een beetje onafhankelijk waren. Hij pakte drie blikjes cola. Hij gaf er een aan Bobby en een aan Julie. Met het derde liep hij naar de tafel terug, ging zitten en zei: ‘Nog boeven gevangen?’

‘Ja, we houden de gevangenissen vol,’ zei Bobby.

‘Vertel eens.’

Julie boog zich in de leunstoel naar voren en Thomas schoof zijn stoel met rechte rug dichter naar haar toe, tot hun knieën elkaar aanraakten. Ze vertelde hem wat er de vorige nacht bij Decodyne was gebeurd. Ze maakte van Bobby een grotere held dan hij in werkelijkheid was geweest en bagatelliseerde haar eigen rol een beetje, niet alleen uit bescheidenheid maar ook om Thomas geen angst aan te jagen met een te levendig beeld van het gevaar waarin ze zichzelf had gebracht. Thomas was op zijn manier erg hard; als hij dat niet was geweest, zou hij al lang geleden in zijn bed zijn gaan liggen, met zijn gezicht naar de muur, om nooit meer op te staan. Maar hij was niet hard genoeg om het verlies van Julie te kunnen verdragen. Hij zou eronderdoor gaan als hij zich zelfs maar zou voorstellen dat ze kwetsbaar was. Daarom maakte ze van haar roekeloze rit met de Toyota en de schietpartij iets grappigs, opwindend maar niet echt gevaarlijk. Haar gewijzigde versie van de gebeurtenissen amuseerde Bobby bijna net zoals Thomas.

Na een tijdje werd alles wat Julie hem vertelde Thomas te veel. Daardoor werd het verhaal eerder verwarrend dan amusant. ‘Ik ben vol op,’ zei hij, wat betekende dat hij nog probeerde alles te verwerken wat hem verteld was en geen ruimte meer voor nieuwe gegevens had. Hij werd gefascineerd door de wereld buiten Cielo Vista, en verlangde er vaak naar om daarbij te horen, maar tegelijk vond hij die wereld te luidruchtig en fel en kleurrijk om hem in meer dan kleine doses tot zich te nemen.

Bobby pakte een van de oudere plakboeken van de plank en ging op het bed zitten om beeldgedichten te lezen.

Thomas en Julie zaten op hun stoelen, cola’s naast zich, knie aan knie, voorovergebogen en elkaars hand vasthoudend. Soms keken ze elkaar aan, soms niet, ze waren gewoon bij elkaar, dicht bij elkaar. Julie had daar net zo goed behoefte aan als Thomas.

Julies moeder was gedood toen Julie twaalf was. Haar vader was acht jaar later gestorven, twee jaar voordat Bobby en Julie getrouwd waren. Ze was indertijd nog maar twintig geweest en werkte als serveerster om haar studie te betalen en haar helft te betalen van de huur van een etage die ze met een andere studente deelde. Haar ouders waren nooit rijk geweest, en hoewel ze Thomas thuis hadden gehouden, hadden de kosten van zijn verzorging het beetje spaargeld dat ze ooit hadden gehad helemaal opgeslokt. Toen haar vader stierf, had Julie niet genoeg geld gehad om een woning voor haar en Thomas te kunnen betalen, om nog maar te zwijgen van de tijd die het kostte om hem een enigszins normaal leven te laten leiden. Daarom had ze zich gedwongen gezien hem in een tehuis voor geestelijk gestoorde kinderen onder te brengen. Hoewel Thomas het haar nooit kwalijk had genomen, had ze het gevoel dat ze hem in de steek liet.

Ze was van plan geweest criminologe te worden, maar ze gaf haar studie in het derde jaar op en solliciteerde bij de politie. Ze had veertien maanden bij de politie gewerkt toen ze Bobby ontmoette en met hem trouwde. Ze had geleefd van een schijntje; haar levensstijl was nauwelijks beter geweest dan die van een zwerfster. Het grootste deel van haar salaris had ze opgespaard om geld bij elkaar te krijgen waarmee ze nog eens een huisje kon kopen om daar met Thomas te wonen. Kort nadat ze getrouwd waren, toen Dakota Investigations in Dakota & Dakota veranderde, lieten ze Thomas bij zich inwonen. Maar ze werkten op onregelmatige uren, en hoewel sommige slachtoffers van Down’s syndroom zich tot op zekere hoogte zelf konden redden, moest Thomas eigenlijk voortdurend iemand bij zich hebben. Het kostte meer om drie verzorgsters in ploegendienst bij hem te hebben dan om hem een goede verzorging in een particuliere instelling als Cielo Vista te laten geven, maar ze zouden die kosten hebben gedragen als ze voldoende betrouwbare hulp hadden gevonden. Toen het onmogelijk werd om hun werk te doen en daarnaast een eigen leven te leiden en ook nog voor Thomas te zorgen, brachten ze hem naar Cielo Vista. Een comfortabeler tehuis bestond er niet, maar Julie had het gevoel dat ze haar broer voor de tweede keer in de steek liet. Het feit dat hij gelukkig was op Cielo Vista, en daar zelfs opbloeide, maakte haar schuldgevoel niet kleiner.

Het was een deel van De Droom, een belangrijk deel, dat ze de tijd en financiële middelen zouden hebben om Thomas weer bij zich in huis te nemen.

Bobby keek juist van het plakboek op toen Julie zei: ‘Thomas, zou je een tijdje met ons weg willen?’

Thomas en Julie hielden elkaars hand nog vast, en Bobby zag de greep van zijn zwager verstrakken zodra het voorstel tot een uitstapje werd gedaan.

‘We kunnen een eindje gaan rijden,’ zei Julie. ‘Naar de zee. Een wandeling langs het water. Een ijsje kopen. Wat zeg je ervan?’

Thomas keek nerveus naar het dichtstbijzijnde raam, waardoor een stukje helderblauwe hemel te zien was. Witte zeemeeuwen scheerden en buitelden door de lucht. ‘Het is slecht buiten.’

‘Alleen een beetje wind, schat.’

‘Ik bedoel niet de wind.’

‘We zullen het leuk vinden.’

‘Het is slecht buiten,’ herhaalde hij. Hij beet op zijn onderlip. Soms wilde hij heel graag de buitenwereld in, maar het gebeurde ook wel dat hij daarvoor terugdeinsde alsof de lucht buiten Cielo Vista puur vergif was. Thomas was nooit met argumenten van zijn angst af te brengen, en Julie wist dan ook dat ze niet moest aandringen.

‘Misschien de volgende keer,’ zei ze.

‘Misschien,’ zei Thomas, zijn blik neergeslagen. ‘Maar vandaag is het echt slecht. Ik … kan het voelen … die slechtheid … mijn hele huid is koud.’

Een tijdlang sneden Bobby en Julie andere onderwerpen aan, maar Thomas was uitgepraat. Hij zei niets, maakte niet eens oogcontact en liet zelfs niet blijken dat hij hen hoorde.

Op een gegeven moment zaten ze zwijgend bij elkaar, en na een paar minuten zei Thomas: ‘Ga nog niet weg.’

‘We gaan niet weg,’ verzekerde Bobby hem.

‘Alleen omdat ik niet kan praten … dat betekent niet dat ik jullie weg wil hebben.’

‘Dat weten we, jongen,’ zei Julie.

‘Ik … heb jullie nodig.’

‘Ik heb jou ook nodig,’ zei Julie. Ze pakte een van de dikke handen van haar broer op en kuste zijn knokkels.

16

Nadat hij onderweg een elektrisch scheerapparaat had gekocht, ging Frank Pollard naar een benzinestation en schoor en waste zich daar zo goed mogelijk. Hij stopte ook bij een winkelcentrum en kocht een koffer, ondergoed, sokken, een paar overhemden, nog een spijkerbroek en een paar andere dingen. Op het parkeerterrein van het winkelcentrum, waar de gestolen Chevrolet licht schommelde in de windvlagen, deed hij zijn aankopen in de koffer. Vervolgens reed hij naar een motel in Irvine, waar hij zich onder de naam George Farris liet inschrijven en daarbij gebruikmaakte van een van de identiteitspapieren die hij had. Hij deed een vooruitbetaling omdat hij geen creditcard had. Geld had hij in overvloed.

Hij was uit Laguna weggegaan omdat hij niet te lang op één plaats wilde blijven. Misschien was die voorzichtigheid op harde ervaring gebaseerd. Of misschien was hij al zo lang op de vlucht dat hij de behoefte had om voortdurend in beweging te zijn en zich op één plaats nooit lang op zijn gemak kon voelen.

De motelkamer was groot, schoon en smaakvol ingericht. De ontwerper had zich door de Californische mode van de laatste jaren laten meeslepen: witgelakt hout, rotanstoelen met perzikkleurige en lichtblauwe patronen op de kussens, zeegroene gordijnen. Alleen de gespikkelde bruine vloerbedekking, blijkbaar gekozen om vlekken en slijtplekken te camoufleren, bedierf het effect. Door het contrast was het of de lichtgekleurde meubelen niet zomaar op de donkere vloer stonden maar erboven zweefden, een zinsbegoochelend effect dat onrustig en zelfs een beetje spookachtig was.

Het grootste deel van de middag zat Frank op het bed. Hij gebruikte een stapel kussens als ruggensteun. De televisie stond aan, maar hij keek niet. In plaats daarvan probeerde hij in het zwarte gat van zijn verleden door te dringen. Hoe hij zijn best ook deed, hij kon zich nog steeds niets herinneren van het leven dat hij had geleid voordat hij de afgelopen nacht in het steegje ontwaakte. Maar aan de rand van zijn bewustzijn doemde een vreemde en uiterst kwaadaardige gedaante op, en hij vroeg zich bezorgd af of zijn geheugenverlies in feite niet een zegen was.

Hij had hulp nodig. Gezien het geld in de tas en zijn identiteitspapieren op twee verschillende namen vermoedde hij dat het onverstandig zou zijn om hulp bij de autoriteiten te zoeken. Hij pakte de beroepengids van een van de nachtkastjes en keek bij de privédetectives.

Maar zo’n detective deed hem aan oude films met Humphrey Bogart denken. Het leek hem iets dat niet meer in de moderne tijd paste. Hoe kon iemand in een regenjas en met een gleufhoed op hem helpen zijn geheugen terug te krijgen?

Uiteindelijk, terwijl de wind klaagzangen aanhief tegen het raam, strekte Frank zich uit om wat slaap in te halen.

Een paar uur later, een uur of zo voor het donker werd, schrok hij plotseling wakker, zacht jengelend en happend naar adem. Zijn hart ging verwoed tekeer.

Toen hij zijn benen over de zijkant van het bed had gezwaaid om rechtop te gaan zitten, zag hij dat zijn handen nat en rood waren. Zijn overhemd en spijkerbroek waren besmeurd met bloed. Een deel daarvan, maar niet alles, was zijn eigen bloed, want op zijn beide handen zaten diepe, bloedende schrammen. Zijn gezicht prikte, en in de spiegel van de badkamer zag hij twee lange schrammen op zijn rechterwang, een op zijn linkerwang en een vierde op zijn kin.

Hij begreep niet hoe dit in zijn slaap gebeurd kon zijn. Als hij in de een of andere bizarre droom zichzelf tot bloedens toe had gekrabd – en hij kon zich niets van zo’n droom herinneren – of als iemand anders hem had gekrabd terwijl hij lag te slapen, zou hij meteen wakker zijn geworden. Daaruit volgde dat hij wakker was geweest toen het gebeurde en daarna weer op het bed was gaan liggen en weer in slaap was gevallen – en de hele gebeurtenis was vergeten, zoals hij ook alles was vergeten wat gebeurd was voordat hij in dat steegje wakker was geworden.

Hij ging in paniek naar de slaapkamer terug en keek naar de andere kant van het bed, en toen ook in de kast. Hij wist niet goed wat hij zocht. Misschien een lijk. Hij vond niets.

Alleen al de gedachte dat hij iemand zou doden, maakte hem misselijk. Hij wist dat hij niet in staat was iemand te doden, of het moest uit zelfverdediging zijn. Dus wie had hem over zijn gezicht en handen gekrabd? Wiens bloed had hij op zijn kleren?

In de badkamer terug, trok hij zijn besmeurde kleren uit en maakte er een strak bundeltje van. Hij waste zijn gezicht en handen. Tegelijk met het scheerapparaat had hij een bloedstelpende stift gekocht; die hield hij nu tegen de schrammen om een eind aan het bloeden te maken.

Toen hij zijn eigen ogen in de spiegel zag, straalden die zo’n koortsige blik uit dat hij een andere kant op moest kijken.

Frank trok schone kleren aan en pakte de autosleutels van de kaptafel. Hij was bang voor wat hij in de Chevrolet zou kunnen aantreffen.

Toen hij de grendel van de deur haalde, zag hij dat noch de deurlijst noch de deur zelf met bloed besmeurd was. Als hij ’s middags weg was geweest en was teruggekomen, bloedend aan zijn handen, zou hij niet de tegenwoordigheid van geest hebben gehad om de deur schoon te vegen voordat hij naar bed ging. Trouwens, hij had geen bebloede handdoeken of washandjes zien liggen.

De lucht was helder, de ondergaande zon nog fel. De palmbomen van het motel huiverden in een koele wind en er steeg een ononderbroken gemurmel uit op, geaccentueerd door harde klakgeluiden wanneer de dikke bladeren als klapperende, houten tanden tegen elkaar sloegen. Op het betonpad buiten zijn kamer zaten geen bloedspatten. Ook in de auto was geen bloed te zien, en evenmin op de vuile rubbermat in de kofferbak.

Hij stond bij de open kofferbak en keek met knipperende ogen naar het zonovergoten motel en het parkeerterrein om hem heen. Drie deuren verderop laadden een man en een vrouw van in de twintig bagage uit hun zwarte Pontiac. Een ander echtpaar en hun dochter van lagere-schoolleeftijd liepen haastig door de overdekte galerij, kennelijk op weg naar het restaurant van het motel. Frank realiseerde zich dat hij, als hij bij klaarheldere dag iemand had vermoord, niet naar het hotel had kunnen terugkomen zonder dat iemand hem had opgemerkt.

In zijn kamer terug, ging hij naar het bed en bestudeerde de verkreukte lakens. Er zaten rode vlekken op, maar ze waren niet zo bloederig als ze geweest zouden zijn wanneer de aanval, wat dat ook voor iets geweest mocht zijn, zich daar had voltrokken. Natuurlijk, als al het bloed van hem was, dan zou het vooral ook op de voorkant van zijn overhemd en spijkerbroek terecht zijn gekomen. Maar hij kon nog steeds niet geloven dat hij zichzelf in zijn slaap had gekrabd – de ene hand met de nagels verwoed over de andere, beide handen over zijn gezicht – zonder wakker te worden.

Trouwens, hij was gekrabd door iemand met scherpe nagels. En zijn eigen nagels waren kort, afgebeten tot op het leven.

17

Ten zuiden van het verpleegtehuis Cielo Vista, tussen Corona Del Mar en Laguna, zette Bobby de Samurai in een hoek van een parkeerterrein bij het strand. Hij en Julie liepen naar de branding.

De zee was blauw en groen gemarmerd, met dunne aderen van grijs. Het water was donker in de golfdalen, en lichter en intenser van kleur waar de golven zich verhieven en in de stralen van de laagstaande zon schitterden. In rijen dicht opeen schoven de brandingsgolven naar het strand, groot maar niet kolossaal, met toppen van schuim die door de wind werden weggeslagen.

Surfers in zwarte pakken peddelden op hun planken naar de branding toe om nog een laatste keer over de golven te glijden voor het donker werd. Anderen, ook in zwarte surfpakken, zaten rond een paar grote koelemmers, of dronken warme dranken uit thermosflessen of bier uit blik. Het was te koud geweest om te zonnebaden, en afgezien van de surfers was het strand helemaal verlaten.

Bobby en Julie liepen naar het zuiden tot ze bij een heuveltje kwamen, buiten bereik van het verwaaide zeeschuim. Ze gingen op het harde gras zitten dat hier en daar op de zilte zandbodem groeide. Toen Julie eindelijk sprak, zei ze: ‘Een plek als deze, met zo’n uitzicht. Geen groot huis.’

‘Dat hoeft ook niet. Een huiskamer, een slaapkamer voor ons en een voor Thomas, misschien nog een kleine studeerkamer met boeken aan de wanden.’

‘We hoeven niet eens een eetkamer te hebben, maar ik wil wel graag een grote keuken.’

‘Ja. Een keuken waar je echt in kunt wonen.’

Ze zuchtte. ‘Muziek, boeken, echte zelfgemaakte maaltijden in plaats van kant-en-klaarspul, een heleboel tijd om op de veranda te zitten en van het uitzicht te genieten – en wij met zijn drieën bij elkaar.’

Dat was de rest van De Droom: een huis bij de zee en – door verder een eenvoudig leven te leiden – genoeg financiële zekerheid om twintig jaar eerder met pensioen te kunnen gaan.

Een van de dingen waardoor Bobby zich tot Julie aangetrokken had gevoeld – en omgekeerd – was dat ze beiden doordrongen waren van de kortheid van het leven. Iedereen wist natuurlijk wel dat het leven te kort was, maar de meeste mensen zetten die gedachte uit hun hoofd en leefden alsof het altijd door zou gaan. Als de mensen de dood niet zo gemakkelijk uit hun hoofd konden zetten, zouden ze zich niet zo vreselijk druk maken om de uitslag van een sportwedstrijd, de verwikkelingen van een televisieserie, het gewauwel van politici, of duizend andere dingen die in feite geen enkele betekenis hadden als je ze zag tegen de achtergrond van de eindeloze nacht die uiteindelijk over iedereen zou neerdalen. Dan zouden ze het nog geen minuut kunnen verdragen om in de rij voor de kassa te staan en dan zouden ze het geen uren in het gezelschap van vervelende mensen uithouden. Misschien lag er nog een wereld voorbij deze, misschien zelfs een Hemel, maar daar kon je niet op rekenen; je kon er alleen maar van uitgaan dat er duisternis kwam. In dit geval was zelfbedrog een zegen. Noch Bobby noch Julie was geneigd alles somber in te zien. Julie wist net zo goed als ieder ander hoe ze van het leven moest genieten, en Bobby wist dat ook, al hadden ze geen van beiden de kwetsbare illusie van onsterfelijkheid die de meeste mensen als afweer tegen het ondenkbare gebruikten. Hun besef van sterfelijkheid uitte zich niet in angst of neerslachtigheid, maar in de sterke wil om hun leven niet met een mengelmoes van onzinnige bezigheden door te brengen. Daarom wilden ze het mogelijk maken dat ze vele jaren in hun eigen kleine oase van rust konden doorbrengen.

Julies kastanjebruine haar golfde in de wind. Ze tuurde naar de horizon, waarover zich langzaam het honinggouden licht van de avondzon verbreidde. ‘Wat Thomas zo bang maakt om de buitenwereld in te gaan, is dat er daar mensen zijn, te veel mensen. Maar hij zou gelukkig zijn in een huisje bij de zee, een rustig strand, weinig mensen. Dat weet ik zeker.’

‘Dat zal ook gebeuren,’ verzekerde Bobby haar.

‘Tegen de tijd dat ons bureau zo groot is dat we het kunnen verkopen, is de zuidkust te duur. Maar ten noorden van Santa Barbara is het ook mooi.’

‘Het is een lange kust,’ zei Bobby, en hij legde zijn arm om haar heen. ‘We vinden heus nog wel een plekje in het zuiden. En dan hebben we nog tijd genoeg om ervan te genieten. We hebben niet het eeuwige leven, maar we zijn jong. We hebben nog jaren en jaren te gaan.’

Maar hij herinnerde zich het voorgevoel dat hij die morgen in bed had gehad, toen ze de liefde hadden bedreven, het huiveringwekkende gevoel dat er iets kwaadaardigs door de wereld ging, iets dat Julie van hem weg kwam nemen.

De zon had de horizon geraakt en begon ermee te versmelten. Het gouden licht ging snel over in oranje en vervolgens in bloedrood. Het gras en de hoge planten achter hen ruisten in de wind, en Bobby keek over zijn schouder naar de wervelingen van zand die door de wind over de helling tussen het strand en het parkeerterrein werden gejaagd, als vale geesten die bij het vallen van de nacht een kerkhof ontvluchtten. Vanuit het oosten kantelde een muur van duisternis over de wereld. Het was plotseling koud geworden.

18

Candy sliep de hele dag in de slaapkamer die eens van zijn moeder was geweest, en ademde haar speciale geur in. Twee of drie keer per week schudde hij zorgvuldig een paar druppels van haar favoriete parfum – Chanel No. 5 – op een witte zakdoek met kanten rand die hij op de kaptafel naast haar zilveren kam en borstel had liggen, opdat hij in deze kamer bij elke ademtocht aan haar werd herinnerd. Soms werd hij halfwakker om de kussens recht te leggen of het dekbed strakker om zich heen te trekken, en dan bracht de zweem van parfum hem altijd weer in slaap alsof het een kalmerend middel was. Iedere keer zakte hij dan weer tevreden in zijn dromen weg.

Hij sliep in een trainingsbroek en een T-shirt, want hij kon bijna geen pyjama vinden die groot genoeg was en hij was te preuts om naakt of zelfs maar in zijn ondergoed te slapen. Candy voelde zich onzeker als hij geen kleren droeg, zelfs wanneer niemand hem kon zien. Die hele donderdagmiddag scheen de harde winterzon, maar niets van dat schijnsel kwam langs de roze rolgordijnen die voor de twee ramen hingen. De paar keer dat Candy wakker werd en in de schaduw tuurde, zag hij alleen het parelgrijze glanzen van de spiegel op de kaptafel, en glinsteringen van de zilveren fotolijsten op het nachtkastje. Versuft van de slaap en bedwelmd door het parfum op de zakdoek, kon hij zich gemakkelijk verbeelden dat zijn geliefde moeder in haar rolstoel naar hem zat te kijken, en dan voelde hij zich helemaal veilig.

Kort voor zonsondergang werd hij wakker. Hij bleef een hele tijd liggen, zijn handen achter zijn hoofd gevouwen, starend naar de onderkant van de hemel die boven het grote bed hing. Hij kon die hemel niet zien, maar hij wist dat hij er was, en in zijn verbeelding kon hij het rozenknoppatroon van de stof heel duidelijk waarnemen. Een tijdlang dacht hij aan zijn moeder, aan de mooiste momenten van zijn leven, nu allemaal vervlogen, en toen dacht hij aan het meisje, de jongen en de vrouw die hij de vorige nacht had gedood. Hij probeerde zich de smaak van hun bloed te herinneren, maar die herinnering was niet zo intens als die waarin zijn moeder een rol speelde.

Na een tijdje deed hij de lamp op het nachtkastje aan en keek in de comfortabele, vertrouwde kamer om zich heen: behang met rozenknopjes, beddensprei met rozenknopjes; jaloezieën met rozenknopjes; gordijnen en vloerbedekking met rozenknopjes; donker mahoniehouten bed, kaptafel en ladekast. Twee kleedjes – een groen als de bladeren van een roos, een in de kleur van de bloemblaadjes – hingen over de armleuningen van de schommelstoel.

Hij ging naar de aangrenzende badkamer, deed de deur op slot en keek of hij goed op slot zat. Het enige licht kwam van de tl-buis in de kroonlijst boven de wasbak, want hij had langgeleden zwarte verf op het kleine hoge raam gesmeerd.

Hij keek even naar zijn gezicht in de spiegel, omdat hij daar graag naar keek. In zijn eigen gezicht kon hij zijn moeder zien. Hij had haar blonde haar, zo licht dat het bijna wit was, en haar zeeblauwe ogen. Zijn gezicht had harde, krachtige trekken, zonder haar schoonheid of mildheid, al was zijn mond even vol als de hare.

Toen hij zich uitkleedde, zorgde hij dat hij niet naar zichzelf omlaag keek. Hij was trots op zijn krachtige schouders en armen, zijn brede borstkas en zijn gespierde benen, maar hij hoefde maar een glimp van het seksding op te vangen of hij voelde zich al ziek en een beetje misselijk. Toen hij onder de douche stond en zijn kruis inzeepte, trok hij eerst een want aan die hij van een paar washandjes had gemaakt, opdat het vlees van zijn hand het verdorven vlees daar beneden niet hoefde aan te raken.

Toen hij zich had afgedroogd en aangekleed – sportsokken, sportschoenen, donkergrijze corduroybroek, zwart overhemd – verliet hij aarzelend de geborgenheid van zijn moeders oude kamer. Het was avond geworden, en de overloop werd zwak verlicht door twee gloeilampjes van een laag wattage in een plafondarmatuur die met een laag grijs stof was bedekt en waar de helft van de kristallen hangers uit ontbraken. Links van hem was de trap. Rechts waren de kamer van zijn zusters, zijn eigen oude kamer, en de andere badkamer, waarvan de deur openstond; er was daar geen licht. De eikenhouten vloer kraakte, en de versleten sportschoenen maakten zijn voetstappen niet bepaald zachter. Hij dacht er soms over de rest van het huis eens grondig schoon te maken en misschien zelfs geld uit te geven aan wat nieuwe vloerbedekking en nieuwe verf. Maar hoewel hij de kamer van zijn moeder perfect onderhield, was hij niet gemotiveerd om tijd of geld aan de rest van het huis te besteden, en zijn zusters hadden weinig belangstelling – of talent – voor het huishouden.

Snelle zachte voetstappen waarschuwden hem voor de nadering van de katten, en hij bleef vlak voor de trap staan, bang dat hij op een van hun pootjes of staarten zou trappen als ze naar boven kwam rennen. Even later waren ze boven en krioelden om hem heen: zesentwintig stuks, als zijn meest recente telling niet achterhaald was. Elf waren zwart, een stuk of wat andere waren chocoladebruin of tabaksbruin of dofgrijs, twee waren diep goudkleurig, en maar een was wit. Violet en Verbina, zijn zusters, hielden het meest van donkere katten, hoe donkerder hoe beter.

De dieren renden om hem heen, liepen over zijn schoenen, wreven zich tegen zijn benen, sloegen hun staart om zijn kuiten. Er zaten twee angora’s bij, een abessijn, een staartloze manx, een maltezer en een lapjeskat, maar de meeste waren bastaardkatten van onduidelijke afkomst. Sommige hadden groene ogen, andere gele, of zilvergrijze, of blauwe, en ze keken allemaal met grote belangstelling naar hem. Geen van de katten spinde of miauwde; ze bestudeerden hem in absolute stilte.

Candy moest eigenlijk niet veel van katten hebben, maar hij tolereerde ze, niet alleen omdat ze van zijn zusters waren, maar ook omdat ze in zekere zin een verlengstuk van Violet en Verbina waren. Als hij die katten iets deed, of ze zelfs maar streng toesprak, was dat hetzelfde als wanneer hij naar zijn zusters zou uithalen, en dat zou hij nooit kunnen doen, want zijn moeder had hem op haar doodsbed gezegd dat hij voor de meisjes moest zorgen en hen moest beschermen. Binnen een minuut hadden de katten hun missie volbracht en wendden ze zich, bijna als één kat, van hem af. Met veel gezwiep van staarten, soepele bewegingen van kattenspieren en geruis van zachte vacht, renden ze naar de trap en naar beneden.

Toen hij boven aan de trap was gekomen, waren ze al uit het zicht verdwenen. Hij ging de trap af naar de benedenhal, en de katten waren weg. Hij kwam langs de donkere en muf ruikende huiskamer. Dezelfde muffe lucht kwam uit de studeerkamer, waar de planken vol stonden met de stoffige liefdesromans waar zijn moeder zo van had gehouden, en toen hij door de schemerig verlichte eetkamer liep, kraakte het afval onder zijn schoenen.

Violet en Verbina waren in de keuken. Het was een identieke tweeling. Ze waren even blond, hadden dezelfde lichte en smetteloze huid, dezelfde porseleinblauwe ogen, hoge jukbeenderen, hetzelfde gladde voorhoofd, dezelfde rechte neus met delicate neusgaten, lippen die van nature rood waren, en kleine gelijkmatige tanden, even wit als die van hun katten.

Candy probeerde zijn zusters aardig te vinden, maar dat lukte hem niet. Omwille van zijn moeder kon hij hen niet onaardig vinden, dus hij bleef neutraal en deelde het huis wel met hen, maar niet zoals een echte familie een huis zou delen. Ze waren te mager, vond hij, te kwetsbaar, bijna teer, en te bleek, als schepsels die bijna nooit in de zon kwamen – en dat was ook zo, want ze gingen zelden naar buiten. Hun slanke handen waren goed gemanicuurd, want ze verzorgden zich net zo grondig als de katten. Maar Candy vond hun vingers buitensporig lang, onnatuurlijk buigzaam en lenig. Hun moeder was stevig geweest, met markante gelaatstrekken en een gezonde kleur, en Candy vroeg zich vaak af hoe zo’n vitale vrouw dit bleke tweetal kon hebben voortgebracht.

In een hoek van de keuken had de tweeling zes katoenen dekens op elkaar gelegd voor de katten, al waren die dekens ook voor Violet en Verbina zelf bestemd, want nu konden ze urenlang tussen de katten op de vloer liggen. Toen Candy de keuken binnenkwam, zaten ze op de dekens, met katten om hen heen en op hun schoot. Violet was Verbina’s vingernagels aan het vijlen. Ze keken geen van beiden op, al hadden ze hem natuurlijk al door middel van de katten begroet. Candy had Verbina nooit een woord horen zeggen, nooit in de vijfentwintig jaar van haar leven – de tweeling was vier jaar jonger dan hij – maar hij wist niet of ze niet kon praten, of niet wilde praten, of alleen te verlegen was om iets te zeggen als hij erbij was. Violet was bijna even zwijgzaam als haar zuster, maar als het nodig was, sprak ze wel. Blijkbaar had ze op dat moment niets te zeggen.

Hij ging bij de koelkast staan en keek naar hen zoals ze daar over Verbina’s bleke rechterhand gebogen zaten. Hij veronderstelde dat hij hun met zijn oordeel tekortdeed. Andere mannen zouden hen op een bepaalde manier wel aantrekkelijk vinden. Hij mocht hun armen en benen dan te mager vinden, andere mannen zouden zeggen dat ze soepel en erotisch waren, als de benen van danseressen en de armen van acrobaten. Hun huid was zo zuiver als melk, en hun borsten waren vol. Omdat hij gelukkig geen enkele belangstelling voor seks had, kon hij niet over hun aantrekkingskracht oordelen. Ze hadden gewoonlijk zo weinig mogelijk kleren aan, zo weinig als hij tolereerde voordat hij hun opdracht gaf meer kleren aan te trekken. Ze hielden het huis ’s winters buitensporig warm en droegen vaak – zoals nu ook – een T-shirt en een slipje of shorts. Hun voeten en armen en benen waren bloot. Alleen in de kamer van zijn moeder, die nu van hem was, was het koeler, want hij had de openingen van de luchtverwarming daar dichtgestopt. Als hij er niet was geweest om een zekere mate van zedigheid van hen te verlangen, zouden ze naakt door het huis hebben gelopen.

Heel loom vijlde Violet de duimnagel van Verbina, en ze keken er beiden zo aandachtig naar als zou de zin van het leven eruit af te lezen zijn.

Candy plunderde de koelkast. Hij haalde er een stuk ingeblikte ham uit, en een doosje Zwitserse kaas, mosterd, augurken en een liter melk. Hij pakte brood uit een van de kasten en ging op een stoel met hoge rug aan de oude vergeelde keukentafel zitten.

De tafel, stoelen, kasten en wandbetimmering waren eens glanzend wit geweest, maar ze waren sinds de dood van zijn moeder niet meer geverfd. Daarom waren ze nu geelwit, en grijswit in de naden en hoeken, met allemaal heel dunne barstjes. Het behang met madeliefjespatroon was vuil en kwam hier en daar bij de naden los, en de sitsen gordijnen hingen slap van het stof en de vettigheid.

Candy maakte twee dikke boterhammen met ham en kaas en at ze op. Hij dronk de melk zo uit het pak.

Plotseling sprongen alle zesentwintig katten, die lui rondom de tweeling hadden gelegen, tegelijk op. Ze gingen naar het kattenluikje aan de onderkant van de keukendeur en verlieten het huis in een ordelijke rij. Blijkbaar was het tijd om hun behoeften te doen. Violet en Verbina wilden niet dat het huis naar kattenbakken rook.

Candy deed zijn ogen dicht en nam een grote slok melk. Hij had zijn melk eigenlijk liever op kamertemperatuur of zelfs een beetje warm. Het smaakte vaag naar bloed, al miste het de aangename bitterheid daarvan; het zou meer naar bloed hebben gesmaakt als het niet gekoeld was geweest.

Binnen een paar minuten waren de katten terug. Verbina lag nu op haar rug, haar hoofd op een kussen, haar ogen dicht, haar lippen bewegend alsof ze in zichzelf praatte, hoewel ze geen geluid voortbracht. Ze stak haar andere slanke hand uit opdat haar zuster die nagels ook zorgvuldig kon vijlen. Haar lange benen waren gespreid en Candy kon tussen haar gladde dijen kijken. Ze droeg alleen een T-shirt en een dun perzikkleurig slipje dat de spleet van haar vrouwelijkheid eerder accentueerde dan verborg. De stille katten zwermden naar haar toe, drapeerden zich over haar heen, met meer gevoel voor fatsoen dan zijzelf bezat, en keken beschuldigend naar Candy, alsof ze wisten dat hij had zitten kijken.

Hij sloeg zijn ogen neer en keek naar de kruimels op de tafel.

‘Frankie was er,’ zei Violet.

Eerst verbaasde het feit dat ze sprak hem meer dan wat ze had gezegd. Toen galmde de betekenis van die drie woorden door hem heen alsof hij een gong was die met een hamer was aangeslagen. Hij stond zo abrupt op dat zijn stoel omviel. ‘Hij was hier? In het huis?’

Noch de katten noch Verbina vertrokken zelfs maar een spier om het vallen van de stoel of de scherpte van zijn stem. Ze bleven er loom en onverschillig onder.

‘Buiten,’ zei Violet, die nog naast haar achteroverliggende zuster op de vloer zat en aan haar nagels werkte. Ze had een diepe, bijna fluisterzachte stem. ‘Hij keek naar het huis vanachter de Eugenia-heg.’

Candy wierp een blik in de duisternis achter de ramen. ‘Wanneer?’

‘Om een uur of vier.’

‘Waarom hebben jullie me niet wakker gemaakt?’

‘Hij was er niet lang. Hij is er nooit lang. Een minuut of twee, en dan is hij weer weg. Hij is bang.’

‘Heb je hem gezien?’

‘Ik wist dat hij er was.’

‘Je hebt niet geprobeerd hem tegen te houden toen hij wegging?’

‘Hoe kon ik?’ Ze klonk nu geërgerd, maar haar stem klonk niet minder verleidelijk dan tevoren. ‘Maar de katten gingen achter hem aan.’

‘Hebben ze hem verwond?’

‘Een beetje. Niet erg. Maar hij heeft Samantha gedood.’

‘Wie?’

‘Ons arme poesje. Samantha.’

Candy kende niet alle namen van de katten. In zijn ogen waren ze niet een stel katten, maar één wezen, vaak bewegend als één en waarschijnlijk ook denkend als één.

‘Hij heeft Samantha gedood. Smakte haar kop tegen een van de stenen pilasters aan het eind van het pad.’ Nu keek Violet eindelijk van de hand van haar zuster op. Haar ogen leken meer lichtblauw dan tevoren, ijzig. ‘Ik wil dat je hem pijn doet, Candy. Ik wil dat je hem erg pijn doet, zoals hij onze kat pijn heeft gedaan. Het kan me niet schelen dat hij onze broer is …’

‘Hij is onze broer niet meer, niet na wat hij heeft gedaan,’ zei Candy woedend.

‘Ik wil dat je met hem doet wat hij met onze arme Samantha heeft gedaan. Ik wil dat je hem te pletter slaat, Candy, ik wil dat je zijn kop verbrijzelt, zijn schedel laat openbarsten tot zijn hersenen eruit komen.’ Ze bleef zacht spreken, maar hij was geboeid door haar woorden. Soms, zoals nu, wanneer haar stem nog sensueler was dan gewoonlijk, werkte het geluid niet alleen op zijn oren, maar glipte het ook zijn hoofd binnen, waar het zacht als een nevel over zijn hersenen kwam te hangen. ‘Ik wil dat je op hem inbeukt, dat je hem slaat en uit elkaar trekt tot hij uit niets dan versplinterd bot en gescheurde ingewanden bestaat, en ik wil dat je zijn ogen uitrukt. Hij moet het berouwen dat hij Samantha heeft gedood.’

Candy schudde zich uit zijn lethargie. ‘Inderdaad, als ik hem te pakken krijg, vermoord ik hem, maar niet om wat hij jullie kat heeft aangedaan. Om wat hij onze moeder heeft aangedaan. Weet je dan niet meer wat hij haar heeft aangedaan? Hoe kun je je druk maken om wraak vanwege een kat, terwijl we hem na zeven lange jaren nog steeds niet hebben laten boeten voor onze moeder?’

Ze keek geschrokken, wendde haar gezicht van hem af, en zweeg. De katten gleden van Verbina weg.

Violet ging half op haar zuster, half naast haar liggen. Ze legde haar hoofd op Verbina’s borsten. Hun blote benen waren met elkaar verstrengeld.

Verbina verhief zich enigszins uit haar tranceachtige houding en streelde het zijdezachte haar van haar zuster.

De katten kwamen terug en drukten zich tegen de tweeling aan, in de warme holte tussen hen in.

‘Frank was er,’ zei Candy hardop maar vooral tegen zichzelf, en zijn handen balden zich tot vuisten samen.

Woede laaide in hem op, als een kleine werveling van wind op zee, een werveling die snel in een orkaan zou overgaan. Maar woede was een emotie waaraan hij niet mocht toegeven. Hij moest zich beheersen. Een storm van woede zou de zaadjes van zijn duistere hunkering onzuiver maken. Zijn moeder zou goedkeuren dat hij Frank doodde, want Frank had de familie verraden. Zijn dood zou de familie ten goede komen. Maar als Candy zijn woede te hoog liet oplaaien en Frank dan niet kon vinden, zou hij iemand anders moeten doden, want dan liet de hunkering zich niet meer tegenhouden. Zijn moeder in de Hemel zou zich voor hem schamen, en ze zou een tijdlang haar gezicht van hem afwenden en loochenen dat ze hem ooit ter wereld had gebracht.

Candy keek op naar het plafond, naar de onzichtbare hemel en de plaats bij God waar zijn moeder verbleef, en zei: ‘Ik red me wel. Ik zal mijn zelfbeheersing niet verliezen. Dat zal niet gebeuren.’

Hij wendde zich van zijn zusters en de katten af, en hij ging naar buiten om te zien of er een spoor van Frank was achtergebleven bij de Eugenia-heg, of bij de pilaster waar hij Samantha had gedood.

19

Bobby en Julie aten bij Ozzie’s in Orange en gingen vervolgens naar de aangrenzende bar. De muziek werd verzorgd door Eddie Day, die een gladde soepele stem had. Hij bracht eigentijdse nummers, maar ook melodieën uit de jaren vijftig en het begin van de jaren zestig. Het was geen Big Band, maar sommige vroege rock ’n roll had een swingritme. Ze konden swingen op nummers als ‘Dream Lover’, de rumba dansen op ‘La Bamba’ en de chachacha op alle discodeuntjes die toevallig in Eddie’s repertoire terecht waren gekomen. Ze amuseerden zich prima.

Wanneer het maar enigszins mogelijk was, wilde Julie dansen als ze Thomas in Cielo Vista hadden opgezocht. In de ban van de muziek en het ritme en de dans kon ze alle andere dingen uit haar hoofd zetten – zelfs schuldgevoelens, zelfs verdriet. Niets anders kon haar zo volledig vrij maken. Bobby hield ook veel van dansen, vooral van swing. Dichtbij, uit elkaar, ruilen van plaats, een snelle beweging, weer dicht bij elkaar, uit elkaar, van plaats wisselen met beide handen vast, terug naar uitgangspositie … Muziek had een kalmerend effect, maar dansen kon je hart van vreugde vervullen en ook, als het pijn deed, verdoven.

In de pauze van de musici dronken Bobby en Julie bier aan een tafel bij de rand van de dansvloer. Ze spraken over alles behalve Thomas, en ten slotte kwamen ze over De Droom te spreken – om precies te zijn, hoe ze de bungalow aan zee zouden inrichten wanneer ze die eenmaal hadden. Hoewel ze geen fortuin aan meubilair wilden uitgeven, spraken ze af dat ze zich twee stukken uit het swingtijdperk zouden gunnen: misschien een art-decokastje, van brons en marmer, van Emile-Jacques Ruhlmann, en in ieder geval een wurlitzerjukebox.

‘Het model 950,’ zei Julie. ‘Dat is prachtig. Die buizen met luchtbellen. Die springende gazellen op de voorpanelen.’

‘Daar zijn er nog geen vierduizend van gemaakt. Hitlers schuld. Wurlitzer schakelde op oorlogsproductie over. Het model 500 is ook mooi – of de 700.’

‘Mooi, maar het is niet de 950.’

‘En ze zijn ook niet zo duur als de 950.’

‘Tel jij centen als we het over ultieme schoonheid hebben?’

‘Is de Wurlitzer 950 ultieme schoonheid?’ zei hij.

‘Ja. Wat anders?’

‘Voor mij ben jij de ultieme schoonheid.’

‘Lief,’ zei ze. ‘Maar toch wil ik de 950.’

‘Ben ik voor jou niet de ultieme schoonheid?’ Hij knipperde met zijn ooghaartjes.

‘Voor mij ben jij alleen maar een moeilijke man die mij geen Wurlitzer 950 gunt,’ zei ze, genietend van het spelletje.

‘Wat zou je zeggen van een Seeburg? Een Packard Plamor? Goed. Een Rock-ola?’

‘Rock-ola heeft een paar fantastische kasten gemaakt,’ gaf ze toe. ‘We kopen er daar een van én de Wurlitzer 950.’

‘Je smijt als een dronken matroos met ons geld.’

‘Ik ben voor rijkdom in de wieg gelegd. De ooievaar was in de war. Bracht me niet naar de Rockefellers.’

‘Zou je die ooievaar niet te pakken willen krijgen?’

‘Ik kreeg hem jaren geleden te pakken. Stopte hem in de oven en at hem met Kerstmis. Hij was heerlijk, maar toch zou ik liever een Rockefeller zijn.’

‘Gelukkig?’ vroeg Bobby.

‘Zielsgelukkig. En het komt niet alleen door het bier. Ik weet niet waarom, maar vanavond voel ik me beter dan sinds een eeuwigheid. Ik denk dat we ons doel bereiken, Bobby. Ik denk dat we vroeg met werken kunnen ophouden en dan een lang en gelukkig leven zullen hebben bij de zee.’

Zijn glimlach verflauwde. Hij fronste zijn wenkbrauwen.

‘Wat is er, zuurpruim?’ vroeg ze.

‘Niets.’

‘Neem me niet in de maling. Je doet de hele dag al een beetje vreemd. Je probeert het te verbergen, maar ik kan zien dat iets je dwarszit.’

Hij nam een slokje bier. Toen zei hij: ‘Nou, jij hebt het gevoel dat het allemaal goed komt, maar ik heb een slecht voorgevoel.’

‘Jij? De optimist in het kwadraat?’

Hij keek nog steeds zorgelijk. ‘Misschien is het goed als je een tijdje op kantoor blijft, buiten de vuurlinie.’

‘Waarom?’

‘Mijn slechte voorgevoel.’

‘En dat is?’

‘Dat ik je ga verliezen.’

‘Probeer het maar eens.’

20

Met zijn onzichtbare stokje dirigeerde de wind een koor van fluisterende stemmen in de heg. De dichte Eugenia’s vormden een twee meter hoge muur langs drie kanten van het achtduizend vierkante meter grote perceel, en ze zouden hoger dan het huis zelf zijn geweest als Candy ze niet een paar keer per jaar met een elektrische heggenschaar van hun toppen ontdeed.

Hij opende het smeedijzeren hek, dat een meter hoog was, tussen de twee stenen pilasters en betrad de met grind bestrooide berm van de weg. Links van hem kronkelde de tweebaans asfaltweg zich nog een paar kilometer de heuvels in. Rechts daalde diezelfde weg naar de kust in de verte af, langs huizen op percelen die kleiner werden naarmate ze dichter bij de kust lagen, tot ze in de stad uiteindelijk tien keer zo klein waren als het perceel van de Pollards. Naarmate het land glooiend naar het westen afliep, stonden de lichten dichter op elkaar – om plotseling op te houden, een paar kilometer verderop, alsof ze zich allemaal tegen een zwarte muur verdrongen. Die muur was de nachtelijke hemel en de donkere uitgestrektheid van de diepe, koude zee.

Candy liep langs de hoge heg tot hij het gevoel had op de plaats te zijn aangekomen waar Frank had gestaan. Hij hield zijn beide grote handen omhoog en liet de bladeren in de wind tegen zijn huid trillen, alsof ze hem iets over het korte bezoek van zijn broer konden vertellen. Niets.

Nadat hij de takken uit elkaar had gebogen, tuurde hij door de opening naar het huis, dat er ’s avonds donkerder uitzag dan het in werkelijkheid was, alsof het achttien of twintig kamers had in plaats van tien. De ramen aan de voorkant waren donker; aan de zijkant, naar achteren toe, waar het licht door vettige sitsen gordijnen schemerde, stak een keukenraam met een gele gloed in de duisternis af. Afgezien van dat ene licht leek het huis volkomen verlaten. Een deel van de versiering onder de dakranden was weggevallen. Het dak van de veranda zakte in, en een paar stijlen van de trapleuning waren gebroken. De hele trap hing trouwens scheef. Zelfs in het schaarse licht van de halvemaan kon hij zien dat het huis geverfd moest worden: kaal hout lag als donker bot op veel plaatsen bloot, en de overgebleven verf was afgebladderd of zo doorschijnend als de huid van een albino.

Candy probeerde zich in Franks gedachten te verplaatsen. Hij vroeg zich af waarom Frank steeds terugkwam. Frank was bang voor Candy, en daar had hij ook reden voor. Hij was ook bang voor zijn zusters, en voor alle herinneringen die aan het huis verbonden waren. Dus eigenlijk zou hij weg moeten blijven. Maar hij kwam steeds weer aangeslopen, op zoek naar iets – misschien wel naar iets dat hij zelf niet begreep.

Geërgerd liet Candy de takken terugvallen. Hij liep langs de heg terug en bleef eerst bij de ene en toen bij de andere pilaster staan, op zoek naar de plaats waar Frank zich de katten van het lijf had gehouden en Samantha’s schedel had verbrijzeld. Hoewel het niet meer zo hard waaide als tevoren, had de wind toch het bloed op de stenen laten opdrogen, en de resten gingen schuil in de duisternis. Toch wist Candy zeker dat hij de plaats kon vinden. Hij zat op handen en knieën en tastte voorzichtig de pilaster af, van boven naar beneden, alsof hij verwachtte dat die nog zo warm zou zijn dat hij zijn huid eraan kon schroeien. Maar hoe zorgvuldig hij de contouren van de ruwe stenen en het cement ook aftastte, er was te veel tijd verstreken. Zelfs met zijn uitzonderlijk talent kon hij geen aura van zijn broer meer vinden.

Hij liep haastig over het gebarsten en scheve tuinpad, weg uit de kille nacht, het verstikkend warme huis weer in, naar de keuken, waar zijn zusters in de kattenhoek op de dekens zaten. Verbina zat achter Violet, een kam in haar ene en een borstel in haar andere hand, en bracht het vlasblonde haar van haar zuster in model.

‘Waar is Samantha?’ vroeg Candy.

Violet hield haar hoofd schuin en keek hem verbaasd aan. ‘Dat zei ik toch? Dood.’

‘Waar is het lijk?’

‘Hier,’ zei Violet, die een weids gebaar maakte dat alle uitgespreide kattenbeesten om haar heen omvatte.

‘Welke?’ vroeg Candy. De helft van de katten lag zo stil dat ze allemaal de dode konden zijn.

‘Allemaal,’ zei Violet. ‘Ze zijn nu allemaal Samantha.’

Candy was daar al bang voor geweest. Telkens wanneer een van de katten stierf, liet de tweeling de rest van de bende in een kring liggen, legde het lijk in het midden en gaf de levende stilzwijgend bevel om een deel van de dode tot zich te nemen.

‘Verdomme,’ zei Candy.

‘Samantha leeft nog, ze is nog een deel van ons,’ zei Violet. Haar stem was even zacht als tevoren, maar dromeriger dan gewoonlijk. ‘Geen van onze poezen gaat ooit echt bij ons weg. Een deel van hem … of haar … blijft in ieder van ons achter … en daardoor zijn we allemaal sterker, sterker en zuiverder, en altijd bij elkaar, altijd en eeuwig.’

Candy vroeg niet of zijn zusters aan het feestmaal hadden deelgenomen, want hij wist het antwoord al. Violet likte over haar mondhoek alsof ze zich de smaak herinnerde, en haar vochtige lippen glinsterden. Even later gleed Verbina’s tong ook over haar lippen.

Soms had Candy het gevoel dat de tweeling tot een heel andere diersoort behoorde dan hij, want hij kon hun houding en gedrag bijna nooit doorgronden. En als ze naar hem keken – Verbina altijd zwijgend – verrieden hun gezichten en ogen niets van hun gedachten of gevoelens. Ze waren even ondoorgrondelijk als de katten.

Hij had maar een vage notie van de band die de tweeling met de katten had. Het was het geschenk van hun gezegende moeder aan hen, zoals zijn vele talenten de weldadige gave van zijn moeder aan hem waren. Daarom trok hij de juistheid van die band nooit in twijfel. Toch wilde hij Violet slaan, omdat ze het lijk niet voor hem had bewaard. Ze had geweten dat Frank het had aangeraakt, dat het voor Candy van nut kon zijn, maar ze had het niet bewaard tot hij wakker werd, ze was hem niet komen wekken. Hij wilde haar vernietigen, maar ze was zijn zuster en hij kon zijn zusters niets doen. Hij moest voor hen zorgen, hen beschermen. Zijn moeder zag hem.

‘De delen die niet opgegeten konden worden?’ vroeg hij.

Violet wees naar de keukendeur.

Hij deed de buitenlamp aan en ging de achterveranda op. Kleine knopjes van bot en wervels lagen als vreemdsoortige dobbelstenen over de ongeverfde vloerplanken verspreid. De veranda was aan twee kanten open. De andere twee zijden werden door het huis begrensd, en in de nis waar de huismuren elkaar tegenkwamen, vond Candy een stuk van Samantha’s staart en stukjes vacht, in die hoek gedreven door de avondwind. De half verpletterde schedel lag op de bovenste trede. Hij pakte hem op en liep het ongemaaide gazon op.

De wind, die sinds die middag in kracht was afgenomen, ging plotseling helemaal liggen. De koele lucht zou zelfs het zwakste geluid over grote afstand hebben gedragen; maar de nacht was bladstil. Meestal hoefde Candy een voorwerp maar aan te raken of hij wist al wie het voor hem in handen had gehad. Soms kon hij zelfs zien waar die mensen heen waren gegaan nadat ze het voorwerp hadden weggelegd, en als hij dan op zoek naar hen ging, waren ze altijd op de plaats waarheen zijn helderziendheid hem had geleid. Frank had de kat gedood, en Candy hoopte dat het contact met de resten een innerlijk beeld bij hem zou oproepen dat hem weer op het spoor van zijn broer zou zetten.

Ieder draadje vlees was van Samantha’s gebroken schedel getrokken, en de inhoud was ook verdwenen. Kaalgeplukt, schoongelikt, gedroogd door de wind – het zou net zo goed een stuk van een fossiel uit de oertijd kunnen zijn. Candy’s geest vulde zich niet met beelden van Frank, maar met de andere katten en Verbina en Violet, en ten slotte gooide hij de gebroken schedel walgend van zich af.

Zijn machteloosheid maakte zijn woede nog groter. Hij voelde de hunkering weer in zich opkomen. Hij mocht die hunkering niet tot bloei laten komen … maar daar weerstand aan bieden was onnoemelijk veel moeilijker dan weerstand bieden aan de charmes van vrouwen en andere zonden. Hij haatte Frank. Hij haatte hem zo erg, zo diep, al zeven jaar ononderbroken, dat hij de gedachte niet kon verdragen dat hij al slapend een kans om hem te vernietigen voorbij had laten gaan.

Hunkering …

Hij knielde op het met onkruid overwoekerde gazon neer. Hij balde zijn vuisten en trok zijn schouders in en klemde zijn tanden op elkaar, dat alles in een poging een rots van zichzelf te maken, een onbeweeglijke massa die zich nog geen centimeter door zelfs de hevigste hunkering liet verplaatsen, nog geen haarbreedte door zelfs de hoogste nood, het grootste verlangen, de hartstochtelijkste begeerte. Hij bad tot zijn moeder om hem kracht te geven. De wind stak weer op, en hij geloofde dat het een duivelse wind was die hem naar de verleiding zou blazen. Daarom liet hij zich voorover op de grond vallen en groef met zijn vingers in de zachte aarde, en herhaalde de geheiligde naam van zijn moeder – Roselle – fluisterde haar naam verwoed in het gras en de aarde, keer op keer, in een wanhopige poging zijn duistere hunkering in toom te houden. Toen huilde hij. Toen kwam hij overeind. En ging op jacht.

21

Frank ging naar een bioscoop en zat een film uit zonder zich op het verhaal te kunnen concentreren. Hij at in El Torito, al proefde hij nauwelijks iets van het voedsel. Hij schoof de enchilada’s en rijst gewoon naar binnen, alsof hij kolen in een kachel schepte. Een paar uur reed hij doelloos rond door het midden en zuiden van Orange County. Hij bleef in beweging omdat hij zich voorlopig veiliger voelde als hij niet op één plaats bleef. Ten slotte keerde hij naar het motel terug.

Hij bleef tasten naar de donkere muur in zijn geest, waarachter zijn hele leven verborgen lag. Systematisch zocht hij naar een kleine spleet waardoor hij een glimp van een herinnering kon opvangen. Als hij maar één zo’n spleet kon vinden, zou de hele façade van geheugenverlies meteen instorten. Maar de barrière was glad en ononderbroken.

Toen hij het licht uitdeed, kon hij niet slapen.

De Santa Ana’s waren gaan liggen, dus er was geen luidruchtige wind die hij de schuld van zijn slapeloosheid kon geven.

Hoewel er maar weinig bloed op zijn lakens had gezeten en het opgedroogd was sinds hij ’s middags wakker was geworden, dacht hij dat hij nu niet kon slapen vanwege het idee dat hij tussen bebloede lakens lag. Hij deed een lamp aan, haalde alles van het bed, draaide de verwarming hoger, strekte zich weer in de duisternis uit en probeerde zonder lakens en dekens te slapen. Het hielp niet.

Hij zei tegen zichzelf dat zijn geheugenverlies en de daaruit voortkomende eenzaamheid hem wakker hielden. Hoewel daar enige waarheid in school, wist hij dat hij zichzelf maar wat op de mouw speldde. De echte reden waarom hij niet kon slapen was dat hij bang was. Bang voor waar hij slaapwandelend heen zou gaan. Bang voor wat hij zou doen. Bang voor wat hij in zijn handen zou hebben als hij wakker werd.

22

Derek sliep. In het andere bed. Hij snurkte zacht.

Thomas kon niet slapen. Hij kwam uit zijn bed en ging voor het raam staan. De maan was weg. Het donker was erg groot.

Hij hield niet van de nacht. Die maakte hem bang. Hij hield van zonneschijn, en bloemen fris en fleurig, en gras dat groen was, en een lucht helemaal blauw, dan had je het gevoel dat er een deksel over de wereld lag dat alles hier beneden op zijn plaats hield. ’s Nachts waren alle kleuren weg, en was de wereld leeg, alsof iemand het deksel had opgelicht en alles in het niets had achtergelaten, en je keek omhoog naar al dat niets en het was of je ieder moment kon wegzweven, net als de kleuren, wegzweven uit de wereld, en als ze ’s morgens het deksel er weer op deden, was je er niet meer, dan was je ergens daarbuiten, en dan kwam je er nooit meer in. Nooit meer.

Hij drukte zijn vingertoppen tegen de ruit. Het glas was koel.

Hij wou dat hij de nacht kon wegslapen. Meestal sliep hij goed. Vannacht niet.

Hij maakte zich zorgen om Julie. Hij maakte zich altijd een beetje zorgen om haar. Het was normaal dat een broer zich zorgen maakte. Maar dit was niet een beetje zorgen. Dit was een heleboel.

Het was ’s morgens begonnen. Een gek gevoel. Niet gek ha-ha. Gek vreemd. Gek om bang van te worden. Er zou Julie iets heel ergs overkomen, zei dat gevoel. Thomas was zo van streek dat hij haar probeerde te waarschuwen. Hij televisiede een waarschuwing naar haar. Ze zeiden dat de beelden en stemmen en muziek op de televisie door de lucht werden gestuurd. Eerst had hij gedacht dat het een leugen was, dat ze hem in de maling namen omdat hij dom was en dachten dat hij alles zou geloven, maar toen had Julie gezegd dat het waar was, en daarom probeerde hij zijn gedachten soms naar haar te televisiën, want als je beelden en muziek en stemmen door de lucht kon sturen, moest dat ook met gedachten kunnen. Wees voorzichtig, Julie, televisiede hij. Pas op, wees voorzichtig, er gaat iets ergs gebeuren.

Als hij dingen van iemand voelde, was die iemand meestal Julie. Hij wist wanneer ze gelukkig was. Of verdrietig. Als ze ziek was, lag hij soms verkrampt op zijn bed en drukte zijn handen tegen zijn eigen buik. Hij wist altijd van tevoren wanneer ze op bezoek kwam.

Hij voelde ook dingen van Bobby. In het begin niet. Toen Julie voor het eerst met Bobby bij hem was gekomen, voelde Thomas niets.

Maar geleidelijk voelde hij meer. En nu voelde hij bijna evenveel van Bobby als van Julie.

Hij voelde ook dingen van sommige andere mensen. Bijvoorbeeld Derek. En Gina, een ander Down-kind in Het Tehuis. En een paar van de verzorgsters. Maar van hen voelde hij niet half zo veel als van Bobby en Julie. Hij dacht dat hoe meer hij van iemand hield, des te meer dingen hij misschien van hen voelde, van hen wist.

Als Julie zich zorgen over hem maakte, wilde Thomas haar soms heel graag vertellen dat hij wist hoe ze zich voelde, en dat het goed met hem ging. Want ze zou zich beter voelen als ze wist dat hij het begreep. Maar hij had de woorden niet. Hij kon niet uitleggen hoe of waarom hij soms iets van anderen voelde. En hij wilde geen poging doen het hun te vertellen, want hij was bang dat hij dom zou lijken. Hij was dom. Dat wist hij. Hij was niet zo dom als Derek, die erg aardig was, leuk om een kamer mee te delen, maar die echt langzaam was. Ze zeiden soms ‘langzaam’ in plaats van ‘dom’, als ze in jouw bijzijn over je praatten. Julie deed dat nooit. Bobby deed dat nooit. Maar sommige mensen zeiden ‘langzaam’ en dachten dat je het niet begreep. Hij begreep het. Ze hadden ook grotere woorden, die begreep hij niet, maar ‘langzaam’ begreep hij wel. Hij wilde niet dom zijn, niemand liet hem een keuze, en soms televisiede hij een boodschap naar God en vroeg God hem niet meer dom te laten zijn, maar God wilde dat hij altijd en eeuwig dom bleef – maar waarom? – of de boodschappen drongen gewoon niet tot God door.

De boodschappen drongen ook niet tot Julie door. Thomas wist het altijd als hij met een getelevisiede gedachte tot iemand doordrong. Hij drong nooit tot Julie door.

Maar hij kon soms tot Bobby doordringen, en dat was gek. Niet ha-ha gek. Vreemd gek. Interessant gek. Als Thomas een gedachte naar Julie televisiede, drong die vaak juist tot Bobby door. Zoals vanmorgen. Toen hij een waarschuwing naar Julie had getelevisied …

Er gaat iets ergs gebeuren, Julie, er is iets heel ergs op komst …

… had Bobby die opgepikt. Misschien omdat Thomas en Bobby allebei van Julie hielden. Thomas wist het niet. Hij kon het niet doorgronden. Maar het gebeurde. Bobby stemde op hem af.

Nu stond Thomas in zijn pyjama voor het raam en keek in de angstaanjagende nacht, en hij voelde het Slechte Ding daarbuiten, voelde het als een rimpeling in zijn bloed, als een tinteling in zijn botten. Het Slechte Ding was ver weg, nog niet bij Julie, maar het kwam dichterbij.

Vandaag, toen Julie er was, wilde Thomas haar vertellen dat het Slechte Ding eraan kwam. Maar hij wist niet hoe hij het moest vertellen, en hij was bang dat hij dom zou lijken. Zeker, Julie en Bobby wisten dat hij dom was, maar hij vond het verschrikkelijk om in hun bijzijn dom te lijken, om hen eraan te herinneren hoe dom hij was. Telkens wanneer hij haar iets over het Slechte Ding wilde vertellen, vergat hij hoe hij de woorden moest gebruiken. Hij had de woorden in zijn hoofd, allemaal netjes op een rij, klaar om uitgesproken te worden, maar dan raakten ze plotseling in de war en kon hij ze niet meer in de juiste volgorde krijgen. Hij kon de woorden niet zeggen omdat het gewoon woorden zouden zijn, zonder enige betekenis, en dan zou hij erg, erg dom lijken.

Trouwens, hij wist niet wat het Slechte Ding was. Hij dacht dat het misschien een mens was, een verschrikkelijk mens daarbuiten, die Julie iets zou aandoen, maar het voelde niet aan als een mens. Deels een mens, deels iets anders. Iets dat Thomas niet alleen aan de buitenkant een koud gevoel gaf maar ook vanbinnen, alsof hij in een winterwind stond en tegelijk een ijsje at.

Hij huiverde.

Hij wilde ze niet, die afschuwelijke gedachten aan wat er daarbuiten was, maar hij kon ook niet zomaar naar bed gaan en ze uit zijn hoofd zetten, want hoe meer hij aan dat verre Slechte Ding dacht, des te beter kon hij Julie en Bobby waarschuwen als het niet meer zo ver weg was.

Achter hem mompelde Derek in een droom.

Het was heel stil in Het Tehuis. Alle domme mensen waren diep in slaap. Behalve Thomas. Soms vond hij het prettig om wakker te zijn terwijl alle anderen sliepen. Soms gaf dat hem het gevoel dat hij pienterder was dan alle anderen bij elkaar, omdat hij dingen zag die zij niet konden zien en dingen wist die zij niet konden weten, omdat zij sliepen en hij niet.

Hij staarde in het niets van de nacht.

Hij drukte zijn voorhoofd tegen de ruit.

Voor Julie reikte hij in het niets. Naar wat ver weg was.

Hij stelde zich open. Voor de gevoelens. Voor het rimpelen en tintelen.

Een groot lelijk kwaadaardig ding trof hem. Als een golf. Het kwam uit de nacht en trof hem, en hij strompelde van het raam vandaan en viel op zijn zitvlak naast het bed, en toen kon hij het Slechte Ding helemaal niet voelen, het was weg, maar wat hij had gevoeld was zo groot en zo lelijk geweest dat zijn hart ervan bonkte en hij nauwelijks adem kreeg, en onmiddellijk televisiede hij naar Bobby:

Vlucht, ga weg, red Julie, het Slechte Ding komt, het Slechte Ding, vlucht, vlucht!

23

De droom was vervuld van Glenn Millers ‘Moonlight Serenade’, al was het nummer, zoals alles in dromen, op een ondefinieerbare manier anders dan de echte muziek. Bobby was in een huis dat hem tegelijk vertrouwd en volslagen vreemd voorkwam, en op de een of andere manier wist hij dat het de bungalow aan zee was waarin hij en Julie zich wilden terugtrekken. Hij dwaalde de huiskamer in, over een donker Perzisch tapijt, langs comfortabel beklede stoelen, een grote oude chesterfield met dikke kussens en een geronde rugleuning, een Ruhlmann-kastje met bronzen panelen, een art-decolamp en uitpuilende boekenplanken. De muziek kwam van buiten, dus daar ging hij heen. Hij genoot van de gemakkelijke overgangen in de droom, bewoog zich door een deur zonder hem open te maken, liep over een brede veranda en ging een houten trap af zonder zelfs maar een voet op te tillen. Een eind verderop ruiste de zee, en het fosforescerend schuim van de branding gloeide zwak in de duisternis op. In het zand onder een palmboom, omgeven door schelpen, stond een Wurlitzer 950, blinkend met gouden en rode lichten, met buizen vol luchtbellen, met gazellen die constant sprongen, Pan-beeldjes die constant floten, een platenwisselmechanisme dat glom als echt zilver, en een grote zwarte plaat op de draaitafel. Bobby had het gevoel dat de ‘Moonlight Serenade’ altijd door zou gaan, en daar zou hij vrede mee hebben, want hij had zich nooit milder gestemd gevoeld, kalmer, en hij voelde nu ook dat Julie achter hem aan uit het huis was gekomen, dat ze op het vochtige zand bij de waterkant stond te wachten, dat ze met hem wilde dansen. Hij draaide zich om en daar stond ze, exotisch belicht door de Wurlitzer, en hij deed een stap naar haar toe …

Vlucht, ga weg, red Julie, het Slechte Ding komt, het Slechte Ding, vlucht, vlucht!

De indigoblauwe oceaan sprong plotseling op, als gegeseld door een storm, en wit schuim explodeerde in de nachtelijke hemel. Orkaanwinden brachten de palmen aan het schudden.

Het Slechte Ding! Vlucht! Vlucht!

De wereld kwam scheef te hangen. Bobby strompelde naar Julie toe. De zee verhief zich om haar heen. De zee wilde haar hebben en zou haar grijpen. Het was water met een wil, een denkende zee met een kwaadaardig bewustzijn dat donker opglom in de diepten.

Het Slechte Ding!

Het Glenn Miller-nummer klonk sneller en de plaat tolde op dubbele snelheid rond.

Het Slechte Ding!

Het zachte, romantische licht van de Wurlitzer vlamde nog helderder, prikte in zijn ogen, maar kon de nacht niet verjagen. De jukebox straalde licht uit alsof de deur naar de Hel zich had geopend, maar de duisternis om hen heen werd alleen maar dieper en week geen duimbreed voor die bovennatuurlijke schittering.

het slechte ding! het slechte ding!

De wereld ging weer scheef hangen. Deinde en stampte.

Bobby wankelde over het schuddende strand, naar Julie toe, die zich niet scheen te kunnen bewegen. Ze werd door de kolkende, oliezwarte zee verslonden.

het slechte ding! het slechte ding! het slechte ding!

Met de harde klap van gekliefde steen splitste de hemel zich boven hen, maar er sprong geen bliksemschicht uit dat gebarsten gewelf. Geisers van zand schoten rond Bobby omhoog. Inktzwart water explodeerde uit plotseling ontstane gaten in het strand.

Hij keek achterom. De bungalow was weg. De zee verhief zich aan alle kanten. Het strand loste op onder zijn voeten.

Gillend verdween Julie onder water.

slechtdlngslechtdingslechtdingslechtding!

Een golf van zeven meter hoog doemde voor Bobby op. De golf viel. Hij werd meegesleurd. Hij probeerde te zwemmen. Het vlees op zijn armen en handen begon te pruttelen en af te bladderen; zijn ijswitte botten schemerden erdoorheen. Het middernachtelijk zeewater was een zuur. Zijn hoofd ging onder. Hij hapte naar lucht, kwam boven water, maar de bijtende zee had zijn lippen al weggekust. Hij voelde hoe het tandvlees wegtrok van zijn tanden, en in de zilte stortvloed van bijtend water die hij binnen had gekregen veranderde zijn tong in een ranzige pap. Zelfs het schuim in de lucht tastte alles aan, vrat zijn longen in een oogwenk weg, zodat hij geen adem meer kon krijgen. Hij ging omlaag, naar de golven slaand met armen en handen die alleen nog bot waren, weggetrokken door een onderstroom, omlaaggezogen in een eeuwige duisternis, vergetelheid.

slechtding!

Bobby zat rechtop in bed.

Hij schreeuwde, maar er kwam geen geluid uit zijn keel. Toen hij zich realiseerde dat hij gedroomd had, probeerde hij met schreeuwen op te houden, en ten slotte kwam er een diep en ellendig geluid over zijn lippen.

Hij had de lakens afgeworpen. Hij zat op de rand van het bed, zijn voeten op de vloer, beide handen op de matras, en bracht zich in evenwicht alsof hij nog op die kolkende zee dreef en verwoede pogingen deed met de bruisende stroom mee te zwemmen.

De groene cijfers van de projectieklok gloeiden zwak op het plafond: 2:43.

Korte tijd vulde het trommelend slaan van zijn hart hem helemaal op en was hij doof voor de buitenwereld. Maar na een paar seconden hoorde hij Julie regelmatig en ritmisch ademhalen. Het verbaasde hem dat ze niet wakker van hem was geworden. Blijkbaar had hij in zijn slaap niet om zich heen geslagen.

De paniek uit zijn droom had hem nog niet helemaal verlaten. Zijn angst begon weer op te laaien, ook omdat de kamer even donker was als de verslindende zee. Omdat hij Julie niet wakker wilde maken, deed hij de lamp op het nachtkastje niet aan.

Zodra hij kon staan, kwam hij overeind en liep in de volslagen duisternis om het bed heen. De badkamer was aan Julies kant, maar er stonden geen obstakels in de kamer en hij vond zijn weg zoals hij die in talloze andere nachten had gevonden, zonder enig probleem, geleid door ervaring en intuïtie.

Hij sloot de deur zorgvuldig achter zich en deed het licht aan. Een ogenblik was het tl-licht zo fel dat hij niet in het schitterend oppervlak van de spiegel boven de dubbele wastafel kon kijken. Toen hij eindelijk naar zijn spiegelbeeld keek, zag hij dat zijn vlees niet was weggevreten. De droom was angstaanjagend levendig geweest, anders dan alles wat hij eerder had meegemaakt. Op de een of andere vreemde manier was die droom echter geweest dan de realiteit, met intense kleuren en geluiden die door zijn sluimerende geest pulseerden met de bliksemende schittering van licht door de draad van een gloeilamp. Hoewel hij wist dat het een droom was geweest, was hij halfbang dat de oceaan uit de nachtmerrie hem zelfs na het wakker worden nog had aangevreten.

Huiverend steunde hij op de wasbak. Hij zette de koudwaterkraan open, boog zich naar voren en maakte zijn gezicht nat. Druipend keek hij weer naar zijn spiegelbeeld en in zijn eigen ogen. Fluisterend zei hij tegen zichzelf: ‘Wat verdomme was dát?’

24

Candy was op jacht.

Het oostelijk eind van het achtduizend vierkante meter grote terrein van de Pollards grensde aan een ravijn. De wanden daarvan waren steil en bestonden voornamelijk uit droge afbrokkelende aarde, hier en daar dooraderd met rode en grijze schalie. Alleen de uitgebreide wortelstelsels van de dorre woestijnvegetatie – struiken, dikke pollen gras, pampagras, hier en daar een mesquiteboom – voorkwamen dat de hellingen door de zware regens werden aangetast. Een paar eucalyptussen, laurierbomen en melaleuca’s groeiden op de wanden van het ravijn, en waar de bodem breed genoeg was, staken melaleuca’s en Californische eiken hun wortels diep in de aarde langs de beek. Die beek was nu een droge bedding, maar bij zware regenval stroomde hij over.

Candy, ondanks zijn grote omvang snel en geluidloos, volgde het ravijn naar het oosten. Hij ging de helling op tot hij bij een kruising kwam met een andere insnijding, die te smal was om een ravijn genoemd te kunnen worden. Daar ging hij naar het noorden. Het terrein bleef stijgen, zij het niet meer zo steil. Aan weerskanten van hem verhieven zich nagenoeg loodrechte wanden, en hier en daar was de doorgang tot amper een meter breedte beperkt. Tere amarant, door de wind in het ravijn geblazen, lag in bergjes op sommige van die nauwe punten, en Candy schramde zich eraan.

De nacht, zonder zelfs maar een schijfje maan, was hier op de bodem van de kloof ongewoon donker, maar hij struikelde zelden en aarzelde nooit. Tot Candy’s gaven behoorde geen bovenmenselijk zicht; hij was in het duister even blind als iedereen. Maar zelfs in de donkerste nacht wist hij wanneer er een obstakel op zijn weg lag, voelde hij de contouren van het terrein zo goed aan dat hij precies wist waar hij zijn voeten moest neerzetten. Hij wist niet hoe dat zesde zintuig werkte, en hij deed ook niets om het in werking te stellen. Hij had een bovennatuurlijk contact met zijn omgeving, wist altijd waar hij moest lopen, ongeveer zoals de beste koorddansers ook met een blinddoek nog zelfverzekerd over een strak touw boven de omhoogkijkende gezichten van het circuspubliek konden balanceren.

Dat was ook een gave die hij van zijn moeder had gekregen.

Al haar kinderen waren begaafd. Maar Candy’s talenten gingen die van Violet, Verbina en Frank verre te boven.

De smalle doorgang kwam uit op een ander ravijn, en Candy ging weer naar het oosten, door een rotsige bedding van een beek. Hij haastte zich nu, want zijn hunkering groeide. De huizen stonden weliswaar verder uit elkaar, maar verhieven zich nog steeds hoog boven hem op de rand van het ravijn. Hun verlichte ramen waren te ver weg om hun schijnsel op de grond voor zijn voeten te werpen, maar zo nu en dan keek hij verlangend omhoog, omdat in die huizen het bloed was dat hij nodig had.

God had Candy een voorliefde voor bloed gegeven, hem tot een roofdier gemaakt, en daarom was God verantwoordelijk voor alles wat Candy deed. Zijn moeder had hem dat langgeleden al uitgelegd. God wilde dat hij selectief was bij het doden, maar als Candy zich niet kon inhouden, trof God de uiteindelijke blaam, want Hij had Candy wel de bloeddorst gegeven maar niet de kracht om zich te beheersen. Zoals alle roofdieren had Candy de taak om de zieken en zwakken uit de kudde te elimineren. In zijn geval waren moreel gedegenereerde leden van de menselijke kudde de beoogde prooi: dieven, leugenaars, bedriegers, overspeligen. Helaas kon hij die zondaren er niet altijd uitpikken. Het volbrengen van zijn taak was veel gemakkelijker geweest toen zijn moeder nog leefde, want het had haar nooit moeite gekost de verdorvenen voor hem uit te kiezen.

Vannacht zou hij zijn best doen om zich tot het doden van wilde dieren te beperken. Het afslachten van mensen – vooral dicht bij huis – was riskant; het zou de aandacht van de politie op hem kunnen vestigen. Hij kon het alleen riskeren om stadgenoten te doden als ze de familie in enig opzicht kwaad hadden gedaan en daarom niet meer in leven mochten blijven.

Als hij zijn bloeddorst niet met dieren kon stillen, zou hij ergens heen gaan en mensen doden. Zijn moeder in de Hemel zou boos op hem zijn, en ook teleurgesteld door zijn gebrek aan zelfbeheersing, maar God zou hem de schuld niet kunnen geven. Per slot van rekening was hij alleen maar zoals God hem had gemaakt.

Toen hij de lichten van het laatste huis een heel eind achter zich had gelaten, bleef hij in een bosje melaleuca’s staan. De stormen van die dag waren uit de hoge heuvels weggetrokken, door de ravijnen naar zee. De lucht was nu bladstil. Sliertige slingerplanten hingen aan de takken van de melaleuca’s, en ieder lang, glad blad was roerloos. Zijn ogen waren aan de duisternis gewend geraakt. De bomen glommen zilverig in het vage licht van de sterren, en de slingerplanten versterkten de illusie dat hij door een geluidloze waterval was omgeven, of in een verstilde sneeuwstorm bevroren was. Hij kon zelfs de grillige stukken schors zien die van de stammen en takken afbladderden, het eeuwige vernieuwingsproces dat deze boomsoort haar unieke schoonheid gaf.

Hij zag geen prooi.

Hij hoorde geen steelse beweging van wilde dieren in het struikgewas. Maar hij wist dat veel kleine wezens, met warm bloed in hun aderen, niet ver van hem verborgen zaten, in holen, in geheime nesten, in hoopjes oude bladeren en in de beschutting van rotsinhammen. Alleen al de gedachte aan hen maakte hem halfgek van verlangen.

Hij stak zijn handen voor zich uit, de palmen van zich af, de vingers gespreid. Blauw licht, de kleur van licht saffier, zwak als de gloed van een dun schijfje maan, pulseerde hooguit een seconde vanuit zijn handen. De bladeren trilden en het dorre gras bewoog, en toen daalde de duisternis weer over de bodem van het ravijn neer.

Opnieuw straalden zijn handen heel even dat blauwe licht uit, alsof het afgedekte dievenlantaarns waren waarvan het luikje kortstondig werd opgetild. Ditmaal was het licht tweemaal zo helder als tevoren, een dieper blauw, en het duurde zo’n twee seconden. De bladeren ritselden, en een paar van de slingerplanten gingen heen en weer. Tot tien meter voor hem uit huiverde het gras.

Verstoord door die vreemde trillingen, ritselde iets op Candy af, rende langs hem heen. Met dat speciale gevoel voor zijn omgeving, onafhankelijk van beelden of geluiden of geuren, reikte hij naar links en graaide naar het onzichtbare, voorbijsnellende wezen. Zijn reflexen waren even bovennatuurlijk als alles aan hem, en hij kreeg zijn prooi te pakken. Een veldmuis. Een ogenblik verstijfde het diertje van angst. Toen wriemelde het in zijn handen, maar hij hield het stevig vast.

Zijn macht had geen effect op levende dingen. Hij kon zijn prooi niet verdoven met de telekinetische energie die door zijn open handpalmen werd uitgestraald. Hij kon dieren niet naar zich toe laten komen. Het enige dat hij kon doen was ze zo bang maken dat ze uit hun schuilplaats kwamen. Hij had een van de melaleuca’s kunnen verpletteren, dan waren er geisers van zand en stenen de lucht ingevlogen, maar hoe hij zijn best ook deed, met zijn geest alleen kon hij nog geen haar van een muis in beweging brengen. Hij wist niet waarom zijn macht op die manier werd beperkt. Violet en Verbina, wier gaven niet half zo indrukwekkend waren als de zijne, schenen juist alleen macht over levende dingen te hebben, over kleinere dieren als katten. Planten bogen zich natuurlijk naar Candy’s wil, en soms ook insecten, maar niets dat een geest had, zelfs niet zo’n zwakke geest als die van een muis.

Hij knielde onder de zilverige bomen neer en was in zo’n diepe duisternis gehuld dat hij alleen de vaag opglimmende ogen van de muis kon zien. Hij bracht de vuist met het diertje naar zijn mond.

Het maakte een ijl, doodsbang geluidje, meer een piep dan een gil. Hij beet de kop af, spuwde hem uit en zette zijn lippen op de gescheurde nek. Het bloed was heerlijk, maar het was te weinig.

Hij gooide de dode muis weg en bracht zijn armen weer omhoog, de palmen naar buiten, de vingers gespreid. Ditmaal was het spookachtig licht intens saffierblauw. Hoewel het niet langer duurde dan de vorige keer, was het effect veel groter. Een half dozijn trillingen, elk een fractie van een seconde na de vorige, joeg over de hellende bodem van het ravijn. De hoge bomen schudden, honderden slingerplanten ranselden door de lucht, en de bladeren ruisten met een geluid als van bijenzwermen. Steentjes sprongen van de grond op en losse keien ratelden tegen elkaar aan. Elke dorre grashalm ging stijf overeind staan, als haar op de nek van iemand die geschrokken is. Een stuk of wat pollen vlogen uit de bodem los en tuimelden door de nacht, samen met lawines van dode bladeren, alsof ze door de wind werden voortgejaagd. Maar er was geen wind die de nacht verstoorde – alleen de korte opflikkering van saffierblauw licht en de krachtige trillingen die daarmee gepaard gingen.

Wilde dieren sprongen uit hun schuilplaatsen tevoorschijn, en sommige daarvan liepen recht op hem af door het ravijn. Hij had langgeleden al gemerkt dat ze zijn geur niet als die van een mens herkenden. Ze konden net zo goed naar hem toe vluchten als van hem vandaan. Ofwel hij had geen geur die ze konden ruiken … ofwel ze roken iets wilds in hem, iets dat meer op henzelf leek dan op een mensenwezen, en beseften in hun paniek niet dat hij een roofdier was.

In het gunstigste geval waren ze zichtbaar als vormloze donkere gedaanten die langs hem heen flitsten, zoals een snel ronddraaiende lamp schaduwen door een kamer liet gaan. Maar met zijn bijzondere gave voelde hij waar ze waren. Coyotes renden voorbij, en een wasbeer streek in paniek langs zijn been. Hij greep niet naar die dieren, want hij was een beetje bang voor hun klauwen en tanden. Minstens twintig muizen ritselden ook binnen zijn bereik voorbij, maar hij wilde iets waar meer leven, meer bloed in zat.

Hij greep naar iets waarvan hij meende dat het een eekhoorn was, graaide mis, maar had even later een konijn bij zijn achterpoten te pakken. Het dier gilde. Het sloeg met zijn kleinere voorpoten om zich heen, maar die kreeg hij ook te pakken. Het konijn was nu verlamd van angst.

Hij hield het tegen zijn gezicht.

De vacht had een stoffige, muskusachtige geur.

De rode ogen glinsterden van doodsangst.

Hij hoorde het bonken van het hart.

Hij beet in de keel van het konijn. De vacht, de huid en het spierweefsel boden weerstand aan zijn tanden, maar het bloed vloeide.

Het konijn vertrok zijn spieren, niet in een poging om te ontsnappen maar alsof het zich bij zijn lot neerlegde. Het waren langzame stuiptrekkingen, merkwaardig zinnelijk, bijna alsof het dier de dood verwelkomde. In de loop van de jaren had Candy dit gedrag bij talloze kleine dieren meegemaakt, vooral bij konijnen, en hij vond het altijd een sensatie, want het gaf hem een duizelingwekkend gevoel van macht. Het maakte dat hij zich één met de vos en de wolf voelde. De stuiptrekkingen hielden op en het konijn werd slap in zijn handen. Hoewel het nog leefde, had het ingezien dat het zou sterven en raakte in een soort trance waarin het geen pijn voelde. Dat was een zegen die God aan kleine prooidieren had verleend.

Candy beet nog eens in de keel, ditmaal harder, dieper, en beet toen opnieuw, nog dieper, en het leven van het konijn borrelde en spoot in zijn dorstige mond.

Ver weg in een ander ravijn huilde een coyote. Hij kreeg antwoord van andere coyotes. Een koor van akelige stemmen zwol aan en zakte weg en zwol weer aan, alsof de coyotes beseften dat ze niet de enige jagers in de nacht waren, alsof ze de verse prooi roken.

Toen hij het bloed tot zich had genomen, gooide Candy het leeggezogen kadaver weg.

Zijn hunkering was nog groot. Voordat zijn dorst was gelest, moest hij de bloedreservoirs van nog meer konijnen of eekhoorns aanspreken.

Hij kwam overeind en vervolgde zijn weg door het ravijn. Verderop was de natuur nog niet door hem verstoord. Daar wachtten nog schepsels van velerlei aard in hun holen en schuilplaatsen. De nacht was diep en rijk aan leven.

25

Misschien kwam het alleen doordat het maandagmorgen was. Misschien kwam het door de grauwe hemel en de dreigende regen dat ze in die stemming verkeerde. Of misschien was ze gespannen en chagrijnig omdat de gewelddadige gebeurtenissen bij Decodyne zich nog maar vier dagen geleden hadden voorgedaan en daarom nog te vers in het geheugen lagen. Maar om de een of andere reden wilde Julie de zaak van Frank Pollard niet aannemen. Trouwens, ook geen andere zaak. Ze hadden een paar vaste beveiligingscontracten met bedrijven die ze al jarenlang als klant hadden, en ze wilde zich tot dat comfortabele, vertrouwde werk beperken. Het meeste werk dat ze deden was ongeveer even riskant als wanneer je een pak melk bij de supermarkt ging halen, maar in iedere zaak zat een element van gevaar, en je wist nooit hoeveel gevaar. Als een zwak oud dametje op maandagmorgen naar hen toe was gekomen om hun hulp in te roepen bij het zoeken naar een weggelopen kat, zou Julie haar waarschijnlijk even gevaarlijk hebben gevonden als een psychopaat die met een bijl zwaaide. Ze was nerveus. Als ze de vorige week geen geluk hadden gehad, zou Bobby nu al vier dagen dood zijn geweest. Julie zat in haar stoel en boog zich over haar stevige bureau van metaal en formica naar voren, haar armen gevouwen op het groene vloeiblad. Ze keek aandachtig naar Pollard. Hij kon haar niet in de ogen kijken, en dat maakte haar argwanend, hoe onschuldig – en zelfs innemend – hij er verder ook uitzag.

Hij zag eruit alsof hij de naam van een komiek in Las Vegas zou moeten hebben – Shecky, Buddy, zoiets. Hij was ongeveer dertig jaar oud, een meter vijfenzeventig, zo’n negentig kilo zwaar, hetgeen voor hem vijftien kilo te veel was. Maar het kwam vooral door zijn gezicht dat hij veel van een komiek weg had. Afgezien van een paar schrammen die bijna genezen waren, was het wel een sympathiek gezicht: open, vriendelijk, rond genoeg om vrolijk te kunnen zijn, met diepe kuiltjes. Hij had voortdurend een lichte blos op zijn wangen, alsof hij het grootste deel van zijn leven in een poolwind had gestaan. Zijn neus was ook een beetje rood, zo te zien niet omdat hij veel dronk maar omdat hij hem een paar keer had gebroken. Die neus was groot genoeg om grappig te zijn, maar niet zo verfomfaaid dat hij een schurk leek.

Met afhangende schouders zat hij in een van de twee fauteuils van chroom en leer voor Julies bureau. Zijn stem was zacht en aangenaam, bijna muzikaal. ‘Ik heb hulp nodig. Ik weet niet tot wie ik me anders kan wenden.’

Ondanks zijn komische uiterlijk kwam hij nogal somber over. Zijn stem, hoe aangenaam ook, was zwaar van wanhoop en vermoeidheid. Van tijd tot tijd veegde hij over zijn gezicht alsof hij spinnenwebben wegstreek, en daarna keek hij naar zijn hand alsof het hem verbaasde dat die leeg was gebleven.

De ruggen van zijn handen zaten ook onder de schrammen, waarvan enkele enigszins opgezwollen en licht ontstoken waren.

‘Maar eerlijk gezegd,’ zei hij, ‘vind ik het nogal belachelijk om naar een privédetective te gaan. Dat heeft me altijd iets uit een televisieserie geleken, niet iets uit het echte leven.’

‘Ik heb brandend maagzuur, dus dit is het echte leven,’ zei Bobby. Hij stond voor een van de grote ramen die vanaf hun zesde verdieping uitkeken over de in nevel gehulde zee en ook over de gebouwen van Fashion Island, het winkelcentrum in Newport Beach naast het gebouw waarin Dakota & Dakota een kantoor van zeven kamers huurden. Hij wendde zich van het raam af, leunde op de vensterbank en haalde een rolletje Rolaids uit de zak van zijn suède jasje. ‘Die detectives op de televisie hebben nooit last van maagzuur of roos of psoriasis.’

‘Meneer Pollard,’ zei Julie. ‘Meneer Karaghiosis zal u wel hebben uitgelegd dat wij strikt genomen geen privédetectives zijn.’

‘Ja.’

‘Wij zijn beveiligingsadviseurs. We werken vooral voor bedrijven. We hebben elf medewerkers met gespecialiseerde kennis en jarenlange ervaring in de beveiliging, en dat is heel wat anders dan de eenmansbureautjes op de televisie. We schaduwen geen echtgenoten om te zien of ze ontrouw zijn, en we doen geen echtscheidingswerk of een van de andere dingen waarvoor mensen zich in de regel tot een privédetective wenden.’

‘Dat heeft meneer Karaghiosis me uitgelegd,’ zei Pollard. Hij keek naar zijn handen, die tot vuisten gebald waren.

Vanaf de bank links van het bureau zei Clint Karaghiosis: ‘Frank heeft me zijn verhaal verteld, en ik vind dat jullie moeten horen waarom hij ons nodig heeft.’

Het viel Julie op dat Clint de voornaam van de potentiële cliënt had gebruikt, iets wat hij nooit eerder had gedaan in de zes jaar die hij voor Dakota & Dakota werkte. Clint was forsgebouwd – een meter zeventig, tachtig kilo. Hij zag eruit alsof hij van brokken graniet en marmer, vuursteen en zwerfkeien, lei en ijzer en magnetiet in elkaar was gezet, waarna de een of andere alchemist hem tot leven had gewekt. Zijn brede gezicht was wel knap maar zag er ook uit alsof het uit steen was gehouwen. Wie naar een teken van zwakte op zijn gezicht zocht, zag alleen dat sommige trekken weliswaar krachtig waren, maar niet zo krachtig als andere. Hij had ook een rotsachtige persoonlijkheid: stabiel, onverzettelijk, onverstoorbaar. Er waren maar weinig mensen die indruk op Clint maakten, en nog minder die door zijn stugheid heendrongen en meer dan een beleefde, zakelijke reactie uit hem loskregen. Omdat hij de voornaam van de cliënt gebruikte, had hij blijkbaar sympathie voor Pollard opgevat. Er sprak een zeker vertrouwen in het verhaal van de man uit.

‘Als Clint denkt dat het iets voor ons is, is dat goed genoeg voor mij,’ zei Bobby. ‘Wat is je probleem, Frank?’

Julie vond het niets bijzonders dat Bobby de cliënt onmiddellijk bij de voornaam aansprak. Bobby vatte sympathie op voor iedereen die hij ontmoette, in ieder geval tot ze duidelijk bewezen dat ze die sympathie niet waardig waren. In feite moest je hem herhaaldelijk in de rug steken en daarbij giechelen van boosaardigheid, voordat hij zich eindelijk ging afvragen of hij jou soms niet aardig moest vinden. Soms dacht ze dat ze met een grote puppy was getrouwd die zijn best deed om menselijk te zijn.

Voordat Pollard kon beginnen, zei Julie: ‘Eerst één ding. Als we besluiten deze zaak aan te nemen – en ik leg de nadruk op áls – we zijn niet goedkoop.’

‘Dat is geen probleem,’ zei Pollard. Hij tilde een leren tas op die naast hem had gestaan. Het was een van de twee tassen die hij had meegebracht. Hij zette hem op zijn schoot en ritste hem open. Hij haalde er een paar pakjes bankbiljetten uit en legde die op het bureau. Twintigjes en honderdjes.

Terwijl Julie het geld inspecteerde, kwam Bobby van de vensterbank en liep naar Pollard toe. Hij keek in de tas en zei: ‘Die zit propvol.’

‘Honderdveertigduizend dollar,’ zei Pollard.

Een snelle inspectie maakte duidelijk dat het geld op het bureau waarschijnlijk niet vals was. Julie schoof het opzij en zei: ‘Meneer Pollard, maakt u er een gewoonte van om met zoveel geld rond te lopen?’

‘Ik weet het niet,’ zei Pollard.

‘U weet het niet?’

‘Ik weet het niet,’ herhaalde hij droevig.

‘Hij weet het letterlijk niet,’ zei Clint. ‘Luister maar naar zijn verhaal.’

Met een stem die tegelijk gedempt en zwaar van emotie was, zei Pollard: ‘Jullie moeten me helpen uitzoeken waar ik ’s nachts heen ga. Wat ter wereld doe ik als ik zou moeten slapen?’

‘Hé, dat klinkt interessant,’ zei Bobby, die op een hoek van Julies bureau ging zitten.

Bobby’s jongensachtig enthousiasme maakte Julie nerveus. Straks zaten ze nog aan Pollard vast voordat ze wisten of het wel verstandig was de zaak aan te nemen. Het beviel haar ook niet dat hij op haar bureau ging zitten. Dat leek gewoon niet zakelijk. De potentiële klant zou de indruk kunnen krijgen dat ze amateurs waren.

Vanaf de bank zei Clint: ‘Zal ik de band starten?’

‘Jazeker,’ zei Bobby.

Clint drukte op een toets van een cassetterecorder en zette het apparaatje op de salontafel voor de bank. De ingebouwde microfoon was op Pollard, Julie en Bobby gericht.

De enigszins pafferige man keek naar hen op. De wallen onder zijn ogen, de waterige roodheid van de ogen zelf en de bleke kleur van zijn lippen weerspraken de indruk van robuuste gezondheid die zijn rode wangen probeerden te wekken. Er gleed een aarzelende glimlach om zijn mondhoeken. Hij keek Julie amper een seconde in de ogen en sloeg toen zijn blik weer neer. Hij leek bang, verslagen, ronduit erbarmelijk. Onwillekeurig voelde ze even sympathie voor hem. Toen Pollard begon te spreken, liet Julie zich met een zucht op haar stoel achterover zakken. Twee minuten later boog ze zich weer naar voren. Ze luisterde aandachtig naar Pollards stem. Ze wilde niet gefascineerd worden, maar werd dat wel. Zelfs de flegmatieke Clint Karaghiosis, die het verhaal voor de tweede keer hoorde, was zichtbaar geboeid.

Als Pollard geen leugenaar of krankzinnige was – en waarschijnlijk was hij beide – dan was hij verwikkeld geraakt in gebeurtenissen die bijna bovennatuurlijk waren. Julie geloofde niet in bovennatuurlijke dingen. Ze probeerde sceptisch te blijven, maar liet zich onwillekeurig door Pollards houding en overtuigingskracht meeslepen.

Bobby begon verbaasde geluiden te maken en bij iedere nieuwe wending in het verhaal op het bureau te slaan. Toen de cliënt … Nee. Pollard. Niet ‘de cliënt’. Hij was nog niet hun cliënt. Pollard. Toen Pollard hun vertelde dat hij donderdagmiddag met bloed op zijn handen in een motelkamer wakker was geworden, gooide Bobby eruit: ‘We nemen de zaak aan!’

‘Bobby, wacht,’ zei Julie. ‘We hebben nog niet alles gehoord wat meneer Pollard ons komt vertellen. We zouden niet …’

‘Ja, Frank,’ zei Bobby, ‘wat is er daarna gebeurd?’

‘Wat ik bedoel,’ zei Julie, ‘is dat we zijn hele verhaal moeten horen voordat we kunnen zeggen of we hem kunnen helpen of niet.’

‘O, reken maar dat we hem kunnen helpen,’ zei Bobby. ‘We …’

‘Bobby,’ zei ze resoluut, ‘kan ik je even onder vier ogen spreken?’ Ze stond op, liep de kamer door, maakte de deur van het aangrenzende toilet open en deed het licht daar aan.

‘We zijn zo terug, Frank,’ zei Bobby. Hij volgde Julie naar het toilet en deed de deur achter hen dicht.

Ze zette de plafondventilator aan om hun stemmen onhoorbaar voor anderen te maken, en zei fluisterend: ‘Wat mankeert je toch?’

‘Nou, ik heb platvoeten en ik heb die lelijke moedervlek midden op mijn rug.’

‘Je bent onmogelijk.’

‘Die platvoeten en die moedervlek zijn meer dan je aankunt? Je bent een moeilijke vrouw.’

Het was een klein toilet. Ze stonden tussen de wasbak en de wc-pot, bijna neus aan neus. Hij kuste haar voorhoofd.

‘Bobby, in godsnaam, je hebt zojuist tegen Pollard gezegd dat we zijn zaak aannemen. Misschien doen we dat niet.’

‘Waarom zouden we niet? Het is fascinerend.’

‘Ten eerste denk ik dat hij gek is.’

‘Nee, dat is hij niet.’

‘Hij zegt dat een of andere vreemde macht die auto uit elkaar liet vallen en de straatlantaarns uitblies. Vreemde fluitmuziek, mysterieuze blauwe lichten … Die kerel heeft te veel griezelromannetjes gelezen.’

‘Maar dat is het nou juist. Een echte gek zou al kunnen verklaren wat hem overkomen was. Die zou beweren dat hij God of marsmannetjes heeft gezien. Deze vent is verbijsterd. Hij zoekt naar antwoorden. Dat lijkt me een gezonde reactie.’

‘Trouwens, we zijn in zaken, Bobby. Zaken. Niet voor de lol. Voor geld. We zijn niet een stel idiote hobbyisten.’

‘Hij heeft geld. Dat heb je gezien.’

‘Als het nu eens gestolen geld is?’

‘Frank is geen dief.’

‘Je kent hem nog geen uur en je weet al dat hij geen dief is? Je bent erg goed van vertrouwen, Bobby.’

‘Dank je.’

‘Het was geen compliment. Hoe kun je dit soort werk doen en dan toch zo goed van vertrouwen blijven?’

Hij grinnikte. ‘Ik vertrouwde jou, en dat pakte goed uit.’

Ze weigerde zich te laten paaien. ‘Hij zegt dat hij niet weet hoe hij aan het geld komt. Nou, laten we eens even veronderstellen dat hij wat dat betreft de waarheid spreekt. En laten we ook even veronderstellen dat hij inderdaad geen dief is. Dan is hij misschien een drugshandelaar. Of iets anders. Er kunnen wel duizend dingen met geld aan de hand zijn zonder dat het gestolen is. En als we ontdekken dat het geen eerlijk verdiend geld is, mogen we niet houden wat hij ons betaalt. Dan moeten we het aan de politie overdragen. Dan hebben we onze tijd en energie verspild. Trouwens … het wordt een vies zaakje.’

‘Waarom zeg je dat?’

‘Waarom ik dat zeg? Hij heeft je zojuist verteld dat hij met bloed op zijn handen in een motelkamer wakker werd!’

‘Praat niet zo hard. Je zou hem kunnen kwetsen.’

‘God verhoede dat!’

‘Vergeet niet dat er geen lijk was. Het moet zijn eigen bloed zijn geweest.’

Geërgerd zei ze: ‘Hoe weten we dat er geen lijk was? Omdat hij zegt dat het er niet was? Misschien is hij zo gek dat hij nog geen lijk ziet liggen al stapt hij midden in de dampende ingewanden en struikelt hij over het afgeslagen hoofd.’

‘Wat een levendige verbeelding.’

‘Bobby, hij zegt dat hij misschien zichzelf heeft gekrabd, maar dat lijkt me niet erg waarschijnlijk. De kans is veel groter dat een arme vrouw, een onschuldig meisje, misschien zelfs een kind, een hulpeloos schoolmeisje, door die man is aangevallen, in zijn auto gesleurd en verkracht en geslagen en nog eens verkracht, gedwongen om iedere vernederende handeling te verrichten die een perverse geest maar kan bedenken. Daarna reed hij met haar naar een eenzaam ravijn, folterde haar misschien met naalden en messen en God weet wat nog meer, en knuppelde haar dood en gooide haar naakt in een droge rivierbedding, waar de coyotes op dit moment op haar zachte delen kauwen, terwijl de vliegen in en uit haar open mond kruipen.’

‘Julie, je vergeet iets.’

‘Wat dan?’

‘Ik ben hier degene met de buitensporige verbeelding.’

Ze lachte. Ze kon het niet helpen. Ze wilde zo hard op zijn schedel meppen dat er wat verstand in kwam, maar in plaats daarvan lachte ze en schudde haar hoofd.

Hij kuste haar wang en greep naar de deurkruk.

Ze legde haar hand op de zijne. ‘Beloof me dat we de zaak niet aannemen tot we zijn hele verhaal hebben gehoord en de tijd hebben gehad om erover na te denken.’

‘Goed.’

Ze gingen naar het kantoor terug.

De lucht achter de ramen leek op een stuk plaatstaal dat hier en daar zwartgeschroeid was, met verder een paar mosterdgele roestvlekken. Het regende nog niet, maar de lucht was een en al dreiging.

De enige verlichting in de kamer kwam van twee koperen lampen op tafels naast de bank, en een koperen vloerlamp met zijden kap in een van de hoeken. De tl-lampen aan het plafond waren uit, omdat Bobby een hekel aan dat felle licht had en vond dat een kantoor even gezellig moest zijn als een huiskamer. Julie vond dat een kantoor er als een kantoor moest uitzien. Maar ze wilde Bobby wel een plezier doen en liet de tl-lampen meestal uit. Omdat het buiten zo donker werd, wilde ze nu de tl-lampen aandoen om de schaduwen te verjagen die zich in de hoeken buiten de lichtkring van de lampen begonnen te verzamelen.

Frank Pollard zat nog in zijn fauteuil en keek naar de ingelijste posters van Donald Duck, Mickey Mouse en Uncle Scrooge langs de wanden. Dat was ook een last waaronder Julie gebukt ging. Zij was een fan van tekenfilms van Warner Brothers, want die waren wat scherper dan de creaties van Disney, en ze had daar een hele videoverzameling van, plus een paar animatiefilmpjes van Daffy Duck, maar ze hield die thuis. Bobby had de Disneyfiguren mee naar kantoor genomen omdat ze (zei hij) hem hielpen zich te ontspannen, hem een goed gevoel gaven en hem hielpen denken. Geen enkele cliënt had hun vakmanschap ooit in twijfel getrokken omdat ze zulke ongebruikelijke dingen aan de muren hadden, maar ze maakte zich toch zorgen over wat ze zouden denken.

Ze ging weer achter haar bureau zitten, en Bobby liet zich daar weer op zakken.

Na een knipoogje in Julies richting zei Bobby: ‘Frank, het was voorbarig van mij toen ik zei dat we de zaak aannamen. We kunnen dat besluit niet nemen voordat we je hele verhaal hebben gehoord.’

‘Natuurlijk,’ zei Frank met een snelle blik naar Bobby en Julie, en toen weer naar zijn geschramde handen, waarmee hij nu de open tas vasthield. ‘Dat is volkomen begrijpelijk.’

‘Uiteraard,’ zei Julie.

Clint zette de recorder weer aan.

Pollard zette de tas neer en pakte de andere tas op. Hij zei: ‘Ik wilde jullie dit laten zien.’ Hij maakte de tweede tas open en haalde er een plastic zak uit met een beetje van het zwarte zand dat hij in zijn hand had gehad toen hij die donderdagmorgen uit zijn korte slaap ontwaakte. Hij haalde er ook het bebloede overhemd uit dat hij had gedragen toen hij later op die dag uit een nog kortere slaap wakker werd. ‘Ik heb ze bewaard omdat … nou ja, het leken me aanwijzingen. Misschien kunnen ze jullie helpen om na te gaan wat er aan de hand is, wat ik heb gedaan.’

Bobby pakte het overhemd en het zand aan, bekeek ze even en legde ze toen naast zich op het bureau.

Julie zag dat het overhemd helemaal doorweekt was met bloed, dus niet alleen bespat. De droge bruinige vlekken maakten het materiaal stijf.

‘Je was donderdagmiddag in het motel,’ drong Bobby aan.

Pollard knikte. ‘Die nacht gebeurde er niets. Ik ging naar een bioscoop, maar de film kon me niet boeien. Reed een tijdje rond. Ik was moe, doodmoe, ondanks die middagslaap, maar ik kon de slaap niet vatten. Ik was bang om te slapen. De volgende morgen ging ik naar een ander motel.’

‘Wanneer heb je eindelijk weer geslapen?’ vroeg Julie.

‘De volgende avond.’

‘Vrijdagavond, bedoel je?’

‘Ja. Ik probeerde me wakker te houden met een heleboel koffie. Ik ging in het kleine restaurant van het motel aan het buffet zitten en dronk koffie tot ik bijna boven mijn kruk zweefde. Mijn maag speelde zo op dat ik moest stoppen. Ik ging naar mijn kamer terug. Iedere keer dat ik begon in te dommelen, ging ik een eindje wandelen. Maar het had geen zin. Ik kon niet altijd wakker blijven. Ik zakte zowat in elkaar. Ik moest rust nemen. Dus ging ik die avond kort na acht uur naar bed, viel meteen in slaap en werd pas om half zes de volgende morgen wakker.’

‘Zaterdagmorgen.’

‘Ja.’

‘En toen was alles in orde?’ vroeg Bobby.

‘In ieder geval was er geen bloed. Maar er was iets anders.’

Ze wachtten.

Pollard likte over zijn lippen en knikte alsof hij met zichzelf had afgesproken dat hij verder zou gaan. ‘Ik was in mijn onderbroek naar bed gegaan … maar toen ik wakker werd, had ik al mijn kleren aan.’

‘Dus je was aan het slaapwandelen en had je in je slaap aangekleed,’ zei Julie.

‘Maar ik had kleren aan die ik nog nooit eerder had gezien.’

Julie knipperde met haar ogen. ‘Pardon?’

‘Het waren niet de kleren die ik aan had toen ik twee nachten eerder in dat straatje wakker was geworden, en het waren ook niet de kleren die ik donderdagmorgen in dat winkelcentrum had gekocht.’

‘Wiens kleren waren het?’ vroeg Bobby.

‘O, ze moeten wel van mij geweest zijn,’ zei Pollard, ‘want ze pasten me zo goed dat ze van niemand anders konden zijn. Ze pasten perfect. Zelfs de schoenen pasten perfect. Het zou wel heel toevallig zijn geweest als ik die kleren van iemand anders had gestolen die precies dezelfde maten had.’

Bobby schoof van het bureau en begon heen en weer te lopen. ‘Waar stuur je nou op aan? Dat je in je ondergoed uit dat motel bent weggegaan, naar de een of andere winkel, dat je daar kleren kocht en dat niemand bezwaar maakte tegen het feit dat je zo goed als naakt was?’

Hoofdschuddend zei Pollard: ‘Ik weet het niet.’

Clint Karaghiosis zei: ‘Hij kan zich slaapwandelend in zijn kamer hebben aangekleed, en naar buiten zijn gegaan om andere kleren te kopen en zich daarna te verkleden.’

‘Maar waarom zou hij dat doen?’ vroeg Julie.

Clint haalde zijn schouders op. ‘Ik wou maar een mogelijke verklaring geven.’

‘Meneer Pollard,’ zei Bobby. ‘Waarom zou u zoiets doen?’

‘Ik weet het niet.’ Pollard had die vier woorden zo vaak gebruikt dat ze aan slijtage onderhevig waren. Iedere keer dat hij ze herhaalde, klonk zijn stem zachter en onduidelijker dan de vorige keer. ‘Ik denk niet dat ik dat heb gedaan. Ik heb het gevoel van niet. Trouwens, ik ben pas na acht uur in het motel in slaap gevallen. Het lijkt me onwaarschijnlijk dat ik ben opgestaan en weggegaan en die kleren heb gekocht voordat de winkels dichtgingen.’

‘Sommige winkels gaan pas om tien uur dicht,’ zei Clint.

‘Geheel en al onmogelijk is het niet,’ zei Bobby.

‘Ik denk niet dat ik ’s nachts in een winkel heb ingebroken,’ zei Pollard. ‘Of dat ik die kleren heb gestolen. Ik denk niet dat ik een dief ben.’

‘We weten dat je geen dief bent,’ zei Bobby.

‘Dat weten we helemaal niet,’ zei Julie op scherpe toon.

Bobby en Clint keken haar aan, maar Pollard bleef naar zijn handen staren, te verlegen of te verward om zichzelf te verdedigen.

Ze vond het een beetje grof van zichzelf dat ze zijn eerlijkheid in twijfel had getrokken. En dat was onzin. Ze wisten niets van hem. Allemachtig, als hij de waarheid sprak, wist hij ook niets van zichzelf. ‘Hoor eens,’ zei Julie. ‘Het gaat er nu even niet om of hij die kleren heeft gekocht of gestolen. Ik kan geen van beide verklaringen accepteren. In elk geval niet zolang we van dit verhaal uitgaan. Het is gewoon te absurd – dat hij in zijn ondergoed naar een winkel gaat en kleren koopt en al die tijd blijft slaapwandelen. Kan hij dat allemaal doen zonder wakker te worden – en terwijl andere mensen denken dat hij wakker is? Ik denk van niet. Ik weet niets van slaapwandelen, maar als we dat onderzoeken, denk ik niet dat zoiets mogelijk blijkt te zijn.’

‘Natuurlijk waren het niet alleen de kleren,’ zei Clint.

‘Nee, niet alleen de kleren,’ zei Pollard. ‘Toen ik wakker werd, had ik een grote papieren zak naast me op het bed, zo’n zak die je in een supermarkt krijgt als je geen plastic wilt. Ik keek erin, en hij zat vol … geld. Nog meer geld.’

‘Hoeveel?’ vroeg Bobby.

‘Ik weet het niet. Een heleboel.’

‘Je hebt het niet geteld?’

‘Het ligt in het motel waar ik nu een kamer heb, het nieuwe motel. Ik blijf de hele tijd in beweging. Daar voel ik me veiliger bij. Je mag het later wel tellen, als je dat wilt. Ik probeerde het te tellen, maar ik kan zelfs geen simpele rekensommen meer maken. Ja, dat klinkt idioot, maar zo is het nu eenmaal. Ik kan geen getallen optellen. Ik blijf het proberen, maar … getallen zeggen me gewoon niet veel meer.’ Hij liet zijn hoofd zakken en verborg zijn gezicht in zijn handen. ‘Eerst verlies ik mijn geheugen. Nu verlies ik elementaire vaardigheden, zoals rekenen. Ik voel me alsof … alsof ik uit elkaar val … oplos … tot er niets meer van me over is, alleen een lichaam, helemaal geen geest meer … weg.’

‘Dat zal niet gebeuren, Frank,’ zei Bobby. ‘Wij zullen het niet toestaan. We komen er wel achter wie je bent en wat dit alles betekent.’

‘Bobby,’ zei Julie waarschuwend.

‘Hmmm?’ Hij glimlachte alsof hij niets begreep.

Ze stond op en ging naar het toilet.

‘Verdraaid nog aan toe.’ Bobby volgde haar, deed de deur dicht en zette de ventilator aan. ‘Julie, we moeten die arme kerel helpen.’

‘Het is duidelijk dat die man aan psychotische fugues lijdt. Hij doet die dingen in een black-out. Zeker, hij staat midden in de nacht op, maar hij slaapwandelt niet. Hij is wakker, bij zijn volle bewustzijn, maar in een fugue. Hij kan stelen en moorden en er later niets meer van weten.’

‘Julie, ik wed dat het zijn eigen bloed was dat hij op zijn handen had. Hij mag dan black-outs hebben, fugues, of hoe je het ook wilt noemen, maar hij is geen moordenaar. Om hoeveel wil je wedden?’

‘En je zegt ook nog steeds dat hij geen dief is? Hij wordt iedere keer met een tas vol geld wakker, weet niet hoe hij eraan komt, maar hij is geen dief? Denk jij dat hij in die perioden van geheugenverlies vals geld drukt? Nee, jij denkt natuurlijk dat zo’n aardige man geen valsemunter kan zijn.’

‘Hoor eens,’ zei hij. ‘We moeten soms op ons gevoel afgaan, en mijn gevoel geeft me in dat Frank een beste kerel is. Zelfs Clint denkt dat.’

‘Grieken zijn echte gezelligheidsmensen. Ze vinden iedereen aardig.’

‘Wou je beweren dat Clint een typische joviale Griek is? Hebben we het wel over dezelfde Clint? Achternaam: Karaghiosis? Een vent die eruitziet alsof hij uit beton is gegoten, en die ongeveer net zo vaak glimlacht als zo’n houten Indiaan die je voor sigarenwinkels ziet staan?’

Het licht in het toilet was te fel. Het werd weerkaatst door de spiegel, de witte wasbak, de witte tegels op de muren. Door dat felle licht en door Bobby’s goedbedoelde maar koppige vastbeslotenheid om Pollard te helpen kreeg Julie hoofdpijn.

Ze sloot haar ogen. ‘Pollard is pathetisch,’ gaf ze toe.

‘Wil je de rest van zijn verhaal horen?’

‘Goed. Maar verdomme, zeg nou niet tegen hem dat we hem helpen, voordat we alles hebben gehoord. Goed?’

Ze gingen naar het kantoor terug.

De lucht leek niet meer op koud plaatstaal. De hemel was donkerder dan tevoren, en kolkend, zwierend. Hoewel er aan de grond maar een heel lichte bries stond, waren er op grotere hoogten blijkbaar krachtige winden aan het werk, want dichte zwarte donderwolken werden van zee landinwaarts gejaagd.

Als ijzervijlsel onder invloed van magneten had de schaduw zich in sommige hoeken opgehoopt. Julie stak haar hand naar de schakelaar uit om de tl-lampen aan te doen. Toen zag ze Bobby vergenoegd om zich heen kijken naar het zacht glimmend koper van de lampen, naar de glans van de eikenhouten tafels in het schijnsel van het warme licht, en liet de schakelaar met rust.

Ze ging weer achter haar bureau zitten. Bobby liet zich met bungelende benen op de rand zakken.

Clint zette de cassetterecorder aan en Julie zei: ‘Frank, voordat je verder gaat met je verhaal, wil ik graag antwoord hebben op een paar belangrijke vragen. Denk je dat je ondanks het bloed op je handen en die schrammen niet in staat bent iemand iets te doen?’

‘Ja. Of het moest uit zelfverdediging zijn.’

‘En je denkt niet dat je een dief bent?’

‘Nee. Ik kan niet … Ik zie mezelf niet als een dief, nee.’

‘Waarom heb je de politie dan niet om hulp gevraagd?’

Hij zweeg. Hij hield de open tas op zijn schoot omklemd en keek erin, alsof Julie hem vanuit die tas toesprak.

Ze zei: ‘Want als je echt denkt dat je in alle opzichten onschuldig bent, kan de politie je het beste helpen om uit te zoeken wie je bent en wie er achter je aan zit. Weet je wat ik denk? Ik denk dat jij niet zo zeker van je onschuld bent als je beweert. Je weet hoe je een auto zonder sleuteltje moet starten, en hoewel iedereen die iets van auto’s weet dat kan, is het op zijn minst een indicatie van een crimineel verleden. En dan is er dat geld, al dat geld, tassen vol. Je herinnert je niet dat je misdaden hebt begaan, maar in je hart ben je daarvan overtuigd, en daarom durf je niet naar de politie te gaan.’

‘Dat is een van de redenen,’ gaf hij toe.

‘Ik hoop dat je begrijpt,’ zei ze, ‘dat als we deze zaak aannemen en merken dat je een misdrijf hebt begaan, we die informatie aan de politie moeten doorgeven.’

‘Natuurlijk. Maar ik denk dat als ik meteen naar de politie ging, ze niet eens op zoek naar de waarheid zouden gaan. Ze zouden me als misdadiger bestempelen voordat ik zelfs maar mijn hele verhaal heb verteld.’

‘En natuurlijk zouden wij dat niet doen,’ zei Bobby met een veelbetekenende blik in Julies richting.

‘In plaats van me te helpen zouden ze kijken welke misdaden ze me in de schoenen konden schuiven,’ zei Pollard.

‘Zo werkt de politie niet,’ verzekerde Julie hem.

‘Natuurlijk wel,’ zei Bobby grijnzend. Hij gleed van het bureau af en begon heen en weer te lopen tussen de poster van Uncle Scrooge en die van Mickey Mouse. ‘Hebben we dat niet duizend keer in televisieseries gezien? Hebben we Hammett en Chandler niet gelezen?’

‘Frank,’ zei Julie. ‘Ik heb ook bij de politie gewerkt …’

‘Dat bedoel ik nou,’ zei Bobby. ‘Frank, als je naar de politie was gegaan, hadden ze je meteen in de cel gestopt en dan was je inmiddels al tot duizend jaar gevangenisstraf veroordeeld.’

‘Er is nog een andere reden waarom ik niet naar de politie zou gaan. Dan zou ik in de openbaarheid komen. Misschien zou de pers er lucht van krijgen, en dan kwamen er verhalen in de kranten over die arme kerel met geheugenverlies en tassen vol geld. Dan zou hij weten waar hij me kan vinden, en dat kan ik niet riskeren.’

‘Wie is “hij”, Frank?’

‘De man die laatst achter me aan zat.’

‘Je zei het alsof je je zijn naam herinnerde, alsof je precies wist wie hij was.’

‘Nee. Ik weet niet wie hij is. Ik weet niet eens helemaal zeker wat hij is. Maar ik weet dat hij weer achter me aan komt als hij hoort waar ik ben. Dus moet ik uit de publiciteit blijven.’

Vanaf de bank zei Clint: ‘Ik moet de cassette even omkeren.’

Ze wachtten tot hij de cassette uit de recorder had gehaald.

Het was nog maar drie uur, maar de dag was al in de greep van een valse schemering die niet van de echte te onderscheiden was. De bries aan de grond begon te wedijveren met de wind die op grotere hoogte de wolken voortjoeg. Uit het westen kwam een dunne nevel, maar niet met de lome bewegingen waarmee nevels zich gewoonlijk voortbewogen. Deze nevel was kolkend en wervelend, als een gesmolten metaal dat de aarde aan de donderwolken trachtte te solderen.

Toen Clint de recorder weer aan de gang had, zei Julie: ‘Frank, is dat het eind van het verhaal? Toen je zaterdagmorgen wakker werd, met nieuwe kleren aan, en met die papieren zak vol geld naast je op het bed?’

‘Nee. Niet het eind.’ Hij bracht zijn hoofd omhoog, maar keek haar niet aan. Hij keek langs haar naar de sombere lucht achter de ramen, al leek het of hij naar iets staarde dat veel verder weg was dan Newport Beach. ‘Misschien komt er nooit een eind aan.’

Uit de tweede tas, waaruit hij eerder het bebloede overhemd en het zwarte zand had gehaald, pakte hij nu een soort weckfles met een stevig glazen deksel, dat met een hengsel op een rubberen ring zat geklemd. De pot zat vol met iets dat op ruwe, ongeslepen, dof glimmende edelstenen leek. Sommige waren gladder dan andere; ze fonkelden en schitterden.

Frank maakte het deksel los, hield de pot scheef en liet een deel van de inhoud op het imitatiehouten formica bureaublad vallen.

Julie boog zich naar voren.

Bobby kwam dichterbij om het beter te kunnen zien.

De minder onregelmatige edelstenen waren rond of ovaal of hadden de vorm van druppels of ruitjes. Sommige facetten waren glad, en andere hadden veel scherpe randen. Er zaten ook stenen bij die grof en puntig en pokdalig waren. Sommige waren zo groot als dikke druiven, andere zo klein als erwten. Ze waren allemaal rood, al vertoonden ze verschillende schakeringen van die kleur. Ze braken de lichtstralen en vormden zo een kring van vuurrode schittering op het lichte bureaublad. De stenen leidden het diffuse schijnsel van de lampen door hun prisma’s en wierpen felle speren van rood tegen het plafond en een van de wanden, waar de akoestische tegels met bloedwonden bespikkeld leken.

‘Robijnen?’ vroeg Bobby.

‘Ze zien er niet helemaal uit als robijnen,’ zei Julie. ‘Wat zijn het, Frank?’

‘Ik weet het niet. Misschien zijn ze niets waard.’

‘Hoe kom je eraan?’

‘Zaterdagavond kon ik niet goed slapen. Steeds maar een paar minuten. Ik lag maar te draaien en te woelen en werd steeds weer wakker. Ik durfde niet te slapen. En zondagmiddag sliep ik ook niet. Maar gisteravond was ik zo moe dat ik mijn ogen niet meer open kon houden. Ik sliep in mijn kleren, en toen ik vanmorgen opstond, zaten mijn broekzakken vol met deze dingen.’

Julie nam een van de gladdere stenen van het bergje en hield hem bij haar rechteroog tegen het licht. Zelfs in zijn ruwe staat bezat de steen een buitengewone kleur en helderheid. Misschien waren ze inderdaad niet zoveel waard, zoals Frank zei, maar Julie vermoedde dat ze erg kostbaar waren.

‘Waarom heb je ze in een weckfles gedaan?’ vroeg Bobby.

‘Omdat ik er toch een moest kopen om dit in te doen,’ zei Frank. Hij haalde een grotere pot uit de tas en zette die op het bureau. Julie keek ernaar en schrok zo dat ze de edelsteen liet vallen. In de glazen pot zat een insect dat bijna zo groot was als haar hand. Hoewel het een rugschild als dat van een kever had – diepzwart met een bloedrode tekening langs de hele rand – leek het ding dat binnen in het schild zat meer op een spin dan een kever. Het had de acht stevige harige poten van een tarantula.

‘Wat krijgen we nou?’ Bobby trok een grimas. Hij was een beetje bang voor insecten. Als hij er een tegenkwam die groter was dan een vlieg, riep hij Julie en dan moest die het dier vangen of doodmaken, terwijl hij op een afstand toekeek.

‘Leeft hij?’ vroeg Julie.

‘Nu niet meer,’ zei Frank.

Twee voorpoten, als klauwtjes van een kreeft, staken onder de voorkant van het dekschild vandaan, een aan iedere kant van de kop, hoewel ze in zoverre van kreeftpoten verschilden dat ze veel meer geledingen vertoonden dan die van alle veel voorkomende schaaldieren. Ze leken wel wat op handen, met vier gekromde, chitineuze segmenten, elk aan de onderkant van een gewricht voorzien. De randen waren scherp en kartelig.

‘Als dat ding je vinger te pakken kreeg,’ zei Bobby, ‘knipte hij hem zo af. Zei je dat hij nog leefde, Frank?’

‘Toen ik vanmorgen wakker werd, kroop hij over mijn borst.’

‘Grote goden!’ Bobby verbleekte zienderogen.

‘Hij was langzaam.’

‘O ja? Nou, hij lijkt me zo snel als een verdomde kakkerlak.’

‘Ik denk dat hij al stervende was,’ zei Frank. ‘Ik gaf een schreeuw en sloeg hem weg. Hij lag een tijdje op zijn rug op de vloer, trappelde nog zwakjes met zijn poten, en toen was hij stil. Ik haalde de sloop van een van de kussens, schepte hem erin en maakte een knoop in de sloop, dan kon hij niet weglopen als hij nog leefde. Toen ontdekte ik de edelstenen in mijn zakken, en daarom kocht ik twee weckflessen, een voor de kever, en sinds ik hem daarin heb gestopt, heeft hij niet meer bewogen, dus ik neem aan dat hij dood is. Hebben jullie ooit zoiets gezien?’

‘Nee,’ zei Julie.

‘Goddank nee,’ zei Bobby. Hij boog zich niet over de pot om het insect nog beter te kunnen zien, zoals Julie deed. In plaats daarvan was hij een stap achteruitgegaan, alsof hij dacht dat het beest met zijn scherpe klauwen een gat in het glas kon snijden.

Julie pakte de pot op en draaide hem zo dat ze het insect recht kon aankijken. Zijn satijnzwarte kop was bijna zo groot als een pruim en ging half onder het dekschild verborgen. De bruingele ogen met vele facetten stonden hoog aan de zijkanten van het gezicht, en onder elk van die ogen zat iets dat ook een oog leek, iets kleiner dan die erboven en roodblauw. Vreemde patronen van kleine gaatjes, een stuk of zes doornachtige uitsteeksels, en drie bosjes zijdezachte haartjes tekenden het verder helemaal gladde, glanzende oppervlak van dat afschuwelijke gezicht. De kleine bek, die nu open was, vormde een ronde opening waarin ze iets zag dat op rijen kleine maar scherpe tanden leek.

Frank keek naar het insect en zei: ‘Wat het ook is waar ik in verwikkeld ben geraakt, het is een slecht ding. Het is een heel slecht ding, en ik ben bang.’

Bobby huiverde. Met een peinzende stem, meer in zichzelf dan tegen hen, zei Bobby: ‘Slecht ding …’

Julie zette de pot neer en zei: ‘Frank, we nemen de zaak aan.’

‘Prima!’ zei Clint, en schakelde de recorder uit.

Bobby wendde zich van het bureau af, begon naar het toilet te lopen en zei: ‘Julie, ik moet je even onder vier ogen spreken.’

Voor de derde keer gingen ze samen naar het toilet, deden de deur achter zich dicht en zetten de ventilator aan.

Bobby’s gezicht zag grauw, als een heel gedetailleerd portret in houtskool; zelfs zijn sproeten waren kleurloos. Zijn anders zo vrolijke blauwe ogen waren nu niet vrolijk.

‘Ben je gek geworden?’ zei hij. ‘Je zei dat we de zaak aannemen.’

Julie keek hem verbaasd aan. ‘Dat wilde jij toch?’

‘Nee.’

‘Ah. Dan heb ik het zeker verkeerd verstaan. Te veel smeer in mijn oren. Helemaal dicht.’

‘Hij is waarschijnlijk een gevaarlijke krankzinnige.’

‘Ik ga maar eens naar mijn dokter om mijn oren grondig uit te laten spuiten.’

‘Dat idiote verhaal dat hij verzonnen heeft is gewoon …’

Ze stak haar hand op om hem tot zwijgen te brengen. ‘Denk eens na, Bobby. Hij heeft die kever niet verzonnen. Wat is dat voor een ding? Ik heb nooit foto’s van zoiets gezien.’

‘En het geld? Dat moet hij gestolen hebben.’

‘Frank is geen dief.’

‘Wat … heeft God je dat verteld? Want op een andere manier zou je het niet kunnen weten. Je kent Pollard amper een uur.’

‘Je hebt gelijk,’ zei ze. ‘God heeft het me verteld. En ik luister altijd naar God, want als je niet naar Hem luistert, stuurt hij waarschijnlijk een plaag van krioelende sprinkhanen op je af of hij steekt je haar in brand met een bliksemschicht. Luister, Frank is zo hopeloos op drift geraakt dat ik medelijden met hem heb. Goed?’

Hij staarde haar aan, beet even op zijn verbleekte onderlip en zei ten slotte: ‘Wij werken goed samen omdat we elkaar aanvullen. Jij bent sterk als ik zwak ben, en ik ben sterk als jij zwak bent. In veel opzichten zijn we helemaal niet gelijk, maar we horen bij elkaar omdat we als stukjes van een puzzel in elkaar passen.’

‘Wat wil je daarmee zeggen?’

‘In zekere zin zijn we verschillend, maar onze motivaties vullen elkaar aan. Dit soort werk bevalt me omdat ik het prachtig vind om mensen te helpen die buiten hun schuld in moeilijkheden zijn geraakt. Ik zie het goede graag zegevieren. Dat lijkt wel iets uit een stripverhaal, maar zo voel ik dat nu eenmaal. Jij daarentegen wil in de eerste plaats de schurken op hun donder geven. Natuurlijk, ik zie de schurken ook graag kronkelen en jammeren, maar dat is voor mij niet zo belangrijk als voor jou. En jij vindt het natuurlijk wel leuk om onschuldige mensen te helpen, maar voor jou is dat minder belangrijk dan het bestrijden van de schurken. Dat zal wel komen omdat je nog steeds niet over je woede om de moord op je moeder heen bent.’

‘Bobby, als ik in therapie wil, doe ik dat in een kamer waar het belangrijkste meubelstuk een sofa is – niet een toiletpot.’

Haar moeder was gegijzeld bij een bankoverval toen Julie twaalf was. De twee daders hadden veel amfetaminen geslikt maar weinig gezond verstand en mededogen getoond. Toen het achter de rug was, waren vijf van de zes gijzelaars dood, en Julies moeder was niet de ene die het overleefde.

Bobby draaide zich om naar de spiegel en keek naar haar spiegelbeeld, alsof hij het niet prettig vond om haar rechtstreeks in de ogen te kijken. ‘Wat ik wil zeggen is … Plotseling gedraag je je als mij, en dat is niet goed, dat verstoort ons evenwicht, dat ontwricht de harmonie tussen ons, en het is die harmonie die ons altijd in leven heeft gehouden, succesvol en in leven. Jij wilt deze zaak aannemen omdat je gefascineerd bent, hij spreekt tot je verbeelding, en omdat je Frank wilt helpen, hij is zo zielig. Waar is je gebruikelijke verontwaardiging? Ik zal je vertellen waar die is. Jij hebt die verontwaardiging niet omdat er op dit moment niemand is die zulke gevoelens bij je kan opwekken, er is geen schurk. Goed, er is die kerel die Frank achternagezeten zou hebben, maar we weten niet eens of Frank dat alleen maar verzonnen heeft. Omdat er geen herkenbare schurk is op wie je je woede kunt richten, zou ik je eigenlijk met veel moeite moeten meetrekken, en dat deed ik ook, maar nu ben jij aan het trekken, en daar maak ik me zorgen om. Dat kan niet goed zijn.’

Ze liet hem doorrazen, hun ogen elkaar aankijkend in de spiegel, en toen hij eindelijk klaar was, zei ze: ‘Nee, dat is niet je echte reden.’

‘Wat bedoel je?’

‘Ik bedoel, alles wat je zojuist zei, is alleen maar een rookgordijn. Wat zit je werkelijk dwars, Robert?’

Zijn spiegelbeeld keek strak naar dat van haar.

Ze glimlachte. ‘Kom op. Vertel eens. We hebben nooit geheimen voor elkaar.’

Bobby-in-de-spiegel leek op een slechte imitatie van de echte Bobby Dakota. De echte Bobby, haar Bobby, zat vol plezier en leven en energie. Bobby-in-de-spiegel had een grauw, bijna grimmig gezicht. De zorgen hadden alle vitaliteit aan hem onttrokken.

‘Robert?’ drong ze aan.

‘Weet je nog toen we donderdag wakker werden?’ zei hij. ‘De Santa Ana’s waaiden. We bedreven de liefde.’

‘Ik weet het nog.’

‘En meteen nadat we de liefde hadden bedreven … had ik het vreemde, verschrikkelijke gevoel dat ik je zou verliezen, dat er daarbuiten in die wind iets was dat … je kwam halen.’

‘Daar heb je me later op die avond over verteld, bij Ozzie’s, toen we over jukeboxen zaten te praten. Maar de storm ging liggen, en ik ben er nog.’

‘Diezelfde nacht, donderdagnacht, had ik een nachtmerrie, de levendigste droom die je je kunt voorstellen.’ Hij vertelde haar over het huisje op het strand, de jukebox die in het zand stond, die harde innerlijke stem – het slechte ding komt, het slechte ding, slechte ding! – en over de bijtende zee die hen beiden had verzwolgen, die hun vlees van hun botten had weggevreten en die botten naar duistere diepten had meegevoerd. ‘Het schokte me. Je kunt je niet voorstellen hoe echt het leek. Het klinkt idioot, maar … die droom was bijna echter dan de werkelijkheid. Toen ik wakker werd, was ik doodsbang. Jij sliep, en ik heb je niet wakker gemaakt. Ik heb je er later niet over verteld omdat ik het niet nodig vond je bang te maken en omdat … nou, het lijkt kinderachtig om zoveel betekenis aan een droom toe te kennen. Die nachtmerrie is niet meer teruggekomen. Maar sindsdien, vrijdag, zaterdag, gisteren, gingen er soms vreemde huiveringen door me heen, en dan had ik meteen weer het gevoel dat er een slecht ding op jou afkwam. En nu zei Frank dat hij bij een slecht ding, een heel slecht ding, verwikkeld was geraakt, zo zei hij het, en ik legde meteen het verband. Julie, misschien is deze zaak het slechte ding waar ik van droomde. Misschien moeten we het niet doen.’

Ze staarde een ogenblik naar Bobby-in-de-spiegel en vroeg zich af hoe ze hem kon geruststellen. Ten slotte besloot ze dat ze, omdat hun rollen waren omgekeerd, hem zou aanpakken zoals Bobby haar in een soortgelijke situatie zou aanpakken. Bobby zou niet zijn toevlucht tot logica en argumenten nemen – dat waren haar wapens – maar hij zou haar met zijn charme en humor overhalen.

In plaats van rechtstreeks op zijn bezorgdheid in te gaan zei ze: ‘Nu we toch ons hart luchten, weet je wat mij dwarszit? Dat je soms op mijn bureau gaat zitten als we met een potentiële cliënt praten. Bij sommige cliënten zou het misschien zin hebben als ik op het bureau ging zitten, met een kort rokje aan zodat ze mijn benen kunnen zien, want ik heb mooie benen, al zeg ik het zelf. Maar jij draagt nooit rokken, geen korte en geen lange, en jij hebt er ook de benen niet voor.’

‘Wie heeft het over bureaus?’

‘Ik,’ zei ze, en ze wendde zich van de spiegel af en keek hem recht aan. ‘We hebben een kantoor van zeven in plaats van acht kamers gehuurd om geld uit te sparen, en toen we de rest van het personeel een plaatsje hadden gegeven, hadden we nog maar één kantoor voor onszelf over. Dat leek ons geen enkel probleem. Er is hier genoeg ruimte voor twee bureaus, maar jij zegt dat je geen bureau wilt. Bureaus zijn je te formeel. Het enige dat jij nodig hebt is een bank waarop je kunt liggen als je telefoneert, zeg je. Maar als er cliënten komen, ga je op mijn bureau zitten.’

‘Julie …’

‘Formica is een hard, bijna ondoordringbaar materiaal, maar vroeg of laat heb je zoveel op mijn bureau gezeten dat je reet er voor altijd in afgedrukt staat.’

Omdat ze niet in de spiegel wilde kijken, moest hij zich daar ook van afwenden om haar in de ogen te kunnen zien. ‘Heb je niet gehoord wat ik je over die droom vertelde?’

‘Nu moet je me niet verkeerd begrijpen. Je hebt een fraai achterste, Bobby, maar ik wil daar geen afdruk van in mijn bureau. Want dan rollen er steeds potloden in de kuil. Er komt stof in.’

‘Wat is er hier aan de hand?’

‘Ik moet je waarschuwen dat ik erover denk het blad van mijn bureau op het elektriciteitsnet aan te sluiten, zodat ik het met een schakelaar onder stroom kan zetten. Als je er dan op gaat zitten, weet jij hoe een vlieg zich voelt als hij op zo’n elektronische vliegendoder gaat zitten.’

‘Je doet erg moeilijk, Julie. Waarom doe je zo moeilijk?’

‘Uit frustratie. Ik heb de laatste tijd geen schurken laten kronkelen en jammeren. Daar word ik prikkelbaar van.’

‘Hé, wacht eens even,’ zei hij. ‘Je bent niet moeilijk.’

‘Natuurlijk ben ik dat niet.’

‘Je bent mij!’

‘Precies.’ Ze gaf een kus op zijn rechterwang en een klopje op zijn linker. ‘Zo, nu gaan we weer naar binnen en nemen de zaak aan.’ Ze deed de deur open en kwam het toilet uit.

Glimlachend zei Bobby: ‘Verdraaid nog aan toe,’ en volgde haar naar het kantoor.

Frank Pollard zat rustig met Clint te praten, maar hij zweeg en keek hoopvol op toen ze binnenkwamen.

Schaduwen trokken zich in de hoeken terug als monniken in hun cellen. Om de een of andere reden herinnerde de gele gloed van de drie lampen haar aan het trillende, mysterieuze licht van votiefkaarsen in een kerk.

De plas van rode edelstenen glinsterde nog op het bureau.

De kever zat nog ineengekrompen in de weckfles.

‘Heeft Clint je verteld hoe we ons honorarium berekenen?’ vroeg ze Pollard.

‘Ja.’

‘Goed. Daarnaast hebben we tienduizend dollar nodig als voorschot op de onkosten.’

Buiten flitste de bliksem door de buiken van de wolken. De opengereten hemel barstte, en een koude regen spatte tegen de ramen.

26

Violet was al meer dan een uur wakker, en in het grootste deel van die tijd was ze een havik geweest, hoog zeilend op de wind, zo nu en dan omlaagsuizend om snel een prooi te doden. De open hemel was bijna even echt voor haar als voor de vogel waarin ze was binnengegaan. Ze zweefde op thermiek en de lucht bood nauwelijks weerstand aan haar gestroomlijnde vleugels. Boven haar waren alleen de laaghangende grijze wolken, en onder haar was de hele wereld.

Ze was zich ook bewust van de schemerige slaapkamer waarin haar lichaam en een deel van haar geest waren achtergebleven. Violet en Verbina sliepen meestal overdag, want wie ’s nachts sliep, verspilde de beste tijd. Ze deelden een kamer op de eerste verdieping en sliepen samen in een breed bed, nooit meer dan een armslengte van elkaar vandaan en vaak met elkaar verstrengeld. Die maandagmiddag sliep Verbina nog. Ze lag naakt op haar buik en had haar hoofd van haar zuster afgewend. Zo nu en dan mompelde ze geluidloos in haar kussen. Haar warme flank drukte tegen Violet aan. Ook toen Violet bij de havik was, voelde ze de lichaamswarmte van haar tweelingzus, en haar gladde huid. Ze hoorde haar ritmische ademhaling en slaperig gemompel en rook haar geur. Ze rook ook het stof in de kamer, en de muffe lucht van lakens die een hele tijd niet waren gewassen – en de katten natuurlijk.

Niet alleen rook ze de katten, die op het bed en de vloer sliepen en zich met lome bewegingen schoonlikten, maar ze leefde ook in elk van hen. Terwijl een deel van haar bewustzijn in haar eigen bleke vlees achterbleef en een ander deel hoog opsteeg met de roofvogel, verbleven andere aspecten van haar in elk van de katten, vijfentwintig katten sinds die arme Samantha dood was. Tegelijk onderging Violet de wereld via haar eigen zintuigen, via die van de havik, en via de vijftig ogen en vijfentwintig neuzen en vijftig oren en honderd klauwen en vijfentwintig tongen van de katten. Ze rook haar eigen lichaamsgeur niet alleen door haar neus maar ook door de neuzen van alle katten: de zwakke zeeplucht van haar bad van de vorige avond, de aangename zweem van shampoo met citroengeur, de mufheid die altijd op de slaap volgde, de vieze adem van de rauwe eieren en uien en rauwe lever die ze die ochtend had gegeten voordat ze bij het opkomen van de zon naar bed was gegaan. De katten hadden een veel scherper reukvermogen dan zij, en elk van hen onderging haar geur anders dan zijzelf. Ze vonden haar natuurlijke geur vreemd maar wel geruststellend, intrigerend en toch vertrouwd.

Ze rook, zag, hoorde en voelde zichzelf ook via de zintuigen van haar zuster, want ze was altijd onlosmakelijk met Verbina verbonden. Al naar ze wilde, kon ze zich met de geest van een andere levensvorm verbinden en zich daar weer van losmaken, maar Verbina was de enige andere mens met wie ze zich op die manier kon verbinden. Het was een permanente band, die al bestond sinds ze geboren waren, en hoewel Violet zich van de havik of de katten kon losmaken, was de verbinding met haar tweelingzus niet te verbreken. Evenzo kon ze de geesten van dieren niet alleen bewonen maar ook beheersen, maar had ze over haar zuster geen macht. De band die ze met elkaar hadden, was niet die van marionettenspeler en marionet, maar anders en geheiligd.

Haar hele leven waren er in Violet vele rivieren van gewaarwordingen samengekomen. Ze had gebaad in grote kolkende stromen van geluiden en geuren en beelden en smaken en aanrakingen en had de wereld niet alleen via haar eigen zintuigen maar ook via die van talloze anderen ondergaan. Een deel van haar jeugd was ze autistisch geweest, zo overladen met zintuiglijke gewaarwordingen dat ze het niet aan kon. Ze had zich naar binnen gekeerd, naar haar geheime wereld van rijke, gevarieerde en diepe ervaringen, tot ze had geleerd al die op haar af komende indrukken onder controle te krijgen. Toen pas had ze besloten met de mensen om haar heen in contact te treden. Ze had haar autisme opgegeven, en ze had niet leren praten voor ze zes jaar oud was. Ze was nooit aan die diepe, snelle stromen van buitengewone gewaarwordingen ontstegen om op de betrekkelijk droge oever te staan van het leven waarin andere mensen functioneerden, maar in elk geval had ze geleerd om tot op zekere hoogte met haar moeder, Candy en anderen te communiceren.

Verbina had dat lang niet zo goed gekund als Violet, en zou dat ook nooit kunnen. Nadat ze voor een leven had gekozen dat bijna geheel en al uit zintuiglijke gewaarwordingen bestond, toonde ze weinig of geen belangstelling voor de ontwikkeling van haar intellect. Ze had nooit leren praten, had nauwelijks belangstelling voor iemand anders dan haar zuster, en gaf zich verzaligd over aan de oceaan van zintuiglijke prikkels die om haar heen golfde. Ze rende als een eekhoorn, vloog als een havik of meeuw, was bronstig als een kat, doodde als een coyote, dronk koel water uit een beekje door de mond van een wasbeer of veldmuis, trad in de geest van een loopse teef die door andere honden werd besprongen, en deelde tegelijk in de angst van het opgejaagde konijn en de woeste opwinding van de vos. Zo genoot Verbina van zo’n breed spectrum van leven als niemand anders, behalve Violet, ooit zou kennen. En ze prefereerde de constante sensatie van de onderdompeling in de wilde wereld boven het relatief saaie bestaan van andere mensen.

Hoewel Verbina nog sliep, was een deel van haar bij Violet in die hoogvliegende havik, want zelfs in hun slaap hoefden ze hun verbindingen met andere geesten niet helemaal los te laten. Die voortdurende zintuiglijke signalen die ze van kleinere diersoorten ontvingen, beheersten niet alleen hun leven, maar ook hun dromen.

Onder onweerswolken die met de minuut donkerder werden, gleed de havik hoog over het ravijn achter het huis van de Pollards. Hij was op jacht.

De roofvogel, die instinctief wist dat de muis zijn vleugelslag op grote afstand kon horen en meteen een veilige schuilplaats zou opzoeken, hield geluidloos zijn vleugels naar achteren, vouwde ze half tegen zijn lichaam, en dook steil omlaag, recht op de muis af. Hoewel ze deze ervaring al talloze keren had ondergaan, hield Violet haar adem in. Vierhonderd meter stortten ze omlaag, tot diep in het ravijn. En hoewel ze in werkelijkheid veilig op haar rug in bed lag, was het of haar maag zich omkeerde. In haar borst zwol een oerangst op, al liet ze tegelijk een ijl kreetje van opwindend genot ontsnappen.

Naast Violet op het bed liet haar zuster ook een zachte kreet horen. Op de bodem van het ravijn bewoog de muis. Hij voelde dat het onheil op hem neerschoot, maar wist niet zeker uit welke richting het kwam.

Op het laatste moment gebruikte de havik zijn vleugels als parachutes en werd zijn duikvlucht afgeremd. Hij stak zijn poten uit, opende zijn klauwen en greep de muis juist op het moment dat het diertje op het plotseling uitslaan van de vleugels reageerde en een goed heenkomen wilde zoeken.

Hoewel Violet bij de havik bleef, ging ze ook in de geest van de muis binnen, vlak voordat de roofvogel toesloeg. Ze voelde tegelijk de ijzige voldoening van de jager en de verhitte angst van de prooi. Vanuit de havik voelde ze hoe de klauwen zich in het vlees van de dikke muis boorden en hoe dat vlees uiteen werd gescheurd, en vanuit de muis voelde ze een verschrikkelijke pijn. De vogel keek naar de piepende muis in zijn klauwen en was zich met een huivering van zijn macht en superioriteit bewust. Opnieuw zou hij zijn honger kunnen stillen. Hij stootte een kreet van triomf uit die door het ravijn galmde. De muis, klein en hulpeloos in de greep van zijn gevleugelde belager, verlamd door een angst die zo intens was dat het bijna een verfijnd genot werd, keek omhoog in de harde, genadeloze ogen en gaf zijn verzet op. Hij werd slap en berustte in de dood. Hij zag de scherpe snavel neerkomen, besefte nog dat hij verscheurd werd, maar voelde geen pijn meer, alleen een doffe berusting, en toen een kort moment van verpletterende gelukzaligheid, en daarna niets, niets. De havik hief zijn kop en liet bloederige linten en warme knopen van vlees door zijn keelgat glijden.

Op het bed draaide Violet zich naar haar zuster toe. Verbina, uit haar slaap gerukt door de intensiteit van de ervaring met de havik, kwam in Violets armen. Naakt, bekken tegen bekken, buik tegen buik, borsten tegen borsten, hield de tweeling elkaar vast en begon onbedaarlijk te huiveren. Violet zuchtte tegen Verbina’s zachte keel, en omdat ze rechtstreeks met Verbina’s geest in contact stond, voelde ze de warmte van haar eigen adem op de huid van haar zuster. Ze maakten woordeloze geluiden en klampten zich aan elkaar vast, en hun koortsachtige ademhaling kwam pas tot rust toen de havik de laatste rode sliert voedzaam vlees uit de achterflank van de muis plukte en zich met klappende vleugels de lucht instuwde.

Beneden lag het terrein van de Pollards: de Eugenia-heg, het verweerde huis met zijn puntgevels en leiendak, de twintig jaar oude Buick die van hun moeder was geweest en soms nog door Candy werd gebruikt, de rode en gele en purperen teunisbloemen in een smal en verwaarloosd bed dat zich over de hele lengte van de vervallen zwarte veranda uitstrekte. Violet zag ook Candy ver beneden haar, op de noordoostelijke hoek van het grote terrein.

Terwijl Violet haar zuster nog stevig vasthield en een spoor van tedere kussen over Verbina’s keel en wang en slaap trok, liet ze de havik boven haar broer cirkelen. Via de vogel keek ze naar hem zoals hij daar met gebogen hoofd bij het graf van hun moeder stond, rouwend om haar zoals hij sinds haar dood, nu vele jaren geleden, iedere dag om haar had gerouwd.

Violet rouwde niet. Haar moeder was evenzeer een vreemde voor haar geweest als ieder ander op de wereld, en haar dood had haar niet veel gedaan. Omdat Candy ook begaafd was, voelde Violet een nauwere band met hem dan indertijd met haar moeder, al betekende dat niet veel, want ze kende hem eigenlijk niet en gaf ook niet veel om hem. Hoe kon ze zich aan iemand hechten als ze niet in zijn geest kon binnenkomen en met hem, via hem kon leven? Die ongelooflijke intimiteit verbond haar onlosmakelijk met Verbina, en kenmerkte de talloze banden die ze had met alle gevogelte en gedierte in de natuur. Ze wist gewoon niet hoe ze zonder die intense, innerlijke band met iemand moest omgaan, en omdat ze niet van iemand kon houden, kon ze ook niet om iemand rouwen.

Ver beneden de rondcirkelende havik liet Candy zich naast het graf op zijn knieën zakken.

27

Maandagmiddag. Thomas zat aan zijn tafel. Hij maakte een beeldgedicht.

Derek hielp hem. Of dacht dat hij hielp. Hij sorteerde knipsels in een doos. Hij koos plaatjes uit en gaf ze aan Thomas. Als het plaatje goed was, knipte Thomas het bij en plakte het op het papier. Meestal was het niet goed, en dan legde hij het weg en vroeg om een ander plaatje, en nog een ander, tot Derek hem iets gaf dat hij kon gebruiken.

Hij vertelde Derek de afschuwelijke waarheid niet. De afschuwelijke waarheid was dat hij het gedicht helemaal alleen wilde maken. Maar hij kon Derek niet kwetsen. Derek was al genoeg gekwetst. Te veel. Als je dom was, deed dat verdriet, en Derek was dommer dan Thomas. Derek zag er ook dommer uit, en dat deed extra verdriet. Zijn voorhoofd was schuiner dan dat van Thomas. Zijn neus was stomper, en zijn hoofd zag er meer verfrommeld uit. De afschuwelijke waarheid.

Later, toen ze moe waren van het dichten, gingen Thomas en Derek naar de speelkamer, en daar gebeurde het. Derek werd gekwetst. Hij werd zo gekwetst dat hij huilde. Een meisje deed het. Mary. In de speelkamer.

Sommige mensen zaten in een hoek te knikkeren. Anderen keken televisie. Thomas en Derek zaten op een bank bij een paar ramen om Aardig te Zijn als er iemand langskwam. De verzorgsters wilden altijd dat je Aardig Was in Het Tehuis. Het was goed voor je om Aardig te Zijn. Toen er niemand langskwam om Aardig tegen te Zijn, gingen Thomas en Derek naar een paar kolibries kijken die buiten het raam op een voederbakje zaten. De kolibries huppelden rond en waren erg leuk om naar te kijken. Mary, die nieuw in Het Tehuis was, huppelde niet rond en was niet leuk om naar te kijken, maar ze neuriede veel. Nee, ze zoemde. Zoem, zoem, zoem, al maar door.

Mary wist van ie-kuu’s. Ze zei dat die erg belangrijk waren, die ie-kuu’s, en misschien was dat ook wel zo. Thomas had er nooit van gehoord en begreep niet wat het waren, maar ja, er waren zoveel dingen die hij niet begreep en die toch belangrijk waren. Hij had geen idee wat Mary met die ie-kuu’s bedoelde. Mary zei dat ie-kuu’s goed waren en dat ze een goede ie-kuu voor een kind met Down’s had.

‘Ik ben een licht zwakzinnige,’ zei ze, erg tevreden met zichzelf, dat kon je zo zien.

Thomas wist niet wat een zwakzinnige was, maar hij zag niets lichts aan Mary, die dik was en aan alle kanten uitpuilde.

‘Jij bent waarschijnlijk ook een zwakzinnige, Thomas, maar je bent geen lichte, zoals ik. Ik ben bijna normaal, en jij bent lang niet zo normaal als ik.’

Dat alles bracht Thomas alleen maar in verwarring.

Het bracht Derek nog meer in verwarring, dat kon je zien, en met zijn dikke, soms bijna onverstaanbare stem zei Derek: ‘Ik? Geen zwakzinnige.’ Hij schudde zijn hoofd. ‘Cowboy.’ Hij glimlachte. ‘Cowboy.’

Mary lachte naar hem. ‘Jij bent geen cowboy en zult dat ook nooit zijn. Weet je wat jij bent? Je bent een imbeciel.’

Ze moesten haar dat woord een paar keer laten herhalen voordat ze het verstonden, en zelfs toen begrepen ze het niet goed. Ze konden het zeggen, maar ze wisten net zomin wat het was als ze wisten hoe die ie-kuu’s eruitzagen.

‘Je hebt normale mensen,’ zei Mary, ‘en dan komen de zwakzinnigen, en dan de imbecielen, die zijn dommer dan de zwakzinnigen, en dan heb je de idioten, die nog dommer zijn dan de imbecielen. Ik, ik ben een licht zwakzinnige, en dat zal ik altijd blijven, ik ben braaf, ik gedraag me, werk hard om normaal te worden, en op een dag ga ik naar het halfweghuis.’

‘Halfweg waarheen?’ vroeg Derek, en dat vroeg Thomas zich ook af. Mary lachte hem uit. ‘Halfweg naar normaal zijn, en zover zul jij nooit komen, jij verdomde imbeciel.’

Nu realiseerde Derek zich dat ze op hem neerkeek, de spot met hem dreef, en hij deed zijn best om niet te huilen, maar huilde toch. Hij kreeg een rood hoofd en huilde, en Mary begon te grijnzen, ze was helemaal opgewonden, alsof ze een grote prijs had gewonnen. Ze had een lelijk woord gebruikt – verdomde – en zou zich moeten schamen, maar ze schaamde zich niet, dat kon je zien. Ze zei dat andere woord weer dat Thomas nu ook als een lelijk woord beschouwde, ‘imbeciel’, en ze zei het steeds weer, tot die arme Derek opstond en wegrende, en zelfs toen schreeuwde ze het hem nog na.

Thomas ging naar hun kamer terug. Hij zocht naar Derek, en Derek was in de kast met de deur dicht. Hij brulde van het huilen. Er kwamen een paar verzorgsters die heel vriendelijk op Derek inpraatten, maar hij wilde niet uit de kast komen. Ze moesten een hele tijd met hem praten om hem eruit te krijgen, en zelfs toen hield hij niet op met huilen, zodat ze hem na een tijdje Iets moesten Geven. Soms als je ziek was, bijvoorbeeld griep had, vroegen de verzorgsters je Iets te Nemen, dat betekende de een of andere pil, van de een of andere kleur, groot of klein. Maar als ze je Iets moesten Geven, kwam daar altijd een naald aan te pas, en dat was een slecht ding. Ze hoefden Thomas nooit Iets te Geven, want hij was altijd braaf. Maar soms voelde Derek, hoe aardig hij ook was, zich zo slecht dat hij niet kon ophouden met huilen, en soms sloeg hij zichzelf, sloeg zichzelf gewoon op zijn gezicht, tot hij zich stukmaakte en onder het bloed kwam te zitten, en zelfs dan hield hij niet op, dan moesten ze hem Voor Zijn Eigen Bestwil Iets Geven. Derek sloeg nooit een ander, hij was aardig, maar Voor Zijn Eigen Bestwil moesten ze soms zorgen dat hij zich ontspande of ging slapen, en dat gebeurde ook op de dag dat Mary de licht zwakzinnige hem een imbeciel had genoemd.

Toen Derek in slaap was gebracht, kwam een van de verzorgsters naast Thomas aan de werktafel zitten. Het was Cathy. Thomas vond Cathy aardig. Ze was ouder dan Julie, maar niet zo oud als iemands moeder. Ze was mooi. Niet zo mooi als Julie, maar mooi, met een lieve stem en ogen waar je zonder angst in kon kijken. Ze nam een van Thomas’ handen in haar eigen twee handen en vroeg of hij zich goed voelde. Hij zei van wel, maar eigenlijk was dat niet zo, en ze wist dat. Ze praatten een tijdje. Dat hielp. Aardig Zijn.

Ze vertelde hem over Mary, om hem het te laten begrijpen, en dat hielp ook. ‘Ze is zo gefrustreerd, Thomas. Ze is een tijdje in de buitenwereld geweest, in een halfweghuis, en ze had zelfs een parttimebaan en verdiende wat eigen geld. Ze deed zo haar best, maar het lukte niet, ze kreeg te veel problemen, dus ze moest weer worden opgenomen. Ik denk dat ze spijt heeft van wat ze tegen Derek zei. Ze is gewoon zo teleurgesteld dat ze zich boven iemand verheven moest voelen.’

‘Ik ben … was … was ook een keer in de buitenwereld,’ zei Thomas.

‘Dat weet ik, schat.’

‘Bij mijn vader. Toen bij mijn zuster. En Bobby.’

‘Vond je het daar prettig?’

‘Sommige dingen … maakten me bang. Maar toen ik bij Julie en Bobby was … dat vond ik mooi.’

Derek lag nu op zijn bed te snurken.

De middag was voor de helft verstreken. De hemel begon donker, stormachtig te worden. De kamer had overal schaduwen. Alleen de bureaulamp was aan. Cathy’s gezicht leek zo mooi in het licht van die lamp. Haar huid was als perzikkleurig satijn. Hij wist wat satijn was. Julie had eens een jurk van satijn gehad.

Een tijdlang waren hij en Cathy stil.

Toen zei hij: ‘Soms is het moeilijk.’

Ze legde haar hand op zijn hoofd. Streek zijn haar glad. ‘Ja, dat weet ik, Thomas. Dat weet ik.’

Ze was zo aardig, Hij wist niet waarom hij begon te huilen terwijl zij juist zo aardig was, maar hij huilde. Misschien kwam het wel doordat ze zo aardig was.

Cathy schoof haar stoel dichter naar hem toe. Hij leunde tegen haar aan. Ze sloeg haar armen om hem heen. Hij huilde en huilde. Niet hard en erbarmelijk, zoals Derek had gehuild. Zachtjes. Maar hij kon niet ophouden. Hij deed zijn best om niet te huilen, want als hij huilde, voelde hij zich dom, en hij vond het erg om zich dom te voelen.

Al huilend zei hij: ‘Ik vind het erg om me dom te voelen.’

‘Jij bent niet dom, schat.’

‘Ja, ik ben wel dom. Ik vind het erg. Maar ik kan alleen maar dom zijn. Ik probeer er niet aan te denken dat ik dom ben, maar je kunt er niet aan denken, als je het bent en andere mensen het niet zijn, en zij gaan iedere dag de wereld in en leven daar, maar jij gaat de wereld niet in en wilt dat niet eens, maar, o, je wilt het wel, ook al zeg je dat je het niet wilt.’ Dat waren een heleboel woorden voor hem, en het verbaasde hem dat hij dat allemaal had gezegd, het verbaasde hem, maar het gaf hem ook een machteloos gevoel, want hij wilde haar zo graag vertellen hoe het was om dom te zijn, om de wereld niet in te durven, en dat was hem niet gelukt, hij had de juiste woorden niet kunnen vinden, en daarom zat het gevoel nog in hem opgekropt. ‘Tijd. Er is veel tijd, weet je, als je dom bent en de wereld niet in kunt, veel tijd die je moet vullen, maar toch is er niet genoeg tijd, niet genoeg om te leren dat je niet bang voor dingen moet zijn, en ik moet leren niet bang te zijn, want dan kan ik terug naar Julie en Bobby, en dat wil ik heel graag, voordat alle tijd op is. Er is te veel tijd en niet genoeg, en dat klinkt dom, nietwaar?’

‘Nee, Thomas. Dat klinkt niet dom.’

Hij kwam niet uit haar armen. Hij wilde dat ze hem tegen zich aandrukte.

‘Weet je,’ zei Cathy. ‘Voor iedereen is het leven weleens moeilijk. Zelfs voor slimme mensen. Zelfs voor de slimsten van allemaal.’

Hij streek over zijn betraande ogen. ‘O ja? Is het soms moeilijk voor jou?’

‘Soms. Maar ik geloof dat er een God is, Thomas, en dat hij ons met een reden op de wereld heeft gezet, en dat alle moeilijkheden die we ondervinden een soort test zijn, en dat het ons goeddoet om die tests te doorstaan.’

Hij keek naar haar op. Wat een mooie ogen. Goede ogen. Het waren ogen die van je hielden. Zoals Julies ogen of die van Bobby.

‘Heeft God me dom gemaakt om me te testen?’ zei Thomas.

‘Jij bent niet dom, Thomas. In veel opzichten niet. Ik vind het niet prettig om je te horen zeggen dat je dom bent. Je bent niet zo slim als sommige anderen, maar dat kun jij niet helpen. Je bent anders, dat is alles. Dat anders zijn is jouw moeilijkheid, en je redt je daar erg goed mee.’

‘O ja?’

‘Geweldig goed. Kijk maar eens naar jezelf. Je bent niet verbitterd. Je bent niet in jezelf gekeerd. Je zoekt contact met mensen.’

‘Aardig Zijn.’

Ze glimlachte, nam een papieren zakdoekje uit een doos Kleenex op de tafel en veegde de tranen van zijn gezicht. ‘Van alle slimme mensen op de wereld, Thomas, is er niet één die zich in moeilijkheden beter weet te redden, en de meesten kunnen dat ook niet even goed.’

Hij wist dat ze het meende, en haar woorden maakten hem blij, al kon hij niet helemaal geloven dat voor slimme mensen het leven ooit moeilijk kon zijn.

Ze bleef een tijdje. Wachtte tot hij zich weer goed voelde. En ging toen weg.

Derek snurkte nog.

Thomas zat aan de tafel. Probeerde gedichten te maken.

Na een tijdje ging hij naar het raam. Het regende nu. De druppels liepen over de ruit. De dag was bijna voorbij. Straks daalde de nacht over de regen neer.

Hij legde zijn handen tegen de ruit. Hij reikte in de regen, in de grijze dag, in het niets van de nacht dat langzaam op hen afsloop.

Het Slechte Ding was nog daarbuiten. Hij kon het voelen. Een mens, maar geen mens. Iets dat meer was dan een mens. Erg slecht. Lelijk en gemeen. Hij voelde het al dagen, maar hij had sinds de vorige week geen waarschuwing naar Bobby getelevisied omdat het Slechte Ding niet dichterbij kwam. Het was ver weg, op dit moment was Julie veilig, en als hij te veel waarschuwingen naar Bobby televisiede, zou Bobby er geen aandacht meer aan schenken, en als het Slechte Ding dan eindelijk kwam, zou Bobby er niet meer in geloven, en dan zou het Julie te pakken krijgen omdat Bobby niet meer naar de waarschuwingen luisterde.

Waar Thomas nog het bangst voor was, was dat Julie door het Slechte Ding naar de Slechte Plaats werd meegenomen. Hun moeder ging naar de Slechte Plaats toen Thomas twee jaar oud was, dus hij had haar nooit gekend. Later ging hun vader naar de Slechte Plaats, zodat Thomas en Julie alleen achterbleven.

Hij bedoelde niet de Hel. Hij wist van de Hemel en de Hel. De Hemel was van God. De duivel had de Hel. Als er een Hemel was, zouden zijn moeder en vader daar vast en zeker heen zijn gegaan. Je wilde naar de Hemel, als je kon. De dingen waren daar beter. In de Hel waren de verzorgsters niet aardig.

Maar voor Thomas was de Slechte Plaats niet hetzelfde als de Hel. Dat was de Dood. De Hel was een slechte plaats, maar de Dood was de Slechte Plaats. De Dood was een woord dat je niet kon afbeelden. De Dood betekende dat alles ophield, wegging, al je tijd was op, voorbij, kapot. Hoe kon je dat afbeelden? Een ding was niet echt als je het niet kon afbeelden. Hij kon de Dood niet zien, kon zich er geen beeld van vormen in zijn hoofd, niet als hij eraan dacht zoals andere mensen eraan schenen te denken. Hij was gewoon te dom, en daarom moest hij het in zijn hoofd als een plaats zien. Ze zeiden dat de Dood je kwam halen, en de Dood was zijn vader op een nacht komen halen, zijn hart had hem aangevallen, maar als het bij je kwam, dan moest het je naar een plaats brengen. En dat was de Slechte Plaats. Daar werd je heen gebracht en dan mocht je nooit terug. Thomas wist niet wat er daar met je gebeurde. Misschien niets ergs. Alleen mocht je niet terug naar de mensen van wie je hield, en dat maakte het al erg genoeg, hoe goed het eten daar ook was. Misschien gingen sommige mensen naar de Hemel en anderen naar de Hel, maar uit geen van beide kon je terugkomen, dus ze waren alle twee een deel van de Slechte Plaats, alleen verschillende kamers. En hij wist niet zeker of Hemel en Hel echt waren, dus misschien was er in de Slechte Plaats alleen maar duisternis en kou en zoveel lege ruimte dat je, ging je daarheen, niet eens de mensen kon vinden die je waren voorgegaan.

Dat maakte hem nog het meest bang: dat hij niet alleen Julie aan de Slechte Plaats zou verliezen, maar dat hij haar ook niet zou kunnen vinden als hij daar zelf heen ging.

Hij was al bang voor de nacht. Al die grote leegte. Het deksel van de wereld af. Dus als de nacht al angstaanjagend was, zou de Slechte Plaats nog veel erger zijn. Die was vast en zeker groter dan de nacht, en het daglicht kwam er nooit.

Buiten werd de hemel donkerder.

Wind woei tegen de palmen.

Regendruppels liepen over de ruit.

Het Slechte Ding was ver weg.

Maar het zou dichterbij komen. Gauw.

28

Candy had een van die dagen waarop hij niet kon accepteren dat zijn moeder dood was. Telkens wanneer hij over een drempel stapte of een hoek omging, verwachtte hij haar te zien. Hij meende haar in haar schommelstoel te horen in de salon, zacht neuriënd in zichzelf terwijl ze een nieuwe sjaal breide, maar als hij daar dan ging kijken, was de schommelstoel bedekt met een laagje stof en behangen met een sjaal van spinnenwebben. Hij rende een keer naar de keuken, omdat hij haar daar verwachtte aan te treffen, in een fleurig gebloemde ochtendjas en een wit schort met plooien, terwijl ze lepels koekjesdeeg op bakplaten liet vallen of misschien een taart bakte, maar ze was er natuurlijk niet. In een moment van acute emotionele verwarring rende Candy naar boven, er absoluut van overtuigd dat hij zijn moeder in bed zou vinden, maar toen hij haar kamer binnenstormde, herinnerde hij zich dat het nu zijn kamer was, en dat ze niet meer leefde.

Om zich aan die vreemde, verontrustende stemming te onttrekken ging hij naar de tuin en bleef bij haar eenzame graf in de noordoostelijke hoek van het grote terrein staan. Hij had haar daar zeven jaar geleden begraven, onder een plechtige winterhemel zoals die waarachter de zon nu schuilging, terwijl hoog door die lucht een havik cirkelde, zoals er nu ook een cirkelde. Hij had haar graf gegraven, haar in lakens gehuld die met Chanel No. 5 geparfumeerd waren, en hij had haar heimelijk in de grond laten zakken, want het was verboden om iemand zonder speciale toestemming op particuliere grond te begraven. Als hij haar ergens anders had laten begraven, had hij daar bij haar moeten gaan wonen, want hij had het nooit kunnen verdragen om van haar stoffelijk overschot gescheiden te zijn.

Candy liet zich op zijn knieën zakken.

In de loop van de jaren was de oorspronkelijke aardhoop ingezakt, tot haar graf alleen nog aan een ondiepe holte te herkennen was. Het gras groeide daar spaarzamer, de halmen waren ruw en stug, anders dan de rest van het veld, al wist hij niet waarom; zelfs in de maanden na haar begrafenis had het gras boven haar niet gebloeid. Geen steen herdacht haar; hoewel de tuin door een hoge heg tegen nieuwsgierige blikken werd afgeschermd, mocht haar illegale rustplaats absoluut niet de aandacht trekken.

Candy keek naar de grond voor zich en vroeg zich af of een steen hem zou helpen haar dood te accepteren. Als hij haar naam en sterfdatum iedere dag diep in een stuk marmer uitgehouwen zag, zou die aanblik het verlies langzaam maar permanent in zijn hart graveren, en dan bleven hem misschien dagen als deze bespaard, dagen waarop hij gekweld werd door een vreemdsoortige verstrooidheid en een hoop die nooit in vervulling kon gaan.

Hij strekte zich uit op het gras, zijn hoofd opzij gekeerd met zijn oor tegen de aarde, alsof hij half verwachtte dat ze vanuit haar onderaardse bed het woord tot hem zou richten. Hij drukte zijn lichaam krachtig tegen de harde grond, alsof hij zo de vitaliteit kon voelen die ze eens had uitgestraald, de uitzonderlijke energie die van haar uitging als warmte uit de open deur van een oven, maar hij voelde niets. Hoewel zijn moeder een bijzondere vrouw was geweest, wist Candy dat het absurd was om te verwachten dat haar lijk na zeven jaar zelfs maar een fractie zou uitstralen van de liefde die ze hem had geschonken toen ze nog leefde. Toch was hij diep teleurgesteld toen er helemaal niets vanuit haar geheiligde beenderen door de aarde naar hem opsteeg.

Hete tranen brandden in zijn ogen, en hij probeerde ze tegen te houden. Maar er trok een zwak gerommel van de donder door de hemel, en er vielen een paar vette regendruppels, en noch de regen noch zijn tranen lieten zich tegenhouden.

Ze lag maar anderhalve of twee meter onder hem, en hij voelde een ontzaglijk verlangen om zich een weg naar haar toe te graaien. Hij wist dat haar vlees achteruit was gegaan, dat hij alleen maar botten zou vinden, gehuld in een vieze drab van ondenkbare oorsprong, maar hij wilde haar vasthouden en door haar vastgehouden worden, al moest hij haar skeletarmen in een geënsceneerde omhelzing om zich heen leggen. Hij plukte aan het gras en trok een paar handenvol aarde los. Maar algauw gingen er zulke hevige snikbewegingen door hem heen dat hij niet meer de kracht had om de strijd tegen de realiteit voort te zetten.

Ze was dood.

Weg.

Voor altijd.

Het was of de koude regen die nu in stromen op Candy’s rug viel zijn verdriet wegspoelde en daar een ijzige haat voor in de plaats stelde. Frank had hun moeder gedood; hij moest met zijn eigen leven voor die misdaad boeten. Door op een modderig graf te gaan liggen huilen als een kind kwam Candy geen stap dichter bij zijn wraakneming. Ten slotte stond hij op en liet, zijn handen tot vuisten gebald langs zijn zijde, iets van de modder en het verdriet door de regen wegspoelen.

Hij beloofde zijn moeder dat hij onverbiddelijker en ijveriger zou zijn in zijn achtervolging van haar moordenaar. De volgende keer dat hij Frank op het spoor kwam, zou hij hem niet verliezen. Omhoogkijkend naar de bewolkte, stromende lucht, sprekend tot zijn moeder in de Hemel, zei hij: ‘Ik zal Frankie vinden, en hem doden, hem verpletteren, dat zal ik. Ik zal zijn schedel splijten en zijn ellendige hersenen in stukken snijden en door een toilet spoelen.’

Het was of de kille regen tot diep in zijn merg doordrong, en hij huiverde.

‘Als ik iemand vind die een hand uitstak om hem te helpen, zal ik die hand afhakken. Ik ruk de ogen uit van eenieder die vriendelijk naar Frankie heeft gekeken. Ik zweer het je. En ik ruk de tong uit van eenieder die een vriendelijk woord tot hem heeft gesproken.’

Plotseling viel de regen met meer kracht dan tevoren. De stortvloed sloeg het gras plat, ratelde door de bladeren van een eik, joeg een koor van gefluister door de Eugenia’s. Het water sloeg tegen zijn gezicht, liet hem zijn ogen halfdicht knijpen, maar hij hield zijn blik op de Hemel gericht.

‘Als hij iemand heeft gevonden om wie hij geeft, wie dan ook, zal ik die iemand van hem wegnemen zoals hij jou van mij heeft weggenomen. Ik breek ze open, haal het bloed eruit en gooi ze weg als vuilnis.’

Hij had deze zelfde beloften de afgelopen zeven jaar al vele malen gedaan, maar hij deed ze nu met meer hartstocht dan ooit tevoren. ‘Als vuilnis,’ herhaalde hij met zijn tanden op elkaar.

Zijn verlangen naar wraak was nu niet minder heftig dan zeven jaar geleden op de dag van haar moord. Hij haatte Frank intenser dan ooit.

‘Als vuilnis.’

Een bijl van bliksem kliefde door de ranselende lucht. Heel even gaapte er een lange, schichtige wond in de donkere wolken, die hem op dat moment helemaal geen wolken meer leken, maar het eindeloos vreemde en pulserende lichaam van een goddelijk wezen, en in die flits van de bliksem meende hij een glimp op te vangen van het schitterend mysterie dat achter de wolken schuilging.

29

Clint zag altijd erg tegen de regentijd in zuidelijk Californië op. Het grootste deel van het jaar was het droog, en de afgelopen tien jaar had het in sommige winters maar een paar keer geregend. Als er dan eindelijk regen viel, schenen de Californiërs vergeten te zijn hoe je in de regen moet rijden. De goten stroomden over en de straten stroomden vol met verkeer. Op de snelwegen was het nog erger. Die leken net eindeloos lange autowasinrichtingen waarvan de transportbanden het hadden begeven.

Terwijl het grauwe licht van die maandagmiddag geleidelijk nog grauwer werd, reed hij eerst naar de Palomar Laboratoria in Costa Mesa. Het was een groot betonnen gebouw, één straat ten westen van Bristol Avenue. Hun medisch lab analyseerde onder andere bloedproeven, uitstrijkjes en stukjes weefsel, maar ze deden ook allerlei industrieel en geologisch onderzoek.

Hij parkeerde zijn Chevrolet bij het gebouw. Met een plastic supermarkttas sjokte hij door de diepe plassen, zijn hoofd naar voren tegen de slaande regen in, en kwam druipnat bij de receptie aan.

Op een kruk achter de balie zat een aantrekkelijk jong blondje. Ze droeg een wit uniform met een paars vest. ‘U zou een paraplu moeten hebben,’ zei ze.

Clint knikte, legde de plastic draagtas op de balie en begon de knopen in de lusjes los te maken.

‘Op zijn minst een regenjas,’ zei ze.

Hij haalde een kaartje van Dakota & Dakota uit zijn binnenzak en gaf het aan haar.

‘Moet de rekening daarnaartoe?’ vroeg ze.

‘Ja.’

‘Hebt u al eerder gebruikgemaakt van ons bedrijf?’

‘Ja.’

‘Hebt u hier een rekening?’

‘Ja.’

‘Ik heb u hier nog niet eerder gezien.’

‘Nee.’

‘Ik heet Lisa. Ik werk hier nog maar een week. Er is hier nog geen privédetectives geweest, tenminste niet zolang ik hier ben.’

Uit de grote witte zak haalde hij drie kleinere, doorschijnende ziploc-zakken en zette ze naast elkaar op de balie.

‘Hebt u een naam?’ vroeg ze glimlachend, haar hoofd een beetje schuin.

‘Clint.’

‘Als je met dit weer zonder paraplu of regenjas loopt, Clint, vat je nog kou, hoe sterk je ook bent.’

‘Eerst het overhemd,’ zei Clint, en hij schoof die zak naar voren. ‘We willen de bloedvlekken geanalyseerd hebben. Niet alleen de bloedgroep. We willen een volledig onderzoek. En ook een compleet genetisch onderzoek. Neem proeven van vier verschillende delen van het overhemd, want het kan om bloed van meer dan één persoon gaan. In dat geval willen we dat beide onderzocht worden.’

Lisa keek fronsend naar Clint, en toen naar het overhemd in de zak. Ze begon een formulier in te vullen.

‘Hiervoor geldt hetzelfde,’ zei hij, en hij schoof de tweede zak naar voren. Daar zat een opgevouwen vel briefpapier van Dakota & Dakota in, bespikkeld met bloed. In het kantoor had Julie een speld in een lucifervlam gesteriliseerd en daarna in Frank Pollards duim geprikt. Ze had een beetje bloed op het papier geknepen. ‘We willen weten of er op het overhemd bloed zit dat met het bloed op dit briefpapier overeenkomt.’

De derde zak bevatte het zwarte zand.

‘Is dit een biologische substantie?’ vroeg Lisa.

‘Ik weet het niet. Het lijkt zand.’

‘Want als het een biologische substantie is, moet het naar onze medische afdeling, maar als het niet biologisch is, moet het naar het industriële lab.’

‘Stuur wat naar beide. En zet er haast achter.’

‘Dat kost meer.’

‘Dat geeft niet.’

Terwijl ze het derde formulier invulde, zei ze: ‘Er zijn een paar stranden op Hawaï met zwart zand. Ben je daar ooit geweest?’

‘Nee.’

‘Kaimu. Dat is de naam van een van die zwarte stranden. Het komt uit een vulkaan of zo. Het zand, bedoel ik. Hou je van stranden?’

‘Ja.’

Ze keek glimlachend naar hem op, met haar pen dicht boven het formulier. Ze had volle lippen en haar tanden waren erg wit. ‘Ik hou heel veel van stranden. Er is niets dat ik liever doe dan een bikini aantrekken en in de zon liggen, ik bedoel, echt in de zon liggen bakken, en het kan me niet schelen of de zon nu slecht is voor mijn huid of niet. Het leven is toch al kort, vind je ook niet? Die korte tijd dat we op de wereld zijn, moeten we er het beste van maken. Trouwens, als ik in de zon lig, voel ik me … o, niet echt lui, want het kost me geen energie, integendeel, ik krijg er juist nieuwe energie van, maar dan wel een lome energie, ongeveer zoals een leeuwin loopt – weet je wel? – sterk maar toch op haar gemak. In de zon voel ik me net een leeuwin.’

Hij zei niets.

‘Het is erotisch, de zon,’ zei ze. ‘Ik geloof dat ik dat bedoel. Als je maar lang genoeg in de zon ligt, op een mooi strand, smelten al je remmingen als het ware weg.’

Hij keek haar alleen maar aan.

Toen ze klaar was met het invullen van de formulieren en hem kopieën had gegeven en elk briefje bij het juiste onderzoeksmateriaal had gedaan, zei Lisa: ‘Zeg Clint, we leven in een moderne wereld, nietwaar?’

Hij wist niet wat ze bedoelde.

‘We zijn tegenwoordig toch allemaal vrij?’ zei ze. ‘Dus als een meisje een jongen aantrekkelijk vindt, hoeft ze toch niet te wachten tot hij de eerste stap zet?’

O, dacht Clint.

Ze leunde op haar kruk achterover, misschien om hem te laten zien hoe haar volle borsten haar witte uniformblouse opvulden, en zei glimlachend: ‘Zou je iets voelen voor een etentje, of een film?’

‘Nee.’

Haar glimlach verstijfde.

‘Sorry,’ zei hij.

Hij vouwde de kopieën van de formulieren op en stak ze in dezelfde jaszak waaruit hij eerder het kaartje van Dakota & Dakota had gehaald.

Ze keek hem woedend aan, en hij besefte dat hij haar had gekwetst. Hij zocht naar iets dat hij kon zeggen en wist niets beters te bedenken dan: ‘Ik ben homo.’

Ze knipperde met haar ogen en schudde haar hoofd alsof ze van een harde klap herstelde. Zoals de zon door wolken schijnt, zo scheen haar glimlach door de sombere uitdrukking op haar gezicht heen. ‘Dat moest je ook wel zijn, denk ik. Anders had je wel toegehapt.’

‘Sorry.’

‘Hé, het is jouw schuld niet. We zijn wat we zijn, nietwaar?’

Hij ging de regen weer in. Het werd kouder. De hemel leek op de ruïne van een uitgebrand huis waar de brandweer te laat was aangekomen: natte as, druipend verkoold hout.

30

Terwijl de avond over die verregende maandag neerdaalde, stond Bobby Dakota voor het raam van het ziekenhuis en zei: ‘Het uitzicht stelt niet veel voor, Frank. Tenzij je een zwak voor parkeerterreinen hebt.’ Hij draaide zich om en keek door de kleine, witte kamer. Hij voelde zich in ziekenhuizen nooit op zijn gemak, maar daar liet hij tegenover Frank niets van blijken. ‘Dit decor zul je niet gauw in een vakblad voor binnenhuisarchitecten tegenkomen, maar het is comfortabel genoeg. Je hebt hier televisie, tijdschriften en drie maaltijden per dag in bed. Ik zag trouwens dat sommige van de zusters er fraai uitzien, maar wil je wel proberen van de nonnen af te blijven?’

Frank zag bleker dan ooit. De wallen onder zijn ogen hadden zich als inktvlekken uitgebreid. Hij zag er niet alleen uit alsof hij in een ziekenhuis thuishoorde, maar ook alsof hij daar al weken lag. Hij drukte op een knop om het bed omhoog te laten gaan. ‘Zijn die onderzoeken echt nodig?’

‘Je geheugenverlies zou een fysieke oorzaak kunnen hebben,’ zei Julie. ‘Je hebt gehoord wat dokter Freeborn zei. Ze zoeken naar hersenabcessen, gezwellen, cysten, bloedproppen, allerlei dingen.’

‘Ik weet het niet met die Freeborn,’ zei Frank bezorgd.

Sanford Freeborn was niet alleen de arts van Bobby en Julie, maar ook hun vriend. Een paar jaar geleden hadden ze hem geholpen zijn broer uit de moeilijkheden te halen.

‘Waarom? Wat mankeert er aan Sandy?’

‘Ik ken hem niet,’ zei Frank.

‘Jij kent niemand,’ zei Bobby. ‘Dat is toch je probleem? Je lijdt aan geheugenverlies.’

Nadat ze Frank als cliënt hadden geaccepteerd, hadden ze hem voor een voorlopig onderzoek naar Sandy Freeborn gebracht. Het enige dat Sandy wist, was dat Frank zich niets meer dan zijn naam kon herinneren. Ze hadden hem niet over de tassen met geld verteld, en het bloed, het zwarte zand, de rode edelstenen, het vreemde insect en de rest van het verhaal. Sandy vroeg niet waarom Frank naar hen toe was gegaan en niet naar de politie, of waarom ze een zaak hadden aangenomen die zo ver buiten hun gebruikelijke werkterrein lag. Dat was juist een van de dingen die hem zo’n goede vriend maakte: hij was uiterst discreet.

Nerveus aan de lakens plukkend, zei Frank: ‘Vinden jullie een privékamer echt nodig?’

Julie knikte. ‘Je wilt ook dat we uitzoeken wat je ’s nachts doet, waar je heen gaat, en dat betekent dat we je goed in de gaten moeten houden.’

‘Een privékamer is duur,’ zei Frank.

‘Je kunt je de beste zorg veroorloven,’ zei Bobby.

‘Het geld in die tassen is misschien niet van mij.’

Bobby haalde zijn schouders op. ‘Dan moet je je ziekenhuisrekening maar met werk betalen – een paar honderd bedden verschonen, een paar duizend steken leeggooien, gratis wat hersenchirurgie verrichten. Wie weet, ben je hersenchirurg. Je kunt net zo goed vergeten zijn dat je chirurg bent als dat je handelaar in tweedehandsauto’s bent. Je zou het kunnen proberen. Pak een beenderzaag, haal de top van iemands schedel af, werp een blik naar binnen en kijk of het je bekend voorkomt.’

Julie leunde tegen het bed. Ze zei: ‘Als je niet op radiologie of een andere afdeling bent om onderzocht te worden, is er voortdurend iemand van ons bij je. Vanavond is dat Hal.’

Hal Yamataka had zich al in een oncomfortabele stoel voor bezoekers geïnstalleerd. Hij zat aan een kant van het bed, tussen Frank en de deur, en kon vandaar niet alleen op Frank passen, maar ook, als Frank in de stemming was, naar de televisie kijken. Hal leek een Japanse versie van Clint Karaghiosis. Hij was ongeveer een meter vijfenzestig, breed in de borst en schouders, en zag er als het ware massief uit, alsof hij gebouwd was door een metselaar die wist hoe hij stenen stijf op elkaar kon leggen zonder dat je iets van het cement zag. Voor het geval er niets van belang op de televisie was en Frank geen zin had om te praten, had hij een boek van John D. MacDonald meegebracht.

Frank keek naar de regen buiten en zei: ‘Ik denk dat ik gewoon … bang ben.’

‘Je hoeft nergens bang voor te zijn,’ zei Bobby. ‘Hal is niet zo gevaarlijk als hij eruitziet. Hij heeft nog nooit iemand gedood die hij aardig vond.’

‘Eén keer maar,’ zei Hal.

‘Heb je een keer iemand gedood die je aardig vond? Waarom?’

‘Hij vroeg of hij mijn kam mocht lenen.’

‘Zie je wel, Frank,’ zei Bobby. ‘Zolang je hem niet vraagt of je zijn kam mag lenen, kan je niets gebeuren.’

Frank was niet in de stemming voor grappen. ‘Ik moet er de hele tijd aan denken dat ik misschien weer met bloed op mijn handen wakker word. Ik ben bang dat ik misschien al iemand iets heb gedaan. Ik wil niemand kwaad doen.’

‘O, je kunt Hal geen kwaad doen,’ zei Bobby. ‘Hij is een ondoordringbare oosterling.’

‘Ondoorgrondelijk,’ zei Hal. ‘Ik ben een ondoorgrondelijke oosterling.’

‘Ik wil niets over je seksproblemen horen, Hal. Trouwens, als je niet zo veel sushi zou eten en als je adem niet naar rauwe vis stonk, zou je net zo vaak doorgrond worden als ieder ander.’

Julie pakte Franks hand vast.

Hij glimlachte zwakjes. ‘Gedraagt uw man zich altijd zo, mevrouw Dakota?’

‘Noem me maar Julie. Bedoel je of hij zich altijd als een clown of een kind gedraagt? Niet altijd, maar wel het grootste deel van de tijd, vrees ik.’

‘Hoor je dat, Hal?’ zei Bobby. ‘Vrouwen en mensen met geheugenverlies – die hebben geen gevoel voor humor.’

Tegen Frank zei Julie: ‘Mijn man gelooft dat alles in het leven om te lachen is, zelfs auto-ongelukken, zelfs begrafenissen …’

‘Zelfs gebitshygiëne,’ zei Bobby.

‘… en hij zou waarschijnlijk nog grappen maken als er hier om de hoek een atoombom ontplofte. Zo is hij nu eenmaal. Hij is niet te genezen …’

‘Ze heeft het geprobeerd,’ zei Bobby. ‘Ze heeft me naar een afkickcentrum voor blije mensen gestuurd. Daar zouden ze wel eens even wat somberheid in mijn kop stampen. Het is ze niet gelukt.’

‘Je bent hier veilig,’ zei Julie, en ze gaf een kneepje in Franks hand voordat ze hem losliet. ‘Hal zal op je passen.’

31

Het huis van de entomoloog stond in de wijk Turtle Rock in Irvine, niet ver van de universiteit. Lage, zwarte, paddenstoelvormige Malibu-lampen wierpen lichtkringen op het verregende pad dat naar de zacht glanzende eikenhouten deuren leidde.

Clint stapte met een van Frank Pollards leren tassen de kleine overdekte stoep op en drukte op de bel.

Hij werd toegesproken door een intercom vlak onder het belknopje. ‘Wie is daar?’

‘Professor Dyson Manfred? Ik ben Clint Karaghiosis. Van Dakota & Dakota.’

Een halve minuut later deed Manfred de deur open. Hij was minstens vijfentwintig centimeter groter dan Clint, een meter vijfennegentig, en hij was mager. Hij droeg een zwarte broek, een wit overhemd en een groene stropdas. Het bovenste knoopje van zijn overhemd was niet dicht, en de das hing er los bij.

‘Grote goden, u bent doorweekt.’

‘Alleen een beetje vochtig.’

Manfred deed een stap terug en zette de deur wijdopen. Clint betrad de betegelde hal.

Toen hij de deur dicht had gedaan, zei Manfred: ‘Op een avond als deze zou u een regenjas of paraplu moeten hebben.’

‘Het is stimulerend.’

‘Wat?’

‘Slecht weer,’ zei Clint.

Manfred keek hem aan alsof hij eigenaardig was, maar in Clints ogen was Manfred zelf eigenaardig. Die kerel was te mager, een en al botten. Hij kon zijn kleren niet opvullen. Zijn broek hing slap om zijn knobbelige heupen, en zijn schouders staken tegen de stof van zijn overhemd alsof daar alleen maar kale scherpe botten onder lagen. Hoekig en zonder enige gratie. De man zag eruit alsof hij door een leerling-god van een stel droge stokjes in elkaar was gezet. Zijn gezicht was lang en smal, met een hoog voorhoofd en een hoekige kin, en zijn gebruinde, gelooide huid leek zo strak over zijn jukbeenderen te zijn gespannen dat die zou kunnen scheuren. Hij had vreemde bruine ogen die Clint met een koele nieuwsgierigheid aankeken, een blik die hij ongetwijfeld had overgenomen van de duizenden insecten die hij in zijn leven had bestudeerd.

Manfreds blik gleed langs Clint omlaag naar de vloer, waar het water een plasje vormde rond zijn sportschoenen.

‘Sorry,’ zei Clint.

‘Dat droogt wel op. Ik was in mijn studeerkamer. Kom maar mee.’

Clint wierp een blik in de woonkamer rechts van hem en zag behang met een leliemotief, een dik Chinees tapijt, te veel fauteuils en banken, antiek Engels meubilair, wijnrode velours gordijnen, en tafels vol snuisterijen die in het lamplicht glansden. Het was een erg negentiende-eeuwse kamer, die nogal contrasteerde met de Californische lijnen en indeling van het huis zelf.

Hij volgde de entomoloog langs de huiskamer en door een korte gang naar de studeerkamer. Manfred had een merkwaardige, stijve manier van lopen. Omdat hij zo lang en mager was, met kromme schouders en zijn hoofd enigszins naar voren, leek hij even prehistorisch en ongeëvolueerd als een bidsprinkhaan.

Clint had verwacht dat de studeerkamer van een professor volgestouwd zou zijn met boeken, maar in een kast links van het bureau stonden er maar veertig of vijftig. Er waren kasten met brede, ondiepe laden die waarschijnlijk vol zaten met insecten, en aan de muren zaten insecten in vitrinekastjes.

Toen Manfred zijn bezoeker naar een van de collecties zag kijken, zei Manfred: ‘Kakkerlakken. Prachtige wezentjes.’

Clint gaf geen antwoord.

‘De eenvoud van hun bouw en functies, bedoel ik. Natuurlijk zijn er niet veel mensen die hun uiterlijke schoonheid zien.’

Clint kon het gevoel niet van zich afzetten dat die beestjes echt leefden.

‘Wat vindt u van die grote daar in de hoek van de collectie?’ vroeg Manfred.

‘Dat is inderdaad een hele grote.’

‘De sissende kakkerlak van Madagaskar. De wetenschappelijke naam is Gromphadorhina portentosa. Hij is meer dan acht-en-een-halve centimeter lang. Gewoonweg schitterend, nietwaar?’

Clint zei niets.

Manfred ging in de stoel achter zijn bureau zitten en vouwde zijn lange knokige armen op de een of andere manier in die beperkte ruimte op, zoals een grote spin een balletje van zichzelf kan maken.

Clint ging niet zitten. Hij had een lange dag achter de rug en wilde graag naar huis.

Manfred zei: ‘Ik kreeg een telefoontje van de rector-magnificus van de universiteit. Hij vroeg me uw meneer Dakota alle mogelijke medewerking te verlenen.’

De uci – de Universiteit van Californië in Irvine – streefde er al een hele tijd naar om een van de meest vooraanstaande universiteiten van het land te worden. De huidige rector-magnificus en zijn voorganger probeerden dat te bereiken door eersteklas hoogleraren en onderzoekers met enorme salarissen en uitstekende secundaire voorzieningen van andere universiteiten weg te lokken. Maar voordat ze zo’n royaal aanbod deden, lieten ze Dakota & Dakota onderzoek doen naar de achtergronden van de betreffende geleerde. Ook een briljant fysicus of bioloog kon een te grote dorst naar whisky, neus voor cocaïne of voorliefde voor minderjarige meisjes hebben. De uct wilde wetenschappelijk prestige en respectabiliteit kopen, geen schandalen; Dakota & Dakota leverden waardevol werk.

Manfred steunde met zijn ellebogen op de armleuningen van zijn stoel en maakte een brug van zijn vingers, die zo lang waren dat het leek of ze minstens één extra knokkel hadden. ‘Wat is het probleem?’ vroeg hij.

Clint maakte de leren tas open en haalde de weckfles eruit. Hij zette hem op het bureau van de entomoloog.

Het insect in de weckfles was minstens twee keer zo groot als de sissende kakkerlak van Madagaskar aan de muur.

Een ogenblik was het of professor Dyson Manfred versteend was. Hij stak geen vinger uit, knipperde niet eens met zijn ogen. Hij staarde strak naar het insect in de weckfles. Ten slotte zei hij: ‘Wat is dat – een grap?’

‘Het is echt.’

Manfred boog zich naar voren. Hij leunde over het bureau en liet zijn hoofd zakken tot zijn neus bijna tegen het dikke glas kwam waar het insect achter zat. ‘Levend?’

‘Dood.’

‘Waar hebt u hem gevonden – toch niet hier in Californië?’

‘Ja.’

‘Onmogelijk.’

‘Wat is het?’ vroeg Clint.

Manfred keek nors naar hem op. ‘Ik heb nog nooit zoiets gezien. En als ik nog nooit zoiets heb gezien, heeft niemand anders dat. Hij behoort tot de stam Arthropoda, dat weet ik zeker. Daar vallen zaken als spinnen en schorpioenen onder, maar of hij tot de insecten behoort, kan ik niet zeggen, niet voor ik hem heb onderzocht. Als hij een insect is, behoort hij tot een nieuwe soort. Waar hebt u hem precies gevonden en waarom is hij van belang voor privédetectives?’

‘Het spijt me, professor, maar ik kan u niets over de zaak vertellen. Ik moet de privacy van de cliënt beschermen.’

Manfred draaide de weckfles langzaam in zijn handen rond en bekeek het insect van alle kanten. ‘Niet te geloven. Ik moet hem hebben.’ Hij keek op, en zijn bruine ogen waren niet langer koel en taxerend, maar glansden van opwinding. ‘Ik moet dit exemplaar hebben.’

‘Nou, ik was van plan hem voor onderzoek bij u achter te laten,’ zei Clint. ‘Maar of u hem permanent in uw bezit mag houden …’

‘Ja. Permanent.’

‘Daar moeten mijn baas en de cliënt over beslissen. Intussen willen we weten wat het is, waar het vandaan komt, alles wat u ons over dit beest kunt vertellen.’

Met overdreven zorg, alsof hij geen gewoon glas maar het fijnste kristal in handen had, zette Manfred de weckfles op het vloeiblad. ‘Ik maak complete foto- en video-opnamen van het exemplaar, vanuit alle hoeken en van uiterst dichtbij. Daarna zal ik het moeten ontleden, al zal dat met de grootste zorg gebeuren, dat verzeker ik u.’

‘U doet maar.’

‘Meneer Karaghiosis, u doet hier nogal laatdunkend over. Begrijpt u wel goed wat ik heb gezegd? Het lijkt erop dat dit een heel nieuwe soort is, en dat zou buitengewoon zijn. Want hoe kan zo’n soort, met exemplaren van dit formaat, zo lang over het hoofd zijn gezien? Dit wordt groot nieuws in de wereld van de entomologie, meneer Karaghiosis, erg groot nieuws.’

Clint keek naar het insect in de weckfles.

Hij zei: ‘Ja, dat dacht ik al.’

32

Van het ziekenhuis reden Bobby en Julie in een Toyota van de zaak door de westelijke vlakte van de county naar Garden Grove, waar ze op zoek gingen naar Serape Way 884, het adres op het rijbewijs dat Frank op naam van George Farris had.

Julie keek door de natte zijraampjes en tussen de verwoed zwaaiende ruitenwissers op de voorruit. Ze tuurde naar de nummers van de huizen.

De felle lampen van de straatlantaarns wierpen hun schijnsel op de dertig jaar oude bungalows. Ze waren in twee eenvoudige typen gebouwd, maar ze leken allemaal anders omdat de afwerking verschillend was. De ene had stucwerk met accenten van baksteen, de andere had stucwerk met panelen van cederspanen – of Bouquet Canyon-steen of woestijnschors of vulkanisch gesteente.

Californië bestond niet geheel en al uit Beverly Hills, Bel Air en Newport Beach. Het waren niet allemaal villa’s en landhuizen, zoals de televisie wilde doen geloven. De bouw van goedkopere woningen had de Californische droom toegankelijk gemaakt voor de golven van immigranten die al tientallen jaren uit het oosten kwamen, en de laatste tijd ook uit nog verder gelegen streken – zoals te zien was aan de bumperstickers in het Vietnamees en Koreaans op sommige van de auto’s die aan Serape Way geparkeerd stonden.

‘Het volgende blok,’ zei Julie. ‘Mijn kant.’

Sommige mensen vonden dat zulke buurten een smet op het landschap wierpen, maar voor Bobby waren ze een symbool van de democratie. Hij was opgegroeid in een straat als Serape Way, ten noorden van Anaheim in plaats van Garden Grove, en hij had het daar altijd prettig gevonden. Hij herinnerde zich dat hij op lange zomeravonden met andere kinderen speelde, als de zon in een gloed van rood en oranje onderging en de vederzachte silhouetten van de palmen zo zwart als inkttekeningen tegen die gloed afstaken. Tegen de avond rook de lucht soms naar jasmijn en galmde de kreet van een meeuw over de kust. Hij herinnerde zich wat het betekende om een jongen met een fiets in Californië te zijn – de verkenningstochten, de geweldige avonturen die je kon beleven. Iedere straat met huizen van stucwerk had hem, als hij er voor het eerst kwam en alles vanaf het zadel van zijn Schwinn bekeek, exotisch geleken.

Twee koraalbomen domineerden het perceel op Serape Way 884. De witte bloesems van de azaleastruiken lichtten zacht op in de schemering.

De vallende regen, getint door het gele licht van de straatlantaarns, leek op gesmolten goud. Maar toen Bobby achter Julie over het trottoir liep, sloeg de regen zo koud als hagel tegen zijn gezicht en handen. Hij droeg een warm gevoerd nylon jack met capuchon, maar toch huiverde hij.

Julie drukte op de bel. De buitenlamp ging aan, en Bobby voelde dat iemand hen door de visooglens in de voordeur gadesloeg. Hij schoof zijn capuchon naar achter en glimlachte.

De deur ging op een veiligheidsketting open, en een Aziatische man gluurde naar buiten. Hij was in de veertig, klein, slank, met zwart haar dat bij de slapen begon te grijzen. ‘Ja?’

Julie liet hem haar detectivevergunning zien en legde uit dat ze een zekere George Farris zochten.

‘Politie?’ De man fronste zijn wenkbrauwen. ‘Niets aan de hand, geen politie nodig.’

‘Nee, ziet u, wij zijn privédetectives,’ legde Bobby uit.

De man kneep zijn oogleden enigszins samen. Hij keek alsof hij de deur in hun gezicht dicht zou smakken, maar plotseling begon hij te glimlachen. ‘O, jullie zijn privédetectives! Als op de televisie.’ Hij deed de ketting van de deur en liet hen binnen.

Hij liet hen niet alleen binnen, nee, hij verwelkomde hen alsof ze vereerde gasten waren. Binnen drie minuten wisten ze dat zijn naam Tuong Tran Phan was (de volgorde van zijn namen was veranderd omdat in het westen de voornaam nu eenmaal voorop kwam), dat hij en zijn vrouw Chinh tot de bootmensen hadden behoord die twee jaar na de val van Saigon uit Vietnam waren gevlucht, dat ze in wasserijen en stomerijen hadden gewerkt en uiteindelijk twee eigen stomerijen hadden geopend. Tuong stond erop dat hij hun jassen aannam. Chinh – een kleine vrouw met delicate gelaatstrekken, gekleed in een wijde zwarte broek en een gele zijden blouse – zei dat ze voor verfrissingen zou zorgen, al legde Bobby uit dat ze maar een paar minuten van hun tijd wilden.

Bobby wist dat Vietnamees-Amerikanen van de eerste generatie de politie soms niet vertrouwden. Dat ging soms zover dat ze niet eens de politie belden als ze het slachtoffer van een misdrijf werden. De Zuid Vietnamese politie was vaak corrupt geweest, en de Noord Vietnamese heersers, die het Zuiden na de terugtrekking van de Amerikanen in bezit hadden genomen, waren moorddadig. Al zaten ze vijftien jaar of langer in de Verenigde Staten, veel Vietnamezen bleven alle autoriteiten op zijn minst enigszins wantrouwen.

Maar in het geval van Tuong en Chinh Phan strekte dat wantrouwen zich niet tot privédetectives uit. Blijkbaar hadden ze zoveel heroïsche speurneuzen op de televisie gezien dat ze alle privédetectives als voorvechters van de underdogs beschouwden, ridders met blinkende pistolen in plaats van lansen. In hun rol van bevrijders van de onderdrukten werden Bobby en Julie met de nodige plichtplegingen naar de bank gebracht, die het nieuwste en beste meubelstuk in de huiskamer was.

De Phans dirigeerden hun bijzonder goed uitziende kinderen naar de huiskamer om zich voor te stellen: de dertienjarige Rocky, de tienjarige Sylvester, de twaalfjarige Sissy en de zesjarige Meryl. Je zag meteen dat het geboren en getogen Amerikanen waren, met dit verschil dat ze verrassend meer beleefdheid en goede manieren aan de dag legden dan veel van hun leeftijdgenoten. Toen ze zich hadden voorgesteld, gingen de kinderen naar de keuken terug, waar ze aan hun huiswerk hadden gezeten.

Ondanks hun beleefde protesten werden Bobby en Julie snel voorzien van koffie en heerlijke Vietnamese koekjes. De Phans dronken ook koffie.

Tuong en Chinh zaten in versleten fauteuils, die duidelijk minder comfortabel waren dan de bank. Het grootste deel van hun meubilair was eenvoudig en had neutrale kleuren. In een hoek stond een klein boeddhistisch schrijn. Op het rode altaar lag vers fruit en uit aardewerken houders staken een paar staafjes wierook. Er brandde maar een van die staafjes, en een lichtblauw lint van geurige rook kronkelde omhoog. De enige andere Aziatische elementen waren zwartgelakte tafeltjes.

‘We zoeken iemand die misschien op dit adres heeft gewoond,’ zei Julie, terwijl ze een koekje van het presenteerblad nam. ‘Zijn naam is George Farris.’

‘Ja. Die heeft hier gewoond,’ zei Tuong, en zijn vrouw knikte. Bobby was verbaasd. Hij had verwacht dat de naam en het adres van Farris toevallig door een vervalser aan elkaar gekoppeld waren en dat Frank hier nooit had gewoond. Frank was er ook zeker van geweest dat zijn echte naam niet Farris was, maar Pollard.

‘U hebt dit huis van George Farris gekocht?’ vroeg Julie.

Tuong zei: ‘Nee, hij was dood.’

‘Dood?’ vroeg Bobby.

‘Vijf of zes jaar geleden,’ zei Tuong. ‘Vreselijke kanker.’

Dus Frank Pollard was niet Farris en had hier ook niet gewoond. De papieren waren helemaal vals.

‘We kochten huis paar maanden geleden van weduwe,’ zei Tuong. Zijn Engels was goed, al liet hij weleens een lidwoord weg. ‘Nee, wat ik bedoel is … van de erfgenamen van weduwe.’

‘Dus mevrouw Farris is ook dood,’ zei Julie.

Tuong wendde zich tot zijn vrouw en ze wisselden een veelbetekenende blik. Toen zei hij: ‘Het is erg droevig. Waar komen zulke mannen vandaan?’

‘Welke man bedoelt u, meneer Phan?’

‘De man die mevrouw Farris, haar broer, twee dochters heeft vermoord.’

Er kronkelde iets in Bobby’s maag. Hij had meteen sympathie voor Frank Pollard opgevat en was ook van diens onschuld overtuigd geweest, maar plotseling boorde een worm van twijfel zich in de mooie, glimmende appel van zijn overtuiging. Kon het toeval zijn dat Frank de papieren had van een man wiens gezin was vermoord – of was Frank verantwoordelijk? Hij kauwde op een koekje en kon het, hoewel het goed smaakte, bijna niet door zijn keel krijgen.

‘Het was eind juli,’ zei Chinh. ‘In de hittegolf, zoals u misschien nog weet.’ Ze blies op haar koffie om die te laten afkoelen. Het viel Bobby op dat Chinh bijna de hele tijd perfect Engels sprak, en hij vermoedde dat ze zo nu en dan met opzet een foutje maakte om niet welbespraakter dan haar man te lijken. Het was een staaltje van subtiele Aziatische hoffelijkheid. ‘We kopen huis afgelopen oktober.’

‘Ze hebben de moordenaar nooit gevonden,’ zei Tuong Phan.

‘Weten ze hoe hij eruitzag?’ vroeg Julie.

‘Ik denk van niet.’

Bobby keek Julie aan. Zo te zien was ze even diep geschokt als hij, maar ze keek hem niet aan met een blik van heb-ik-het-niet-gezegd. Ze zei: ‘Hoe zijn ze vermoord? Doodgeschoten? Gewurgd?’

‘Mes, denk ik. Kom. Ik laat u zien waar lichamen zijn gevonden.’

Het huis had drie slaapkamers en twee badkamers, waarvan er een verbouwd werd. De tegels waren van de muren en vloer gehaald. De kasten werden met massief eikenhout weer opgebouwd.

Julie volgde Tuong de badkamer in en Bobby bleef met mevrouw Phan in de deuropening staan.

Het ratelen en sissen van de regen galmde door de ventilatiekoker.

Tuong zei: ‘Lichaam van jongste dochter Farris was hier op de vloer. Ze was dertien. Verschrikkelijk. Veel bloed. De specie tussen de tegels was niet meer schoon te krijgen. Het moest er allemaal uit.’

Hij leidde hen naar de slaapkamer van zijn dochters. De twee bedden, nachtkastjes en twee kleine bureaus lieten weinig ruimte voor iets anders. Maar Sissy en Meryl hadden nog plaats voor een heleboel boeken gevonden.

Tuong Phan zei: ‘Mevrouw Farris’ broer, die een week bij haar logeerde, is hier gedood. In bed. Bloed op muren, vloerbedekking.’

‘We hebben het huis niet via een makelaar gekocht. We hebben het bekeken voordat de vloerbedekking was weggehaald en de muren waren overgeschilderd,’ zei Chinh Phan. ‘Deze kamer was het ergst. Ik heb er een hele tijd nachtmerries van gehad.’

Ze gingen naar de spaarzaam ingerichte ouderslaapkamer: een tweepersoonsbed, nachtkastjes, twee gemberpotlampjes, maar geen bureau of ladekast. De kleren die niet meer in de kast konden, hadden een plaatsje langs een van de muren gekregen, in kartonnen dozen met doorzichtige plastic deksels.

Het viel Bobby op dat deze mensen hetzelfde soort zuinigheid hadden als hij en Julie. Misschien hadden zij ook een droom waar ze voor werkten en spaarden.

Tuong zei: ‘Mevrouw Farris is in deze kamer gevonden, in haar bed. Er waren verschrikkelijke dingen met haar gedaan. Ze was gebeten, maar dat heeft nooit in kranten gestaan.’

‘Gebeten?’ vroeg Julie. ‘Waardoor?’

‘Waarschijnlijk door moordenaar. Op het gezicht, keel … andere plaatsen.’

‘Als het niet in de kranten heeft gestaan,’ zei Bobby, ‘hoe weet u dan van die beten?’

‘Buurvrouw die lichamen vond, woont nog hiernaast. Ze zegt dat oudere dochter en mevrouw Farris waren gebeten.’

Mevrouw Phan zei: ‘Ze is niet iemand die zich zulke dingen verbeeldt.’

‘Waar is de tweede dochter gevonden?’ vroeg Julie.

‘Wilt u mij volgen?’ Tuong leidde hen terug naar de huiskamer en vandaar via de eetkamer naar de keuken.

De vier kinderen Phan zaten rond een ontbijttafel. Drie van hen zaten ijverig in boeken te studeren en maakten aantekeningen. Ze werden niet afgeleid door televisie of radio en vonden het blijkbaar wel leuk om te studeren. Zelfs Meryl, die waarschijnlijk nog te klein was om noemenswaardig huiswerk te hebben, zat een kinderboek te lezen.

Bobby zag twee kleurrijke tabellen aan de muur naast de koelkast. Op de eerste stonden de cijfers van ieder kind sinds het schooljaar in september was begonnen. De andere tabel bevatte voor ieder kind een lijst met huishoudelijke karweitjes waarvoor hij of zij verantwoordelijk was.

In het hele land verkeerden universiteiten in een dilemma, omdat een buitenproportioneel groot percentage van de beste toelatingskandidaten van Aziatische afkomst was. Zwarten en Spaans-sprekenden klaagden dat ze door een andere minderheid aan de kant werden geschoven, en blanken klaagden over omgekeerd racisme wanneer Aziaten in plaats van henzelf werden toegelaten. Sommigen schreven het succes van de Aziatisch-Amerikanen aan een samenzwering toe, maar Bobby zag de simpele verklaring overal in het huis van de Phans: ze deden meer hun best. Ze leefden naar de idealen waarop Amerika gegrondvest was – hard werken, eerlijkheid, doelgerichte opoffering en de vrijheid om te zijn wat je wilt zijn. Ironisch genoeg hadden ze hun succes voor een deel te danken aan het feit dat veel geboren en getogen Amerikanen niet meer in die idealen geloofden. De keuken kwam uit op een zitkamer die even eenvoudig was ingericht als de rest van het huis.

Tuong zei: ‘Oudste meisje Farris is hier bij sofa gevonden. Zeventien.’

‘Erg mooi meisje,’ zei Chinh bedroefd.

‘Zij, als moeder, was gebeten. Dat zegt onze buurvrouw.’

Julie zei: ‘En de andere slachtoffers, de jongste dochter en de broer van mevrouw Farris – waren die ook gebeten?’

‘Weet het niet,’ zei Tuong.

‘De buurvrouw heeft hun lichamen niet gezien,’ zei Chinh.

Ze zwegen een ogenblik, kijkend naar de vloer waar het dode meisje was gevonden, alsof het misdrijf zo grotesk was dat de vlek op dit gloednieuwe tapijt moest zijn teruggekomen. De regen trommelde op het dak.

Bobby zei: ‘Zit u er niet mee dat u hier woont? Niet omdat er hier mensen zijn vermoord, maar omdat de moordenaar nooit is gevonden. Bent u niet bang dat hij op een nacht terugkomt?’

Chinh knikte.

Tuong zei: ‘Overal is gevaar. Het leven zelf is gevaar. Minder riskant om nooit geboren te zijn.’ Een vage glimlach trok over zijn gezicht en was meteen verdwenen. ‘Vietnam verlaten in klein bootje was gevaarlijker dan dit.’

Bobby keek naar de tafel in de aangrenzende keuken en zag dat de vier kinderen nog in hun boeken verdiept waren. Het vooruitzicht dat een moordenaar naar de plaats van dit misdrijf terug kon komen, zat hen niet dwars.

‘Naast de stomerijen,’ zei Chinh, ‘knappen we huizen op en verkopen ze. Dit is vierde. We wonen hier misschien nog een jaar, knappen het kamer voor kamer op en verkopen het dan met winst.’

Tuong zei: ‘Vanwege die moorden wilden sommige mensen hier niet na de familie Farris wonen. Maar gevaar is ook voordeel.’

‘Als we klaar zijn met het huis,’ zei Chinh, ‘is het niet alleen opgeknapt. Dan is het schoon, spiritueel schoon. Begrijpt u dat? De onschuld van het huis wordt hersteld. Dan hebben we het kwaad verjaagd dat de moordenaar hierheen heeft gebracht, en dan hebben we onze eigen spirituele afdruk op deze kamers achtergelaten.’

Tuong knikte en zei: ‘Dat geeft voldoening.’

Bobby haalde het vervalste rijbewijs uit zijn zak en hield het zo vast dat zijn vingers de naam en het adres bedekten. De foto was wel zichtbaar. ‘Kent u deze man?’

‘Nee,’ zei Tuong, en Chinh kende hem ook niet.

Toen Bobby het rijbewijs wegstopte, zei Julie: ‘Weet u hoe George Farris eruitzag?’

‘Nee,’ zei Tuong. ‘Zoals ik al zei, hij is aan kanker gestorven, vele jaren voordat zijn familie werd gedood.’

‘Ik dacht dat u hier in huis misschien een foto van hem had gezien, voordat de bezittingen van de familie Farris werden weggehaald.’

‘Nee. Sorry.’

Bobby zei: ‘U zei daarstraks dat u het huis niet via een makelaar hebt gekocht. U hebt met de erven onderhandeld?’

‘Ja. Mevrouw Farris’ andere broer heeft alles geërfd.’

‘Hebt u toevallig zijn naam en adres?’ vroeg Bobby. ‘Ik denk dat we met hem moeten praten.’

33

Het werd tijd voor het avondeten. Derek werd wakker. Hij was nog suf, maar had ook honger. Hij leunde op Thomas toen ze naar de eetzaal liepen. Het voedsel werd gegeten. Spaghetti. Gehaktballen. Salade. Goed brood. Chocoladecake. Koude melk.

Eenmaal in hun kamer terug, keken ze televisie. Derek viel weer in slaap. Het was een slechte avond op de televisie. Thomas slaakte een zucht van walging. Na een uur of zo deed hij het toestel uit. De programma’s waren geen van alle slim genoeg om de moeite waard te zijn. Ze waren te stom, zelfs voor een zwakzinnige, wat hij volgens Mary was. Misschien zouden imbecielen het leuk vinden. Waarschijnlijk niet.

Hij ging naar het toilet. Poetste zijn tanden. Waste zijn gezicht. Hij keek niet in de spiegel. Hij hield niet van spiegels, want ze lieten hem zien wat hij was.

Nadat hij zijn pyjama had aangetrokken, ging hij naar bed en maakte de lamp donker, al was het nog maar half negen. Hij ging op zijn zij liggen, met zijn hoofd op twee kussens, en keek door het dichtstbijzijnde raam naar de nachtelijke hemel. Geen sterren. Wolken. Regen. Hij hield van regen. Als het ging regenen, was het of er een deksel over de nacht werd gelegd, en dan had je niet het gevoel dat je in al die duisternis kon wegzweven en verdwijnen.

Hij luisterde naar de regen. Die fluisterde, huilde tranen op het raam. Ver weg waarde het Slechte Ding rond. Lelijke gemene golven verspreidden zich vanaf die plaats, zoals rimpelingen zich over een vijver verspreidden als je daar een steen in gooide. Het Slechte Ding was als een grote steen die in de nacht werd gegooid, een ding dat niet in deze wereld thuishoorde, en met een beetje moeite kon Thomas voelen hoe de golven over hem heen spoelden.

Hij reikte naar buiten. Voelde het. Een kloppend ding. Koud en vol razernij. Gemeen. Hij wilde dichterbij komen. Ontdekken wat het was.

Hij probeerde er vragen heen te televisiën. Wat ben je? Waar ben je? Wat wil je? Waarom ga je Julie kwaad doen?

Plotseling begon het Slechte Ding als een grote magneet aan hem te trekken. Hij had nog nooit zoiets meegemaakt. Toen hij zijn gedachten naar Bobby en Julie probeerde te televisiën, ontvingen ze hem niet en trokken niet aan hem zoals dat Slechte Ding deed.

Een deel van zijn geest scheen zich als een kluwen wol te ontwarren, en het losse eind zweefde door het raam de nacht in, door de duisternis, tot het bij het Slechte Ding was aangekomen. Plotseling was Thomas erg dicht bij het Slechte Ding, te dichtbij. Het was overal om hem heen, groot, lelijk en zo vreemd dat Thomas het gevoel had dat hij in een zwembad vol ijs en scheermesjes was gevallen. Hij wist niet of het een mens was, kon de gedaante niet zien, alleen voelen; misschien was het mooi aan de buitenkant, maar binnenin was het kloppend en donker en erg slecht. Hij voelde dat het Slechte Ding at. Het voedsel was nog levend en wriemelend. Thomas was erg bang en probeerde zich meteen terug te trekken, maar een ogenblik lang hield die lelijke geest hem dicht tegen zich aan, en hij kon alleen wegkomen door zich voor te stellen dat de draad van zijn geest zich weer tot een kluwen oprolde.

Toen zijn wol weer helemaal was opgewonden, wendde Thomas zich van het raam af en ging op zijn buik liggen. Hij haalde heel snel adem en luisterde naar het bonken van zijn hart.

Hij had een vieze smaak in zijn mond. De smaak die hij soms had als hij op zijn tong beet, per ongeluk, en de smaak die hij had als de tandarts een van zijn tanden trok, met opzet. Bloed.

Misselijk en bang ging hij rechtop in bed zitten en deed de lamp weer aan. Hij nam een papieren zakdoekje uit de doos op het nachtkastje. Hij spuwde erin en keek of er bloed was. Dat was er niet. Alleen spuug.

Hij probeerde het nog een keer. Geen bloed.

Hij wist wat dat betekende. Hij was te dicht bij het Slechte Ding geweest. Misschien zelfs ín het Slechte Ding, al was het maar heel even. De vieze smaak in zijn mond was dezelfde smaak die het Slechte Ding ook in zijn mond had toen hij met zijn tanden aan levend, wriemelend voedsel trok. Thomas had geen bloed in zijn mond, hij had alleen de herinnering aan bloed in zijn mond. Maar dat was erg genoeg. Het was heel anders dan wanneer hij op zijn tong had gebeten of een tand kreeg uitgetrokken, want wat hij nu proefde, was niet zijn eigen bloed.

Hoewel het warm genoeg was in de kamer, begon hij te huiveren en kon daar niet mee ophouden.

Candy zwierf door de ravijnen, in de greep van een grote hunkering, en joeg wilde dieren uit holen en nesten. Hij knielde naast een kolossale eik in de modder neer, belaagd door de regen, bloed zuigend uit de doorgebeten keel van een konijn, toen hij opeens het gevoel had dat iemand een hand op zijn hoofd legde.

Hij gooide het konijn op de grond en sprong overeind, zich in dezelfde beweging omdraaiend. Er was niemand. Twee van de zwartste katten van zijn zusters waren zes meter achter hem, alleen zichtbaar omdat hun ogen licht gaven in het duister. Ze hadden hem gevolgd sinds hij het huis had verlaten. Verder was hij alleen.

Nog een seconde of twee voelde hij de hand op zijn hoofd, hoewel er geen hand was. Toen was het vreemde gevoel voorbij.

Hij bestudeerde de schaduwen aan alle kanten en luisterde naar de regen die op de eikenbladeren tikte.

Ten slotte zette hij het voorval van zich af en ging, gedreven door zijn felle hunkering, verder naar het oosten, hoger de helling op. Op de bodem van het ravijn had zich een beekje van een halve meter breed gevormd, vijftien tot twintig centimeter diep, niet groot genoeg om zijn voortgang te belemmeren.

De drijfnatte katten volgden. Hij wilde ze niet bij zich hebben maar wist uit ervaring dat hij ze niet weg kon jagen. Ze vergezelden hem niet altijd, maar als ze hem eenmaal volgden, lieten ze zich niet meer wegsturen.

Toen hij zo’n honderd meter had afgelegd, liet hij zich weer op zijn knieën zakken, stak zijn handen naar voren en liet de macht weer uitstralen. Een saffierblauw licht flakkerde door de nacht. Struiken ruisten, bomen bewogen en rotsen kletterden tegen elkaar. Toen het licht al was gedoofd, stegen wolken van stof op, spookachtige zilveren zuilen, huiverend als door de wind bewogen lijkkleden, om vervolgens weer in de duisternis te verdwijnen.

Overal stoven dieren tevoorschijn, en sommige renden recht op Candy af. Hij greep naar een konijn, miste het, maar kreeg een eekhoorn te pakken. Die probeerde hem te bijten, maar hij zwaaide hem aan een poot en smakte hem met zijn kop tegen de modderige grond, zodat het diertje verdoofd in zijn hand bleef hangen.

Violet was bij Verbina in de keuken. Ze zaten met drieëntwintig van hun vijfentwintig katten op de dekens.

Delen van haar geest – en van die van Verbina – waren bij Cinders en Lamia, de zwarte katten in wie ze hun broer vergezelden. Toen de katten zagen hoe Candy zijn prooi vernietigde, raakten ze in staat van opwinding, en Violet was ook opgewonden. Geëlektrificeerd. De natte januarinacht was diep en werd alleen verlicht door de kring van licht van de woonwijken in het westen, weerspiegeld door de buiken van de laaghangende wolken. In die wildernis was Candy het allerwildste wezen, een woest en machtig en genadeloos roofdier dat geluidloos door de ruige ravijnen sloop en nam wat hij wilde. Hij was zo sterk en lenig dat het was of hij door het ravijn omhoogvloog, over rotsen en dode takken, langs stekelige struiken, alsof hij geen mens van vlees en bloed was, maar de golvende maanschaduw van een wezen dat hoog boven de aarde vloog.

Toen Candy de eekhoorn greep en zijn kop tegen de grond sloeg, splitste Violet iets van zichzelf uit Lamia en Cinders af en ging ook de eekhoorn binnen. Die was verdoofd door de klap. Hij spartelde zwakjes en keek Candy in pure doodsangst aan.

Candy had zijn grote sterke handen op de eekhoorn, maar voor Violet was het net of hij ze ook op haar had en over haar blote benen, heupen, buik en borsten bewoog.

Candy brak de rug van de eekhoorn over zijn gebogen knie.

Violet huiverde. Verbina jammerde en klampte zich aan haar zuster vast.

De eekhoorn had geen gevoel meer in zijn extremiteiten.

Met een grommend geluid beet Candy in de keel van het dier. Hij rukte aan zijn huid en kauwde de bloedvaten open.

Violet voelde dat het hete bloed uit de eekhoorn spoot, voelde dat Candy’s mond zich hongerig over de wond sloot. Het was bijna of er geen medium tussen hen in zat, alsof zijn lippen stevig tegen Violets keel waren gedrukt en het haar bloed was dat in zijn mond stroomde. Ze wou dat ze in Candy’s geest kon komen en zowel bloed kon geven als ontvangen, maar ze kon alleen in dieren opgaan.

Ze had niet meer de kracht om rechtop te gaan zitten. Ze liet zich op de dekens zakken en was zich er nog maar half van bewust dat ze zachtjes een monotone litanie prevelde: ‘Ja, ja, ja, ja, ja …’

Verbina rolde op haar zuster.

Om hen heen tuimelden de katten in een krioelende massa van vacht en staart en besnorde gezichten over elkaar.

Thomas probeerde het nog een keer. Voor Julie. Hij reikte naar de koude, lichtgevende geest van het Slechte Ding. Het Slechte Ding trok hem recht naar zich toe. Thomas liet zijn geest vieren als een lange draad. Die draad ging door het raam, dwars door de nacht, en maakte contact.

Hij televisiede vragen. Wat ben je? Waar ben je? Wat wil je? Waarom ga je Julie kwaad doen?

Toen Candy de dode eekhoorn weggooide en overeind kwam, voelde hij de hand weer op zijn hoofd. Hij huiverde, draaide zich om en sloeg met beide vuisten in het donker.

Er was niemand achter hem. Met hun stralende oranje ogen sloegen de katten hem op zes meter afstand gade, donkere vlekken op de vale modder. Al het wild in de onmiddellijke omgeving was gevlucht. Als iemand hem bespioneerde, moest de indringer in de struiken verderop verscholen zitten, of in een nis in een van de ravijnwanden, in ieder geval niet zo dichtbij dat hij Candy kon aanraken.

Trouwens, hij voelde die hand nog steeds. Hij wreef over zijn kruin om te voelen of er bladeren aan zijn natte haar geplakt zaten. Niets. Maar nog steeds voelde hij de druk van een hand, en die druk nam zelfs toe. Hij voelde vier vingers, een duim en de curve van een handpalm op zijn schedel.

Wat … waar … wat … waarom …?

Die woorden galmden in zijn hoofd. Geen enkel geluid kwam boven de motregen uit.

Wat … waar … wat … waarom …?

Candy draaide zich helemaal rond, kwaad en in verwarring.

Er steeg een kriebelend gevoel in zijn hoofd op, anders dan alles wat hij ooit had meegemaakt. Alsof iets een hol groef in zijn hersenen.

‘Wie ben je?’ zei hij hardop.

Wat … waar … wat … waarom …?

‘Wie ben je?’

Het Slechte Ding was een man. Dat wist Thomas nu. Een man, lelijk vanbinnen, en nog iets anders ook, maar ten minste voor een deel een man.

De geest van het Slechte Ding was als een draaikolk, zwarter dan zwart, wervelend snel ronddraaiend, en zoog Thomas omlaag, omlaag, wilde hem levend verslinden. Hij probeerde zich los te trekken. Weg te zwemmen. Dat was niet gemakkelijk. Het Slechte Ding zou hem naar de Slechte Plaats trekken, en dan kwam hij nooit meer terug. Hij dacht dat hij verloren was. Maar zijn angst voor de Slechte Plaats, zijn angst dat hij ergens heen zou gaan waar Julie en Bobby hem nooit zouden vinden en waar hij alleen zou zijn, was zo groot, dat hij zich uiteindelijk losrukte en de kluwen weer oprolde in zijn kamer in Cielo Vista.

Hij gleed van de matras af en trok het laken over zijn hoofd, opdat hij de duisternis achter het raam niet zou zien, en opdat niets dat daarbuiten was hem kon zien.

34

Walter Havalow, de broer van mevrouw Farris en de erfgenaam van haar bescheiden bezit, woonde in een rijkere buurt dan de Phans, maar hij was armer in beleefdheid en goede manieren. De ramen van zijn Tudor-huis in Villa Park verspreidden een licht dat warm en uitnodigend op Julie overkwam, maar Havalow bleef in de deuropening staan en nodigde hen niet uit om binnen te komen, ook niet toen hij hun detectivevergunning had bestudeerd en aan haar terug had gegeven.

‘Wat wilt u?’

Havalow was lang en hij had een buikje en dunnend blond haar en een dikke snor die voor een deel blond en voor een deel rood was. Aan zijn felle bruine ogen was te zien dat hij een zekere intelligentie bezat, maar die ogen waren ook koud, behoedzaam en berekenend – de ogen van een maffiaboekhouder.

‘Zoals ik uitlegde,’ zei Julie, ‘zeiden de Phans dat u zou kunnen helpen. We willen graag een foto van wijlen uw zwager George Farris hebben.’

‘Waarom?’

‘Nou, zoals ik al zei, er is iemand die zich als meneer Farris voordoet, en die man speelt een rol in een zaak waar wij aan werken.’

‘Het kan mijn zwager niet zijn. Die is dood.’

‘Ja, dat weten we. Maar de papieren van die bedrieger zijn erg goed vervalst, en het zou ons helpen als we een foto van de echte George Farris hadden. Het spijt me dat ik u niet meer kan vertellen. Dan zou ik de privacy van onze cliënt schenden.’

Havalow wendde zich af en smeet de deur in hun gezicht dicht. Bobby keek Julie aan en zei: ‘Wat een hartelijke mensen heb je toch.’ Julie belde weer aan.

Even later deed Havalow open. ‘Wat?’

‘Ik weet dat we onaangekondigd komen,’ zei Julie, die haar best deed om vriendelijk te blijven, ‘en ik verontschuldig me daarvoor, maar een foto van uw …’

‘Ik was die foto net aan het halen,’ zei hij ongeduldig. ‘Als u niet nog een keer had aangebeld, had ik hem nu in mijn hand gehad.’ Hij draaide zich om en sloot de deur een tweede keer.

‘Is het onze lichaamsgeur?’ vroeg Bobby zich af.

‘Wat een zak.’

‘Je denkt dat hij echt terugkomt?’

‘Anders trap ik de deur in.’

Achter hen droop de regen van de luifel die de laatste drie meter van het pad beschermde, en gorgelde het water hol door een pijp – koude geluiden.

Havalow kwam met een schoenendoos vol foto’s terug. ‘Mijn tijd is kostbaar. Als u mijn medewerking wilt, moet u dat niet vergeten.’

Julie bedwong haar ergste instincten. Niets kon haar zo ergeren als onbeschoftheid. In haar fantasie sloeg ze de doos uit zijn handen, greep een van die handen vast, boog de wijsvinger zo ver mogelijk naar achteren om de zenuw aan de voorkant van zijn hand flink op te rekken terwijl ze tegelijkertijd de zenuwen aan de achterkant samenkneep, zodat hij moest knielen. En dan een stoot van haar knie tegen de onderkant van zijn kin, een snelle hakbeweging op zijn nek, een welgemikte trap tegen zijn zachte, bollende buik …

Havalow rommelde in de doos en haalde er een polaroidfoto uit van een man en een vrouw die op een zonnige dag aan een roodhouten picknicktafel zaten. ‘Dat zijn George en Irene.’

Zelfs in het gele licht van de buitenlamp kon Julie zien dat George Farris een magere man met een lang smal gezicht was geweest, in fysiek opzicht het tegenovergestelde van Frank Pollard.

‘Waarom zou iemand beweren dat hij George is?’ vroeg Havalow.

‘We hebben te maken met een mogelijke crimineel die van veel valse papieren gebruikmaakt,’ zei Julie. ‘George Farris is maar een van zijn identiteiten. De naam van uw zwager zal wel bij toeval zijn uitgekozen door de vervalser die onze man aan zijn papieren hielp. Vervalsers gebruiken soms namen en adressen van overledenen.’

Havalow fronste zijn wenkbrauwen. ‘Zou het mogelijk zijn dat die man die Georges naam gebruikte dezelfde is die Irene, mijn broer en mijn twee nichtjes heeft vermoord?’

‘Nee,’ zei Julie onmiddellijk. ‘We hebben niet met een moordenaar te maken. Alleen een oplichter, een zwendelaar.’

‘Trouwens,’ zei Bobby, ‘een moordenaar zou nooit met papieren op naam van de man van zijn slachtoffer rondlopen.’

Havalow keek Julie aan en probeerde blijkbaar vast te stellen in hoeverre ze hem zand in de ogen strooiden. Toen zei hij: ‘Is die kerel uw cliënt?’

‘Nee,’ loog Julie. ‘Hij heeft onze cliënt opgelicht, en wij zijn ingehuurd om hem op te sporen. Dan kan hij worden gedwongen het geld terug te betalen.’

‘Mogen we deze foto lenen, meneer?’ vroeg Bobby.

Havalow aarzelde. Hij keek nog steeds naar Julie.

Bobby gaf Havalow een kaartje van Dakota & Dakota. ‘U krijgt de foto terug. Dat is ons adres, telefoonnummer. Ik heb er begrip voor dat u moeilijk afstand doet van een familiefoto, vooral omdat uw zuster en zwager niet meer in leven zijn, maar als …’

Havalow geloofde hen blijkbaar, want hij zei: ‘Hier, neem maar mee. Ik doe niet sentimenteel over George. Kon hem nooit uitstaan. Ik vond het altijd idioot van mijn zuster dat ze met hem trouwde.’

‘Dank u,’ zei Bobby. ‘We …’

Havalow deed een stap terug en sloot de deur.

Julie belde aan.

‘Alsjeblieft, vermoord hem niet,’ zei Bobby.

Met een woedend gezicht deed Havalow weer open.

Bobby ging tussen Julie en Havalow in staan en hield de man het vervalste rijbewijs op naam van George Farris en met de foto van Frank voor. ‘Nog één ding, meneer, dan laten we u met rust.’

‘Ik heb een erg strak tijdschema,’ zei Havalow.

‘Hebt u deze man weleens gezien?’

Geërgerd nam Havalow het rijbewijs over en bekeek het. ‘Pafferig gezicht, uitgestreken smoel. Er lopen daar binnen honderd kilometer afstand wel een miljoen van rond – dacht u ook niet?’

‘En u hebt hem nooit gezien?’

‘Bent u achterlijk of zo? Moet ik het in korte, simpele zinnen zeggen? Nee. Ik heb hem nooit gezien.’

Bobby pakte het rijbewijs weer aan en zei: ‘Bedankt voor uw tijd en …’

Havalow sloot de deur. Hard.

Julie stak haar hand naar de bel uit.

Bobby hield haar tegen. ‘We hebben alles wat we wilden.’

‘Ik wil …’

‘Ik weet wat je wilt,’ zei Bobby. ‘Maar het is in Californië bij de wet verboden om iemand dood te martelen.’

Hij trok haar van het huis weg, de regen in.

In de auto terug, zei ze: ‘Die onbeschofte, arrogante klootzak!’

Bobby startte de motor en zette de ruitenwissers aan. ‘We gaan even naar het winkelcentrum, kopen een van die heel grote teddyberen voor je, verven Havalows naam erop, en dan mag jij de ingewanden eruit trekken. Goed?’

‘Wat verbeeldt hij zich verdomme wel?’

Terwijl Julie nog woedend naar het huis achteromkeek, reed Bobby weg. ‘Hij is Walter Havalow, liefje, en hij moet zichzelf blijven tot hij doodgaat, en dat is een ergere straf dan alles wat jij hem zou kunnen aandoen.’

Een paar minuten later, ze waren Villa Park uit, reed Bobby naar het parkeerterrein van een Ralphs supermarkt en zette de Toyota daar neer. Hij deed de lichten uit, zette de wissers af, maar liet de motor draaien, want dan bleef het warm in de auto.

Er stonden maar een paar auto’s voor de supermarkt. De lichten van de winkel spiegelden zich in plassen zo groot als zwembaden.

‘Wat zijn we te weten gekomen?’ vroeg Bobby.

‘Dat we de pest hebben aan Walter Havalow.’

‘Ja, maar wat zijn we te weten gekomen dat met de zaak te maken heeft? Is het puur toeval dat Frank de naam van George Farris gebruikte en dat Farris’ familie is vermoord?’

‘Ik geloof niet in toeval.’

‘Ik ook niet. Maar toch geloof ik niet dat Frank een moordenaar is.’

‘Ik ook niet, al is alles mogelijk. Maar wat je tegen Havalow zei, was waar – het is toch onbestaanbaar dat Frank de dood van Irene Farris en alle anderen in dat huis op zijn geweten heeft en dan toch met valse papieren rondloopt die hem meteen met die moorden in verband kunnen brengen?’

De regen trommelde nu nog harder op het dak van de Toyota. Het gordijn van neerstortend water hing als een waas voor de supermarkt.

‘Weet je wat ik denk?’ zei Bobby. ‘Ik denk dat Frank de naam van Farris gebruikte en dat degene die achter hem aan zat dat heeft ontdekt.’

‘Meneer Blauw Licht, bedoel je. De kerel die de auto waar je in zit uit elkaar kan laten vallen en straatlantaarns op afstand kan doven.’

‘Ja, die,’ zei Bobby.

‘Als hij bestaat.’

‘Meneer Blauw Licht ontdekte dat Frank de naam van Farris gebruikte en ging naar dat adres in de hoop hem daar te vinden. Maar Frank was daar nooit geweest. Het waren gewoon een naam en adres die bij toeval door zijn vervalser waren uitgekozen. Dus toen Meneer Blauw daar aankwam en Frank niet vond, doodde hij iedereen in het huis, misschien omdat hij dacht dat ze tegen hem logen en Frank verborgen hielden, of misschien alleen omdat hij kwaad was.’

‘Hij zou geweten hebben wat hij met Havalow moest doen.’

‘Dus jij denkt dat ik gelijk zou kunnen hebben?’

Ze dacht erover na. ‘Het zou kunnen.’

Hij grijnsde. ‘Is het niet leuk om detective te zijn?’

‘Leuk?’ zei ze ongelovig.

‘Nou, ik bedoelde “interessant”.’

‘Ofwel we werken voor een man die vier mensen heeft vermoord, ofwel we werken voor een man die door een beestachtige moordenaar wordt achtervolgd. Dat vind jij leuk?’

‘Niet zo leuk als seks, maar leuker dan bowlen.’

‘Bobby, soms drijf je me tot waanzin. Maar ik hou van je.’

Hij pakte haar hand. ‘Als we verdergaan met het onderzoek, wil ik er ook zo veel mogelijk plezier aan beleven. Maar ik wil de zaak ook meteen laten vallen, als jij dat wilt.’

‘Waarom? Vanwege jouw droom? Vanwege dat Slechte Ding?’ Ze schudde haar hoofd. ‘Nee. Als we ons eenmaal door een enge droom laten afschrikken, durven we binnen de kortste keren geen stap meer buiten de deur te zetten. Dan verliezen we ons zelfvertrouwen, en zonder zelfvertrouwen kun je dit soort werk niet doen.’

Zelfs in het vage schijnsel van de dashboardverlichting kon ze de bezorgdheid in zijn ogen zien.

Ten slotte zei hij: ‘Ja, ik wist wel dat je dat zou zeggen. Dus laten we maar gauw verdergaan met ons onderzoek. Volgens zijn andere rijbewijs is hij James Roman en woont hij in El Toro.’

‘Het is bijna half negen.’

‘We kunnen er nog wel heen. Het zal zo’n drie kwartier duren. Dan is het nog niet te laat.’

‘Goed.’

Hij zette de wagen niet in de versnelling, maar schoof zijn stoel naar achteren en trok zijn met dons gevoerde nylon jack uit. ‘Maak het handschoenenvakje open en geef me mijn wapen. Voortaan draag ik het overal.’

Ze hadden beiden een vergunning om een verborgen wapen te dragen. Julie trok haar eigen jasje uit en haalde twee schouderholsters onder haar stoel vandaan. Ze pakte de twee revolvers uit het handschoenenvakje: twee Smith & Wesson 9 mm Chief’s Specials, betrouwbare en compacte wapens die je met weinig of geen hulp van een kleermaker onder gewone kleren kon dragen zonder dat iemand het zag.

Het huis was weg. Als daar een zekere James Roman had gewoond, had hij nu een ander onderkomen. Midden op het perceel lag een kale betonnen rechthoek, omgeven door gras, struiken en een paar bomen, alsof marsmannetjes vanuit de lucht een strik om het huis hadden gelegd en het netjes in één stuk hadden weggehaald.

Bobby parkeerde op het garagepad, en ze stapten uit de Toyota om het perceel wat beter te bekijken. Ondanks de slaande regen was in het licht van een dichtbijstaande straatlantaarn te zien dat het gras vertrapt was, en stukgereden door auto’s, met hier en daar grote kale plekken. Het lag ook bezaaid met houtsplinters, kale stukjes steen, afgebrokkeld stucwerk en een paar glasscherven die donker opglommen.

De duidelijkste aanwijzing van wat er met het huis was gebeurd, was te vinden in de conditie waarin de struiken en bomen verkeerden. De struiken die het dichtst bij het beton stonden, waren óf dood óf zwaar beschadigd, en bleken bij nadere inspectie geschroeid te zijn. De dichtstbijstaande boom was bladerloos, en zijn kale zwarte takken verhieven zich somber in de verregende winteravond.

‘Brand,’ zei Julie. ‘En daarna de resten gesloopt.’

‘Laten we met de buren gaan praten.’

Het lege perceel werd geflankeerd door huizen. Maar alleen in het huis aan de noordkant brandde licht.

De man die opendeed was ongeveer vijfenvijftig, een meter vijfentachtig, stevig gebouwd, met grijs haar en een verzorgde grijze snor. Zijn naam was Park Hampstead en hij had de houding van een gepensioneerde militair. Hij liet hen binnenkomen op voorwaarde dat ze hun natte schoenen op de veranda lieten staan. Op hun sokken volgden ze hem naar een ontbijthoek naast de keuken, waar de bekleding van geel vinyl niet van hun natte kleren te lijden kon hebben. Evengoed liet Hampstead hen wachten tot hij dikke perzikkleurige badhanddoeken over twee van de stoelen had gedrapeerd.

‘Sorry,’ zei hij, ‘maar ik ben nogal een pietlut.’

Het huis had vloeren van geloogd eikenhout en modern meubilair, en Bobby zag dat het smetteloos schoon was.

‘Na dertig jaar bij de mariniers kom ik niet meer van mijn gevoel voor orde en netheid af,’ legde Hampstead uit. ‘Toen Sharon drie jaar geleden stierf – ze was mijn vrouw – ben ik met mijn netheid misschien een beetje doorgeslagen. De eerste zes of acht maanden na haar begrafenis maakte ik het huis minstens twee keer per week van onder tot boven helemaal schoon, want zolang ik aan het schoonmaken was, had ik minder verdriet. Ik heb een fortuin aan schoonmaakmiddelen uitgegeven. Neem maar van mij aan dat geen enkel militair pensioen zo’n schoonmaakmanie kan dragen! Dat stadium ben ik te boven gekomen. Ik ben nog wel erg precies, maar ik word niet meer geobsedeerd door netheid.’

Hij had juist een pot verse koffie gezet en schonk ook voor hen in. De kopjes, schotels en lepeltjes waren allemaal smetteloos. Hampstead gaf elk van hen twee strak opgevouwen papieren servetjes en ging toen tegenover hen aan de tafel zitten.

‘Zeker,’ zei hij, toen ze hem hun vraag hadden gesteld. ‘Ik heb Jim Roman gekend. Goede buurman. Helikopterpiloot op de luchtmachtbasis El Toro. Dat was mijn laatste post voor ik met pensioen ging. Jim was een verduiveld aardige kerel, zo iemand die je het hemd van zijn lijf geeft en dan vraagt of je nog geld nodig hebt voor een bijpassende das.’

‘Was?’ vroeg Julie.

‘Is hij bij de brand omgekomen?’ vroeg Bobby, die aan de geschroeide struiken en het zwart uitgeslagen beton dacht.

Hampstead fronste zijn wenkbrauwen. ‘Nee. Hij is ongeveer een half jaar na Sharon gestorven. Dat is … tweeëneenhalf jaar geleden. Zijn helikopter stortte neer tijdens een manoeuvre. Hij was nog maar eenenveertig, elf jaar jonger dan ik. Liet een vrouw, Maralee, achter. Een veertienjarige dochter, Valerie. Een twaalfjarige zoon, Mike. Heel leuke kinderen. Verschrikkelijk. Ze waren een hecht gezin, en Jims ongeluk heeft alles vernietigd. Ze hadden wat familie in Nebraska, maar niemand bij wie ze steun konden vinden.’ Hampstead keek langs Bobby naar de zacht zoemende koelkast en begon wazig uit zijn ogen te kijken. ‘Dus ik probeerde te helpen. Ik gaf Maralee financieel advies, bood haar een schouder om op te leunen en luisterde naar de kinderen wanneer die dat nodig hadden. Ging van tijd tot tijd met ze naar Disneyland en Knott’s, je weet wel, dat soort dingen. Maralee heeft me vaak verteld dat ze heel veel aan me had, maar eigenlijk had ik hen meer nodig dan andersom, want doordat ik dingen voor hen deed, werden mijn gedachten eindelijk van het verlies van Sharon afgeleid.’

‘Dus de brand is nog niet zolang geleden?’ zei Julie.

Hampstead zei niets. Hij stond op, ging naar het aanrecht, maakte een deurtje open, kwam met een schoonmaakmiddel in een spuitbus en een vaatdoekje terug en begon de koelkastdeur schoon te vegen, hoewel die toch al even schoon leek als de antiseptische oppervlakken in een operatiekamer. ‘Valerie en Mike waren geweldige kinderen. Na een jaar of zo leek het bijna of ze mijn kinderen waren, de kinderen die Sharon en ik nooit hebben gehad. Maralee was nog bijna twee jaar verdrietig om Jim, voordat ze zich begon te herinneren dat ze een vrouw in de kracht van haar leven was. Misschien zou Jim zich geërgerd hebben aan wat er tussen haar en mij ontstond, maar ik denk van niet. Ik denk dat hij zelfs blij om ons zou zijn geweest, al was ik elf jaar ouder dan zij.’

Toen Hampstead klaar was met het schoonmaken van de koelkast, bekeek hij de deur van opzij, tegen het licht, blijkbaar nog steeds op zoek naar een veeg of vingerafdruk. Alsof hij de vraag die Julie hem een minuut geleden had gesteld nu pas hoorde, zei hij plotseling: ‘De brand was twee maanden geleden. Ik werd midden in de nacht wakker, hoorde sirenes, zag een rode gloed bij het raam, stond op, keek naar buiten …’

Hij wendde zich van de koelkast af, keek aandachtig rond en liep toen naar een werkblad en begon ook dat verwoed schoon te poetsen. Julie keek naar Bobby. Hij schudde zijn hoofd. Ze zeiden geen van beiden iets.

Even later ging Hampstead verder: ‘Ik was net iets eerder bij hun huis dan de brandweer. Ging door de voordeur naar binnen. Kwam in de hal, en bij de voet van de trap, maar kon niet naar de slaapkamer boven, de hitte was te intens, en de rook. Ik riep hun namen, niemand gaf antwoord. Als ik een antwoord had gehoord, had ik misschien wel de kracht gevonden om op de een of andere manier door de vlammen naar boven te gaan. Ik denk dat ik een black-out van een paar seconden heb gehad en door de brandweer naar buiten ben gedragen, want ik werd wakker op het gazon, kuchend, bijna stikkend. Er zat een ziekenbroeder bij me die me zuurstof gaf.’

‘Alle drie omgekomen?’ vroeg Bobby.

‘Ja,’ zei Hampstead.

‘Wat was de oorzaak van de brand?’

‘Ik geloof niet dat ze daar ooit achter zijn gekomen. Ik geloof dat ik iets over kortsluiting hoorde, maar ik weet het niet zeker. Ik denk dat ze zelfs een tijdje aan brandstichting hebben gedacht, maar daar kwamen ze niet verder mee. Het maakt ook niet veel uit, hè?’

‘Waarom niet?’

‘Wat de oorzaak ook was, ze zijn alle drie dood.’

‘Verschrikkelijk,’ zei Bobby zacht.

‘Hun perceel is verkocht. Van het voorjaar beginnen ze met de bouw van een nieuw huis. Nog koffie?’

‘Nee, dank u,’ zei Julie.

Hampstead keek weer in de keuken om zich heen en ging naar de roestvrijstalen afzuigkap, die hij begon schoon te maken ondanks het feit dat het ding blonk. ‘Let maar niet op de rommel. Ik snap niet hoe het hier zo vuil kan worden, terwijl hier toch niemand anders woont dan ik. Soms denk ik dat er kwelduiveltjes zijn die achter mijn rug om alles vies maken om mij te pesten.’

‘Daar zijn geen kwelduiveltjes voor nodig,’ zei Julie. ‘Het leven zelf kwelt ons al meer dan we verdragen kunnen.’

Hampstead wendde zich van de kap af. Voor het eerst sinds hij van de tafel was opgestaan en aan zijn schoonmaakritueel was begonnen, keek hij hen recht in de ogen. ‘Geen kwelduiveltjes,’ beaamde hij. ‘Niets dat zo simpel aan te pakken is als kwelduiveltjes.’ Hij was een grote man, hard geworden door jaren van militaire training en discipline, maar zijn ogen werden een beetje vochtig, en op dat moment leek hij zo hulpeloos als een kind.

Toen ze weer in de auto zaten en door de stromende regen naar het lege perceel keken waar eens het huis van de Romans had gestaan, zei Bobby: ‘Frank merkt dat Meneer Blauw Licht van de papieren op naam van Farris weet, en daarom zorgt hij dat hij nieuwe papieren krijgt, ditmaal op naam van James Roman. Maar Meneer Blauw komt daar op een gegeven moment ook achter, en hij zoekt Frank op het adres van de Romans, waar hij alleen de weduwe en de kinderen aantreft. Hij doodt hen zoals hij de familie Farris doodde, alleen steekt hij deze keer het huis in brand om de misdaad te camoufleren. Zou het zo kunnen zijn?’

‘Het zou kunnen,’ zei Julie.

‘Hij verbrandt de lichamen omdat hij ze bijt, zoals de Phans ons vertelden, en aan die beten zou de politie kunnen zien dat dezelfde moordenaar bezig is geweest. Hij wil niet dat de politie hem op het spoor komt.’

‘Maar waarom steekt hij ze dan niet iedere keer in brand?’

‘Omdat hij zich daarmee net zo goed zou verraden als met die beten. Soms verbrandt hij de lichamen, soms niet, en misschien dumpt hij ze ook weleens ergens waar niemand ze ooit vindt.’

Ze zaten een tijdje zwijgend naast elkaar. Toen zei ze: ‘Dus we hebben met een massamoordenaar te maken, die blijkbaar hartstikke psychotisch is.’

‘Of een vampier,’ zei Bobby.

‘Waarom zit hij achter Frank aan?’

‘Ik weet het niet. Misschien heeft Frank eens geprobeerd een houten staak door zijn hart te drijven.’

‘Niet grappig.’

‘Vind ik ook niet,’ zei Bobby. ‘Op dit moment is niets grappig.’

35

Van Dyson Manfreds huis vol insecten reed Clint Karaghiosis door de kille regen naar zijn eigen huis in Placentia. Het was een gezellige bungalow met twee slaapkamers, een diepe veranda in de stijl van de streek en openslaande tuindeuren vol warm licht. Toen hij aankwam, had de autoverwarming zijn doorweekte kleren redelijk goed gedroogd.

Toen Clint via de verbindingsdeur tussen garage en huis naar binnen kwam, trof hij Felina in de keuken aan. Ze omhelsde hem, kuste hem en hield hem nog even vast, alsof het haar verbaasde hem levend terug te zien.

Ze dacht dat zijn werk uiterst gevaarlijk was, hoe vaak hij haar ook uitlegde dat hij vooral saaie klusjes opknapte. Hij zat niet achter misdadigers aan, maar achter feiten, en hij volgde dan ook een spoor van papier in plaats van bloed.

Hij had er overigens wel begrip voor dat zijn vrouw zich zorgen maakte, want hij maakte zichzelf ook veel zorgen om haar. Ten eerste was ze een aantrekkelijke vrouw met zwart haar, een gebruind gezicht en verrassend mooie grijze ogen. In deze tijd van zachtmoedige rechters en massa’s genadeloze, los rondlopende psychopaten werd een knappe vrouw door sommigen als een legitieme prooi beschouwd. Bovendien was er de wandeling naar het kantoor waar Felina als datatypiste werkte. Het was een afstand van maar drie blokken en stelde zelfs met slecht weer als wandeling niet veel voor, maar Clint maakte zich grote zorgen omdat ze een druk kruispunt moest oversteken. In geval van nood kon een waarschuwende kreet of een loeiende claxon haar niet voor de dood behoeden.

Hij kon haar niet laten weten hoeveel zorgen hij zich maakte, want ze was er terecht trots op dat ze ondanks haar doofheid zo zelfstandig was. Als hij liet blijken dat hij twijfelde aan haar vermogen om af te rekenen met iedere rotte tomaat die haar kant opkwam, zou dat een deuk in haar zelfvertrouwen slaan. Daarom herinnerde hij zichzelf er dagelijks aan dat ze al negenentwintig jaar door de wereld ging zonder dat haar iets ernstigs was overkomen en zorgde hij dat hij zich niet al te beschermend gedroeg.

Terwijl Clint zijn handen waste, dekte Felina de keukentafel voor een late avondmaaltijd. Een enorme pan met zelfgemaakte groentesoep stond op het fornuis te sudderen, en samen lepelden ze twee grote kommen vol. Hij pakte een bus met Parmezaanse kaas uit de koelkast en zij haalde een knapperig Italiaans brood uit het papier.

Hij had honger, en de soep was voortreffelijk – dik, met veel groente en brokken mager rundvlees – maar toen Felina haar eerste kom op had, had Clint de zijne nog halfvol, want hij onderbrak zich telkens weer om tegen haar te praten. Ze kon zijn lippen niet goed lezen als hij tegelijk probeerde te praten en te eten, en zijn honger moest het afleggen tegen zijn behoefte om haar te vertellen wat hij die dag had meegemaakt. Ze nam zelf nog een kom soep en deed zijn kom ook weer vol.

Buiten de muren van zijn kleine huis was hij nauwelijks spraakzamer dan een steen, maar in Felina’s gezelschap praatte hij evenveel als de presentator van een talkshow. En hij kletste ook niet zomaar een eind weg, maar ontpopte zich iedere dag weer met groot gemak als een boeiend verteller. Hij had geleerd hoe hij een anekdote zo moest vertellen dat Felina gefascineerd naar hem luisterde, want hij vond het prachtig om een lach aan haar te ontlokken of haar verrast te zien opkijken. In Clints hele leven was zij de eerste van wie hij het werkelijk belangrijk vond wat ze van hem dacht, en hij wilde dat ze hem slim, handig, geestig en grappig vond.

Toen ze elkaar nog niet zo lang kenden, had hij zich afgevraagd of het juist door haar doofheid kwam dat hij zo openhartig tegen haar was. Ze was doof vanaf haar geboorte en kon, omdat ze nooit een gesproken woord had gehoord, niet duidelijk leren spreken. Ze reageerde op Clint – en zou hem later over haar eigen dag vertellen – met gebarentaal. Hij had er een studie van gemaakt om de taal van haar soepele vingers te kunnen verstaan. In het begin had hij gedacht dat hij zo openhartig was omdat ze haar handicap had: hij wist dat als hij haar zijn diepste gevoelens en geheimen toevertrouwde, ze die nooit aan iemand anders kon doorvertellen. Een gesprek met Felina was bijna even vertrouwelijk als een gesprek met zichzelf. Maar na verloop van tijd realiseerde hij zich dat hij niet vanwege of ondanks haar doofheid zoveel aan haar vertelde, maar dat hij al zijn gedachten en belevenissen – en omgekeerd ook die van haar – met haar wilde delen omdat hij gewoon van haar hield.

Toen hij Felina vertelde dat Bobby en Julie tijdens het gesprek met Frank Pollard drie keer voor een gesprek onder vier ogen naar het toilet waren gegaan, moest ze daarom lachen. Hij vond dat een mooi geluid; het was zo warm en zo buitengewoon melodieus, alsof alle grote blijdschap in het leven, waaraan ze niet met het gesproken woord uiting kon geven, nu helemaal in haar lach naar buiten kwam.

‘Het is me wel een stel, de Dakota’s,’ zei hij. ‘Als je ze voor het eerst ontmoet, lijken ze onderling zo verschillend dat je niet snapt hoe ze ooit met elkaar kunnen samenwerken. Maar leer je ze beter kennen, dan zie je dat ze als twee stukjes van een puzzel in elkaar passen, en dan besef je dat ze een bijna perfecte onderlinge verstandhouding hebben.’

Felina legde haar soeplepel neer en gebaarde: Wij ook.

‘Nou en of, wij ook.’

Wij passen nog beter dan puzzelstukjes bij elkaar: als stekker en stopcontact.

‘Nou en of,’ beaamde hij glimlachend. Toen drong de seksuele bijbetekenis van haar mededeling tot hem door en begon hij te lachen. ‘Wat heb jij een smerige gedachten!’

Ze grijnsde en knikte.

‘Stekker en stopcontact, hè?’

Grote stekker, strak stopcontact, past precies.

‘Ik zal later je bedrading nakijken.’

Ik heb een dringende behoefte aan een eersteklas elektricien. Maar vertel me eerst wat meer over die nieuwe cliënt.

Buiten daverde en knetterde het onweer door de avond, en een plotselinge windvlaag joeg de regen tegen het raam. De geluiden van het noodweer maakten de warme, van heerlijke geuren vervulde keuken nog gezelliger dan hij al was. Clint zuchtte tevreden, en voelde toen een lichte droefheid bij het besef dat zo’n gevoel van geborgenheid, dat je had omdat je de donder en de regen hoorde en zelf lekker binnen zat, een van die mooie dingen was die Felina nooit ten volle zou kunnen ondergaan.

Uit zijn broekzak haalde hij een van de rode edelstenen die Frank Pollard had meegebracht. ‘Ik heb deze geleend, omdat ik hem aan jou wilde laten zien. Die vent heeft een hele pot vol.’

Ze hield de steen, die zo groot was als een druif, tussen duim en wijsvinger tegen het licht. Prachtig, gebaarde ze met haar andere hand. Ze legde de steen naast haar soepkom op het roomwitte formica blad van de keukentafel. Is hij erg kostbaar?

‘Dat weten we nog niet,’ zei hij. ‘We vragen morgen een deskundige om advies.’

Ik denk dat hij kostbaar is. Pas op dat je, als je hem naar kantoor terugbrengt, geen gat in je zak hebt. Ik heb zo het gevoel dat je een hele tijd zou moeten werken om de schade te vergoeden als je hem kwijtraakte.

De steen schitterde in het keukenlicht, weerkaatste dat licht van prisma naar prisma en wierp het terug met een heldere tint. De schittering viel met lichte rode vlekken en vegen op Felina’s gezicht. Ze leek wel bespat met bloed.

Clint kreeg een vreemd en onheilspellend voorgevoel.

Ze zuchtte. Waarom kijk je zo somber?

Hij wist niet wat hij moest zeggen. Zijn onbehaaglijk gevoel miste iedere grond. Een kille huivering trok van de onderkant van zijn ruggengraat helemaal tot aan zijn nek, alsof dominosteentjes van ijs een voor een omvielen. Hij stak zijn hand uit en bewoog de edelsteen een paar centimeter, zodat de bloedrode weerspiegelingen niet meer op Felina’s gezicht maar op de muur naast haar vielen.

36

Om half twee in de nacht was Hal Yamataka helemaal verdiept in het boek van John D. MacDonald, The Last One Left. De enige stoel in de kamer was niet de comfortabelste waarop hij ooit was neergezegen, en de antiseptische ziekenhuislucht maakte hem altijd een beetje misselijk, en de chili die hij had gegeten begon hem op te breken, maar het boek was zo spannend dat hij al die kleine ongemakken uiteindelijk was vergeten.

Hij vergat zelfs Frank Pollard een tijdje, tot hij een kort gesis hoorde, als van ontsnappende perslucht, en een plotselinge luchtstroom voelde. Hij keek op van het boek en verwachtte dat Pollard rechtop in bed zat of eruit probeerde te komen, maar Pollard was weg.

Hal sprong geschrokken overeind en liet het boek vallen.

Het bed was leeg. Pollard had daar de hele tijd gelegen, en het afgelopen uur had hij geslapen, maar nu was hij weg. De kamer was niet helder verlicht, omdat de tl-buisjes achter het bed waren uitgedaan, maar in de schaduw voorbij de lichtkring van de leeslamp zou niemand zich kunnen verbergen. De lakens waren niet opzij gegooid maar lagen netjes over de matras en de stangen langs de zijkant zaten nog op hun plaats. Het leek wel of Frank Pollard in het niets was opgegaan.

Hal had moeten horen dat Pollard een van de stangen liet zakken, uit bed stapte en de stang weer op zijn plaats drukte. En als Pollard eroverheen was geklommen, had hij dat ook moeten horen.

Het raam was dicht. De regen spoelde over de ruit, zilverig glinsterend in het licht van de kamer. Ze waren op de vijfde verdieping en Pollard kon niet door het raam zijn ontsnapt, maar Hal ging toch kijken en zag dat het raam niet alleen dicht was maar ook op slot zat. Hij liep naar de deur van de aangrenzende badkamer en zei: ‘Frank?’ Toen niemand antwoordde, ging hij naar binnen. De badkamer was leeg.

Nu bleef alleen de smalle kast als mogelijke schuilplaats over. Hal maakte hem open en zag twee hangers met de kleren die Pollard aan had gehad toen hij naar het ziekenhuis ging. Pollards schoenen stonden daar ook, met de sokken er netjes in opgerold.

‘Hij kan niet langs mij op de gang zijn gekomen,’ zei Hal, alsof hij die stelling kon bewijzen door haar hardop uit te spreken.

Hij trok de zware deur open en rende de gang op. Aan weerskanten was niemand te zien.

Hij sloeg linksaf, rende naar de nooduitgang aan het eind van de gang en maakte de deur open. Daar, op de overloop van de vijfde verdieping, luisterde hij of hij voetstappen naar boven of beneden hoorde gaan. Hij hoorde niets, keek over de ijzeren leuning omlaag en omhoog. Hij was alleen.

Hij keerde naar Pollards kamer terug en keek door de deuropening naar het lege bed. Nog altijd verbijsterd liep hij door naar het eerstvolgende kruispunt van gangen, waar hij rechtsaf sloeg en naar het glazen kantoortje van de verpleegsters ging.

Geen van de vijf nachtzusters had Pollard voorbij zien komen. Omdat de liften zich recht tegenover het kantoortje bevonden, was het erg onwaarschijnlijk dat Pollard het ziekenhuis langs die weg had verlaten.

‘Ik dacht dat u op hem paste,’ zei Grace Fulgham, het grijsharige nachthoofd van de vijfde verdieping. Haar forse postuur, autoritaire optreden en verweerde maar vriendelijke gezicht maakten haar geknipt voor de vrouwelijke hoofdrol wanneer Hollywood ooit remakes van Tugboat Annie of Ma and Pa Kettle ging maken. ‘Was dat niet uw werk?’

‘Ik ben de kamer nooit uit geweest, maar …’

‘Hoe is hij dan langs u gekomen?’

‘Ik weet het niet,’ zei Hal geërgerd. ‘Maar waar het om gaat is … hij lijdt aan gedeeltelijk geheugenverlies en is een beetje in de war. Hij kan overal wel heen zijn gegaan, buiten het ziekenhuis, God mag weten waar. Ik begrijp niet dat hij langs mij is gekomen, maar we moeten hem vinden.’

Mevrouw Fulgham en een jongere zuster, Janet Soto, begonnen aan een snelle en discrete inspectie van alle kamers aan Pollards gang. Hal ging met zuster Fulgham mee. Toen ze in 604 keken, waar twee oudere mannen zacht snurkten, hoorde hij vreemde muziek, nauwelijks hoorbaar. Zodra hij zich naar het geluid omdraaide, stierven de klanken weg.

Blijkbaar had zuster Fulgham die muziek niet gehoord. In ieder geval zei ze er niets over. Toen de klanken zich even later in de volgende kamer, 606, weer verhieven, ditmaal iets luider, fluisterde ze: ‘Wat is dat?’

Het klonk als een fluit, vond Hal. De onzichtbare fluitist bracht geen herkenbare melodie voort, maar toch ging er iets spookachtigs van de klanken uit.

Toen ze weer op de gang kwamen, hield de muziek op en voelden ze opeens een luchtstroom.

‘Iemand heeft een raam open laten staan – of waarschijnlijk een deur van het trappenhuis,’ zei de zuster kalm maar nadrukkelijk.

‘Ik niet,’ verzekerde Hal haar.

Janet Soto kwam uit de kamer aan de overkant van de gang, en op dat moment kwam er abrupt een eind aan de luchtstroom. Ze keek hem met gefronste wenkbrauwen aan, haalde haar schouders op en ging naar de volgende kamer aan haar kant van de gang.

De fluit klonk zacht. De luchtstroom kwam weer opzetten, harder dan tevoren, en ondanks de scherpe ziekenhuislucht meende Hal een vage geur van rook te bespeuren.

Hal liet Grace Fulgham alleen verder zoeken en liep vlug naar het eind van de gang. Hij wilde zich ervan vergewissen dat hij de deur van de noodtrap niet open had laten staan.

Vanuit zijn ooghoek zag hij dat de deur van Pollards kamer dicht begon te zwaaien, en het drong tot hem door dat de luchtstroom daarvandaan moest komen. Hij duwde tegen de deur voordat die helemaal gesloten was, en zag Frank rechtop in bed zitten, met een verwarde en angstige uitdrukking op zijn gezicht.

De luchtstroom en de fluit hadden plaatsgemaakt voor diepe stilte.

‘Waar was je?’ vroeg Hal, en hij liep naar het bed.

‘Vuurvliegjes,’ zei Pollard met een wazige blik in zijn ogen. Zijn haar was piekerig en in de war, en zijn ronde gezicht was bleek.

‘Vuurvliegjes?’

‘Vuurvliegjes in de storm,’ zei Pollard.

Toen verdween hij. Het ene moment zat hij in het bed, zo echt en massief als iedereen die Hal ooit had gekend, en het volgende moment was hij even onverklaarbaar verdwenen als een spook. Zijn verdwijning ging met een kort gesis gepaard, als lucht die uit een lekke band ontsnapte.

Hal wankelde alsof hij een klap had gekregen. Een ogenblik was het of zijn hart stil bleef staan. Hij was verlamd.

Zuster Fulgham kwam de kamer in. ‘Hij is nergens in de kamers van deze gang te bekennen. Misschien is hij een verdieping hoger of lager gegaan – denkt u niet?’

‘Eh …’

‘Voordat we verdergaan, kan ik misschien beter de bewaking bellen, dan kunnen die het hele ziekenhuis doorzoeken. Meneer Yamataka?’

Hal keek naar haar, en toen weer naar het lege bed. ‘Eh … ja. Ja, dat is een goed idee. Hij kan zijn weggedwaald naar … God mag weten waar.’

Zuster Fulgham haastte zich weg.

Met knikkende knieën ging Hal naar de deur, maakte hem dicht, ging er met zijn rug tegenaan staan en staarde naar het bed. Na een tijdje zei hij: ‘Ben je daar, Frank?’

Hij kreeg geen antwoord. Dat had hij ook niet verwacht. Frank Pollard was niet onzichtbaar geworden. Op de een of andere manier was hij ergens heen gegaan.

Terwijl hij zich afvroeg waarom hij niet bang was maar vooral enorm nieuwsgierig, liep hij aarzelend door de kamer naar het bed. Voorzichtig raakte hij de roestvrijstalen zijstang aan, alsof hij dacht dat Pollard bij zijn verdwijntruc gebruik had gemaakt van oerkrachten en dat iets van die krachten in de vorm van een dodelijke stroom in het bed was achtergebleven. Maar er sloegen geen vonken naar zijn vingertoppen; het metaal was koel en glad.

Hij wachtte en vroeg zich af wanneer Pollard weer zou verschijnen, en of hij Bobby nu zou moeten bellen of moest wachten tot Pollard er weer was. Vervolgens vroeg hij zich af of de man ooit terug zou komen of voor altijd verdwenen was. Voor het eerst sinds hij zich kon herinneren was Hal Yamataka besluiteloos. Hij kon gewoonlijk erg snel denken, en erg snel handelen, maar hij had nooit eerder met iets bovennatuurlijks te maken gehad.

Het enige dat hij zeker wist, was dat hij Fulgham of Soto of iemand anders in het ziekenhuis niet mocht laten weten wat er in werkelijkheid was gebeurd. Pollard was bij zoiets vreemds betrokken geraakt dat het nieuws meteen naar de pers zou uitlekken. De privacy van een cliënt was voor Dakota & Dakota altijd al een hoog goed, maar in dit geval was het nog belangrijker dan gewoonlijk. Bobby en Julie hadden gezegd dat iemand met klaarblijkelijk gewelddadige intenties achter Pollard aan zat. Daarom kon het voor de cliënt van levensbelang zijn dat de pers erbuiten werd gehouden.

De deur ging open, en Hal schrok alsof hij met een hoedenspeld was gestoken.

In de deuropening stond Grace Fulgham. Ze zag eruit alsof ze zojuist een sleepboot door een woelige zee had gemanoeuvreerd of een fikse partij hout had gehakt. ‘De bewakingsdienst heeft een man bij elke uitgang gezet om hem tegen te houden als hij weg probeert te gaan, en we mobiliseren het verplegend personeel op alle verdiepingen om naar hem te zoeken. Wilt u aan de zoekactie deelnemen?’

‘Eh, nou, ik moet de zaak bellen, mijn baas …’

‘Als we hem vinden, waar kunnen we u dan bereiken?’

‘Hier. Hier in deze kamer. Ik ben hier, bij de telefoon.’

Ze knikte en ging weg. De deur ging zacht achter haar dicht.

Aan een plafondrail hing een gordijn dat om het bed heen getrokken kon worden. Het gordijn hing nu in zijn geheel tegen de muur, maar Hal Yamataka trok het naar het voeteneind van het bed, zodat het bed zelf niet meer vanuit de deuropening te zien was. Hij deed dat voor het geval Pollard weer opdook terwijl er juist iemand de kamer binnenkwam.

Omdat zijn handen beefden, stak hij ze in zijn zakken. Toen nam hij zijn linkerhand eruit om op zijn horloge te kijken: twaalf voor twee. Pollard was nog maar zo’n achttien minuten verdwenen – natuurlijk afgezien van de paar seconden waarin hij plotseling terug was geweest en over vuurvliegjes in de storm had gepraat. Hal besloot met het bellen van Bobby en Julie te wachten tot het twee uur was.

Hij stond bij het voeteneind van het bed, hield met zijn ene hand de stang vast en luisterde naar de nachtelijke wind die tegen het raam huilde en de regen die op het glas ratelde. Tien minuten kropen voorbij als slakken op een helling, maar in ieder geval kreeg hij zo de tijd om tot rust te komen en na te denken over wat hij Bobby zou vertellen.

Toen de wijzers van zijn horloge op twee uur stonden, liep hij om het bed heen en greep naar de telefoon op het nachtkastje. Op datzelfde moment hoorde hij de ijle spookachtige tonen van een fluit in de verte. Het bedgordijn fladderde in een plotselinge luchtstroom.

Hij ging naar het voeteneind van het bed terug en keek langs het gordijn naar de deur. Die was dicht. Daar kwam de luchtstroom dus niet vandaan.

De fluittonen stierven weg. De lucht in de kamer werd stil, geladen. Plotseling huiverde en rimpelde het gordijn en rinkelden de ringen waarmee het was opgehangen. Een zucht koele wind trok door de kamer en streek over zijn haar. De atonale, spookachtige muziek kwam weer opzetten.

Omdat de deur en het raam dicht waren, kon de luchtstroom alleen uit het ventilatierooster in de muur komen. Maar toen Hal op zijn tenen ging staan en zijn rechterhand voor dat rooster hield, voelde hij niets. Het leek erop dat de kille luchtstromen in de kamer zelf ontstonden.

Hij draaide zich helemaal rond en bewoog zich heen en weer om na te gaan waar de fluittonen vandaan kwamen. Nu hij goed luisterde, klonk het eigenlijk helemaal niet als een fluit. Het leek meer op een veranderlijke wind die door een heleboel buizen tegelijk blies, grote en kleine. Zo ontstond er als het ware een los weefsel van velerlei vage maar afzonderlijke geluiden, tegelijk spookachtig en melancholiek, treurig en op de een of andere manier toch … dreigend. Het zakte weg en kwam een derde keer terug. Tot zijn verbazing leek het of de toonloze klanken uit de lege lucht boven het bed kwamen.

Hal vroeg zich af of iemand anders in het ziekenhuis de fluittonen nu kon horen. Waarschijnlijk niet. Hoewel de muziek nu harder was dan toen het was begonnen, bleef het een zwak geluid. Als hij had geslapen, zou de mysterieuze serenade niet luid genoeg zijn geweest om hem wakker te maken.

Voor Hals ogen begon de lucht boven het bed op te lichten. Een ogenblik kon hij niet ademhalen, alsof in de kamer een vacuüm was ingetreden. Zijn oren plopten, zoals ze deden wanneer ze aan een te snelle hoogteverandering werden blootgesteld.

De vreemde fluittonen en de luchtstroom stierven tegelijk weg, en Frank Pollard kwam even abrupt tevoorschijn als hij verdwenen was. Hij lag op zijn zij, zijn knieën in foetuspositie opgetrokken. Een paar seconden was hij gedesoriënteerd, maar toen hij besefte waar hij was, greep hij zich aan de stang van het bed vast en bracht zich in zittende positie. De huid rond zijn ogen was donker en gezwollen, maar verder zag hij afschuwelijk bleek. Zijn gezicht had een vettig laagje, alsof er geen zweet uit hem was gekomen maar heldere drupjes olie. Zijn blauwe katoenen pyjama was verkreukeld, had donkere zweetvlekken en was hier en daar aangekoekt met vuil.

‘Hou me tegen,’ zei hij.

‘Wat is er hier in godsnaam aan de hand?’ vroeg Hal met overslaande stem.

‘Buiten mijn macht.’

‘Waar was je heen?’

‘Alsjeblieft, help me.’ Pollard hield de stang van het bed nog met zijn rechterhand vast, maar hij stak zijn linker smekend naar Hal uit. ‘Alsjeblieft, alsjeblieft …’

Hal ging dichter naar het bed toe, stak zijn hand uit …

… en Pollard verdween, ditmaal niet alleen met gesis, zoals de vorige keren, maar met een gierend geluid en een harde klap van gefolterd metaal. De roestvrijstalen stang, die hij zo krampachtig had vastgehouden, was van het bed losgescheurd en tegelijk met hem verdwenen.

Hal Yamataka staarde verbijsterd naar de hengsels waaraan de stang bevestigd was geweest. Ze waren verwrongen en verscheurd, alsof ze van karton waren. Een ongelooflijke kracht had Pollard uit die kamer getrokken en het dikke staal doen afknappen.

Hal keek naar zijn eigen uitgestoken hand en vroeg zich af wat er met hem zou zijn gebeurd als hij Pollard vast had gehad. Zou hij tegelijk met hem zijn verdwenen? Waarheen? Niet ergens heen waar hij graag wilde zijn; daar was hij zeker van.

Of misschien zou maar een deel van hem met Pollard mee zijn gegaan. Misschien zou hij alleen een ledemaat hebben verloren, zoals het bed nu alleen een stang miste. Misschien zou zijn arm uit zijn schouderkom zijn gescheurd, met een klap zo hard als die waarmee de stalen hengsels uiteen waren getrokken, en dan had hij het nu misschien uitgeschreeuwd van pijn, terwijl het bloed uit zijn opengescheurde aderen spoot.

Hij trok zijn hand met een ruk terug, alsof hij bang was dat Pollard misschien plotseling weer zou opduiken om hem vast te pakken. Toen hij om het bed heen naar de telefoon liep, dacht hij dat zijn benen het onder hem zouden begeven. Zijn handen beefden zo erg dat hij de hoorn bijna liet vallen en moeite had om het privénummer van de Dakota’s te draaien.

37

Bobby en Julie vertrokken om kwart voor drie naar het ziekenhuis. De nacht leek dieper dan gewoonlijk en de straatlantaarns en koplampen konden niet helemaal door de duisternis heen dringen. Het regende zo hard dat het was of het hemelwater van het asfalt omhoogstuiterde, alsof het harde brokstukjes waren van een instortend gewelf hoog in de duistere lucht.

Julie reed, want Bobby was nog maar voor driekwart wakker. Zijn oogleden waren zwaar en hij moest steeds geeuwen, en zijn ogen keken suf de wereld in. Toen Hal Yamataka hen wakker had gemaakt, hadden ze nog maar drie uur geslapen. Als Julie met weinig slaap toekon, dan was dat fijn voor haar, maar Bobby had minstens zes uur, en bij voorkeur acht uur, slaap nodig om goed te kunnen functioneren.

Dat was een klein verschil tussen hen, van weinig betekenis. Maar omdat er zoveel van die kleine verschillen waren, vermoedde Bobby dat Julie over het geheel genomen taaier was dan hij, al kon hij haar met armworstelen moeiteloos verslaan.

Hij begon zachtjes te grinniken.

‘Wat?’ zei ze.

Ze remde voor een stoplicht dat op rood sprong. Het bloedrode licht werd vervormd weerspiegeld door het zwarte, spiegelende oppervlak van de verregende straat.

‘Ik zou het eigenlijk niet moeten toegeven, maar ik zat te denken dat je in sommige opzichten taaier bent dan ik.’

‘Dat is geen nieuws,’ zei ze. ‘Ik heb altijd al geweten dat ik taaier ben.’

‘O ja? Als we gaan armworstelen, win ik het altijd.’

‘Wat zielig.’ Ze schudde haar hoofd. ‘Vind je het nou echt zo’n prestatie om iemand te verslaan die kleiner is dan jij, en die ook nog een vrouw is?’

‘Ik zou een heleboel vrouwen kunnen verslaan die groter zijn dan ik,’ verzekerde Bobby haar. ‘En als ze oud genoeg zijn, kan ik er wel twee of drie of vier tegelijk hebben. Gooi me maar eens een half dozijn grote grootmoeders toe, dan kan ik ze aan met één hand op mijn rug gebonden!’

Het stoplicht sprong op groen, en ze reed door.

‘Ik heb het over grote grootmoeders,’ zei hij. ‘Geen frêle oude dametjes. Grote, dikke, zware grootmoeders, zes tegelijk.’

‘Dat is indrukwekkend.’

‘Nou en of. Al zou het helpen als ik een knuppel had.’

Ze lachte, en hij grinnikte. Maar ze konden niet vergeten waar ze heen gingen of waarom, en even later hadden ze allebei weer hetzelfde sombere gezicht. Ze reden zwijgend door. Het zwiepen van de ruitenwissers had Bobby in slaap moeten brengen, maar hield hem juist wakker.

Ten slotte zei Julie: ‘Jij denkt dat Frank echt voor Hals ogen is verdwenen, zoals Hal zegt?’

‘Ik heb nog nooit meegemaakt dat Hal loog of zich hysterisch gedroeg.’

‘Ik ook niet.’

Ze sloeg bij de volgende hoek linksaf. Een paar blokken verder flikkerden de lichten van het ziekenhuis in de slaande regen, als een iriserende vloeistof, even onwerkelijk als een fata morgana achter sluiers van zinderende hitte in de woestijn.

Toen ze de kamer binnenkwamen, stond Hal bij het voeteneind van het bed, dat grotendeels door het gordijn aan het oog werd onttrokken. Hij zag eruit als iemand die niet alleen een spook had gezien maar ook een kus op diens koude, vochtige, rottende lippen had gedrukt.

‘Goddank, jullie zijn er.’ Hij keek langs hen de gang in. ‘De hoofdzuster wil de politie bellen om de vermissing aan te geven …’

‘Dat hebben we al geregeld,’ zei Bobby. ‘Dokter Freeborn heeft door de telefoon met haar gesproken, en we hebben een verklaring getekend waarin we het ziekenhuis van aansprakelijkheid ontheffen.’

‘Goed.’ Hal wees naar de deuropening en zei: ‘Hoe minder mensen hiervan weten, hoe beter het is.’

Nadat ze de deur dicht had gedaan, kwam Julie bij hen aan het voeteneind van het bed staan.

Bobby zag dat de stang ontbrak en de hengsels waren gebroken. ‘Hoe komt dat?’

Hal moest eerst iets wegslikken. ‘Hij had die stang vast toen hij verdween … en die stang ging met hem mee. Dat heb ik door de telefoon niet gezegd, want jullie dachten natuurlijk al dat ik gek was geworden.’

‘Vertel het ons nu maar,’ zei Julie rustig. Ze praatten nu zachtjes, want anders zou zuster Fulgham vast en zeker komen vertellen dat de meeste patiënten op de gang nog sliepen.

Toen Hal klaar was met zijn verhaal, zei Bobby: ‘Die fluit, die luchtstroom … dat had Frank ook meegemaakt, zei hij, toen hij die avond in dat straatje bij bewustzijn was gekomen. Op de een of andere manier wist hij daardoor dat er iemand op hem af kwam.’

Iets van het soort aarde dat Hal na Franks tweede verschijning op diens pyjama had gezien, lag nu op de lakens. Julie nam er iets van tussen haar vingers. ‘Geen gewone aarde.’

Bobby keek naar de korreltjes op haar vingertoppen. ‘Zwart zand.’

Tegen Hal zei Julie: ‘Frank is niet meer teruggekomen sinds hij met die stang is verdwenen?’

‘Nee.’

‘En wanneer was dat?’

‘Even na twee uur. Misschien twee of drie minuten over tweeën, zoiets.’

‘Ongeveer een uur en twintig minuten geleden,’ zei Bobby.

Ze stonden zwijgend bij elkaar, starend naar de gescheurde scharnieren van het bed. Buiten sloeg een windvlaag de regen tegen het raam, zo hard dat het leek of mensen handenvol steentjes tegen de ruit gooiden.

Ten slotte keek Bobby zijn vrouw aan. ‘Wat doen we nu?’

Julie knipperde met haar ogen. ‘Dat moet je mij niet vragen. Dit is de eerste keer dat ik met tovenarij te maken krijg.’

‘Tovenarij?’ zei Hal nerveus.

‘Bij wijze van spreken,’ verzekerde Julie hem.

Misschien, dacht Bobby. Hij zei: ‘We moeten ervan uitgaan dat hij vannacht terugkomt, misschien een paar keer, en uiteindelijk hier blijft. Dit gebeurt natuurlijk iedere nacht dat hij gaat slapen. Dit is het reizen waar hij zich bij het wakker worden niets van herinnert.’

‘Reizen,’ zei Julie. Onder de omstandigheden leek dat gewone woord exotischer en mysterieuzer dan welk ander woord ook.

Voorzichtig, om de patiënten niet wakker te maken, haalden ze twee extra stoelen uit andere kamers aan de gang. Hal ging gespannen bij de gesloten deur van kamer 638 zitten om te verhinderen dat er ziekenhuispersoneel binnenkwam. Julie zat bij het voeteneind van het bed, en Bobby posteerde zich aan de kant van het raam, waar de stang nog op zijn plaats zat.

Ze wachtten.

Vanaf haar stoel hoefde Julie haar hoofd maar iets opzij te draaien om door de kamer naar Hal te kijken. Keek ze de andere kant op, dan zag ze Bobby. Maar omdat het gordijn langs de kant van het bed met de ontbrekende stang hing, konden Hal en Bobby elkaar niet zien.

Julie vroeg zich af of het Hal zou verbazen dat Bobby bijna meteen in slaap was gevallen. Hal was nog opgewonden van het gebeurde, en Julie, die alleen uit de tweede hand over Franks wonderbaarlijke verdwijning had gehoord, keek enthousiast – en nerveus – uit naar de kans om dat staaltje van magie met eigen ogen te aanschouwen. Bobby was iemand met een grote verbeeldingskracht, met een kinderlijk gevoel voor het buitengewone, dus hij wond zich waarschijnlijk meer over deze gebeurtenissen op dan zij of Hal. Bovendien vermoedde hij, die moeilijkheden altijd zag aankomen, dat dit een zaak vol verrassingen, waaronder heel onaangename, zou worden, en zaten deze gebeurtenissen hem ongetwijfeld dwars. Toch kon hij zich nu gewoon op de dun beklede armleuning van zijn stoel laten zakken, met zijn kin op zijn borst, en in slaap sukkelen. Hij zou zich nooit door stress laten vellen. Soms leek zijn gevoel voor proporties, zijn vermogen om alles in een overzichtelijk perspectief te plaatsen, bijna bovenmenselijk. Toen Bobby McFerrins nummer ‘Don’t Worry, Be Happy’ een paar jaar eerder een hit was geweest, had het haar niet verbaasd dat haar eigen Bobby er meteen van gecharmeerd was. Het nummer was in feite zijn lijflied. Hij kon op commando helemaal rustig worden, en daar had ze bewondering voor.

Om twintig voor vijf, toen Bobby al bijna een uur tevreden had geslapen, begon ze zo langzamerhand jaloers op hem te worden. Ze had zin om hem door middel van een fikse trap tegen zijn stoel op de grond te doen belanden. Ze kon zich alleen inhouden omdat ze vermoedde dat hij dan alleen maar even zou geeuwen, om vervolgens meteen op zijn zij te gaan liggen en des te comfortabeler op de vloer te gaan slapen, waarna haar jaloezie zo groot zou worden dat ze niets anders meer kon doen dan hem ter plekke te vermoorden. Ze stelde zich al voor wat ze voor de rechtbank zou zeggen: Ik weet dat moord verkeerd is, edelachtbare, maar hij was gewoon te relaxed om in leven te kunnen blijven.

Een cascade van zachte, bijna melancholieke tonen viel voor haar uit de lucht.

‘De fluit!’ zei Hal. Hij kwam even plotseling uit zijn stoel als een popcorn die in een verhitte pan opspringt.

Tegelijk trok er een koele luchtstroom, waarvan de herkomst onduidelijk was, door de kamer.

Julie kwam overeind en fluisterde: ‘Bobby!’

Ze schudde hem aan zijn schouder. Juist toen hij wakker werd, zakte de atonale muziek weg en heerste in de kamer weer de stilte van het graf.

Bobby wreef met zijn handpalmen over zijn ogen en geeuwde. ‘Wat is er?’

Op dat moment zwol de spookachtige muziek weer aan, zwak maar wel luider dan tevoren. Eigenlijk was het geen muziek, alleen geluid. En Hal had gelijk: als je goed luisterde, kon je ook horen dat het geen fluit was.

Ze ging dichter naar het bed.

Hal had zijn post bij de deur verlaten. Hij legde zijn hand op haar schouders om haar tegen te houden. ‘Voorzichtig.’

Frank had gesproken van drie – misschien vier – afzonderlijke series fluittonen en evenveel luchtstromen voordat Meneer Blauw Licht die avond in Anaheim achter hem aan kwam, en Hal had geconstateerd dat er aan elk van Franks verschijningen drie episodes voorafgingen. Maar je kon er niet op rekenen dat alles zich volgens een vast patroon voltrok, want toen de tweede serie onharmonieuze tonen was afgelopen, lichtte de lucht boven het bed onmiddellijk op, alsof een handvol glitterende lovertjes omhoog was gegooid en in warme opwaartse luchtstromen bleef zweven. En plotseling lag Frank Pollard weer op de verkreukelde lakens.

Julies oren plopten.

‘Allemachtig!’ zei Bobby, en dat was precies wat Julie had verwacht dat hij zou zeggen.

Zijzelf daarentegen kon geen woord uitbrengen.

Met open mond ging Frank Pollard rechtop in bed zitten. Zijn gezicht was lijkwit. De huid rond zijn vochtige ogen zag er gekneusd uit. Het zure zweet glinsterde op zijn gezicht en vormde druppels in zijn baardstoppels.

Hij had een kussensloop in zijn handen die voor de helft met iets gevuld was. Het uiteinde was samengenomen en met een stuk touw dichtgemaakt. Hij liet de sloop los, en die viel over de zijkant van het bed waar de stang ontbrak en kwam met een zachte plop op de vloer terecht.

Toen hij sprak, klonk zijn stem erg schor. ‘Waar ben ik?’

‘Je bent in het ziekenhuis, Frank,’ zei Bobby. ‘Het is goed. Je bent weer waar je behoort te zijn.’

‘Ziekenhuis …,’ zei Frank, genietend van het woord alsof hij het zojuist voor het eerst had gehoord. Hij keek verbijsterd om zich heen, wist blijkbaar nog niet waar hij was. ‘Laat me niet weer …’

Hij verdween midden in de zin. Zijn vertrek ging gepaard met een kort gesis.

‘Verdraaid!’ zei Julie.

‘Waar is zijn pyjama?’ zei Hal.

‘Wat?’

‘Hij droeg schoenen, een kaki broek, een overhemd en een trui,’ zei Hal. ‘Maar de vorige keer dat ik hem zag, een paar uur geleden, had hij zijn pyjama nog aan.’

Aan het andere eind van de kamer begon de deur open te gaan, maar botste tegen Hals lege stoel. Zuster Fulgham stak haar hoofd door de opening. Ze keek naar de stoel, en toen door de kamer naar Hal en Julie, en toen naar Bobby, die bij het voeteneind kwam staan om langs zijn twee collega’s en het halfdichte gordijn te kijken.

Hun verbazing om Franks verdwijning moest nog duidelijk op hun gezichten te lezen hebben gestaan, want de zuster fronste haar wenkbrauwen en zei: ‘Wat is er aan de hand?’

Terwijl Grace Fulgham de stoel opzijschoof en de deur helemaal openmaakte, liep Julie vlug door de kamer. ‘Alles is in orde. We hebben zojuist telefonisch contact gehad met onze man die de zoekactie leidt, en hij zegt dat ze iemand hebben gevonden die meneer Pollard vannacht heeft gezien. We weten waar hij heen ging, dus nu is het alleen nog een kwestie van tijd voor we hem vinden.’

‘We hadden niet verwacht dat u hier zolang zou blijven,’ zei Fulgham, die langs Julie naar het bed achter het gordijn tuurde.

Hoe zwaar de deur ook was, het was heel goed mogelijk dat ze de vage tonen had gehoord van de fluit die geen fluit was.

‘Nou,’ zei Julie, ‘van hieruit kunnen we de zoekactie het best coördineren.’

Door dicht bij de deur te gaan staan, met Hals lege stoel tussen hen in, probeerde Julie op een onopvallende manier te voorkomen dat de zuster verder de kamer inkwam. Als Fulgham langs het gordijn kwam, zou ze de beschadiging van het bed misschien zien, en het zwarte zand in het bed, en de kussensloop die gevuld was met God wist wat. Als de zuster vragen over die dingen stelde, zou het niet meevallen om overtuigende antwoorden te geven, en als Fulgham te lang in de kamer bleef, zou ze er misschien ook bij zijn als Frank terugkwam.

‘We hebben de andere patiënten vast niet gestoord,’ zei Julie. ‘We zijn erg stil geweest.’

‘Nee, nee,’ zei zuster Fulgham. ‘U hebt niemand gestoord. We vroegen ons alleen af of u misschien wat koffie wilde om wakker te blijven.’

‘O.’ Julie draaide zich naar Hal en Bobby om. ‘Koffie?’

‘Nee,’ zeiden de twee mannen tegelijk. Toen praatten ze door elkaar heen. Hal zei: ‘Nee, dank u,’ en Bobby zei: ‘Erg vriendelijk van u.’

‘Ik ben klaarwakker,’ zei Julie, die de vrouw zo snel mogelijk kwijt wilde raken maar zo nonchalant mogelijk sprak. ‘En Hal drinkt geen koffie, en Bobby, mijn man, kan geen cafeïne verdragen omdat hij het aan zijn prostaat heeft.’ Ik ratel, dacht ze. ‘Trouwens, we zullen straks wel naar huis gaan.’

‘Nou,’ zei de zuster, ‘als u van gedachten verandert …’

Toen Fulgham weg was en de deur achter zich dicht had gedaan, fluisterde Bobby: ‘Aan mijn prostaat?’

‘Te veel cafeïne is slecht voor de prostaat,’ zei Julie. ‘Het leek me een plausibele reden waarom je geen koffie zou willen. Ik moest iets bedenken, want je gaapte aan een stuk door.’

‘Maar ik heb het niet aan mijn prostaat. Nou lijk ik net een ouwe lul.’

‘Ik heb wel last van mijn prostaat,’ zei Hal. ‘En ik ben geen ouwe lul.’

‘Wat is dit voor gepraat?’ zei Julie. ‘Nu zijn we allemaal aan het ratelen.’

Ze schoof de stoel voor de deur en keerde naar het bed terug, waar ze de kussensloop pakte die Frank had meegebracht uit … waar het ook was dat hij geweest was.

‘Voorzichtig,’ zei Bobby. ‘De vorige keer dat Frank over een kussensloop sprak, had hij dat insect erin gevangen.’

Julie legde de sloop voorzichtig op een stoel en keek er aandachtig naar. ‘Het lijkt me niet dat er iets wriemelends in zit.’ Ze begon het touwtje los te maken waarmee de sloop was dichtgebonden.

Met een vies gezicht zei Bobby: ‘Als je er iets uit laat dat zo groot is als een kat, met een hoop poten en voelsprieten, ga ik regelrecht naar een echtscheidingsadvocaat.’

Het touwtje was los. Ze trok de sloop open en keek erin. ‘O God.’ Bobby ging een paar stappen naar achteren.

‘Nee, niet dat,’ verzekerde ze hem. ‘Geen insecten. Nog meer geld.’ Ze greep in de zak en haalde er een paar pakjes biljetten van honderd dollar uit. ‘Als het allemaal honderdjes zijn, is het in totaal misschien wel een kwart miljoen.’

‘Wat doet Frank toch?’ vroeg Bobby zich af. ‘Geld wit wassen voor de maffia?’

Holle, eenzame fluittonen zweefden weer in de lucht, en als een draad die door een naald wordt getrokken, bracht het geluid een luchtstroom mee die het gordijn in beweging bracht.

Huiverend draaide Julie zich naar het bed om.

De fluittonen zakten tegelijk met de luchtstroom weg en kwamen toen weer terug, zakten weg, kwamen terug. Toen ze voor de vierde keer wegzakten, verscheen Frank Pollard weer. Hij lag op zijn zij, zijn armen tegen zijn borst, zijn handen tot vuisten gebald. Zijn gezicht was in een grimas vertrokken en hij had zijn ogen stijf dicht, alsof hij verwachtte dat hij ieder moment onthoofd kon worden. Julie wilde naar het bed toegaan, maar Hal hield haar opnieuw tegen. Frank haalde diep adem, huiverde, maakte diepe angstige geluidjes, deed zijn ogen open – en verdween. Binnen twee of drie seconden was hij terug, nog steeds huiverend. Maar onmiddellijk verdween hij weer, kwam terug, verdween, kwam terug, verdween, alsof hij een televisiebeeld was dat op een slecht functionerend toestel flikkerde. Ten slotte kreeg hij vat op de realiteit en bleef kreunend op het bed liggen.

Nadat hij zich op zijn rug had gedraaid, keek hij naar het plafond. Hij nam zijn vuisten van zijn borst weg, maakte ze open en keek verbijsterd naar zijn handen, alsof hij nog nooit vingers had gezien.

‘Frank?’ zei Julie.

Hij gaf geen antwoord. Met zijn vingertoppen tastte hij de contouren van zijn gezicht af, alsof hij niet kon zien en zijn gezicht een brailletekening was.

Julies hart bonkte en alle spieren in haar lichaam voelden aan alsof ze zo stijf getrokken waren als een te stijf opgewonden veer in een klok. Niet dat ze bang was. Het was een spanning die niet uit angst voortkwam, maar uit de vreemdheid van wat er gebeurd was. ‘Frank, voel je je goed?’

Tussen zijn vingers doorkijkend, zei hij: ‘O. U bent het, mevrouw Dakota. Ja … Dakota. Wat is er gebeurd? Waar ben ik?’

‘Je bent nu in het ziekenhuis,’ zei Bobby. ‘De vraag waar het om draait, is niet waar je bent, maar waar ter wereld je geweest bent.’

‘Geweest? Nou … wat bedoel je?’

Frank probeerde rechtop te gaan zitten, maar blijkbaar had hij de kracht niet om zich te verheffen.

Bobby drukte op een knop en de bovenste helft van de matras kwam omhoog. ‘Je bent de afgelopen uren nauwelijks in deze kamer geweest. Het is nu bijna vijf uur in de morgen, en je flitst hierin en -uit als … als … als een bemanningslid van het ruimteschip Enterprise dat telkens eventjes omhoogstraalt naar het moederschip!’

‘Enterprise? Omhoogstralen? Waar heb je het over?’

Bobby keek Julie aan. ‘Wie hij ook is, waar hij ook vandaan komt, we weten nu zeker dat hij ergens buiten de moderne beschaving heeft geleefd, of aan de uiterste rand daarvan. Ben jij ooit een moderne Amerikaan tegengekomen die niet op zijn minst van Star Trek gehóórd heeft?’

Julie zei tegen Bobby: ‘Bedankt voor uw analyse, meneer Spock.’

‘Meneer Spock?’ zei Frank.

‘Zie je wel!’ zei Bobby.

‘We kunnen Frank later nog vragen stellen,’ zei Julie. ‘Hij is nu in de war. We moeten hem hier weghalen. Als die zuster terugkomt en ze ziet hem, kunnen we niet verklaren dat hij terug is. Zal ze echt geloven dat hij het ziekenhuis weer in is gewandeld, langs de bewakers en het verplegend personeel, vijf verdiepingen omhoog, zonder dat iemand hem zag?’

‘Ja,’ zei Hal, ‘en hoewel het erop lijkt dat we hem voorgoed terug hebben, bestaat altijd de kans dat hij ineens weer verdwijnt, voor de ogen van de zuster.’

‘Goed, dus we halen hem uit bed en smokkelen hem over de trap aan het eind van de gang naar beneden,’ zei Julie. ‘Naar de auto.’

Terwijl ze over hem spraken, draaide Frank zijn hoofd heen en weer om het gesprek te volgen. Het was of hij voor het eerst in zijn leven naar een tennismatch keek en de regels van het spel niet kon begrijpen.

Bobby zei: ‘Als we hem hier eenmaal weg hebben, kunnen we tegen Fulgham zeggen dat hij een paar straten verderop is gevonden en dat we naar hem toegaan om uit te zoeken of hij naar het ziekenhuis terug wil – of terug moet. Per slot van rekening is hij onze cliënt en moeten we zijn wensen respecteren.’

Hoewel het medisch onderzoek nog niet echt was begonnen, wisten ze nu dat Frank niet aan fysieke kwalen als hersenabcessen, bloedproppen, slagadergezwellen of cysten leed. Zijn geheugenverlies was niet het gevolg van een hersentumor, maar van iets dat veel vreemder en exotischer was. Geen enkele kwaadaardige ziekte, hoe bijzonder ook, stelde haar slachtoffer in staat om in de vierde dimensie te komen – of waar het ook was dat Frank heen was gegaan toen hij verdween.

‘Hal,’ zei Julie. ‘Haal Franks andere kleren uit de kast, maak er een bundeltje van en stop dat bij het geld in de sloop.’

‘Goed.’

‘Bobby, help me Frank uit bed te krijgen. We moeten kijken of hij op zijn eigen benen kan staan. Hij ziet er heel zwak uit.’

De resterende stang van het bed bleef haken toen Bobby hem omlaag wilde klappen, maar hij bleef verwoede pogingen doen. Ze konden Frank niet aan de andere kant uit het bed halen, want dan moesten ze het gordijn wegtrekken en dan was hij zichtbaar voor iedereen die toevallig de deur openduwde.

‘Wat mij betreft had je die andere stang ook mogen meenemen naar Oz,’ zei Bobby tegen Frank, en Frank zei: ‘Oz?’

Toen de stang eindelijk omlaag was geklapt, merkte Julie dat ze Frank niet durfde aan te raken, omdat ze bang was dat er met haar, of delen van haar, iets zou gebeuren als hij weer verdween. Ze had de gescheurde hengsels van de stang gezien en besefte ook heel goed dat Frank die stang niet mee terug had genomen maar hem had achtergelaten in die andere wereld waar hij heen was gegaan.

Bobby aarzelde ook, maar hij overwon zijn angst. Hij greep de benen van de man vast en zwaaide ze over de rand van het bed, waarna hij zijn arm vastpakte en hem in zittende positie bracht. In sommige opzichten mocht zij dan taaier dan Bobby zijn, als het op confrontaties met het onbekende aankwam, was hij duidelijk flexibeler.

Ten slotte bedwong ze haar angst, en samen met Bobby hielp ze Frank van het bed en overeind. Zijn benen trilden onder hem, en ze moesten hem steunen. Hij klaagde over duizeligheid.

Hal stopte de andere kleren in de kussensloop en zei: ‘Als het moet, kunnen Bobby en ik hem dragen.’

‘Het spijt me dat ik jullie zo tot last ben,’ zei Frank.

Voor Julies gevoel was hij nooit pathetischer geweest, en ze voelde zich meteen schuldig omdat ze hem eerst niet had durven aanraken. Julie en Bobby hielden hun armen om Frank heen en ondersteunden hem aan weerskanten. Ze liepen met hem heen en weer, langs het raam, waar de regen tegenaan sloeg, en gaven hem even de tijd om aan het gebruik van zijn benen te wennen. Geleidelijk kwamen zijn kracht en gevoel voor evenwicht terug.

‘Maar mijn broek zakt af,’ zei Frank.

Ze zetten hem tegen het bed, en hij leunde op Julie terwijl Bobby de blauwe katoenen trui optilde om te zien of de riem een gaatje strakker moest worden getrokken. Het uiteinde van de riem was verzwakt door tientallen gaatjes, alsof nijvere insecten daar aan het boren waren geweest. Maar welke insecten vraten leer? Toen Bobby de glimmende koperen gesp aanraakte, verkruimelde die alsof hij van koekdeeg was.

Bobby staarde naar de glinsterende metaalkruimels op zijn vingers en zei: ‘Waar koop jij je kleren, Frank? In een dumpzaak?’

Ondanks Bobby’s luchtige toon wist Julie dat hij geschokt was. Welke substanties of omstandigheden konden de structuur van koper zo grondig veranderen? Toen hij zijn vingers aan de lakens afveegde om van de metaalkruimels af te komen, huiverde ze, bang dat zijn vlees door het contact met het koper besmet was en net als de gesp zou verkruimelen.

Nadat ze de riem die Frank bij aankomst in het ziekenhuis had gedragen aan zijn broek hadden bevestigd, smokkelden Hal en Bobby hun cliënt de kamer uit. Julie ging voorop om te zien of de kust veilig was, en ze liepen snel en geruisloos door de gang en door de nooduitgang boven aan de brandtrap. Franks huid voelde nog steeds koud aan, en hij was nog klam van het zweet, maar door het lopen kreeg hij een blos op zijn wangen, en daardoor leek hij niet meer zo erg op een wandelend lijk.

Julie rende de brandtrap af om te kijken waar de benedendeur op uitkwam. De drie mannen, wier stampende schurende voetstappen hol tegen de betonnen muren galmden, gingen zonder veel problemen vier trappen af. Maar op de overloop van de derde verdieping moesten ze even blijven staan om Frank op adem te laten komen.

‘Ben je altijd zo zwak, als je wakker wordt en niet weet waar je geweest bent?’ vroeg Bobby.

Frank schudde zijn hoofd. Zijn woorden klonken erg ijl: ‘Nee. Altijd bang … moe, maar niet zo erg … als nu. Ik voel me alsof … wat ik ook doe … waar ik ook heen ga … het vergt steeds meer van me. Ik kan dit niet … veel langer … uithouden.’

Terwijl Frank sprak, zag Bobby iets vreemds aan zijn blauwe katoenen trui. Het kabelsteekpatroon was hier en daar erg onregelmatig, alsof de breimachine korte tijd door het dolle heen was geweest. En op de rug, bij zijn rechter schouderblad, ontbrak een stuk; het gat was zo groot als een blokje van vier postzegels, al had het geen rechte maar onregelmatige randen. Maar het was niet zomaar een gat. Het was gestopt met iets dat op kaki leek. Dat was er niet alleen opgenaaid, maar het was strak met het omringend katoengaren verweven, alsof het in de textielfabriek zelf was gebeurd. Kaki van dezelfde kleur en afwerking als de broek die Frank droeg.

Er voer een huivering van angst door Bobby heen, al wist hij niet waarom. Zijn onderbewustzijn probeerde te begrijpen hoe die lap daar was gekomen en wat het betekende, en had een vaag besef van een afschuwelijke consequentie, terwijl zijn gewone bewustzijn er absoluut geen raad mee wist.

Hij zag dat Hal, die aan de andere kant van Frank stond, de lap ook had opgemerkt en er met gefronste wenkbrauwen naar keek.

Julie kwam de trap op, terwijl Bobby nog steeds naar de kaki lap staarde. ‘We hebben geluk,’ zei ze. ‘Er zijn beneden twee deuren. De een komt op een zijgang van de hal uit, en daar zouden we waarschijnlijk een bewaker tegen het lijf zijn gelopen, ook al zoeken ze niet meer naar Frank. Maar die andere deur komt in de parkeergarage uit, op de verdieping waar onze auto staat. Hoe gaat het, Frank? Red je het wel?’

‘Even … op adem komen,’ zei hij, iets minder zwak dan tevoren. ‘Moet je eens kijken,’ zei Bobby, en hij vestigde Julies aandacht op het kaki dat in de blauwe katoenen trui was geweven.

Terwijl Julie naar het lapje keek, liet Bobby hun cliënt los en bukte zich om de pijpen van zijn broek te bekijken. Hij vond een corresponderende onregelmatigheid: blauw katoenen garen van de trui was in de broek geweven. Het was niet één plek die dezelfde vorm en grootte had als de lap in de trui, maar het waren drie kleinere gaten dicht bij de omslag van de rechterpijp. Toch was hij ervan overtuigd dat uit nauwkeurige metingen zou blijken wat hij nu met één oogopslag meende te zien – dat de totale hoeveelheid blauw garen in die drie gaten het gat in de schouder van de trui precies kon opvullen.

‘Wat is er?’ vroeg Frank.

Bobby gaf geen antwoord, maar pakte de nogal flodderige broekspijp en trok hem strak om de drie inzetsels beter te kunnen bekijken. Eigenlijk was ‘inzetsels’ geen goed woord, want die afwijkingen in de stof zagen er niet als verstelwerk uit. Daarvoor gingen ze te mooi in het kaki over.

Julie hurkte naast hem neer en zei: ‘Eerst moeten we Frank hier weg krijgen, naar het kantoor terug.’

‘Ja, maar dit is erg vreemd,’ zei Bobby, wijzend naar de onregelmatigheden in de broek. ‘Vreemd en … op de een of andere manier ook belangrijk.’

‘Wat is er?’ herhaalde Frank.

‘Waar heb je die kleren vandaan?’ vroeg Bobby hem.

‘Eh … dat weet ik niet.’

Julie wees naar de witte sportsok aan Franks rechtervoet, en Bobby zag meteen wat haar aandacht had getrokken: een paar blauwe draden, precies de kleur van de trui. Ze waren niet op de sok aangebracht, maar in het materiaal van de sok zelf verwerkt.

Toen zag hij Franks linkerschoen. Dat was een donkerbruine bergschoen, maar het leer bij de punt werd ontsierd door een paar dunne, beverige witte lijntjes. Toen hij ze van dichterbij bekeek, zag hij dat de lijnen net zulke draden waren als die in de sportsokken. Hij krabde er met een nagel over en merkte dat ze niet op de schoen vastzaten maar deel uitmaakten van het leer zelf.

Het ontbrekende garen van de trui was op de een of andere manier deel gaan uitmaken van zowel de kaki broek als een van de sokken; de draden die uit de sok waren verdwenen maakten nu deel uit van de schoen aan de andere voet.

‘Wat is er?’ herhaalde Frank, wat angstiger dan tevoren.

Bobby durfde niet goed op te kijken, bang als hij was dat de leervezels uit de schoen een plaatsje in Franks gezicht hadden gekregen, en dat het vervangen vlees op magische wijze in het kabelsteekpatroon van de trui was verweven. Hij stond op en dwong zich zijn cliënt aan te kijken.

Afgezien van de donkere wallen onder zijn ogen, de ziekelijke bleekheid die alleen door de rode blos op zijn wangen werd onderbroken, en de angst en verwarring waardoor hij eruitzag als iemand die het bijzonder moeilijk had, was er niets verkeerds aan Franks gezicht. Geen ornamenten van stukjes leer. Geen kaki in de lippen gestikt. Geen draadjes blauw garen of plastic schoenveterpunten of stukjes knoop in de oogballen.

Bobby schaamde zich voor zijn overspannen verbeelding en gaf een klopje op Franks schouder. ‘Het is goed. Het is in orde. We zoeken het later wel uit. Kom, laten we zorgen dat je hier wegkomt.’

38

In de omhelzing van de duisternis, omgeven door de geur van Chanel No. 5, onder dezelfde lakens en dekens die eens zijn moeder warm hadden gehouden en die hij zo zorgvuldig had bewaard, lag Candy te slapen. Meermalen werd hij met een schok wakker, al kon hij zich niet herinneren dat hij nachtmerries had.

Als hij dan wakker lag, dacht hij terug aan het incident in het ravijn, eerder die nacht, toen hij op jacht was geweest en had gevoeld dat een onzichtbaar wezen een hand op zijn hoofd legde. Zoiets had hij nog nooit eerder meegemaakt. Hij was er hevig door verontrust en wist niet of het een bedreiging of een zegening was geweest.

Eerst vroeg hij zich af of de engelachtige aanwezigheid van zijn moeder boven hem in de lucht had gehangen. Maar die verklaring zette hij meteen uit zijn hoofd. Als zijn moeder door de sluier tussen deze wereld en de volgende was gestapt, zou hij haar geest hebben herkend, haar unieke aura van liefde, warmte en mededogen. Dan zou hij onder het gewicht van haar hand op zijn knieën zijn gevallen en hebben gehuild van blijdschap om haar komst.

Heel even had hij overwogen of een van zijn ondoorgrondelijke zusters – of beiden – een tot dan toe onbekend talent voor paranormaal contact bezat en om duistere redenen een hand naar hem had uitgestrekt. Per slot van rekening hadden ze ook macht over hun katten en schenen ze een soortgelijke invloed op andere kleinere dieren te hebben. Misschien konden ze ook tot menselijke geesten doordringen. Hij wilde niet dat die bleke zusters met hun koude ogen in zijn geest konden kijken. Soms deden ze hem aan slangen denken – kronkelende albinoslangen, geluidloos en waakzaam – met verlangens die even exotisch waren als die van reptielen. Het idee dat ze in zijn geest konden zijn binnengedrongen was huiveringwekkend, al zouden ze hem nooit in hun macht kunnen krijgen.

Maar toen hij later weer even wakker lag, zette hij die gedachte uit zijn hoofd. Als Violet en Verbina zulke talenten bezaten, hadden ze hem al lang geleden in hun macht gekregen, zoals ze ook macht over de katten uitoefenden. Ze zouden hem tot vernederende, obscene dingen hebben gedwongen; het ontbrak hun namelijk aan zelfbeheersing in de zaken des vlezes en ze zouden, als ze konden, Gods meest fundamentele geboden voortdurend schenden.

Hij begreep niet waarom zijn moeder hem had laten zweren dat hij hen zou beschermen, net zomin als hij kon begrijpen hoe ze van hen had kunnen houden. Natuurlijk was haar mededogen met dat ontaarde gebroed maar een van de vele voorbeelden van haar heilige inborst geweest. Begrip en vergevingsgezindheid vloeiden uit haar als koel helder water uit een artesische put.

Een tijdlang sliep hij. Toen hij weer met een schok ontwaakte, draaide hij zich op zijn zij en keek naar het vage licht van de ochtend dat langs de randen van de neergetrokken luxaflex schemerde.

Hij dacht ook aan de mogelijkheid dat zijn broer Frank in het ravijn aanwezig was geweest. Maar dat was ook onwaarschijnlijk. Als Frank telepathisch begaafd was, zou hij al lang geleden kans hebben gezien Candy te vernietigen. Frank was minder begaafd dan zijn zusters en veel minder begaafd dan zijn broer Candy.

Maar wie had hem dan twee keer benaderd in dat ravijn? Wie was twee keer in zijn geest binnengedrongen? Wie had die onsamenhangende woorden uitgezonden die nu nog door zijn hoofd galmden: Wat … waar … wat … waarom … wat … waar … wat … waarom …?

De vorige avond had hij geprobeerd om vat op dat andere wezen te krijgen. Toen het zich haastig van hem terugtrok, had hij een poging gedaan om een deel van zijn bewustzijn tegelijk met het wezen in de nacht te laten opstijgen, maar hij had zich niet op dat telepathisch niveau kunnen handhaven. Toch had hij het gevoel dat hij dat vermogen misschien wel zou kunnen ontwikkelen.

Als dat onwelkome wezen ooit terugkwam, zou hij proberen zijn eigen geest eraan vast te maken en het naar de bron te volgen. In de negenentwintig jaar van zijn leven waren zijn eigen familieleden de enige mensen met bovennatuurlijke talenten geweest. Als er nog iemand op de wereld was die dezelfde vermogens bezat, moest hij te weten komen wie dat was. Zo iemand, die niet uit zijn heilige moeder was geboren, was een rivaal, een bedreiging, een vijand.

Hoewel de zon achter de afgeschermde ramen nog niet helemaal was opgekomen, wist hij dat hij niet meer kon slapen. Hij gooide de lakens en dekens van zich af, liep met het zelfvertrouwen van een blinde in een vertrouwde omgeving tussen de vele meubelen in de donkere kamer door en ging naar de badkamer. Nadat hij de deur op slot had gedaan, kleedde hij zich uit zonder in de spiegel te kijken. Hij urineerde zonder een blik op zijn gehate orgaan te werpen. Vervolgens nam hij een douche. Hij waste het seksding met de want van washandjes die hij had gemaakt en die zijn onschuldige hand tegen het verderfelijke, monsterlijke vlees daar beneden beschermde.

39

Ze gingen rechtstreeks van het ziekenhuis in Orange naar hun kantoor in Newport Beach. Ze hadden nog veel voor Frank te doen. Omdat hij in steeds grotere nood kwam te verkeren, kregen ze het gevoel dat zijn zaak erg spoedeisend was. Frank reed met Hal mee, en Julie reed achter hen aan om eventueel hulp te kunnen bieden als zich onderweg onvoorziene gebeurtenissen voordeden. De hele zaak leek trouwens uit niets dan onvoorziene gebeurtenissen te bestaan.

Toen ze bij hun verlaten kantoor aankwamen – het personeel van Dakota & Dakota zou pas over enkele uren arriveren – was de zon al helemaal opgekomen achter de wolken in het oosten. Boven de oceaan in het westen was een dunne streep blauwe hemel te zien, als een kier onder de zware deur van de bewolking. Toen ze met zijn vieren door de hal naar hun eigen kantoor liepen, hield de regen plotseling op, alsof een goddelijke hand hoog in de hemel een hendel had overgehaald. Het water stroomde niet meer glinsterend over de grote ramen en vormde nu honderden kleine druppels die kwikzilvergrijs opglommen in het doffe ochtendlicht.

Bobby wees naar de uitpuilende kussensloop die Hal in zijn hand had. ‘Ga met Frank naar de badkamer, help hem de kleren aan te trekken die hij aan had toen we hem naar het ziekenhuis brachten. Daarna zullen we eens goed naar de kleren kijken die hij nu aan heeft.’

Frank wankelde niet meer op zijn benen en voelde zich ook weer wat sterker. Hij had Hals hulp niet nodig. Maar Julie wist dat Bobby niet meer wilde dat Frank ergens alleen heen ging. Ze moesten hem voortdurend in het oog houden, anders zou hun misschien iets ontgaan dat zijn plotselinge verdwijningen kon verklaren.

Voordat Hal met Frank meeging, haalde hij de verkreukelde kleren uit de kussensloop. De rest van de inhoud legde hij op Julies bureau.

‘Koffie?’ vroeg Bobby.

‘Dringend,’ zei Julie.

Hij ging naar het keukentje naast de hal om een van hun twee Mr. Coffee-machines aan te zetten.

Julie ging aan haar bureau zitten en schudde de kussensloop leeg. Er zaten dertig pakjes van biljetten van honderd dollar in, met elastiekjes eromheen. Ze liet haar duim langs de randen van tien pakjes gaan om te kijken of er ook biljetten van minder waarde tussen zaten; het bleken allemaal honderdjes te zijn. Ze koos twee willekeurige pakjes en telde de biljetten. Elk pakje bevatte honderd biljetten. Tienduizend dollar per stuk. Toen Bobby met kopjes, lepels, melk, suiker en een pot hete koffie terugkwam, dat alles op een dienblad, was Julie tot de conclusie gekomen dat dit de grootste partij geld was die Frank tot dan toe in de schoot was geworpen.

‘Driehonderdduizend,’ zei ze, toen Bobby het dienblad op het bureau zette.

Hij floot zachtjes. ‘Wat is het totaal nu?’

‘Met dit erbij hebben we nu zeshonderdduizend voor hem in bewaring.’

‘Straks hebben we een grotere kantoorkluis nodig.’

Hal Yamataka legde Franks andere kleren op de salontafel. ‘Er is iets met de rits van de broek. Ik bedoel niet alleen dat hij niet werkt – en hij werkt niet – maar dat er iets heel erg mis mee is.’

Hal, Frank en Julie schoven stoelen rond het lage tafeltje met een glazen blad, en dronken sterke zwarte koffie, terwijl Bobby op de bank zat en de kledingstukken aan een nauwgezet onderzoek onderwierp. Naast de eigenaardigheden die hij in het ziekenhuis al had opgemerkt ontdekte hij nu ook dat de ritssluiting voor het grootste deel van metaal was, zoals te verwachten was geweest, maar dat ongeveer veertig tandjes, lukraak over de rits verspreid, van een soort hard zwart rubber leken te zijn. Het plaatje was op een paar van die rubber tandjes vastgelopen.

Bobby keek verbaasd naar de abnormale ritssluiting. Hij bewoog zijn vinger er langzaam overheen, tot hij plotseling op een idee kwam. Hij pakte een van de schoenen op die Frank gedragen had, en bekeek de hak. Die zag er volkomen normaal uit, maar in de hak van de tweede schoen zaten dertig of veertig stukjes metaal perfect ingebed in het rubber.

‘Heeft iemand een pennenmesje?’ vroeg Bobby.

Hal haalde er een uit zijn zak. Bobby gebruikte het om een paar van de glimmende stukjes metaal los te peuteren. Het was of die stukjes tijdens het smeltproces in het rubber waren aangebracht. Tandjes van een ritssluiting. Ze vielen op de glazen tafel: tink … tink. Hij schatte dat de hoeveelheid rubber die door de metalen stukjes was vervangen gelijk was aan de hoeveelheid die hij in de ritssluiting had aangetroffen.

Frank Pollard zat in het kantoor met de Disney-posters en voelde zich zo moe als eigenlijk alleen in stripverhalen mogelijk is: een totale uitputting die Donald Duck zo slap maakt dat hij van zijn stoel zakt en als een plas van eendenvlees en veren over de vloer uitstroomt. Die vermoeidheid had zich geleidelijk in hem uitgebreid, al vanaf het moment dat hij de vorige week in dat straatje wakker werd, maar nu stroomde het plotseling door hem heen alsof een dijk was doorgebroken. Die allesoverheersende vermoeidheid had niet de massa van water maar van vloeibaar lood. Hij voelde zich enorm zwaar. Het kostte hem de grootste moeite om een voet op te tillen of een arm te bewegen. Zelfs het rechtop houden van zijn hoofd was een grote belasting voor zijn hals. Bijna alle gewrichten in zijn lichaam deden pijn, zelfs zijn ellebogen en polsen en vingergewrichten, maar vooral zijn knieën, heupen en schouders. Hij voelde zich koortsig maar niet erg ziek, alsof zijn kracht geleidelijk aan hem werd onttrokken door een lichte virale infectie waaraan hij zijn hele leven al had geleden. De vermoeidheid had zijn zintuigen niet afgestompt. Integendeel, zijn zenuweinden voelden aan alsof ze met fijnkorrelig schuurpapier waren bewerkt. Van harde geluiden kromp hij ineen, van fel licht kneep hij gepijnigd zijn ogen samen, en hij was uiterst gevoelig voor warmte en kou en de structuur van alles wat hij aanraakte.

Zijn uitputting kon maar voor een deel het gevolg van slechte nachtrust zijn. Als hij Hal Yamataka en de Dakota’s moest geloven – en Frank zag geen enkele reden waarom ze tegen hem zouden liegen – verdween hij meermalen per nacht op onverklaarbare wijze, hoewel hij, als hij weer in zijn bed lag, niets meer wist van wat hij had gedaan. Wat de oorzaak van die verdwijningen ook was, waar hij ook heen was gegaan, of hoe of waarom, alleen al voor dat verdwijnen zelf leek hij evenveel energie nodig te hebben als wanneer hij een heel eind hardliep of zware gewichten optilde. Misschien waren zijn zwakheid en hevige vermoeidheid grotendeels het gevolg van de mysterieuze reizen die hij ’s nachts maakte.

Bobby Dakota had een paar van de geelkoperen stukjes metaal uit de hak van de schoen gewrikt. Nadat hij ze even had bestudeerd, legde hij het pennenmesje neer, leunde op de bank achterover en keek peinzend naar de sombere maar regenloze hemel voorbij de grote ramen van het kantoor. Ze zwegen allemaal, gespannen wachtend op wat hij over de conditie van die kleren en schoenen te zeggen zou hebben.

Hoe uitgeput hij ook was, en hoe hij ook door zijn angsten in beslag werd genomen, Frank besefte al na één dag bij de Dakota’s te zijn geweest dat Bobby meer verbeeldingskracht en flexibiliteit had dan zijn vrouw. Julie was waarschijnlijk intelligenter dan haar man, maar ze dacht ook systematischer dan hij en kon dus lang niet zo gauw de plotselinge gedachtesprongen maken die je nodig had om op lumineuze ideeën en fantasievolle oplossingen te komen. Julie had misschien vaker gelijk dan Bobby, maar wanneer de firma een probleem van een cliënt snel wilde oplossen, was het meestal Bobby die uitkomst bood. Ze vormden een goed team, en Frank had het volste vertrouwen in hen.

Bobby wendde zich weer tot Frank en zei: ‘Stel nu eens dat je je lichaam op een bovennatuurlijke manier kunt verplaatsen, dat je jezelf in een oogwenk ergens anders heen kunt brengen?’

‘Maar dat is … tovenarij,’ zei Frank. ‘Ik geloof niet in tovenarij.’

‘O, maar ik wel,’ zei Bobby. ‘Niet in heksen en toverspreuken en geesten in flessen, maar ik geloof wel dat onbegrijpelijke dingen mogelijk zijn. Het feit dat de wereld bestaat, dat wij leven, dat we kunnen lachen en zingen en de zon op onze huid kunnen voelen … dat lijkt mij een soort tovenarij.’

‘Mezelf op een bovennatuurlijke manier verplaatsen? Of ik dat kan? Ik wéét niet of ik het kan. Blijkbaar moet ik dan eerst in slaap vallen. Dat betekent dat die bovennatuurlijke verplaatsing iets is dat door mijn onderbewustzijn in werking wordt gezet.’

‘Toen je in de ziekenhuiskamer terugkwam, sliep je niet, en de andere keren dat je verdween, ook niet,’ zei Hal. ‘De eerste keer misschien wel, maar later niet. Je had je ogen open. Je sprak tegen mij.’

‘Maar ik kan het me niet herinneren,’ zei Frank geërgerd. ‘Ik weet alleen nog dat ik ging slapen, en toen lag ik plotseling wakker in bed, in grote verwarring, en jullie stonden allemaal om me heen.’

Julie zuchtte. ‘Bovennatuurlijke verplaatsing. Hoe kan dat mogelijk zijn?’

‘Je hebt het zelf gezien.’ Bobby haalde zijn schouders op. Hij pakte zijn koffiekop en nam een slok. Hij was rustiger dan alle anderen in de kamer, alsof zo’n cliënt met verbijsterende telepathische gaven weliswaar geen alledaagse zaak was maar toch nog wel een situatie die je op een gegeven moment kon verwachten, als je maar lang genoeg in de beveiligingsbranche werkte.

‘Ik zag hem verdwijnen,’ gaf Julie toe, ‘maar volgens mij bewijst dat nog niet dat hij … zich bovennatuurlijk kan verplaatsen.’

‘Toen hij verdween,’ zei Bobby, ‘ging hij ergens heen. Nietwaar?’

‘Eh … ja.’

‘En als je van de ene naar de andere plaats gaat, in een oogwenk, met pure wilskracht … nou, dan noem ik dat bovennatuurlijke verplaatsing.’

‘Maar hoe?’ vroeg Julie.

Bobby haalde zijn schouders weer op. ‘Dat is momenteel niet het belangrijkste. Laten we er eerst maar eens even van uitgaan dat er bovennatuurlijke verplaatsing in het spel is geweest.’

‘Als theorie,’ zei Hal.

‘Goed,’ beaamde Julie. ‘Laten we in theorie veronderstellen dat Frank zich bovennatuurlijk kan verplaatsen.’

Voor Frank, die door zijn geheugenverlies van al zijn voorafgaande belevenissen was afgesloten, was dit net zoiets als de veronderstelling dat ijzer lichter was dan lucht omdat er immers luchtschepen bestonden. Maar hij wilde wel met de theorie meegaan.

Bobby zei: ‘Goed, als we daarvan uitgaan, verklaart het waarom de kleding in die staat verkeert.’

‘Hoe?’ vroeg Frank.

‘Ik kom zo nog over de kleren te spreken. Volg mijn redenering maar even. Als je je bovennatuurlijk verplaatst, wil dat zeggen dat de atomen van je lichaam zich van elkaar losmaken en even later op een andere plaats weer bij elkaar komen. Hetzelfde geldt voor de kleren die je draagt en alles wat je stevig vasthebt, bijvoorbeeld die stang van het bed.’

‘Zoals ook in die film gebeurde,’ zei Hal. ‘The Fly.’

‘Ja,’ zei Bobby, die warmliep voor zijn verhaal. Hij zette zijn koffie neer en schoof naar de rand van de bank, druk gebarend terwijl hij sprak. ‘Zo ongeveer. Alleen zit de macht om dat te doen misschien helemaal in Franks hoofd, niet in een futuristisch apparaat. Je zou kunnen zeggen dat hij zich met zijn gedachten ergens anders heen brengt. In een fractie van een seconde breekt hij zich atoom voor atoom af – poef! – en zet zich op zijn plaats van bestemming weer in elkaar. Natuurlijk ga ik er dan ook even vanuit dat de geest tijdens dat hele proces intact blijft, want anders zou die geest niet de kracht kunnen hebben om die miljarden deeltjes te transporteren en ze als een schaapskudde bijeen te houden, om ze vervolgens weer precies in dezelfde volgorde aan elkaar te zetten.’

Hoewel zijn vermoeidheid heel goed uit zo’n onmogelijk gecompliceerd en slopend proces kon zijn voortgekomen, was Frank nog niet van Bobby’s redenering overtuigd. ‘Nou, ik weet het niet … Dit is niet iets dat je op school leert. Op de universiteiten kun je geen bovennatuurlijke verplaatsing studeren. Dus is het … instinct? Ook als we ervan uitgaan dat ik instinctief weet hoe ik mijn lichaam in een stroom van atomaire deeltjes moet afbreken om het ergens anders heen te brengen en het daar weer in elkaar te zetten … hoe kan een menselijke geest, zelfs het grootste genie dat ooit geboren is, krachtig genoeg zijn om die miljarden deeltjes bij elkaar te houden en ze precies op de goede plaats terug te zetten? Daar zou je honderd genieën voor nodig hebben, of duizend, en ik ben nog niet eens één genie. Ik ben niet dom, maar ik ben ook niet intelligenter dan de meeste mensen.’

‘Je hebt je eigen vraag al beantwoord,’ zei Bobby. ‘Je hebt daar geen bovenmenselijke intelligentie voor nodig, want bovennatuurlijke verplaatsing is niet in de eerste plaats een kwestie van intelligentie. Het is ook geen instinct. Het is alleen … nou, een vermogen dat in je genen is voorgeprogrammeerd, zoals het gezichtsvermogen en het gehoor en de reuk. Je kunt het ook zo bekijken: alles wat je ziet is uit miljarden afzonderlijke punten van kleur en licht en structuur samengesteld, en toch kunnen je ogen die miljarden fragmenten onmiddellijk ordenen en er iets samenhangends in zien. Zien is geen kwestie van denken. Je ziet gewoon, het gaat automatisch. Begrijp je nu wat ik met die tovenarij bedoelde? Zien is ook bijna tovenarij. Om je bovennatuurlijk te verplaatsen moet je waarschijnlijk ergens iets in werking zetten – bijvoorbeeld door te willen dat je ergens anders bent – maar daarna verloopt het proces min of meer automatisch. De geest laat het gebeuren, zoals hij ook alle gegevens kan verwerken die via je ogen binnenkomen.’

Frank deed zijn ogen stijf dicht en concentreerde zich op de wens om in de hal te zijn. Toen hij zijn ogen weer opendeed en nog in het kantoor bleek te zijn, zei hij: ‘Het gaat niet. Het is niet zo gemakkelijk. Ik kan het niet op commando doen.’

Hal zei: ‘Bobby, bedoel je dat we dat vermogen allemaal hebben en dat alleen Frank heeft ontdekt hoe hij het kan gebruiken?’

‘Nee, nee. Het is waarschijnlijk erfelijk materiaal dat alleen Frank bezit, misschien zelfs een talent dat uit genetische beschadiging is voortgekomen.’

Ze dachten zwijgend over Bobby’s redenering na.

Buiten kwamen er barsten in de wolkenlaag. De oudblauwe verf van de hemel brak op steeds meer plaatsen door. Maar ook dat kon Frank niet in een betere stemming brengen.

Ten slotte wees Hal Yamataka naar de stapel kleren op de salontafel. ‘Hoe verklaart dat de conditie waarin die kleding verkeert?’

Bobby pakte de blauwe katoenen trui en hield hem zo omhoog dat ze het kaki inzetsel op het rugpand konden zien. ‘Goed, laten we even aannemen dat de geest alle moleculen van het lichaam automatisch en zonder één fout te maken bijeen kan houden. Die geest heeft ook andere dingen onder controle die Frank wil meenemen, zoals zijn kleren …’

‘En zakken vol geld,’ zei Julie.

‘Maar waarom die stang van het bed?’ vroeg Hal. ‘Hij had geen enkele reden om die stang mee te nemen.’

Bobby keek Frank aan. ‘Je kunt het je nu niet herinneren, maar je wist duidelijk wat er gebeurde toen je met die bovennatuurlijke verplaatsingen bezig was. Je probeerde het tegen te houden, je vroeg Hal je daarbij te helpen, en je greep die stang vast om jezelf tegen te houden, om je aan de kamer in het ziekenhuis te verankeren. Je concentreerde je op die stang, dus toen je ging, nam je die stang mee. En wat die onregelmatigheden in je kleren betreft … Misschien concentreert je geest zich er in de eerste plaats op dat hij je lichaam weer helemaal in elkaar zet, omdat een foutloze fysieke wederopbouw van cruciaal belang is voor je overleving, en heeft hij dan soms niet genoeg energie meer om ook dingen van minder belang, zoals je kleren, precies in orde te krijgen.’

‘Nou,’ zei Frank, ‘ik weet niets van wat er voor vorige week is gebeurd, maar dit is de eerste keer dat me sindsdien zoiets is overkomen, ook al ben ik blijkbaar vaker … op reis geweest. En ook al zijn mijn kleren er goed doorgekomen, ikzelf voel me steeds vermoeider en zwakker. De verwarring waarin ik verkeer, neemt met de dag toe …’

Hij hoefde verder niets te zeggen, want aan hun bezorgde gezichten kon hij zien dat ze het begrepen. Als hij aan bovennatuurlijke verplaatsing deed, en als dat een inspannende handeling was die zoveel kracht aan hem onttrok dat hij alleen door rust te nemen zijn energie niet terug kon krijgen, zou hij geleidelijk slordiger worden in het weer in elkaar zetten van zijn kleren en eventuele andere dingen die hij mee wilde nemen. En wat nog belangrijker was: de kans bestond dat het hem ook moeilijk zou vallen zijn lichaam te reconstrueren. Misschien kwam hij nog eens in de realiteit terug en ontdekte dat stukjes van zijn trui in de rug van zijn hand zaten verweven, terwijl de huid die door het katoen was vervangen nu een lichte vlek in het donkere leer van zijn schoen vormde, terwijl het vervangen leer van de schoen in zijn tong terug te vinden was … of tussen zijn hersenweefsel.

De angst, die nooit ver weg was en als een haai in de diepten van Franks geest rondzwom, schoot plotseling naar de oppervlakte, versterkt door de bezorgdheid en het medelijden op de gezichten van degenen die hem moesten redden. Hij sloot zijn ogen, maar dat was een slecht idee, want zodra hij hun gezichten uitbande, kreeg hij zijn eigen gezicht te zien, zijn gezicht zoals het eruit zou kunnen zien na een rampzalige reconstructie aan het eind van een telekinetische reis: acht of tien tanden die uit zijn rechter oogkas staken, het oog starend vanuit het midden van zijn wang, zijn neus besmeurd met afzichtelijke stukken vlees en kraakbeen, schuin over de zijkant van zijn gezicht.

In dat visioen opende hij zijn misvormde mond, misschien om te schreeuwen, en in die mond zaten twee vingers en een stuk van zijn hand op de plaats waar zijn tong had moeten zitten.

Terwijl hij zijn ogen opendeed, ontsnapte hem een diepe kreet van angst en ellende.

Hij huiverde. Hij kon daar niet mee ophouden.

Nadat Hal iedereen nog eens koffie had ingeschonken en ondanks het vroege uur op voorstel van Bobby een scheut whisky in Franks glas had gedaan, ging hij naar de hal om nog een pot koffie te zetten. Toen Frank zich na een paar slokjes van de koffie met whisky wat beter voelde, liet Julie hem de foto zien en lette goed op zijn reactie. ‘Ken je een van deze mensen?’

‘Nee. Het zijn vreemden voor mij.’

‘Die man,’ zei Bobby,’ is George Farris. De echte George Farris. We hebben die foto van zijn zwager gekregen.’

Frank bestudeerde de foto nog eens. ‘Misschien heb ik hem gekend en heb ik daarom zijn naam geleend – maar ik kan me niet herinneren dat ik hem eerder heb gezien.’

‘Hij is dood,’ zei Julie, en voor zover ze kon zien, was Franks verbazing oprecht. Ze legde uit hoe Farris gestorven was, jaren geleden … en toen hoe zijn familie veel korter geleden was vermoord. Ze vertelde hem ook over James Roman, en dat Romans gezin in november bij een brand was omgekomen.

Geschokt zei Frank: ‘Waarom al die sterfgevallen? Is dat toeval?’

Julie boog zich naar voren. ‘Wij denken dat Meneer Blauw Licht hen heeft gedood.’

‘Wie?’

‘Meneer Blauw Licht. De man van wie je zei dat hij je die avond in Anaheim achternazat, de man van wie je denkt dat hij om de een of andere reden jacht op je maakt. We denken dat hij heeft ontdekt dat je de namen Farris en Roman gebruikte, en dat hij naar hun adressen is gegaan. Toen hij je daar niet aantrof, heeft hij iedereen vermoord, ofwel om te proberen zoveel mogelijk informatie uit hen los te krijgen, ofwel … gewoon voor de lol.’

Frank was hevig ontzet. Zijn gezicht werd zo mogelijk nog bleker, alsof het laatste beetje bloed uit zijn aderen was geperst. Zijn ogen keken somberder dan ooit. ‘Als ik die valse papieren niet had gebruikt, zou hij nooit naar die mensen toe zijn gegaan. Het komt door mij dat ze zijn gestorven.’

Julie had medelijden met de man. Ze nam het zichzelf kwalijk dat ze zo achterdochtig was geweest. ‘Zit daar maar niet over in, Frank.

De kans is groot dat de vervalser die je documenten maakte gewoon een paar namen uit een lijst van recente sterfgevallen nam. Als hij op een andere manier aan zijn namen was gekomen, zouden de families Farris en Roman nooit onder de aandacht van Meneer Blauw Licht zijn gekomen. Het is niet jouw schuld dat de vervalser zo lui was.’

Frank schudde zijn hoofd, probeerde iets te zeggen, maar kon dat niet.

‘Het is idioot om jezelf dat kwalijk te nemen,’ zei Hal vanuit de deuropening, waar hij blijkbaar lang genoeg had gestaan om te hebben begrepen hoe belangrijk de foto was. Zo te zien maakte hij zich oprecht zorgen om Frank. Met zijn zachte stem, zijn bescheiden manier van doen en kinderlijke gezicht had Frank niet alleen Clint maar ook Hal voor zich ingenomen.

Frank schraapte zijn keel, en nu kwamen de woorden er eindelijk uit: ‘Nee, nee, het komt door mij, mijn God, het komt door mij dat al die mensen dood zijn.’

Bobby en Frank zaten op twee bureaustoelen met gasvering en rubber wielen in de computerkamer van Dakota & Dakota, en Bobby zette een van de drie geavanceerde ibm-pc’s aan. Elk van die drie computers stond via een eigen modem en telefoonlijn in verbinding met de buitenwereld. Het licht van de plafondlampen was helder genoeg, maar ook zo zacht en diffuus dat er geen schittering op de beeldschermen viel, en het enige raam van de kamer was om dezelfde reden met verduisteringsgordijnen afgeschermd.

Evenals de politie in deze moderne tijd hadden privédetectives en veiligheidsadviseurs hun computers om hun werk gemakkelijker te maken en meer informatie te verzamelen dan met de ouderwetse gleufhoedmethoden van Sam Spade en Philip Marlowe ooit mogelijk was. Natuurlijk versleten ze nog steeds heel wat schoenzolen. Ze ondervroegen getuigen en potentiële verdachten en hielden gebouwen in het oog. Maar zonder de computer zouden ze even weinig kunnen uitrichten als een smid die een lekke band met een hamer en aambeeld probeert te herstellen. Terwijl de twintigste eeuw aan het laatste decennium begon, kwamen privédetectives aan wie de microchiprevolutie voorbij was gegaan alleen nog voor in televisieseries en in de merkwaardig gedateerde wereld van de meeste detectiveromans. Lee Chen, die hun elektronisch informatiesysteem had ontworpen en nog steeds beheerde, zou niet voor een uur of negen op kantoor komen. Bobby had geen zin om bijna een uur te wachten tot de computer werd opgestart. Hij was geen eersteklas hacker, zoals Lee was, maar hij kende alle hardware en kon, als het moest, snel met nieuwe software leren omgaan. Het viel hem bijna even gemakkelijk om gecomputeriseerde informatie op te sporen als om dossiers met vergeelde krantenknipsels door te nemen.

Met behulp van Lee’s codeboek, dat hij uit een afgesloten bureaula haalde, kwam Bobby eerst in een datanetwerk van sociale-verzekeringsgegevens die voor het publiek beschikbaar waren. Andere bestanden in hetzelfde netwerk waren geheim en zouden eigenlijk niet toegankelijk mogen zijn.

Uit de open bestanden vroeg hij naar het aantal mannen dat Frank Pollard heette, en binnen enkele seconden had hij het allemaal op het scherm: inclusief varianten van Frank, zoals Franklin en Frankie en Franco – plus namen als Francis, waarvan Frank een afkorting zou kunnen zijn – waren er zeshonderdnegen Frank Pollards die een sociale-verzekeringsnummer hadden.

‘Bobby,’ zei Frank zorgelijk, ‘zeggen die dingen op het scherm jou iets? Zijn dat echte woorden of zijn het allemaal letters door elkaar?’

‘Huh? Natuurlijk zijn het woorden.’

‘Voor mij niet. Ik kan er niets in zien. Alleen letters.’

Bobby pakte een exemplaar van het tijdschrift Byte op dat tussen de twee computers in lag, sloeg het bij een artikel open en zei: ‘Lees dat eens.’

Frank pakte het tijdschrift aan, keek ernaar en sloeg een paar bladzijden om, en nog een paar. Zijn handen begonnen te beven. Het tijdschrift ritselde tussen zijn handen. ‘Ik kan het niet lezen. Jezus, dat ben ik ook kwijt. Gisteren kon ik opeens niet meer rekenen, en nu kan ik niet meer lezen. Ik raak steeds meer in de war, mijn hoofd wordt steeds waziger, en ik heb pijn in al mijn gewrichten, al mijn spieren. Die bovennatuurlijke verplaatsingen putten me helemaal uit. Het wordt mijn dood nog. Ik val uit elkaar, Bobby, mentaal en fysiek, en dat gaat steeds sneller.’

‘Het komt wel goed,’ zei Bobby, al had hij daar in werkelijkheid veel minder vertrouwen in. Hij was er vrij zeker van dat ze het mysterie zouden oplossen, dat ze erachter zouden komen wie Frank was en waar hij ’s nachts heen ging en hoe en waarom. Maar hij kon zien dat Frank snel achteruitging. Het was maar de vraag of Frank, wanneer ze alle antwoorden hadden gevonden, nog leefde en voldoende bij zijn verstand zou zijn om iets aan hun ontdekkingen te hebben. Niettemin legde hij zijn hand op Franks schouder en gaf daar een geruststellend kneepje in. ‘Rustig maar, jongen. Alles komt wel goed. Dat geloof ik echt. Eerlijk waar.’

Frank haalde diep adem en knikte.

Een beetje beschaamd omdat hij had gelogen, keek Bobby weer naar het beeldscherm en zei: ‘Weet je nog hoe oud je bent, Frank?’

‘Nee.’

‘Je lijkt twee- of drieëndertig.’

‘Ik voel me ouder.’

Bobby floot zachtjes ‘Satin Doll’ van Duke Ellington. Hij dacht even na en vroeg de sociale-verzekeringscomputer toen om alle Frank Pollards weg te laten die jonger dan achtentwintig en ouder dan achtendertig waren. Nu bleven er tweeënzeventig over.

‘Frank, denk je dat je ooit ergens anders hebt geleefd, of ben je een geboren en getogen Californiër?’

‘Ik weet het niet.’

‘Laten we eens aannemen dat je hier uit Californië komt.’

Hij vroeg de computer zich nu te beperken tot de Frank Pollards die hun sociale-verzekeringsnummer hadden aangevraagd terwijl ze in Californië woonden (vijftien) en daarna tot degenen die momenteel in Californië stonden ingeschreven (zes).

Het was het datanetwerk van de sociale verzekeringen bij de wet verboden om sociale-verzekeringsnummers aan derden bekend te maken. Bobby sloeg de instructies in Lee Chens codeboek op en omzeilde de beveiliging van het netwerk met een serie gecompliceerde manoeuvres. Zo kwam hij in de vertrouwelijke bestanden.

Hij vond het niet prettig om de wet te overtreden, maar het was nu eenmaal een van de grondslagen van het hightechleven dat je nooit optimaal van je informatiesysteem kon profiteren als je je strikt aan de regels hield. Computers waren instrumenten van de vrijheid, en overheden waren tot op zekere hoogte instrumenten van de repressie; die twee konden niet altijd met elkaar in harmonie zijn.

Hij kreeg de zes nummers en adressen van de Frank Pollards die in Californië woonden.

‘Wat nu?’ vroeg Frank zich af.

‘Nu,’ zei Bobby, ‘leg ik deze nummers en adressen voor aan de Californische dienst motorvoertuigen, het leger, de politie en andere overheidsinstellingen. Op die manier hoop ik meer over die zes Frank Pollards te weten te komen. Wanneer we gegevens als hun lengte, gewicht en ras en de kleur van hun ogen hebben, kunnen we ze een voor een elimineren. Of nog beter: als jij een van die zes bent, en als je ooit in het leger bent geweest of wegens een misdrijf bent gearresteerd, kunnen we in een van die bestanden misschien zelfs een foto van jou opduikelen. Dan weten we het zeker.’

Julie en Hal zaten schuin tegenover elkaar aan het bureau en haalden de elastiekjes van meer dan de helft van de pakjes bankbiljetten. Ze sorteerden de honderdjes en probeerden na te gaan of er serienummers op elkaar volgden, want dat zou kunnen betekenen dat ze van een bank of andere financiële instelling waren gestolen.

Plotseling keek Hal op en zei: ‘Waarom krijgen we eerst van die fluittonen en luchtstromen als Frank zich bovennatuurlijk gaat verplaatsen?’

‘Wie weet?’ zei Julie. ‘Misschien is het lucht die hem door een tunnel in een andere dimensie volgt, van de plaats waarvan hij vandaan komt naar de plaats waar hij heen gaat.’

‘Ik zat te denken … Als die Meneer Blauw Licht echt bestaat, en als hij op zoek is naar Frank, en als Frank die fluittonen in dat straatje hoorde en daar ook die windvlagen voelde … dan kan Meneer Blauw Licht zich ook bovennatuurlijk verplaatsen.’

‘Ja. En?’

‘In dat geval is Frank niet uniek. Wat er ook met hem aan de hand is, er is er nog zo een als hij. Misschien zijn er zelfs wel meer.’

‘Nou, denk hier dan ook maar eens over na,’ zei Julie. ‘Als Meneer Blauw Licht zich bovennatuurlijk kan verplaatsen, en als hij ontdekt waar Frank is, dan kunnen we Frank nergens tegen hem beschermen. Dan kan hij gewoon tussen ons opduiken. En als hij nu eens opduikt met een machinepistool en meteen kogels in het rond begint te sproeien?’

Hal dacht even na en zei: ‘Weet je, tuinieren heeft me altijd zulk leuk werk geleken. Je hebt een grasmaaier nodig, een schoffel, wat eenvoudig gereedschap. Veel onkosten heb je dus niet, en er wordt praktisch nooit op je geschoten.’

Bobby volgde Frank naar het kantoor, waar Julie en Hal nog met het geld bezig waren. Hij legde een stuk papier op het bureau en zei: ‘Opzij, Sherlock Holmes. De wereld heeft nu een grotere detective.’

Julie hield het stuk papier zo, dat zij en Hal het tegelijk konden lezen. Het was een geprinte kopie van de informatie die Frank aan de Californische dienst motorvoertuigen had verstrekt toen hij de laatste keer zijn rijbewijs had verlengd.

‘De fysieke gegevens kloppen,’ zei ze. ‘Is je eerste voornaam echt Francis en je tweede voornaam Ezekiel?’

Frank knikte. ‘Ik wist het niet meer tot ik het zag. Maar ik ben het. Ezekiel.’

Ze tikte op de print-out en zei: ‘Dat adres in El Encanto Heights – komt dat je bekend voor?’

‘Nee. Ik weet niet eens waar El Encanto ligt.’

‘Het grenst aan Santa Barbara,’ zei Julie.

‘Dat zei Bobby ook. Maar ik kan me niet herinneren dat ik daar was. Behalve …’

‘Wat?’

Frank ging naar het raam en keek naar de zee in de verte, waarboven de lucht nu helemaal blauw was. Een paar vroege meeuwen zeilden in zulke grote en snelle bogen door de lucht dat het fascinerend was om naar hun verheffende bewegingen te kijken. Het was duidelijk dat Frank noch van de vogels noch van het uitzicht genoot.

Ten slotte zei hij, zijn gezicht nog naar het raam gekeerd: ‘Ik kan me niet herinneren dat ik in El Encanto Heights was … behalve dat telkens wanneer ik die naam hoor, mijn maag als het ware zakt, je weet wel, alsof ik in een wagentje van de achtbaan zit dat zojuist een duik heeft genomen. En als ik aan El Encanto probeer te denken, mijn best doe me er iets van te herinneren, dan bonkt mijn hart en wordt mijn mond droog, en dan is het een beetje moeilijker om adem te halen. Daarom denk ik dat ik eventuele herinneringen verdring die ik nog aan die plaats heb, misschien omdat me daar iets is overkomen, iets ergs … iets waaraan ik niet terug durf te denken.’

Bobby zei: ‘Zijn rijbewijs is zeven jaar geleden verlopen, en volgens de gegevens van de dienst motorvoertuigen heeft hij nooit geprobeerd het te verlengen. Sterker nog, in de loop van dit jaar zou hij uit hun bestand zijn verdwenen, dus we mogen van geluk spreken dat we dit nog hebben gevonden.’ Hij legde nog twee print-outs op het bureau. ‘Opzij, Holmes én Sam Spade.’

‘Wat zijn dat?’

‘Processen-verbaal. Frank is aangehouden wegens verkeersovertredingen, de eerste keer ruim zes jaar geleden in San Francisco. De tweede keer op Highway 101, ten noorden van Ventura, vijf jaar geleden. Hij had in geen van beide gevallen een geldig rijbewijs en werd in hechtenis genomen omdat hij zich vreemd gedroeg.’

Op de foto’s die op beide processen-verbaal voorkwamen zagen ze een iets jongere, ook iets dikkere man die zonder enige twijfel hun huidige cliënt was.

Bobby schoof een deel van het geld opzij en ging op de rand van Julies bureau zitten. ‘Hij is beide keren uit de cel ontsnapt, dus ook na al die jaren zijn ze nog steeds naar hem op zoek, al zullen ze wel niet meer zo erg hun best doen omdat hij geen grote misdrijven had begaan.’

‘Daar weet ik ook niets meer van,’ zei Frank.

‘Uit geen van beide processen-verbaal blijkt hoe hij is ontsnapt,’ zei Bobby. ‘Maar ik heb zo het idee dat hij geen tralies heeft doorgezaagd en ook geen tunnel heeft gegraven of uit een stuk zeep een pistool heeft gesneden of een andere traditionele ontsnappingsmethode heeft gebruikt. O nee, niet onze Frank.’

‘Hij heeft zich bovennatuurlijk verplaatst,’ raadde Hal. ‘Hij verdween toen er even niemand keek.’

‘Daar durf ik wat onder te verwedden,’ zei Bobby. ‘En daarna ging hij met valse papieren rondlopen die goed genoeg waren om geen argwaan te wekken bij een politieman die hem aanhield.’

Julie keek naar de papieren die voor haar lagen en zei: ‘Nou Frank, nu weten we in ieder geval dat dit je echte naam is. En we hebben een echt adres in Santa Barbara County, niet alleen een willekeurige motelkamer. We gaan vooruit.’

‘Opzij, Holmes, Spade én Miss Marple,’ zei Bobby.

Frank kon hun optimisme niet delen. Hij ging naar de stoel terug waarin hij eerder had gezeten. ‘We gaan vooruit. Maar niet snel genoeg.’ Hij boog zich met zijn armen op zijn dijen naar voren, met zijn handen tussen zijn gespreide knieën, en staarde somber naar de vloer. ‘Er schiet me juist iets heel onaangenaams te binnen. Als ik, wanneer ik mezelf reconstrueer, nu eens niet alleen fouten met mijn kleren maak? Als ik nu eens al begonnen ben fouten met mijn eigen structuur te maken? Niets groots. Niets opvallends. Honderden kleine foutjes op cellulair niveau. Dat zou kunnen verklaren waarom ik me zo beroerd voel, zo moe en zo zwak. En als mijn hersenweefsel niet meer goed in elkaar wordt gezet … dat zou verklaren waarom ik zo in de war ben, zo wazig in mijn hoofd, en niet meer kan lezen of rekenen.’

Julie keek naar Hal, naar Bobby, en wist dat beide mannen Franks angsten wilden wegnemen maar dat niet konden doen omdat wat hij had uitgesproken waarschijnlijk inderdaad het geval was.

Frank zei: ‘Die koperen gesp zag er heel normaal uit, tot Bobby hem aanraakte … Toen verviel hij tot stof.’

40

De hele nacht maakte de slaap Thomas’ hoofd leeg en vulde het weer met lelijke dromen. Hij droomde dat hij kleine levende dingen at. Hij droomde dat hij bloed dronk. Hij droomde dat hij het Slechte Ding was.

Hij was plotseling klaar met slapen. Rechtop in bed zittend probeerde hij te schreeuwen, maar hij kon geen geluiden in zichzelf vinden. Een tijdlang zat hij daar, bevend, bang, zo diep en snel ademhalend dat zijn borst er pijn van deed.

De zon was terug, en de nacht was weggegaan, en daardoor voelde hij zich beter. Hij kwam uit bed en schoof zijn pantoffels aan. Zijn pyjama was koud van het zweet. Hij huiverde. Hij trok een ochtendjas aan. Hij ging naar het raam, keek naar buiten en naar boven en vond de blauwe lucht erg mooi. De regen die was gevallen maakte het groene gras glimmend, en de voetpaden donkerder dan anders, en de aarde in de bloembedden bijna zwart, en in de plassen zag je de blauwe lucht terug, als een gezicht in een spiegel. Hij vond dat alles ook erg mooi. Omdat de regen de hemel had laten leeglopen, zag de hele wereld er schoon en nieuw uit.

Hij vroeg zich af of het Slechte Ding nog ver weg was, of dichterbij, maar hij probeerde het niet te bereiken. Omdat het de vorige avond had geprobeerd hem vast te houden. Omdat het zo sterk was dat hij er bijna niet van weg kon komen. En omdat het, zelfs wanneer hij ervan wegkwam, hem probeerde te volgen. Hij had gevoeld dat het bij hem bleef, dat het door de nacht heen met hem terugging, en hij had het heel vlug van zich afgeschud, maar misschien lukte hem dat de volgende keer niet, en misschien kwam het dan helemaal met hem terug, tot in deze kamer, niet alleen de geest van het Slechte Ding maar het Slechte Ding zelf. Hij begreep niet hoe dat kon, maar op de een of andere manier wist hij dat het mogelijk was. En als het Slechte Ding naar Het Tehuis kwam, was het, als je wakker werd, net zoiets als wanneer je sliep met een nachtmerrie in je hoofd. Dan gebeurden er verschrikkelijke dingen, en dan was hij reddeloos verloren.

Toen Thomas zich van het raam afwendde en naar de gesloten deur van de badkamer begon te lopen, keek hij naar Dereks bed en zag dat Derek dood was. Hij lag op zijn rug. Zijn gezicht was ingeslagen, kapot, gezwollen. Zijn ogen waren wijdopen, je kon ze zien glanzen in het licht van het raam en het lage licht van de lamp naast het bed.

Zijn mond was ook open, alsof hij schreeuwde, maar alle geluid was uit hem verdwenen als lucht uit een gesprongen ballon, en hij zou nooit meer geluid in zich hebben, dat kon je zien. Er was ook bloed uit hem gekomen, een heleboel bloed, en in zijn buik stak een schaar, diep erin, zo diep dat je alleen de handvatten zag, dezelfde schaar die Thomas gebruikte om plaatjes uit tijdschriften te knippen voor zijn gedichten.

Hij voelde een grote steek van pijn in zijn hart, alsof iemand ook een schaar in hem had gestoken. Maar het was niet zozeer pijn-pijn als wel wat hij voel-pijn noemde, want het was het verlies van Derek dat hij voelde, geen echte pijn. Maar het was even erg als echte pijn, want Derek was zijn vriend, hij vond Derek aardig. Hij was ook bang, want op de een of andere manier wist hij dat het Slechte Ding het leven uit Derek had laten weggaan, het Slechte Ding was hier in Het Tehuis. Toen drong tot hem door dat dit kon gaan zoals het soms in televisieprogramma’s ging, dat de politie zou komen en zou denken dat hij Derek had gedood, dat hij, Thomas, de schuld zou krijgen, en dat iedereen een hekel aan hem zou hebben omdat hij het had gedaan, maar hij had het niet gedaan, en al die tijd was het Slechte Ding er nog om nog meer te doden, misschien zou het zelfs Julie aandoen wat het Derek had aangedaan.

De pijn, de angst voor wat hemzelf kon overkomen, de angst om wat Julie kon overkomen – dat was allemaal te veel. Thomas greep de plank aan het voeteneind van zijn eigen bed vast en deed zijn ogen dicht en probeerde lucht in zich te krijgen. De lucht wilde niet komen. Zijn borst was dicht. Toen kwam de lucht binnen, en tegelijk kwam een vieze stank, en hij besefte dat het de stank van Dereks bloed was, en daarom kokhalsde hij en gaf bijna over.

Hij wist dat hij Zich Moest Beheersen. De verzorgsters vonden het niet prettig Als Je Je Niet Beheerste, dan Gaven Ze Je Iets Voor Je Eigen Bestwil. Hij had nooit eerder Zijn Beheersing Verloren en wilde die nu ook niet verliezen.

Hij deed zijn best om het bloed niet te ruiken. Haalde lang en diep adem. Dwong zich om zijn ogen open te doen en naar het dode lichaam te kijken. Hij dacht dat als hij er de tweede keer naar keek, het niet zo erg zou zijn als de eerste keer. Hij wist nu van tevoren dat het er was, dus het zou niet zo’n verrassing zijn.

De verrassing was – dat het lichaam weg was.

Thomas deed zijn ogen dicht, hield zijn hand voor zijn gezicht, keek nog eens tussen zijn vingers door. Het lichaam was er nog steeds niet. Hij begon te beven, want hij dacht dat dit net als in sommige televisiefilms was: lelijk-dode lichamen liepen rond als levende lichamen, doodden mensen zonder enige reden en aten hen soms zelf op. Hij kon nooit lang naar zulke films kijken. In ieder geval wilde hij die films niet zelf meemaken.

Hij was zo bang dat hij bijna naar Bobby televisiede – Dode mensen, kijk uit, kijk uit, dode mensen hongerig en gemeen en los rondlopend – maar hij hield zich in toen hij zag dat er geen bloed op Dereks lakens en dekens zat. Het bed was ook niet overhoopgehaald. Netjes opgemaakt. Geen wandelende dode was snel genoeg om uit bed te komen, lakens en dekens te verschonen en alles in orde te maken in de paar seconden dat Thomas zijn ogen dicht had gehad. Toen hoorde hij de douche stromen in de badkamer, en hij hoorde Derek zacht zingen, zoals hij altijd deed wanneer hij zich waste. Een ogenblik had Thomas in zijn hoofd het beeld van een dode die een douche nam om er netjes uit te zien, maar tegelijk met het vuil vielen er rottende stukken van hem af, zodat nog meer botten naar buiten staken en de afvoer verstopt raakte. Toen drong tot hem door dat Derek nooit echt dood was geweest. Thomas had niet echt een lichaam op het bed gezien. Wat hij had gezien, was iets anders dat hij van de televisie had geleerd – hij had een visioen gezien.

Derek was niet gedood. Wat Thomas heel even had gezien, was Derek die morgen dood was, of op een andere dag, na morgen. Het was iets dat zou gebeuren wat Thomas ook deed, of het kon iets zijn dat alleen zou gebeuren als hij het liet gebeuren, maar in ieder geval was het niet iets dat al gebeurd was.

Hij liet het bed los en ging naar zijn werktafel. Zijn benen trilden. Hij was blij dat hij kon gaan zitten. Hij trok de bovenste la van het kastje naast de tafel open. Hij zag zijn schaar daar liggen, op de plaats waar hij thuishoorde, bij zijn kleurpotloden en pennen en paperclips en Scotch tape en nietmachinetje – en een half opgegeten Hershey-reep in een open wikkel, die daar niet thuishoorde omdat hij Beestjes Aantrok. Hij nam de reep uit de la, stopte hem in de zak van zijn ochtendjas en nam zich voor hem later in de koelkast te leggen. Een tijdlang keek hij naar de schaar, luisterde naar het zingen van Derek onder de douche, en stelde zich voor hoe de schaar in Dereks buik gestoken zat en alle muziek en andere geluiden voor altijd uit hem liet weggaan en hem naar de Slechte Plaats stuurde. Ten slotte raakte hij de zwart plastic handvatten aan. Die voelden goed aan, dus hij legde zijn vinger ook op de metalen bladen, maar dat was slecht, heel slecht, alsof er nog bliksem van het onweer in het metaal zat en in hem oversprong wanneer hij het aanraakte. Een knetterend wit licht flikkerde door hem heen. Hij trok zijn hand vlug terug. Zijn vingers tintelden. Hij sloot de la en ging vlug naar bed terug en zat daar met de dekens om zijn schouders getrokken, zoals televisie-indianen zich in dekens hulden wanneer ze bij televisiekampvuren zaten.

De douche hield op. Het zingen ook. Na een tijdje kwam Derek uit de badkamer, gevolgd door een wolk van vochtige, naar zeep ruikende lucht. Hij was gekleed voor de dag. Zijn natte haar was van zijn voorhoofd naar achter gekamd.

Hij was geen rottend dood lichaam. Hij leefde nog, helemaal, tenminste alles wat je van hem kon zien, en er staken nergens botten naar buiten.

‘Goedemorgen,’ zei Derek, de woorden vervormd en halfgesmoord door zijn scheve mond en te grote tong. Hij glimlachte.

‘Goedemorgen.’

‘Jij sliep goed?’

‘Ja,’ zei Thomas.

‘Ontbijt gauw.’

‘Ja.’

‘Misschien lekkere broodjes.’

‘Misschien.’

‘Ik hou van lekkere broodjes.’

‘Derek?’

‘Huh?’

‘Als ik je ooit vertel …’

Derek wachtte glimlachend af.

Thomas dacht na over wat hij wilde zeggen en ging toen verder: ‘Als ik je ooit vertel dat het Slechte Ding komt, en ik zeg dat je moet vluchten, dan moet je niet stom op je plaats blijven staan. Dan moet je vluchten.’

Derek staarde naar hem, dacht erover na, nog steeds glimlachend, en zei na een tijdje: ‘Ja, goed.’

‘Beloof je dat?’

‘Ik beloof het. Maar wat is een slecht ding?’

‘Dat weet ik eigenlijk niet precies, maar ik zal het voelen als het komt, denk ik, en dan zal ik het je vertellen en dan moet je vluchten.’

‘Waarheen?’

‘Maakt niet uit. Door de gang. Ga naar een paar verzorgsters, blijf bij ze.’

‘Goed. Ga jij je wassen. Ontbijt gauw. Misschien lekkere broodjes.’

Thomas sloeg de deken van zich af en kwam uit het bed. Hij schoof zijn pantoffels weer aan en liep naar de badkamer.

Juist toen Thomas de badkamerdeur opendeed, zei Derek: ‘Je bedoelt onder het ontbijt?’

Thomas draaide zich om. ‘Huh?’

‘Je bedoelt, er komt een slecht ding onder het ontbijt?’

‘Misschien,’ zei Thomas.

‘Is het misschien … gepocheerde eieren?’

‘Huh?’

‘Het slechte ding – kan dat gepocheerde eieren zijn? Ik hou niet van gepocheerde eieren, al dat slijm, bah, dat is erg slecht, helemaal niet goed, zoals pap en bananen en lekkere broodjes: die zijn goed.’

‘Nee, nee,’ zei Thomas. ‘Het slechte ding is niet gepocheerde eieren. Het is een persoon, een rare griezelige persoon. Ik zal het voelen als het komt, en ik zal het je vertellen, en dan moet jij vluchten.’

‘O. Ja, goed. Een persoon.’

Thomas ging de badkamer in en deed de deur dicht. Hij had niet veel baardgroei. Hij had een elektrisch scheerapparaat, maar dat gebruikte hij maar een paar keer per maand, en vandaag hoefde dat niet. Hij poetste wel zijn tanden. En hij plaste. Hij zette het water aan in de douche. Toen pas mocht hij lachen, vond hij, want nu was er zoveel tijd verstreken dat Derek niet meer zou denken dat Thomas hem uitlachte.

Gepocheerde eieren!

Hoewel Thomas het meestal niet prettig vond om zichzelf te zien, omdat zijn gezicht zo dik en verkeerd en dom was, keek hij nu in de halfbeslagen spiegel. Lang geleden, langer geleden dan hij zich kon herinneren, had hij een keer gelachen toen hij zichzelf in een spiegel zag, en die ene keer – verrassing! – had zijn uiterlijk hem niet verdrietig gestemd. Wanneer hij lachte, leek hij meer op een normaal mens. Als hij alleen maar deed alsof hij lachte, zag hij er niet normaler uit, het moest echt lachen zijn, en glimlachen was ook niet goed genoeg, want dat ging niet ver genoeg om zijn gezicht te veranderen. Een glimlach leek soms zo triest dat hij er dan helemaal niet tegen kon.

Gepocheerde eieren.

Thomas schudde zijn hoofd, en toen hij ophield met lachen, wendde hij zich van de spiegel af.

Het slechtste ding dat Derek kon bedenken, was dat hij gepocheerde eieren kreeg en geen lekkere broodjes, en dat was erg grappig ha-ha. Je probeert Derek over wandelende dode mensen te vertellen, en over scharen die uit buiken steken en iets dat levende diertjes eet, en die goeie ouwe Derek kijkt je alleen maar aan en glimlacht en knikt en snapt er niks van.

Zolang hij zich kon herinneren, had Thomas gewild dat hij een normaal mens was, niet dom, en vaak dankte hij God omdat die hem tenminste niet zo dom als die arme Derek had gemaakt. Maar nu zou hij bijna willen dat hij dommer was, dan kon hij die lelijke visioenen uit zijn hoofd zetten, dan kon hij vergeten dat Derek zou sterven en het Slechte Ding zou komen en Julie in gevaar was. Dan hoefde hij zich nergens anders zorgen om te maken dan om gepocheerde eieren, en dat zou helemaal geen zorg zijn, want eigenlijk hield hij wel van gepocheerde eieren.

41

Toen Clint Karaghiosis kort voor negen uur bij Dakota & Dakota arriveerde, pakte Bobby hem bij zijn schouder, liet hem omdraaien en ging met hem naar de lift terug. ‘Jij rijdt, en ik vertel je wat er vannacht is gebeurd. Ik weet dat je andere zaken onder handen hebt, maar die van Pollard wordt met de minuut dringender.’

‘Waar gaan we heen?’

‘Eerst naar het Palomar-lab. Ze hebben gebeld. De testresultaten zijn klaar.’

Er hingen nog maar een paar wolken in de lucht, en die waren allemaal ver weg, de kant van de bergen op, en verwijderden zich als de bollende zeilen van grote galjoenen op weg naar het oosten. Het was een typische Zuid Californische dag: blauw, aangenaam warm, alles groen en fris, en het spitsverkeer zo hopeloos verstopt dat gewone burgers in schuimbekkende psychopaten veranderden die niets liever wilden dan de trekker van een semiautomatisch wapen overhalen. Clint meed de snelwegen, maar zelfs de gewone straten waren verstopt. Toen Bobby alles had verteld wat er was gebeurd sinds ze elkaar de vorige middag hadden gezien, waren ze nog tien minuten van Palomar vandaan, en dat ondanks de vele vragen die Clint in zijn verbazing had gesteld – gedempt, zoals al zijn reacties, maar toch duidelijk verbazing – over de ontdekking dat Frank zich blijkbaar bovennatuurlijk kon verplaatsen.

Ten slotte veranderde Bobby van onderwerp, omdat je je, als je met zo’n flegmatieke jongen als Clint te veel over bovennatuurlijke verschijnselen praatte, een leeghoofd voelde, iemand die geen vat meer op de realiteit heeft. Terwijl ze stapvoets door Bristol Avenue reden, zei hij: ‘Ik kan me de tijd nog heugen dat je overal in Orange County heen kon gaan en nóóit in een file stond.’

‘Niet zo lang geleden.’

‘Ik kan me nog herinneren dat je niet op de wachtlijst van een projectontwikkelaar hoefde te staan als je een huis wilde kopen. Toen was de vraag nog niet vijf keer zo groot als het aanbod.’

‘Ja.’

‘En ik kan me nog herinneren dat er in Orange County overal sinaasappelboomgaarden waren.’

‘Ik ook.’

Bobby zuchtte. ‘Moet je mij nou eens horen, net een ouwe lul, wauwelen over hoe goed alles vroeger was. Straks ga ik ook nog verkondigen hoe mooi de wereld was toen er nog dinosaurussen rondliepen.’

‘Dromen,’ zei Clint. ‘Iedereen heeft een droom, en geen droom is populairder dan de Californische droom. Dus de mensen blijven komen, al zijn er nu al zoveel dat de droom al lang niet meer te verwezenlijken is, niet de oorspronkelijke droom waarmee het allemaal begonnen is. Natuurlijk is het misschien wel goed dat een droom onbereikbaar blijft, of tenminste bijna onbereikbaar. Als het te gemakkelijk is, stelt het niets voor.’

Bobby verbaasde zich over de lange woordenstroom van Clint, maar wat hem nog meer verbaasde, was dat de man over zoiets ontastbaars als dromen sprak. ‘Jij bent al een Californiër, dus wat is jouw droom?’

Na een korte aarzeling zei Clint: ‘Dat Felina op een dag zal kunnen horen. Er worden tegenwoordig zo veel medische ontdekkingen gedaan, nieuwe behandelingen en technieken.’

Terwijl Clint de Bristol Avenue verliet om de zijstraat in te slaan waar de Palomar Laboratoria aan stonden, bedacht Bobby dat het een goede droom was, een verdraaid mooie droom, misschien zelfs beter dan die van hem en Julie om vervroegd met pensioen te gaan en de kans te krijgen Thomas uit Cielo Vista te halen en bij hen te laten wonen.

Ze zetten de auto op het parkeerterrein naast het kolossale betonnen gebouw waarin de laboratoria waren ondergebracht. Toen ze naar de voordeur liepen, zei Clint: ‘O ja, de receptioniste hier denkt dat ik homofiel ben, en dat vind ik prima.’

‘Wat?’

Clint ging naar binnen zonder nog iets te zeggen, en Bobby volgde hem naar de receptie. Daar zat een aantrekkelijk blondje.

‘Hallo, Lisa,’ zei Clint.

‘Hallo!’ Ze accentueerde haar reactie door haar kauwgom te laten knallen.

‘Dakota & Dakota.’

‘Ik weet het nog,’ zei ze. ‘Je materiaal is klaar. Ik ga het even halen.’ Ze keek naar Bobby en glimlachte, en hij glimlachte ook, al vond hij de uitdrukking op haar gezicht een beetje vreemd.

Toen ze met twee grote, dichte bruine enveloppen terugkwam – een met het etiket monsters, de ander met analyses – gaf Clint de tweede aan Bobby. Ze gingen een paar stappen van de balie vandaan. Bobby scheurde de envelop open en nam de papieren door. ‘Kattenbloed.’

‘Meen je dat?’

‘Ja. Toen Frank in dat motel wakker werd, zat hij onder het kattenbloed.’

‘Ik wist wel dat hij geen moordenaar was.’

‘Die kat denkt daar misschien anders over,’ zei Bobby.

‘En dat andere spul?’

‘Nou … er staan hier nogal wat technische termen … maar waar het op neerkomt, is dat het is wat het lijkt. Zwart zand.’

Clint ging naar de receptie terug en zei: ‘Lisa, weet je nog dat we het over een strand met zwart zand op Hawaï hadden?’

‘Kaimu,’ zei ze. ‘Het is daar geweldig.’

‘Ja, Kaimu. Is dat het enige?’

‘Het enige strand met zwart zand, bedoel je? Nee. Er is ook Punaluu, daar is het ook heerlijk. Die twee stranden zijn op het grote eiland. Ik denk dat er ook nog wel zulke stranden op de andere eilanden zijn, want er zijn daar toch overal vulkanen?’

Bobby kwam bij hen staan. ‘Wat heeft het met vulkanen te maken?’

Lisa nam haar kauwgom uit haar mond en legde het op een stukje papier. ‘Nou, heb ik het goed begrepen, dan stroomt er hete lava in de zee, en als die bij het water komt, krijg je enorme explosies, en dan vliegen er miljarden en miljarden van die hele kleine stukjes zwart glas in het rond. De golven wrijven die stukjes honderden jaren over elkaar, tot ze helemaal vermalen zijn en een soort zand zijn geworden.’

‘Hebben ze die stranden alleen op Hawaï?’ vroeg Bobby zich af.

Ze haalde haar schouders op. ‘Waarschijnlijk. Clint, is hij je … vriend?’

‘Ja,’ zei Clint.

‘Ik bedoel, je weet wel, je goede vriend?’

‘Ja,’ zei Clint zonder naar Bobby te kijken.

Lisa knipoogde naar Bobby. ‘Zeg, zorg dat Clint je naar Kaimu meeneemt, want ik zal je wat vertellen – het is geweldig om daar ’s nachts op een zwart strand te liggen en de liefde te bedrijven onder de sterren, niet alleen omdat het zacht is, maar ook omdat zwart zand het maanlicht niet weerkaatst, zoals gewoon zand doet. Het lijkt net of je in de ruimte zweeft, overal duisternis om je heen, het maakt je zintuigen veel scherper, als je begrijpt wat ik bedoel.’

‘Klinkt fantastisch,’ zei Clint. ‘Tot kijk, Lisa.’ Hij liep naar de deur.

Toen Bobby zich omdraaide om Clint te volgen, zei Lisa: ‘Zorg je dat hij met je naar Kaimu gaat? Je zult je geweldig amuseren.’

Buiten zei Bobby: ‘Clint, je hebt het nodige uit te leggen.’

‘Heb je haar niet gehoord? Die kleine stukjes zwart glas …’

‘Daar heb ik het niet over. Hé, je loopt zowaar te grijnzen. Ik geloof niet dat ik je ooit heb zien grijnzen. Ik geloof niet dat ik het een mooi gezicht vind om jou te zien grijnzen.’

42

Om negen uur was Lee Chen op kantoor verschenen. Hij had een flesje spuitwater met sinaasappelsmaak opengetrokken en zich te midden van zijn dierbare hardware in de computerkamer geïnstalleerd, waar Julie op hem had zitten wachten. Hij was een meter vijfenzestig, slank maar pezig, met een warme donkergele gelaatskleur en ravenzwart haar dat in een soort punkstijl omhoog was gekamd. Hij droeg rode tennisschoenen en sokken, een wijde zwarte katoenen broek met witte riem, een zwart en antracietgrijs overhemd met een subtiel bladpatroon, en een zwart jasje met smalle revers en grote schoudervullingen. Hij was de meest modieus geklede medewerker van Dakota & Dakota, zelfs vergeleken met Cassie Hanley, hun receptioniste, die er rond voor uitkwam dat kleding een van de belangrijkste dingen in haar leven was.

Terwijl Lee voor zijn computers zat en slokjes spuitwater nam, vertelde Julie hem wat er in het ziekenhuis was gebeurd. Ze liet hem de print-outs zien van de informatie die Bobby eerder die morgen had bemachtigd. Frank Pollard zat bij hen in de derde stoel, waar Julie hem in het oog kon houden. Gedurende het hele gesprek toonde Lee op geen enkel punt ook maar enige verbazing. Het leek wel of zijn computers hem zo’n enorme wijsheid verschaften dat niets – zelfs bovennatuurlijke verplaatsing niet – hem nog kon verbazen. Julie wist dat Lee, net als ieder ander in de Dakota & Dakota-familie, nooit iemand iets over de aangelegenheden van een cliënt zou vertellen, maar ze wist niet hoeveel van zijn superkalme houding echt was en hoeveel een masker dat hij iedere morgen opzette, voor- of nadat hij zijn ultramodieuze kleren aantrok.

Hoewel zijn onverstoorbare nonchalance misschien voor een deel geveinsd was, was zijn talent voor computers zonder enige twijfel helemaal echt. Toen Julie klaar was met haar samenvatting van de recente gebeurtenissen, zei Lee: ‘Goed, wat heb je nu van me nodig?’ Noch hij noch zij betwijfelde dat hij uiteindelijk aan alle gewenste informatie kon komen.

Ze gaf hem een stenobloc. De eerste tien pagina’s waren gevuld met dubbele rijen serienummers van bankbiljetten. ‘Dit zijn nummers van biljetten uit elk van de zakken met geld die we voor Frank bewaren. Kun je uitzoeken of er iets met dat geld is – of het bijvoorbeeld gestolen is, of afkomstig uit losgeld of afpersingsgeld?’

Lee keek de lijsten vlug door. ‘Geen opeenvolgende nummers? Dat maakt het moeilijker. Meestal houdt de politie de serienummers van gestolen geld alleen bij als het om gloednieuwe biljetten met opeenvolgende nummers gaat.’

‘Dit geld is voor het merendeel al een tijdje in omloop geweest.’

‘Er is een kleine kans dat het van losgeld of afpersingsgeld afkomstig is, zoals je zei. De politie noteert in zulke gevallen alle nummers voordat ze het slachtoffer het geld laten wegbrengen, voor het geval de dader kans ziet weg te komen. De kans lijkt me klein, maar ik kan het proberen. Verder nog iets?’

‘Vorig jaar is in Garden Grove een compleet gezin, achternaam Farris, vermoord.’

‘Dat was mijn schuld,’ zei Frank.

Lee steunde met zijn ellebogen op de armleuningen van zijn stoel, leunde achterover en maakt een brug van zijn vingers. Hij leek nu net een wijze Zenmeester die zich, omdat hij op het vliegveld een verkeerde koffer kreeg, gedwongen zag de kleren van een avant-gardekunstenaar aan te trekken. ‘Niemand gaat echt dood, meneer Pollard. De mensen gaan alleen hiervandaan. Het is goed om te rouwen, maar zo’n schuldgevoel is zinloos.’

Hoewel ze te weinig computerfanaten kende om zekerheid te hebben, vermoedde Julie dat er niet veel waren die kans zagen de harde realiteit van wetenschap en technologie te combineren met religie. Maar Lee was juist door zijn werk met computers en zijn belangstelling voor moderne fysica tot een geloof in God gekomen. Hij had haar eens uitgelegd waarom een diep begrip van de dimensieloze ruimte binnen een computernetwerk, gecombineerd met de kennis die een moderne fysicus van het universum had, onvermijdelijk tot geloof in een Schepper leidde, maar ze had hem niet kunnen volgen.

Ze gaf Lee Chen de data en gegevens van de Farris- en Romanmoorden. ‘We denken dat ze allemaal door dezelfde dader zijn omgebracht. Ik heb geen idee van zijn echte naam, dus noem ik hem Meneer Blauw Licht. Omdat het erg gewelddadige moorden waren, vermoeden we dat hij een massamoordenaar is en een heleboel slachtoffers op zijn geweten heeft. Als we gelijk hebben, pleegt Meneer Blauw Licht die moorden op ver uit elkaar gelegen plaatsen of wist hij zijn sporen zo goed uit dat de pers nooit een verband tussen de misdrijven kan leggen.’

‘Anders had het wel met grote koppen op de voorpagina’s gestaan,’ zei Frank. ‘Vooral omdat die kerel zijn slachtoffers vaak bijt.’

‘Maar omdat de computers van de meeste politiekorpsen tegenwoordig met elkaar in contact staan,’ zei Julie, ‘heeft de politie misschien wél een verband gelegd. Het is best mogelijk dat er momenteel discreet onderzoek wordt gedaan. We moeten weten of een politiekorps in Californië – of zelfs de fbi – achter Meneer Blauw Licht aan zit, en we moeten weten of ze iets over hem ontdekt hebben, hoe onbeduidend het ook lijkt.’

Lee glimlachte. In zijn donkere gezicht waren zijn tanden net staafjes glimmend-wit ivoor. ‘Dat betekent dat ik verder moet gaan dan de vrij toegankelijke bestanden in hun computers. Ik moet codes breken, van de ene dienst na de andere, helemaal tot aan de fbi.’

‘Moeilijk?’

‘Erg moeilijk. Maar ik heb enige ervaring.’ Hij schoof de mouwen van zijn jasje verder omhoog en ging voor het toetsenbord zitten alsof hij een concertpianist was die aan een Mozart-uitvoering begon. Hij aarzelde en wierp een zijdelingse blik op Julie. ‘Ik ga indirect op hun systemen af, dan kunnen ze moeilijk nagaan waar ik ben. Ik zal geen gegevens beschadigen en geen inbreuk op de nationale veiligheid maken, dus waarschijnlijk merken ze niet eens dat ik bezig ben. Maar als iemand ziet dat ik in die systemen rondsnuffel en kans ziet erachter te komen wie ik ben, kan dat jou je detectivevergunning kosten.’

‘Dan neem ik alle schuld op me. Bobby mag zijn vergunning dan houden, dus het bureau kan blijven bestaan. Hoe lang gaat dit duren?’

‘Vier of vijf uur, misschien langer, misschien veel langer. Kan iemand me tussen de middag wat te eten brengen? Dan kan ik hier doorwerken.’

‘Goed. Wat wil je hebben?’

‘Een Big Mac, een dubbele frites, een vanille-shake.’

Julie trok een vies gezicht. ‘Hoe kan een hightechjongen als jij nou nooit van cholesterol gehoord hebben?’

‘Ik heb ervan gehoord, maar het kan me niet schelen. Als we nooit echt sterven, kan cholesterol me niet doden. Het kan me alleen een beetje eerder uit dit leven halen.’

43

Archer van Corvaire maakte een spleet in de Levolor-jaloezieën en gluurde door het dikke kogelvrije glas in de voordeur van zijn winkel in Newport Beach. Hij keek argwanend naar Bobby en Clint, hoewel hij hen kende en wist dat ze zouden komen. Ten slotte maakte hij de deur open en liet hen binnen.

Van Corvaire was ongeveer vijfenvijftig, maar hij besteedde veel tijd en geld aan de instandhouding van een jeugdig uiterlijk. Om de tijd te slim af te zijn had hij dermabrasie, facelifts en liposuctie ondergaan, en om de natuur te verbeteren had hij zijn neus, wangen en kin laten verbouwen. Hij droeg zo’n subliem toupetje dat het zonder meer voor eigen, zwartgeverfd haar zou kunnen doorgaan – ware het niet dat hij die illusie zelf verstoorde door geen genoegen te nemen met minder dan een weelderig onnatuurlijk soort pompadoerkapsel. Als hij ooit met dat toupetje in een zwembad ging, zou het net een commandotoren van een onderzeeboot lijken.

Nadat hij de twee grendels weer voor de deur had geschoven, keek hij Bobby aan. ‘Ik doe ’s morgens nooit zaken. Ik maak alleen ’s middags afspraken.’

‘We stellen het op prijs dat je een uitzondering voor ons hebt willen maken,’ zei Bobby.

Van Corvaire slaakte een diepe zucht. ‘Nou, wat is er?’

‘Ik heb een steen die ik door jou wil laten taxeren.’

Hij kneep zijn oogleden halfdicht, en dat was niet mooi om te zien, want zijn ogen waren al zo smal als die van een fret. Voordat hij dertig jaar geleden zijn naam veranderde, had hij Jim Bob Spleener geheten, en wanneer hij zo argwanend tuurde, leek hij heel sterk op een Spleener en helemaal niet op een Van Corvaire. ‘Een taxatie? Is dat alles wat je wilt?’

Hij leidde hen door de kleine maar luxe-ingerichte winkel: gipsplafond met stijlvol patroon, wanden van gebleekte suède, witte eikenhouten vloeren, verkoopruimte met tapijt van Patterson, Flynn & Martin in de tinten perzikgeel, lichtblauw en zandsteengrijs, een moderne witte sofa geflankeerd door geloogde tafels van Bau, vier elegante rotanstoelen bij een ronde tafel met een glazen blad dat dik genoeg was om een klap met een moker te overleven.

Aan de linkerkant stond een kleine vitrine. Van Corvaire deed vrijwel uitsluitend zaken op afspraak. Zijn juwelen werden speciaal ontworpen voor de superrijken en smakelozen, mensen die het nodig vonden om met een halssnoer van honderdduizend dollar naar een liefdadigheidsdiner van duizend dollar per couvert te gaan en daar absoluut niet de ironie van inzagen.

De achterwand was bedekt met spiegels, en al die tijd dat ze door de winkelruimte liepen, bekeek van Corvaire zichzelf met zichtbaar welbehagen. Totdat hij door de deur naar zijn werkruimte ging, nam hij zijn blik nauwelijks van zijn spiegelbeeld weg.

Bobby vroeg zich af of die kerel ooit zo door zijn spiegelbeeld geboeid werd dat hij er recht tegenop botste. Hij mocht Jim Bob Van Corvaire niet, maar die narcistische griezel bezat een grote kennis van edelstenen en juwelen en die kwam vaak goed van pas.

Jaren geleden, toen Dakota & Dakota Investigations nog gewoon Dakota Investigations was, had Bobby de juwelier geholpen een fortuin aan losse diamanten terug te krijgen dat door een minnares was gestolen. De oude Jim Bob wilde zijn diamanten erg graag terug hebben, maar hij wilde niet dat de vrouw naar de gevangenis ging. Daarom wendde hij zich niet tot de politie maar tot Bobby. Dat was het enige zachte plekje dat Bobby ooit bij Van Corvaire had bemerkt. In de volgende jaren was ook dat plekje ongetwijfeld met een dikke laag eelt bedekt.

Bobby viste een van de rode stenen ter grootte van een knikker uit zijn zak. Hij zag dat de juwelier zijn ogen wijd opensperde.

Terwijl Clint aan zijn ene kant stond en Bobby over zijn schouder meekeek, zat Van Corvaire op een hoge kruk aan een werkbank en bestudeerde de ruw bijgewerkte steen met een loep. Toen legde hij hem op het verlichte glazen plateautje van een microscoop en bestudeerde hem onder die veel sterkere vergroting.

‘Nou?’ vroeg Bobby.

De juwelier gaf geen antwoord. Hij stond op, duwde hen met zijn elleboog opzij en ging naar een andere kruk, verderop aan de werkbank. Daar gebruikte hij een weegschaal om de steen te wegen en een andere om het soortelijk gewicht met dat van andere edelstenen te vergelijken.

Ten slotte ging hij naar een derde kruk, die voor een bankschroef stond. Uit een la nam hij een ringendoosje, waaruit hij drie grote, geslepen edelstenen nam die hij op een stukje blauw fluweel legde. ‘Waardeloze diamanten,’ zei hij.

‘Mij lijken het mooie stenen,’ zei Bobby.

‘Te veel onzuiverheden.’

Hij koos een van die stenen en zette hem in de bankschroef vast. Vervolgens nam hij de rode schoonheid in een tangetje en gebruikte een van de scherpere randen om over een glad facet van de diamant in de bankschroef te krassen. Hij oefende daarbij een flinke druk uit. Daarna legde hij het tangetje en de rode edelsteen weg, pakte een andere juweliersloep, boog zich naar voren en bestudeerde de waardeloze diamant.

‘Een krasje,’ zei hij. ‘Diamant snijdt diamant.’ Hij hield de rode steen tussen duim en wijsvinger en keek er gefascineerd – en bijzonder begerig – naar. ‘Hoe kom je hieraan?’

‘Kan ik je niet vertellen,’ zei Bobby. ‘Dus het is maar een rode diamant?’

‘Maar een rode diamant? De rode diamant is misschien wel de zeldzaamste edelsteen ter wereld! Je moet hem door mij laten verkopen. Ik heb cliënten die een vermogen willen betalen om deze steen als middelpunt van een halssnoer of hanger te hebben. Ook als hij definitief is geslepen, is hij waarschijnlijk nog te groot voor een ring. Hij is kolossaal!’

‘Wat is hij waard?’ vroeg Clint.

‘Dat is moeilijk te zeggen zolang hij niet definitief is geslepen. In ieder geval miljoenen.’

‘Miljoenen?’ zei Bobby sceptisch. ‘Hij is groot, maar niet zó groot.’

Van Corvaire maakte zijn blik nu eindelijk van de steen los en keek naar Bobby op. ‘Je begrijpt het niet. Tot nu toe waren er, voor zover bekend, maar zeven rode diamanten op de wereld. Dit is de achtste. En als hij definitief geslepen is, is hij een van de twee grootste. Deze steen is zoveel waard dat je eigenlijk geen bedrag meer kunt noemen.’

Buiten Archer van Corvaires kleine winkel, waar het drukke verkeer over de Pacific Coast Highway denderde en de zonnestralen als discolampen op het chroom en glas schitterden, kon je je bijna niet voorstellen dat de rest van Newport Harbor met zijn mooie jachten vlak achter de gebouwen aan de overkant van de straat lag. In een helder ogenblik besefte Bobby dat zijn hele leven (en misschien ook dat van bijna ieder ander) te vergelijken was met deze straat op dit tijdstip: een en al drukte en lawaai, schittering en beweging, een wanhopige haast om uit de kudde weg te komen, om iets te bereiken en het koortsachtig jachten en jagen te boven te komen en eindelijk eens in alle rust te kunnen nadenken – terwijl die rust al die tijd vlakbij te vinden was, aan de andere kant van de straat, net uit het zicht. Dit besef versterkte een voorgevoel dat hij toch al had, namelijk dat de zaak-Pollard een val was – of beter gezegd, een tredmolen die sneller en sneller rondging naarmate hij met meer koortsachtige ijver zijn best deed om vastigheid onder zijn voeten te krijgen. Hij bleef enkele ogenblikken bij het open portier van de auto staan en voelde zich verstrikt, gekooid. Op dat moment wist hij niet goed waarom hij ondanks de duidelijke gevaren bereid was geweest zich over Franks problemen te ontfermen en alles wat hem dierbaar was op het spel te zetten. Hij wist nu dat de redenen die hij naar voren had gebracht – sympathie voor Frank, nieuwsgierigheid, de opwinding van een totaal ander soort werk – niet meer dan rechtvaardigingen waren geweest, geen echte redenen, en dat zijn werkelijke motivatie hemzelf nog volkomen duister was.

Nerveus stapte hij in de auto en trok het portier dicht. Clint startte de motor.

‘Bobby, hoeveel rode diamanten denk je dat er in die weckfles zitten? Honderd?’

‘Meer. Een paar honderd.’

‘Met een waarde van … honderden miljoenen?’

‘Misschien wel een miljard of meer.’

Ze keken elkaar aan en zwegen een hele tijd. Niet dat ze geen woorden konden vinden om de situatie te beschrijven: nee, er was juist te veel te zeggen en ze wisten niet waar ze moesten beginnen.

Ten slotte zei Bobby: ‘Maar je zou die stenen niet in contanten kunnen omzetten, in ieder geval niet snel. Je zou ze in de loop van de jaren een voor een op de markt moeten brengen, anders zouden ze niet zeldzaam meer zijn en dan zijn ze ook niet veel meer waard. Bovendien zou je geen ongewenste aandacht willen trekken. Voor je het weet, worden er vragen gesteld waar je geen antwoord op hebt.’

‘Nou zijn ze al honderden jaren op zoek naar diamanten, op de hele wereld, en ze hebben maar zeven rode gevonden … hoe komt Frank in godsnaam aan een hele weckfles vol?’

Bobby schudde zijn hoofd en zei niets.

Clint greep in zijn broekzak en haalde een van de diamanten tevoorschijn, kleiner dan het exemplaar dat Bobby door Archer van Corvaire had laten bekijken. ‘Ik had deze mee naar huis genomen om hem aan Felina te laten zien. Ik wou hem in de weckfles terugleggen toen ik op kantoor kwam, maar jij duwde me weer naar buiten voor ik de kans kreeg. Nu ik weet wat het is, wil ik hem geen minuut langer in mijn bezit hebben.’

Bobby nam de steen aan en deed hem bij de grotere diamant in zijn zak. ‘Dank je, Clint.’

De studeerkamer van professor Dyson Manfred in zijn huis in Turtle Rock was de onbehaaglijkste plaats waar Bobby ooit was geweest. De vorige week had hij zich plat op zijn buik op de vloer van zijn bestelwagen meer op zijn gemak gevoeld, toen hij probeerde te voorkomen dat hij door automatisch geweervuur aan flarden werd geschoten – alles beter dan dit hier, tussen Manfreds collectie veelpotige, schilddragende, glinsterende en uiterst weerzinwekkende exotische insecten.

Telkens weer zag Bobby vanuit zijn ooghoek iets bewegen in een van de vele met glas bedekte kastjes aan de muur, maar wanneer hij zich dan omdraaide om te kijken welk verschrikkelijk wezen op het punt stond de vrijheid te kiezen, bleek zijn angst ongegrond. Al die afgrijselijke exemplaren zaten roerloos vastgespeld, allemaal netjes op een rij. Hij zou hebben gezworen dat hij in de ondiepe laden van de vele kasten dingen hoorde ritselen en glibberen, maar hij nam aan dat die geluiden ingebeeld waren, net als de denkbeeldige bewegingen die hij vanuit zijn ooghoek zag.

Hoewel hij natuurlijk al wist dat Clint een geboren stoïcijn was, stond Bobby versteld van de onverschilligheid die zijn medewerker in deze nachtmerrieachtige omstandigheden aan de dag legde. Dit was een werknemer die hij nooit mocht verliezen. Hij besloot ter plekke dat hij Clint diezelfde dag nog een aanzienlijke opslag zou geven. Bobby vond professor Manfred bijna even verontrustend als zijn collectie. De lange, magere entomoloog met zijn lange armen en benen leek te zijn voortgekomen uit een paring van een professionele basketbalspeler en een van die dunne Afrikaanse insecten die je in natuurfilms zag maar die je nooit in het echte leven hoopte tegen te komen.

Manfred had zijn stoel opzijgeschoven en stond achter zijn bureau; Bobby en Clint stonden ervoor. Hun aandacht was gericht op een zestig centimeter lang, dertig centimeter breed laboratoriumblad van wit email dat op het midden van het bureau stond en waarover een kleine witte doek was gedrapeerd.

‘Ik heb niet geslapen sinds meneer Karaghiosis me dit gisteravond bracht,’ zei Manfred, ‘en ik zal vannacht ook niet veel slapen, want er spoken nog zoveel vragen door mijn hoofd. Dit onderzoek was het fascinerendste van mijn hele loopbaan, en ik betwijfel of ik ooit nog zoiets zal meemaken.’

De felheid waarmee Manfred sprak – en de suggestie dat noch goed voedsel noch goede seks, noch een schitterende zonsondergang noch een voortreffelijke wijn zelfs maar bij benadering zoveel bevrediging kon schenken als het uit elkaar plukken van een insect – gaf Bobby een weeïg gevoel in zijn maag.

Hij keek naar de vierde man in de kamer, al was het alleen maar om zijn aandacht even van hun insectofiele gastheer af te leiden. De man was achter in de veertig, even rond als Manfred hoekig was, even rood als Manfred bleek was, met rossig haar, blauwe ogen en sproeten. Hij zat op een stoel in de hoek en vergde het uiterste van de naden van zijn grijze joggingpak. Zijn handen lagen als vuisten op zijn dikke dijen en hij zag eruit als een Ier uit Boston die een poging had gedaan om met veel eten een carrière als Sumoworstelaar op te bouwen. De entomoloog had deze royaal geproportioneerde waarnemer niet voorgesteld, en Bobby nam aan dat hij dat zou doen zodra hij klaar was. Hij besloot er niet op aan te dringen – al was het alleen maar omdat de ronde man hen allen met een mengeling van verbazing, argwaan, angst en intense nieuwsgierigheid gadesloeg. Bobby had het gevoel dat ze, als hij eindelijk zijn mond open zou doen, niet erg blij zouden zijn met wat hij te zeggen had.

Met zijn lange vingers, zo dun als spinnenpoten – had Bobby insectengif bij zich gehad, hij zou direct aan het spuiten zijn gegaan – nam Dyson Manfred het witte doek van het blad, waarop de resten van Franks insect bleken te liggen: de kop, twee van de poten, een van de uit vele geledingen bestaande scharen en een paar andere, niet te identificeren onderdelen die waren afgesneden en opzij gelegd. Elk gruwelijk fragmentje rustte op een zacht kussentje van een katoenachtig materiaal, ongeveer zoals een juwelier een mooie edelsteen op fluweel legt om hem aan een potentiële koper te laten zien. Bobby staarde naar de kop, zo groot als een pruim, met dat kleine roodblauwe oog, en vervolgens naar de twee grote moddergele ogen die in kleur te veel overeenkomsten vertoonden met die van Dyson Manfred. Bobby huiverde. Het grootste deel van het insect lag nog midden op het blad, op zijn rug. De onderkant was opengesneden, de buitenste weefsellagen waren verwijderd of opzij gevouwen, en de binnenkant lag bloot.

Met de glimmende punt van een dun scalpel, dat hij met gratie en precisie hanteerde, begon de entomoloog hun het ademhalings- en spijsverteringssysteem van het insect te laten zien. Manfred had het telkens over de ‘grote kunst’ van de biologische structuur, maar Bobby zag niets dat aan een schilderij van Matisse kon tippen. Integendeel, de ingewanden van het ding waren nog weerzinwekkender dan de buitenkant. Eén term – ‘polijstkamer’ – kwam hem nogal vreemd voor, maar toen hij om een nadere uitleg vroeg, zei Manfred alleen: ‘Op zijn tijd, op zijn tijd,’ en ging verder met zijn lezing.

Toen de entomoloog klaar was, zei Bobby: ‘Goed, we weten nu hoe het beest in elkaar zit. In hoeverre hebben we daarmee het antwoord op onze vragen? Bijvoorbeeld, waar komt het vandaan?’

Manfred keek hem met een onbewogen gezicht aan.

‘De oerwouden van Zuid-Amerika?’ zei Bobby.

Manfreds eigenaardige oranje ogen waren moeilijk te doorgronden, en zijn stilzwijgen riep vragen op.

‘Afrika?’ zei Bobby. De staarogen van de entomoloog begonnen hem nog nerveuzer te maken dan hij al was.

‘Meneer Dakota,’ zei Manfred ten slotte. ‘U stelt de verkeerde vraag. Laat mij de interessante vragen eens stellen. Wat eet dit schepsel? Nou, om het in de simpelste termen te formuleren die een leek kan begrijpen – het eet een breed scala van mineralen, gesteente en aarde. Wat betekent dit pre …’

‘Het eet grond?’ vroeg Clint.

‘Dat is een nog simpeler manier om het te zeggen,’ zei Manfred. ‘Niet exact, let wel, maar simpeler. We begrijpen nog niet hoe het die substanties afbreekt of hoe het er energie aan onttrekt. Bepaalde aspecten van zijn lichaamsfuncties kunnen we heel duidelijk zien zonder dat we er iets van begrijpen.’

‘Ik dacht dat insecten planten aten, of elkaar of … dood vlees,’ zei Bobby.

‘Dat is ook zo,’ bevestigde de entomoloog. ‘Dit ding is geen insect en behoort ook niet tot enige andere klasse van de stam der geleedpotigen.’

‘Nou, het lijkt anders sterk op een insect,’ zei Bobby. Hij keek nog eens naar het gedeeltelijk opengelegde ding en trok onwillekeurig een vies gezicht.

‘Nee,’ zei Manfred, ‘dit is een wezen dat zich blijkbaar door aarde en steen boort en materiaal in brokken zo groot als dikke druiven kan verteren. En de volgende vraag is: “Als het dat eet, wat scheidt het dan uit?” En het antwoord, meneer Dakota, is dat het diamanten uitscheidt.’

Bobby schrok alsof de entomoloog hem had geslagen.

Hij keek naar Clint, die zo te zien even verbaasd was als Bobby. De zaak-Pollard had al de nodige veranderingen bij de Griek teweeggebracht, en hij was nu ook zijn pokergezicht kwijt.

Met een stem alsof hij dacht dat Manfred hen in de maling nam, zei Clint: ‘Wilt u zeggen dat het aarde in diamanten omzet?’

‘Nee, nee,’ zei Manfred. ‘Het vreet zich systematisch door aderen van diamanthoudende koolstof en ander materiaal, tot het de edelstenen vindt. Dan slikt het ze door met de laag mineralen die eromheen zit, verteert die mineralen, laat de ruwe diamant door de polijstkamer gaan, waar eventueel nog aanwezige vreemde materie wordt weggeschuurd door een krachtig contact met de honderden fijne, draadachtige borstels op de wanden van de kamer.’ Met het scalpel wees hij bij het insect aan wat hij bedoelde. ‘En dan perst het de ruwe diamant er aan de andere kant uit.’

De entomoloog maakte de middelste la van zijn bureau open, haalde er een witte zakdoek uit en vouwde die open. Er lagen drie diamanten op, alle drie veel kleiner dan de steen die Bobby aan Van Corvaire had laten zien maar waarschijnlijk toch nog wel honderdduizenden en misschien zelfs miljoenen dollars waard.

‘Ik heb deze diamanten in verschillende secties van het spijsverteringskanaal gevonden.’

De grootste van de drie was nog voor een deel met een bruin, zwart en grijs gespikkelde korst van mineralen bedekt.

‘Zijn dat diamanten?’ zei Bobby alsof hij van niets wist. ‘Ik heb nog nooit rode diamanten gezien.’

‘Dat had ik ook nooit. Dus ging ik naar een andere hoogleraar, een geoloog die toevallig ook veel van edelstenen weet, en ik haalde hem midden in de nacht uit zijn bed om hem deze stenen te laten zien.’

Bobby wierp een blik op de Ierse Sumoworstelaar, maar de man kwam niet uit zijn stoel en nam niet het woord, dus hij was blijkbaar niet de geoloog.

Manfred legde uit wat Bobby en Clint al wisten – dat die rode diamanten tot de zeldzaamste dingen op aarde behoorden – terwijl zij deden alsof het allemaal nieuw voor hen was. ‘Deze ontdekking bevestigde wat ik al vermoedde, en daarom ging ik regelrecht naar het huis van professor Gavenall en maakte hem kort voor twee uur in de nacht wakker. Hij schoot een trui en een broek aan en we gingen meteen naar mijn huis terug, en sindsdien zitten we hier samen te werken. We konden onze ogen niet geloven.’

Nu stond de dikke man eindelijk op en liep naar de zijkant van het bureau.

‘Roger Gavenall,’ zei Manfred. ‘Roger is geneticus, gespecialiseerd in recombinant-DNA-technieken, en vermaard om zijn creatieve ideeën op het gebied van grootschalige genetische technieken die mogelijkerwijs uit de huidige kennis kunnen voortvloeien.’

‘Sorry,’ zei Bobby. ‘Ik kon het niet meer volgen na “Roger is …”. Het moet in wat simpeler termen worden uitgelegd, vrees ik.’

‘Ik ben geneticus en futurist,’ zei Gavenall. Zijn stem was verrassend melodieus, als die van een gastheer in een televisiequiz. ‘In de nabije toekomst zullen de meeste genetische technieken zich op een microscopische schaal voltrekken – het creëren van nieuwe en nuttige bacteriën, het herstellen van gebrekkige genen in de cellen van mensen om erfelijke zwakheden weg te nemen en erfelijke ziekten te voorkomen. Maar uiteindelijk zullen we heel nieuwe soorten dieren en insecten kunnen creëren. We hebben het dan over grootschalige technieken. Denkt u maar eens aan nuttige dingen als hongerige muskieteneters die het sproeien met Malathion in tropische gebieden als Florida overbodig maken. Koeien die misschien half zo groot zijn als de huidige koeien en in metabolisch opzicht veel efficiënter, zodat ze minder voedsel nodig hebben en toch twee keer zo veel melk geven.’

Bobby wilde de suggestie doen om die twee biologische uitvindingen te combineren. Dan kreeg je een kleine koe die alleen enorme hoeveelheden muskieten at en drie keer zo veel melk produceerde. Maar hij hield zijn mond dicht, want hij wist dat geen van de twee geleerden zijn humor op prijs zou stellen. Trouwens, hij moest toegeven dat hij vooral een grapje wilde maken omdat hij bang was voor de steeds griezeliger trekjes die de zaak-Pollard aannam.

‘Dit ding,’ zei Gavenall, wijzend naar het ontmantelde insect op het laboratoriumblad, ‘is niet iets dat door de natuur is geschapen. Het is duidelijk een door de wetenschap gecreëerde levensvorm, zo verbijsterend doelgericht dat het in feite een biologische machine is. Een diamantzoeker.’

Met een tangetje en het scalpel keerde Dyson Manfred het insect dat geen insect was voorzichtig om. Ze konden nu zijn inktzwarte schaal met een rode tekening langs de rand zien.

Bobby meende een ruisende beweging in veel hoeken van de studeerkamer te horen, en hij wou dat Manfred wat zonlicht in de kamer binnenliet. De ramen waren aan de binnenkant met houten luiken afgedekt en de latjes waren stijf dicht. Insecten hielden van duisternis en schaduw, en de lampen hier waren zo zwak dat Bobby ieder moment verwachtte dat ze uit hun ondiepe laden kwamen ritselen, over zijn schoenen, langs zijn sokken omhoog, en zijn broekspijpen in.

Gavenall liet zijn enorme buik over het bureau hangen en wees naar de rode rand van het schild. ‘Dyson en ik kwamen op een idee. We lieten een afbeelding van dit patroon aan een kennis van de wiskundefaculteit zien, en hij bevestigde dat het een binaire code is.’

‘Zoals de streepjescode op alle boodschappen die je koopt,’ legde de entomoloog uit.

‘U bedoelt dat die rode tekening het nummer van dat beest is?’

‘Ja.’

‘Zoals … nou, een kentekennummer?’

‘Min of meer,’ zei Manfred. ‘We hebben nog geen stukje van de rode materie geanalyseerd, maar we vermoeden dat het een keramisch materiaal is dat op de een of andere manier op de schaal is geschilderd of gespoten.’

Gavenall zei: ‘Ergens op de wereld zijn een heleboel van deze dingen. Ze graven ijverig naar diamanten, rode diamanten, en ze hebben allemaal een gecodeerd serienummer waardoor ze herkenbaar zijn voor degene die ze heeft gemaakt en aan het werk heeft gezet.’

Bobby liet dat even op zich inwerken. Hij probeerde het te zien als een onderdeel van de wereld waarin hij leefde, maar dat wilde hem niet lukken. ‘Goed, professor Gavenall, u kunt zich zulke kunstmatige wezens voorstellen …’

‘Zo is het niet,’ zei Gavenall nadrukkelijk. ‘Het is niet iets dat ik zou bedenken. Ik constateer alleen maar wat het is, wat het moet zijn.’

‘Goed, maar toch zag u wat het moest zijn, en dat is iets wat Clint of ik nooit had klaargespeeld. Dus vertelt u me nu eens – wie zou zoiets als dit vervloekte ding kunnen maken?’

Manfred en Gavenall wisselden een veelbetekenende blik en zwegen beiden een hele tijd, alsof ze het antwoord op die vraag wel wisten maar er liever niet mee voor de dag kwamen. Ten slotte zei Gavenall, met een stem die zo mogelijk een nog dieper timbre had aangenomen: ‘De genetische kennis die je nodig hebt om dit ding te maken bestaat nog niet. We zijn nog niet zover … nog lang niet.’

‘Hoe lang duurt het voor de wetenschap ver genoeg is om dit ding mogelijk te maken?’ zei Bobby.

‘Daar is geen exact antwoord op te geven,’ zei Manfred.

‘Doe eens een gooi.’

‘Tientallen jaren?’ zei Gavenall. ‘Een eeuw? Wie zal het zeggen?’

‘Wacht eens even,’ zei Clint. ‘Wat vertelt u ons nu? Dat dit ding uit de toekomst komt, dat het met een of andere … tijdmachine uit de volgende eeuw is gekomen?’

‘Of dat,’ zei Gavenall, ‘of … het komt helemaal niet uit deze wereld.’

Verbijsterd keek Bobby naar het insect, niet met minder walging maar wel met heel wat meer verwondering en respect dan hij enkele ogenblikken geleden had kunnen opbrengen. ‘Denkt u werkelijk dit een biologische machine kan zijn die door mensen van een andere wereld is gemaakt? Een buitenaards product?’

Manfred bewoog zijn lippen maar bracht geen geluid uit, alsof hij letterlijk met stomheid geslagen werd door wat hij had willen zeggen.

‘Ja,’ zei Gavenall, ‘een buitenaards product. Dat lijkt me waarschijnlijker dan de mogelijkheid dat het door een gat in de tijd of zoiets uit de toekomst is gekomen.’

Intussen bleef Dyson Manfred zijn mond bewegen. Het was een vergeefse poging de stilte te doorbreken die hem bevangen had, en met zijn hoekige kaken zag hij er nu uit als een bidsprinkhaan die op een weerzinwekkend stukje voedsel kauwde. Toen hij eindelijk iets kon uitbrengen, kwamen de woorden in een stortvloed: ‘U moet goed begrijpen dat we dit exemplaar absoluut niet teruggeven. We zouden onze plicht als wetenschapsmensen verzaken als we dit ongelooflijke ding in de handen van leken lieten. We moeten het beschermen en beheren, en dat zullen we ook doen, zonodig met geweld.’

Er kwam een lichte blos van opwinding op het bleke, magere gezicht van de entomoloog. Voor het eerst sinds Bobby hem had ontmoet zag hij er een beetje gezond uit.

‘Zonodig met geweld,’ herhaalde hij.

Bobby twijfelde er niet aan dat hij en Clint die menselijke sprinkhaan en zijn dikke collega moeiteloos in elkaar konden slaan, maar dat was nergens voor nodig. Het kon hem niet schelen of ze dat ding bewaarden – zolang ze maar akkoord gingen met een paar afspraken. Het was niet de bedoeling dat ze deze ontdekking voortijdig in de openbaarheid zouden brengen.

Het enige dat hij nu wilde, was dat ze uit dat torrenhuis weggingen, het warme zonlicht en de frisse lucht in. De ritselende geluiden van de exemplaren in de laden waren weliswaar denkbeeldig, maar ze werden met de minuut harder en koortsachtiger. Straks maakte zijn insectofobie hem nog volstrekt onredelijk en rende hij gillend de kamer door. Hij vroeg zich af of zijn angst te zien was of dat hij zich voldoende onder controle had om die angst te verbergen. Hij voelde een zweetdruppel die over zijn linkerslaap liep, en had het antwoord.

‘Laten we volkomen openhartig zijn,’ zei Gavenall. ‘Het is niet alleen onze plicht tegenover de wetenschap die het noodzakelijk maakt dat we in het bezit van dit exemplaar blijven. Met de onthulling van deze vondst zullen we het in zowel academisch als financieel opzicht helemaal gaan maken. We zijn geen van beiden sukkels op ons terrein, maar hiermee komen we aan de top, de allerhoogste top, en we zijn tot alles bereid om onze belangen te beschermen.’ Zijn blauwe ogen waren enigszins samengeknepen, en zijn open Ierse gezicht was tot een masker van vastbeslotenheid verhard. ‘Ik wil niet zeggen dat ik zou doden om dat exemplaar te houden … maar ik zeg ook niet dat ik dat niet zou doen.’

Bobby zuchtte. ‘Ik heb voor de universiteit veel onderzoek naar de achtergronden van potentiële nieuwe hoogleraren gedaan, dus ik weet dat de academische wereld even hard en gemeen en oneerlijk kan zijn als de politiek of de showbusiness. Ik zal hier geen gevecht om leveren. Maar we moeten afspraken maken over het moment waarop u dit in de openbaarheid mag brengen. Ik wil niet dat u iets doet dat mijn cliënt onder de aandacht van de pers kan brengen, niet voordat we zijn zaak hebben opgelost en zeker weten dat hij … buiten gevaar is.’

‘En wanneer is dat?’ vroeg Manfred.

Bobby haalde zijn schouders op. ‘Een dag of twee. Misschien een week. Ik denk niet dat het veel langer duurt.’

De entomoloog en de geneticus keken elkaar opgetogen aan. Manfred zei: ‘Dat is geen enkel probleem. We zullen veel meer tijd nodig hebben om het exemplaar te bestuderen, ons eerste artikel te schrijven en de strategie te bepalen waarmee we zowel de wetenschappelijke wereld als de media kunnen benaderen.’

Bobby meende dat hij een van de ondiepe laden in de kast achter hem open hoorde schuiven, naar buiten geduwd door het gewicht van een weerzinwekkende stroom gigantische, wriemelende kakkerlakken van Madagaskar.

‘Maar ik neem die drie diamanten mee,’ zei hij. ‘Ze zijn nogal kostbaar, en ze zijn van mijn cliënt.’

Manfred en Gavenall aarzelden, lieten een symbolisch protest horen, maar gingen toen vlug akkoord. Clint nam de stenen en deed ze weer in de zakdoek. De capitulatie van de geleerden overtuigde Bobby ervan dat er meer dan drie diamanten in het beest hadden gezeten, waarschijnlijk minstens vijf. Ze hadden er vast wel een paar achtergehouden ter onderbouwing van hun theorieën.

‘We willen met uw cliënt praten,’ zei Gavenall.

‘Dat moet hij zelf weten,’ zei Bobby.

‘Het is van het grootste belang. We moeten hem absoluut spreken.’

‘Daar moet hij zelf over beslissen,’ zei Bobby. ‘U hebt nu bijna alles wat u hebben wilt. Uiteindelijk wil hij misschien wel praten, en dan hebt u alles. Maar het is niet verstandig om nu aan te dringen.’

De dikke man knikte. ‘Dat is redelijk. Maar vertelt u eens … waar heeft hij dat ding gevonden?’

‘Dat weet hij niet meer. Hij lijdt aan geheugenverlies.’ De la achter hem was nu open. Hij hoorde hoe de schalen van de reusachtige kakkerlakken over elkaar klikten en schraapten. Ze stroomden uit de benauwde ruimte en langs de voorkant van de kast omlaag, in een zwerm op hem af. ‘We moeten nu echt gaan,’ zei hij. ‘We hebben geen minuut de tijd meer.’ Hij ging vlug uit de studeerkamer weg en deed zijn best om er niet uit te zien als iemand die voor zijn leven rende.

Clint volgde hem, evenals de twee professoren, en bij de voordeur zei Manfred: ‘Nu lijkt het net of ik beter verhalen voor een of ander sensatieblad kan gaan schrijven, maar als dit inderdaad een buitenaards product is dat in handen van uw cliënt is gekomen … Denkt u dat hij in een … eh, ruimteschip geweest kan zijn? Die mensen die beweren dat ze zijn ontvoerd en aan boord van een ruimteschip medisch onderzocht zijn … Het schijnt dat ze altijd eerst een periode van geheugenverlies hebben, voordat ze achter de waarheid komen.’

‘Die mensen zijn halvegaren of bedriegers,’ zei Gavenall op scherpe toon. ‘We kunnen ons niet met dat soort dingen inlaten.’ Hij fronste zijn wenkbrauwen, en die frons werd nog dieper en hij zei: ‘Tenzij het in dit geval waar is.’

Bobby, blij dat hij buiten was, keek vanaf de stoep naar hen om en zei: ‘Misschien is het dat. Zo langzamerhand geloof ik alles tot het tegendeel bewezen is. Maar laat ik u dit vertellen … Ik heb zo het gevoel dat wat mijn cliënt overkomt veel vreemder is dan een ontvoering door ruimteschepen.’

‘Veel vreemder,’ bevestigde Clint.

Zonder nog iets te zeggen liepen ze over het pad naar de auto. Bobby maakte zijn portier open en bleef een ogenblik staan. Hij voelde er weinig voor om in Clints Chevrolet te stappen. Na de muffe lucht in Manfreds studeerkamer voelde de zachte bries die van de Irvine-heuvels kwam zo schoon aan.

Hij stak een hand in zijn zak, voelde de drie rode diamanten en zei zacht: ‘Torrestront.’

Toen hij eindelijk in de auto was gestapt en het portier achter zich dicht had getrokken, scheelde het niet veel of hij stak zijn hand onder zijn overhemd om na te gaan of de kruipende dingen die hij daar voelde echt waren.

Manfred en Gavenall stonden op de stoep van het huis. Ze keken naar Bobby en Clint alsof ze half verwachtten dat hun auto zich op zijn achterbumper zou kantelen en recht de lucht in zou schieten voor een rendez-vous met een groot blinkend ruimteschip uit een film van Spielberg.

Clint reed twee straten, ging de hoek om en stopte zodra ze uit het zicht waren. ‘Bobby, hoe in ’s hemelsnaam kwam Frank aan dat ding?’

Bobby kon alleen maar met een wedervraag antwoorden: ‘Naar hoeveel verschillende plaatsen gaat hij als hij zich bovennatuurlijk verplaatst? Het geld, de rode diamanten en dat insect, het zwarte zand – en hoe ver weg zijn sommige van die plaatsen? Echt heel ver weg?’

‘En wie is hij?’ vroeg Clint.

‘Frank Pollard uit El Encanto Heights.’

‘Maar ik bedoel, wie is dat?’ Clint sloeg met zijn vuist tegen het stuurwiel. ‘Wie ter wereld is Frank Pollard uit El Encanto?’

‘Ik denk dat je in feite niet wilt weten wie hij is. Belangrijker is … wát is hij?’

44

Tot zijn verrassing kwam Bobby op bezoek.

De lunch was gegeten voordat Bobby kwam. Het dessert was nog in Thomas’ gedachten. Niet de smaak daarvan. De herinnering. Vanille-ijs, verse aardbeien. Het gevoel dat een dessert je gaf.

Hij was alleen in zijn kamer en zat in zijn stoel. Hij dacht erover een beeldgedicht te maken waarin te zien was hoe het voelde om ijs en aardbeien te eten, niet de smaak maar het goede gevoel, zodat je op een dag, als je geen ijs of aardbeien had, alleen maar naar het gedicht hoefde te kijken en je had datzelfde goede gevoel weer, zonder iets te eten. Natuurlijk kon je in dat gedicht geen plaatjes van ijs of aardbeien gebruiken, want dan was het geen gedicht meer, dan zou je alleen maar zeggen wat voor een goed gevoel ijs en aardbeien je gaven. Een gedicht zei het niet alleen, het liet je het zien en voelen.

Toen kwam Bobby door de deur. Thomas was zo blij dat hij het gedicht vergat, en ze omhelsden elkaar. Er was iemand bij Bobby, maar het was niet Julie, dus Thomas was teleurgesteld. Hij schaamde zich ook, want het bleek dat hij degene die bij Bobby was al een paar keer eerder had ontmoet, in de loop van de jaren, maar hij kon zich hem niet meteen herinneren. Daardoor voelde hij zich dom. Het was Clint. Thomas zei de naam in zichzelf, telkens weer, opdat hij hem de volgende keer misschien zou weten: Clint, Clint, Clint, Clint, Clint.

‘Julie kon niet komen,’ zei Bobby. ‘Ze speelt voor babysitter bij een cliënt.’

Thomas vroeg zich af waarom een baby ooit een detective nodig zou hebben, maar hij vroeg het niet. En waarom spéélde Julie voor babysitter? Hij vroeg zich trouwens ook af hoe een baby voor een detective kon betalen, want hij wist dat detectives als Bobby en Julie voor geld werkten, net als ieder ander, maar baby’s werkten niet, ze waren te klein om iets te doen. Dus waar haalde die baby het geld vandaan om Bobby en Julie te betalen? Hij hoopte dat hun geld hun niet door de neus zou worden geboord, ze werkten er hard genoeg voor.

Bobby zei: ‘Ik moet je van haar zeggen dat ze nog meer van je houdt dan gisteren, en dat ze morgen zelfs nog meer van je zal houden.’

Ze omhelsden elkaar weer, want ditmaal gaf Thomas de omhelzing voor Julie aan Bobby.

Clint vroeg of hij het laatste plakboek met gedichten mocht zien. Hij liep ermee naar de andere kant van de kamer en ging in Dereks stoel zitten, en dat was goed, want Derek was er niet, hij was in de ontspanningsruimte.

Bobby schoof de stoel van de werktafel vandaan. Hij zette hem dichter bij de fauteuil die van Thomas was. Hij ging zitten, en ze vertelden elkaar wat een mooie blauwe dag het was en hoe mooi de bloemen eruitzagen als ze zo fleurig buiten Thomas’ raam stonden.

Een tijdlang spraken ze over een heleboel dingen, en Bobby was grappig – behalve wanneer ze over Julie praatten, dan veranderde hij. Hij maakte zich zorgen om Julie, dat kon je merken. Als hij over haar sprak, was hij net een goed beeldgedicht – hij zei niet wat hem dwarszat, maar hij liet het blijken en liet het je meevoelen. Thomas maakte zich al zorgen om Julie, dus Bobby’s zorgen maakten de zijne alleen maar groter. Hij was nu verschrikkelijk bang om haar.

‘We hebben onze handen vol aan die nieuwe zaak,’ zei Bobby. ‘Daarom kan het wel tot het weekend of het begin van de volgende week duren voor een van ons weer bij je op bezoek kan komen.’

‘Ja, dat is goed,’ zei Thomas, en een groot koud gevoel kwam ergens vandaan en vulde hem helemaal op. Telkens wanneer Bobby de nieuwe zaak ter sprake bracht, die met die baby, was zijn beeldgedicht van zorgen nog gemakkelijker te lezen.

Thomas vroeg zich af of dit de zaak was waarin ze met het Slechte Ding te maken zouden krijgen. Hij was daar tamelijk zeker van. Hij vond dat hij Bobby over het Slechte Ding moest vertellen, maar hij wist niet hoe hij dat moest doen. Hoe hij het ook vertelde, hij zou de domste domme persoon lijken die ooit in Het Tehuis had geleefd. Hij kon beter wachten tot het gevaar veel dichterbij kwam, en dan een heel harde waarschuwing naar Bobby televisiën, die hem zo bang zou maken dat hij naar het Slechte Ding uitkeek en het doodschoot zodra hij het zag. Bobby zou naar een getelevisiede waarschuwing luisteren, want hij zou niet weten waar die vandaan kwam – dat die maar van een dom persoon kwam.

En Bobby kon ook schieten, alle detectives konden schieten, want meestal was het slecht, daar in de buitenwereld, en je wist dat je te maken kreeg met iemand die meteen op je zou schieten, of zou proberen je met een auto te overrijden of je neer te steken of je te wurgen, of – dat zag je ook weleens – je van een gebouw te gooien, of zelfs Het Op Zelfmoord Te Laten Lijken. En omdat de meeste goeien geen pistolen bij zich hadden, moesten detectives die op hen pasten goede schutters zijn.

Na een tijdje moest Bobby gaan. Niet naar de wc maar weer aan het werk. Dus omhelsden ze elkaar opnieuw. En toen waren Bobby en Clint weg, en was Thomas alleen.

Hij ging naar het raam. Keek naar buiten. De dag was goed, beter dan de nacht. Maar zelfs wanneer de zon de meeste duisternis over de rand van de wereld duwde, en zelfs wanneer de rest van de duisternis zich achter bomen en huizen voor de zon verschool, was er slechtheid in de dag. Het Slechte Ding was niet met de nacht over de rand van de wereld gegaan. Het was er nog, ergens in de dag, dat kon je merken.

De vorige nacht, toen hij te dicht bij het Slechte Ding was gekomen en het hem had willen grijpen, was hij zo bang geweest dat hij er snel vandoor ging. Hij had het gevoel dat het Slechte Ding probeerde uit te zoeken wie hij was en waar hij was, en dan naar Het Tehuis zou komen en hem zou opeten zoals het diertjes opat. Daarom had hij zich voorgenomen er niet te dicht meer bij te komen, er ver vandaan te blijven, maar vanwege Julie en de baby kon hij dat nu niet doen. Als Bobby, die zich nooit zorgen maakte, zich zorgen om Julie maakte, dan moest Thomas zich nog meer zorgen om haar maken dan hij al deed. En als Julie en Bobby dachten dat er op de baby moest worden gepast, dan moest Thomas zich ook zorgen om de baby maken, want wat belangrijk voor Julie was, was belangrijk voor hem.

Hij reikte in de dag.

Het was er. Nog ver weg.

Hij kwam niet dichtbij.

Hij was bang.

Maar voor Julie, voor Bobby, voor de baby, zou hij moeten ophouden met bang zijn. Hij zou dichterbij moeten gaan en moeten zorgen dat hij de hele tijd wist waar het Slechte Ding was en of het deze kant opkwam.

45

Jackie Jaxx kwam die dinsdagmiddag pas om tien over vier in het kantoor van Dakota & Dakota, een vol uur nadat Bobby en Clint waren teruggekomen, en tot Julies ergernis was hij een half uur bezig een atmosfeer te creëren waarin hij zijn werk kon doen. Hij vond de kamer te licht, dus sloot hij de luxaflex van de grote ramen, hoewel de vallende winterse schemering en een wolkenbank die van de Stille Oceaan kwam aandrijven de dag al van veel van zijn licht hadden beroofd. Hij probeerde verschillende opstellingen van de drie koperen lampen, die elk in sterkte te variëren waren, zodat hij over een eindeloos aantal mogelijkheden beschikte. Ten slotte zette hij een van de lampen op zeventig watt en een op dertig en liet hij de derde helemaal uit. Hij vroeg Frank de bank naar een van de stoelen te schuiven, was niet tevreden over het resultaat, haalde Julies grote stoel achter het bureau vandaan en zette hem daarin, en zette er vervolgens vier andere stoelen in een halve kring tegenover.

Julie vermoedde dat Jackie best met open luxaflex en alle lampen aan had kunnen werken. Maar hij was een artiest, ook buiten het toneel, en hij kon het niet laten om zich theatraal te gedragen.

De laatste tijd gebruikten goochelaars en illusionisten geen showbizz-namen als The Great Blackwell of Harry Houdini meer. Ze kozen liever voor een naam die tenminste echt leek. Maar Jackie was wat dat betrof nog van de oude stempel. Zoals Houdini’s echte naam Eric Weiss was, zo heette Jackie eigenlijk David Carver. Omdat hij een komische illusionist was, had hij nooit voor mysterieus klinkende namen gekozen. En omdat hij al sinds zijn puberteit tot het nachtclub en Vegas-circuit had willen behoren, had hij gekozen voor een nieuwe naam die helemaal bij dat glitterwereldje paste. Zoals andere kinderen leraar, dokter, makelaar of automonteur wilden worden, zo had de jonge Davey Carver altijd gedroomd dat hij nog eens iemand als Jackie Jaxx zou zijn, en nu leefde hij in zijn eigen droom. Hoewel hij een paar dagen vrij had tussen een kort engagement in Reno en een periode waarin hij het voorprogramma van Neil Diamond in Las Vegas zou verzorgen, droeg Jackie geen spijkerbroek of gewoon pak, maar een outfit die hij ook tijdens een optreden zou kunnen dragen: een zwart vrijetijdspak met smaragdgroene biesjes op de revers en manchetten van het jasje, een bijpassend groen overhemd en zwarte lakleren schoenen. Hij was zesendertig jaar oud, een meter zeventig, mager, ongezond bruin, met haar dat hij inktzwart verfde en tanden die onnatuurlijk, gewelddadig wit waren, dankzij de wonderen van de moderne tandtechniek.

Drie jaar geleden waren Dakota & Dakota in de arm genomen door een hotel in Las Vegas waar Jackie een langlopend contract had. Ze kregen de lastige opdracht om na te gaan wie de chanteur was die de illusionist het grootste deel van zijn inkomen probeerde af te persen. De zaak had veel onverwachte wendingen genomen, maar toen ze de zaak tot een eind hadden gebracht, had het Julie vooral verbaasd dat ze haar aanvankelijke afkeer van de illusionist had overwonnen en hem min of meer sympathiek was gaan vinden. Min of meer.

Ten slotte ging Jackie op de stoel recht tegenover Frank zitten. ‘Julie, willen jij en Clint rechts van mij gaan zitten? Bobby, links, alsjeblieft.’

Julie zag niet in waarom ze niet kon zitten waar ze wilde, maar ze speelde het spelletje mee.

De helft van Jackie’s optreden bestond altijd uit het hypnotiseren en belachelijk maken van mensen uit het publiek. Zijn kennis van hypnotiseertechnieken was zo groot en hij wist zoveel van het functioneren van de menselijke geest in trance, dat hij vaak werd uitgenodigd om samen met artsen, psychologen en hypnotherapeuten aan medische congressen deel te nemen. Misschien hadden ze ook wel een psychiater kunnen overhalen om te proberen met hypnotherapie door Franks geheugenverlies heen te komen, maar het was de vraag of er wel een arts was die zo geschikt was voor dit karwei als Jackie Jaxx. Bovendien, welke fantastische dingen Jackie ook over Frank aan de weet kwam, je kon er altijd op rekenen dat hij zijn mond hield. Hij was Bobby en Julie veel dank verschuldigd, en bij al zijn gebreken was hij een man die zijn schulden betaalde en op zijn minst een rudimentaire trouw bezat, iets wat in de ik-cultuur van de showbusiness erg zeldzaam was.

In het sombere gele licht van de twee koperen lampen, terwijl de wereld achter de dichte luxaflex snel donkerder werd, eiste Jackie’s gladde en doelgerichte stem, vol diepe geronde klanken en met zo nu en dan een dramatisch vibrato, niet alleen Franks aandacht op, maar ook die van alle anderen. Hij gebruikte een afgeschuinde kristallen traan aan een gouden ketting om Franks aandacht op één punt te richten, nadat hij de anderen had aangeraden om niet naar het sieraad maar naar Franks gezicht te kijken, omdat ze anders tegen hun wil in trance konden raken.

‘Frank, kijk naar het licht dat in het kristal blinkt, een erg zacht en mooi licht dat van het ene facet naar het andere springt, een erg warm en aanlokkelijk licht, warm, telkens verspringend …’

Na een tijdje zag Julie, die zelf bijna door Jackie’s stem in slaap was gesust, dat Franks ogen glazig werden.

Naast haar zette Clint de cassetterecorder aan die hij had gebruikt toen Frank hun op de middag van de vorige dag zijn verhaal had verteld.

Jackie liet de ketting nog steeds tussen duim en wijsvinger heen en weer gaan om het kristal aan het eind te laten ronddraaien, en zei: ‘Goed, Frank, je zakt nu weg in een heel ontspannen staat, een diep ontspannen staat, waarin je alleen nog mijn stem zult horen, geen andere, en alleen zult reageren op mijn stem, op geen andere …’

Toen hij Frank in een diepe trance had gebracht en hem alle instructies had gegeven voor de ondervraging die zou volgen, zei Jackie tegen hem dat hij zijn ogen dicht moest doen. Frank deed het. Jackie legde het kristal neer. Hij zei: ‘Wat is je naam?’

‘Frank Pollard.’

‘Waar woon je?’

‘Dat weet ik niet.’

Omdat Jackie eerder die dag telefonisch door Julie op de hoogte was gesteld en wist welke informatie ze van de cliënt wilden hebben, zei hij: ‘Heb je ooit in El Encanto gewoond?’

Een aarzeling. En toen: ‘Ja.’

Franks stem had een vreemde doffe klank. Zijn gezicht was zo mager en doodsbleek dat hij veel weg had van een opgegraven lijk dat op wonderbaarlijke wijze opnieuw tot leven was gewekt om als een brug te fungeren tussen de deelnemers aan een seance en de doden met wie ze in contact wilden treden.

‘Weet je je adres in El Encanto nog?’

‘Nee.’

‘Was je adres Pacific Hill Road 1458?’

Heel even tekenden zich rimpels op Franks voorhoofd af. ‘Ja. Dat heeft … Bobby ontdekt … met de computer.’

‘Maar je kunt je dat huis niet herinneren?’

‘Nee.’

Jackie zette zijn Rolex gelijk en gebruikte toen zijn beide handen om zijn dichte zwarte haar achterover te strijken. ‘Wanneer woonde je in El Encanto, Frank?’

‘Dat weet ik niet.’

‘Je moet me de waarheid vertellen.’

‘Ja.’

‘Je kunt niet tegen me liegen, Frank, en je kunt niets voor me verborgen houden. In de staat waarin je nu verkeert is dat onmogelijk. Wanneer woonde je daar?’

‘Ik weet het niet.’

‘Woonde je daar alleen?’

‘Ik weet het niet.’

‘Weet je nog dat je vannacht in het ziekenhuis was, Frank?’

‘Ja.’

‘En je … verdween?’

‘Dat zeggen ze.’

‘Waar verdween je naartoe, Frank?’

Stilte.

‘Frank, waar verdween je naartoe?’

‘Ik … ik ben bang.’

‘Waarom?’

‘Ik … weet het niet. Ik kan niet denken.’

‘Frank, weet je nog dat je donderdagmorgen in je auto wakker werd, in een straat in Laguna Beach?’

‘Ja.’

‘Je had je handen vol zwart zand.’

‘Ja.’ Frank streek met zijn handen over zijn dijen, alsof hij voelde dat de zwarte korrels aan zijn bezwete handpalmen kleefden.

‘Hoe kwam je aan dat zand, Frank?’

‘Ik weet het niet.’

‘Neem de tijd. Denk erover na.’

‘Ik weet het niet.’

‘Weet je nog dat je later een motelkamer nam … dat je ging slapen … en toen met allemaal bloed wakker werd?’

‘Dat weet ik nog,’ zei Frank, en hij huiverde.

‘Waar kwam dat bloed vandaan, Frank?’

‘Ik weet het niet,’ zei hij doodongelukkig.

‘Het was kattenbloed, Frank. Wist je dat het kattenbloed was?’

‘Nee.’ Zijn oogleden fladderden, maar hij deed zijn ogen niet open. ‘Alleen maar kattenbloed? Echt waar?’

‘Weet je nog dat je die dag een kat bent tegengekomen?’

‘Nee.’

Het was duidelijk dat de ondervragingstechniek agressiever moest worden. Jackie begon in de tijd terug te gaan. Hij bracht Frank geleidelijk tot zijn bevestiging dat hij de vorige avond in het ziekenhuis was opgenomen, en nog verder terug naar het moment dat hij in de nacht van woensdag op donderdag in dat straatje in Anaheim wakker werd en alleen nog maar zijn naam wist. Ergens voorbij dat punt lag misschien zijn geheugen, als hij ertoe gebracht kon worden om door de sluier van zijn geheugenverlies heen te stappen en zijn verleden terug te pakken.

Julie boog zich enigszins in haar stoel voorover en keek langs Jackie Jaxx naar Bobby. Ze vroeg zich af of hij hiervan genoot. Ze nam aan dat het ronddraaiend kristal en de andere hocus pocus aan zijn jongensachtige avontuurlijkheid zou appelleren, en dat hij nu enthousiast zat te kijken.

In plaats daarvan was hij somber. Blijkbaar had hij zijn tanden op elkaar geklemd, want zijn kaakspieren waren gezwollen. Hij had haar verteld wat ze bij Dyson Manfred te horen hadden gekregen, en ze was even verbijsterd geweest als hij en Clint. Maar daarmee was de stemming waarin hij nu verkeerde toch niet helemaal te verklaren. Misschien werkten die insecten in de studeerkamer van de entomoloog nog steeds op zijn zenuwen. Of misschien zat die droom die hij de vorige week had gehad hem nog steeds dwars: het slechte ding komt, het slechte ding …

Ze had geen betekenis aan die droom gehecht, maar begon zich nu af te vragen of het geen profetische droom was geweest. Na alle vreemde dingen die Frank in hun leven had gebracht, was ze wel bereid om wat meer geloof te hechten aan dingen als voortekenen, visioenen en profetische dromen.

Het slechte ding komt, het slechte ding …

Misschien was Meneer Blauw het slechte ding.

Jackie leidde Frank terug naar het straatje, naar het moment dat hij voor het eerst op een vreemde plaats ontwaakte, gedesoriënteerd en helemaal in de war. ‘Ga nu verder terug, Frank, een beetje verder, een paar seconden verder terug, en nog een paar, terug, terug, voorbij de totale duisternis in je hoofd, voorbij die zwarte muur in je geest …’

Sinds de ondervraging was begonnen, leek het of Frank steeds meer in Julies bureaustoel verschrompelde, alsof hij van kaarsvet was en bij een vlam werd gehouden. Hij was ook bleker geworden, voor zover dat nog mogelijk was, zo wit als een kaars. Maar nu hij werd gedwongen om door de duisternis in zijn geest terug te gaan, naar het licht van de herinneringen aan de andere kant, richtte hij zich op, legde zijn handen op de armleuningen van de stoel en klemde zijn vingers zo krampachtig om het vinyl dat de bekleding dreigde te scheuren. Het was of hij groeide, of hij weer net zo groot werd als vroeger, of hij een van de toverdrankjes had ingenomen die Alice in haar avonturen aan het eind van het konijnenhol had gedronken.

‘Waar ben je nu?’ vroeg Jackie.

Franks gesloten ogen begonnen te trillen. Er kwam een ongearticuleerd, gesmoord geluid uit hem. ‘Uh … uh …’

‘Waar ben je nu?’ drong Jackie vriendelijk maar ferm aan.

‘Vuurvliegjes,’ zei Frank bevend. ‘Vuurvliegjes in de storm!’ Hij begon snel, onregelmatig adem te halen, alsof hij moeite had de lucht in zijn longen te krijgen.

‘Wat bedoel je daarmee, Frank?’

‘Vuurvliegjes …’

‘Waar ben je, Frank?’

‘Overal. Nergens.’

‘We hebben hier in het zuiden van Californië geen vuurvliegjes of glimwormen, Frank, dus je moet ergens anders zijn. Denk na, Frank. Kijk nu om je heen en vertel me waar je bent.’

‘Nergens.’

Jackie deed nog enkele pogingen om Frank zijn omgeving te laten beschrijven en hem meer over die vuurvliegjes te laten vertellen, maar het lukte niet.

‘Ga verder met hem,’ zei Bobby. ‘Verder terug.’

Julie keek naar de cassetterecorder in Clints hand en zag de spoelen ronddraaien achter het plastic ruitje.

Met zijn melodieuze, diepe stem, en met verleidelijk ritmische cadansen, gaf Jackie opdracht aan Frank om nog verder dan de vuurvliegjes in de duisternis terug te gaan.

Plotseling zei Frank: ‘Wat doe ik hier?’ Hij had het niet over het kantoor van Dakota & Dakota, maar over de plaats waarheen Jackie Jaxx hem in gedachten had gestuurd. ‘Waarom hier?’

‘Waar ben je, Frank?’

‘Het huis. Wat doe ik hier toch, waarom ben ik hierheen gekomen? Dit is krankzinnig, ik zou hier niet moeten zijn.’

‘Wiens huis is het, Frank?’ vroeg Bobby.

Omdat hij opdracht had gekregen alleen de stem van de hypnotiseur te horen, antwoordde Frank pas toen Jackie de vraag had herhaald. ‘Haar huis. Het is haar huis. Ze is natuurlijk dood, al zeven jaar, maar het is nog steeds haar huis, en dat zal het altijd zijn, het kreng beheerst dat huis, je kunt dat soort kwaad niet vernietigen, nooit helemaal, een deel ervan blijft in de kamers hangen waar ze leefde, in alles wat ze heeft aangeraakt.’

‘Wie was ze, Frank?’

‘Moeder.’

‘Je moeder? Wat was haar naam?’

‘Roselle. Roselle Pollard.’

‘Is dit het huis aan Pacific Hill Road?’

‘Ja. Moet je het toch eens zien, wat een huis, wat een donker huis, wat een slechte plaats. Kunnen de mensen niet zien wat een slechte plaats het is? Kunnen ze niet zien dat daar iets verschrikkelijks leeft?’

Hij huilde. De tranen glinsterden in zijn ogen en stroomden over zijn wangen. Zijn stem was verwrongen van opwinding. ‘Zien ze dan niet wat daar is, wat daar woont, wat zich daar schuilhoudt en zich voortplant op die slechte plaats? Zijn de mensen blind? Of willen ze het gewoon niet zien?’

Julie luisterde gefascineerd naar Franks gekwelde stem en keek naar zijn van angst vertrokken gezicht, helemaal het gezicht van een radeloos en doodsbang kind. Toen wendde ze zich van hem af en keek langs de hypnotiseur om te zien of Bobby op de woorden ‘slechte plaats’ reageerde.

Hij keek naar haar. Aan de schrik in zijn blauwe ogen kon ze meteen zien dat de woorden hem niet waren ontgaan.

Aan de andere kant van de kamer kwam Lee Chen met een stapel print-outs binnen. Hij deed de deur zacht achter zich dicht. Julie hield haar vinger op haar lippen en gaf hem een teken dat hij op de bank moest gaan zitten.

Jackie sprak sussend tegen Frank om diens angst te temperen. Plotseling stootte Frank een scherpe angstkreet uit. Hij klonk meer als een bang dier dan als een mens. Hij ging nog meer rechtop zitten. Hij beefde. Hij deed zijn ogen open maar kon blijkbaar niets in de kamer zien; hij was nog in trance. ‘O, mijn God, hij komt, hij komt nu, de tweeling moet hem hebben verteld dat ik hier ben, hij komt!’

Franks angst was zo puur en intens dat er iets van op Julie oversloeg. Haar hart begon sneller te slaan en ze haalde jachtig en ondiep adem.

Om Frank weer zo rustig te maken dat hij de vragen kon beantwoorden zei Jackie: ‘Rustig maar, Frank. Ontspan je. Niemand kan je iets doen. Er zal niets onaangenaams gebeuren. Wees kalm, ontspannen, kalm …’

Frank schudde zijn hoofd. ‘Nee. Nee, hij komt. Hij komt, en deze keer zal hij me krijgen. Verdomme, waarom ben ik hier teruggekomen? Waarom ging ik terug en gaf hem de kans me te vinden?’

‘Rustig nu …’

‘Hij is daar!’ Frank probeerde overeind te komen, maar kon daar blijkbaar de kracht niet voor vinden en begroef zijn vingers nog dieper in het vinyl van de armleuningen. ‘Hij is daar, en hij ziet me, hij ziet me.’

‘Wie is hij, Frank?’ vroeg Bobby, en Jackie herhaalde de vraag.

‘Candy. Het is Candy!’ Toen hem weer naar de naam van degene voor wie hij zo bang was werd gevraagd, herhaalde hij: ‘Candy.’

‘Hij heet Candy?’

‘Hij zíét me!’

Met een hardere stem dan tevoren zei Jackie: ‘Je zult je ontspannen, Frank. Je zult kalm en ontspannen zijn.’

Maar Franks opwinding werd alleen maar groter. Het zweet was hem uitgebroken. Zijn ogen, gefixeerd op een verre plaats en tijd, keken wild voor zich uit. Zo te zien bracht zijn angst hem in een beklemmende paniek.

‘Ik heb hem nauwelijks nog onder controle,’ zei Jack bezorgd. ‘Ik moet hem eruit halen.’

Bobby schoof naar het puntje van zijn stoel. ‘Nee, nog niet. Straks, maar nu nog niet. Vraag hem naar die Candy. Wie is dat?’

Jackie herhaalde de vraag.

‘Hij is de dood,’ zei Frank.

Met gefronste wenkbrauwen zei Jackie: ‘Dat is geen duidelijk antwoord, Frank.’

‘Hij is de wandelende dood, hij is de levende dood, hij is mijn broer, haar kind, haar favoriete kind, haar gebroed, en ik haat hem, hij wil me doden, daar komt hij aan!’

Met een verwrongen kreet van angst probeerde Frank van de stoel af te komen.

Jackie beval hem te blijven waar hij was.

Frank ging met tegenzin weer zitten, maar zijn angst werd alleen maar groter, want hij kon Candy nog steeds op zich af zien komen. Jack probeerde hem uit die plaats in het verleden weg te halen, naar het heden toe, en uit zijn trance, maar dat lukte niet.

‘Ik moet nu weg, nu, nu,’ zei Frank wanhopig.

Julie maakte zich grote zorgen om hem. Ze had nog nooit iemand gezien die zo pathetisch en kwetsbaar was. Hij baadde in het zweet en beefde onbedaarlijk. Zijn haar was over zijn voorhoofd gevallen, in zijn ogen, maar dat ontnam hem niet het visioen van angst dat hij uit het verleden had opgeroepen. Hij greep de armleuningen van de stoel zo heftig vast dat een nagel van zijn rechterhand zich eindelijk door het vinyl boorde.

‘Ik moet hier weg,’ herhaalde Frank met klem.

Jackie zei dat hij moest blijven zitten.

‘Nee, ik moet van hem weg!’

Tegen Bobby zei Jackie Jaxx: ‘Dit is me nog nooit overkomen. Ik heb hem niet meer onder controle. Moet je hem toch eens zien. Straks krijgt hij nog een hartaanval.’

‘Kom op, Jackie, je moet hem helpen,’ zei Bobby op scherpe toon. Hij kwam van zijn stoel, hurkte naast Frank neer en legde zijn hand geruststellend op die van Frank.

‘Bobby, niet doen,’ zei Clint. Hij stond zo snel op dat hij de cassetterecorder, die op zijn dij had gelegen, liet vallen.

Bobby sloeg geen acht op Clint, want hij werd helemaal in beslag genomen door Frank, die zo heftig schudde dat hij in stukken uiteen dreigde te vallen. De man was als een ketel waarvan de klep vastzat, gevuld tot het kookpunt, niet met stoomdruk maar met manische angst. Het was Jackie niet gelukt hem tot rust te brengen, en Bobby wilde dat nu proberen.

Eerst begreep Julie niet waarom Clint overeind was gesprongen. Toen drong tot haar door dat Bobby iets had gezien dat de rest van hen was ontgaan: vers bloed op Franks rechterhand. Bobby had zijn hand niet alleen op die van Frank gelegd om hem te troosten, maar hij probeerde ook heel voorzichtig Franks hand van de armleuning los te maken, omdat Frank het vinyl had laten scheuren en zijn hand nu telkens weer aan een krammetje openhaalde.

‘Hij komt, ik moet weg!’ Frank liet de stoel los, greep Bobby’s hand en stond op, Bobby met zich mee trekkend.

Plotseling begreep Julie waar Clint bang voor was. Ze stond zo snel op dat ze haar stoel omgooide. ‘Bobby, nee!’

In paniek geraakt door een visioen van zijn moorddadige broer, begon Frank te schreeuwen. Met een gesis als van stoom die uit een locomotief ontsnapt, verdween hij. En nam Bobby met zich mee.

46

Vuurvliegjes in de storm. Het was of Bobby in de ruimte zweefde, want hij wist niet in welke positie zijn lichaam zich bevond, wist niet of hij lag of zat of stond, rechtop of ondersteboven. Het was of hij gewichtloos in een immense leegte hing. Hij kon niets ruiken en niets proeven. Hij kon niets horen. Hij voelde hitte noch kou noch structuur noch gewicht. Het enige dat hij kon zien was een grenzeloze zwartheid die zich leek uit te strekken tot het eind van het universum – en miljoenen en miljoenen kleine vuurvliegjes, vluchtig als vonken, krioelend om hem heen. Eigenlijk wist hij niet eens of hij ze wel zag, want hij wist niet of hij ogen had waarmee hij ze kon zien. Het was meer of hij zich van die vuurvliegjes bewust was, niet via een van zijn gebruikelijke zintuigen, maar dankzij een innerlijk zicht, het oog van de geest.

Eerst raakte hij in paniek. De extreme zintuiglijke deprivatie overtuigde hem ervan dat hij verlamd was, zonder enig gevoel in zijn ledematen of op zijn huid, geveld door een totale hersenbloeding, verdoofd en verblind en vooral verstrikt in een beschadigd brein dat alle verbindingen met de buitenwereld had verbroken.

Toen merkte hij dat hij in beweging was, dat hij niet in de duisternis zweefde, zoals hij eerst had gedacht, maar er met grote snelheid doorheen ging, dat hij als een raket vloog, met een ontzaglijke, huiveringwekkende snelheid. Hij merkte dat hij naar voren werd getrokken alsof hij een pluisje was dat naar een stofzuiger met een kosmische zuigkracht werd getrokken, en overal om hem heen krioelden en buitelden de vuurvliegjes. Het was of hij op een achtbaan was die zo groot en snel was als alleen God voor Zijn eigen genoegen kon maken, hoewel Bobby er geen enkel genoegen aan beleefde om met tomeloze snelheid door de duisternis te vliegen en daarbij niet eens te kunnen schreeuwen.

Hij kwam met zijn voeten op de woudbodem terecht, wankelde nog even en viel toen bijna tegen Frank aan, voor wie hij stond. Frank hield zijn hand nog met een pijnlijke greep omklemd.

Bobby hapte naar lucht. Zijn borst deed pijn; het was of zijn longen verschrompeld waren. Hij zoog de lucht diep in zijn longen, en nog meer, en stootte de lucht weer uit.

Hij zag het bloed, dat ze nu allebei op hun handen hadden. Een visioen van gescheurde bekleding flitste door zijn hoofd. Jackie Jaxx. Bobby herinnerde het zich.

Toen Bobby zich van zijn cliënt los probeerde te trekken, hield Frank hem stevig vast en zei: ‘Niet hier. Nee, ik kan dit niet riskeren. Te gevaarlijk. Waarom ben ik hier?’

Met overal de geur van naaldbomen om zich heen keek Bobby naar het immense woud, dat met diepe schaduwen van avondschemer in nacht overging. De lucht was ijzig koud, en de ruisende takken van de gigantische naaldbomen bogen onder een gewicht van sneeuw, maar hij zag niets dat hem angst inboezemde.

Toen besefte hij dat Frank langs hem keek. Hij draaide zich om en zag dat ze aan de rand van het woud stonden. Een met sneeuw bedekt veld glooide met een lichte helling achter hen omhoog. Boven stond een blokhut, geen rustiek bouwseltje maar een met zorg opgetrokken gebouw waar duidelijk een architect aan te pas was gekomen, een vakantiehuisje van iemand met een groot besteedbaar inkomen. Een mantel van sneeuw was over het grootste dak gedrapeerd, een andere mantel over het dak van de veranda, en beide daken waren versierd met een rand van ijspegels, glinsterend in de laatste stralen van het koude zonlicht. Er brandde geen licht achter de ramen. Er kringelde geen rook op uit een van de drie schoorstenen. Het huis leek volkomen verlaten.

‘Hij weet hiervan,’ zei Frank, nog steeds in paniek. ‘Ik heb het onder een andere naam gekocht, maar hij kwam erachter, en hij kwam hierheen, doodde me hier bijna, en houdt het waarschijnlijk nog steeds in de gaten. Hij zal hier wel geregeld komen kijken, in de hoop me weer te pakken te krijgen.’

Bobby was niet zozeer verdoofd door de vrieskou als wel door het besef dat hij zich bovennatuurlijk vanuit hun kantoor naar deze helling in de Siërra Nevada of een ander gebergte had verplaatst. Ten slotte kon hij weer iets uitbrengen. ‘Frank, wat …’

Duisternis.

Vuurvliegjes.

Snelheid.

Hij sloeg tegen de vloer, rolde met een klap tegen een salontafel en voelde dat Frank zijn hand losliet. De tafel viel om en een vaas en andere decoratieve – en breekbare – voorwerpen sloegen op de hardhouten vloer te pletter.

Hij had een fikse klap op zijn hoofd gehad. Toen hij zich op zijn knieën had opgericht, bleek hij te duizelig te zijn om overeind te kunnen komen.

Frank stond al. Hij keek hijgend om zich heen. ‘San Diego. Dit was ooit mijn flat. Hij kwam erachter. Ik moest hier snel weg.’

Toen Frank zijn hand uitstak om Bobby overeind te helpen, pakte Bobby die hand onwillekeurig aan, de hand die niet gewond was. ‘Er woont nu iemand anders,’ zei Frank. ‘Die zal wel op zijn werk zijn. We hebben geluk.’

Duisternis.

Vuurvliegjes.

Snelheid.

Bobby stond bij een roestig ijzeren hek tussen twee stenen pilasters en keek naar een negentiende-eeuws huis met een half ingezakt afdak, gebroken trapleuningen en kromme treden. Het voetpad was gebarsten en schots en scheef, en het onkruid tierde welig op het ongemaaid gazon. In de avondschemering leek het op een spookhuis uit een kinderboek, en hij vermoedde dat het er bij klaarlichte dag nog veel erger zou uitzien.

Franks mond viel open. ‘Jezus, nee, niet hier!’

Duisternis.

Vuurvliegjes.

Snelheid.

Papieren fladderden van een zwaar mahoniehouten bureau op de vloer, alsof er een wind door de kamer was gegaan, hoewel de lucht nu helemaal stil was. Ze bevonden zich in een studeerkamer met openslaande tuindeuren en wanden vol boeken. Een oude man was uit een leren fauteuil opgestaan. Hij droeg een grijze flanellen broek, een wit overhemd, een blauw vest en hij had een verbaasde blik in zijn ogen.

Frank zei ‘Doc’ en stak zijn vrije hand naar de geschrokken oude man uit.

Duisternis.

Bobby was tot de conclusie gekomen dat alles zo donker en vormloos was omdat hij tijdelijk niet als samenhangend fysiek voorwerp bestond. Hij had geen ogen, geen oren, geen zenuweinden waarmee hij kon voelen. Maar dat besef nam niets van zijn angst weg. Vuurvliegjes.

De miljoenen kleine, wervelende lichtpuntjes waren waarschijnlijk de atomaire deeltjes waaruit zijn vlees was samengesteld, deeltjes die alleen door de kracht van Franks geest werden voortgestuwd.

Snelheid.

Ze waren zich bovennatuurlijk aan het verplaatsen, en dat proces nam waarschijnlijk nauwelijks tijd in beslag. Tussen de fysieke ontbinding en reconstructie gingen maar enkele microseconden voorbij, al leek het veel langer.

Het vervallen huis weer. Dat moest het huis in de heuvels ten noorden van Santa Barbara zijn. Ze stonden een eind van het hek vandaan, bij de Eugenia-heg die om het terrein heen liep.

Frank liet een gesmoorde angstkreet ontsnappen zodra hij zag waar hij was.

Bobby was even bang als Frank dat ze Candy tegen het lijf zouden lopen, en hij was ook bang voor die bovennatuurlijke verplaatsingen …

Duisternis.

Vuurvliegjes.

Snelheid.

Ditmaal doken ze niet rustig en stabiel op, zoals ze in de studeerkamer van de oude man hadden gedaan of in het vervallen huis met het roestige hek, maar met de stunteligheid waarmee ze in dat appartement in San Diego terecht waren gekomen. Bobby strompelde een paar stappen tegen een helling op, nog even stevig in Franks greep als wanneer ze handboeien om hadden gehad, en ze vielen beiden op hun knieën in het zachte, gemaaide gras.

Bobby deed koortsachtige pogingen zich van Frank los te maken, maar Frank hield hem met bovenmenselijke kracht vast en wees naar een grafsteen, amper een meter van hen vandaan. Bobby keek om zich heen en zag dat ze alleen op een kerkhof waren, waar grote koraalbomen en palmen spookachtig opdoemden in het purpergrijze licht van de avond.

‘Hij was onze buurman,’ zei Frank.

Happend naar adem, niet in staat een woord uit te brengen, nog steeds met zijn hand rukkend om aan Franks ijzeren greep te ontsnappen, zag Bobby de naam norbert james kolreen op de granieten grafsteen.

‘Ze liet hem vermoorden,’ zei Frank. ‘Ze liet hem door haar lieve Candy vermoorden omdat ze vond dat hij onbeleefd tegen haar was geweest. Onbeleefd tegen haar! Het gekke kreng.’

Duisternis.

Vuurvliegjes.

Snelheid.

De studeerkamer met de wanden vol boeken. De oude man stond nu in de deuropening en keek naar hen.

Bobby voelde zich alsof hij al urenlang op een achtbaan rondwervelde, op zijn kop met hoge snelheid, telkens weer rond, tot hij niet meer wist of hij eigenlijk nog wel bewoog … of stilstond terwijl de rest van de wereld met grote lussen om hem heen draaide.

‘Ik had hier niet moeten komen, dr Fogarty,’ zei Frank bezorgd. Het bloed droop van zijn gewonde hand en maakte vlekken op een vaalgroen gedeelte van het Chinese tapijt. ‘Candy heeft me hier misschien bij het huis gezien en probeert me misschien te volgen. Ik wil hem niet naar u toe leiden.’

‘Frank, wacht …,’ zei Fogarty.

Duisternis.

Vuurvliegjes.

Snelheid.

Ze stonden in de achtertuin van het vervallen huis, tien of vijftien meter van een veranda vandaan die er even slecht aan toe was als de veranda aan de voorkant. Achter de ramen op de begane grond brandde licht.

‘Ik wil weg, ik wil hier weg,’ zei Frank.

Bobby verwachtte dat ze zich weer bovennatuurlijk zouden verplaatsen, en zette zich al schrap, maar er gebeurde niets.

‘Ik wil hier wég,’ zei Frank weer. Toen ze niet van die plaats naar een andere versprongen, vloekte Frank van ergernis.

Plotseling ging de keukendeur open en kwam er een vrouw tevoorschijn. Ze bleef op de drempel staan en staarde naar hen. Het vale, purperen schemerlicht liet bijna niets van haar zien, en het licht uit de keuken silhouetteerde haar wel maar viel niet op haar gezicht. Of het nu door die vreemde belichting kwam of door de scherpe aftekening van haar figuur, wist Bobby niet, maar ze bood een ontzaglijk erotische aanblik: een silhouet als een fee, gracieus slank en toch duidelijk erg vrouwelijk, een wazig fantoom dat dun gekleed of zelfs naakt was en dat een kreet van verlangen slaakte zonder geluid te maken. Er ging zo’n wellust van die mysterieuze vrouw uit dat ze te vergelijken was met een sirene die schepen op de rotsen liet lopen.

‘Mijn zuster Violet,’ zei Frank met hoorbare angst en walging. Bobby zag iets bewegen bij haar voeten, een zwerm van schaduwen. Ze stroomden de verandatrap af, het gazon op, en hij zag dat het katten waren. Hun ogen waren iriserend in de schemering.

Hij greep Frank nu even hard vast als Frank hem, want inmiddels was hij even bang voor zijn bevrijding als hij daarstraks voor de voortduring van zijn gevangenschap was geweest. ‘Frank, haal ons hier weg.’

‘Dat kan ik niet. Ik heb het niet onder controle.’

Het waren meer dan tien katten, meer dan twintig, nog meer. Toen ze van de veranda af en over het ongemaaide gras renden, maakten ze geen enkel geluid. Opeens gaven ze allemaal tegelijk een schreeuw, alsof ze één wezen waren. Hun kreet van woede en honger genas Bobby op slag van zijn misselijkheid en maakte dat zijn maag zich nu dreigde om te keren van angst.

‘Frank!’

Hij wou dat hij zijn schouderholster niet in het kantoor had afgedaan. Zijn revolver lag nog op Julies bureau, maar toen hij de ontblote tanden van de horde katten zag, geloofde hij dat die zich toch niet door een revolver lieten tegenhouden, in elk geval niet allemaal.

De voorste kat sprong …

Julie stond bij haar bureaustoel, die voor de hypnotische sessie naar het midden van de kamer was geschoven. Ze kon niet bij die stoel vandaan gaan, want toen ze Bobby voor het laatst had gezien, had hij naast die stoel gestaan, en ze had het gevoel dat ze hier het dichtst bij hem was. ‘Hoe lang nu?’

Clint stond naast haar. Hij keek op zijn horloge. ‘Bijna zes minuten.’

Jackie Jaxx was in de badkamer en besprenkelde zijn gezicht met koud water. Lee Chen, nog met een stapel print-outs op de bank, was niet zo ontspannen als hij zes-en-een-halve minuut geleden was geweest. Zijn zen-kalmte had veel te lijden gehad. Hij hield die papieren met beide handen vast alsof hij bang was dat ze uit zijn greep zouden verdwijnen, en zijn ogen waren nu zo wijd opengesperd als op het moment dat Bobby en Frank verdwenen.

Julie voelde zich licht in haar hoofd, zo bang was ze, maar ze was vastbesloten haar zelfbeheersing niet te verliezen. Hoewel ze niets scheen te kunnen doen om Bobby te helpen, kon die gelegenheid zich altijd plotseling voordoen, en ze wilde dan kalm en alert zijn. ‘Vannacht zei Hal dat Frank de eerste keer na ongeveer achttien minuten terugkwam.’

Clint knikte. ‘Dan hebben we nog twaalf minuten te gaan.’

‘Na zijn tweede verdwijning duurde het uren.’

‘Hoor eens,’ zei Clint. ‘Als ze niet binnen twaalf minuten of een uur of drie uur terug zijn, wil dat nog niet zeggen dat er Bobby iets vreselijks is overkomen. Het is niet iedere keer hetzelfde.’

‘Dat weet ik. Waar ik me meer zorgen over maak is … die vervloekte stang van dat bed.’

Clint zei niets.

Ze deed een vergeefse poging om met een kalme stem te spreken. ‘Frank heeft die stang niet teruggebracht. Wat is ermee gebeurd?’

‘Hij brengt Bobby wel terug,’ zei Clint. ‘Hij zal Bobby niet daar achterlaten … waar het ook is dat hij heen gaat.’

Ze wou dat ze daarvan overtuigd was.

Duisternis.

Vuurvliegjes.

Snelheid.

De regen kwam recht omlaag in een warme stortvloed, alsof Bobby en Frank onder een waterval terecht waren gekomen. In een oogwenk plakten hun kleren aan hun lichaam. Er stond geen zuchtje wind, alsof de regen met zijn kracht en hevigheid de wind had neergeslagen. De lucht was dampend vochtig. Ze hadden ver genoeg over de aardbol gereisd om de avondschemering achter zich te hebben gelaten. De zon scheen ergens achter het slagschipgrijze dek van wolken.

Ze lagen ditmaal op hun zij, met hun gezichten naar elkaar als twee dronkenmannen die aan het armworstelen waren geweest en van hun kruk op de vloer van de kroeg waren gevallen, hun handen nog krampachtig in elkaar gewrongen. Maar ze waren niet in een kroeg. Ze werden omringd door weelderig tropisch gebladerte: varens, donkergroene planten met rubberige, diep ingesneden bladeren, vetplanten als klimop over de grond, met bladeren zo dik als wijngom en bessen met de kleur van mandarijntjes.

Bobby trok zich van Frank weg en ditmaal liet zijn cliënt hem los. Hij krabbelde overeind en baande zich een weg door de gladde, sponsachtige, kleverige flora.

Hij wist niet waar hij heen ging en dat kon hem ook niet schelen. Hij moest alleen een beetje afstand scheppen tussen hemzelf en Frank, afstand tussen hemzelf en het gevaar dat Frank nu voor hem vertegenwoordigde. Hij was verbijsterd door alles wat er gebeurd was, overladen met nieuwe ervaringen waarover hij moest nadenken en waarbij hij zich moest aanpassen voordat hij verder kon gaan.

Hij had nog geen vijf stappen gedaan of hij liet het tropisch struikgewas achter zich en kwam op een donker stuk land waarvan de aard hem aanvankelijk ontging. De regen kwam niet in druppeltjes en niet in vlagen omlaag, maar in bulderende zilvergrijze watervallen die het zicht dramatisch beperkten. Het veegde zijn haar ook over zijn ogen, zodat hij nog minder zag. Hij nam aan dat sommige mensen, op een comfortabele stoel voor het raam in een droge kamer, de schoonheid van zo’n stortregen konden inzien, maar er kwam gewoon te veel van dat ellendige water uit de lucht. Het sloeg met een oorverdovend geweld tegen de aarde en de planten. De regen vermoeide hem niet alleen, maar wekte ook een wilde, irrationele woede bij hem op, alsof hij niet met regen maar met spuug werd bekogeld, grote klodders slijmerig spuug, en alsof het bulderen in werkelijkheid het geschreeuw van duizenden toeschouwers was die hem met scheldwoorden en andere beledigingen overlaadden. Hij strompelde over de eigenaardig papperige bodem – niet modderig maar papperig – op zoek naar iemand die hij de schuld van de regen kon geven, iemand die hij kon uitschelden en door elkaar schudden en misschien zelfs stompen.

Maar na zes of acht stappen zag hij de brekers in een tumult van wit schuim over het strand rollen. Hij wist dat hij op een strand van zwart zand stond. Bij dat besef bleef hij abrupt staan.

‘Frank!’ schreeuwde hij, en toen hij achteromkeek, zag hij dat Frank hem volgde, een paar stappen achter hem en diep voorovergebogen, alsof hij een oude man was die bijna niet tegen de regen op kon, of alsof zijn ruggengraat door al dat vocht uit het lood was geraakt. ‘Frank, verdomme, waar zijn we hier?’

Frank bleef staan, rechtte zijn rug enigszins, hief zijn hoofd en knipperde met zijn ogen. ‘Wat?’

Bobby verhief zijn stem nog wat meer en schreeuwde boven het tumult uit: ‘Waar zijn we?’

Frank wees links van Bobby, naar een raadselachtig, in regen gesluierd bouwwerk dat daar als een eeuwenoud schrijn van een vergeten religie stond, zo’n dertig meter verder op het zwarte strand. ‘Een reddingspost!’ Hij wees in de andere richting over het strand, naar een groot houten gebouw dat veel verder van hen af stond maar minder mysterieus was omdat het door zijn grote formaat veel beter te zien was. ‘Restaurant. Een van de populairste op het eiland.’

‘Welk eiland?’

‘Het grote eiland.’

‘Welk groot eiland?’

‘Hawaï. We staan op het strand van Punaluu.’

‘Hier zou ik met Clint naartoe gaan,’ zei Bobby. Hij lachte, maar het was een vreemde, wilde lach waar hij zelf van schrok.

Frank zei: ‘Het huis dat ik kocht en later prijsgaf, staat daarachter.’ Hij wees in de richting vanwaar ze gekomen waren. ‘Met uitzicht op een golfbaan. Ik hield van dat huis. Ik ben daar acht maanden gelukkig geweest. Toen vond hij me. Bobby, we moeten hier weg.’

Frank deed een paar stappen in Bobby’s richting, weg van de papperige bodem en naar het gedeelte van het strand waar het zand steviger was.

‘Dat is ver genoeg,’ beval Bobby toen Frank twee of drie meter van hem vandaan stond. ‘Niet dichterbij komen.’

‘Bobby, we moeten nu weg, nu meteen. Ik kan niet precies bepalen wat er gebeurt. Het gaat zoals het gaat, maar in ieder geval moeten we van dit deel van het eiland weg. Hij weet dat ik hier heb gewoond. Hij kent deze omgeving. En misschien volgt hij ons.’

De razende woede in Bobby werd niet door de regen geblust, maar laaide juist hoger op. ‘Jij vuile leugenaar.’

‘Het is echt waar,’ zei Frank, die blijkbaar van Bobby’s heftigheid was geschrokken. Ze waren dicht genoeg bij elkaar om te kunnen praten zonder te schreeuwen, maar om boven het knetteren en sissen en trommelen en rommelen van de stortregen uit te komen sprak Frank nog harder dan gewoonlijk. ‘Candy kwam hier achter me aan, en hij was erger dan ik hem ooit had meegemaakt, verschrikkelijker, slechter. Hij kwam met een baby in mijn huis, een klein kind dat hij ergens had opgepikt, nog maar een paar maanden oud, waarschijnlijk had hij de ouders gedood. Hij beet in de keel van die arme baby, Bobby, en toen lachte hij en bood me zijn bloed aan, daagde me ermee uit. Hij drinkt bloed, weet je, zij heeft hem bloed leren drinken, en nu geniet hij ervan, hij gedijt op bloed. En toen ik niet samen met hem uit de keel van de baby wilde drinken, gooide hij de baby weg zoals je een leeg bierblikje weggooit, en hij kwam op me af, maar ik … reisde weg.’

‘Ik bedoelde niet dat je over hem had gelogen.’ Een golf kwam verder over het strand dan de andere, en spoelde om Bobby’s voeten en liet kortstondige, fragiele schuimsporen op het zwarte zand achter. ‘Ik bedoelde dat je tegen ons loog over je geheugenverlies. Je weet alles nog. Je weet precies wie je bent.’

‘Nee, nee.’ Frank schudde zijn hoofd en maakte ontkennende gebaren met zijn handen. ‘Ik wist het niet. En misschien weet ik het straks ook niet meer, als ik ophoud met reizen en op één plek blijf.’

‘Leugenaar!’ zei Bobby weer.

Hij bukte zich, schepte handenvol nat zand op en gooide dat in blinde razernij naar Frank, twee handen vol nat zand, en toen nog twee. Hij begon zich te realiseren dat hij zich als een driftig kind gedroeg. Frank deinsde voor het natte zand terug maar wachtte geduldig tot Bobby ophield. ‘Dit is niets voor jou,’ zei hij, toen Bobby eindelijk tot bedaren kwam.

‘Lazer op.’

‘Je woede staat in geen enkele verhouding tot alles wat je meent dat ik je heb aangedaan.’

Bobby wist dat het waar was. Terwijl hij zijn met zand bedekte handen aan zijn overhemd afveegde en op adem probeerde te komen, begon hij te begrijpen dat hij niet kwaad op Frank was, maar op wat Frank voor hem vertegenwoordigde. Chaos. Bovennatuurlijke verplaatsing was een rit door een spookhuis waarin de monsters en gevaren echt waren, waarin de constante dreiging van de dood serieus moest worden genomen, waarin geen regels golden, geen waarden waarop je kon vertrouwen, waar boven beneden was en in uit. Chaos. Ze reden op de rug van een stier die Chaos heette, en Bobby was buiten zichzelf van angst.

‘Gaat het?’ vroeg Frank.

Bobby knikte.

Het was niet alleen een kwestie van angst. Op een niveau dat dieper ging dan het intellect en zelfs het instinct, misschien zo diep als de ziel zelf, voelde Bobby zich beledigd door die chaos. Tot dan toe had hij nooit beseft hoeveel behoefte aan stabiliteit en orde hij had. Hij had zichzelf altijd als een vrijbuiter gezien, iemand die genoot van veranderingen en onverwachte gebeurtenissen. Maar nu zag hij dat hij grenzen had en dat er onder die roekeloze houding die hij soms aannam het regelmatige hart van een ordelievende conservatief sloeg. Hij begreep nu plotseling ook waarom hij zoveel van swingmuziek hield: de elegante en complexe ritmen en melodieën van bigbandjazz appelleerden aan zijn bebop-oppervlakte én aan de geheime zoeker naar orde die in zijn hart huisde. Geen wonder dat hij van Disneytekenfilms hield, waarin Donald Duck uit zijn vel sprong en Mickey met Pluto in de grootste chaos terechtkwam, maar waarin de orde uiteindelijk altijd zegevierde. Niet aan hem besteed was het chaotisch universum van Warner Brothers’ Looney Tunes, waarin rede en logica zelden meer dan een tijdelijke overwinning behaalden.

‘Sorry, Frank,’ zei hij ten slotte. ‘Geef me even de tijd. Dit is er allesbehalve de plaats voor, maar ik heb een openbaring.’

‘Luister, Bobby, alsjeblieft, ik spreek de waarheid. Blijkbaar kan ik me alles herinneren wanneer ik reis. Als ik reis, sloop ik de muur die mijn geheugen blokkeert, maar zodra ik ophoud met reizen, staat de muur weer overeind. Dat maakt deel uit van het degeneratieproces dat ik onderga, denk ik. Of misschien is het alleen maar een wanhopig verlangen om te vergeten wat me in het verleden is overkomen, wat me nu overkomt, en wat me vast en zeker in de toekomst zal overkomen.’

Hoewel er geen wind was opgestoken, waren sommige brandingsgolven nu groter. Ze spoelden ver over het strand, sloegen tegen de achterkant van Bobby’s benen en begroeven, als ze zich terugtrokken, zijn voeten in het steenkoolzwarte zand.

Frank had de grootste moeite het uit te leggen. ‘Je moet weten, reizen is niet gemakkelijk voor mij, zoals het voor Candy is. Hij kan bepalen waar hij heen gaat en wanneer. Hij kan reizen door gewoon te besluiten ergens heen te gaan, gewoon door zich ergens anders te wensen, zoals ik volgens jou zou kunnen doen. Maar ik kan het niet. Mijn talent voor bovennatuurlijke verplaatsing is eigenlijk geen talent, het is een vloek.’ Zijn stem begon te beven. ‘Ik kwam er pas zeven jaar geleden achter dat ik het kon, op de dag dat het kreng stierf. Wij allen, die uit haar schoot kwamen, zijn vervloekt, we ontkomen er niet aan. Ik dacht dat ik eraan kon ontkomen door haar te doden, maar dat maakte me niet vrij.’

Na de gebeurtenissen van het afgelopen uur had Bobby gedacht dat niets hem kon verbazen, maar hij schrok nu toch wel van de bekentenis die Frank had gedaan. Die pathetische, trieste, komisch uitziende man met een buikje en een kuiltje in zijn kin, leek hem absoluut niet tot moedermoord in staat. ‘Heb je je eigen moeder gedood?’

‘Laat haar maar. We hoeven ons niet druk te maken om haar.’ Frank keek achterom naar de struiken waaruit ze gekomen waren, en naar weerskanten langs het strand, maar ze waren nog alleen in de stortregen. ‘Als je haar had gekend, als je onder haar had geleden,’ zei Frank, zijn stem bevend van woede, ‘als je had geweten tot welke gruwelen ze in staat was, had jij ook een bijl genomen om op haar in te hakken.’

‘Je nam een bijl en hakte op je moeder in?’ Dat idiote geluid kwam weer uit Bobby, een lach zo nat als de regen, maar niet zo warm, en opnieuw schrok hij van zichzelf.

‘Ik ontdekte dat ik me bovennatuurlijk kon verplaatsen, toen Candy me in een hoek had gedreven en me wilde doden omdat ik haar had gedood. En alleen dan kan ik reizen – als het een kwestie van overleving is.’

‘Vannacht in het ziekenhuis werd je door niemand bedreigd.’

‘Nou, weet je, als ik in mijn slaap op reis ga, doe ik dat misschien om in een droom aan Candy te ontkomen. Van dat reizen word ik altijd wakker, maar dan kan ik niet ophouden, ik spring van de ene plaats naar de andere, soms blijf ik een paar seconden, soms een uur of meer, en ik heb het niet in de hand. Het is of ik rondstuiter in een kosmische flipperkast. Het maakt me doodmoe. Het maakt me dood. Je kunt zien dat het mijn dood wordt.’

Franks indringende stem en het verdovende, onverbiddelijke bulderen van de regen hadden Bobby’s woede weggespoeld. Hij was nog een beetje bang voor Frank, bang voor de potentiële chaos die Frank vertegenwoordigde, maar hij was niet kwaad meer.

‘Jaren geleden,’ zei Frank, ‘lieten mijn dromen me misschien één nacht per maand reizen, maar geleidelijk gebeurde het vaker, en de laatste paar weken gebeurt het bijna iedere keer dat ik ga slapen. En wanneer we eindelijk in je kantoor terechtkomen of waar het maar is dat het deze keer zal eindigen, zul jij alles nog weten wat ons is overkomen, maar ik niet. En niet alleen omdat ik het wil vergeten, maar omdat het waar is wat jij al vermoedde: ik zet mezelf niet altijd foutloos in elkaar.’

‘Je mentale verwarring, het verlies van verstandelijke vaardigheden, geheugenverlies – dat zijn symptomen van die fouten.’

‘Ja. Ik weet dat ik me na iedere reis slordig in elkaar zet en dat ik cellen beschadig, niets van dramatisch formaat in één keer, maar het stapelt zich op … en dat gaat steeds sneller. Vroeg of laat bereik ik een kritiek stadium, en dan ga ik dood of ik onderga een vreemd biologisch afsmeltingsproces. Dat ik jullie te hulp riep, was zinloos, hoe goed jullie ook zijn in wat jullie doen, want niemand kan me helpen. Niemand.’

Tot die conclusie was Bobby ook al gekomen, maar hij was nog nieuwsgierig. ‘Wat is er met je familie aan de hand, Frank? Je broer heeft de macht om een auto uiteen te laten vallen, de macht om straatlantaarns uit te laten gaan, en hij kan zich bovennatuurlijk verplaatsen. En hoe zat het met die katten?’

‘Mijn zusters, de tweeling, die hebben iets met dieren.’

‘Hoe komt het dat jullie allemaal die … talenten bezitten? Wie was jullie moeder, jullie vader?’

‘Daar hebben we nu geen tijd voor, Bobby. Later. Later zal ik proberen het uit te leggen.’ Hij stak zijn gewonde hand uit, die met bloeden was opgehouden of door de regen was schoongespoeld. ‘Ik kan ieder moment uit deze plaats verdwijnen, en dan ben jij gestrand.’

‘Nee, dank je,’ zei Bobby, en hij ontweek de hand van zijn cliënt. ‘Je zult me wel een pietlut vinden, maar ik ga liever met een vliegtuig.’ Hij klopte op zijn broekzak. ‘Ik heb mijn portefeuille, mijn creditcards. Ik kan morgen al in Californië terug zijn, en dan hoef ik niet het risico te nemen dat ik daar aankom met mijn linkeroor op de plaats waar mijn neus zou moeten zitten.’

‘Maar Candy zal ons waarschijnlijk volgen, Bobby. Als jij hier bent wanneer hij verschijnt, zal hij je doden.’

Bobby draaide zich naar rechts en begon in de richting van het restaurant in de verte te lopen. ‘Ik ben niet bang voor iemand die Candy heet.’

‘Dat zou je wel moeten zijn,’ zei Frank, en hij greep zijn arm en hield hem tegen.

Bobby rukte zich los alsof de aanraking van zijn cliënt hem met de builenpest kon besmetten, en zei: ‘Hoe zou hij ons nou kunnen volgen?’

Toen Frank weer bezorgd over het strand tuurde, realiseerde Bobby zich dat ze in het bulderen van zowel de regen als de branding misschien niet de fluittonen zouden horen die hen voor Candy’s naderende komst konden waarschuwen.

Frank zei: ‘Soms, als hij iets aanraakt dat jij kortgeleden hebt aangeraakt, ziet hij een beeld van jou in zijn geest, en soms kan hij zien waar je heen bent gegaan nadat je het voorwerp hebt neergelegd, en dan kan hij je volgen.’

‘Maar ik heb daar bij het huis niets aangeraakt.’

‘Je stond op het gazon.’

‘Nou en?’

‘Als hij de plaats kan vinden waar het gras vertrapt is, als hij kan vinden waar wij stonden, kan hij misschien zijn vingers op het gras leggen en ons zien, en dan ziet hij deze plaats en komt achter ons aan.’

‘Jezus nog aan toe, Frank, als je jou zo hoort, is die kerel bovenmenselijk.’

‘Als hij dat niet is, scheelt het niet veel.’

Bobby zei bijna dat hij het er met broer Candy op zou wagen, over welke goddelijke machten die ook mocht beschikken. Toen herinnerde hij zich wat de Phans hem hadden verteld over de beestachtige moord op de familie Farris. Hij herinnerde zich ook de familie Roman, wier mishandelde lichamen in brand waren gestoken om de wonden te verbergen die Candy’s tanden in hun keel hadden gemaakt. Hij herinnerde zich dat Frank had gezegd dat Candy hem het verse bloed van een levende baby had aangeboden, dacht bovendien aan de pure angst die Frank op dat moment in zijn ogen had gehad, en dacht aan de onverklaarbare profetische droom over het ‘slechte ding’ die hij had gehad. Ten slotte zei hij: ‘Goed, als hij verschijnt, en als je hier weg kunt komen voor hij ons beiden doodt, ben ik met jou beter af. Ik pak je hand vast, maar alleen tot we naar dat restaurant zijn gelopen, een taxi hebben gebeld en op weg naar het vliegveld zijn.’ Hij pakte Franks hand met tegenzin vast. ‘Zodra we hier uit de buurt zijn, laat ik je los.’

‘Goed. Dat is redelijk,’ zei Frank.

Met halfdicht geknepen ogen tegen de regen liepen ze in de richting van het restaurant. Het gebouw, zo’n honderdvijftig meter van hen vandaan, bleek van grijs, verweerd hout en veel glas te zijn. Bobby meende vage lichten te zien, maar dat kon hij niet met zekerheid zeggen. De grote ramen waren ongetwijfeld getint, en daardoor bleef het beetje licht dat door de sluiers van regen nog te zien zou zijn nagenoeg onzichtbaar, nam hij aan.

Een op de drie of vier brandingsgolven was nu veel groter dan de andere en ging verder het strand op, en spoelde met zoveel kracht om hun benen dat ze bijna hun evenwicht verloren. Ze gingen naar de hogere kant van het strand, weg van de branding, maar het zand was daar zachter. Het zoog aan hun schoenen en maakte dat ze langzamer vooruitkwamen.

Bobby dacht aan Lisa, de blonde receptioniste van de Palomar laboratoria. Hij stelde zich voor dat ze op dit moment over het strand liep, omdat ze een gekke romantische wandeling in de warme regen maakte, met de een of andere vent die haar naar de eilanden had gebracht. Hij stelde zich haar gezicht voor als ze hem over het zwarte zandstrand zag lopen, hand in hand met een andere man dan Clint. Ditmaal had zijn lach geen rare bijklank.

‘Wat?’ zei Frank.

Voordat Bobby zelfs maar kon beginnen het uit te leggen, zag hij dat er inderdaad iemand door de versluierende regen in hun richting kwam. Het was een donkere gestalte, niet Lisa, een man, en hij was nog maar zo’n dertig meter van hen vandaan.

Een ogenblik geleden was hij er nog niet geweest.

‘Het is hem,’ zei Frank.

Zelfs op een afstand leek de man erg groot. Hij zag hen en stevende recht op hen af.

‘Haal ons hier weg, Frank.’

‘Ik kan het niet op commando. Dat weet je.’

‘Laten we dan vluchten,’ drong Bobby aan, en hij probeerde Frank over het strand te trekken, in de richting van de verlaten reddingspost en wat daar achter zou liggen.

Maar toen ze een paar stappen door het zand waren gestrompeld, bleef Frank staan en zei: ‘Nee, ik kan het niet, ik ben uitgeput, ik moet maar hopen dat ik hier op tijd verdwijn.’

Hij leek meer dan uitgeput. Hij leek halfdood.

Bobby keek weer naar Candy en zag dat de donkere broer veel sneller dan zij door het zachte, natte zand sjokte, maar toch nog moeizaam vooruitkwam. ‘Waarom verplaatst hij zich niet bovennatuurlijk van daar naar hier? Dan heeft hij ons meteen te pakken.’

Franks angst voor de naderende wreker was zo groot dat hij bijna geen woord kon uitbrengen. Toch kwamen de woorden tussen zijn hijgende ademhaling door naar buiten: ‘Sprongen van minder dan dertig meter zijn niet mogelijk. Ik weet niet waarom.’

Als de reis te kort was, had de geest misschien te weinig tijd om het lichaam af te breken en weer op te bouwen. Maar het maakte niet uit waarom het niet kon. Ook als hij zich niet bovennatuurlijk over het resterende stuk strand kon verplaatsen, zou Candy hen binnen enkele seconden hebben bereikt.

Hij was maar tien meter van hen vandaan en naderde snel, een grote kolos van een man met een nek dik genoeg om een auto op zijn hoofd te laten balanceren, en armen die hem in een worstelwedstrijd met een industriële robot van vier ton alle kans gaven. Zijn blonde haar was bijna wit. Zijn gezicht was breed en had scherpe, harde trekken – en het was zo wreed als het gezicht van een van die pre-psychotische jongens die graag mieren in brand staken met lucifers en de kracht van onverdunde loog op honden beproefden. Hij kwam door de regen op hen af en schopte met elke stap een lading nat zwart zand omhoog. Hij leek niet zozeer een mens als wel een duivel met een felle hunkering naar mensenzielen.

Bobby hield de hand van zijn cliënt stevig vast en zei: ‘Frank, in godsnaam, we moeten hier weg.’

Toen Candy zo dichtbij was dat Bobby blauwe ogen kon zien die zo wild en gemeen waren als die van een aan benzedrine verslaafde ratelslang, stootte hij een geluidloze kreet van triomf uit. Hij dook op hen af.

Duisternis.

Vuurvliegjes.

Snelheid.

Het vale ochtendlicht viel uit een heldere hemel in de smalle doorgang tussen twee rottende, vervallen gebouwen, die met zo’n dikke laag vuil waren bedekt dat niet meer vast te stellen was van welk materiaal de muren waren opgetrokken. Bobby en Frank stonden tot hun knieën in vuilnis dat uit de ramen van de woonblokken was gegooid en lag te rotten als een stinkende drab waaruit een damp als van een composthoop opsteeg. Hun magische verschijning had een kolonie kakkerlakken verschrikt. De diertjes stoven ritselend uiteen en verschrikten op hun beurt zwermen dikke zwarte vliegen, die in allerijl hun ontbijt lieten liggen. Een paar glanzende ratten zaten op hun achterpoten om te zien wat er nu weer tussen hen was opgedoken. Die ratten waren te brutaal om zich te laten wegjagen.

In de huizenblokken aan weerskanten waren sommige ramen helemaal open. Andere waren bedekt met iets dat op geolied papier leek. Niet één raam had nog een ruit. Hoewel er geen mensen te zien waren, kwamen er stemmen uit de kamers binnen de oude muren: hier gelach, daar een woedende woordenwisseling. Een reciterende stem, als van iemand die mantra’s opzegde, kwam zacht uit een raam op de eerste verdieping, een eindje rechts van hen. De stem sprak een vreemde taal die Bobby niet kende, al vermoedde hij dat ze ergens in India waren, misschien in Bombay of Calcutta.

Vanwege de onontkoombare stank, waarmee vergeleken de stank van een abattoir voor een nieuw parfum van Calvin Klein kon doorgaan, en vanwege de constant zoemende vliegen die een grote belangstelling voor open monden en neusgaten aan de dag legden, kon Bobby geen adem krijgen. Hij kokhalsde, legde zijn vrije hand over zijn mond, kreeg nog steeds geen adem, en wist dat hij met zijn gezicht in de vieze, dampende drab zou flauwvallen.

Duisternis.

Vuurvliegjes.

Snelheid.

Op deze plaats, stil en roerloos, wierpen de stralen van de middagzon, gezeefd door mimosatakken, gouden vlekken op de grond. Ze stonden op een rode oosterse voetbrug over een koi-vijver in een Japanse tuin, waar bonsai en andere uiterst zorgvuldig opgekweekte planten zich in nauwgezet aangeharkte bedden van kiezelstenen verhieven.

‘O, ja,’ zei Frank met een mengeling van verwondering en plezier en opluchting. ‘Hier heb ik ook een tijdje gewoond.’

Er was verder niemand in de tuin. Bobby realiseerde zich dat Frank altijd op beschutte plaatsen opdook, waar de kans dat iemand hem zag verschijnen erg klein was, of onder omstandigheden – zoals midden in een wolkbreuk – waarin zelfs een drukbezochte plaats als een strand waarschijnlijk verlaten zou zijn. Blijkbaar was zijn geest niet alleen in staat om zijn lichaam af te breken en op een heel andere plaats weer op te bouwen, maar ook om eerst het terrein te verkennen en een discrete plaats uit te kiezen.

‘Er was daar nog nooit een gast zo lang gebleven als ik,’ zei Frank. ‘Het is een traditionele Japanse herberg aan de rand van Kyoto.’

Bobby zag dat ze beiden helemaal droog waren. Hun kleren waren verkreukeld, moesten nodig eens gestreken worden, maar toen Frank hen op Hawaï had afgebroken, had hij de watermoleculen die in hun kleren en haar hadden gezeten niet naar Japan meegenomen.

‘Ze waren hier zo aardig,’ zei Frank. ‘Ze respecteerden mijn privacy en waren toch zo vriendelijk en attent.’ Zijn stem klonk weemoedig en uiterst moe, alsof hij graag op deze plek een eind aan zijn reizen had gemaakt, al zou dat tot gevolg hebben dat hij door zijn broer werd vermoord.

Bobby zag tot zijn opluchting dat Frank ook niets van de viezigheid uit het steegje in Calcutta, of waar dan ook, had meegenomen. Hun schoenen en broeken waren schoon.

Toen zag hij iets op de punt van zijn rechterschoen. Hij bukte zich om het te bekijken.

‘Ik wou dat we hier konden blijven,’ zei Frank. ‘Voor altijd.’

Een van de kakkerlakken uit het smerige steegje maakte nu deel uit van Bobby’s schoeisel. Een van de grootste voordelen van het vrije ondernemerschap was dat je geen stropdassen en ongemakkelijke schoenen hoefde te dragen. Zoals gewoonlijk droeg Bobby een paar zachte Rockport Supersports, en de kakkerlak zat niet alleen op het stopverfkleurige leer geplakt, maar stak eruit: hij was ermee samengesmolten. Het insect wriemelde niet en zou dus wel dood zijn, maar het was er, of tenminste een deel ervan was er, want zo te zien waren een paar stukjes in dat steegje achtergebleven.

‘Maar we moeten in beweging blijven,’ zei Frank, die geen acht op de kakkerlak sloeg. ‘Hij probeert ons te volgen. We moeten hem kwijtraken, als …’

Duisternis.

Vuurvliegjes.

Snelheid.

Ze bevonden zich op hoog terrein, een rotsig bergpad, en hadden een ongelooflijk weids uitzicht.

‘De berg Fuji,’ zei Frank, niet alsof hij had geweten waar ze heen gingen maar alsof hij aangenaam verrast was hier te zijn. ‘Ongeveer halverwege de top.’

Bobby interesseerde zich niet voor het exotische uitzicht en maakte zich niet druk om de kilte in de lucht. Hij werd geheel en al in beslag genomen door de ontdekking dat de kakkerlak geen deel meer uitmaakte van de punt van zijn schoen.

‘De Japanners dachten vroeger dat de Fuji heilig was. Ik geloof dat ze dat nog steeds denken, tenminste sommigen. En je kunt zien waarom. Hij is schitterend.’

‘Frank, wat is er met die kakkerlak gebeurd?’

‘Welke kakkerlak?’

‘Er zat een kakkerlak in het leer van deze schoen verwerkt. Ik zag hem daar in die tuin. Je had hem blijkbaar meegenomen uit dat walgelijke steegje. Waar is hij nu?’

‘Ik weet het niet.’

‘Heb je zijn atomen gewoon onderweg laten vallen?’

‘Ik weet het niet.’

‘Of zijn die atomen nog steeds bij me, maar dan ergens anders?’

‘Bobby, ik weet het echt niet.’

Bobby zag zijn eigen hart al, verborgen in de donkere holte van zijn borst, kloppend met het mysterie van alle harten, maar met een nieuw, hoogstpersoonlijk geheim – de poten en het glimmend dekschild van een kakkerlak, ingebed in het spierweefsel dat de wanden van het atrium of een kamer vormde.

Er kon een insect in hem zitten, en zelfs als het ding dood was, was zijn aanwezigheid in hem ondraaglijk. Een aanval van insectofobie trof hem met de kracht van een hamerslag, pompte alle lucht uit hem en joeg golven van misselijkheid door hem heen. Hij hapte naar adem en deed tegelijkertijd zijn best om niet op de heilige grond van de berg Fuji te braken.

Duisternis.

Vuurvliegjes.

Snelheid.

Ze kwamen ditmaal met een hardere klap neer, alsof ze midden in de lucht waren opgedoken en een meter of zo omlaag waren gevallen. Het lukte hun niet zich aan elkaar vast te houden, en ze kwamen ook niet op hun voeten terecht. Los van Frank, rolde Bobby over een lichte helling omlaag, over kleine voorwerpen die onder hem kletterden en klikten en pijnlijk in zijn vlees prikten. Toen er een eind aan zijn tuimeling kwam, lag hij hijgend en doodsbang op zijn buik op grijze aarde die bijna even poederig was als as. Verspreid om hen heen lagen, helder fonkelend tegen die asgrijze achtergrond, honderden zo niet duizenden rode diamanten in ruwe staat.

Hij keek op en zag dat er hier verontrustend veel diamantzoekers aan het werk waren: wel twintig soortgenoten van het beest dat ze naar Dyson Manfred hadden gebracht. Bobby raakte als het ware in een draaikolk van paniek. Hij geloofde dat al die torren het op hem voorzien hadden, dat al die ogen met hun vele facetten op hem gericht waren, dat al die spinnenpoten door de poederige grijze aarde woelden om bij hem te komen.

Hij voelde dat iets op zijn rug kroop, wist wat het moest zijn, en rolde zich om, zodat het ding klem kwam te zitten tussen hem en de grond. Hij voelde hoe het koortsachtig begon te wriemelen. Voortgestuwd door zijn walging sprong Bobby plotseling rechtop, zonder precies te weten hoe hij overeind was gekomen. De tor klampte zich nog aan het rugpand van zijn overhemd vast. Bobby voelde zijn gewicht, voelde hoe het beest vlug over zijn rug naar zijn nek kroop. Hij greep achter zich, rukte het van zich los, gaf een schreeuw van walging toen het tegen zijn hand schopte en slingerde het zo ver mogelijk van zich af.

Hij hoorde zichzelf hijgen en maakte vreemde geluidjes van angst en wanhoop. Die geluidjes bevielen hem helemaal niet, maar hij kon zich niet tot zwijgen brengen.

Hij had een vieze smaak in zijn mond. Hij nam aan dat hij iets van de poederige bodem binnen had gekregen. Hij spuwde, maar zijn speeksel zag er schoon uit, en hij realiseerde zich dat het de lucht zelf was die hij proefde. De warme lucht was benauwd, niet echt vochtig maar dicht, zoals hij nog nooit had meegemaakt. En naast die bittere smaak was er ook nog een duidelijk te onderscheiden, niet minder onaangename geur, als zure melk met een vleugje zwavel.

Hij draaide zich om, keek uit over het terrein en zag dat hij in een ondiepe kom stond, ongeveer dertig meter in doorsnee en op het laagste punt ruim een meter diep. In de hellende randen van de kom prijkten gaten met regelmatige tussenruimten, een dubbele rij, en in sommige van die gaten krioelden nog meer van die kunstmatige insecten, ongetwijfeld op zoek naar diamanten.

Omdat de kom nauwelijks meer dan een meter diep was, kon hij over de rand kijken. Op de uitgestrekte, kale en licht hellende vlakte waarin de kom zich bevond, zag hij tientallen soortgelijke kommen, als eeuwenoude meteoorkraters, al waren de onderlinge afstanden zo regelmatig dat ze onnatuurlijk moesten zijn. Hij stond midden in een gigantisch mijnbouwveld.

Schoppend naar een insect dat te dicht bij hem kwam, draaide Bobby zich om en keek naar het laatste kwart van zijn omgeving. Daar was Frank, aan de andere kant van de krater, op handen en knieën. Bobby was opgelucht omdat hij hem zag, maar wat hij in de hemel achter Frank zag, was allesbehalve een opluchting.

De maan stond bij klaarlichte dag aan de hemel, maar het was niet de wazige maan die je soms bij heldere hemel zag. Het was een gespikkelde, grijsgele bol, zes keer zo groot als normaal, en hij hing dreigend over het land, alsof hij op het punt stond in botsing te komen met de planeet waaromheen hij op respectabele afstand zijn baan zou moeten beschrijven.

Maar dat was niet het ergste. Een kolossaal en vreemd gevormd vliegtuig hing op een hoogte van honderd of tweehonderd meter in de lucht, zo vreemd van vorm dat het nu pas tot hem doordrong: hij was niet meer op zijn eigen wereld.

‘Julie,’ zei hij, want plotseling besefte hij hoe verschrikkelijk ver hij van haar vandaan was.

Juist toen hij overeind kwam, verdween aan de andere kant van de krater Frank Pollard in het niets.

47

De dag werd valer en de duisternis kwam. Thomas stond bij het raam of zat in zijn stoel of lag uitgestrekt op zijn bed, soms reikend naar het Slechte Ding om zich ervan te vergewissen dat het niet dichterbij kwam. Bobby had zich zorgen gemaakt toen hij op bezoek was, dus Thomas maakte zich ook zorgen. Er schoot telkens een brok van angst in zijn keel, maar hij slikte het steeds weg, want hij moest moedig zijn en Julie beschermen.

Hij kwam niet zo dicht bij het Slechte Ding als de vorige nacht. Niet zo dichtbij dat het hem met zijn geest kon grijpen. Niet zo dichtbij dat het hem kon volgen als hij zijn geest-kluwen vlug weer naar Het Tehuis terug oprolde. Maar dichtbij. Veel dichterbij dan Thomas lief was.

Iedere keer dat hij in de richting van het Slechte Ding ging om te kijken of het er nog was, ergens in het noorden, waar het thuishoorde, wist hij dat het Slechte Ding hem kon voelen. Dat verbaasde Thomas. Het Slechte Ding wist dat Thomas het in de gaten hield, maar het deed niets, en soms had Thomas het gevoel dat het Slechte Ding als een pad zat te wachten.

In de tuin achter Het Tehuis had Thomas eens een pad een hele tijd stil zien zitten, terwijl een felgele vlinder, mooi en vlug, van blad tot blad fladderde, van bloem tot bloem, heen en weer, om en om, dicht bij de pad, niet zo dichtbij, dichterbij dan ooit, heel ver weg, dan weer dichterbij, alsof hij de pad wilde plagen, maar de pad verroerde zich niet, geen centimeter, alsof hij een nagemaakte pad was, of gewoon een steen die op een pad leek. Daarom voelde de vlinder zich veilig, of misschien vond hij het gewoon een mooi spelletje, en hij kwam steeds dichterbij. Wamm! De tong van de pad schoot uit als een van die oproltoeters die ze de domme mensen op oudejaarsavond gaven, en hij ving de vlinder, en de groene pad at de gele vlinder helemaal op, en dat was het eind van het spelletje.

Als het Slechte Ding voor pad speelde, moest Thomas goed uitkijken dat hij geen vlinder werd.

Juist toen Thomas vond dat hij zich moest gaan wassen en verkleden voor het avondeten, juist toen hij zich van het Slechte Ding wilde terugtrekken, ging het ergens heen. Hij voelde dat het ging, pang, de ene seconde was het er nog en de volgende was het ver weg, verder dan waar hij het kon volgen, over de wereld, naar dezelfde plaats waar de zon het laatste daglicht meenam. Hij begreep niet hoe het zo snel kon gaan, tenzij het misschien in een straaljager zat en lekker eten en goede wijn had, glimlachend naar mooie meisjes in uniform die kussentjes achter de rug van het Slechte Ding legden en het tijdschriften gaven en zo aardig en zo vaak naar het Slechte Ding glimlachten dat je zou verwachten dat ze het zouden kussen, zoals iedereen elkaar altijd kuste op de televisie. Goed, ja, waarschijnlijk een straaljager.

Thomas probeerde nog wat meer over het Slechte Ding aan de weet te komen. Toen de dag helemaal weg was en het donker was geworden, gaf hij het op. Hij kwam uit zijn bed en bereidde zich voor op het avondeten, in de hoop dat het Slechte Ding weg zou zijn en nooit meer terug zou komen, in de hoop dat Julie nu voor altijd veilig was, en in de hoop dat ze chocoladepudding als toetje kregen.

Bobby rende over de bodem van de met diamanten bezaaide krater en schopte de torren weg die hem voor de voeten liepen. Intussen zei hij tegen zichzelf dat zijn ogen hem hadden bedrogen en zijn geest trucjes met hem uithaalde, en dat Frank in werkelijkheid niet zonder hem was verdwenen. Maar toen hij op de plaats kwam waar Frank was geweest, vond hij alleen een paar voetafdrukken in de poederige grond.

Er viel een schaduw over hem heen, en toen hij opkeek, kwam het vreemde luchtvaartuig geluidloos over de krater gezweefd. Het kwam recht boven hem tot stilstand, nog altijd op een hoogte van meer dan honderd meter. Het was heel anders dan de ruimteschepen in films, want het zag er niet organisch uit en ook niet als een vliegende kroonluchter. Het was ruitvormig, minstens honderdvijftig meter lang en zo’n zestig meter in doorsnee. Immens groot. Aan de uiteinden, zijkanten en bovenkant staken er honderden zo niet duizenden zwarte metalen stekels uit, zo groot als kerktorens, en daardoor had het wel wat weg van een mechanische egel in een constante verdedigende houding. De onderkant, die Bobby het best kon zien, was glad en zwart en kaal; niet alleen de stekels ontbraken, maar ook tekens, sensors, patrijspoorten, luiken en alle andere dingen die je zou verwachten.

Bobby wist niet of het toeval was dat het schip zich had verplaatst, of dat hij werd gadegeslagen. In het laatste geval wilde hij niet aan de aard van de wezens in het schip denken, en hij wilde zich absoluut niet afvragen wat hun intenties ten aanzien van hem waren. Tegen iedere film waarin een beminnelijke marsman kinderfietsjes kon laten vliegen, waren er tien andere waarin de marsmannen gulzige vleeseters waren met zulke gemene trekken dat zelfs een New Yorkse ober zich wel twee keer zou bedenken voor hij onbeleefd tegen hen was. Bobby was er zeker van dat dit nu eens iets was dat Hollywood goed had gezien. Het universum was vijandig, en hij had het al moeilijk genoeg gevonden om met zijn medemensen te maken te hebben. Hij had er geen enkele behoefte aan om contact te leggen met een heel nieuw ras, dat ongetwijfeld zelf ook tal van nieuwe wreedheden had bedacht.

Trouwens, zijn incasseringsvermogen was al helemaal opgebruikt; hij kon geen nieuwe verschrikkingen aan. Hij was alleen achtergebleven op een verre wereld, waar de lucht – begon hij te vermoeden – misschien maar net genoeg zuurstof en andere noodzakelijke gassen bevatte om hem korte tijd in leven te houden. Verder kropen insecten ter grootte van jonge katten om hem heen en bestond de kans dat een veel kleiner dood insect al was samengesmolten met het weefsel van een van zijn inwendige organen, en zat er ook nog een psychotische blonde reus met bovenmenselijke gaven en een dorst naar bloed achter hem aan – terwijl het een kans van één op een miljard was dat hij Julie ooit terug zou zien, of haar zou kussen, of aanraken, of haar zou zien glimlachen.

Er kwam een aantal ontzaglijke, pulserende trillingen uit het schip die de grond rondom Bobby aan het schudden brachten. Zijn tanden klapperden en hij viel bijna om.

Hij keek of hij zich ergens kon verbergen, maar de krater bood geen enkele schuilplaats, en de vlakte daarachter ook niet.

De trillingen hielden op.

Zelfs in de diepe schaduw van het schip zag Bobby dat een horde van identieke insecten uit de boorgaten in de kraterwanden kwam gekropen, de een na de ander. Ze waren naar buiten ontboden.

Hoewel er geen zichtbare openingen in de buik van het schip kwamen, begonnen minstens twintig laserstralen – sommige geel, sommige wit, sommige blauw, sommige rood – over de bodem van de krater te glijden. Elke straal had de middellijn van een muntstuk en bewoog zich onafhankelijk van de andere. Net als spotlights gingen ze meermalen over de krater en alles wat zich daarin bevond. Soms bewogen ze evenwijdig met elkaar, soms gingen ze kriskras over elkaar heen. Het was een lichtspel dat Bobby in nog grotere verwarring bracht en hem het gevoel gaf dat hij midden in een of ander geluidloos vuurwerk terecht was gekomen.

Hij herinnerde zich wat Manfred en Gavenall hem over de rode tekens langs de rand van het dekschild van de tor hadden verteld, en hij zag dat de witte laserstralen zich alleen op de insecten richtten en in ijltempo de tekens scanden. De eigenaren van de torren hielden appel. Hij zag dat een witte straal wat langer bleef hangen op het gebroken lichaam van een van de torren die hij had geschopt, en even later kwam er ook een rode straal bij om het karkas te bestuderen. Vervolgens gleed de rode straal naar Bobby, en een paar andere stralen met verschillende kleuren vonden hem ook, alsof hij een blik doperwten was dat geïdentificeerd werd en waarvan de prijs aan iemands kassabon werd toegevoegd.

Op de bodem van de krater wemelde het nu van de insecten, zoveel dat Bobby de grijze bodem niet kon zien, en evenmin de talloze uitgescheiden diamanten waar ze nu overheen klauterden. Hij zei tegen zichzelf dat het eigenlijk geen insecten waren; het waren gewoon biologische machines, uitgevonden door hetzelfde ras dat het ruimteschip had gemaakt. Maar dat hielp niet erg, want ze leken nog steeds meer op torren dan op machines. Ze waren ontworpen om diamanten te zoeken en ze hadden geen enkele belangstelling voor hem, maar hun ongeïnteresseerdheid hielp hem ook niet erg, want zijn fobie garandeerde wel dat hij in hén geïnteresseerd was. Zijn huid, koud geworden in de schaduw, tintelde van kippenvel. Kortsluitende zenuweinden sputterden met valse meldingen van dingen die over hem heen kropen, zodat hij zich voelde alsof hij van top tot teen met krioelende torren was bedekt. In werkelijkheid kropen ze alleen over zijn schoenen en deed niet één een poging om tegen zijn benen op te lopen. Daar was hij blij om, want hij wist zeker dat hij gek zou worden als ze hem beklommen.

Hij gebruikte zijn hand als scherm boven zijn ogen om niet verblind te worden door de laserstralen die op hem gericht waren. Hij zag iets glanzen in het licht van de stralen, amper een meter van hem vandaan: een krom stuk van iets dat een holle stalen buis leek. Het stak uit de poederige grond, deels begraven en ook voor een deel aan het oog onttrokken door de torren die er ritselend langs renden. Niettemin wist Bobby meteen wat het was, en de moed zonk hem in de schoenen. Hij schuifelde naar voren en deed daarbij zijn best om geen insecten te vermorzelen, want wist hij veel, misschien stond er hier op herhaalde vernietiging van andermans eigendom wel levenslange kerkerstraf. Toen hij het glinsterende stuk metaal binnen handbereik had, pakte hij het vast en trok het uit de zachte grond los. Het was de stang van het ziekenhuisbed.

‘Hoe lang?’ vroeg Julie.

‘Eenentwintig minuten,’ zei Clint.

Ze stonden nog steeds bij de stoel waarop Frank had gezeten, de stoel waarnaast Bobby gebogen had gestaan.

Lee Chen was van de bank gekomen, zodat Jackie Jaxx kon gaan liggen. De illusionist-hypnotiseur had een vochtig washandje over zijn voorhoofd gelegd. Om de paar minuten zei hij nadrukkelijk dat hij mensen niet echt kon laten verdwijnen, hoewel niemand hem verantwoordelijk had gesteld voor wat Frank en Bobby was overkomen. Lee Chen had een fles whisky, glazen en ijs uit de bar van het kantoor gehaald en schonk nu zes stevige glazen in, een voor iedere aanwezige in de kamer en voor Frank en Bobby. ‘Als je nu geen drankje nodig hebt om je zenuwen tot rust te brengen,’ had Lee gezegd, ‘heb je er straks een nodig om te vieren dat ze veilig terug zijn.’ Hij had er zelf al een op. Het drankje dat hij nu inschonk zou zijn tweede zijn. Dit was de eerste keer in zijn leven dat hij sterke drank tot zich nam – of daar behoefte aan had.

‘Hoe lang?’ vroeg Julie.

‘Tweeëntwintig minuten,’ zei Clint.

En ik ben nog bij mijn verstand, dacht ze verbaasd. Bobby, verdraaid nog aan toe, kom bij me terug. Laat me niet voor altijd alleen. Hoe moet ik alleen dansen? Hoe moet ik alleen leven? Hoe moet ik leven?

Bobby liet de stang los en de laserstralen gingen in een oogwenk uit. Hij stond in de schaduw van het stekelige schip, dat nu nog donkerder leek dan voordat de stralen waren verschenen. Toen hij keek wat er nu ging gebeuren, kwam er opnieuw een licht uit de onderkant van het schip, zo zwak dat hij zijn ogen niet halfdicht hoefde te knijpen. Deze lichtbundel had precies de middellijn van de krater. In die vreemde, parelige gloed begonnen de insecten van de grond te komen alsof ze gewichtloos waren. Eerst zweefden er maar tien of twintig omhoog, toen nog eens twintig en daarna wel honderd. Ze stegen zo loom en moeiteloos op als paardenbloempluisjes, langzaam ronddraaiend, hun spinnenpoten roerloos. Het spookachtige licht was uit hun ogen verdwenen, alsof ze waren uitgeschakeld. Binnen een minuut of twee waren alle insecten van de bodem van de krater verdwenen. De hele horde werd moeiteloos opgezogen in de doodse stilte waarmee alle manoeuvres van het schip zich voltrokken, dat wil zeggen, afgezien van de lage trillingen die de diamantzoekers uit hun boorgaten hadden ontboden.

Opeens werd de stilte door een soort fluittonen verbroken.

‘Frank!’ riep Bobby opgelucht, en hij draaide zich om. Op dat moment ging er een stinkende windvlaag over hem heen.

Toen de koude, holle fluittonen weer door de krater galmden, trad er een subtiele verandering op in de kleur van de lichtbundel uit het ruimteschip. Nu verhieven de duizenden rode diamanten zich van de asgrijze bodem waarop ze lagen en volgden de insecten naar boven, nu eens dof en dan weer fel opglimmend, zoveel diamanten dat Bobby het gevoel had in een regen van bloed te staan.

Een nieuwe werveling van kwalijk riekende wind joeg een wolk van de asgrauwe bodem op en beperkte het zicht. Bobby draaide zich om, ongeduldig op Franks komst wachtend. Totdat hij zich herinnerde dat het misschien niet Frank was, maar zijn broer.

De fluittonen kwamen een derde keer, en de daaropvolgende zucht van de wind blies het stof van hem weg, zodat hij Frank op nog geen drie meter afstand zag verschijnen.

‘Goddank!’

Toen Bobby een stap naar voren deed, onderging het parelige licht opnieuw een subtiele verandering. Hij greep naar Franks hand en voelde dat hij gewichtloos werd. Toen hij omlaag keek, zag hij dat zijn voeten van de bodem van de krater kwamen.

Frank greep naar zijn uitgestoken hand en pakte hem vast.

Niets had voor Bobby ooit beter aangevoeld dan Franks ferme greep, en een ogenblik lang voelde hij zich helemaal veilig. Toen merkte hij dat Frank ook boven de grond zweefde. Ze werden beiden omhooggetrokken in het kielzog van de insecten en diamanten, naar de buik van het vreemde ruimteschip, naar God wist wat voor nachtmerrie. Duisternis.

Vuurvliegjes.

Snelheid.

Ze waren weer op het strand van Punaluu en de regen viel nu harder dan de vorige keer.

‘Waar waren we daarnet toch?’ vroeg Bobby, die zich nog stevig aan zijn cliënt vasthield.

‘Ik weet het niet,’ zei Frank. ‘Het maakt mij ook doodsbang. Het is zo griezelig, maar soms is het of ik … daarheen getrokken word.’

Hij haatte Frank omdat die hem daarheen had gebracht; hij hield van Frank omdat hij hem weer was komen halen. Toen hij boven de regen uit schreeuwde, had hij noch liefde noch haat in zijn stem, alleen een lichte hysterie: ‘Ik dacht dat je alleen naar plaatsen kon reizen waar je geweest was?’

‘Dat hoeft niet. Trouwens, ik ben er al eerder geweest.’

‘Maar hoe kwam je daar de eerste keer? Het is een andere wereld. Dat is toch zo, Frank?’

‘Ik weet het niet. Ik begrijp er echt niets van, Bobby.’

Hoewel Bobby recht tegenover Frank stond, duurde het even voor hij zag hoe het uiterlijk van de man was verslechterd sinds ze zich bovennatuurlijk uit het kantoor van Dakota & Dakota in Newport Beach hadden verplaatst. Hoewel de regen zijn huid binnen enkele seconden weer drijfnat had gemaakt en zijn kleren vormloos aan zijn lijf liet plakken, kwam het niet alleen door de regen dat hij er zo ontredderd, verslagen en ziekelijk uitzag. Zijn ogen lagen dieper in hun kassen dan ooit; het wit van die ogen was geel, alsof hij geelzucht had opgelopen, en het vlees eromheen was zo donker dat het was of hij zelf blauwe ogen had gemaakt met schoensmeer. Zijn huid was bleker dan bleek, doodsgrijs, en zijn lippen waren blauwig, alsof zijn bloedsomloop niet goed was. Bobby voelde zich schuldig omdat hij tegen hem had geschreeuwd. Daarom legde hij zijn andere hand op Franks schouder en zei tegen hem dat het hem zo speet, dat het allemaal goed was, dat ze in de oorlog die ze voerden nog altijd aan dezelfde kant stonden, en dat alles helemaal in orde zou komen – mits Frank hen niet naar die krater terugbracht.

Frank zei: ‘Soms is het of ik bijna in contact sta met … met de geesten van die mensen, wezens, wat het ook zijn, daar in dat schip.’ Ze leunden nu tegen elkaar, voorhoofd tegen voorhoofd, en zochten in hun immense vermoeidheid steun bij elkaar. ‘Misschien heb ik nog een andere gave waar ik me niet van bewust ben, zoals ik het grootste deel van mijn leven niet heb geweten dat ik me bovennatuurlijk kon verplaatsen. Daar kwam ik pas achter toen Candy me in een hoek dreef en probeerde te doden. Misschien ben ik ook een beetje telepathisch. Misschien is de golflengte waarop mijn telepathie functioneert ook de golflengte van de hersenactiviteit van die wezens. Misschien kan ik ze voelen, al zijn ze miljarden lichtjaren van ons vandaan. Misschien heb ik daarom het gevoel dat ik tot ze aangetrokken word, dat ze me roepen.’

Bobby ging een paar centimeter van Frank vandaan en keek een hele tijd in zijn gekwelde ogen. Toen glimlachte hij, gaf een kneepje in Franks wang en zei: ‘Ouwe duivel, je hebt daar veel over nagedacht, nietwaar, je hebt de grijze cellen echt aan het werk gezet, huh?’

Frank glimlachte.

Bobby lachte.

Toen lachten ze allebei. Ze hielden elkaar overeind door op elkaar te steunen, zoals tentstokken elkaar omhooghouden, en voor een deel klonk hun lach gezond, een uitlaatklep van spanning, maar voor een ander deel was het weer die idiote lach die al eerder op Bobby’s zenuwen had gewerkt. Terwijl hij zich aan zijn cliënt bleef vastklampen, zei hij: ‘Frank, je leven is een chaos, je lééft in chaos, en je kunt niet zo door blijven gaan. Het zal je vernietigen.’

‘Ik weet het.’

‘Je moet proberen er een eind aan te maken.’

‘Dat kan niet.’

‘Je moet het proberen, jongen, je moet het proberen. Niemand kan dat volhouden. Ik zou het nog geen dag uithouden, en jij leeft er al zeven jaar mee!’

‘Nee. Het grootste deel van de tijd was het niet zo erg. Maar de laatste tijd, de laatste paar maanden, is het sneller gegaan.’

‘Een paar maanden,’ zei Bobby. ‘Verdraaid nog aan toe, als we je broer niet gauw afschudden en niet binnen een paar minuten naar het kantoor teruggaan en uit deze draaimolen stappen, zweer ik je dat ik bezwijk. Frank, ik heb orde nodig, orde en stabiliteit, een vertrouwde omgeving. Ik moet het gevoel hebben dat wat ik vandaag doe, zal bepalen waar ik ben en wie ik ben en wat ik morgen zal doen. Een mooie ordelijke vooruitgang, Frank, oorzaak en gevolg, logica en rede.’

Duisternis.

Vuurvliegjes.

Snelheid.

‘Hoe lang?’

‘Zevenentwintig … bijna achtentwintig minuten.’

‘Waar zijn ze?’

‘Julie,’ zei Clint. ‘Ik geloof dat je beter kunt gaan zitten. Je trilt als een espenblad, je kleur is niet goed.’

‘Ik voel me goed.’

Lee Chen gaf haar een glas whisky. ‘Drink iets.’

‘Nee.’

‘Het helpt je misschien,’ zei Clint.

Ze nam het glas van Lee aan, dronk het in een paar lange teugen leeg en stopte het hem weer in handen.

‘Ik haal nog een glas voor je,’ zei hij.

‘Dank je.’

Vanaf de bank zei Jackie Jaxx: ‘Zeg, gaat er hierover nog iemand tegen mij procederen?’

Julie vond de hypnotiseur niet langer min of meer sympathiek. Ze walgde evenzeer van hem als ze van hem had gewalgd toen ze hem voor het eerst in Las Vegas hadden ontmoet en zijn zaak op zich hadden genomen. Ze had zin om zijn hoofd kapot te schoppen. Hoewel ze wist dat het een irrationele aandrang was, dat het niet echt zijn schuld was dat Bobby was verdwenen, wilde ze hem toch schoppen. Dat was de impulsieve kant van haar, de opvliegende kant, waar ze helemaal niet zo trots op was. Maar ze kon het niet altijd beheersen, want het zat in haar erfelijk materiaal, of het was, zoals Bobby vermoedde, een voorkeur voor gewelddadige reacties die bij haar was ontstaan op de dag dat een door drugs verdwaasde psychopaat haar moeder op brute wijze had omgebracht. Hoe dan ook, ze wist dat Bobby zich soms zorgen maakte om die duistere kant van haar, zoals hij van al het andere hield, en daarom had ze het met zowel Bobby als God op een akkoordje gegooid: Luister, Bobby, waar je ook bent – en luister jij ook, God – als dit goed afloopt, als ik mijn Bobby terugkrijg, zal ik niet meer zo zijn, dan wil ik niet meer tegen Jacks hoofd schoppen, of tegen het hoofd van iemand anders. Dan sla ik een nieuwe bladzijde op, ik zweer het, als Bobby maar veilig en wel bij me terugkomt.

Ze waren weer op een strand, maar nu een met wit zand dat licht fosforescerend was in de vallende avond. Het strand verdween aan weerskanten in een tamelijk dichte mist. Er viel geen regen, en het was niet zo warm als het in Punaluu was geweest.

Bobby huiverde in de kille, vochtige lucht. ‘Waar zijn we?’

‘Ik weet het niet zeker,’ zei Frank, ‘maar ik denk dat we ergens op het schiereiland van Monterey zijn.’ Zo’n honderd meter achter hen ging op een snelweg een auto voorbij. ‘Dat zal vermoedelijk Seventeen-Mile Drive zijn. Ken je die? De weg van Carmel via Pebble Beach …’

‘Die ken ik.’

‘Ik hou van het schiereiland, met Big Sur in het zuiden,’ zei Frank. ‘Het is ook een van de plaatsen waar ik gelukkig was … een tijdje.’

Hun stemmen klonken gedempt in de mist. Bobby hield van de stevige grond onder zijn voeten, en van het idee dat hij niet alleen op zijn eigen planeet was, maar ook in zijn eigen Amerika en zijn eigen Californië. Toch zou hij liever ergens zijn geweest met meer beton om zich heen, ergens waar de omgeving niet in mist gesluierd ging. De witte blindheid van de mist was ook een vorm van chaos, en hij had meer dan genoeg chaos gezien voor de rest van zijn leven.

Frank zei: ‘O ja, daar op Hawaï, een minuut geleden, was je bang dat we Candy niet konden afschudden, maar daar hoef je je geen zorgen over te maken. We zijn hem al een paar haltes geleden kwijtgeraakt, in Kyoto, of misschien op de helling van de Fuji.’

‘Allemachtig, als we niet bang hoeven te zijn dat we hem naar het kantoor leiden, laten we dan naar huis gaan …’

‘Bobby, ik heb dat …’

‘Niet onder controle. Ja, ik weet het, dat is bekend. Maar ik zal jou iets vertellen – tot op zekere hoogte heb je er wél invloed op, ergens diep in je onderbewustzijn, meer invloed dan je denkt.’

‘Nee. Ik …’

‘Ja. Want je kwam naar die krater terug om me op te halen,’ zei Bobby. ‘Je zei dat je een hekel hebt aan die plaats, dat die plaats je banger maakt dan alle plaatsen waar je bent geweest, maar je kwam terug om me te halen. Je liet me daar niet met die stang van het bed achter.’

‘Puur toeval dat ik terugkwam.’

‘Ik denk van niet.’

Duisternis.

Vuurvliegjes.

Snelheid.

Ze lieten het zachte, prettige bing-bong-geluid uit de muur komen, want op die manier vertelden ze alle mensen in Het Tehuis dat het avondeten over tien minuten zou beginnen.

Toen Thomas uit zijn stoel kwam, was Derek de deur al uit. Derek hield van eten. Natuurlijk hield iedereen van eten. Maar Derek hield zoveel van eten als drie andere mensen bij elkaar.

Thomas liep naar de deur, en Derek was de gang al door, lopend op die gekke manier zoals hij altijd deed. Hij was al bijna bij De Eetzaal. Thomas keek achterom naar het raam.

De nacht was achter het raam.

Hij hield er niet van om nacht achter het raam te zien, en daarom hield hij meestal de gordijnen dicht als het licht uit de wereld wegging. Maar toen hij zich op het avondeten had voorbereid, had hij geprobeerd het Slechte Ding daarbuiten te vinden, en als hij garen uit zijn hoofd naar het Slechte Ding liet uitgaan, hielp het een beetje als hij de nacht kon zien.

Het Slechte Ding was nog zover weg dat het niet te voelen was. Maar hij wilde het nog een keer proberen voordat hij ging eten en Aardig Was. Hij reikte door het raam het grote duister in, wikkelde het garen uit zijn hoofd af tot waar het Slechte Ding was geweest – en het was terug. Hij voelde het meteen, wist dat het hem ook voelde, en hij herinnerde zich de groene pad die de dartele gele vlinder at, en trok zich sneller in zijn kamer terug dan een pad zijn tong kon laten uitschieten om iets te vangen.

Hij wist niet of hij blij moest zijn dat het terug was, of juist bang. Toen het weg was, was Thomas blij geweest, want misschien zou het een hele tijd wegblijven, maar hij was ook een beetje bang omdat hij, als het weg was, niet precies wist waar het was.

Het was terug.

Hij wachtte een tijdje in de deuropening.

Toen ging hij eten. Er was kip. Er was friet. Er waren wortelen en erwten. Er was sla. Er was eigengemaakt brood, en mensen zeiden dat er chocoladepudding en ijs als toetje waren, al waren de mensen die dat zeiden domme mensen, dus je wist het nooit zeker. Het zag er allemaal goed uit, en het rook goed, en het smaakte ook goed. Maar Thomas moest er steeds weer aan denken hoe die vlinder smaakte in de bek van de pad, en hij kon niet veel door zijn keel krijgen.

Stuiterend als twee ballen reisden ze naar een leeg perceel in Las Vegas, waar een koele woestijnwind bladeren langs hen blies en waar Frank zei dat hij eens in een huis had gewoond dat nu gesloopt was. Daarna gingen ze naar dat houten huis op het hoogste punt van een besneeuwde bergweide, waar ze eerst heen waren gegaan nadat ze het kantoor hadden verlaten; naar het kerkhof in Santa Barbara; naar de top van een Azteekse trappiramide in de weelderige Mexicaanse jungle, waar de vochtige nachtlucht vervuld was van zoemende muskieten en de kreten van onbekende dieren, en waar Bobby bijna langs de zijkant van de piramide omlaagviel voordat tot hem doordrong hoe hoog ze waren en hoe wankel hun positie was; naar het kantoor van Dakota & Dakota …

Ze verplaatsten zich zo snel en bleven zo kort op iedere plaats – iedere keer korter dan de vorige keer – dat hij even in een hoek van zijn eigen kantoor met zijn ogen stond te knipperen voor hij besefte waar hij was en wat hij moest doen. Hij trok zijn hand van Frank los en zei: ‘Stop, stop hier.’ Maar Frank was alweer verdwenen.

Julie stortte zich op hem en omhelsde hem zo heftig dat ze zijn ribben pijn deed. Hij omhelsde haar ook, en kuste haar een hele tijd voordat hij naar lucht ging happen. Haar haar rook schoon, en haar huid rook nog heerlijker dan in zijn herinnering. Haar ogen waren stralender dan hij had kunnen bedenken, en veel mooier.

Hoewel Clint van nature niet geneigd was mensen aan te raken, legde hij nu zijn hand op Bobby’s schouder. ‘Allemachtig, wat goed dat je terug bent.’ Zijn stem haperde even. ‘We zaten een tijdje in de zorgen.’

Lee Chen gaf hem een glas whisky met ijs. ‘Niet nog een keer doen, hè?’

‘Dat ben ik niet van plan,’ zei Bobby.

Jackie Jaxx was nu niet meer de gladde en zelfverzekerde artiest. Hij had er genoeg van. ‘Zeg Bobby, ik weet zeker dat je ons fascinerende dingen te vertellen hebt, en dat je vast en zeker met een hoop buffo anekdotes terug bent gekomen, waar het ook is dat je bent geweest, maar ik wil er niets over horen.’

‘Buffo anekdotes?’ zei Bobby.

Jackie schudde zijn hoofd. ‘Ik wil ze niet horen. Sorry. Het is mijn schuld, niet de jouwe. Ik hou van de showbusiness omdat het een beperkt wereldje is, weet je. Een dun plakje van de echte wereld, maar opwindend door al die felle kleuren en harde muziek. In de showbusiness hoef je niet te dénken, je kunt gewoon zijn. Ik wil alleen maar zijn, weet je. Optreden, plezier maken. Zeker, ik heb meningen, kleurrijke en duidelijke meningen over alles, showbusiness-meningen, maar ik weet helemaal niks, en ik wil ook helemaal niks weten, en in ieder geval wil ik niet weten wat er hier vanavond is gebeurd, want dat is iets dat je wereld op zijn kop zet, dat je nieuwsgierig maakt, en aan het denken zet, en voor je het weet ben je niet blij meer met de dingen waar je vroeger blij mee was.’ Hij stak zijn beide handen omhoog alsof hij eventuele bezwaren voor wilde zijn, en zei: ‘Ik smeer hem,’ en meteen daarop had hij dat gedaan.

Toen Bobby de anderen vertelde wat hem was overkomen, liep hij eerst langzaam door de kamer. Hij keek met verwondering naar gewone dingen, zag het bijzondere in het alledaagse, genoot van het massieve van dingen. Hij legde zijn hand op Julies bureau en had het gevoel dat niets ter wereld mooier was dan eenvoudig formica – al die moleculen van door de mens gemaakte chemische stoffen, allemaal netjes en stabiel op een rij. De ingelijste platen van Disneyfiguren, het goedkope meubilair, de halflege fles whisky, de bloeiende plant op een tafeltje bij de ramen – al die dingen waren hem plotseling dierbaar.

Hij had maar negenendertig minuten gereisd. Het kostte hem bijna evenveel tijd om een beknopte versie van zijn verhaal te vertellen. Hij was om 16:47 uur uit het kantoor verdwenen en om 17:26 uur teruggekomen, maar hij had genoeg gereisd – door bovennatuurlijke verplaatsing of anderszins – om de rest van zijn leven nergens meer heen te hoeven.

Op de bank, met Julie en Clint en Lee om hem heen, zei Bobby: ‘Ik wil hier in Californië blijven. Ik hoef Parijs niet te zien. En Londen ook niet. Niet meer. Ik wil op de plek blijven waar ik mijn favoriete stoel heb, en iedere nacht in hetzelfde bed slapen …’

‘Reken maar,’ merkte Julie op.

‘… in mijn kleine gele Samurai rijden, een medicijnkastje openmaken waar Anacin en tandpasta en mondwater en aluin en Bactine en pleisters precies op de plaats liggen waar ze behoren te zijn.’

Om 18:15 uur was Frank nog niet teruggekomen. Terwijl Bobby zijn verhaal deed, had niemand over Franks tweede verdwijning gesproken of zich hardop afgevraagd wanneer hij terug zou komen. Maar ze keken allemaal telkens naar de stoel waaruit hij in eerste instantie was verdwenen en naar de hoek van de kamer waar hij de tweede maal in het niets was opgegaan.

‘Hoe lang wachten we hier op hem?’ vroeg Julie ten slotte.

‘Ik weet het niet,’ zei Bobby. ‘Maar ik heb het gevoel … een erg lelijk gevoel … dat Frank zich deze keer misschien niet meer onder controle krijgt, dat hij van de ene plaats naar de andere blijft verspringen, sneller en sneller, tot hij zich vroeg of laag niet meer in elkaar kan zetten.’

48

Toen hij regelrecht uit Japan in de keuken van zijn moeders huis kwam, ziedde Candy van woede, en toen hij de katten op de tafel zag, de tafel waaraan hij altijd zat te eten, laaide zijn woede op tot pure razernij. Violet zat op een stoel aan de tafel; haar altijd zwijgende zuster zat in een stoel naast haar en leunde tegen haar aan. Katten lagen onder hun stoelen en om hun voeten, en vijf van de grootste zaten op de tafel en aten stukjes ham die Violet hun voerde.

‘Wat doen jullie daar?’ wilde hij weten.

Violet keurde hem geen woord of blik waardig. Ze had alleen oog voor een donkergrijze bastaardkat die kaarsrecht zat, als een standbeeld van een Egyptische tempelkat, en geduldig aan een paar stukjes vlees knabbelde die ze hem op haar bleke handpalm voorhield.

‘Ik praat tegen jou,’ zei hij op scherpe toon, maar ze reageerde niet. Hij was haar eeuwige zwijgzaamheid beu, hij had meer dan genoeg van haar eeuwige vreemde gedrag. Als hij zijn moeder die belofte niet had gedaan, zou hij Violet ter plekke hebben opengescheurd en zich aan haar tegoed hebben gedaan. Te veel jaren waren verstreken sinds hij het ambrozijn in de aderen van zijn geheiligde moeder had geproefd, en hij had vaak gedacht dat het bloed van Violet en Verbina in zekere zin hetzelfde bloed was dat ook door Roselle had gestroomd. Hij vroeg zich af – en droomde soms – hoe het bloed van zijn zusters op zijn tong zou aanvoelen, hoe het zou smaken. Hij ging dreigend bij haar staan en keek op haar neer terwijl ze al haar aandacht aan de grijze kat bleef schenken. Hij zei: ‘Daar éét ik, verdraaid nog aan toe!’

Violet zei nog steeds niets, en Candy sloeg tegen haar hand, zodat de resterende stukjes ham door de keuken vlogen. Hij veegde het bord met ham ook van de tafel, en het schonk hem een intense voldoening om te horen hoe het op de vloer kletterde.

De vijf katten op de tafel waren absoluut niet geschrokken van zijn woede, en het grotere aantal op de vloer trok zich niets van het kletteren van de stukjes porselein aan.

Eindelijk bewoog Violet haar hoofd. Ze keek op naar Candy. Tegelijk met hun meesteres bewogen ook de katten op de tafel hun hoofd om hooghartig naar hem op te kijken, alsof ze het een hele eer voor hem vonden dat ze hun aandacht even op hem wilden richten. Diezelfde houding sprak uit de minachting in Violets ogen en de vage glimlach die om de hoeken van haar zinnelijke mond speelde. Als ze hem zo recht aankeek, was hij vaak danig geïntimideerd geweest, en dan had hij zich geschrokken van haar afgewend. Omdat hij zeker wist dat hij in alle opzichten superieur aan haar was, stond hij er versteld van hoe ze hem met één blik kon verslaan of op de vlucht kon jagen.

Maar deze keer zou het anders gaan. Hij was nog nooit zo woedend geweest als op dit moment, zelfs niet zeven jaar geleden, toen hij het bloederige, doorkliefde lichaam van zijn moeder had gevonden en hoorde dat Frank degene was die de bijlslagen had toegebracht. Hij was nu nog woedender, omdat die oude woede nooit tot bedaren was gekomen. Die woede was in die jaren zelfs toegenomen, gevoed door de vernederingen die hij telkens weer onderging doordat hij Frank net niet te pakken kon krijgen. Die woede stroomde als nachtzwarte gal door zijn aderen en spoelde om de spieren van zijn hart en voedde de cellen van zijn hersenen, waar visioenen van wraak elkaar overtroffen.

Hij weigerde zich ditmaal ook door haar blik te laten intimideren, greep haar magere arm vast en trok haar heftig overeind.

Verbina maakte een zacht, verdrietig geluid omdat ze van haar zuster werd gescheiden. Het leek verdomme wel of ze een Siamese tweeling waren en hij ze zojuist van elkaar had gescheurd.

Hij bracht zijn gezicht vlak bij Violet en besproeide haar onder het praten met zijn speeksel: ‘Onze moeder had één kat, eentje maar, ze hield van orde en netheid, ze zou deze rotzooi nooit getolereerd hebben, dat stinkende gebroed van jullie.’

‘Wat kan mij dat schelen?’ zei Violet met een stem die tegelijk spottend en ongeïnteresseerd was. ‘Ze is toch dood.’

Hij greep haar bij haar beide armen vast en trok haar overeind. Terwijl de stoel achter haar op de vloer kletterde, gooide hij haar van zich af. Hij smeet haar zo hard tegen de kelderdeur dat het geluid als een explosie klonk en de losse keukenramen en wat vuil zilverwerk op het aanrecht aan het wankelen bracht. Tot zijn intense voldoening zag hij dat ze haar gezicht van pijn vertrok en dat haar ogen in haar hoofd terugrolden. De klap kwam zo hard aan dat het niet veel scheelde of ze verloor het bewustzijn. Als hij haar nog een beetje harder tegen de deur had gegooid, zou haar ruggengraat misschien gebroken zijn. Hij begroef zijn vingers wreed in het bleke vlees van haar bovenarmen, trok haar van de deur weg en gooide haar er nog een keer tegenaan, zij het niet zo hard als de eerste keer, alleen om duidelijk te maken dat het even hard had kúnnen zijn, dat het de volgende keer, als ze iets deed dat hem niet aanstond, opnieuw zo hard zou kunnen zijn.

Haar hoofd was naar voren gevallen, want ze wankelde op de rand van het bewustzijn. Moeiteloos hield hij haar tegen de deur, haar voeten twintig centimeter boven de vloer, alsof ze helemaal niets woog, om haar te laten voelen hoe ongelooflijk sterk hij was. Hij wachtte tot ze bij haar positieven kwam.

Ze had moeite om op adem te komen, en toen ze eindelijk ophield met hijgen en haar hoofd omhoog bracht om hem aan te kijken, verwachtte hij een andere Violet te zien. Hij had haar nooit eerder geslagen. Er was een uiterst belangrijke grens overschreden, een grens die hem altijd onaantastbaar had geleken. Zoals hij zijn moeder had beloofd, had hij zijn zusters altijd tegen de vaak gevaarlijke buitenwereld beschermd. Hij had hun te eten gegeven, warm gehouden bij koud weer en koel in de hitte, droog als het regende, maar jaar na jaar had hij zijn broederlijke plichten met toenemende ergernis vervuld, walgend van hun steeds schaamtelozer en geheimzinniger gedrag. Het drong nu tot hem door dat hij hen juist beschermde als hij hen in het gareel bracht. Boven in de Hemel had zijn moeder zich waarschijnlijk handenwringend afgevraagd wanneer hij eindelijk zou beseffen dat zijn zusters discipline nodig hadden. Dankzij zijn woede was hij nu eindelijk tot dat inzicht gekomen. Het gaf hem een goed gevoel om Violet een beetje pijn te doen, net genoeg om haar tot inkeer te brengen en te voorkomen dat ze nog verder wegzakte in de spiraal van decadentie en dierlijke zinnelijkheid waaraan ze zich had overgeleverd. Hij wist dat hij er goed aan deed haar te straffen. Hij wachtte gretig tot ze haar hoofd op zou heffen om hem aan te kijken, want hij wist dat hun onderlinge verstandhouding voorgoed was veranderd en dat het besef van die verandering duidelijk in haar ogen te lezen zou staan.

Eindelijk hief ze, weer enigszins normaal ademhalend, haar hoofd op en keek Candy aan. Tot zijn verbazing was zijn zuster absoluut niet tot hetzelfde inzicht gekomen als hij. Haar lichtblonde haar was over haar gezicht gevallen, en ze keek erdoorheen zoals een jungledier door zijn verwaaide manen kijkt. In haar ijzig blauwe ogen zag hij iets dat vreemder en primitiever was dan alles wat hij ooit eerder had gezien. Een vreugdevolle wildheid. Ondefinieerbare verlangens. Hunkering. Hoewel ze zich pijn had gedaan toen hij haar tegen de kelderdeur gooide, speelde er alweer een glimlach om haar volle lippen. Ze deed haar mond open en hij voelde haar hete adem op zijn gezicht.

‘Je bent sterk,’ zei ze. ‘Zelfs de katten vinden het prettig als je je sterke handen op me legt … en Verbina ook.’

Hij werd zich bewust van haar lange blote benen. Hoe dun en nietig haar slipje was. Hoe haar rode T-shirt omhoog was geschoven en haar platte buik liet zien. Hoe haar volle borsten naar voren staken, nog voller lijkend omdat de rest van haar lichaam zo slank was. Hoe haar tepels in de stof van het shirt prikten. Hoe glad haar huid was. Hoe ze rook.

Een walging barstte in hem open als pus uit een geheim gezwel diep in zijn binnenste, en hij liet haar meteen los. Toen hij zich omdraaide, zag hij dat de katten naar hem keken. Erger nog: ze lagen nog waar ze hadden gelegen toen hij Violet van haar stoel trok, alsof ze geen seconde bang voor hem waren geweest. Hij wist dat hun kalmte betekende dat Violet ook niet bang was geweest, en dat haar erotische reactie op zijn razernij en haar spottende glimlach volkomen echt waren.

Verbina zat onderuitgezakt op haar stoel. Ze hield haar hoofd gebogen, want ze kon hem nu net zomin in de ogen kijken als ze dat ooit had gekund. Maar ze grijnsde, en haar linkerhand was tussen haar benen, haar lange vingers trokken lome kringen over de dunne stof van haar slipje, waaronder de donkere spleet van haar geslacht lag. Hij zag dat Violets verderfelijke verlangen op Verbina was overgeslagen, en wendde zich ook van haar af.

Hij ging vlug de kamer uit maar deed wel zijn best om niet de indruk te wekken dat hij van hen wegvluchtte.

In zijn geparfumeerde slaapkamer, veilig tussen de bezittingen van zijn moeder, deed Candy de deur op slot. Hij wist niet waarom hij zich veiliger voelde als de deur op slot zat, al wist hij zeker dat het niet kwam doordat hij bang voor zijn zusters was. Hij had geen enkele reden om bang voor hen te zijn. Ze waren pathetisch.

Een tijdlang zat hij in Roselles schommelstoel en dacht terug aan de tijd dat hij als kind op haar schoot had gezeten en genoegzaam bloed had gezogen uit een wondje dat ze in haar duim of in het vlezige deel van haar handpalm had gemaakt. Eén keer, jammer genoeg maar één keer, had ze een kleine snee in een van haar borsten gemaakt en hem tegen haar boezem gedrukt, zodat hij haar bloed kon drinken uit hetzelfde vlees waaruit andere moeders melk aan hun kinderen gaven. Hij was die avond vijf jaar oud geweest. In deze zelfde kamer en in deze stoel had hij het bloed van haar borst geproefd. Frank, die toen zeven jaar oud was geweest, had in de kamer aan het eind van de gang geslapen, en de tweeling, die nog maar kortgeleden de eerste verjaardag had gevierd, sliep in een bedje tegenover de kamer van moeder. Dat hij alleen met haar was geweest terwijl alle anderen sliepen – o, wat had hij zich toen uniek en bemind gevoeld, vooral omdat ze hem de rijke vloeistof uit haar aderen schonk, die ze zijn broer en zusjes nooit gaf. Het was een heilige communie, verstrekt en in ontvangst genomen, en het zou hun geheim blijven.

Hij herinnerde zich dat hij die avond bijna in onmacht viel, niet alleen vanwege de weeïge smaak van haar bloed en de grenzeloze liefde die door dat bloed werd gesymboliseerd, maar door het metronomisch schommelen van de stoel en het sussende ritme van haar stem. Terwijl hij zoog, streek ze zijn haar van zijn voorhoofd weg en vertelde hem over het ingewikkelde plan dat God met de wereld had. Zoals ze al vele malen eerder had gedaan, legde ze uit dat God het gebruik van geweld door de vingers zag als het gepleegd werd ter bescherming van mensen die goed en rechtschapen waren. Ze vertelde hem dat God mensen had gemaakt die op bloed gedijden, opdat ze als instrumenten van Gods wraak ten behoeve van de rechtschapenen gebruikt konden worden. Hun familie was rechtschapen, zei ze, en God had Candy naar hen toegestuurd om hen te beschermen. Daar was niets nieuws bij. Maar hoewel zijn moeder gedurende hun geheime communie vele malen over die dingen had gesproken, kreeg Candy er nooit genoeg van het aan te horen. Kinderen kunnen een favoriet verhaal nooit vaak genoeg horen. En zoals het met sprookjes gaat, zo werd ook dit verhaal iedere keer niet alleen vertrouwder, maar vreemd genoeg ook mysterieuzer en fascinerender.

Op die avond in zijn zesde levensjaar nam het verhaal een nieuwe wending. De tijd was gekomen, zei zijn moeder, dat hij de waarlijk grote gaven die hij had ontvangen daadwerkelijk zou gebruiken en aan de missie zou beginnen waarvoor God hem had geschapen. Zijn buitengewone talenten waren tot uiting gekomen sinds hij drie jaar oud was, dezelfde leeftijd waarop ook Franks veel beperktere gaven aan de dag waren getreden. Zijn telekinetische vermogens – vooral zijn talent om zijn eigen lichaam telekinetisch te verplaatsen – spraken Roselle erg aan, en ze zag algauw welke mogelijkheden het bood. Ze zouden nooit gebrek aan geld hebben, zolang hij ’s nachts bovennatuurlijk naar plaatsen kon gaan waar geld en kostbaarheden opgeborgen lagen: bankkluizen, de huizen van de rijken, grote kluizen in villa’s in Beverly Hills. En als hij in de huizen van de vijanden van de familie Pollard kon komen wanneer ze sliepen, kon hij wraak nemen zonder bang te hoeven zijn voor ontdekking of represailles.

‘Er is een man die Salfont heet,’ zei zijn moeder met een suikerzoete stem, terwijl hij zich voedde uit de wond in haar borst. ‘Hij is advocaat, een van die jakhalzen die eerlijke mensen bestelen, puur slecht is die man. Hij verdeelde de nalatenschap van mijn vader – dat is jouw dierbare grootvader, kleine Candy – en hij rekende te veel, veel te veel, hij was hebzuchtig. Ze zijn allemaal hebzuchtig, die advocaten.’

Haar zachte, vriendelijke stem was in contrast met haar woede, maar die tegenstelling kon het fascinerende, hypnotiserende karakter van haar boodschap alleen maar versterken.

‘Ik heb jarenlang geprobeerd een deel van zijn honorarium terug te krijgen, zoals rechtvaardig zou zijn. Ik ben naar andere advocaten gegaan, maar die zeiden allemaal dat zijn tarief redelijk was, ze dekken elkaar allemaal, het is één pot nat, allemaal appels in één mandje, rotte appels in een rot mandje. Ik sleepte hem voor de rechtbank, maar die rechters zijn gewoon advocaten in andere toga’s, ze maken me misselijk, dat hebzuchtige stel. Ik maak me hier al jaren druk om, kleine Candy. Ik kan het niet uit mijn hoofd zetten. Die Donald Salfont die in zijn grote huis in Montecito woont en mensen te veel in rekening brengt, mij te veel in rekening brengt – hij zou daarvoor moeten boeten. Vind je dat ook niet, kleine Candy? Vind je niet dat hij moet boeten?’

Hij was vijf jaar oud en nog niet groot voor zijn leeftijd, zoals hij zou worden toen hij negen of tien was. Ook als hij zich bovennatuurlijk naar Salfonts slaapkamer kon verplaatsen, zou hij misschien nog geen succes hebben. Als Salfont of zijn vrouw op dat moment toevallig wakker was, of als de eerste steek met het mes niet dodelijk bleek te zijn en de advocaat in paniek overeind kwam, zou Candy hem niet kunnen overmeesteren. Candy zou zelf geen gevaar lopen, want hij kon zich in een oogwenk naar huis verplaatsen. Maar het risico bestond wel dat hij werd herkend. Een man als Salfont zou door de politie worden geloofd, ook al beschuldigde hij een vijfjarig jongetje van een poging tot moord. Ze zouden naar het huis van de Pollards komen en vragen stellen, rondsnuffelen, en God wist wat voor verdachte dingen ze dan zouden aantreffen.

‘Dus je kunt hem niet doden, al zou dat zijn verdiende loon zijn,’ fluisterde Roselle terwijl ze haar favoriete kind op haar schoot liet schommelen. Ze keek aandachtig in zijn ogen, en hij keek vanaf haar blootgelegde borst naar haar op. ‘In plaats daarvan moet je hem iets afnemen in ruil voor het geld dat hij mij heeft afgenomen, iets dat hem dierbaar is. De Salfonts hebben een baby gekregen. Ik las het een paar maanden geleden in de krant, een klein meisje dat ze Rebekah Elizabeth hebben genoemd. Wat voor een naam is dat trouwens voor een meisje? Ik vind het nogal verwaand, het soort naam dat een dure advocaat en zijn vrouw aan een baby geven omdat ze vinden dat ze beter zijn dan andere mensen. Elizabeth is de naam van een koningin, weet je, en zoek maar eens in de bijbel op wat Rebekah is. Ze hebben veel te veel verbeelding. Rebekah … ze is nu bijna zes maanden oud, ze hebben haar lang genoeg gehad om haar te missen als ze er niet meer is, om haar heel erg te missen. Ik rijd je morgen langs hun huis, mijn lieve kleine Candy, om je te laten zien waar het is, en morgennacht ga je erheen en laat de wraak van de Heer over hen neerdalen, mijn wraak. Ze zullen denken dat er een rat in de kamer is gekomen, of zoiets, en ze zullen het zich kwalijk blijven nemen tot de dag dat ze zelf ook dood zijn.’

De keel van Rebekah Salfont was zacht geweest, haar bloed een beetje zout. Candy genoot van het avontuur, de sensatie dat hij het huis van vreemden binnendrong zonder dat ze er iets van wisten. Het gaf hem een gevoel van macht dat hij de baby doodde terwijl haar ouders nietsvermoedend in de aangrenzende kamer lagen te slapen. Hij was maar een kind, en toch kon hij moeiteloos bij hen binnenkomen en hen namens zijn moeder een slag toebrengen. Daardoor voelde hij zich in zekere zin de man in huize Pollard. Dat duizelingwekkende gevoel maakte het doden niet alleen opwindend maar ook glorieus. Daarna hoefde zijn moeder het maar te vragen en hij nam al wraak voor haar.

De eerste paar jaren bestond zijn prooi alleen uit baby’s en erg kleine kinderen. Om de politie niet op een spoor te zetten beet hij ze soms niet maar doodde hen op andere manieren, en soms nam hij ze met zich mee uit het huis, zodat er nooit een lichaam werd gevonden. Toch zou de politie argwaan hebben gekregen, als Roselles vijanden allemaal in Santa Barbara woonden. Maar vaak wilde ze wraak nemen op mensen die ver weg woonden, mensen over wie ze in kranten en tijdschriften had gelezen.

Hij herinnerde zich in het bijzonder een gezin in New York dat miljoenen had gewonnen in een loterij. Zijn moeder vond dat hun geluk ten koste van de familie Pollard ging, en dat ze te hebzuchtig waren om in leven te mogen blijven. Candy was indertijd veertien geweest, en hij had het betoog van zijn moeder niet helemaal begrepen – maar hij had het ook niet in twijfel getrokken. Ze was voor hem de enige bron van waarheid, en de gedachte dat hij haar ongehoorzaam zou kunnen zijn, kwam nooit in hem op. Hij had alle vijf de leden van dat gezin in New York vermoord en hun huis, met de lichamen erin, tot de grond toe laten afbranden.

De wraakzucht van zijn moeder volgde een voorspelbaar patroon. Onmiddellijk nadat Candy iemand voor haar had gedood, was ze gelukkig en vervuld van toekomstplannen. Ze bakte lekkere dingen voor hem en stond zingend in de keuken, en ze begon aan een nieuwe sprei of een ingewikkeld borduurwerk. Maar in de volgende vier weken verflauwde haar geluk als een lamp van een reostaat, en bijna op de kop af een maand na het doden, wanneer ze al geen zin meer in bakken en borduren had, begon ze over andere mensen te praten die de familie Pollard in het algemeen en haar in het bijzonder iets hadden misdaan. Dan duurde het maar een paar weken of ze had een nieuw doelwit gevonden, en dan werd Candy er weer op uitgestuurd. Hij doodde maar zes of zeven keer per jaar.

Roselle vond dat vaak genoeg, maar naarmate Candy ouder werd, bevredigde het hem steeds minder. Hij had niet alleen een dorst naar bloed ontwikkeld, maar ook een hunkering die soms te sterk voor hem werd. De sensatie van de jacht bedwelmde hem, en hij verlangde er soms naar zoals een alcoholist naar de fles verlangt. Daar kwam nog bij dat de krankzinnige vijandigheid van de wereld ten opzichte van zijn moeder hem motiveerde om nog vaker te doden. Soms leek het wel of iedereen tegen haar was en plannen maakte om haar fysiek geweld aan te doen of geld af te pakken dat haar toekwam. Ze had geen gebrek aan vijanden. Hij herinnerde zich dagen dat de angst te veel voor haar werd. Dan werden in haar opdracht alle jaloezieën en gordijnen dichtgetrokken, en de deuren op slot gedaan en soms zelfs met stoelen en andere meubelstukken gebarricadeerd – dat alles om haar te beschermen tegen vijanden die nooit kwamen maar die wel zouden kunnen komen. Op die slechte dagen werd ze moedeloos en vertelde hem dat zoveel mensen haar wilden treffen dat zelfs hij haar niet altijd zou kunnen beschermen. Als hij haar smeekte hem op hen af te sturen, weigerde ze en zei alleen: ‘Het is hopeloos.’

Ook toen al stelde hij zich niet met de goedgekeurde moorden tevreden maar ging ook in de ravijnen op jacht naar kleine dieren. Maar die bloederige feestmalen, hoe rijk soms ook, lesten zijn dorst nooit zo grondig als het bloed uit een menselijke ader.

Droevig gestemd door te veel herinneringen, stond Candy van de schommelstoel op en begon nerveus door de kamer heen en weer te lopen. De jaloezieën waren open en hij keek met toenemende belangstelling naar de duisternis achter het raam.

Nadat het hem niet was gelukt Frank te pakken te krijgen, en de vreemdeling die met Frank in de achtertuin was geweest, nadat die confrontatie met Violet zo’n onverwachte wending had genomen en zijn woede eerder groter dan kleiner had gemaakt, smeulde hij van moordlust, maar hij had geen doelwit. Omdat er geen vijand van de familie te bekennen was, zou hij hetzij onschuldige mensen moeten afslachten hetzij kleine dieren in de ravijnen. Het probleem was – hij vond het verschrikkelijk om zijn geheiligde moeder teleur te stellen, daarboven in de Hemel, maar had aan de andere kant geen trek in het dunne bloed van angstige diertjes.

Zijn machteloosheid en hunkering groeiden met de minuut. Hij wist dat hij iets ging doen waar hij later spijt van zou krijgen, iets dat zo erg was dat Roselle een tijdlang haar gezicht van hem zou afwenden. Opeens, juist toen hij het gevoel had dat hij uit elkaar zou springen, werd hij gered door de komst van een echte vijand.

Een hand raakte zijn achterhoofd aan.

Hij draaide zich met een ruk om en voelde dat de hand zich meteen terugtrok.

Het was een fantoomhand geweest. Er was niemand.

Maar hij wist dat het dezelfde persoon was die hij de vorige avond in het ravijn had gevoeld. Iemand daarbuiten, die niet tot de familie Pollard behoorde, had ook telepathische gaven en was, alleen al vanwege het feit dat Roselle niet zijn moeder was, een vijand van de Pollards, iemand die opgespoord en geëlimineerd moest worden. Dezelfde persoon had Candy eerder op de middag meermalen bezocht. Hij had aarzelend zijn hand naar Candy uitgestoken, en naar hem getast zonder een volledig contact te leggen.

Candy ging naar de schommelstoel terug. Als er een echte vijand zou komen, zou het de moeite waard zijn op hem te wachten.

Een paar minuten later voelde hij de aanraking opnieuw. Licht, aarzelend, vlug teruggetrokken.

Hij glimlachte. Hij begon te schommelen. Hij neuriede zelfs zachtjes – een van de favoriete liedjes van zijn moeder.

Het vuur van zijn woede begon feller te gloeien. Tegen de tijd dat de verlegen bezoeker meer moed vatte, zou het vuur witheet zijn en zouden de vlammen hem verteren.

49

Om tien voor zeven ging de deurbel. Felina Karaghiosis hoorde hem natuurlijk niet. Maar in iedere kamer van het huis zat ergens een rood lampje dat begon te knipperen zodra iemand op de bel drukte. Felina ging naar de hal en keek door het raampje naast de voordeur. Toen ze Alice Kasper zag, die drie huizen verderop woonde, schoof ze de grendel open, maakte de veiligheidsketting los en liet haar binnen.

‘Hallo, meid. Hoe gaat het?’

Mooi haar heb je, gebaarde Felina.

‘Vind je het mooi? Net naar de kapper geweest, en de kapster zei, wil je hetzelfde oude haar, of wil je met de tijd meegaan, en ik dacht, waarom ook niet? Ik ben niet te oud om sexy te zijn, of wel soms?’

Alice was pas drieëndertig, vijf jaar ouder dan Felina. Ze had haar blonde krullen ingeruild voor een moderner kapsel. Ze zag er fantastisch uit.

Kom binnen. Wil je iets drinken?

‘Ik zou graag iets drinken, meid, ik zou wel zes glazen kunnen gebruiken, maar ik moet nee zeggen. Mijn schoonfamilie is er, en we gaan straks met ze kaarten of we schieten ze overhoop – dat hangt van hun stemming af.’

Van alle mensen die Felina in haar dagelijks leven kende was Alice, afgezien van Clint, de enige die gebarentaal kende. Omdat de meeste mensen een vooroordeel tegen doven koesterden, misschien zelfs zonder dat ze het zelf beseften, was Alice haar enige vriendin. Maar Felina zou hun vriendschap graag hebben opgegeven als Mark Kasper – Alice’s zoon, voor wie ze gebarentaal had geleerd – niet doof geboren was.

‘Ik kom even omdat we een telefoontje van Clint kregen. Hij laat weten dat hij nog niet op weg naar huis is maar er om een uur of acht verwacht te zijn. Sinds wanneer werkt hij ’s avonds zo laat door?’

Ze zijn met een grote zaak bezig. Dat betekent altijd dat hij moet overwerken.

‘Dan neemt hij je mee uit eten en zegt dat het een ongelooflijke dag is geweest. Daar komt het wel op neer, huh? Het lijkt me fascinerend om met een detective getrouwd te zijn. En hij is ook aardig. Je mag je gelukkig prijzen, meid.’

Ja. Maar hij ook.

Alice lachte. ‘Zo is het! En als hij nog eens een keer zo laat naar huis komt, moet je geen genoegen nemen met een diner. Laat hem dan diamanten voor je kopen.’

Felina dacht aan de rode edelsteen die hij de vorige avond mee naar huis had genomen en wou dat ze Alice erover kon vertellen. Maar de aangelegenheden van Dakota & Dakota waren, vooral wanneer ze betrekking hadden op een lopende zaak waarbij de cliënt in gevaar verkeerde, in hun huis even heilig als de privacy van het huwelijksbed.

‘Zaterdag, bij ons, half zeven? Jack kookt een potje chili, en we gaan kaarten en eten chili en drinken bier en laten scheten tot we erbij neervallen. Goed?’

Ja.

‘En zeg tegen Clint dat het in orde is – we verwachten niet van hem dat hij praat.’

Felina lachte, en gebaarde toen: Hij gaat vooruit.

‘Dat komt doordat jij hem wat beschaving bijbrengt, meid.’

Ze omhelsden elkaar weer, en Alice ging weg.

Felina sloot de deur, keek op haar horloge en zag dat het zeven uur was. Ze had nog maar een uur de tijd om zich voor het diner te verkleden, en ze wilde er erg goed uitzien voor Clint, niet omdat dit een bijzondere gelegenheid was, maar omdat ze er altijd erg goed voor hem wilde uitzien. Ze ging naar de badkamer en realiseerde zich opeens dat de voordeur alleen op het automatische slot zat. Ze ging naar de hal terug, schoof de grendel dicht en hing de veiligheidsketting op zijn plaats.

Clint maakte zich te veel zorgen om haar. Als hij thuiskwam en merkte dat ze vergeten was de grendel voor de deur te schuiven, zou hij binnen een minuut een jaar ouder worden.

50

Nadat hij de hele dag vrij was geweest, kwam Hal Yamataka dinsdagavond om vijf over half zeven naar aanleiding van een telefoontje van Clint naar kantoor. Hij zou daar de wacht houden voor het geval Frank terug zou komen nadat de anderen waren vertrokken. Clint wachtte hem beneden in de hal op en stelde hem bij een kop koffie op de hoogte. Het was noodzakelijk dat hij wist wat er intussen allemaal was gebeurd, en toen hij dat had gehoord, wou hij opnieuw dat hij voor een carrière in het hoveniersvak had gekozen.

Bijna iedereen in zijn familie had een winkel voor tuinbenodigdheden of een kleine kwekerij, en ze hadden het allemaal goed. De meesten verdienden meer dan Hal bij Dakota & Dakota verdiende, en sommigen zelfs veel meer. Zijn ouders, zijn drie broers en verscheidene ooms die het goed met hem meenden, probeerden hem telkens over te halen om voor hen te gaan werken of hun compagnon te worden, maar hij wilde dat niet. Niet dat hij iets tegen het werken in een kwekerij had, of tegen het verkopen van tuingerei, het ontwerpen van tuinen, het snoeien van bomen, of het tuinieren zelf. Nee, het probleem was dat de term ‘Japanse tuinman’ in het zuiden van Californië een cliché was en hij moest er niet aan denken dat hij aan een of ander stereotype beeld voldeed.

Hij had zijn hele leven veel avonturenboeken en thrillers gelezen, en hij wilde graag zo iemand zijn als de personages over wie hij las, vooral iemand die een hoofdpersoon uit een roman van John D. MacDonald kon zijn, want de hoofdpersonen van John D. waren niet alleen moedig maar ook wijs. Ze waren even scherpzinnig als hard. In zijn hart wist Hal wel dat zijn werk voor Dakota & Dakota gewoonlijk even saai was als de dagelijkse beslommeringen van een hovenier, en dat de kans om de held uit te hangen in de beveiligingsbranche veel kleiner was dan buitenstaanders dachten. Maar als je een zak compost of een bus insectengif of een zaaikistje afrikaantjes verkocht, kon je jezelf niet wijsmaken dat je een romantische figuur was of kans maakte er een te worden. En per slot van rekening was het beeld dat je van jezelf had vaak belangrijker dan de realiteit.

‘Als Frank komt,’ zei Hal, ‘wat moet ik dan met hem doen?’

‘Zet hem in een auto en breng hem naar Bobby en Julie.’

‘Je bedoelt hun huis?’

‘Nee. Santa Barbara. Daar rijden ze vanavond naartoe. Ze logeren in de Red Lion Inn, dan kunnen ze morgen in de familieachtergronden van de Pollards gaan spitten.’

Hal leunde met gefronste wenkbrauwen op de bank in de hal naar voren. ‘Ik dacht dat je zei dat jullie Frank nooit meer terugverwachtten.’

‘Volgens Bobby valt Frank uit elkaar en overleeft hij deze laatste serie verplaatsingen niet. Het is maar een voorgevoel van hem.’

‘En wie is dan hun cliënt?’

‘Tot hij hen ontslaat is Frank dat.’

‘Lijkt me nogal vergezocht. Wees eens eerlijk, Clint. Waarom zitten ze toch zo achter deze zaak aan, een zaak die met het uur idioter en gevaarlijker wordt?’

‘Ze vinden Frank sympathiek. Ik vind hem ook sympathiek.’

‘Ik zei, wees eens eerlijk.’

Clint zuchtte. ‘Al sla je me dood. Toen Bobby terugkwam, was hij helemaal over zijn toeren. Maar hij wilde de zaak niet opgeven. Je zou zeggen dat ze er niets meer mee te maken wilden hebben, zeker niet tot Frank weer komt opdagen, als dat ooit gebeurt. Die broer van hem, die Candy, die lijkt me de duivel zelve, meer dan een normaal mens aankan. Bobby en Julie zijn soms koppig, maar ze zijn niet dom, en ik had verwacht dat ze deze zaak los zouden laten, nu ze inzien dat het een karwei is dat groot genoeg is voor God, niet voor een privédetective. Maar we zijn er.’

Bobby en Julie zaten met Lee Chen aan het bureau, terwijl hij hun vertelde wat hij tot dan toe aan de weet was gekomen.

‘Het geld zou gestolen kunnen zijn, maar je kunt het uitgeven,’ zei Lee. ‘Ik kan die serienummers op geen enkele opsporingslijst vinden.’

Bobby had al aan verscheidene bronnen gedacht waaruit Frank de zeshonderdduizend dollar kon hebben die ze nu in hun safe hadden liggen. ‘Zoek een bedrijf waar veel contant geld omgaat en waar ze niet altijd aan het eind van de dag met de opbrengst naar de bank gaan. Dat is een prima doelwit. Het kan bijvoorbeeld een supermarkt zijn die tot ’s avonds twaalf uur openblijft. Omdat ze op dat late uur geen manager met een tas vol geld naar een bank willen sturen, hebben ze een kluis in de winkel. Als je Frank bent, ga je na sluitingstijd met behulp van bovennatuurlijke verplaatsing naar binnen en gebruik je eventuele andere bijzondere talenten om de kluis te openen. Je doet de dagopbrengst in een boodschappentas en gaat ervandoor. Veel geld tegelijk zul je niet vinden, misschien honderdduizend per winkel, maar je neemt drie of vier winkels in een uur, en in totaal haal je een heleboel binnen.’

Blijkbaar had Julie in dezelfde richting gedacht, want ze zei: ‘Casino’s. Die hebben allemaal financiële afdelingen die op de blauwdrukken staan, de afdelingen waar de belastingdienst vrij toegang heeft. Maar ze hebben ook verborgen kamers, waar de zwarte winst heen gaat. Dat zijn in feite grote kluizen. Fort Knox zou er jaloers op zijn. Je gebruikt de telepathische gaven die je hebt, hoe beperkt die ook zijn, om de positie van een van die verborgen kamers te vinden, je verplaatst je bovennatuurlijk naar die kamer wanneer daar niemand is, en je neemt wat je hebben wilt.’

‘Frank heeft een tijdje in Las Vegas gewoond,’ zei Bobby. ‘Weet je nog wel, ik vertelde jullie over dat lege perceel waar hij me heen bracht, waar hij een huis had gehad.’

‘Hij zou zich niet tot Las Vegas hoeven te beperken,’ zei Julie. ‘Reno, Tahoe, Atlantic City, het Caribisch gebied, Macao, Frankrijk, Engeland, Monte Carlo – overal waar grof gegokt wordt.’

Al dat gepraat over onbeperkte hoeveelheden geld die voor het grijpen lagen wond Bobby erg op, al wist hij niet waarom. Per slot van rekening was Frank degene die zich bovennatuurlijk kon verplaatsen, niet hij, en hij was er voor vijfennegentig procent zeker van dat ze Frank nooit meer terug zouden zien.

Lee Chen spreidde een aantal print-outs over het bureau uit en zei: ‘Het geld is nog het minst interessant. Jullie wilden toch weten of de politie achter Meneer Blauw aan zit?’

‘Candy,’ zei Bobby. ‘We hebben nu een naam voor hem.’

Lee trok een smalend gezicht. ‘Ik vind Meneer Blauw beter. Dat had meer stijl.’

Hal Yamataka kwam de kamer binnen en zei: ‘Ik heb niet veel vertrouwen in het oordeel over stijl van iemand die rode gymschoenen en sokken draagt.’

Lee schudde zijn hoofd. ‘Wij Chinezen zijn al duizenden jaren bezig alle Aziaten een ontzagwekkend imago te geven, opdat we die stuntelige westerlingen uit hun evenwicht brengen, en jullie Japanners verknoeien dat allemaal door die Godzilla-films te maken. Jullie kunnen niet ondoorgrondelijk zijn en tegelijk Godzilla-films maken.’

‘Ja? Noem jij me maar eens iemand die een Godzilla-film na de eerste begrijpt.’

Ze vormden een interessant duo, die twee: de een slank, modieus, met fijne gelaatstrekken, een enthousiast kind van het siliconentijdperk; de ander klein, breed, met een gezicht zo bot als een hamer, een jongen die ongeveer zo hightech was als een steen.

Maar Bobby vond het nog het interessantst dat hij er tot op dat moment nooit bij stil had gestaan dat een onevenredig groot percentage van het kleine personeelsbestand van Dakota & Dakota uit Aziatisch-Amerikanen bestond. Er waren er nog twee – Nguyen Tuan Phu en Jamie Quang, twee Vietnamezen. Vier van de elf mensen. Hoewel hij en Hal weleens grappen over Oost en West maakten, had Bobby nooit het idee dat Lee en Hal en Nguyen en Jamie een aparte groep personeelsleden vormden. Ze waren gewoon zichzelf, onderling even sterk verschillend als appels verschillen van peren en sinaasappels en perziken. Maar Bobby realiseerde zich ook dat die voorkeur voor Aziatisch-Amerikaanse medewerkers iets over hemzelf vertelde, iets dat verderging dan alleen maar een prijzenswaardige afkeer van discriminatie, maar hij wist niet wat het precies was.

Hal zei: ‘En niets is ondoorgrondelijker dan het hele idee van Mothra. O ja, Bobby, Clint is naar huis naar Felina gegaan. We zouden allemaal zo gelukkig moeten zijn.’

‘Lee vertelde ons over Meneer Blauw,’ zei Julie.

‘Candy,’ zei Bobby.

Lee wees naar de gegevens die hij uit politiecomputers in het hele land had gehaald. ‘De meeste politiekorpsen begonnen nog maar negen jaar geleden serieus met computernetwerken. De meeste elektronisch toegankelijke archieven gaan dan ook niet verder terug. Maar in die tijd zijn er achtenzeventig beestachtige moorden in negen staten gepleegd die voldoende overeenkomsten vertoonden om aan de mogelijkheid van één dader te denken. Een mogelijkheid, meer niet. Maar de fbi kreeg vorig jaar genoeg belangstelling om er een team van drie man op te zetten, een op kantoor en twee in het veld. Die drie moeten de onderzoekingen van de verschillende politiekorpsen coördineren.’

‘Drie man?’ zei Hal. ‘Blijkbaar heeft het geen hoge prioriteit.’

‘De fbi is altijd al onderbezet geweest,’ zei Julie. ‘En omdat de rechters in de afgelopen dertig jaar steeds kortere straffen hebben gegeven, is de politie meer dan ooit in de minderheid ten opzichte van de criminelen. Drie man, fulltime – dat zou ik een serieus project willen noemen.’

Lee nam een print-out van de stapel op het bureau en somde de essentiële gegevens op. ‘Alle moorden hebben de volgende dingen gemeen. Ten eerste – de slachtoffers werden allemaal gebeten, meestal in de keel, maar het schijnt dat geen enkel lichaamsdeel heilig is voor die kerel. Ten tweede – velen van hen werden geslagen en liepen hoofdwonden op. Toch was het bloedverlies uit die beten – meestal de halsslagader – in bijna alle gevallen de voornaamste doodsoorzaak, ongeacht eventuele andere verwondingen.’

‘Dus die kerel is ook nog eens een vampier?’ vroeg Hal.

Julie nam de vraag serieus, zoals ze zo langzamerhand alles serieus moesten nemen in deze bizarre zaak, hoe absurd het op het eerste gezicht ook leek. Ze zei: ‘Geen vampier in de bovennatuurlijke zin van het woord. Het lijkt erop dat de familie Pollard om de een of andere reden over bijzondere gaven beschikt. Je kent die illusionist van de televisie, The Amazing Randi, die aanbiedt honderdduizend dollar te betalen aan eenieder die bewijst dat hij telepathische gaven bezit? Nou, die familie Pollard kan hem failliet maken. Maar dat wil nog niet zeggen dat er iets bovennatuurlijks aan hen is. Het zijn geen demonen, of bezetenen, of Kinderen van het Kwaad – niets van dat alles.’

‘Het is gewoon een extra beetje genetisch materiaal,’ zei Bobby.

‘Precies. Als Candy zich als een vampier gedraagt en mensen in hun keel bijt, dan is dat gewoon een manifestatie van een psychische ziekte,’ zei Julie. ‘Het betekent nog niet dat hij uit de dood is verrezen.’

Bobby kon zich nog een levendige voorstelling maken van de blonde reus die op het verregende zwarte strand van Punaluu op hem en Frank afstormde. Die kerel was zo kolossaal als een locomotief. Als Bobby kon kiezen of hij het tegen Candy Pollard of Dracula zou opnemen, zou hij voor de uit de dood verrezen graaf kiezen. Franks broer liet zich niet zo gemakkelijk met een teentje knoflook, een crucifix of een houten staak onschadelijk maken.

Lee zei: ‘Er is nog een overeenkomst. In de gevallen waarin de slachtoffers hun deuren en ramen op slot hadden, was niet na te gaan hoe de moordenaar was binnengekomen. En in veel gevallen trof de politie grendels aan de binnenkant van deuren aan, en ramen die aan de binnenkant op slot zaten, zodat het leek of de moordenaar na zijn gruwelijke daad door de schoorsteen was verdwenen.’

‘Achtenzeventig,’ zei Julie, en ze huiverde.

Lee liet het papier op het bureau vallen. ‘Ze denken dat er meer zijn, misschien wel veel meer, want soms probeert die vent het spoor – die beten – uit te wissen door de lichamen nog meer te verminken of zelfs te verbranden. Hoewel de politie zich in die gevallen niet in de maling liet nemen, mag je aannemen dat ze er in andere gevallen wel intrapten. Dus het totaal is hoger dan achtenzeventig, en dan hebben we het alleen over de afgelopen negen jaar.’

‘Goed werk, Lee,’ zei Julie, en Bobby beaamde dat.

‘Ik ben nog niet klaar,’ zei Lee. ‘Ik ga een pizza bestellen, en dan ga ik verder.’

‘Je bent hier vandaag al meer dan tien uur,’ zei Bobby. ‘Dat is al meer dan wat we van je mogen verwachten. Je moet ook vrije tijd hebben, Lee.’

‘Als je zoals ik gelooft dat tijd subjectief is, beschik je over een oneindige voorraad tijd. Later, thuis, rek ik een paar uur tot een paar weken uit, en morgen kom ik helemaal uitgerust terug.’

Hal Yamataka schudde zijn hoofd en zuchtte. ‘Ik geef dit niet graag toe, Lee, maar je bent verdomd goed in al dat mysterieuze oosterse geouwehoer.’

Lee glimlachte raadselachtig. ‘Dank je.’

Toen Bobby en Julie naar huis waren gegaan om een weekendtas te pakken voor de trip naar Santa Barbara, en Lee naar zijn computerkamer was teruggekeerd, maakte Hal het zich zo comfortabel mogelijk in het kantoor van zijn bazen. Hij trok zijn schoenen uit en legde zijn voeten op de salontafel. Hij had de pocket van The Last One Left nog die hij al twee keer eerder had gelezen, en waaraan hij de vorige nacht in het ziekenhuis opnieuw was begonnen. Als Bobby gelijk had toen hij zei dat ze Frank waarschijnlijk nooit terug zouden zien, stond Hal een saaie avond te wachten en kwam hij tot de helft van het boek.

Misschien had het geluk dat hij bij Dakota & Dakota had gevonden niets met het vooruitzicht van opwinding te maken, of met het vermijden van het stereotype beeld van de Japanse tuinman, of met de minimale kans dat hij een held kon worden. Misschien had hij zich bij de keuze van zijn loopbaan vooral laten leiden door het besef dat je bij het maaien van een gazon of het snoeien van een heg of het planten van bloemen nu eenmaal niet tegelijk een boek kon lezen.

Derek zat in zijn stoel. Hij richtte het straalpistool op de televisie en liet hem aangaan. Hij zei: ‘Wil je het journaal zien?’

‘Nee,’ zei Thomas. Hij lag op zijn bed, met kussens in zijn rug, en keek naar de nacht die donker was achter het raam.

‘Goed. Ik ook niet.’ Derek drukte op knoppen van het straalpistool. Er kwam een nieuw beeld op het scherm. ‘Je wilt geen quiz zien?’

‘Nee.’ Het enige dat Thomas wilde, was het Slechte Ding besluipen.

‘Goed.’ Derek drukte op knoppen, en de onzichtbare stralen lieten een nieuw beeld op het scherm komen. ‘Je wilt niet kijken naar The Three Stooges die doen alsof ze grappig zijn?’

‘Nee.’

‘Wat wil je dan zien?’

‘Maakt niet uit. Waar jij naar wilt kijken.’

‘Echt waar?’

‘Jij mag zeggen waar we naar kijken,’ zei Thomas.

‘Tjee, dat is leuk.’ Derek maakte veel beelden op het scherm, tot hij een ruimtevaartfilm vond waarin ruimtemannen in ruimtepakken op een enge plaats aan het snuffelen waren. Derek slaakte een blije zucht en zei: ‘Dit is goed. Mooie hoeden hebben ze.’

‘Helmen,’ zei Thomas. ‘Ruimtehelmen.’

‘Ik wou dat ik zo’n hoed had.’

Toen hij weer in het grote donker reikte, besloot Thomas zich geen garen van zijn geest voor te stellen dat naar het Slechte Ding ging. In plaats daarvan stelde hij zich een straalpistool voor dat onzichtbare stralen schoot. Allemachtig, ging dat even beter! Wham, hij was in een flits bij het Slechte Ding, en hij voelde het nu ook sterker, zo sterk dat hij bang werd en het straalpistool afzette en weer helemaal terugging naar de rest van hem in de kamer.

‘Ze hebben telefoons in hun hoeden,’ zei Derek. ‘Kijk, ze praten door hun hoeden.’

Op de televisie waren de ruimtemannen op een plaats gekomen die nog griezeliger was. Daar snuffelden ze ook rond, zoals ruimtemannen trouwens bijna altijd deden, al lag er op die griezelige plaatsen in de regel alleen iets lelijks op hen te wachten. Ruimtemannen zouden het nooit leren.

Thomas wendde zijn blik van het scherm af.

Naar het raam.

Het donker.

Bobby maakte zich grote zorgen om Julie. Bobby wist dingen die Thomas niet wist. Als Bobby zich zorgen maakte om Julie, moest Thomas dapper zijn en Doen Wat Goed Was.

Het idee van het straalpistool werkte zoveel beter dat hij er bang van werd, maar hij nam aan dat het erg goed was, want nu kon hij het Slechte Ding gemakkelijker besluipen. Hij kon sneller bij het Slechte Ding komen en er ook sneller vandaan gaan, zodat hij het vaker kon besluipen en er niet bang voor hoefde te zijn dat het Slechte Ding het garen zou grijpen en met hem mee zou gaan naar Het Tehuis. Het grijpen van een onzichtbare straal uit een straalpistool was moeilijker, zelfs voor een ding dat zo snel en slim en gemeen was als het Slechte Ding.

Daarom stelde hij zich weer drukknoppen op een straalpistool voor, en een deel van hem ging door het donker – wham! – en meteen naar het Slechte Ding. Hij voelde hoe kwaad het Slechte Ding was, kwader dan ooit, en hoe het heel veel aan bloed dacht, zoveel dat Thomas er halfmisselijk van werd. Thomas wilde meteen naar Het Tehuis terug. Het Slechte Ding voelde hem, dat merkte je. Hij vond het niet prettig dat het Slechte Ding hem voelde, dat het wist dat hij er was, maar hij bleef nog een paar kloktikken langer om na te gaan of er tussen al die gedachten aan bloed ook gedachten aan Julie zaten. Als het Slechte Ding aan Julie dacht, zou Thomas meteen een waarschuwing naar Bobby televisiën. Hij was blij dat hij Julie niet in de geest van het Slechte Ding kon vinden, en hij straalde vlug naar Het Tehuis terug.

‘Waar zou ik zo’n hoed kunnen krijgen?’ vroeg Derek.

‘Helm.’

‘Er zit zelfs een licht op, zie je?’

Thomas verhief zich een beetje uit zijn kussens en zei: ‘Weet je wat voor een verhaal dit is?’

Derek schudde zijn hoofd. ‘Wat voor verhaal?’

‘Het soort verhaal waarin er ieder moment iets lelijks tevoorschijn kan springen en het gezicht van een ruimteman opzuigt of misschien in zijn mond en naar zijn buik kruipt en daar een nest maakt.’

Derek trok een vies gezicht. ‘Bah. Dat soort verhalen vind ik niet mooi.’

‘Dat weet ik,’ zei Thomas. ‘Daarom waarschuw ik je.’

Terwijl Derek een heleboel beelden op het scherm liet komen, het ene vlug na het andere, om ver weg te komen van de ruimteman wiens gezicht zou worden opgezogen, vroeg Thomas zich af hoelang hij moest wachten voordat hij het Slechte Ding weer besloop. Bobby maakte zich grote zorgen, dat kon je merken, ook al probeerde hij het te verbergen, en Bobby was geen Dom Persoon, dus was het een goed idee om regelmatig bij het Slechte Ding te gaan kijken, voor het geval het plotseling aan Julie dacht en opstond en achter haar aan ging.

‘Wil je dit zien?’ vroeg Derek.

Op het scherm zagen ze een jongen met een ijshockeymasker op en een groot mes in zijn hand. Hij sloop door een kamer naar een meisje dat in een bed lag te slapen.

‘Straal maar een ander beeld op,’ zei Thomas.

Omdat het spitsuur voorbij was en omdat Julie alle sluipwegen kende, maar vooral omdat ze geen zin had om voorzichtig te zijn of zich aan de verkeersregels te houden, reden ze in korte tijd van het kantoor naar hun huis in het oosten van Orange.

Onderweg vertelde Bobby haar over de kakkerlak uit Calcutta die deel van zijn schoen had uitgemaakt toen hij en Frank op dat rode bruggetje in die tuin in Kyoto waren aangekomen. ‘Maar toen we op de berg Fuji kwamen, was mijn schoen weer in orde. De kakkerlak was weg.’

Ze ging langzamer rijden voor een kruispunt, maar er was nergens ander verkeer te zien, dus ze reed door het rode licht. ‘Waarom vertelde je me dat niet op kantoor?’

‘Ik had geen tijd voor alle details.’

‘Wat denk je dat er met die kakkerlak is gebeurd?’

‘Ik weet het niet. Het zit me niet lekker.’

Ze waren op Newport Avenue, even voorbij Crawford Canyon. De straatlantaarns wierpen een spookachtig licht op de weg.

Op de steile heuvels links boven hen stonden kolossale huizen in Tudor- en Franse stijl. Met al hun lichten verhieven ze zich als gigantische cruiseschepen. Ze leken daar absoluut niet op hun plaats, niet alleen omdat de immense huizen door de krankzinnige hoge grondprijzen in geen enkele verhouding stonden tot de kleine percelen, maar ook omdat de oude, Europese architectuur met het subtropisch landschap vloekte. Het maakte allemaal deel uit van het Californische circus, dat tegelijk haat en liefde bij hem opwekte. Hij had zich nooit eerder aan die huizen geërgerd, en gezien de ernstige problemen waarmee hij en Julie werden geconfronteerd, begreep hij niet waarom hij zich er nu aan stoorde. Misschien was hij zo nerveus dat zelfs de kleinste onregelmatigheden hem aan de chaos herinnerden die hem op zijn reizen met Frank bijna voor altijd had verstrikt.

‘Is het nodig dat je zo hard rijdt?’ vroeg hij.

‘Ja,’ zei ze kortaf. ‘Ik wil naar huis, pakken, naar Santa Barbara rijden, daar zoveel mogelijk over de familie Pollard aan de weet komen en deze vervloekte zaak zo snel mogelijk afsluiten.’

‘Als je er zo over denkt, waarom geven we het dan niet meteen op? Als Frank terugkomt, geven we hem zijn geld, zijn weckfles met rode diamanten, en we zeggen tegen hem dat het ons spijt, dat we hem een geweldige kerel vinden maar dat we ermee kappen.’

‘Dat kunnen we niet doen,’ zei ze.

Hij beet even op zijn onderlip en zei toen: ‘Dat weet ik. Maar ik begrijp niet waarom we gedwongen zijn om hiermee door te gaan.’

Ze kwamen op het hoogste punt van de heuvel en reden met grote snelheid naar het noorden, langs de ingang van Rocking Horse Ridge. Hun eigen nieuwbouwwijk lag maar een paar straten verder, links van de weg. Toen ze eindelijk voor de afslag begon af te remmen, keek ze hem aan en zei: ‘Jij weet echt niet waarom we deze zaak niet kunnen opgeven?’

‘Nee. Jij wel dan?’

‘Ik weet het.’

‘Vertel op.’

‘Je komt er zelf uiteindelijk ook wel achter.’

‘Doe niet zo geheimzinnig. Dat is niets voor jou.’

Ze reed de Toyota van de zaak hun nieuwbouwwijk in en even later waren ze in hun straat. ‘Als ik je vertel wat ik denk, zal het je van streek maken. Je zult het ontkennen, we krijgen ruzie, en ik wil geen ruzie met je maken.’

‘Waarom zouden we ruzie maken?’

Ze reed hun pad op, parkeerde de auto, deed de lichten uit en zette de motor af en keek hem aan. Haar ogen glansden in de duisternis. ‘Als je begrijpt waarom we de zaak niet kunnen opgeven, begrijp je ook dat het iets over onszelf zegt. Dat zal jou niet bevallen, en je zult zeggen dat ik het mis heb, dat we eigenlijk gewoon een paar aardige mensen zijn. Jij ziet ons graag als een paar aardige mensen, gewiekst maar tegelijk ook onschuldig, als een jonge James Stewart en Donna Reed. Ik vind het geweldig van je dat je zulke mooie dromen van ons en de rest van de wereld hebt, en het doet me verdriet als je ruzie met me maakt.’

Hij begon bijna ruzie met haar te maken over de vraag of hij ruzie met haar zou maken. Toen keek hij haar een ogenblik aan en zei ten slotte: ‘Ik heb het gevoel dat ik iets niet onder ogen wil zien, dat wanneer dit allemaal achter de rug is en ik begrijp waarom ik het met alle geweld wilde doorzetten, mijn motieven niet zo nobel blijken te zijn als ik nu nog denk. Het is een heel gek gevoel. Alsof ik mezelf niet echt ken.’

‘Misschien zijn we ons hele leven bezig onszelf te leren kennen. En misschien lukt dat ons nooit helemaal.’

Ze gaf hem een vluchtige kus en stapte uit de auto.

Hij volgde haar over het pad naar de voordeur en keek naar de lucht. Het heldere daglicht was van korte duur geweest. Een wolkensluier onttrok maan en sterren aan het oog. De hemel was erg donker, en hij had opeens het vreemde gevoel dat er een groot en verschrikkelijk gewicht op hen af kwam vallen, zwart tegen de zwarte hemel en daardoor onzichtbaar, maar het viel snel, sneller …

51

Candy deed zijn best om zijn woede, die als een kwaaie hond aan een riem de vrijheid wilde zoeken, in bedwang te houden.

Hij schommelde en schommelde op de stoel, en geleidelijk vatte de verlegen bezoeker moed. Telkens weer voelde Candy de onzichtbare hand op zijn hoofd. In het begin lag die hand zo licht op hem als een lege zijden handschoen, en ging hij bijna meteen weer weg. Maar naarmate hij langer deed of hij zich absoluut niet voor de hand interesseerde, werd de bezoeker driester. De hand werd zwaarder en voelde minder nerveus aan.

Hoewel Candy geen poging deed om met de geest van de indringer in contact te komen, omdat hij hem niet bang wilde maken, drongen er toch een paar gedachten van de vreemdeling tot hem door. Hij dacht niet dat de bezoeker wist dat beelden en woorden uit zijn geest naar die van Candy overgingen; ze lekten gewoon uit hem alsof het waterstroompjes waren die door heel kleine gaatjes uit een roestige emmer kwamen.

De naam ‘Julie’ kwam meermalen. En er zweefde ook een keer een beeld met die naam mee – een knappe vrouw met bruin haar en donkere ogen. Candy wist niet of dit het gezicht van de bezoeker was of het gezicht van iemand die de bezoeker kende – of misschien was het niet eens het gezicht van iemand die werkelijk bestond. Het gezicht leek onecht: het straalde een vaag licht uit, en de trekken waren zo goed en sereen dat het wel het aangezicht van een heilige in een geïllustreerde bijbel leek.

Het woord ‘vlinder’ lekte meer dan eens uit de geest van de bezoeker, soms met andere woorden samen, zoals ‘denk aan de vlinder’ of ‘wees geen vlinder’. En iedere keer dat het woord door zijn geest ging, trok de bezoeker zich snel terug.

Maar hij kwam steeds opnieuw. Want Candy deed niets om hem het gevoel te geven dat hij onwelkom was.

Candy schommelde en schommelde. De stoel maakte een zacht geluid: krak … krak … krak … krak.

Hij wachtte.

Hij stelde zich open.

… krak … krak … krak …

Twee keer sijpelde de naam ‘Bobby’ uit de geest van de bezoeker, en de tweede keer ging dat gepaard met een wazig gezicht, dat erg aardig was. Het was geïdealiseerd, net als dat van Julie. Bobby’s gezicht kwam Candy bekend voor, maar het was niet zo duidelijk of gedetailleerd als dat van Julie, en Candy wilde zich er niet op concentreren, want zijn bezoeker zou dat misschien merken en dan vlug weggaan.

Gedurende zijn lange en geduldige contact met de schuchtere bezoeker drongen er nog veel andere woorden en beelden tot Candy door, maar hij wist niet wat hij daarvan moest maken:

… mannen in ruimtepakken …

… ‘Slecht Ding’ …

… een jongen met een ijshockeymasker op …

… ‘Het Tehuis’ …

… ‘Domme Mensen’ …

… een ochtendjas, een half opgegeten Hershey-reep, en plotseling een koortsachtige gedachte: Trekt Beestjes Aan, niet goed, Trekt Beestjes Aan, moet Netjes Zijn …

Er gingen meer dan tien minuten zonder enig contact voorbij, en Candy begon zich zorgen te maken dat de indringer voorgoed was weggegaan. Maar plotseling was hij terug. Ditmaal was het contact sterker en persoonlijker dan ooit.

Toen Candy voelde dat de bezoeker meer zelfvertrouwen kreeg, wist hij dat het tijd werd om iets te ondernemen. Hij stelde zich zijn geest als een stalen val voor, en de bezoeker als een nieuwsgierige muis, en hij stelde zich voor hoe de val dichtklapte en de bezoeker werd vastgeklemd.

Geschokt probeerde de bezoeker zich los te trekken. Candy hield hem vast en baande zich een weg over de telepathische brug tussen hen. Hij probeerde de geest van zijn tegenstander te bestormen om na te gaan wie hij was, waar hij was en wat hij wilde.

Candy had zelf geen telepathische gaven, niets dat zelfs maar kon tippen aan de zwakke telepathische gaven van de indringer. Hij had nooit eerder iemands gedachten gelezen, en hij wist niet hoe hij dat moest aanpakken. Het bleek dat hij helemaal niets hoefde te doen, behalve zich open te stellen en te ontvangen wat de bezoeker hem gaf. Thomas was zijn naam, en hij was doodsbang voor Candy, doodsbang dat Hij Iets Erg Doms Had Gedaan, en Julie in gevaar had gebracht; die drie-eenheid van angsten maakte hem mentaal zwak, zodat hij een stroom van informatie uitbraakte.

Het was zoveel informatie dat Candy er bijna geen touw aan kon vastknopen, een wirwar van woorden en beelden. Hij deed wanhopige pogingen om aanwijzingen omtrent Thomas’ identiteit en verblijfplaats op te pikken.

Domme Mensen, Cielo Vista, Het Tehuis, iedereen hier heeft slechte ie-kuu’s, Verpleegtehuis, goed eten, televisie, De Beste Plaats Voor Ons, Cielo Vista, de verzorgers en verzorgsters zijn aardig, we kijken naar de kolibries, de wereld daarbuiten is slecht, te slecht voor ons, Verpleegtehuis Cielo Vista …

Met enige verbazing realiseerde Candy zich dat de bezoeker zwakbegaafd was – hij pikte zelfs de term ‘syndroom van Down’ op. Hij was bang dat hij er niet genoeg zinnige gedachten uit zou kunnen pikken om na te gaan waar Thomas zich bevond. Iemand als Thomas, die zwakbegaafd was, wist misschien niet waar het Verpleegtehuis Cielo Vista was, al woonde hij daar blijkbaar zelf.

Vervolgens kwam er een hele serie beelden uit Thomas’ geest, een aaneengesloten keten van herinneringen die hem nog steeds emotioneel pijn deden: de rit naar Cielo Vista in een auto met Julie en Bobby, op de dag waarop ze hem voor het eerst naar dat tehuis hadden gebracht. Dit was anders dan de meeste andere gedachten en herinneringen van Thomas, want het was erg gedetailleerd en stond blijkbaar zo scherp in Thomas’ geheugen gegrift dat het net een film was. Het vertelde Candy alles wat hij moest weten. Hij zag de snelwegen waarover ze die dag hadden gereden, zag de richtingborden langs het raam van de auto flitsen, zag alle herkenningspunten bij iedere afslag, allemaal dingen die Thomas krampachtig had onthouden omdat hij gedurende de hele rit had gedacht: Als het me daar niet bevalt, als de mensen daar gemeen zijn, als ze me daar bang maken, als ik daar te veel alleen moet zijn, moet ik weten hoe ik de weg naar Bobby en Julie terug kan vinden, onthoud dit, onthoud dit allemaal, sla daar af bij de 7-11, daar bij de 7-11, vergeet die 7-11 niet, en ga dan langs die drie palmbomen. Als ze nu eens niet bij me op bezoek komen? Nee, daar moet ik niet aan denken, ze houden van me, ze komen wel. Maar als ze nu eens niet komen? Kijk daar, onthoud dat huis, je gaat langs dat huis, onthoud dat huis met het blauwe dak …

Candy pikte het allemaal op. Een geograaf die in termen van lengte- en breedtegraden en -minuten had gesproken, had het hem niet duidelijker kunnen vertellen. Het was meer dan hij hoefde te weten om gebruik te kunnen maken van zijn gave. Hij zette de val open en liet Thomas gaan.

Hij kwam uit de schommelstoel.

Hij stelde zich het Verpleegtehuis Cielo Vista voor, zoals het zo gedetailleerd in Thomas’ hoofd zat.

Hij stelde zich Thomas’ kamer op de begane grond van de noordelijke vleugel voor, in de noordwestelijke hoek.

Duisternis, miljarden hete vonken die door de leegte vlogen, snelheid.

Omdat Julie in een ongeduldige stemming verkeerde, waren ze maar een kwartier in hun huis geweest, net lang genoeg om toiletspullen en kleren in een weekendtas te gooien. Bij McDonald’s aan Chapman Avenue in Orange reed ze naar het drive-in-loket en kochten ze eten voor onderweg: Big Macs, friet, suikervrije cola. Voordat ze de Costa Mesa Freeway bereikten, terwijl Bobby de extra zakjes mosterd nog aan het verdelen was en de bakjes met de Big Macs openmaakte, had Julie de radardetector aan het spiegeltje vastgemaakt en op de sigarettenaansteker aangesloten. Bobby had nog nooit eerder een snelle hap op hoge snelheid tot zich genomen, maar hij schatte dat ze met een gemiddelde snelheid van honderdveertig kilometer per uur over de Costa Mesa Freeway naar het noorden, de Riverside Freeway naar het westen en de Orange Freeway weer naar het noorden reden, en hij had zijn friet nog niet helemaal op toen ze nog maar een paar afslagen van de Foothill Freeway, ten oosten van Los Angeles, verwijderd waren. Hoewel het spitsuur al lang voorbij was en het niet druk was op de wegen, moest Julie vaak van rijbaan wisselen. ‘Als we zo doorgaan,’ zei hij, ‘krijg ik nooit de kans om aan de cholesterol in deze Big Mac dood te gaan.’

‘Volgens Lee gaan we niet dood aan cholesterol.’

‘Zegt hij dat?’

‘Hij zegt dat we eeuwig leven. Het enige dat cholesterol kan doen is ons een beetje eerder uit dit leven halen. Die redenering gaat ook op, als ik niet goed uitkijk en we een paar keer met dit ding over de kop slaan.’

‘Dat zal niet gauw gebeuren,’ zei hij. ‘Jij bent de beste automobilist die ik ken.’

‘Dank je, Bobby. Jij bent de beste passagier.’

‘Het enige dat ik me afvraag …’

‘Ja?’

‘Als we niet echt sterven, maar alleen een eindje opschuiven, en ik me nergens zorgen over hoef te maken – waarom heb ik dan suikervrije cola’s genomen?’

Thomas rolde zich van het bed en stond op. ‘Derek, ga weg, wegwezen, hij komt eraan!’

Derek keek naar een sprekend paard op de televisie, en hoorde Thomas niet.

De televisie stond in het midden van de kamer, tussen de bedden, en tegen de tijd dat Thomas daar was aangekomen en Derek bij zijn schouders had gegrepen om hem tot luisteren te dwingen, hoorde hij overal een gek geluid om hen heen, niet gek ha-ha maar gek eng, als iemand die fluit maar niet fluit. Er stond ook wind, een paar vlagen, niet warm en ook niet koud, maar Thomas huiverde ervan. Thomas trok Derek van zijn stoel en zei: ‘Het Slechte Ding komt, ga weg, ga hier weg, zoals ik je heb gezegd, nú!’

Derek trok alleen een dom gezicht tegen hem, en glimlachte, alsof hij dacht dat Thomas deed alsof hij grappig was, zoals the Three Stooges deden. Hij was de belofte die hij Thomas had gedaan al lang weer vergeten. Hij had gedacht dat het Slechte Ding gepocheerde eieren bij het ontbijt was, en toen hij helemaal geen gepocheerde eieren op zijn bord kreeg, had hij gedacht dat hij veilig was, maar nu was hij niet veilig en wist dat zelf niet.

Nog meer gek eng gefluit. Nog meer wind.

Thomas gaf Derek een duw in de richting van de deur en schreeuwde: ‘Rennen!’

Het gefluit hield op, de wind hield op, en plotseling dook het Slechte Ding uit het niets op. Tussen hen en de open deur.

Het was een man, zoals Thomas al wist, maar het was niet zomaar een man. Het was duisternis in de vorm van een man, als een stuk van de nacht zelf dat door het raam naar binnen kwam, en niet alleen omdat het een zwart T-shirt en een zwarte broek droeg maar ook omdat het helemaal donker van binnen was, dat kon je zien.

Derek was meteen bang. Niemand hoefde hem te vertellen dat dit een Slecht Ding was, niet nu hij het met eigen ogen zag. Maar hij zag niet dat het te laat was om te vluchten, en hij ging regelrecht op het Slechte Ding af, alsof hij dacht dat hij er misschien nog langs kon – dat dacht hij blijkbaar, want zelfs Derek was niet zo dom om te denken dat hij het Slechte Ding omver kon duwen, het was zo groot.

Het Slechte Ding greep hem en tilde hem op voor hij de kans had gekregen erlangs te komen. Het tilde hem van de vloer alsof hij niet meer dan een kussen woog. Derek schreeuwde, en het Slechte Ding smakte hem zo hard tegen de muur dat het geschreeuw ophield, en foto’s van Dereks mama en papa en broer vielen van de muur, niet de muur waar Derek tegenaan gesmakt was, maar een andere muur, aan de andere kant van de kamer, voorbij zijn bed.

Het Slechte Ding was zo snel. Dat was nog het ergste, zo afschuwelijk snel als het was. Het smakte Derek tegen de muur, Dereks mond viel open maar er kwam geen geluid meer uit hem, het Slechte Ding smakte hem opnieuw, harder ditmaal, al was het de eerste keer al hard genoeg geweest, en Dereks ogen werden gek. Het Slechte Ding trok hem van de muur weg en smeet hem op de werktafel. De tafel huiverde een beetje alsof hij in elkaar zou zakken, maar deed dat niet. Dereks hoofd hing over de rand van de tafel naar beneden, zodat Thomas naar zijn gezicht keek, ogen die ondersteboven knipperden, een mond die ondersteboven wijdopen hing maar er kwam geen geluid uit. Hij keek op van Dereks gezicht, keek over Dereks lichaam heen naar het Slechte Ding, dat grijnzend naar hem keek, alsof het allemaal een grap was, gek ha-ha, en dat was het niet, helemaal niet. Toen pakte het de schaar van de rand van de werktafel, de schaar waarmee Thomas zijn beeldgedichten maakte en die bijna op de vloer was gevallen toen Derek op de tafel werd gegooid. Het Slechte Ding stak de schaar in Derek en liet het bloed uit hem komen, in die arme Derek die niemand kwaad zou doen, die niet eens wist hoe dat moest. En het Slechte Ding stak de schaar nogmaals in hem en liet nog meer bloed uit Derek komen, nu op een andere plaats, en nog een keer, en nog een keer. Toen kwam er niet alleen bloed uit vier plaatsen op Dereks borst en buik, waar de schaar naar binnen was gegaan, maar ook uit zijn mond en neus. Het Slechte Ding tilde Derek van de tafel, met de schaar nog in zijn borst, en gooide hem weg alsof hij maar een kussen was. Nee, alsof hij een vuilniszak was, gooide met hem zoals de mannen van de vuilnisdienst de zakken op hun wagen gooiden. Derek belandde op zijn bed, op zijn rug op zijn bed, met de schaar nog in hem. En het ergste was nog dat het allemaal zo snel ging, zo snel dat Thomas niets kon bedenken om het tegen te houden. Voetstappen op de gang, mensen die kwamen aangerend.

Thomas schreeuwde om hulp.

Pete, een van de verzorgers, verscheen in de deuropening. Pete zag Derek op het bed, met de schaar in hem, het bloed dat overal uit hem kwam, en hij werd bang, je kon zien dat hij bang werd. Hij keek het Slechte Ding aan en zei: ‘Wie …’

Het Slechte Ding greep hem bij zijn nek, en Pete maakte een geluid alsof er iets in zijn keel was gestoken. Hij legde zijn beide handen op de armen van het Slechte Ding, die groter leken dan Pete’s twee armen bij elkaar, maar hij kon het Slechte Ding niet laten weggaan. Het Slechte Ding tilde hem aan zijn nek op, liet zijn kin omhoog steken en zijn hoofd naar achteren buigen, en pakte hem toen ook bij zijn riem vast en gooide hem de deur weer uit, de gang op. Pete vloog tegen een verpleegster op die juist kwam aangesneld, en ze vielen beiden op de vloer daar in de hal, armen en benen door elkaar, de zuster gillend.

Dat alles in een paar kloktikken. Zo snel.

Het Slechte Ding liet de deur met een klap dichtgaan, zag dat je hem niet op slot kon doen en deed toen het gekste van alles, gek eng, gek om bang van te worden. Hij stak zijn beide handen naar de deur uit, en er kwam blauw licht van zijn handen, zoals niet-blauw licht uit een zaklantaarn kwam. Vonken vlogen van hengsels en om de knop en de randen van de deur heen. Alles wat van metaal was rookte en werd helemaal zacht, als boter wanneer je het op aardappelpuree doet. Het was een Branddeur. Ze zeiden dat je je deur dicht moest houden als je vuur op de gang zag. Je moest niet proberen de gang op te rennen, maar je deur dichthouden en in je kamer blijven. Ze noemden het een Branddeur omdat de brand er niet doorheen kon, zeiden ze, en Thomas vroeg zich altijd af waarom ze het geen Brand Kan Er Niet Doorheen Deur noemden, maar hij stelde die vraag nooit aan iemand. Waar het om ging was dat een Branddeur helemaal van metaal was, dus kon hij niet branden, maar nu smolt hij langs de randen, en de metalen lijst ook, ze smolten aan elkaar vast, het zag eruit alsof je nooit meer door die deur zou kunnen.

Mensen begonnen aan de andere kant op de deur te bonken, probeerden hem open te maken, konden dat niet, en riepen om Thomas en Derek. Thomas kende een paar van die stemmen, en hij wilde schreeuwen dat ze hem vlug moesten helpen omdat hij in moeilijkheden was, maar hij kon net zomin geluid maken als die arme Derek. Het Slechte Ding liet het blauwe licht ophouden. Toen draaide het zich om en keek naar Thomas. Het glimlachte naar hem. Het had geen mooie glimlach. Het zei: ‘Thomas?’

Het verbaasde Thomas dat hij nog overeind kon staan, zo bang was hij. Hij stond bij het raam tegen de muur en dacht erover om het slot van het raam open te maken en het omhoog te schuiven en eruit te gaan. Hij had op de Oefeningen Voor Noodgevallen geleerd hoe dat moest. Maar hij wist dat hij niet snel genoeg was, absoluut niet, want het Slechte Ding was het snelste dat hij ooit had gezien.

Het kwam een stap dichter bij hem, en nog een stap. ‘Ben jij Thomas?’

Een tijdlang kon hij nog geen geluiden maken. Hij kon alleen zijn mond bewegen en min of meer doen alsof hij geluiden maakte. Terwijl hij dat deed, dacht hij: als ik nu lieg en zeg dat ik niet Thomas ben, gelooft het Slechte Ding me misschien wel en gaat het weer weg. Dus toen hij plotseling geluiden kon maken, en woorden, zei hij: ‘Nee. Ik … nee … niet Thomas. Hij is nu de wereld ingegaan, hij heeft een grote ie-kuu, hij is een licht zwakzinnig, dus ze hebben hem de wereld in laten gaan.’

Het Slechte Ding lachte. Het was een lach die helemaal niet grappig was, het ergste dat Thomas ooit had gehoord. Het Slechte Ding zei: ‘Wie ben jij, Thomas? Waar kom je vandaan? Hoe kan een stommerik als jij iets wat ik niet kan?’

Thomas gaf geen antwoord. Hij wist niet wat hij moest zeggen. Hij wou dat de mensen op de gang niet meer op de deur bonkten en een manier vonden om binnen te komen, want met bonken lukte dat niet. Misschien konden ze de politie bellen en zeggen dat ze een grote tang moesten meenemen, ja een grote tang, zoals je ze zag gebruiken op het journaal als iemand in een autowrak zat en er niet uit kon komen. Ze konden zo’n grote tang gebruiken om de deur open te krijgen, zoals ze te pletter gereden auto’s open kregen om er mensen uit te halen. Hij hoopte dat de politie niet zou zeggen, sorry, maar met die tang kunnen we alleen autodeuren open krijgen, geen Verpleegtehuisdeuren, want dan was het vast en zeker met hem gedaan.

‘Ga je me antwoord geven, Thomas?’ vroeg het Slechte Ding. Dereks televisiestoel was in het gevecht omgedraaid en stond nu tussen Thomas en het Slechte Ding. Het Slechte Ding stak een hand naar de stoel uit, één hand maar, en het blauwe licht ging van woesjjj en de stoel sprong aan splinters, als alle tandenstokers van de wereld. Thomas hield nog net op tijd zijn handen voor zijn gezicht om geen splinters in zijn ogen te krijgen. Sommige splinters boorden zich in de rug van zijn handen en zelfs in zijn wangen en kin, en hij voelde er een paar in zijn overhemd, in zijn buik, maar hij voelde geen pijn, want hij had het veel te druk met bang zijn.

Hij nam zijn handen meteen van zijn ogen weg, omdat hij moest zien waar het Slechte Ding was. Het was vlakbij, terwijl zachte stukjes uit het binnenste van de stoel voor zijn gezicht in de lucht zweefden.

‘Thomas?’ zei het, en het hield een van zijn grote handen op Thomas’ nek, zoals het kort daarvoor bij Pete had gedaan.

Thomas hoorde woorden uit zichzelf komen, en hij kon niet geloven dat hij ze sprak, maar toch deed hij dat. Toen hij hoorde wat hij tegen het Slechte Ding zei, kon hij niet geloven dat hij het zei, maar hij zei het: ‘Jij bent niet Aardig.’

Het Slechte Ding bleef zijn nek vasthouden, greep hem bij zijn riem, tilde hem van de vloer en trok hem weg van de muur, om hem vervolgens tegen de muur te smakken, zoals hij met Derek had gedaan, en o, het deed veel meer pijn dan Thomas ooit eerder in zijn leven had gevoeld.

De binnendeur van de garage had wel een grendel maar geen veiligheidsketting. Om tien over acht deed Clint de sleutels in zijn zak en ging de keuken binnen. Hij zag Felina aan de tafel zitten. In afwachting van hem was ze een tijdschrift aan het lezen.

Ze keek glimlachend op, en zijn hart begon sneller te slaan bij de aanblik van haar, precies zoals in alle sentimentele liefdesverhalen die ooit waren geschreven. Hij vroeg zich af hoe dit met hem gebeurd kon zijn. Voordat hij Felina kende, was hij zo onafhankelijk geweest. Hij was er trots op geweest dat hij niemand nodig had om hem in verstandelijk of emotioneel opzicht te stimuleren, en dat hij dus immuun was voor het verdriet en de teleurstelling die menselijke relaties met zich meebrachten. Toen had hij haar ontmoet. Hij had zijn adem ingehouden en was even kwetsbaar geweest als ieder ander – en was daar blij om.

Ze zag er fantastisch uit, in een eenvoudige blauwe jurk met een rode riem en bijpassende rode schoenen. Ze was zo sterk en toch zo teder, zo hard en toch zo fragiel.

Hij ging naar haar toe, en een tijdlang stonden ze bij de koelkast, naast het aanrecht. Ze hielden elkaar vast en kusten elkaar en spraken geen van beiden op een van hun manieren van spreken. Clint dacht dat ze op dat moment ook gelukkig zouden zijn als ze allebei doofstom waren geweest en niet konden liplezen en ook geen gebarentaal kenden, want wat hen op dat moment zo gelukkig maakte was het feit dat ze bij elkaar waren, iets dat met geen woorden te omschrijven was.

Ten slotte zei hij: ‘Wat een dag! Ik kan bijna niet wachten tot ik het je allemaal vertel. Laat me me vlug even opfrissen en andere kleren aantrekken. We gaan om half negen de deur uit, we gaan naar Caprabello, nemen een tafel in de hoek, een beetje wijn, een beetje pasta, een beetje knoflookbrood …’

Een beetje maagzuur.

Hij lachte omdat het waar was. Ze aten beiden graag bij Caprabello, maar het eten was er sterk gekruid. Ze moesten er achteraf altijd voor boeten.

Hij kuste haar opnieuw, en ze ging weer met haar tijdschrift aan de tafel zitten. Hij liep door de eetkamer en de gang naar de badkamer. Terwijl hij het water in de wasbak liet stromen tot het warm was, deed hij de stekker van zijn scheerapparaat in het stopcontact en begon zich te scheren, grinnikend tegen zichzelf in de spiegel omdat hij zich zo gelukkig mocht prijzen.

Het Slechte Ding was vlak voor hem, het snauwde tegen hem, veel vragen, zoveel vragen dat Thomas ze ook niet had kunnen beantwoorden als hij rustig en tevreden in een stoel had gezeten, in plaats van boven de vloer te worden getild en tegen de muur gedrukt te worden; zijn hele rug deed er pijn van, hij kon het wel uitschreeuwen. Hij zei de hele tijd: ‘Ik ben vol op, ik ben vol op.’ Altijd wanneer hij dat zei, hielden de mensen op met het stellen van vragen of het vertellen van dingen. Dan gunden ze hem de tijd om zijn hoofd helder te maken. Maar het Slechte Ding was niet als andere mensen. Het trok zich er niets van aan of zijn hoofd helder was of niet, het wilde gewoon antwoorden hebben. Wie was Thomas? Wie was zijn moeder? Wie was zijn vader? Waar kwam hij vandaan? Wie was Julie? Wie was Bobby? Waar was Julie? Waar was Bobby?

Toen zei het Slechte Ding: ‘Jij bent verdomme maar een halvegare. Jij wéét de antwoorden niet, hè? Je bent gewoon zo stom als je eruitziet.’

Het trok Thomas van de muur weg en hield hem met een hand om zijn nek boven de vloer, zodat Thomas niet goed kon ademhalen. Het gaf Thomas een harde klap in zijn gezicht, en Thomas wilde niet blijven huilen, maar hij kon niet ophouden. Hij had pijn en hij was bang.

‘Waarom laten ze mensen als jou in leven?’ vroeg het Slechte Ding. Het liet Thomas los, en Thomas viel op de vloer. Het Slechte Ding keek zo gemeen op hem neer dat Thomas niet meer alleen bang was maar ook kwaad werd. En dit was de eerste keer in zijn leven dat hij tegelijk kwaad en bang was. Maar het Slechte Ding keek hem aan alsof hij een insect was, of iets viezigs op de vloer dat verwijderd moest worden.

‘Waarom doden ze jullie niet bij de geboorte? Waar zijn jullie goed voor? Waarom doden ze jullie niet bij de geboorte en hakken ze jullie niet in stukjes om hondenvoer van jullie te maken?’

Thomas had herinneringen aan mensen in de buitenwereld die op die manier naar hem keken of gemene dingen zeiden. Julie had die mensen altijd De Les Gelezen. Ze zei dat Thomas niet aardig tegen zulke mensen hoefde te zijn. Hij mocht rustig tegen hen zeggen dat ze Onbeschoft Waren. Nu was Thomas kwaad, zoals ook Zijn Goed Recht Was, en ook al had Julie hem nooit verteld dat hij zich kwaad over zulke dingen mocht maken, hij zou waarschijnlijk toch kwaad zijn geweest, want van sommige dingen wist je gewoon of ze goed of verkeerd waren.

Het Slechte Ding schopte hem tegen zijn been en wilde hem nog een keer schoppen, maar er werd een geluid gemaakt bij het raam. Er waren een paar verzorgers bij het raam. Ze braken een ruitje en staken hun arm erdoor, op zoek naar het slot.

Toen het glas een brekend geluid maakte, wendde het Slechte Ding zich van Thomas af en hield zijn handen omhoog naar het raam, alsof hij de verzorgers vroeg om niet te proberen binnen te komen. Maar Thomas wist dat hij blauw licht zou maken.

Thomas wilde de verzorgers waarschuwen, maar hij dacht dat niemand hem zou horen of naar hem zou luisteren voor het te laat was.

Dus terwijl het Slechte Ding met zijn rug naar hem toe stond, kroop hij over de vloer van het Slechte Ding vandaan, ook al deed dat kruipen pijn, ook al moest hij door bloedvlekken van Derek kruipen, helemaal nat, en voelde hij zich niet alleen kwaad en bang maar ook misselijk.

Blauw licht. Erg fel.

Er explodeerde iets.

Hij hoorde glas vallen en erger, alsof misschien niet alleen het hele raam over de verzorgers heen viel maar ook een heel stuk van de muur.

Mensen schreeuwden. De meesten hielden daar vlug mee op, maar een van hen ging door, het was heel erg, alsof iemand die daarbuiten was, achter het ontplofte raam, nog meer pijn had dan Thomas. Thomas keek niet achterom, want hij was nu helemaal om Dereks bed heen gekropen en kon het raam niet meer zien. En trouwens, hij wist nu wat hij wilde, waar hij heen wilde gaan, en hij moest daar zien te komen voor het Slechte Ding weer naar hem omkeek.

Vlug kroop hij naar het hoofdeinde van het bed en keek op en zag Dereks arm over de zijkant hangen. Het bloed liep uit de mouw van zijn overhemd en over zijn hand en drup-drup-drupte van zijn vingers. Hij wilde geen dode aanraken, zelfs geen dode die hij aardig vond. Maar hij moest dit doen, en hij was gewend om allerlei dingen te doen die hij eigenlijk niet wilde doen – zo was het leven nu eenmaal. Daarom greep hij de rand van het bed vast en trok zich zo snel mogelijk op. Hij probeerde niet op de pijn in zijn rug en zijn been te letten, want als hij daaraan dacht, zou hij stijf en langzaam worden. Derek lag daar op het bed, zijn ogen open, zijn mond open, nat van het bloed, zo triest, zo griezelig, boven op de foto’s van zijn ouders die van de muur waren gevallen, nog steeds dood, voor altijd en eeuwig naar de Slechte Plaats vertrokken. Thomas greep de schaar die uit Derek stak, trok hem los en zei daarbij tegen zichzelf dat het goed was omdat Derek het niet meer kon voelen.

‘Jij!’ zei het Slechte Ding.

Thomas draaide zich om in de richting van het Slechte Ding, en het bleek achter hem te zijn, aan zijn kant van het bed, en kwam op hem af. Daarom stak hij er met zijn schaar naar, zo hard als hij kon, en op het gezicht van het Slechte Ding verscheen een verraste uitdrukking. De schaar ging in de voorkant van de schouder van het Slechte Ding. Het Slechte Ding keek nog verbaasder. Het bloed kwam. Thomas liet de schaar los en zei: ‘Voor Derek,’ en toen: ‘Voor mij.’ Hij wist niet wat er zou gebeuren, maar hij nam aan dat het steken met de schaar het Slechte Ding pijn zou doen en misschien dood zou maken, zoals het Derek dood had gemaakt. Hij keek naar de andere kant van de kamer en zag dat het raam er niet meer was en dat een deel van de muur er ook niet meer was. Er kwam wat rook uit de kapotte randen van de dingen. Hij dacht erover om daarheen te rennen en door het gat te vluchten, ook al was er daar aan de andere kant niets dan duisternis.

Maar hij dacht nooit aan wat er in werkelijkheid gebeurde, want het Slechte Ding gedroeg zich alsof het de schaar niet eens in zijn schouder had, alsof er geen bloed uit kwam. Het greep hem vast en tilde hem weer op. Het smakte hem tegen Dereks kast, die veel meer pijn deed dan de muur omdat de kast knoppen en randen had die de muur niet had.

Hij hoorde iets kraken in hem, hoorde iets scheuren, maar het gekke was, hij huilde niet meer en wilde ook niet meer huilen. Het was of hij al zijn tranen had opgebruikt.

Het Slechte Ding bracht zijn gezicht dicht bij Thomas’ gezicht, zodat hun ogen maar een paar centimeter van elkaar vandaan waren. Hij keek niet in de ogen van het Slechte Ding. Die waren angstaanjagend. Ze waren blauw, maar het was of ze in werkelijkheid heel donker waren, alsof er onder dat blauw veel spul zat dat zo zwart was als de nacht achter het raam dat weg was.

Maar het andere gekke was, hij was niet zo bang als een tijdje geleden, alsof hij al zijn bang-zijn had opgebruikt, zoals hij ook zijn tranen had opgebruikt. Hij keek in de ogen van het Slechte Ding, en hij zag al dat grote donker, groter dan het donker dat iedere dag over de wereld kwam als de zon wegging, en hij wist dat het hem dood wilde maken, dat het hem dood zou maken, en dat was goed. Hij was niet zo bang om doodgemaakt te worden als hij vroeger had gedacht dat hij zou zijn. Het was nog een Slechte Plaats, de dood, en hij wou dat hij er niet heen hoefde, maar plotseling gaf de Slechte Plaats hem een gek-prettig gevoel, een gevoel dat het daar misschien niet zo eenzaam zou zijn als hij altijd had gedacht, zelfs niet zo eenzaam als aan deze kant. Hij had het gevoel dat er daar iemand was die van hem hield, iemand die nog meer van hem hield dan Julie ooit van hem had gehouden, meer nog dan hun vader vroeger van hem hield, iemand die een en al licht was, helemaal geen donker, zo licht dat je alleen van opzij naar Hem kon kijken.

Het Slechte Ding hield Thomas met zijn ene hand tegen de kast en trok met zijn andere hand de schaar uit zichzelf.

Toen stak het de schaar in Thomas.

Het licht begon Thomas op te vullen, het licht dat van hem hield, en hij wist dat hij wegging. Hij hoopte dat als hij helemaal weg was, Julie zou weten hoe moedig hij op het eind was geweest, dat hij was opgehouden met huilen en bang zijn en terug had gevochten. En toen schoot hem plotseling te binnen dat hij Bobby niet televisiënd had gewaarschuwd dat het Slechte Ding ook naar hen zou komen, en hij begon dat te doen. … de schaar ging weer in hem …

Toen wist hij plotseling dat hij iets nog belangrijkers te doen had. Hij moest Julie laten weten dat de Slechte Plaats niet zo slecht was, er was daar een licht dat van je hield, dat merkte je. Ze moest dat weten want diep in haar hart geloofde ze het niet echt. Ze dacht dat het helemaal donker en eenzaam was, zoals Thomas vroeger had gedacht, en daarom telde ze iedere kloktik en maakte zich druk om alles wat ze moest doen voordat haar tijd op was, alles wat ze moest leren en zien en voelen en krijgen, alles wat ze moest doen voor Thomas en voor Bobby, opdat ze zich goed konden redden Als Haar Iets Overkwam.

… en de schaar ging weer in hem …

En ze was gelukkig met Bobby, maar ze zou nooit echt gelukkig zijn voor ze wist dat ze niet zo kwaad hoefde te zijn omdat alles in een groot donker eindigde. Ze was zo aardig dat het moeilijk voor te stellen was dat ze vanbinnen kwaad was, maar ze was het. Thomas kwam daar nu pas achter, nu het licht hem begon op te vullen, hij besefte hoe verschrikkelijk kwaad Julie was. Ze was kwaad omdat al het harde werken en alle hoop en alle dromen en alle pogingen en alle streven en doen en liefhebben uiteindelijk niets betekenden, omdat je vroeg of laat voor altijd dood zou zijn.

… de schaar …

Als ze van het licht wist, hoefde ze diep in haar binnenste niet bang meer te zijn. Dus Thomas televisiede dat ook, samen met een waarschuwing, en met drie laatste woorden voor haar en voor Bobby, woorden van hemzelf, alle drie dingen tegelijk, in de hoop dat ze niet door elkaar raakten:

Het Slechte Ding komt, pas op, het Slechte Ding, er is een licht dat van je houdt, het Slechte Ding, ik houd ook van jou, en er is een licht, er is een licht, het slechte ding komt …

Om kwart over acht waren ze op de Foothill Freeway en reden met grote snelheid in de richting van het kruispunt met de Ventura Freeway, die ze bijna tot aan de oceaan door de San Fernando Valley zouden volgen alvorens af te slaan naar Oxnard, Ventura en uiteindelijk Santa Barbara in het noorden. Julie wist dat ze langzamer zou moeten rijden, maar ze kon het niet. De snelheid nam iets van haar spanningen weg. Als ze ook maar in de buurt van de maximumsnelheid van negentig kilometer per uur bleef, zou ze gaan gillen voordat ze Burbank gepasseerd waren.

Er zat een cassette van Benny Goodman in de stereo. De uitbundige melodieën en gesyncopeerde ritmen leken volkomen in harmonie te zijn met de tomeloze vaart van de auto. En als dit een film was geweest, zouden Goodmans geluiden de perfecte achtergrondmuziek zijn geweest bij het avondlandschap van donkere heuvels met spikkels licht, waardoor ze van stad naar stad, van forensenwijk naar forensenwijk reden.

Ze wist waarom ze zo gespannen was. Op een andere manier dan ze ooit had kunnen vermoeden lag De Droom binnen hun bereik – maar ze konden alles verliezen als ze hun hand ernaar uitstrekten. Alles. Hun hoop. Elkaar. Hun leven.

Bobby, naast haar, had blijkbaar zoveel vertrouwen in haar dat hij met een snelheid van meer dan honderdveertig kilometer per uur kon slapen, al wist hij dat zij de vorige avond ook maar drie uur slaap had gekregen. Van tijd tot tijd keek ze even naar hem, alleen omdat het een goed gevoel was om hem bij zich te hebben.

Hij begreep nog niet waarom ze in Santa Barbara onderzoek naar de familie Pollard gingen doen en dus veel meer voor hun cliënt deden dan van hen verwacht mocht worden, maar dat onbegrip vloeide voort uit het feit dat hij bijna net zo’n goed mens was als hij leek. Hij lichtte weleens een beetje de hand met de wet, als dat voor een cliënt nodig was, maar in zijn privéleven was hij gewetensvoller dan wie dan ook die Julie ooit had gekend. Ze had een keer meegemaakt dat een krantenautomaat hem een exemplaar van de Los Angeles Times gaf en vervolgens defect bleek te zijn en hem drie van zijn vier kwartjes teruggaf. Hij had die drie kwartjes toen weer in de gleuf gedaan, al had diezelfde automaat in de loop van de jaren vaak defecten in zijn nadeel vertoond en was het ding hem in feite een paar dollar schuldig. ‘Ja, nou,’ had hij gezegd, blozend omdat ze hem om zijn goede daad had uitgelachen, ‘misschien kan die automaat met een slecht geweten door het leven gaan, maar ik kan dat niet.’

Julie had hem kunnen vertellen dat ze zich zo in de zaak-Pollard hadden vastgebeten omdat het een unieke kans was om een enorm vermogen te verdienen, de grote klapper waar iedere scharrelaar op de wereld naar uitkeek en die de meesten nooit vonden. Vanaf het moment dat Frank hun al dat geld in die tas had laten zien en hun over de tweede partij geld in het motel had verteld, hadden ze gevangengezeten als ratten in een doolhof, verder gelokt door de geur van kaas, al hadden ze beiden uitdrukkelijk gezegd dat ze geen persoonlijke belangen op het oog hadden. Toen Frank met nog eens driehonderdduizend dollar uit God-wist-waar in die ziekenhuiskamer was teruggekomen, hadden zij en Bobby zich geen van beiden zelfs maar hardop afgevraagd of dat geld eerlijk verdiend was of niet, terwijl ze toen toch niet meer konden beweren dat Frank geheel en al onschuldig was. Maar inmiddels was de lucht van de kaas te sterk geworden. Ze stortten zich naar voren omdat ze een kans zagen om met behulp van Frank uit de tredmolen te komen en De Droom nog eerder te kopen dan ze hadden verwacht. Ze waren bereid gestolen geld en dubieuze middelen te gebruiken om hun doel te bereiken. Die bereidheid was groter dan ze elkaar wilden toegeven, al vond Julie het voor hen pleiten dat ze niet zo hebberig waren dat ze het geld en de diamanten gewoon van Frank stalen en hem aan de genade van zijn psychotische broer overlieten. Of misschien was hun plichtsgevoel ten opzichte van hun cliënt nu een leugen, een deugd waarmee ze hun andere, minder oorbare handelingen later tegenover zichzelf konden rechtvaardigen.

Ze had hem dat alles kunnen vertellen, maar deed het niet, want ze wilde geen ruzie met hem maken. Hij moest het allemaal zelf ontdekken en accepteren. Als ze het hem probeerde te vertellen voordat hij het kon begrijpen, zou hij haar tegenspreken. Zelfs wanneer hij een klein deel van de waarheid bekende, zou hij een heel betoog houden over de juistheid van De Droom, de morele gerechtvaardigdheid daarvan, en dus in feite beweren dat het doel de middelen heiligde. Maar Julie dacht dat een goed doel niet goed kon blijven als het langs immorele weg werd verwezenlijkt. En hoewel ze deze grote buitenkans niet zomaar wilde laten schieten, was ze bang dat De Droom, wanneer ze die realiseerden, als het ware bezoedeld zou zijn, niet wat het had kunnen zijn.

Toch reed ze door. Hard. Want die snelheid nam iets van haar angsten en spanningen weg. Die snelheid maakte haar ook minder behoedzaam. En als ze minder behoedzaam was, zou ze zich niet zo gauw terugtrekken van de gevaarlijke confrontatie met de familie Pollard, een confrontatie die onvermijdelijk leek, wilden ze de kans benutten om een immense, bevrijdende rijkdom in handen te krijgen.

Ze zaten in een rustpauze in het verkeer, met niets achter zich en hun voorganger minstens vierhonderd meter verderop, toen Bobby opeens een schreeuw gaf en met een ruk overeind kwam alsof hij haar voor een dreigende botsing wilde waarschuwen. Hij schoot naar voren tot zijn gordel niet verder wilde, en drukte zijn handen tegen zijn hoofd alsof hij een plotselinge aanval van migraine had. Geschrokken liet ze het gaspedaal los, tikte even op de rem en zei:

‘Bobby, wat is er?’

Met een stem die hees van angst was en bijna oversloeg van opwinding, zei hij boven de muziek van Benny Goodman uit: ‘Slechte Ding, het Slechte Ding, pas op, er is een licht, er is een licht dat van je houdt …’

Candy keek naar het bloederige lichaam op de vloer en wist dat hij Thomas niet had moeten doden. Hij had hem naar een andere plaats moeten meenemen en hem daar moeten martelen om alle antwoorden uit hem los te krijgen, hoeveel uren het ook had geduurd voor die stomkop zich iets herinnerde wat Candy moest weten. Dat had zelfs leuk kunnen zijn.

Maar zijn razernij was erger dan ooit tevoren, en hij had zich minder onder controle dan ooit in zijn leven sinds de dag dat hij het lijk van zijn moeder had gevonden. Hij wilde wraak nemen, niet alleen voor zijn moeder maar ook voor zichzelf en voor iedereen in de wereld die ooit wraak had willen nemen maar daar niet in geslaagd was. God had hem tot een instrument van de wraak gemaakt, en nu verlangde Candy er wanhopiger dan ooit naar om zijn taak in de wereld te vervullen. Hij hunkerde er niet alleen naar de keel te openen en het bloed te drinken van één zondaar, maar van een grote massa zondaren. Als hij zich ooit van zijn razernij kon bevrijden, moest hij niet alleen bloed drinken maar er ook dronken van worden, erin baden, door rivieren ervan waden, op grond staan die ermee verzadigd was. Hij wilde dat zijn moeder hem onthief van alle regels die zijn razernij tot dan toe hadden beperkt, hij wilde dat God hem de vrije teugel gaf.

Hij hoorde sirenes in de verte en wist dat hij gauw moest vertrekken. Een hete pijn pulseerde in zijn schouder, waar de schaar door spierweefsel was gegaan en over bot had geschraapt, maar dat maakte hij onderweg wel goed. Als hij zich reconstrueerde, kon hij dat vlees gemakkelijk weer gezond maken.

Hij liep door de chaos op de vloer en zocht naar een indicatie van de verblijfplaatsen van die Julie en Bobby over wie Thomas had gesproken. Zij wisten misschien wie Thomas was geweest en waarom hij een gave had bezeten die zelfs Candy’s heilige moeder niet aan hem had kunnen overdragen.

Hij raakte allerlei voorwerpen en meubelstukken aan, maar het enige dat hij daaruit kon afleiden waren beelden van Thomas en Derek en sommige van de verzorgers en verpleegsters. Toen zag hij een plakboek open op de vloer liggen, naast de tafel waarop hij Derek had vermoord. De opengeslagen pagina’s bevatten allerlei illustraties die op een rij of in bepaalde patronen waren geplakt. Hij pakte het boek op en bladerde het door. Hij vroeg zich af wat het was. Toen hij probeerde het gezicht te zien van de laatste die het in handen had gehad, werd hij beloond met iemand anders dan een halvegare of een verpleegster.

Een man met een hard uiterlijk. Niet zo groot als Candy maar bijna even zwaargebouwd.

De sirenes waren nu amper een kilometer van hem vandaan en werden met de seconde luider.

Candy liet zijn rechterhand over het plakboek glijden, zoekend … zoekend …

Soms kon hij maar een beetje voelen, soms een heleboel. Deze keer moest hij succes hebben, anders zou zijn zoektocht naar de betekenis van Thomas’ gave niet verder dan deze kamer komen.

Zoekend …

Hij kreeg een naam. Clint.

Clint had ’s middags in Dereks stoel gezeten en in dit vreemde plakboek gekeken.

Toen hij probeerde te zien waar Clint heen was gegaan nadat hij deze kamer had verlaten, zag hij een Chevrolet waarin Clint over een snelweg reed. Hij ging naar een plaats die Dakota & Dakota heette. Toen zag hij de Chevrolet weer, ’s avonds op een snelweg, en toen een klein huis in een plaats met de naam Placentia.

De naderende sirenes waren nu erg dichtbij, waarschijnlijk al op de oprijlaan naar het parkeerterrein van Cielo Vista.

Candy gooide het boek op de vloer. Hij kon nu vertrekken.

Hij moest nog één ding doen voor hij zich bovennatuurlijk verplaatste. Toen hij had ontdekt dat Thomas een halvegare was, en toen hij had beseft dat Cielo Vista vol met halvegaren zat, had het hem enorm kwaad gemaakt dat zulke tehuizen bestonden.

Hij hield zijn handen een halve meter uit elkaar, palm naar palm gekeerd. Een hemelsblauwe gloed lichtte tussen de twee handen op. Hij herinnerde zich hoe buren en andere mensen over zijn zusters hadden gepraat – en ook over hem, toen hij als jongen van school was gehouden vanwege zijn problemen. Violet en Verbina gedroegen zich als geestelijk onvolwaardigen, en waarschijnlijk kon het hen niet schelen als de mensen hen achterlijk noemden. Mensen die niet beter wisten, dachten dat hij ook achterlijk was, omdat ze meenden dat hij niet naar school hoefde omdat hij niet kon leren en dat hij even vreemd was als zijn zusters. (Frank was de enige die als een normaal kind naar school ging.)

Het licht begon zich samen te trekken tot een bal. Naarmate er meer kracht uit zijn handen en in de bal stroomde, kreeg die bal een diepere schakering van blauw en scheen hij een vaste substantie aan te nemen, alsof hij een massief voorwerp was dat in de lucht zweefde. Candy was intelligent geweest. Hij had helemaal geen leermoeilijkheden gehad. Zijn moeder had hem leren lezen en schrijven en rekenen. Dus als mensen zeiden dat hij dom was, werd hij kwaad. Hij had om andere redenen niet naar scholen hoeven gaan, vooral vanwege het seksding. Toen hij ouder en groter werd, noemde niemand hem achterlijk en lachten ze hem ook niet meer uit, tenminste niet als hij het kon horen.

De saffierblauwe bol leek bijna even massief als een echte saffier, maar hij was zo groot als een voetbal. Candy was bijna klaar. Omdat Candy ten onrechte het stempel ‘achterlijk’ opgedrukt had gekregen, had hij in zijn jeugd weinig sympathie ontwikkeld voor degenen die werkelijk onvolwaardig waren. Hij walgde zo openlijk van hen dat iedereen, zo hoopte hij, meteen zou zien dat hij niet een van hen was – en ook nooit was geweest. Dat ze zoiets van hem dachten – of van zijn zusters – was een belediging aan het adres van zijn heilige moeder, die nooit een idioot ter wereld had kunnen brengen. Hij zette de stroming van kracht uit en nam zijn handen van de bol weg. Een ogenblik staarde hij ernaar, glimlachend, denkend aan wat die bol met dit verderfelijke huis zou doen.

Door het weggeslagen raam en de deels verbrijzelde muren zwol het loeien van de sirenes tot een oorverdovend volume aan, om plotseling van een schelle gillende toon tot een diep gegrom af te zakken dat steeds dieper werd tot het stil was.

‘Daar is hulp, Thomas,’ zei hij lachend.

Hij hield een van zijn handen tegen de saffierbol en gaf hem een duwtje. De bol schoot als een raket door de kamer en ging dwars door de muur achter Dereks bed. Hij liet een gat met scherpe randen achter, zo groot als een gat dat een kanonskogel kon maken. De bol ging door de muur daarachter en door alle andere muren waar hij op stuitte, en spuwde onderweg vlammen en zette alles wat hij op zijn weg vond in lichterlaaie.

Terwijl Candy schreeuwende mensen en een harde explosie hoorde, verdween hij uit de kamer en ging op weg naar het huis in Placentia.

52

Bobby stond hijgend langs de kant van de snelweg, steunend op het open autoportier. Hij had zeker geweten dat hij zou overgeven, maar nu hoefde hij niet.

‘Gaat het?’ vroeg Julie bezorgd.

‘Ik … geloof van wel.’

Het verkeer schoot voorbij. Iedere auto werd gevolgd door een bulderende windvlaag die Bobby het merkwaardige gevoel gaf dat hij en Julie en de Toyota nog reden, dat hij bij een snelheid van honderdveertig kilometer per uur het open portier vasthield en haar hand op zijn schouder voelde. Op wonderbaarlijke wijze behielden ze, zo leek het, hun evenwicht en sleepten met hun voeten over het asfalt, zonder verwondingen op te lopen – en zonder dat er iemand achter het stuur zat.

De droom had hem helemaal van zijn stuk gebracht.

‘Eigenlijk was het geen droom,’ zei hij. Hij hield zijn hoofd nog steeds omlaag, turend naar stukjes los grind langs de rand van het asfalt. Hij hield er rekening mee dat de krampende misselijkheid elk moment terug kon komen. ‘Niet zoals die droom die ik eerder had, over ons en de jukebox en de oceaan van zuur.’

‘Maar weer over “het slechte ding”.’

‘Ja. Maar je kon het geen droom noemen, want het was alleen die … die woordenvloed in mijn hoofd.’

‘Waarvandaan?’

‘Dat weet ik niet.’

Hij durfde zijn hoofd omhoog te brengen, en hoewel er een werveling van duizeligheid door hem heen ging, kwam de misselijkheid niet terug.

Hij zei: ‘“Het slechte ding … pas op … er is een licht dat van je houdt …” Ik kan het me niet allemaal herinneren. Het was zo sterk, zo hard, alsof iemand door een megafoon die tegen mijn oor was gedrukt tegen me schreeuwde. Alleen is dat ook niet juist, want ik hoorde de woorden niet echt, ze waren er gewoon, in mijn hoofd. Maar ze voelden hard aan, als je begrijpt wat ik bedoel. En het waren geen beelden, zoals in een droom. In plaats daarvan waren er die gevoelens, even sterk als verward. Angst en blijdschap, woede en vergeving ... en helemaal aan het eind dat vreemde gevoel van vrede dat ik … niet kan beschrijven.’

Een Peterbilt denderde op hen af met de grootste oplegger die de wet toestond. Het gevaarte doemde achter zijn felle koplampen uit de duisternis op en zag eruit als een walvis die uit een diepe zeegeul kwam opgedoken, een en al rauwe kracht en koude razernij, met een honger die nooit te stillen was. Bobby dacht, terwijl de vrachtwagencombinatie langs hen daverde, aan de man die hij op het strand in Punaluu had gezien, en hij huiverde.

‘Gaat het?’ vroeg Julie weer.

‘Ja.’

‘Weet je het zeker?’

Hij knikte. ‘Een beetje duizelig. Dat is alles.’

‘Wat nu?’

Hij keek haar aan. ‘Wat dacht je? We gaan naar Santa Barbara. El Encanto Heights. We brengen deze zaak tot een eind … op de een of andere manier.’

Candy verscheen in een boogpoort tussen een huiskamer en een eetkamer. Er was niemand te zien.

Hij hoorde een zoemend geluid achter in het huis en besefte even later dat het een elektrisch scheerapparaat was. Het hield op. Toen hoorde hij water in een wasbak lopen, en het zoemen van een badkamerventilator.

Hij was van plan regelrecht naar de gang en de badkamer te gaan en de man onverhoeds te overvallen. Maar toen hoorde hij geritsel van papier uit de tegenovergestelde richting.

Hij liep door de eetkamer en kwam in de deuropening van de keuken. Die was kleiner dan de keuken in het huis van zijn moeder, maar hij was zo smetteloos schoon en ordelijk als de keuken van zijn moeder sinds haar dood niet meer was geweest.

Een vrouw in een blauwe jurk zat met haar rug naar hem toe aan de tafel. Ze zat over een tijdschrift gebogen en sloeg de bladzijden de een na de ander om, alsof ze op zoek was naar iets interessants om te lezen.

Candy had veel meer macht over zijn telekinetische gaven dan Frank, en hij kon zich ook veel efficiënter en sneller verplaatsen dan Frank, met minder luchtverplaatsing en minder rumoer van moleculaire weerstand. Toch verbaasde het hem dat ze niet was opgestaan om op onderzoek uit te gaan, want de geluiden die hij bij zijn aankomst had gemaakt, op niet meer dan één kleine kamer afstand van haar, hadden haar nieuwsgierigheid moeten wekken.

Ze sloeg nog een paar bladzijden om en boog zich naar voren om te lezen.

Hij kon niet veel van haar zien. Haar haar was dicht en glanzend, en zo zwart dat het op hetzelfde getouw als de nacht leek te zijn geweven. Haar schouders en rug waren slank. Haar benen, beide aan één kant van de stoel en bij de enkels gekruist, waren welgevormd. Als hij een man met enige belangstelling voor seks was geweest, zou de curve van haar kuiten hem waarschijnlijk hebben opgewonden. Omdat hij zich afvroeg hoe ze eruit zou zien – en plotseling moest hij ook absoluut weten hoe haar bloed zou smaken – kwam hij uit de deuropening en ging drie stappen in haar richting. Hij deed geen enkele poging om dat geruisloos te doen, maar ze keek niet op. Ze merkte pas dat hij er was, toen hij een handvol van haar haar nam en haar, schoppend en tegenspartelend, uit haar stoel trok.

Hij draaide haar om en werd onmiddellijk door haar opgewonden. Hij had geen oog voor haar mooie benen, de welving van haar heupen, haar slanke taille, haar volle borsten. Het was zelfs niet haar gezicht, hoe mooi dat ook was, dat hem fascineerde. Iets anders. Iets in haar grijze ogen. Vitaliteit. Ze leefde intenser dan de meeste mensen. Ze vibreerde.

Ze gilde niet maar liet een diep grommend geluid van angst en woede horen, om vervolgens verwoed met beide vuisten op hem in te slaan. Ze beukte op zijn borst, zijn gezicht.

Vitaliteit! Ja, deze zat vol leven, barstte van het leven, en haar vitaliteit deed hem meer dan alle seksuele charmes van de wereld.

Hij hoorde het geplens van water nog in de verte, het zoemen van de ventilator in de badkamer, en hij rekende erop dat hij haar kon nemen zonder de aandacht van de man te trekken – zolang hij maar zorgde dat ze niet gilde. Hij sloeg met zijn vuist tegen de zijkant van haar hoofd, voordat ze kon schreeuwen. Ze zakte tegen hem aan, niet bewusteloos maar wel verdoofd.

Bevend van voorpret legde Candy haar op haar rug op de tafel, met haar benen over de rand. Hij spreidde haar benen en boog zich ertussen naar voren, maar niet om haar te verkrachten, niet zoiets walgelijks als dat. Toen hij zijn gezicht naar het hare bracht, knipperde ze eerst verward met haar ogen, nog steeds verdoofd door de vuistslagen. Toen begonnen haar ogen helder te worden. Hij zag de schrik op het moment dat ze het begreep, en toen bracht hij zijn mond vlug naar haar keel, beet diep en vond het bloed, dat zuiver en zoet was, bedwelmend. Ze spartelde onder hem.

Ze was zo levend. Zo heerlijk levend. Een tijdlang.

Toen de bezorger de pizza kwam brengen, ging Lee Chen ermee naar het kantoor van Bobby en Julie en vroeg of Hal er iets van wilde hebben.

Hal legde zijn boek weg maar haalde zijn kousenvoeten niet van de salontafel. Hij zei: ‘Je weet wat dat spul met je aderen doet?’

‘Waarom maakt iedereen zich tegenwoordig zo druk om mijn aderen?’

‘Je bent zo’n sympathieke jongeman. We zouden het niet leuk vinden als je voor je dertigste doodging. Trouwens, dan zouden we ons altijd afvragen welke kleren je gedragen zou hebben als je in leven was gebleven.’

‘Niet iets dat lijkt op wat jij draagt, dat kan ik je verzekeren.’

Hal boog zich voorover en keek in de doos die Lee hem voorhield. ‘Ziet er goed uit. Vuistregel: als ze je een pizza komen brengen, verkopen ze je geen goed voedsel maar service. Maar deze ziet er helemaal niet slecht uit, je kunt echt zien waar de pizza ophoudt en het karton begint.’

Lee scheurde het deksel van de doos, zette het op de salontafel en legde twee stukken pizza op het geïmproviseerde bord. ‘Zo.’

‘Ga je me niet de helft geven?’

‘En je cholesterol dan?’

‘Ach, cholesterol is alleen maar een beetje dierlijk vet. Het is geen arsenicum.’

Toen het krachtige hart van de vrouw ophield met slaan, trok Candy zich van haar terug. Hoewel er nog bloed uit haar opengebeten keel stroomde, raakte hij daar niets van aan. De gedachte dat hij van een lijk zou drinken maakte hem misselijk. Hij dacht aan de katten van zijn zusters, die hun eigen soortgenoten opvraten wanneer die gestorven waren, en trok een vies gezicht.

Op het moment dat hij zijn natte lippen van haar keel omhoog bracht, hoorde hij meer naar achteren in het huis een deur opengaan. Er naderden voetstappen.

Candy liep vlug om de tafel heen, zodat hij die tafel en de dode vrouw tussen zichzelf en de deur van de eetkamer in kreeg. Afgaand op het beeld dat het plakboek bij hem had opgeroepen, wist Candy dat Clint niet zo gemakkelijk te overmeesteren zou zijn. Daarom schiep hij liever een beetje afstand tussen hen. Hij moest de man niet bij verrassing aanvallen, maar eerst de tijd nemen om te zien wat voor een tegenstander hij was.

Clint verscheen in de deuropening. Afgezien van zijn kleding – grijze broek, blauwe blazer, bruine trui met V-hals, wit overhemd – zag hij er hetzelfde uit als het beeld dat hij op het plakboek had achtergelaten. Hij had veel aan gewichtheffen gedaan. Zijn haar was dicht, zwart en recht naar achteren gekamd. Hij had een gezicht alsof het uit graniet was gehouwen, en een harde blik in zijn ogen.

Nog opgewonden van het doden en met de smaak van bloed nog in zijn mond, keek Candy naar de man en vroeg zich af wat er nu zou gebeuren. Het kon allerlei kanten opgaan, en die waren allemaal interessant.

Clint reageerde niet zoals Candy had verwacht. Hij toonde geen verbazing toen hij de vrouw dood op de tafel zag liggen. Hij was niet verpletterd en barstte niet in woede uit. Toch veranderde er wel iets op zijn keiharde gezicht, al was het onder de oppervlakte, als tektonische platen die onder de aardkorst langs elkaar schuiven.

Ten slotte keek hij Candy aan en zei: ‘Jij.’

Aan de stem van de man was te horen dat hij Candy herkende, en dat was erg verontrustend. Candy begreep eerst niet hoe die man hem kon kennen – maar dacht toen aan Thomas.

De kans dat Thomas deze man, en misschien ook anderen, over Candy had verteld, was de meest angstaanjagende wending in Candy’s leven sinds de dood van zijn moeder. Dat hij deel uitmaakte van Gods legioen van wrekers, was een uiterst persoonlijke aangelegenheid, een geheim dat nooit verder mocht komen dan de familie Pollard. Zijn moeder had hem gewaarschuwd dat hij er terecht trots op was het werk van God te doen, maar dat die trots tot zijn ondergang zou lijden als hij tegen anderen opschepte over het goddelijk werk dat hij deed. ‘Satan,’ had ze hem verteld, ‘is voortdurend op zoek naar de namen van de luitenants in Gods leger – en dat ben jij – en als hij ze vindt, vernietigt hij ze met wormen die ze levend van binnenuit opvreten, wormen zo dik als slangen, en hij laat ook vuur op ze neerregenen. Als je het niet geheim kunt houden, ga je dood en ga je voor straf naar de Hel.’

‘Candy,’ zei Clint.

Nu wist Candy absoluut zeker dat het geheim buiten de familie was gekomen en dat hij in grote moeilijkheden verkeerde, al had hij het geheim niet zelf verteld.

Hij stelde zich voor dat op ditzelfde moment Satan, op een donkere rokerige plaats, zijn oren spitste en zei: ‘Wie? Wie zei je? Wat was zijn naam? Candy? Candy hoe?’

Even woedend als bang begon Candy om de keukentafel heen te lopen, zich afvragend of Thomas degene was geweest die Clint over hem had verteld. Hij was van plan de man te breken. Hij zou hem laten praten voor hij hem doodde.

Met een beweging die even onverwachts was als zijn stoïcijnse reactie op de dood van zijn vrouw, greep Clint in zijn binnenzak, haalde een revolver tevoorschijn en loste twee schoten.

Misschien waren het nog meer dan twee schoten geweest, maar dat waren de enige die Candy hoorde. De eerste kogel trof hem in zijn buik, de tweede in zijn borst, en hij sloeg achterover. Gelukkig was hij niet in zijn hoofd of hart getroffen. Als zijn hersenweefsel was beschadigd en de mysterieuze en kwetsbare verbinding tussen hersenen en geest was verbroken, en als zijn geest in zijn verwoeste hersenen verstrikt was geraakt voordat hij de kans had die twee te scheiden, had hij zich niet meer bovennatuurlijk kunnen verplaatsen en dan was het met hem gedaan geweest. En als zijn hart ogenblikkelijk door een kogel tot stilstand was gebracht, voordat hij zich bovennatuurlijk kon verplaatsen, zou hij ter plekke dood neergevallen zijn. Dat waren de enige wonden die een eind aan zijn leven konden maken. Hij was veel, maar hij was niet onsterfelijk. Daarom was hij God dankbaar dat die hem levend uit die keuken liet weggaan, veilig naar het huis van zijn moeder terug.

De Ventura Freeway. Julie reed hard, zij het niet zo hard als tevoren. In de cassettespeler: ‘Nightmare’ van Artie Shaw.

Bobby zat te piekeren. Hij keek door het zijraampje naar het donkere landschap. Hij moest steeds weer denken aan die indringende woorden die door hem heen waren gegaan, zo hard als de explosie van een bom en zo helder als een vuur. Hij had geen moeite meer met de droom die hem de vorige week bang had gemaakt; iedereen had weleens nachtmerries. Hoewel die droom uiterst levendig was geweest, bijna echter dan het echte leven, was er niets onheilspellends aan geweest – tenminste, daar had hij zichzelf van overtuigd. Maar dit was anders. Hij kon niet geloven dat deze indringende, gloeiendhete woorden uit zijn eigen onderbewustzijn waren gekomen. Een droom, met complexe Freudiaanse boodschappen die in uitgebreide scènes en symbolen te lezen waren – ja, dat was waarschijnlijker. Per slot van rekening werkte het onderbewustzijn met eufemismen en metaforen. Maar deze woordenvloed was zo direct en onomwonden geweest alsof er een telegraaflijn rechtstreeks naar zijn hersenschors liep.

Als hij niet zat te piekeren, zat Bobby zich druk te maken. Om Thomas.

Om de een of andere reden kwam Thomas telkens in zijn gedachten als hij over die woorden nadacht. Omdat hij geen verband tussen die twee dingen kon zien, probeerde hij Thomas uit zijn hoofd te zetten en zocht hij naar een verklaring voor die woorden. Maar Thomas kwam steeds weer terug. Na een tijd kreeg Bobby het onbehaaglijke gevoel dat er wel degelijk een verband tussen de woordenstroom en Thomas bestond, al had hij geen flauw idee wat voor een verband dat zou kunnen zijn.

Erger nog, terwijl ze de ene kilometer na de andere aflegden en het westelijk eind van de vallei naderden, begon Bobby het gevoel te krijgen dat Thomas in gevaar verkeerde. En dat komt door mij en Julie, dacht Bobby.

Gevaar van wie, van wat?

Het grootste gevaar waardoor Bobby en Julie op dit moment werden bedreigd, was Candy Pollard. Maar zelfs dat gevaar lag in de toekomst, want Candy wist nog niet van hen af. Hij wist nog niet dat ze voor Frank werkten, en hij zou dat misschien ook nooit te weten komen – dat hing ervan af hoe het in Santa Barbara en El Encanto Heights ging. Ja, hij had Bobby op het strand van Punaluu gezien, met Frank, maar hij kon niet weten wie Bobby was. En zelfs wanneer Candy van de connectie tussen Frank en Dakota & Dakota op de hoogte kwam, kon Thomas er niet bij betrokken raken. Thomas was een ander, afzonderlijk deel van hun leven. Zo was het toch?

‘Is er iets?’ zei Julie. Ze schoof met de Toyota een rijbaan naar links op om een grote vrachtwagencombinatie van een bierbrouwerij te passeren.

Hij zag niet wat ze ermee opschoten als hij haar vertelde dat Thomas in gevaar verkeerde. Ze zou zich meteen zorgen gaan maken. En waarvoor? Hij liet zich toch gewoon door zijn levendige fantasie op hol brengen? Thomas was daar in Cielo Vista volkomen veilig.

‘Bobby, wat is er?’

‘Niets.’

‘Waarom zit je je zo druk te maken?’

‘Prostaatklachten.’

Chanel No. 5, een zacht gloeiende lamp, gezellige rozenfiguren op gordijnen en behang …

Hij lachte van opwinding toen hij in de slaapkamer verscheen. De kogels had hij achtergelaten in die keuken in Placentia, bijna tweehonderd kilometer van hem vandaan. Zijn wonden waren geheeld alsof ze er nooit geweest waren. Hij had misschien een beetje bloed en een paar stukjes weefsel verloren, omdat een van de kogels door hem heen was gegaan en via zijn rug was uitgetreden. Die kogel kon materiaal hebben meegenomen, voordat hij zich langs bovennatuurlijke weg tot buiten het bereik van de revolver had gebracht. Maar verder was alles zoals het moest zijn, en hij voelde nergens pijn. Hij stond een halve minuut voor de spiegel en ademde het parfum in dat van de verzadigde zakdoek kwam. Die geur gaf hem moed en herinnerde hem aan de duurzame hunkering om hen voor de moord op zijn moeder te laten boeten, hen allemaal, niet alleen Frank maar de hele wereld die tegen haar had samengespannen.

Hij keek naar zijn gezicht in de spiegel. Het bloed van de vrouw met de grijze ogen zat niet meer op zijn kin en lippen. Hij had het achtergelaten, zoals hij water achterliet als hij uit een regenbui verdween. Maar de smaak van dat bloed had hij nog in zijn mond. En zijn gezicht was zonder enige twijfel een toonbeeld van wraakzucht.

Om gebruik te maken van het verrassingselement en van het feit dat hij nu vertrouwd was met de keuken en dus precies kon bepalen waar hij opdook, ging hij naar Clints huis terug. Hij was van plan om bij de deur naar de eetkamer op te duiken, vlak achter de man, recht tegenover het punt waar hij was verdwenen.

Of hij was heviger geschokt doordat er op hem was geschoten, óf zijn woede was zo hoog opgelaaid dat hij zich niet goed meer kon concentreren. Hoe dan ook, hij kwam niet op de plaats waar hij had willen verschijnen, maar bij de deur naar de garage, een kwart in plaats van een halve slag door de kamer ten opzichte van zijn vorige positie, rechts van Clint en niet dicht genoeg bij hem om hem te overvallen en het wapen te pakken voor het kon worden afgevuurd.

Maar Clint was er niet. En het lichaam van de vrouw was van de tafel gehaald. Alleen aan het bloed dat was achtergebleven was te zien dat ze daar was omgekomen.

Candy kon niet meer dan een minuut weg zijn geweest – de tijd die hij in de kamer van zijn moeder had doorgebracht, plus tweemaal een paar seconden dat hij op reis was. Bij zijn terugkeer had hij verwacht dat Clint over het lijk gebogen stond, door verdriet overmand of wanhopig naar een teken van leven zoekend. Maar zodra hij zich realiseerde dat Candy weg was, had de man blijkbaar het lichaam in zijn armen genomen en … En wat? Hij was natuurlijk het huis uit gevlucht, tegen beter weten in hopend dat er nog een beetje leven in de vrouw zat. Hij had haar weggehaald voor het geval dat Candy terug zou komen.

Candy vloekte zacht en vroeg meteen zijn moeder en God om vergeving omdat hij zulke lelijke taal had gebruikt. Hij probeerde de deur van de garage. Die zat op slot. Als Clint daarlangs was weggegaan, zou hij niet zijn blijven staan om de deur achter zich op slot te doen. Hij rende de keuken uit, door de eetkamer naar de hal, om naar de voortuin en de straat te kijken. Maar hij hoorde een geluid dieper in het huis en bleef staan voordat hij bij de voordeur was aangekomen. Hij veranderde van richting en ging voorzichtig door de gang naar de slaapkamers terug.

Er brandde licht in een van die kamers. Hij schuifelde naar de deur en wierp een blik naar binnen.

Clint had de vrouw juist op het tweepersoonsbed gelegd. Candy zag dat de man haar rok over haar knieën trok. Hij had de revolver nog in zijn hand.

Voor de tweede keer binnen een uur hoorde Candy ver weg sirenes aanzwellen in de avond. De buren hadden waarschijnlijk de schoten gehoord en de politie gebeld.

Clint zag hem in de deuropening maar bracht de revolver niet omhoog. Hij zei ook niets, en de uitdrukking op zijn stoïcijnse gezicht bleef onveranderd. Hij leek wel doofstom. De vreemde gelaatsuitdrukking van de man maakte Candy nerveus en onzeker.

Hij dacht dat er een vrij grote kans was dat Clint het wapen in de keuken op hem leeg had geschoten, ook al was hij al na de inslag van de tweede kogel verdwenen. Waarschijnlijk had de man alle patronen afgevuurd, in zijn angst of woede of wat het ook was dat hij voelde. In de minuut dat Candy weg was geweest, had hij de vrouw niet naar de slaapkamer kunnen dragen en ook nog zijn revolver kunnen herladen. Dat betekende dat Candy misschien geen enkel gevaar liep als hij gewoon naar de man toeliep en de revolver afpakte.

Maar hij bleef in de deuropening staan. Elk van die twee kogels had in zijn hart terecht kunnen komen. De macht in hem was groot, maar hij kon er niet snel genoeg gebruik van maken om een naderende kogel te laten verdampen.

De man deed geen poging om op de een of andere manier met Candy af te rekenen. In plaats daarvan wendde hij zich van hem af, liep om het voeteneind van het bed heen naar de andere kant, en strekte zich naast de vrouw uit.

‘Wat?’ zei Candy hardop.

Clint pakte haar dode hand vast. In zijn andere hand had hij de 9 mm revolver. Hij draaide zijn hoofd op het kussen naar haar toe, en in zijn ogen glinsterde iets, misschien tranen. Hij hield de loop van het wapen onder zijn kin en doodde zichzelf.

Candy was zo verbijsterd dat hij zich eerst niet kon verroeren en ook niet wist wat hij moest doen. Hij werd door de gillende sirenes bij zijn positieven gebracht en realiseerde zich dat het spoor van Thomas naar Bobby en Julie, wie dat ook mochten zijn, hier zou eindigen als hij niet ontdekte wat de connectie was tussen hen en de dode man op het bed. Als hij er ooit achter wilde komen wie Thomas was geweest, en hoe Clint zijn naam had geweten, en hoeveel anderen van hem wisten, als hij wilde weten in hoeveel gevaar hij verkeerde en hoe hij daaraan kon ontkomen, mocht hij deze kans niet verloren laten gaan.

Hij rende naar het bed, rolde de dode man op zijn zij en haalde de portefeuille uit zijn broekzak. Hij sloeg hem open en zag de detectivevergunning. Daartegenover zat in een ander doorzichtig vak een kaartje van Dakota & Dakota.

Candy herinnerde zich een vaag beeld van het kantoor van Dakota & Dakota, een beeld dat hij in Thomas’ kamer had opgevangen toen dat plakboek hem ook een beeld van Clint gaf. Er stond een adres op het kaartje. En onder de naam Clint Karaghiosis stonden in kleinere letters de namen Robert en Julia Dakota.

Buiten waren de sirenes weggestorven. Iemand bonkte op de voordeur. Twee stemmen schreeuwden: ‘Politie!’

Candy gooide de portefeuille weg en pakte de revolver uit de hand van de dode man. Hij klapte de cilinder opzij. Het was een wapen waarmee vijf patronen konden worden afgevuurd, en in alle kamers zaten verbruikte patronen. Clint had in de keuken vier patronen afgevuurd, maar zelfs in zijn woede en wraakzucht had hij eraan gedacht om de laatste kogel voor zichzelf te bewaren.

‘Alleen om een vrouw?’ zei Candy verbaasd, alsof de dode man hem antwoord kon geven. ‘Omdat je geen seks meer van haar kon krijgen? Waarom is seks zo belangrijk? Kon je geen seks van een andere vrouw krijgen? Waarom was seks met deze vrouw zo belangrijk dat je niet zonder die seks wilde leven?’

Ze bonkten nog op de deur. Iemand sprak door een megafoon, maar Candy luisterde er niet naar.

Hij liet de revolver vallen en veegde zijn hand aan zijn broek af, want hij voelde zich plotseling onrein. De dode man had het wapen in handen gehad, en de dode man scheen door seks geobsedeerd te zijn geweest. Zonder enige twijfel was de wereld een poel van lust en ontucht, en Candy was blij dat God en zijn moeder hem voor de zieke begeerten hadden behoed die bijna alle andere mensen schenen te hebben aangetast.

Hij verliet dat huis van zondaren.

53

Hal Yamataka, onderuitgezakt op de bank, had een stuk pizza in zijn ene hand en de roman van MacDonald in de andere. Opeens hoorde hij de holle fluittonen. Hij liet zowel het boek als het stuk pizza vallen en sprong overeind.

‘Frank?’

De halfopen deur ging langzaam naar binnen open, niet omdat hij door iemand werd opengeduwd maar door een plotselinge luchtstroom die uit de hal kwam, een luchtstroom krachtig genoeg om de deur in beweging te krijgen.

‘Frank?’ herhaalde Hal.

Toen hij door de kamer liep, zakte het geluid weg en ging de luchtstroom liggen. Maar toen hij bij de deuropening was aangekomen, kwamen de onmelodieuze klanken terug en streek een windvlaag door zijn haar.

Links van de deur stond de balie van de receptie, die op dit late uur onbemand was. Recht tegenover de balie bevond zich de deur naar de gang waar ook de andere bedrijven op deze verdieping gebruik van maakten, en die deur was dicht. De enige andere deur, aan het andere eind van de rechthoekige hal, was ook dicht. Die kwam uit op een gang die naar de rest van het kantoor van Dakota & Dakota leidde. Er waren daar zes andere kamers – waaronder de computerkamer waar Lee nog aan het werk was – en een toilet. De fluittonen en de wind konden hem niet door die dichte deuren hebben bereikt. Daarom moesten ze uit de hal zijn gekomen.

Hij ging naar het midden van de hal en keek afwachtend om zich heen.

De fluittonen en luchtstroom kwamen een derde keer opzetten.

Hal zei: ‘Frank’, en zag vanuit zijn ooghoek dat er een man bij de deur naar de grote hal was verschenen, schuin achter hem.

Maar toen hij zich omdraaide, zag hij dat het Frank niet was. De reiziger was een vreemde, maar Hal wist meteen wie hij was. Candy. Het kon niemand anders zijn, want dit was de man die Bobby had beschreven, de man die hij op het strand van Punaluu had gezien. Clint had Hal verteld welk signalement Bobby had gegeven.

Hal was klein en breed, maar hij hield zich in goede conditie, en voor zover hij zich kon herinneren, had hij zich in zijn hele leven nog nooit door een andere man laten intimideren. Candy was twintig centimeter groter dan hij, maar Hal had van nog wel grotere mannen gewonnen. Candy had duidelijk een dubbel gespierd lichaam. Hij was een van die mannen die voorbestemd zijn om een sterk lichaam met dikke spierbundels te krijgen, ook al oefenden ze er niet of nauwelijks mee, en deze man had blijkbaar terdege kennis gemaakt met de pijnlijke rituelen van halters en trekveren. Maar Hal was ook dubbel gespierd, en hij was zo hard als bevroren rundvlees. Hij liet zich niet door Candy’s grootte of spiermassa intimideren. Wat hem bang maakte, was de aura van waanzin, razernij en gewelddadigheid die de man zo krachtig uitstraalde als een lijk van een week oud de stank van de dood verspreidt.

Zodra Franks broer in de ruimte verscheen, rook Hal zijn woeste waanzin, zoals een gezonde hond meteen de hondsdolle geur van een zieke soortgenoot ruikt, en hij handelde daar meteen naar. Hij had geen schoenen aan, droeg geen pistool en had niets bij de hand dat hij als wapen kon gebruiken. Daarom draaide hij zich bliksemsnel om en rende naar het kantoor van zijn bazen terug, waar met het oog op onverwachte gebeurtenissen een geladen Browning 9 mm semiautomatisch pistool aan de onderkant van Julies bureau was bevestigd. Ze hadden dat pistool nog nooit nodig gehad.

Hal was niet de vechtsporter waar veel mensen hem op grond van zijn postuur en etnische achtergrond voor aanzagen, maar hij kende wel een beetje Tai Kwan Do. Het probleem was dat alleen een idioot zich met een vechtsport, welke dan ook, zou verweren tegen een aanstormende stier met een bij in zijn reet.

Hij bereikte de deuropening, maar toen kreeg Candy hem bij zijn overhemd te pakken en probeerde hem van de vloer te trekken. Het overhemd scheurde op de naden en de dolleman had alleen een paar lappen in zijn handen.

Maar Hal was uit balans gebracht. Hij strompelde het kantoor in en botste tegen Julies grote stoel, die midden in de kamer stond, met vier andere stoelen er in een halve kring tegenover, zoals Jackie Jaxx ze voor Franks hypnotische sessie had neergezet. Hij greep de stoel vast om zich in evenwicht te houden. Het was een stoel op wielen, die nogal stroef over het tapijt rolden maar wel toch genoeg om de stoel verraderlijk onder hem vandaan te laten schieten.

De psychopaat stortte zich op hem, gooide hem tegen de stoel en de stoel tegen het bureau. Candy gebruikte zijn zware vuisten als voorhamers en pompte daarmee in Hals middenrif.

Hal had zijn handen omlaag, zodat hij zich eerst niet kon verweren, maar meteen daarop vouwde hij ze samen, met de duimen naast elkaar, en ramde ermee omhoog, tussen Candy’s beukende armen, en trof hem tegen zijn adamsappel. De stoot was hard genoeg om Candy zich in zijn eigen kreet van pijn te laten verslikken, en Hals duimnagels boorden zich in het vlees van de psychopaat. Hij dreef ze omhoog tot onder de kin en scheurde daarbij de huid open. Kokhalzend, niet in staat om adem te halen door zijn gekneusde en verkrampte slokdarm, wankelde Candy achterover, zijn beide handen tegen zijn keel gedrukt.

Hal zette zich af tegen de stoel, waar hij tegenaan gedrukt was, maar hij ging niet achter Candy aan. Zelfs de stoot die hij had toegediend, was te vergelijken met een tik van een vliegenmepper op de snuit van die stier met die bij in zijn reet. Als Hal nu in de aanval ging, zou zijn keel ongetwijfeld binnen de kortste keren doorboord zijn. In plaats daarvan rende hij, met de pijn van Candy’s stompen nog in zijn borst en met de zurige smaak van pizzasaus achter in zijn keel, om het bureau heen om die 9 mm Browning te pakken te krijgen. Het bureau was groot, en de knieruimte was dienovereenkomstig ruim. Hij wist niet goed waar het pistool zat, en hij wilde niet bukken om onder het bureau te kijken, want dan zou hij zijn blik van Candy moeten wegnemen. Daarom gleed hij met zijn hand van links naar rechts langs de onderkant van het blad. Vervolgens tastte hij dieper en liet zijn hand terugglijden.

Op het moment dat zijn vingers de kolf van het pistool vonden, zag hij dat Candy zijn beide handen uitstak, met de palmen naar voren, alsof die kerel wist dat Hal een pistool had gevonden en wilde zeggen: Niet schieten, ik geef me over, stop. Maar op het moment dat Hal de Browning uit zijn metalen klem trok, zag hij dat Candy zich helemaal niet wilde overgeven: er flitste een blauw licht van zijn handen af.

Het zware bureau gedroeg zich plotseling als een met draadjes bestuurd rekwisiet van balsahout in een film over poltergeisten. Op het moment dat Hal het pistool omhoog bracht, sloeg het bureau hem naar achteren, tegen het kolossale raam. Het bureau was breder dan het raam, en de hoeken sloegen tegen de muur, die voorkwam dat het gevaarte door het glas naar buiten vloog.

Maar Hal was in het midden van het raam, en de lage vensterbank trof hem achter zijn knieën, zodat niets zijn val nog kon beletten. Een ogenblik lang leek het of de bungelende Levolor jaloezieën hem konden tegenhouden, maar dat kon natuurlijk niet: ze gingen met hem mee door het glas, de duisternis in. De Browning viel uit zijn hand voordat hij er een schot mee had gelost.

Het verbaasde hem dat het zo lang duurde om zes verdiepingen te vallen, want eigenlijk was dat niet zo’n grote afstand, zij het groot genoeg om dodelijk te zijn. Hij had de tijd om zich af te vragen hoe langzaam het verlichte kantoorraam zich van hem terugtrok, tijd om aan mensen te denken van wie hij had gehouden en dromen die nooit werkelijkheid waren geworden, tijd zelfs om te zien dat de wolken, die bij het vallen van de avond waren teruggekeerd, lichte glinsterende regenspatten lieten vallen. Zijn laatste gedachte ging uit naar de tuin achter zijn huisje in Costa Mesa, waar hij het hele jaar door bloemen kweekte en daar heimelijk ieder moment van genoot: de verfijnde zachte structuur van een koraalrode springzaadbloem, met aan de rand een enkel drupje ochtenddauw, glinsterend …

Candy schoof het zware bureau opzij en boog zich uit het raam. Een koele luchtstroom steeg langs de muur van de kantoorflat op en sloeg tegen zijn gezicht.

De man zonder schoenen lag op zijn rug op een breed betonnen pad beneden, verlicht door de gele lamp van een schijnwerper. Hij was omringd door gebroken glas, verwarde metalen jaloezieën, en een zich snel uitbreidende vlek van zijn eigen bloed.

Kuchend, nog altijd moeizaam ademhalend, met zijn ene hand tegen het pijnlijke vlees van zijn gehavende keel gedrukt, keek Candy naar de dode man. Niet het feit dat de man dood was, schokte hem, maar het feit dat het zo snel was gebeurd. Hij had hem eerst willen ondervragen om te horen waar Bobby en Julie heen waren, en welke connectie er tussen hen en de helderziende Thomas bestond.

En toen Candy in de hal was verschenen, had die man gedacht dat hij Frank was; hij had Franks naam uitgesproken. De mensen van Dakota & Dakota hadden dus op de een of andere manier iets met Frank te maken – ze wisten dat hij zich bovennatuurlijk kon verplaatsen! – en zouden dus ook wel weten waar die ellendige moedermoordenaar te vinden was.

Candy veronderstelde dat hij hier in dit kantoor de antwoorden op minstens een paar van zijn vragen kon vinden, maar hij was bang dat de politie, gealarmeerd omdat die man naar beneden was gevallen, hem tot een vertrek zou dwingen voordat hij alle benodigde informatie had verzameld. Sirenes vormden meestal de achtergrondmuziek bij zijn nachtelijke avonturen.

Maar er waren nog geen sirenes te horen. Misschien had hij geluk; misschien had niemand de man zien vallen. Het was onwaarschijnlijk dat er nog iemand in een van de andere kantoren in het gebouw aan het werk was. Per slot van rekening was het tien voor negen. Misschien waren er beneden schoonmakers aan het werk, maar die hadden waarschijnlijk niet genoeg gehoord om argwaan te krijgen.

De man was met verrassend weinig protest omlaag gestort. Hij had niet geschreeuwd. Kort voordat hij neerkwam, was het begin van een kreet te horen geweest, maar dat was van zo korte duur geweest dat waarschijnlijk niemand het had gehoord. De explosie van glas en het tinkelen van de jaloezieën hadden lawaai gemaakt, maar het was allemaal al voorbij geweest voordat iemand kon zien waar het geluid vandaan kwam.

Rond het winkelcentrum Fashion Island liep een vierbaansweg, waaraan ook de kantoorflats stonden. Blijkbaar had er op het moment van de val geen auto over die weg gereden.

Er reden er nu twee voorbij, de een achter de ander. Beide auto’s reden gewoon door. Een rij struiken tussen het voetpad en de straat voorkwam dat automobilisten het lijk zagen liggen. De wijk van kantoorflats was kennelijk geen omgeving waar ’s avonds veel mensen liepen te wandelen. Het kon dus wel tot de volgende morgen duren voor de dode werd gevonden.

Hij keek naar de overkant van de straat, naar de restaurants en winkels aan deze kant van het winkelcentrum, vijf- of zeshonderd meter van hem vandaan. Een paar voetgangers, klein lijkend door de grote afstand, liepen tussen de geparkeerde auto’s en de ingangen van de winkels. Blijkbaar had niemand iets gezien – en het zou ook niet gemakkelijk zijn geweest om een donker geklede man langs een grotendeels donker gebouw te zien vallen, vooral omdat het maar enkele seconden had geduurd.

Candy schraapte zijn keel, huiverend van pijn. Hij spuwde naar de dode man die beneden lag.

Hij proefde bloed. Ditmaal was het van hemzelf.

Hij wendde zich van het raam af, nam het kantoor in ogenschouw en vroeg zich af waar hij de antwoorden op zijn vragen zou vinden. Als hij Bobby en Julie Dakota kon vinden, konden ze hem misschien uitleggen hoe het met Thomas’ telepathie gesteld was – en belangrijker nog: misschien kon hij Frank via hen te pakken krijgen.

Nadat ze twee keer op een alarmsignaal van haar radardetector had gereageerd en zodoende twee snelheidscontroles in de westelijke vallei had ontlopen, joeg Julie het tempo van de Toyota weer omhoog naar honderdveertig. In die vaart lieten ze Los Angeles achter zich. Er spetterden een paar druppels op de voorruit, maar de regen zette niet door. Al na enkele ogenblikken zette ze de wissers weer af.

‘Nog een uur of zo naar Santa Barbara,’ zei ze, ‘tenminste, als we geen smeris met verantwoordelijkheidsbesef meer tegenkomen.’

Ze had pijn in haar nek en was erg moe, maar ze wilde niet met Bobby van plaats ruilen, want ze had die avond niet het geduld om passagier te zijn. Haar ogen deden ook pijn, maar voelden niet zwaar aan; ze zou absoluut niet kunnen slapen. De gebeurtenissen van die dag hadden iedere behoefte aan slaap weggenomen, en daar kwam nog bij dat ze zich grote zorgen maakte over wat hen te wachten stond, niet alleen op de snelweg die voor hen lag maar ook en vooral in El Elcanto Heights.

Sinds Bobby wakker was geworden door wat hij de ‘woordenstroom’ noemde, was hij in een slecht humeur geweest. Ze kon merken dat hij zich zorgen over iets maakte, maar hij scheen er nog niet over te willen praten.

Na een tijdje probeerde hij, blijkbaar om zijn gedachten te verzetten, een gesprek te beginnen over iets totaal anders. Hij zette de stereo wat zachter en saboteerde daarmee het opzettelijk effect van Glenn Millers ‘American patrol’. Hij zei: ‘Heb je er ooit bij stilgestaan dat vier van onze elf personeelsleden Aziatisch-Amerikanen zijn?’

Ze hield haar blik op de weg gericht. ‘Nou en?’

‘Nou, hoe denk je dat dat komt?’

‘Omdat we alleen de allerbeste mensen in dienst nemen, en toevallig waren vier van de allerbeste mensen die voor ons wilden werken Chinees, Japans en Vietnamees.’

‘Dat is het voor een deel.’

‘Voor een deel?’ zei ze. ‘En het andere deel dan? Denk je soms dat de verdorven Fu Manchu vanuit zijn geheime fort in de Tibetaanse bergen een straal op ons heeft gericht om ons te dwingen hen in dienst te nemen?’

‘Dat is het ook voor een deel,’ zei hij. ‘Maar een van de andere redenen is … Ik voel me tot de Aziatische persoonlijkheid aangetrokken. Of tot wat mensen denken als ze aan de Aziatische persoonlijkheid denken: intelligentie, zelfdiscipline, netheid, een sterk gevoel voor traditie en orde.’

‘Dat zijn eigenschappen van zo ongeveer iedereen die voor ons werkt, niet alleen Jamie, Nguyen, Hal en Lee.’

‘Ik weet het. Maar wat me een beetje dwarszit, is dat ik zo’n stereotiep beeld van Aziatisch-Amerikanen heb. Ik heb het gevoel dat alles op een ordelijke, evenwichtige manier gaat als ik met hen samenwerk, en ik heb dat stereotiepe beeld nodig omdat … nou, omdat ik niet het soort mens ben dat ik altijd dacht dat ik was. Heb je zin om iets schokkends te horen?’

‘Altijd,’ zei Julie.

Als Lee Chen in zijn computerkamer aan het werk was, deed hij vaak een cd in zijn Sony Discman en luisterde door de koptelefoon naar muziek. Om niet afgeleid te worden had hij zijn deur altijd dicht. Daarom dachten sommige van zijn collega’s dat hij een beetje eenzelvig was. Maar als hij bezig was in een gecompliceerd en goed beschermd netwerk binnen te dringen, bijvoorbeeld de politiesystemen waarin hij nog steeds aan het snuffelen was, moest hij zich concentreren. Soms leidde muziek hem ook af, dat lag aan zijn stemming, maar meestal vond hij het stimulerend om ernaar te luisteren. De minimalistische New Age pianosolo’s van George Winston waren soms precies wat hij nodig had, maar vaker had hij behoefte aan rock ’n roll. Vanavond was het Huey Lewis and The News: ‘Hip to Be Square’ en ‘The Power of Love’, ‘The Heart of Rock & Roll’ en ‘You Crack Me Up’. Terwijl hij zijn blik strak op het beeldscherm (zijn venster op de fascinerende wereld van de netwerken) gericht hield en ‘Bad is Bad’ in zijn koptelefoon had, zou hij nog niets hebben gehoord als in de buitenwereld God de dampkring van de aarde had getrokken en de onmiddellijke vernietiging van het menselijk ras aankondigde.

Een koele luchtstroom drong door het gebroken raam in de kamer binnen, maar daar stond tegenover dat Candy het steeds warmer kreeg van ergernis. Hij bewoog zich langzaam door het ruime kantoor, nam allerlei dingen in handen, raakte het meubilair aan, probeerde een beeld van de verblijfplaats van de Dakota’s te krijgen. Tot nu toe had hij geen geluk gehad.

Hij had de inhoud van de bureauladen en dossierkasten kunnen doornemen, maar dat zou uren hebben geduurd, want hij had geen flauw idee waar hij de gewenste informatie moest zoeken. Hij besefte ook dat hij, als hij het juiste materiaal vond, dat misschien niet eens zou herkennen, want ze konden het wel in een map of envelop hebben gedaan met een naam of code die hem niets zei. En hoewel zijn moeder hem had leren lezen en schrijven, en hoewel hij net als zij een verwoed lezer was geweest – totdat hij na haar dood geen belangstelling meer voor boeken had – en zichzelf veel kennis had bijgebracht, had hij toch het gevoel dat zijn bijzondere gaven hem meer konden vertellen dan alles wat hij op papier zou kunnen vinden.

Trouwens, hij had al in de hal gekeken. Hij had het privéadres en telefoonnummer van de Dakota’s gevonden en opgebeld om te horen of ze er waren. Hij had een antwoordapparaat aan de lijn gekregen en geen boodschap achtergelaten. Hij wilde niet alleen weten waar de Dakota’s woonden en waar ze na verloop van tijd misschien zouden opduiken; hij moest vooral weten waar ze nú waren, op dit moment, want hij had grote haast om bij hen te komen en antwoorden uit hen te wringen.

Hij pakte een derde whiskyglas op. Die stonden overal in de kamer. Het glas gaf hem onmiddellijk een levendig beeld van een man die Jackie Jaxx heette, en hij smeet het woedend weg. Het stuiterde op de bank en op de vloerbedekking zonder in scherven te vallen.

Die Jaxx liet overal een kleurrijk en luidruchtig beeld achter, zoals een hond met een zwakke blaas bij iedere stap die hij zette een paar druppels stinkende urine achterliet. Candy voelde dat Jaxx nu bij een heleboel mensen was, op een feest in Newport Beach, en hij voelde ook dat het verspilde moeite zou zijn om te proberen Frank of de Dakota’s via Jaxx te vinden. Maar als Jaxx nu alleen was geweest, een gemakkelijke prooi, zou Candy meteen naar hem toe zijn gegaan om hem te doden, alleen omdat de uitstraling van die kerel zo opdringerig was.

Ofwel hij had nog geen voorwerp gevonden dat de Dakota’s lang genoeg hadden aangeraakt om er een telepathisch beeld op achter te laten, ofwel het waren geen van tweeën types die sterke telepathische beelden achterlieten. Om redenen die Candy niet kon doorgronden, waren sommige mensen moeilijker te volgen dan anderen.

Hij had altijd gevonden dat Frank wat dat betrof ergens in de middenmoot zat, maar vanavond had hij meer moeite zijn broer op het spoor te komen dan ooit tevoren. Meermalen voelde hij dat Frank in de kamer was geweest, maar een hele tijd kon hij niets vinden waarin de uitstraling van zijn broer behouden was gebleven.

Hij wendde zich tot de vier stoelen en begon met de grootste. Toen hij zijn gevoelige vingertoppen licht over de bekleding liet gaan, huiverde hij van opwinding, want hij voelde meteen dat Frank daar kortgeleden had gezeten. Een kleine scheur ontsierde het vinyl van een van de armleuningen, en toen Candy zijn duim erop legde, drongen er meteen levendige beelden van Frank tot hem door.

Te veel beelden. Hij werd beloond met een hele serie beelden van plaatsen waar Frank heen was gegaan sinds hij uit die stoel was gekomen: de High Sierras; het appartement in San Diego waar hij vier jaar geleden korte tijd had gewoond; het roestige hek van het huis van hun moeder aan Pacific Hill Road; een kerkhof; een studeerkamer vol boeken waar hij zo kort was geweest dat Candy er alleen maar een vage indruk van kreeg; het strand van Punaluu, waar Candy hem bijna te pakken had gekregen … Het waren zoveel beelden, zoveel reizen, het ene boven op het andere, dat hij de latere locaties niet goed kon zien.

Vol walging schoof hij de stoel van zich af en draaide zich om naar de salontafel, waar nog twee glazen op stonden. In beide glazen zat whisky met gesmolten ijs. Hij pakte er een op en kreeg een beeld van Julie Dakota.

Terwijl Julie in de richting van Santa Barbara reed alsof ze het werelduurrecord wilde verbeteren, vertelde Bobby haar wat er zo schokkend was. Hij vertelde haar dat hij in zijn hart niet de relaxte jongen was die hij aan de oppervlakte leek, en dat hij gedurende zijn koortsachtige reizen met Frank – vooral op de momenten dat hij tot een geest zonder lichaam en een wilde werveling van losse atomen was gereduceerd – in zichzelf een grote liefde voor orde en stabiliteit had ontdekt, een liefde die dieper ging dan hij zich ooit had kunnen voorstellen, en dat hij vooral zo gek op swingmuziek was omdat die zo’n nauwgezette structuur had, en niet omdat die een duizelingwekkende vrijheid bezat, en dat hij niet half zo vrijgevochten was als hij altijd had gedacht: hij was veel conservatiever, veel meer aan tradities gehecht, dan hij ooit had kunnen denken.

‘Kortom,’ zei hij, ‘al die tijd dat je dacht dat je met een laconiek James Garner-type was getrouwd, was je in werkelijkheid met een Charles Bronson-type getrouwd.’

‘Ik kan toch wel met je leven, Charlie.’

‘Dit is serieus. Min of meer. Ik loop tegen het eind van de dertig, ik ben geen kind meer. Ik had dit al lang geleden over mezelf moeten ontdekken.’

‘Je had het ook ontdekt.’

‘Huh?’

‘Je houdt van orde en logica – daarom koos je voor een beroep waarin je onrecht recht kon zetten, de onschuldigen kon helpen, de slechten kon straffen. Daarom deel je De Droom met mij – opdat we ons kleine gezinnetje in orde kunnen krijgen, en uit de chaos van de huidige wereld kunnen stappen en wat rust en vrede krijgen. Daarom wil je niet dat ik die Wurlitzer 950 krijg – al die borrelende buizen en springende gazellen zijn gewoon een beetje te chaotisch voor jou.’

Hij zweeg een ogenblik, verrast door haar antwoord.

De donkere uitgestrektheid van de zee lag in het westen.

Hij zei: ‘Misschien heb je wel gelijk. Misschien heb ik diep in mijn hart altijd geweten wie ik ben. Maar is het dan niet idioot dat ik mezelf al die tijd heb kunnen voorhouden dat ik heel anders ben?’

‘Dat heb je niet. Jij bent laconiek én je hebt iets van Charles Bronson, en dat is een goede zaak. Anders zouden we waarschijnlijk helemaal niet kunnen communiceren, want ik heb meer van Bronson in me dan iedereen behalve Bronson zelf.’

‘Allemachtig, dat is waar!’ zei hij, en ze moesten er beiden om lachen.

De snelheid van de Toyota was tot onder de honderdtwintig gezakt.

Ze ging naar honderddertig en zei: ‘Bobby … wat zit je nou echt dwars?’

‘Thomas.’

Ze keek hem even aan. ‘Wat is er met Thomas?’

‘Sinds die woordenstroom kan ik het idee niet van me afzetten dat hij in gevaar is.’

‘Wat had die met hem te maken?’

‘Ik weet het niet. Maar ik zou me beter voelen als we een telefoon konden vinden om even naar Cielo Vista te bellen. Gewoon voor alle zekerheid.’

Ze liet hun snelheid dramatisch zakken. Binnen vijf kilometer verlieten ze de snelweg en stopten bij een benzinestation. Er werd daar alle mogelijke service verleend. Terwijl de pompbediende hun ruiten waste, de olie nakeek en de tank met loodvrije benzine vulde, gingen ze naar binnen en gebruikten de telefoon.

Het was een modern elektronisch toestel en het hing naast een plank met repen en zoutjes en borrelnootjes. Er hing daar ook een condoomautomaat, voor iedereen zichtbaar, dankzij de maatschappelijke chaos die door aids was veroorzaakt. Bobby stak hun telefoonkaart in de gleuf en belde het Verpleegtehuis Cielo Vista in Newport. De telefoon ging niet over en gaf ook geen in-gesprekstoon. Bobby hoorde allerlei elektronische geluiden, en toen een bandje dat hem vertelde dat het gedraaide nummer als gevolg van technische problemen tijdelijk buiten dienst was. De monotone stem raadde hem aan het later nog eens te proberen.

Hij belde de telefoniste, die hetzelfde nummer probeerde, met hetzelfde resultaat. ‘Het spijt me, meneer,’ zei ze. ‘U moet het later nog maar eens proberen.’

‘Wat voor technische problemen zouden dat kunnen zijn?’

‘Ik zou het niet weten, meneer, maar het zal vast wel gauw weer in orde zijn.’

Hij had de hoorn van zijn oor vandaan gehouden, opdat Julie het gesprek kon volgen. Toen hij ophing, keek hij haar aan. ‘Laten we teruggaan. Ik heb het gevoel dat Thomas ons nodig heeft.’

‘Teruggaan? We zijn nu amper meer dan een half uur van Santa Barbara vandaan. En het zou ons veel meer tijd kosten om terug te gaan.’

‘Misschien heeft hij ons nodig. Het is geen sterke ingeving, dat geef ik toe, maar ik kan het niet uit mijn hoofd zetten. Het is … eigenaardig.’

‘Als hij dringend hulp nodig heeft,’ zei ze, ‘komen we toch niet op tijd. En als het niet zo dringend is, kunnen we eerst wel naar Santa Barbara gaan en daar vanuit het motel bellen. Als hij ziek is of gewond of zoiets, kost het maar één extra uur, als we van hier naar Santa Barbara rijden en weer terug.’

‘Nou …’

‘Hij is mijn broer, Bobby, ik geef net zo veel om hem als jij, en ik zeg je dat het wel goed komt. Ik houd van je, maar ik geloof niet dat je helderziende bent.’

Hij knikte. ‘Je hebt gelijk. Ik ben gewoon … nerveus. Sinds al die bovennatuurlijke verplaatsingen met Frank zijn mijn zenuwen nooit meer tot rust gekomen.’

Toen ze op de snelweg terug waren, kwamen er nevelslierten aandrijven van zee. Er vielen weer spatjes regen, maar dat hield binnen een minuut op. De zware atmosfeer, en iets drukkends, ondefinieerbaar maar duidelijk aanwezig in de pikzwarte nachtelijke hemel – het waren allemaal tekenen van een naderende onweersbui.

Toen ze een paar kilometer hadden afgelegd, zei Bobby: ‘Ik had Hal op kantoor moeten bellen. Terwijl hij daar op Frank zit te wachten, had hij een paar van onze relaties bij de telefoonmaatschappij en de politie kunnen inschakelen om na te gaan of alles wel goed is in Cielo Vista.’

‘Als de lijn nog steeds gestoord is wanneer je het vanuit het motel probeert,’ zei Julie, ‘kun je Hal er altijd nog mee lastig vallen.’

Het zwakke telepathische beeld dat Candy van Julie Dakota’s glas had gekregen, was hetzelfde gezicht dat eerder op de avond ook al vanuit Thomas’ geest tot hem was doorgedrongen – alleen was het nu niet geïdealiseerd, zoals in Thomas’ geheugen. Met zijn zesde zintuig zag hij dat ze van het kantoor naar huis was gegaan, naar het adres dat hij al in een agenda had gevonden. Ze was daar maar even geweest en daarna was ze in een auto ergens anders heen gegaan met nog iemand, waarschijnlijk de man die Bobby heette. Meer kon hij niet zien, en hij wou dat de beelden die ze had achtergelaten even krachtig waren als die van Jaxx.

Hij zette het glas neer en besloot naar haar huis te gaan. Hoewel zij en Bobby daar nu niet waren, kon hij er misschien een voorwerp vinden dat hem, zoals het whiskyglas, weer een eindje verder op het spoor zou brengen. Als hij niets vond, kon hij hier terugkomen en verdergaan met zoeken, vooropgesteld dat de dode man niet was ontdekt en de politie niet was gekomen.

Lee zette de computer af, schakelde de cd-speler ook uit – Huey Lewis and The News waren net bezig met ‘Walking On a Thin Line’ – en nam de koptelefoon van zijn hoofd.

Voldaan, zoals hij zich altijd voelde na een lange en productieve sessie in het land van silicium en galliumarsenide, stond hij op, rekte zich geeuwend uit en keek op zijn horloge. Net negen uur geweest. Hij was twaalf uur aan het werk geweest.

Eigenlijk zou hij niets anders moeten willen dan naar bed gaan en een halve dag slapen. Maar hij besloot naar zijn flat terug te gaan, tien minuten van kantoor vandaan, zich op te frissen en nog even het nachtleven in te duiken. De vorige week had hij een nieuwe club gevonden, Nuclear Grin, waar de muziek hard en scherp was, de drankjes onverdund waren, de politieke houding van het publiek onbewust progressief, en de vrouwen heet. Hij wilde een beetje dansen, een beetje drinken, en iemand vinden die wilde naaien tot ze erbij neerviel.

In deze tijd van nieuwe ziekten was seks riskant. Je durfde soms al bijna niet meer uit hetzelfde glas als iemand anders te drinken. Maar na een dag in het angstvallig logische microchip-universum, moest je een beetje wild worden, wat risico’s nemen, dansen op de rand van de chaos, om weer wat evenwicht in je leven te krijgen.

Toen herinnerde hij zich dat Frank en Bobby voor zijn eigen ogen in het niets waren verdwenen. Hij vroeg zich af of hij nog niet genoeg wilde dingen had meegemaakt voor één dag.

Hij pakte de laatste print-outs op. Het was nog meer materiaal dat hij uit de politiecomputers had losgekregen, informatie over het ongetwijfeld knettergekke gedrag van Meneer Blauw, die nooit wilde dingen hoefde te doen om zijn evenwicht te herwinnen, want hij was de hele dag al een wandelende chaos. Lee maakte de deur open, deed de lichten uit en liep door de gang naar de hal. Hij wilde de print-outs op Julies bureau achterlaten en Hal gedag zeggen voor hij naar huis ging.

Toen hij het kantoor van Bobby en Julie binnenliep, leek het wel of daar een worstelwedstrijd was gehouden tussen complete teams van honderd vijftig kilo zware kolossen. Meubilair was omgegooid en whiskyglazen, sommige gebroken, lagen verspreid over de vloer. Julies bureau stond scheef. Een van de poten was verbrijzeld en het blad stond niet meer in het lood met het onderstel, alsof iemand het met koevoeten en hamers te lijf was gegaan.

‘Hal?’

Geen antwoord.

Voorzichtig maakte hij de deur van de aangrenzende badkamer open.

‘Hal?’

De badkamer was leeg.

Hij ging naar het gebroken raam. Een paar kleine scherven zaten nog in het kozijn. Glimmend in het licht. Met scherpe punten.

Met één hand tegen de muur boog Lee Chen zich voorzichtig naar buiten. Hij keek omlaag. Met een heel andere stem zei hij: ‘Hal?’

Candy verscheen in de hal van het huis van de Dakota’s, waar het donker en stil was. Hij bleef een ogenblik rustig staan, zijn oren gespitst, tot hij zeker wist dat hij alleen was.

Hij was weer helemaal intact, en verheugde zich op de nacht.

Hij begon in de hal te zoeken. Hij legde zijn hand op de deurknop, in de hoop dat die hem beelden kon geven. Hij voelde niets, ongetwijfeld omdat de Dakota’s die knop maar even hadden aangeraakt toen ze binnenkwamen en weggingen.

Natuurlijk kon iemand wel honderd dingen in handen nemen en telepathische beelden van zichzelf op maar één ding achterlaten, en een uur later dezelfde honderd dingen aanraken en elk daarvan met zijn aura besmetten. De reden daarvan was voor Candy een mysterie, evenals de belangstelling voor seks die veel mensen hadden. Hij bleef zijn moeder dankbaar voor dit talent, zoals hij ook dankbaar voor alle andere talenten was, maar het was niet altijd gemakkelijk om zijn prooi met behulp van telepathie te vinden.

De huiskamer en eetkamer van de Dakota’s waren niet ingericht, zodat hij daar weinig werk aan had, al gaf die leegte hem om de een of andere reden een prettig gevoel, alsof hij hier thuis was. Die reactie verbaasde hem. De kamers in het huis van zijn moeder waren allemaal ingericht – tegenwoordig net zo goed met schimmel en stof als met stoelen, banken, tafels en lampen. Maar plotseling drong tot hem door dat hij, net als de Dakota’s, in zo’n klein deel van het huis woonde dat de meeste kamers net zo goed leeg konden zijn.

De keuken en zitkamer van de Dakota’s waren ingericht. Het was duidelijk dat daar werd geleefd. Hoewel het onwaarschijnlijk was dat ze gedurende hun korte verblijf in de zitkamer waren geweest, hoopte hij dat ze even in de keuken waren geweest om iets te eten of drinken. Maar de knoppen van de kasten, magnetron en koelkast leverden hem geen enkel beeld op.

Candy ging langzaam de trap naar de bovenverdieping op. Daarbij liet hij zijn hand langs de eiken balustrade gaan. Op verscheidene plaatsen werd hij beloond met beelden die hen, hoe kortstondig en onscherp ze ook waren, aanmoedigden verder te gaan. Hij was er zo langzamerhand van overtuigd dat hij in hun slaapkamer of badkamer zou vinden wat hij zocht.

54

In plaats van onmiddellijk 911 te draaien om de moord op Hal Yamataka te melden, ging Lee vlug naar de receptie en pakte daar, zoals hem was opgedragen, een bruin notitieboekje uit de onderste lade aan de rechterkant. Ten behoeve van personeelsleden als Lee, die niet vaak in het veld opereerden en zelden rechtstreeks met de vele verschillende politiekorpsen in de county te maken hadden maar in geval van nood contact met hen moesten opnemen, had Bobby een lijst gemaakt met agenten, rechercheurs en officieren die bekwaam, redelijk en betrouwbaar waren. Het bruine boekje bevatte ook een lijst van politiemannen die je moest vermijden: degenen die een instinctieve afkeer hadden van privédetectives en beveiligingsadviseurs, degenen die gewoon rotzakken waren, en degenen die altijd uitkeken naar een beetje smeergeld. Het pleitte voor de kwaliteit van de politie in de county dat de eerste lijst veel langer was dan de tweede.

Volgens Bobby en Julie kon je, als je de politie nodig had, maar beter zelf zorgen hoe het eerste contact tot stand kwam. Vaak moest je zelfs zover gaan te proberen een van de rechercheurs uit te kiezen die gestuurd zouden worden – als het iets was waar rechercheurs voor nodig waren. Ze vonden het onverstandig om op het toeval of de grillen van een wachtcommandant te vertrouwen.

Lee vroeg zich zelfs af of hij de politie wel moest bellen. Hij wist zeker wie Hal had vermoord. Meneer Blauw. Maar hij wist ook dat Bobby niet meer over Frank en diens zaak bekend zou willen maken dan absoluut nodig was. Een privédetective was strikt juridisch genomen niet aan zulke strenge geheimhoudingsregels gebonden als een advocaat of een arts, maar toch was discretie van het grootste belang. Aangezien Julie en Bobbie op de weg zaten en tijdelijk onbereikbaar waren, kon Lee hun niet vragen wat hij tegen de politie mocht zeggen.

Maar hij kon ook geen lijk voor het gebouw laten liggen in de hoop dat niemand het zou zien! Vooral niet omdat het slachtoffer iemand was die hij had gekend en op wie hij erg gesteld was geweest.

Nou, bel de politie dan. Maar hou je van den domme.

Lee keek in het notitieboekje, draaide het nummer van de politie van Newport Beach en vroeg naar rechercheur Harry Ladsbroke, maar Ladsbroke had geen dienst. Rechercheur Janet Heisinger ook niet. Maar rechercheur Kyle Ostov was er wel, en toen hij aan de lijn kwam, klonk hij geruststellend groot en bekwaam. Hij had een warme bariton en een kordate manier van spreken.

Lee maakte zich bekend en merkte dat zijn eigen stem hoger dan gewoonlijk was, bijna schel, en dat hij te snel sprak. ‘Er is … eh, een moord gepleegd.’

Voordat Lee verder kon gaan, zei Ostov: ‘Jezus, je bedoelt dat Bobby en Julie het al weten? Ik heb het zelf nog maar net gehoord. Ze hadden het op mij afgeschoven om het tegen hen te zeggen, en ik zat me hier net af te vragen hoe ik hun het nieuws het best kon vertellen. Ik had mijn hand op de telefoon om hen te bellen toen jij opeens belde. Hoe gaat het nu met hen?’

Lee begreep het niet. ‘Ik denk niet dat ze het weten. Ik bedoel, het moet nog maar een paar minuten geleden gebeurd zijn.’

‘Nou, wel iets langer geleden,’ zei Ostov.

‘Wanneer hebben jullie het ontdekt? Ik keek net naar buiten en er waren geen politiewagens, niets.’ Hij begon onbedaarlijk te beven. ‘Jezus, ik heb hem daarnet nog gesproken, ik bracht hem een stuk pizza, en nu ligt hij zes verdiepingen omlaag over het beton gespat.’

Ostov zweeg een ogenblik. Toen vroeg hij: ‘Over welke moord heb je het, Lee?’

‘Die op Hal Yamataka. Er moet hier een gevecht zijn geweest, en toen …’ Hij zweeg, knipperde met zijn ogen en zei: ‘Over welke moord heb jíj het?’

‘Die op Thomas,’ zei Ostov.

Lee werd misselijk. Hij had Thomas maar één keer ontmoet, maar hij wist dat Julie en Bobby gek op hem waren.

‘Thomas én zijn kamergenoot,’ zei Ostov. ‘En misschien zijn er nog wel meer in de brand omgekomen, als ze ze niet allemaal op tijd uit het gebouw konden krijgen.’

De computer waarmee Lee was geboren functioneerde niet zo snel als die van ibm in zijn kantoor, en hij had even tijd nodig om de informatie die hij van Ostov had gekregen goed tot zich door te laten dringen. ‘Er moet een verband tussen de twee moorden zijn, hè?’

‘Ik denk van wel. Weet je iemand die een wrok tegen Julie en Bobby koestert?’

Lee keek in de hal om zich heen, dacht aan de andere verlaten kamers van Dakota & Dakota, de eenzame kantoren op de rest van de zesde verdieping, en de verlaten kantoren onder de zesde. Hij dacht ook aan Candy, al die mensen die doodgebeten en verscheurd waren, de reus die Bobby op het strand van Punaluu had gezien, hoe die vent van de ene plek naar de andere kon flitsen. Hij begon zich erg alleen te voelen. ‘Ostov, kun je hier als de gesmeerde bliksem een stel mensen naartoe sturen?’

‘Ik heb het al aan de computer doorgegeven terwijl ik met je zat te praten,’ zei Ostov. ‘Er zijn al een paar wagens onderweg.’

Met zijn vingertoppen trok Candy langzame kringen over het oppervlak van de kaptafel, en daarna verkende hij de contouren van alle koperen knoppen op de laden. Hij raakte de lichtschakelaar op de muur en de schakelaars van de lampen op de nachtkastjes aan. Hij liet zijn handen over deurposten glijden omdat het altijd mogelijk was dat zijn prooi daar tegenaan had geleund, hij onderzocht de knoppen van de kastdeuren met hun grote spiegels, en streelde iedere toets op de afstandsbediening van de televisie, in de hoop dat ze zelfs in de korte tijd dat ze thuis waren geweest het toestel even aan hadden gezet.

Niets.

Omdat hij alleen succes kon hebben als hij kalm en systematisch zocht, moest Candy zijn woede en machteloosheid onderdrukken. Maar hoe hij zijn best ook deed om zijn woede in bedwang te houden, hij was razend, en als hij razend van woede was, dorstte hij ook altijd naar bloed, die wijn van de wraak. Alleen met bloed kon hij zijn dorst lessen, zijn woede blussen en een relatieve kalmte herwinnen.

Toen hij van de slaapkamer naar de aangrenzende badkamer ging, werd Candy beheerst door een hunkering naar bloed die bijna even onbedwingbaar was als zijn behoefte aan lucht. Hij keek in de spiegel en zag eerst zichzelf niet, alsof hij geen spiegelbeeld had; hij zag alleen rood bloed, alsof de spiegel een patrijspoort op een van de benedendeks van de hel was, op een cruise door een zee van bloed. Toen die illusie vervaagde en hij zijn eigen gezicht zag, keek hij vlug een andere kant op.

Hij klemde zijn kaken op elkaar, deed nog meer zijn best om zich onder controle te krijgen en raakte de warmwaterkraan aan, tastend, zoekend …

De motelkamer in Santa Barbara was ruim, stil, schoon en ingericht zonder de hoofdpijnverwekkende chaos van kleuren en patronen die de meeste Amerikaanse motelkamers kenmerkte – maar het was niet een plaats die Julie zou hebben uitgekozen om het vreselijke nieuws te horen dat haar daar bereikte. De klap leek harder aan te komen, de pijn in haar hart leek scherper, omdat ze in zo’n vreemde, onpersoonlijke kamer was.

Ze had echt gedacht dat Bobby zich door zijn verbeelding liet meeslepen en dat er niets met Thomas aan de hand was. Omdat de telefoon op het nachtkastje stond, ging hij op de rand van het bed zitten, en Julie zat anderhalve meter van hem vandaan op een stoel en keek en luisterde naar hem. Toen hij dat bandje weer te horen kreeg waarin hem werd uitgelegd dat het nummer van Cielo Vista tijdelijk buiten bedrijf was, begon ze zich vage zorgen te maken, maar ze was er nog steeds van overtuigd dat alles goed was met haar broer.

Maar toen hij naar het kantoor in Newport belde om met Hal te praten en in plaats daarvan Lee Chen aan de lijn kreeg, en de eerste minuut in geschokt stilzwijgen naar hem luisterde en alleen zo nu en dan een enkel cryptisch woord sprak, wist ze dat dit een avond was die een scheidslijn in haar leven betekende, en dat de jaren die nu zouden komen onvermijdelijk donkerder zouden zijn dan de jaren die ze aan de andere kant van de scheidslijn had doorgebracht. Toen Bobby vragen aan Lee begon te stellen, durfde hij Julie niet aan te kijken. Nu wist ze zeker dat er iets verschrikkelijks gebeurd was. Ze kreeg hartkloppingen. Toen hij haar eindelijk aankeek, moest ze zich van hem afwenden omdat ze niet in zijn verdrietige ogen kon kijken. De vragen die hij Lee stelde, waren kort en bondig, en ze kon er niet veel uit afleiden. Misschien wilde ze dat ook niet.

Ten slotte scheen het gesprek op zijn eind te lopen. ‘Nee, je hebt het goed gedaan, Lee. Ga op dezelfde manier voort. Wat? Dank je, Lee. Nee, we redden ons wel. We redden ons wel, Lee. Op de een of andere manier redden we ons wel.’

Toen Bobby had opgehangen, bleef hij een ogenblik naar zijn gevouwen handen zitten staren.

Julie vroeg hem niet wat er gebeurd was, alsof datgene wat Lee hem had verteld nog geen feit was, alsof haar vraag een duistere magie zou bevatten en alsof de tragedie niet echt zou zijn zolang zij er niet naar had gevraagd.

Bobby kwam van het bed en knielde voor haar stoel op de vloer neer. Hij nam haar beide handen in de zijne en begon ze zacht te kussen. Op dat moment wist ze dat het nieuws zo slecht was als het maar kon zijn.

Met een zachte stem zei hij: ‘Thomas is dood.’

Ze had zich op dat nieuws voorbereid, maar toch troffen de woorden haar diep.

‘Het is verschrikkelijk, Julie. God, wat is het verschrikkelijk. En dat is nog niet alles.’ Hij vertelde haar over Hal. ‘En een paar minuten voordat hij met mij sprak, kreeg Lee een telefoontje over Clint en Felina. Allebei dood.’

Het was bijna niet te verwerken. Julie had enorm veel sympathie en respect voor Hal, Clint en Felina gehad, en haar bewondering voor de moed en onafhankelijkheid van de dove vrouw was grenzeloos geweest. Het was onrechtvaardig dat ze niet om elk van hen afzonderlijk kon rouwen; dat hadden ze wel verdiend. Ze vond ook dat ze hen op de een of andere manier te kort deed omdat haar verdriet om hun dood maar een vage afschaduwing was van het verdriet om Thomas, al was dat natuurlijk volkomen begrijpelijk.

Haar adem stokte in haar keel, en toen de lucht ontsnapte, was het geen gewone uitademing maar een snik. Dat was niet goed. Ze mocht nu niet instorten. Ze moest nu sterker zijn dan ooit. De moorden die in Orange County waren gepleegd waren de eerste in een dominoreeks van doden die ook haar en Bobby zou omgooien, als ze zich door hun verdriet lieten overmannen en daardoor niet op hun qui-vive waren.

Terwijl Bobby nog geknield voor haar zat en nog meer details vertelde – Derek was ook dood, en misschien anderen in Cielo Vista – greep ze zijn handen stijf vast, eindeloos dankbaar omdat ze hem als rustpunt in al die verschrikkelijke chaos had. Er trok een waas voor haar ogen, maar ze hield haar tranen met uiterste inspanning in bedwang, al durfde ze Bobby nog niet aan te kijken. Dat zou het einde van haar zelfbeheersing betekenen.

Toen hij was uitgesproken, zei ze: ‘Het was natuurlijk Franks broer,’ en ze schrok van haar eigen bevende stem.

‘Dat staat wel bijna vast,’ zei Bobby.

‘Maar hoe wist hij dat Frank onze cliënt was?’

‘Ik weet het niet. Hij zag me op het strand van Punaluu …’

‘Ja, maar hij volgde je niet. Hij weet niet wie je was. En hoe kwam hij in godsnaam bij Thomas?’

‘Het ontbreekt ons aan een cruciaal stukje informatie. Daardoor kunnen we het patroon niet zien.’

‘Waar is het die schoft om te doen?’ zei ze. In haar stem klonk nu bijna evenveel woede als verdriet door, en dat was goed.

‘Hij zit achter Frank aan,’ zei Bobby. ‘Zeven jaar lang leefde Frank als een eenling, en was daardoor moeilijker te vinden. Nu heeft Frank vrienden, en dat geeft Candy meer kansen om hem te vinden.’

‘Toen ik deze zaak aannam, heb ik in feite Thomas vermoord,’ zei ze.

‘Jij wilde de zaak niet aannemen. Ik moest je overhalen.’

‘Ik heb jou overgehaald, jij wilde het niet.’

‘Als iemand schuld heeft, dan wij allebei, maar we hebben geen schuld. We namen een nieuwe cliënt aan, meer niet, en alles … is gewoon gebeurd.’

Julie knikte en keek hem nu eindelijk aan. Hoewel zijn stem kalm was gebleven, liepen de tranen over zijn wangen. Omdat ze helemaal door haar eigen verdriet in beslag was genomen, was ze vergeten dat de vrienden die waren gestorven ook Bobby’s vrienden waren geweest, en dat hij bijna evenveel van Thomas was gaan houden als zij. Ze moest haar blik weer van hem afwenden.

‘Gaat het?’ vroeg hij.

‘Voorlopig zal het wel moeten. Later wil ik over Thomas praten, hoe moedig hij zijn problemen overwon, dat hij nooit klaagde, dat hij zo aardig was. Ik wil over al die dingen praten, jij en ik, en ik wil dat we het niet vergeten. Niemand zal ooit een monument voor Thomas oprichten, hij was niet beroemd, hij was gewoon een kleine man die nooit iets groots deed behalve dat hij zo goed was als hij maar kon. Het enige monument dat hij ooit krijgt, bestaat uit onze herinneringen. Dus we zullen die herinneringen levend houden, nietwaar?’

‘Ja.’

‘We zullen ze levend houden … tot we er niet meer zijn. Maar dat is iets voor later, als er tijd voor is. Nu moeten we zorgen dat wij in leven blijven, want die ellendeling komt op ons af, daar kunnen we van op aan.’

‘Dat denk ik ook,’ zei Bobby.

Hij kwam uit zijn geknielde houding overeind en trok haar uit de stoel.

Hij droeg zijn donkerbruine suède jasje met de schouderholster eronder. Zij had haar corduroy blazer uitgetrokken en haar holster afgedaan, maar deed nu haar blazer weer aan en haar holster weer om. Het was een goed gevoel om die zware revolver tegen haar linkerzij te hebben. Ze hoopte dat ze de kans kreeg hem te gebruiken.

Haar ogen waren droog en ze kon weer helder zien. ‘Eén ding staat vast,’ zei ze. ‘Voor mij geen dromen meer. Wat heb je aan dromen als ze toch niet uitkomen?’

‘Soms komen ze wel uit.’

‘Nee. Voor mijn vader en moeder zijn ze nooit uitgekomen. En voor Thomas toch ook niet? Vraag Clint en Felina maar of hun dromen zijn uitgekomen. Vraag maar aan George Farris en zijn gezin of ze vinden dat het de vervulling van hun dromen was dat ze door een maniak werden afgeslacht.’

‘Vraag het de Phans,’ zei Bobby kalm. ‘Dat waren bootmensen op de Zuid-Chinese Zee, met amper iets te eten en nog minder geld, en nu hebben ze stomerijen en knappen ze huizen van tweehonderdduizend dollar op om ze door te verkopen, en ze hebben een stel geweldige kinderen.’

‘Vroeg of laat treft het noodlot hen ook,’ zei ze verbitterd, uit balans gebracht door de zwarte wanhoop die als een wervelstroom in haar tekeerging en haar helemaal dreigde op te slokken. Maar ze kon geen eind aan die wervelingen maken. ‘Vraag aan Park Hampstead daar in El Toro of hij en zijn vrouw het geweldig vonden toen ze ongeneeslijke kanker kreeg, en vraag hem dan ook hoe het met zijn droom over hem en Maralee Roman afliep toen hij eindelijk over de dood van zijn vrouw heen was. Die schoft van een Candy kwam ertussen. Vraag het aan al die arme stumpers die met hersenbloedingen en kanker in ziekenhuizen liggen. Vraag het aan mensen die de ziekte van Alzheimer krijgen wanneer ze nog in de vijftig zijn, juist als hun mooiste jaren zouden moeten beginnen. Vraag het aan de kleine kinderen die met spierdystrofie in een rolstoel zitten, en vraag aan alle ouders van die andere kinderen daar in Cielo Vista of zij altijd van een kind met het syndroom van Down hadden gedroomd. Vraag het …’

Ze onderbrak zichzelf. Ze verloor haar zelfbeheersing en dat kon ze zich nu niet permitteren.

‘Kom, laten we gaan,’ zei ze.

‘Waarnaartoe?’

‘Eerst zoeken we het huis op waar dat kreng hem heeft grootgebracht. We rijden erlangs, kijken wat voor huis het is. Misschien komen we op ideeën als we het zien.’

‘Ik heb het al gezien.’

‘Ik niet.’

‘Goed.’ Uit een la van het nachtkastje haalde hij een telefoongids voor Santa Barbara, Montecito, Goleta, Hope Ranch, El Encanto Heights en andere woonplaatsen. Hij nam de gids mee naar de deur.

‘Waarom neem je hem mee?’ vroeg ze.

‘We hebben hem later nodig. Ik leg het je in de auto wel uit.’

Het was weer zacht gaan regenen. De motor van de Toyota was nog zo heet van de rit naar het noorden dat de regendruppels op de motorkap verdampten, ondanks de koele nachtlucht. Ver weg rolde een kortstondige diepe roffel van de donder door de lucht. Thomas was dood.

Hij ontving beelden die zo vaag en vervormd waren als weerspiegelingen in een rimpelend oppervlak van een vijver. Ze drongen herhaaldelijk tot hem door toen hij de kranen aanraakte, en de rand van de wasbak, de spiegel, het medicijnkastje en de inhoud daarvan, de lichtschakelaar, de kraan van de douche. Maar geen van die beelden was gedetailleerd, en ze vertelden hem ook niet waar de Dakota’s heen waren gegaan.

Twee keer schrok hij van levendige beelden, maar die stonden in verband met walgelijke seksuele episoden van de Dakota’s. Een tube glijmiddel en een doos Kleenex waren aangetast met oudere beelden die vreemd genoeg de tijd hadden doorstaan. Ze lieten hem zondige praktijken zien waarvan hij absoluut geen getuige wilde zijn. Hij trok zijn handen vlug van die oppervlakken weg en wachtte tot zijn misselijkheid over was. Het maakte hem razend dat hij Frank via die decadente mensen moest opsporen en daardoor zulke weerzinwekkende beelden te zien kreeg.

Woedend gemaakt door het feit dat hij geen succes had en door het onreine contact met beelden van hun zonde (die hij maar niet uit zijn hoofd kon zetten), besloot hij in naam van God het kwaad uit dit huis te branden. Het moest door het vuur worden gereinigd, en tegelijk daarmee zou zijn geest worden gereinigd.

Hij ging de badkamer uit, bracht zijn handen omhoog en joeg een immense, vernietigende golf van kracht door de slaapkamer. De houten hoofdplank van het grote bed verkruimelde, de vlammen sprongen van de gewatteerde sprei en dekens, de nachtkastjes vlogen uit elkaar, en iedere la van de ladekast schoot naar buiten en gooide zijn inhoud op de vloer, waar alles meteen vlamvatte. De gordijnen werden verteerd alsof ze van papier waren, en de twee ramen barstten uit elkaar en lieten een luchtstroom binnen die de vlammen aanwakkerde.

Candy wou vaak dat het mysterieuze licht dat uit hem kwam ook mensen en dieren kon aantasten, en niet alleen zielloze dingen, planten en een paar insecten. Dan kon hij naar een stad gaan en in één nacht het vlees van de botten van tienduizend, honderdduizend zondaren wegbranden. Het maakte niet uit in welke stad hij dat deed, al die steden waren beerputten van ongerechtigheid, bevolkt door verdorven massa’s die het kwaad aanbaden en alle mogelijke weerzinwekkende handelingen pleegden. Hij had nog nooit een stedeling gezien, niet één, die in Gods gratie leefde. Hij zou ze gillend van angst door de straten laten rennen, hij zou ze uit hun geheime plaatsen opjagen, hun beenderen met zijn kracht aan splinters slaan, hun vlees tot pulp, hij zou hun hoofden laten ontploffen en die walgelijke seksdingen waardoor ze zo in beslag werden genomen van hen losscheuren. Als hij die gaven had, zou hij hun niet de genade gunnen waarmee hun Schepper hen altijd had bejegend, opdat ze zouden beseffen hoeveel dank en gehoorzaamheid ze aan hun God verschuldigd waren, hun God die zelfs hun ergste wandaden met zoveel geduld had aanschouwd.

Alleen God en Candy’s moeder hadden zo’n onbegrensd mededogen.

Hij had dat beslist niet.

Het rookalarm ging af in de hal. Hij liep erheen, stak zijn vinger ernaar uit en liet het apparaat in rook opgaan.

Dat deel van zijn gave leek die avond krachtiger dan ooit. Hij was een grote vernietiger.

Blijkbaar beloonde de Heer zijn reinheid door zijn macht te vergroten.

Hij dankte God dat zijn heilige moeder nooit was afgezakt tot de poelen van verderf waarin zo’n groot deel van de mensheid zwom. Geen man had haar ooit op die manier aangeraakt en haar kinderen waren zonder de smet van de zonde geboren. Hij wist dat, want ze had het hem verteld – en ze had het hem laten zien.

Hij ging naar de begane grond en zette de vloerbedekking van de huiskamer met een flits van zijn linkerhand in brand.

Frank en de tweeling hadden het onbevlekte aspect van hun verwekking nooit op waarde geschat, en ze hadden die weergaloze gratie in feite van zich afgeworpen om zich aan de zonde over te geven en het werk van de duivel te doen. Candy zou die fout nooit maken. Boven zich hoorde hij het bulderen van de vlammen, het instorten van een scheidingswand. De volgende morgen, als de zon zich boven een smeulende berg zwartgeblakerd puin verhief, zouden de schamele resten van dit hol van verderf symbool staan voor de uiteindelijke vernietiging van alle zondaren.

Candy voelde zich gereinigd. De beelden van de verhitte lusten van de Dakota’s waren uit zijn geest verdreven.

Hij ging naar het kantoor van Dakota & Dakota terug om verder te gaan met zoeken.

Bobby reed, want hij vond dat Julie niet langer achter het stuur moest zitten. Ze was nu meer dan negentien uur wakker, nog niet helemaal een etmaal, maar ze was uitgeput, en haar opgekropte verdriet om Thomas’ dood zou haar beoordelingsvermogen aantasten en haar reacties vertragen. Hij was tenminste nog een paar keer in slaap gevallen sinds Hals telefoontje uit het ziekenhuis hen de vorige nacht wakker had gemaakt.

Hij reed het grootste deel van Santa Barbara door en nam, toen ze in Goleta waren, niet de moeite om een benzinestation te zoeken waar ze de weg naar Pacific Hill Road konden vragen.

Op zijn verzoek sloeg Julie de telefoongids op haar schoot open en zocht, in het licht van een kleine zaklantaarn die ze uit het handschoenenvakje had gehaald, bij de F naar Fogarty. Hij wist de voornaam niet, maar interesseerde zich alleen voor een man die Fogarty heette en de titel van doctor had.

‘Hij woont misschien niet hier in de buurt,’ zei Bobby, ‘maar ik heb het gevoel van wel.’

‘Wie is hij?’

‘Toen Frank en ik op reis waren, kwamen we twee keer in de studeerkamer van die man terecht.’ Hij vertelde haar over die twee korte bezoeken.

‘Waarom heb je dat niet eerder verteld?’

‘Toen ik je op kantoor vertelde wat me was overkomen, en waar Frank en ik heen waren geweest, moest ik het samenvatten, en omdat die Fogarty me relatief oninteressant leek, liet ik hem weg. Maar hoe meer ik erover nadenk, des te meer krijg ik het gevoel dat hij een belangrijke rol in dit alles speelt. Weet je, Frank haalde ons daar zo snel weg omdat hij blijkbaar absoluut niet wilde dat Candy naar die Fogarty werd gelokt. Als Frank zich zo druk maakt om die man, moeten we met hem praten.’

Ze boog zich over de telefoongids en bestudeerde hem aandachtig. ‘Fogarty, James. Fogarty, Jennifer. Fogarty, Kevin …’

‘Als hij geen arts is en de titel niet dagelijks gebruikt, wordt het nog lastig. En ook als hij arts is, hoef je niet in de beroepengids onder “artsen” te kijken, want hij was al op leeftijd en zal wel al met pensioen zijn.’

‘Hier!’ zei ze. ‘Fogarty, dr Lawrence J.’

‘Staat er een adres bij?’

‘Ja.’ Ze scheurde de bladzijde uit het boek.

‘Geweldig. Zodra je dat verfoeilijke huis van de Pollards hebt gezien, gaan we naar Fogarty.’

Hoewel Bobby het huis drie keer had gezien, was dat tijdens zijn reis met Frank geweest. Daarom wist hij de exacte plaats van Pacific Hill Road 1458 net zomin als dat hij wist op welke flank van de Fuji ze waren geweest. Maar ze vonden het gemakkelijk door de instructies op te volgen die ze van een langharige man met een grote snor in een benzinestation van Union 76 kregen.

Hoewel de huizen aan Pacific Hill Road officieel onder El Encanto Heights vielen, stonden ze eigenlijk niet in die plaats en evenmin in Goleta – dat El Encanto van Santa Barbara scheidde – maar in een smalle strook tussen die twee plaatsen in, een strook die in oostelijke richting op een natuurreservaat met dor gras en woestijnstruiken uitkwam, met hier en daar wat Californische eiken en andere bomen die in een schrale bodem konden gedijen.

Het huis van de Pollards stond bijna aan het eind van de Pacific Hill Road, op de rand van de bebouwde kom, met weinig buren. Het was op het westzuidwesten georiënteerd en keek uit over al die huizen die lager op de helling tussen het groen stonden. Bij avond was het uitzicht spectaculair – een zee van lichtjes, glooiend naar een echte zee die in duisternis gehuld was – en ongetwijfeld zou de onmiddellijke omgeving landelijk en onbebouwd blijven, want het zou nooit toegestaan worden om zo dicht bij het natuurreservaat huizen te bouwen.

Bobby herkende het huis van de Pollards onmiddellijk. De koplampen lieten niet veel meer zien dan de Eugenia-heg en het roestige ijzeren hek tussen twee hoge stenen pilasters. Hij reed er langzaam aan voorbij. Op de benedenverdieping was het donker. In een van de kamers boven brandde licht. Een vaag schijnsel lekte langs de randen van neergelaten jaloezieën.

Julie boog zich naar voren om langs Bobby te kijken en zei: ‘Ik kan niet veel zien.’

‘Er valt niet veel te zien. Het is erg vervallen.’

Ze reden een halve kilometer door naar het eind van de weg, keerden en reden terug. Nu ze de helling afreden, stond het huis aan Julies kant. Ze wilde dat hij heel langzaam ging rijden, dan kon ze het goed bekijken.

Toen ze langs het hek reden, zag Bobby dat er op de bovenverdieping ook een licht aan de achterkant van het huis brandde. Hij kon het verlichte raam zelf niet zien, alleen het schijnsel dat erdoor viel en een vale, wazige rechthoek op de tuin wierp.

‘Het staat helemaal in de schaduw,’ zei Julie ten slotte, zich omdraaiend naar het huis, dat ze inmiddels gepasseerd waren. ‘Maar ik kan er genoeg van zien om te weten dat het daar niet pluis is.’

‘Zeg dat wel,’ zei Bobby.

Violet lag op haar rug met haar zuster op het bed in haar donkere kamer, verwarmd door de katten, die over hen heen en tegen hen aanlagen. Verbina lag op haar rechterzij, dicht tegen Violet aan, haar ene hand op een van Violets borsten, haar lippen tegen Violets naakte schouder, haar warme adem op Violets gladde huid.

Ze gingen niet slapen. Geen van beiden sliepen ze graag ’s nachts, want dat waren de wilde uren, waarin veel meer roofdieren in de natuur op jacht waren en het leven opwindender was.

Op dat moment waren ze niet alleen in elkaar en in alle katten die het bed met hen deelden, maar ook in een hongerige uil die hoog door de lucht vloog, de aarde afturend naar muizen die zo onverstandig waren om zich buiten hun holen in de duisternis te wagen. Geen enkel wezen had zulke scherpe nachtogen als de uil, en zijn klauwen en snavel waren nog scherper.

Violet huiverde al bij het vooruitzicht dat er beneden een muis of een ander klein diertje in zicht kwam, ritselend door het hoge gras waarin het verborgen meende te zijn. Ze kende uit ervaring de schrik en de pijn van het prooidier, het woeste genot van de jager, en ze hunkerde er nu naar om beide weer tegelijk te ondergaan.

Naast haar mompelde Verbina dromerig.

In een hoge glijvlucht door de hemel, lager en weer in een snelle beweging omhoog, had de uil nog geen prooi gezien toen de auto de helling opkwam en zo langzaam voor het huis langsreed dat hij bijna tot stilstand kwam. Die auto trok natuurlijk Violets aandacht, en via haar ook de aandacht van de uil, maar ze verloor haar belangstelling toen de auto weer harder ging rijden. Maar even later kreeg ze er opnieuw belangstelling voor, want hij kwam terug en reed weer uiterst langzaam langs hun hek.

Ze liet de uil op een hoogte van ongeveer twintig meter boven de auto cirkelen. Toen stuurde ze hem voor de auto uit en liet hem nog lager vliegen, niet meer dan zes meter hoog, voordat ze hem terug liet gaan, de nieuwsgierige automobilist tegemoet.

Vanaf een hoogte van maar zes meter was het zicht van de uil zo scherp dat hij de bestuurder en de passagier op de voorbank zag. Er zat een vrouw in die Violet nog nooit eerder had gezien – maar de bestuurder kwam haar bekend voor. Even later besefte ze dat het de man was die met Frank in de achtertuin was verschenen, diezelfde dag in de schemering!

Frank had hun dierbare Samantha gedood, en daarom moest Frank sterven, en nu reed daar een man die Frank kende, die hen misschien naar Frank zou leiden, en om Violet heen bewogen de andere katten op het bed en maakten diepe grommende geluiden omdat ze haar verlangen naar haat op hen overbracht. Een staartloze Manx en een zwarte bastaard sprongen van het bed, renden door de deuropening van de slaapkamer, de trap af, de keuken in, het kattenluikje door, om het huis heen en de straat op. De auto reed door, de helling af, en Violet wilde hem niet alleen door de lucht maar ook te voet volgen, om er zeker van te zijn dat ze het spoor niet bijster zou raken.

Candy kwam in de hal van Dakota & Dakota. Koele luchtstromen kwamen door het gebroken raam in de andere kamer en via twee open deuren naar de hal en stuitten daar op andere luchtstromen. De zwakke geluiden waarmee zijn komst gepaard was gegaan waren blijkbaar niet te horen geweest door het geknetter en de scherpe stemmen op de draagbare radio’s die de politieagenten aan hun riem hadden. Een van de politiemannen stond bij de deur van het kantoor van Julie en Bobby, en de ander stond bij de open deur naar de gang van de zesde verdieping. Elk van hen praatte tegen iemand die niet te zien was, en ze stonden beiden met hun rug naar Candy toe. Dat laatste vatte Candy op als een teken dat God nog over hem waakte.

Hoewel het hem ergerde dat hij zijn zoektocht naar de Dakota’s niet op het kantoor kon voortzetten, maakte hij meteen dat hij wegkwam. Hij ging naar zijn slaapkamer, bijna tweehonderdvijftig kilometer naar het noorden. Hij had tijd nodig om zich af te vragen of hij hun spoor nog op een andere manier kon oppikken. Zouden ze die avond behalve op kantoor en thuis nog ergens anders zijn geweest waar hij naar beelden van hen kon zoeken?

Toen ze bij het benzinestation van Union 76 terug waren, kon de langharige, besnorde man die hun de weg naar Pacific Hill Road had gewezen, hun vertellen hoe ze in de straat konden komen waar Fogarty woonde. Hij kende de man zelfs. ‘Sympathieke oude man. Komt hier zo nu en dan tanken.’

‘Is hij arts?’ vroeg Bobby.

‘Vroeger wel. Maar hij is al een hele tijd met pensioen.’

Even na tien uur stopte Bobby voor het huis van Lawrence Fogarty. Het was een huis in een typisch Spaanse stijl die paste bij de openslaande tuindeuren die Bobby in de studeerkamer had gezien toen hij daar met Frank was. Op de hele benedenverdieping waren de lichten aan. Het glas van de vele ruitjes was afgeschuind, in elk geval aan de voorkant van het huis, en het lamplicht werd warm door die vele schuine randen weerspiegeld. Toen Bobby en Julie uit de auto stapten, drong de rook van hout tot hem door, en hij zag een gezellige witte rook uit een schoorsteen in de roerloze, koele, vochtige lucht opstijgen. In het vreemde, vaag purperen, schemerige schijnsel van een nabijstaande straatlantaarn waren een paar roze azaleabloemen zichtbaar, maar de struiken waren niet zo met bloesems beladen als de struiken in Orange County, dat meer naar het zuiden lag. Een oude boom met een wijdvertakte stam en enorme takken hing over meer dan de helft van het huis heen, zodat het een geborgen en veilige plaats leek, iets uit de fantasiewereld van Tolkien, maar dan in Spaanse stijl.

Toen ze over het pad naar de voordeur liepen, schoot er iets tussen twee lage lampen door. Het kruiste hun pad en maakte Julie aan het schrikken. Vervolgens bleef het op het gazon zitten en keek hen met lichtgevende groene ogen aan.

‘Het is maar een kat,’ zei Bobby.

Meestal hield hij van katten, maar toen hij deze zag, huiverde hij. De kat bewoog weer en verdween in de schaduwen en struiken aan de zijkant van het huis.

Wat hem dwarszat, was niet dit specifieke schepsel, maar de herinnering aan de kattenhorde bij het huis van de Pollards. De katten die op hem en Frank waren afgestormd, eerst in een spookachtige stilte maar toen met de schelle kreet, als uit één bek, van een regiment geesten, en ook met een eensgezindheid die je bij katten maar zelden aantreft. Deze kat, alleen op jacht, snel en nieuwsgierig, was eigenlijk heel gewoon en bezat alleen de mysterieuze hooghartigheid die alle katten hadden.

Aan het eind van het pad leidden drie stenen traptreden naar een boogpoort, waardoor ze op een kleine veranda kwamen.

Julie drukte op de bel, die een zacht en muzikaal geluid had, en toen er na een halve minuut niemand kwam opendoen, belde ze nog een keer.

Terwijl de klanken van de bel wegstierven, werd de stilte verstoord door het ruisen van gevederde vleugels. Een nachtvogel streek neer op het verandadak boven hen.

Julie stond al op het punt om nog eens op de bel te drukken toen het licht op de veranda aanging. Bobby voelde dat ze door een lens in de deur werden gadegeslagen. Even later ging de deur open en stond dokter Fogarty voor hen, gesilhouetteerd in het licht dat uit de hal naar buiten viel.

Hij zag er nog net zo uit als Bobby zich hem herinnerde, en hij herkende Bobby ook. ‘Kom binnen,’ zei hij, en deed een stap opzij. ‘Ik verwachtte jullie al min of meer. Kom binnen – al zijn jullie allesbehalve welkom.’

55

‘In de bibliotheek,’ zei Fogarty, en hij leidde hen door de hal naar een kamer aan de linkerkant.

De bibliotheek, waar Frank hem op hun reizen heen had gebracht, was de kamer die Bobby de studeerkamer had genoemd. Zoals de buitenkant van het huis ondanks de Spaanse stijl een Hobbit-achtige knusheid bezat, zo leek deze kamer precies het soort omgeving waar Tolkien, op menige lange avond in Oxford, de pen ter hand had genomen om de avonturen van Frodo op papier te zetten. De warme, verwelkomende kamer werd zacht verlicht door een koperen staande lamp en door de glans van een tafel van matglas die een echte Tiffany was of anders een voortreffelijke imitatie daarvan. Onder het plafond met diep verzonken panelen waren de wanden bedekt met boeken, en op de donkere eikenhouten vloer lag een dik Chinees tapijt, donkergroen en beige langs de randen, overwegend vaalgroen in het midden. De heldere vernislaag van het grote mahoniehouten bureau had een diepe glans. Op het groene vloeiblad stonden de delen van een vergulde bureauset met benen handvatten – onder andere een briefopener, een vergrootglas en een schaar – netjes op een rij achter een gouden vulpen in een vierkante marmeren houder. De Queen Anne-sofa was bekleed met een stof die perfect bij het tapijt paste, en toen Bobby zich omdraaide naar de fauteuil waarin hij Fogarty eerder op de dag had zien zitten – huiverde hij zodra hij Frank zag.

‘Er is iets met hem gebeurd,’ zei Fogarty, wijzend naar Frank. Hij besefte niet hoe verbaasd Bobby en Julie waren. Blijkbaar ging hij ervan uit dat ze naar zijn huis waren gekomen omdat ze hadden geweten dat ze Frank daar zouden aantreffen.

Franks uiterlijke verschijning was achteruitgegaan sinds Bobby hem om 17:26 uur voor het laatst had gezien in het kantoor in Newport Beach. Zijn ogen hadden toen ook al diep in hun kassen gelegen, maar nu was het of ze in diepe kuilen waren weggezakt. De donkere wallen onder die ogen waren ook groter geworden, en een deel van hun blauwige zwartheid leek in de grijze teint van de rest van zijn gezicht te zijn overgevloeid. In vergelijking hiermee had hij er eerder op de dag kerngezond uitgezien.

Maar het ergste was nog de doffe uitdrukking in zijn ogen. Er stond geen enkele herkenning in te lezen; het was of hij dwars door hen heen staarde. De spieren van zijn gezicht waren slap. Zijn mond hing een paar centimeter open, alsof hij een hele tijd geleden was begonnen te spreken maar nog niet op het eerste woord was gekomen van wat hij had willen zeggen. In het Verpleegtehuis Cielo Vista had Bobby maar enkele patiënten met zo’n lege gelaatsuitdrukking gezien, maar dat waren dan ook de ergsten geweest, ver onder het niveau van Thomas.

‘Hoe lang is hij hier al?’ vroeg Bobby, die naar Frank toeliep. Julie pakte zijn arm en hield hem tegen. ‘Niet doen!’

‘Hij kwam hier kort voor zeven uur,’ zei Fogarty.

Dus Frank had bijna anderhalf uur gereisd nadat hij Bobby naar het kantoor terug had gebracht.

Fogarty zei: ‘Hij is hier meer dan drie uur, en ik weet absoluut niet wat ik met hem aan moet. Zo nu en dan komt hij een beetje bij. Dan kijkt hij je aan als je tegen hem praat en reageert zelfs een beetje op wat je zegt. En dan is hij soms erg spraakzaam, dan ratelt hij maar door, wil geen antwoord op je vragen geven maar wil wel tegen iemand praten. Dan krijg je zijn mond nog niet dicht al zou je een hamer en spijkers nemen. Hij heeft me bijvoorbeeld veel over jullie verteld, meer dan ik zou willen weten.’ Hij fronste zijn wenkbrauwen en schudde zijn hoofd. ‘Jullie twee mogen dan gek genoeg zijn om je met deze nachtmerrie te bemoeien, maar ik ben dat niet, en ik vertik het om erbij gesleurd te worden.’

De eerste indruk die dokter Lawrence Fogarty wekte was die van een vriendelijke grootvader, die in zijn tijd een toegewijde arts was geweest, een man die door zijn patiënten op handen werd gedragen en ieders respect genoot. Hij droeg nog de pantoffels, grijze broek, wit overhemd en blauw vest waarin Bobby hem eerder die dag had gezien, en de leesbril met halve glazen, waarover hij naar hen keek, maakte het imago compleet. Met zijn dichte witte haar, blauwe ogen en zachte geronde gelaatstrekken zou hij, als hij twintig of dertig kilo zwaarder was, een perfecte kerstman zijn geweest.

Maar bij nader inzien waren zijn blauwe ogen staalhard, niet warm. Zijn ronde gelaatstrekken waren te zacht, niet zozeer een teken van warmte als wel van gebrek aan karakter, alsof ze ontstaan waren in een leven van gemakzucht. Met zijn brede mond had een vriendelijke oude dokter Fogarty een innemende glimlach kunnen vormen, maar de echte dokter Fogarty had juist door die mond iets van een roofdier.

‘Dus Frank heeft u over ons verteld,’ zei Bobby. ‘Maar we weten niets van u, en dat lijkt me wel belangrijk.’

Fogarty fronste zijn wenkbrauwen. ‘Het lijkt me beter dat jullie niets van mij weten. Dat lijkt me veel beter voor mij. Zorg nou maar dat hij dit huis verlaat.’

‘Als u wilt dat we u van Frank verlossen,’ zei Julie op koele toon, ‘moet u ons vertellen wie u bent, welke rol u in dit alles speelt en wat u ervan weet.’

De oude man keek eerst Julie en toen Bobby aan, en zei: ‘Hij is hier in geen vijf jaar geweest. Vandaag, toen hij hier met jou kwam, Dakota, schrok ik daarvan. Ik had gedacht dat ik voor altijd van hem af was. En toen hij vanavond terugkwam …’

Franks ogen waren nog wazig, maar hij hield zijn hoofd schuin. Zijn mond stond nog open als de deur van een kamer waaruit de bewoner in allerijl was weggevlucht.

Met een norse blik in Franks richting zei Fogarty: ‘Ik heb hem ook nooit zo meegemaakt. Ik zou al niets met hem te maken willen hebben als hij zijn oude persoonlijkheid had, laat staan nu hij een soort plant is. Goed, goed, we zullen praten. Maar als we hebben gepraat, is hij jullie verantwoordelijkheid.’

Fogarty ging achter het mahoniehouten bureau zitten. Zijn stoel was bekleed met hetzelfde donkerbruine leer als de fauteuil waarin Frank onderuitgezakt zat.

Hoewel hun gastheer hun geen zitplaats had aangeboden, nam Bobby op de sofa plaats. Julie deed dat ook en liep op het laatste moment nog voor hem langs om aan het eind te gaan zitten dat het dichtst bij Frank was. Ze keek Bobby aan met een blik waaruit sprak: Jij bent te impulsief. Als hij kreunt of zucht of een speekselbel uitblaast, leg jij je hand op hem om hem te troosten, en dan verdwijn je in een oogwenk naar God weet waar. Dus hou een beetje afstand.

Fogarty zette zijn schildpadden leesbril af en legde hem op het vloeiblad. Hij kneep zijn ogen stijf dicht en kneep in de rug van zijn neus, alsof hij met pure wilskracht een aanval van hoofdpijn wilde afslaan of zijn gedachten wilde ordenen of beide. Toen deed hij zijn ogen open, keek hen knipperend aan, en zei: ‘Ik ben de arts die Roselle Pollard ter wereld hielp toen ze zesenveertig jaar geleden, in februari 1946, werd geboren. Ik ben ook de arts die al haar kinderen ter wereld hielp – Frank, de tweeling en James … of Candy, zoals hij tegenwoordig liever genoemd wil worden. In de loop van de jaren heb ik Frank behandeld als hij de gebruikelijke ziekten had, en ik denk dat hij daarom het idee heeft dat hij nog steeds naar me toe kan komen als hij moeilijkheden heeft. Nou, daar vergist hij zich in. Ik ben niet zo’n idiote televisiedokter die voor iedereen een steun en toeverlaat is. Ik behandelde ze, ze betaalden me, en daarmee uit. Trouwens … Frank en zijn moeder zijn de enigen die ik ooit heb behandeld, want de meisjes en James waren nooit ziek, tenzij je het over geestesziekte hebt, maar in dat opzicht waren ze bij de geboorte al ziek en zijn ze nooit beter geworden.’

Omdat Frank zijn hoofd schuin hield, liep er een dun, zilverig stroompje kwijl uit zijn mond over zijn kin.

Julie zei: ‘U weet blijkbaar welke gaven haar kinderen hebben …’

‘Daar kwam ik pas zeven jaar geleden achter, op de dag dat Frank haar doodde. Ik was toen al met pensioen, maar hij kwam naar me toe, vertelde me meer dan ik ooit wilde weten, sleurde me in die nachtmerrie, wilde dat ik hem hielp. Maar hoe kon ik hem helpen? Hoe kan iemand hem helpen? Trouwens, het zijn mijn zaken niet.’

‘Maar waarom hebben ze die bijzondere gaven?’ zei Julie. ‘Hebt u enig idee?’

Fogarty lachte. Het was een harde, cynische lach die alle illusies die Bobby eventueel nog had onmiddellijk zou hebben weggenomen, als hij die illusies al niet was kwijtgeraakt nadat hij twee minuten met de man had gesproken. ‘O ja, ik heb wel ideeën, theorieën, en ook veel informatie om die theorieën te onderbouwen. Voor een deel zijn dat dingen die jullie niet graag zullen horen. Ik ben niet van plan hierbij betrokken te raken, o nee, maar onwillekeurig denk ik er weleens over na. Wie zou dat niet doen? Het is een zieke en verwrongen, maar ook fascinerende kwestie. Volgens mijn theorie begon het met Roselles vader. Ze zeiden dat haar vader een zwerver was die haar moeder met jong schopte, maar ik heb altijd geweten dat het een leugen was. Haar vader was Yarnell Pollard, de broer van haar moeder. Roselle was een kind van verkrachting en incest.’

De ontzetting stond blijkbaar op het gezicht van Bobby of Julie te lezen, want Fogarty liet weer een cynisch lachje horen, alsof hij hun meelevendheid komisch vond.

‘O, dat is nog niets,’ zei de oude medicus. ‘Dat is nog maar het begin.’

De staartloze Manx – Zitha genaamd – had postgevat onder een azaleastruik bij de voordeur.

Het oude Spaanse huis had vensterbanken aan de buitenkant, en de tweede kat – zo zwart als middernacht en Darkle genaamd – sprong op een daarvan om op zoek te gaan naar de kamer waar de oude man de jongere man en vrouw naartoe had gebracht. Darkle drukte zijn neus tegen het glas. Aan de binnenkant van het raam zaten luiken, maar de brede blinden waren maar halfdicht en door zijn kop omhoog of omlaag te brengen kon Darkle delen van de kamer zien.

Zodra de kat Franks naam hoorde noemen, verstijfde hij, want Violet verstijfde in haar bed, hoog op Pacific Hill.

De oude man zat daar tussen de boeken, en het jongere stel ook. Toen iedereen was gaan zitten, moest Darkle zijn kop laten zakken om tussen een paar blinden door te gluren. Toen zag hij dat Frank niet alleen een van de onderwerpen van gesprek was, maar ook zelf aanwezig was. Hij zat in een fauteuil die in een zodanige positie ten opzichte van het raam stond dat de kat een deel van zijn gezicht kon zien. Een van zijn handen lag slap op de brede, met bruin leer beklede armleuning.

Zoals dokter Fogarty daar over zijn bureau gebogen zat, humorloos glimlachend onder het praten, leek hij net een trol die uit zijn hol onder een brug was gekropen omdat hij niet meer het geduld had om op nietsvermoedende voorbijkomende kinderen te wachten en daarom actief op zoek ging naar zijn gruwelijk voedsel.

Bobby prentte zich in dat hij zich niet door zijn verbeelding moest laten meeslepen. Hij moest onbevooroordeeld tegenover Fogarty staan. Alleen dan kon hij het waarheidsgehalte van diens verhaal beoordelen. Hun levens waren daar misschien afhankelijk van.

‘Het huis is in de jaren dertig door Deeter en Elizabeth Pollard gebouwd. Hij had in Hollywood wat geld verdiend met het produceren van een stel goedkope westerns en andere rommel. Geen groot fortuin, maar wel zoveel dat hij het maken van films kon opgeven en uit Los Angeles, een stad waar hij een hekel aan had, kon vertrekken. Hij verhuisde hierheen, investeerde in een paar kleine bedrijven en deed het de rest van zijn leven goed. Ze hadden twee kinderen. Toen ze hier in 1938 naartoe kwamen, was Yarnell vijftien en Cynthia nog maar zes. In ’45, toen Deeter en Elizabeth bij een auto-ongeluk om het leven kwamen – een frontale botsing met een dronken kerel die met een vrachtwagen vol kool door de Santa Ynez-vallei reed, of jullie het nu willen geloven of niet – werd Yarnell op tweeëntwintigjarige leeftijd de man in huis. Hij werd ook voogd over zijn dertienjarige zuster.’

‘En … hij dwong haar tot seksueel verkeer?’ zei Julie.

Fogarty knikte. ‘Daar twijfel ik niet aan. Want in het jaar daarop werd Cynthia teruggetrokken, huilerig. De mensen schreven dat aan de dood van haar ouders toe, maar het kwam doordat Yarnell haar misbruikte, denk ik. Hij deed dat niet alleen vanwege de seks – al was ze een knap klein ding, je moest toegeven dat hij smaak had – maar omdat hij zo graag de man in huis wilde zijn, hij hield van gezag. En hij was het type dat pas tevreden was als zijn gezag absoluut was en zijn overheersing compleet.’

Bobby gruwde van de woorden ‘je moest toegeven dat hij smaak had’, want daaruit bleek hoe diep de morele afgrond was waarin Fogarty leefde.

Zonder te merken hoe zijn bezoekers van hem walgden, ging Fogarty verder: ‘Yarnell was koppig en roekeloos. Hij had zijn ouders veel verdriet gedaan voordat ze stierven, allerlei verdriet maar vooral omdat hij aan de drugs was. Hij was polydruggebruiker voordat het woord bestond. Peyote, mescaline … alle natuurlijke hallucinogenen die je uit bepaalde cactussen en paddenstoelen kunt distilleren. Je had in die tijd nog niet de drugscultuur die we tegenwoordig kennen, maar er was genoeg spul te krijgen. Hij raakte aan de hallucinogenen omdat hij kennis had gekregen aan een acteur die in veel films van zijn vader had gespeeld. Hij begon ermee toen hij vijftien was, en ik vertel jullie dit alles omdat het volgens mijn theorie de sleutel is tot alles wat jullie willen weten.’

‘Het feit dat Yarnell aan de drugs was,’ zei Julie. ‘Is dat de sleutel?’

‘Dat, en het feit dat hij het met zijn eigen zuster deed. Die chemicaliën richtten waarschijnlijk genetische schade aan, en tegen de tijd dat hij tweeëntwintig was, moet die schade aanzienlijk zijn geweest. Meestal is dat wel zo. In zijn geval was het erg vreemde genetische schade. Als je dan ook nog bedenkt dat er maar weinig soorten genen beschikbaar waren omdat Cynthia zijn zuster was, kon je er donder op zeggen dat hun nakomelingen de een of andere afwijking zouden hebben.’

Frank maakte een diep geluid en zuchtte.

Ze keken hem allemaal aan, maar hij trok zich nog steeds in zichzelf terug. Hoewel zijn ogen korte tijd snel knipperden, ging de wazige blik er niet uit weg. Het kwijl liep nog uit zijn rechtermondhoek; een sliert hing aan zijn kin.

Hoewel Bobby het gevoel had dat hij een papieren zakdoekje moest pakken om Franks gezicht af te vegen, hield hij zich in, vooral omdat hij bang was voor Julies reactie.

‘Dus ongeveer een jaar nadat hun ouders waren gestorven, kwamen Yarnell en Cynthia naar me toe. Ze was zwanger,’ zei Fogarty. ‘Ze zeiden dat ze door de een of andere zwerver verkracht was, maar het kwam niet erg geloofwaardig over, en ik hoefde maar even naar hen te kijken of ik wist al hoe de vork werkelijk in de steel zat. Ze had haar zwangerschap de afgelopen paar maanden proberen te verbergen door wijde kleren te dragen en het huis niet meer uit te komen. Ik heb nooit begrepen waarom ze zich zo gedroeg. Het leek wel of ze dachten dat het probleem op een dag vanzelf zou verdwijnen. Tegen de tijd dat ze naar mij toekwamen, kon van abortus geen sprake meer zijn. Allemachtig, de weeën waren al zowat begonnen.’

Hoe langer Bobby naar Fogarty luisterde, des te meer kreeg hij het gevoel dat de lucht in de bibliotheek smeriger en smeriger werd, benauwd en met de zurige vochtigheid van zweet.

‘Yarnell beweerde dat hij Cynthia zo goed mogelijk tegen de schande wilde beschermen. Hij bood me een flinke som geld als ik haar buiten het ziekenhuis hield en de baby in mijn spreekkamer ter wereld hielp, hetgeen nogal riskant zou zijn als er zich complicaties voordeden. Maar ik had het geld nodig, en als er iets helemaal misging, was dat nog wel te camoufleren. Ik had in die tijd een assistente die me kon helpen – Norma, die nogal flexibel was.’

Fantastisch, dacht Bobby. De harteloze arts had een harteloze assistente gevonden.

Julie legde haar hand op Bobby’s knie en gaf er een kneepje in, alsof ze zich er op die manier van kon vergewissen dat het geen droom was en ze echt naar die krankzinnige dokter luisterde.

‘Jullie hadden moeten zien wat er uit de spleet van dat meisje kwam,’ zei Fogarty. ‘Een monsterlijk wezen, precies zoals te verwachten was!’

‘Wacht eens even,’ zei Julie. ‘Ik dacht dat u zei dat de baby Roselle was. Franks moeder.’

‘Jazeker,’ zei Fogarty. ‘En ze was zo’n spectaculair gedrocht dat ze een fortuin had kunnen verdienen op de kermis.’ Hij zweeg even, genietend van de spanning waarin ze verkeerden. ‘Ze was een hermafrodiet.’

Eerst zei dat woord Bobby helemaal niets, maar toen zei hij: ‘U bedoelt toch niet – dat ze tegelijk man en vrouw was?’

‘Dat is precies wat ik bedoel.’ Fogarty kwam opeens uit zijn stoel en begon heen en weer te lopen, enthousiast gemaakt door zijn eigen verhaal. ‘Hermafroditisme is een uiterst zeldzaam geboortedefect bij mensen, het is verbijsterend als je de kans krijgt er een ter wereld te helpen. Je hebt traversaal hermafroditisme, dan heb je de uitwendige organen van het ene geslacht en de inwendige van het andere, en je hebt lateraal hermafroditisme … en nog een paar andere types. Maar weet je … Roselle had het zeldzaamste type van allemaal, ze bezat alle inwendige en uitwendige organen van beide geslachten.’

Hij trok een dik medisch naslagwerk van een van de planken en gaf het aan Julie. ‘Op bladzijde honderdzesenveertig staan foto’s van waar ik het over heb.’

Julie gaf het boek zo snel aan Bobby dat het leek of ze dacht dat het een slang was.

Bobby van zijn kant legde het ongeopend naast zich op de bank. Het laatste dat hij met zijn levendige verbeeldingskracht kon gebruiken, waren een stel klinische foto’s.

Hij had koude handen en voeten, alsof het bloed van zijn extremiteiten naar zijn hoofd was gestroomd om daar zijn hersenen te voeden, die koortsachtig aan het werk waren. Hij wou dat hij kon ophouden met denken aan wat Fogarty hun vertelde. Het was absurd. Maar het ergste was nog dat Bobby, afgaand op de vreemde glimlach van de arts, het gevoel had dat deze gruwelijke bijzonderheden nog maar het begin waren.

Nog steeds heen en weer lopend, zei Fogarty: ‘Haar vagina zat ongeveer op de plaats die je zou verwachten en het mannelijk instrumentarium was enigszins verplaatst. Urineren deed ze door het mannelijk orgaan, maar wat de voortplanting betrof, was het vrouwelijk orgaan helemaal compleet.’

‘Ik geloof dat we het wel begrijpen,’ zei Julie. ‘We hoeven niet alle technische details te horen.’

Fogarty kwam dicht bij hen staan, en zijn ogen waren nu zo fel en levendig als wanneer hij een geestige medische anekdote vertelde waar in de loop van de jaren legioenen van disgenoten smakelijk om hadden gelachen. ‘Nee, nee, jullie moeten begrijpen wat ze was, anders begrijpen jullie niet wat er daarna gebeurde.’

Hoewel haar eigen geest in veel elementen was opgesplitst – ze deelde in de lichamen van Verbina, alle katten en de uil op het verandadak van Fogarty – was Violet zich scherp bewust van wat tot haar doordrong via de zintuigen van Darkle, die voor het raam buiten de studeerkamer zat. Ze was gefascineerd.

Ze dacht zelden aan haar moeder, hoewel Roselle in zoveel opzichten nog in het oude huis was. Ze dacht trouwens in het algemeen bijna nooit aan een ander, behalve aan zichzelf en haar tweelingzus – en soms ook aan Candy en Frank – want ze had heel weinig met andere mensen gemeen. Ze leefde met de wilde dieren. Die hadden emoties die zoveel primitiever en intenser waren, en konden gemakkelijker en heviger genieten, zonder schuldgevoelens. Ze had haar moeder nooit echt leren kennen, en Violet zou ook nooit een hechte band met hun moeder hebben gehad, ook niet wanneer Roselle haar genegenheid aan een ander dan alleen Candy had willen schenken.

Maar nu werd Violet geboeid door wat Fogarty hun vertelde, niet omdat het nieuws voor haar was (al was het dat wel), maar omdat alles wat zo’n enorme invloed op Roselles leven had gehad ook grote gevolgen voor Violets leven had. En van alle gevoelens en gezichtspunten die Violet van de talloze wilde schepsels had ontvangen, was de fixatie op de eigen persoonlijkheid misschien wel de meest overheersende. Ze was puur narcistisch en werd helemaal door haar eigen wensen en behoeften in beslag genomen, net als dieren. Vanuit haar standpunt was niets ter wereld van enig belang tenzij het haar diende, haar bevredigde of haar kansen op toekomstig geluk beïnvloedde.

Ze had nu het vage besef dat ze haar broer moest zoeken om hem te vertellen dat Frank nog geen drie kilometer van hen vandaan was. Nog niet zolang geleden had ze de windmuziek van Candy’s terugkeer gehoord.

Fogarty wendde zich van Bobby en Julie af en liep weer om zijn bureau heen. Hij liep langs de boekenplanken en tikte met zijn vinger op de ruggen van de boeken om zijn verhaal te benadrukken. Terwijl de arts het verhaal deed van die familie die – daar had het alle schijn van – doelbewust naar een genetische ramp had gestreefd, dacht Julie onwillekeurig aan Thomas, die het in genetisch opzicht ook slecht had getroffen hoewel zijn ouders een gezond en normaal leven hadden geleid. Het lot speelde een even wreed spel met de onschuldigen als de schuldigen.

‘Ik denk dat Yarnell, toen hij zag hoe abnormaal de baby was, het kind het liefst zou hebben gedood en in de vuilnisbak had gedaan – of het anders op zijn minst aan een instelling had doorgeschoven. Maar Cynthia wilde er niet van scheiden. Ze zei dat het haar kind was, misvormd of niet, en ze noemde het Roselle, naar haar overleden grootmoeder. Ik denk dat ze het vooral wilde houden omdat ze zag hoe hij ervan walgde. Ze wilde Roselle hebben omdat het kind hem er voortdurend aan zou herinneren welke gevolgen de handelingen waartoe hij haar dwong konden hebben.’

‘Kon ze niet operatief tot man of vrouw worden gemaakt?’ vroeg Bobby.

‘Dat was vroeger veel moeilijker dan tegenwoordig.’

Fogarty was bij het bureau blijven staan. Uit een van de zijladen nam hij een fles Wild Turkey en een glas. Hij schonk zich een stevig glas bourbon in en deed de dop weer op de fles zonder hun iets aan te bieden. Daar zat Julie niet mee. Hoewel Fogarty’s huis smetteloos schoon was, zou ze er vies van zijn om hier iets te drinken of te eten. Na een slok van de pure bourbon te hebben genomen, zei Fogarty: ‘Trouwens, als je een stel organen verwijdert, loop je later het gevaar dat het kind zich qua uiterlijk en gedrag juist in de richting van het andere geslacht ontwikkelt. Bij baby’s zijn natuurlijk wel secundaire geslachtskenmerken zichtbaar, maar zo gemakkelijk is dat niet – zeker niet in 1946. Hoe dan ook, Cynthia zou nooit met een operatie akkoord zijn gegaan. Vergeet niet wat ik al zei: ze vond het waarschijnlijk wel prettig dat het kind misvormd was, want daardoor kon ze het als wapen tegen haar broer gebruiken.’

‘U had kunnen ingrijpen,’ zei Bobby. ‘U had het lot van het kind onder de aandacht van de autoriteiten kunnen brengen.’

‘Waarom zou ik dat in godsnaam doen? Voor het psychisch welzijn van het kind, bedoel je? Doe niet zo naïef.’ Hij dronk nog wat meer bourbon. ‘Ik werd goed betaald om de bevalling te doen en mijn mond dicht te houden, en verder waren het mijn zaken niet. Ze namen het mee naar huis en hielden vast aan hun verhaal van de verkrachtende zwerver.’

‘De baby …,’ zei Julie. ‘Roselle … had ze geen ernstige medische problemen?’

‘Nee,’ zei Fogarty. ‘Afgezien van die abnormaliteit was ze kerngezond. Lichamelijk en geestelijk ontwikkelde ze zich goed, en het werd algauw duidelijk dat ze er als een vrouw zou uitzien. Toen ze ouder werd kon je wel zien dat het nooit een knappe meid zou worden, nogal wat breder en steviger dan het gemiddelde fotomodel, met dikke benen en zo, maar toch duidelijk een vrouw.’

Frank bleef met doffe ogen voor zich uit staren, maar een spier op zijn linkerwang trilde twee keer.

De bourbon maakte de arts blijkbaar wat rustiger, want hij ging weer achter zijn bureau zitten, boog zich naar voren en legde zijn handen om het glas. ‘In 1959, toen Roselle dertien was, stierf Cynthia. Ze pleegde zelfmoord. Joeg zich een kogel door het hoofd. Het volgend jaar, ongeveer zeven maanden na Cynthia’s zelfmoord, kwam Yarnell met zijn dochter, dat wil zeggen Roselle, naar me toe. Hij noemde haar nooit zijn dochter en hield nog steeds vol dat ze alleen maar zijn bastaardnichtje was. Hoe dan ook, Roselle was zwanger op haar veertiende. Ze was even oud als Cynthia indertijd was geweest.’

‘Grote goden!’ zei Bobby.

De schokken volgden elkaar zo snel op dat Julie bijna een greep naar de fles op het bureau deed om er zo uit te drinken, al was het drank van Fogarty.

Fogarty genoot van hun reacties. Hij nam slokjes bourbon en gaf hun de tijd om het allemaal in zich op te nemen.

‘Dus Yarnell verkrachtte de dochter die hij bij zijn eigen zuster had gekregen?’ zei Julie.

Fogarty wachtte nog even, genietend van deze ogenblikken. Toen zei hij: ‘Nee, nee. Hij vond het meisje weerzinwekkend en ik ben er zeker van dat hij haar nooit heeft aangeraakt. Ik weet zeker dat Roselle me de waarheid vertelde.’ Hij nam nog wat bourbon. ‘Tussen de dag waarop Cynthia haar dochter ter wereld bracht en de dag waarop ze zich van kant maakte, was Cynthia diepreligieus geworden, en ze droeg die liefde voor God op Roselle over. Het meisje kende de bijbel van achteren naar voren. Nou, Roselle kwam hierheen, zwanger. Ze zei dat ze had besloten een kind te nemen. Ze zei dat God haar bijzonder had gemaakt – zo noemde ze haar hermafroditisme, bijzonder! – omdat ze de reinheid moest bezitten om gezegende kinderen ter wereld te brengen. Daarom had ze het zaad van haar mannelijke helft verzameld en dat zelf in haar vrouwelijke helft ingebracht.’

Bobby sprong van de bank alsof een van de veren onder hem was gesprongen, en hij greep de fles Wild Turkey van het bureau. ‘Hebt u nog een glas?’

Fogarty wees naar een kastje in de hoek, dat Julie nog niet eerder had gezien. Bobby maakte de twee deurtjes open en trof in het kastje niet alleen glazen aan, maar ook extra flessen Wild Turkey. Blijkbaar had de arts een fles in zijn bureaula om niet door de kamer te hoeven lopen als hij een slokje wilde nemen. Bobby schonk twee glazen vol, zonder ijs, en gaf er een aan Julie.

Ze keek Fogarty aan en zei: ‘Natuurlijk heb ik nooit gedacht dat Roselle onvruchtbaar was. Ze heeft kinderen gekregen, dat weten we. Maar ik nam aan dat u bedoelde dat haar mannelijke helft steriel was.’

‘Vruchtbaar als man én als vrouw. Ze kon zich niet daadwerkelijk met zichzelf verenigen en daarom nam ze haar toevlucht tot kunstmatige inseminatie, zoals ik al zei.’

Toen Bobby die middag in het kantoor in Newport had proberen uit te leggen dat het reizen met Frank zoiets was als een ritje met een bobslee over de rand van de wereld, had Julie niet goed begrepen waarom die ervaring hem zo van streek had gemaakt. Nu kon ze al heel wat beter begrijpen wat hij had bedoeld, want de chaos in de familierelaties en seksuele identiteiten van de familie Pollard joeg het kippenvel over haar huid. Ze kreeg het duistere vermoeden dat de natuur veel vreemder en anarchistischer was dan ze al had gevreesd.

‘Yarnell wilde dat ik de foetus liet afdrijven, en abortus was in die tijd een erg lucratieve bijverdienste, al was het verboden en moest het in alle discretie gebeuren. Maar het meisje had haar zwangerschap zeven maanden voor hem verborgen gehouden, zoals hijzelf en Cynthia veertien jaar eerder hadden geprobeerd een zwangerschap te verbergen. Het was veel te laat voor een abortus. Het meisje zou aan bloedingen zijn gestorven. Trouwens, ik wilde die foetus net zomin laten afdrijven als dat ik mijn eigen voet zou afschieten. Stel je voor hoeveel inteelt hierbij kwam kijken: het hermafrodiete kind van een broer en zus bevrucht zichzelf! De moeder van het kind is ook zijn vader. Zijn grootmoeder is ook zijn oudtante, en zijn grootvader is zijn oudoom! Eén gesloten genetische lijn – en vergeet niet dat Yarnells genen ook nog beschadigd waren door zijn drugsgebruik. Op die manier kan het bijna niet missen of je krijgt een of andere absurd gedrocht, en dat had ik voor geen geld ter wereld willen missen.’

Julie nam een grote slok bourbon. Die smaakte zuur en prikte in haar keel. Het kon haar niet schelen. Ze had het nodig.

‘Ik was arts geworden omdat het goed betaald wordt,’ zei Fogarty. ‘Later, toen ik steeds meer illegale abortussen ging doen, verdiende ik nog meer, en geleidelijk werd dat mijn hoofdbezigheid. Er was niet veel gevaar bij, want ik wist wat ik deed, en als het moest, kon ik deze of gene autoriteit wat smeergeld toestoppen. Als je van die vette honoraria krijgt, hoef je niet veel uren te maken. Dan heb je een hoop vrije tijd en geld. Mooier kan het niet. Maar ik had nooit kunnen denken dat ik nog eens met iets van zoveel medisch belang, zoiets fascinerends te maken zou krijgen als die toestand van de Pollards.’

De enige reden waarom Julie niet door de kamer liep en die oude man overhoop schopte, was dat hij het verhaal dan niet zou uitvertellen en ze daardoor misschien een belangrijk stukje informatie zouden mislopen.

‘Maar de geboorte van Roselles eerste kind was niet zo fascinerend als ik had gedacht,’ zei Fogarty. ‘Tegen alle verwachtingen in kreeg ze een baby die gezond en naar het zich liet aanzien ook volkomen normaal was. Dat was in 1960, en de baby was Frank.’

Frank, in de fauteuil, jammerde zachtjes maar bleef in zijn semi-comateuze toestand.

Violet, die nog steeds via Darkle naar dokter Fogarty luisterde, ging rechtop zitten en zwaaide haar blote benen over de rand van het bed. Ze verwijderde een stuk of wat katten van hun rustplaats en ontlokte een gemompeld protest aan Verbina, die er zelden genoegen mee nam alleen in de geest met haar zuster verbonden te zijn en behoefte had aan geruststellend lichamelijk contact. De katten zwermden om Violets voeten. Ze kon ook door hun ogen kijken en werd dus niet door de duisternis verblind.

Violet begon naar de open deur van de onverlichte bovenhal te lopen, maar realiseerde zich opeens dat ze naakt was en ging haar slipje en T-shirt halen.

Ze was niet bang voor Candy’s afkeuring – of voor Candy zelf. Eigenlijk zou ze heftige attenties van zijn kant wel verwelkomen, want dat zou het hoogste spel van jager en prooi, van havik en muis, van broer en zuster zijn. Candy was het enige wilde wezen in wiens geest ze niet kon binnendringen, want hoewel hij wild was, was hij ook menselijk en daardoor buiten bereik van haar macht. Maar als hij haar keel openscheurde, zou haar bloed in hem komen, en dan zou ze een deel van hem worden op de enige manier die ooit mogelijk was. Evenzo was dat de enige manier waarop hij in haar kon komen: door zich een weg naar binnen te bijten, door zich in haar te kauwen, de enige manier.

Op een andere nacht had ze hem kunnen roepen en zich naakt aan hem kunnen vertonen, in de hoop dat haar schaamteloosheid hem tot gewelddadigheden zou verleiden. Maar dat kon ze nu niet doen, niet nu Frank dichtbij was en nog steeds niet was gestraft voor wat hij met hun lieve poes Samantha had gedaan.

Toen ze zich had aangekleed, ging ze de gang weer op en liep daar in de duisternis – nog altijd in volledig contact met Darkle en Zitha en de wilde wereld – en bleef voor de deur van de kamer van hun moeder staan, de kamer waar Candy na haar dood zijn intrek had genomen. Boven de drempel scheen een dun streepje licht.

‘Candy,’ zei ze. ‘Candy, ben je daar?’

Als een herinnering aan vervlogen oorlogen of een voorbode van een grote oorlog die zou komen, gingen er een oogverblindende flits van de bliksem en een daverende slag van de donder door de duisternis. De ramen van de studeerkamer trilden. Het was het eerste onweer dat Bobby hoorde sinds de vage donderslag die ze hadden gehoord toen ze bijna anderhalf uur eerder het motel hadden verlaten. Ondanks het vuurwerk in de hemel viel er nog geen regen. Maar hoewel het onweer zich langzaam over de aarde bewoog, had het hen nu bijna bereikt. Het was de ideale achtergrond voor Fogarty’s verhaal.

‘Ik was in Frank teleurgesteld,’ zei Fogarty, en hij nam een tweede fles bourbon uit zijn royale bureaula en schonk zich nog eens in. ‘Het was helemaal niet leuk. Zo normaal. Maar twee jaar later was ze weer zwanger! Ditmaal was het wél fascinerend. Het was weer een jongetje, en ze noemde hem James. Haar tweede onbevlekte ontvangenis, zei ze, en ze vond het helemaal niet erg dat hij even misvormd was als zij. Volgens haar bewees het dat ook hij door God was begunstigd en daarom ter wereld was gebracht zonder de behoefte te hebben om in de verderfelijke poelen van de seks te woelen. Toen wist ik dat ze knettergek was.’

Bobby wist dat hij nuchter moest blijven, en hij wist ook hoe gevaarlijk het was om na een nacht met weinig slaap te veel bourbon te drinken. Maar hij had het gevoel dat hij het even snel opbrandde als dat hij het dronk, tenminste voorlopig nog. Hij nam weer een slok en zei: ‘U gaat ons toch niet vertellen dat die kolossale vleeshomp ook hermafroditisch is?’

‘O nee,’ zei Fogarty. ‘Veel erger dan dat.’

Candy deed de deur open. ‘Wat wil je?’

‘Hij is hier, in de stad, op dit moment,’ zei ze.

Zijn ogen gingen wijdopen. ‘Je bedoelt Frank?’

‘Ja.’

‘Erger,’ zei Bobby verdoofd.

Hij kwam juist lang genoeg van de sofa om zijn glas op het bureau te zetten. Het was nog voor driekwart vol, maar hij merkte plotseling dat zelfs bourbon nu géén goed kalmerend middel voor hem was. Julie was blijkbaar tot dezelfde conclusie gekomen, want zij zette haar glas ook neer.

‘James – of Candy, als jullie hem zo willen noemen – werd geboren met vier testikels in plaats van twee, maar zonder een mannelijk orgaan. Nu is het zo dat jongetjes bij hun geboorte de testikels nog veilig in hun buikholte hebben zitten. Later dalen ze in. Maar die van Candy zijn nooit ingedaald en dat kan ook niet, want er is geen scrotum waarin ze kunnen indalen. En bovendien is er een vreemde uitwas van bot die ze zou tegenhouden als ze wilden indalen. Daarom zijn ze in zijn buikholte gebleven. Maar ik denk dat ze goed functioneerden en grote hoeveelheden testosteron produceerden. Dat laatste heeft met de ontwikkeling van de spieren te maken en verklaart voor een deel waarom hij zo groot is.’

‘Dus hij is niet in staat tot seks,’ zei Bobby.

‘Omdat zijn testikels niet zijn ingedaald en hij geen orgaan voor copulatie heeft, zou het me niet verbazen als hij zo kuis is als het maar kan.’

Bobby begon zo langzamerhand een gruwelijke hekel aan het lachje van de oude man te krijgen. ‘Maar met zijn vier ballen produceert hij een heleboel testosteron, en daardoor is hij zo gespierd?’

Fogarty knikte. ‘Om het in de taal van een medisch tijdschrift te stellen: overtollig testosteron beïnvloedt na verloop van tijd de normale hersenfuncties en kan tot maatschappelijk onaanvaardbare agressie leiden. Om het in de taal van de leek te stellen: die kerel zit propvol seksuele spanning die hij niet kwijt kan en ontlaadt die energie op een andere manier. Zo komt hij tot ongelooflijk gewelddadige handelingen, en daardoor is hij zo gevaarlijk als ieder monster dat ooit door een scenarioschrijver is bedacht.’

Hoewel ze de uil had losgelaten toen het onweer naderde, was Violet nog steeds in Darkle en Zitha. Ze nam hun angst voor het flikkerend onweer en de daverende donderslagen weg. Ook nu ze tegenover Candy stond, in de deuropening van zijn kamer, luisterde ze naar Fogarty, die de Dakota’s over de misvormdheid van haar broer vertelde. Ze wist er natuurlijk al van, want binnen de familie had hun moeder het een teken van God genoemd dat Candy de bijzonderste van hen allen was. Ook was Violet zich ervan bewust geweest dat zijn misvormdheid iets met het wilde in Candy te maken had, de wildheid die hem zo enorm aantrekkelijk maakte.

Ze stond nu voor hem en wilde zijn kolossale armen aanraken, zijn opbollende spieren voelen, maar ze hield zich in. ‘Hij is bij Fogarty thuis.’

Dat verbaasde hem. ‘Moeder zei dat Fogarty een instrument van God was. Hij hielp ons ter wereld, vier maagdelijke geboorten. Waarom zou hij Frank in zijn huis toelaten? Frank staat nu aan de duistere kant.’

‘Toch is hij daar,’ zei Violet. ‘Samen met een man en een vrouw. Hij heet Bobby en zij heet Julie.’

‘Dakota,’ fluisterde hij.

‘Bij Fogarty. Laat hem boeten voor Samantha, Candy. Breng hem hierheen als je hem hebt gedood, dan zullen we hem aan de katten voeren. Hij haatte de katten, en hij zal het verschrikkelijk vinden om voor altijd deel van hen uit te maken.’

Julie had altijd al moeite haar zelfbeheersing te bewaren, en nu had ze dat meer dan ooit. Terwijl buiten de bliksem door de nacht flikkerde en de donder zijn rommelend protest liet horen, las ze zichzelf de les. Ze moest diplomatiek blijven.

Toch zei ze: ‘U wist al die jaren dat Candy een gewetenloze moordenaar was, en u hebt niets gedaan om iemand voor het gevaar te waarschuwen?’

‘Waarom zou ik?’ vroeg Fogarty.

‘Hebt u nooit van maatschappelijke verantwoordelijkheid gehoord?’

‘Dat zijn mooie woorden, maar ze betekenen niets.’

‘Er zijn mensen op een beestachtige manier vermoord omdat u die man liet …’

‘Er zullen altijd en eeuwig mensen op een beestachtige manier worden vermoord. De geschiedenis zit vol met beestachtige moorden. Hitler vermoordde miljoenen. Stalin nog veel meer miljoenen. Mao Zedong meer miljoenen dan alle anderen. Die worden tegenwoordig allemaal als monsters beschouwd, maar in hun tijd werden ze bewonderd, nietwaar? En er zijn zelfs nu nog mensen die zeggen dat Hitler en Stalin alleen maar deden wat ze moesten doen, dat Mao de orde handhaafde en schurken uit de samenleving elimineerde. Veel mensen hebben bewondering voor die moordenaars die er rond voor uitkomen en hun bloeddorst in nobele zaken als broederschap en politieke hervorming en gerechtigheid en maatschappelijke verantwoordelijkheid hullen. Wij zijn allemaal vlees, alleen maar vlees, en in ons hart weten we dat, dus heimelijk bewonderen we de mannen die de moed hebben om ons te behandelen als wat we zijn. Vlees.’

Inmiddels wist ze dat hij een psychopaat zonder geweten was, iemand die niet tot liefde in staat was en niet met andere mensen kon meevoelen. Het waren niet allemaal straatvechters – of zelfs geraffineerde, intelligente dieven als Tom Rasmussen, die de vorige week had geprobeerd Bobby te doden. Sommigen werden dokters – of advocaten, televisiedominees, politici. Met geen van hen viel te praten, want ze hadden geen normale menselijke gevoelens.

‘Waarom zou ik iemand over Candy Pollard vertellen?’ zei hij. ‘Ik heb niets van hem te vrezen, want zijn moeder noemde me altijd een instrument van God, ze vertelde haar ellendig gebroed dat ze respect voor me moesten hebben. Het zijn mijn zaken niet. Hij heeft de moord op zijn moeder gecamoufleerd omdat hij de politie niet in huis wilde hebben. Hij zei tegen de mensen dat ze naar een mooie flat aan de kust bij San Diego was verhuisd. Ik denk niet dat iemand echt gelooft dat het idiote kreng plotseling op het strand ging liggen zonnen, maar niemand stelt er vragen over, want niemand wil er iets mee te maken hebben. Iedereen vindt dat het zijn zaken niet zijn. Ik vind dat ook. De wreedheden die Candy aan de ellende van de wereld toevoegt, zijn te verwaarlozen. En jullie moeten me nageven dat hij, gezien zijn specifieke geestelijke en lichamelijke conditie, tot gruwelen in staat is die van veel meer verbeeldingskracht getuigen dan die van anderen.

Trouwens, toen Candy een jaar of acht was, kwam Roselle me bedanken omdat ik haar vier kinderen ter wereld had geholpen en omdat ik mijn mond had gehouden, zodat Satan niets van hun gezegende aanwezigheid op aarde wist. Dat zijn letterlijk haar woorden! En om blijk te geven van haar waardering gaf ze me een koffer vol geld, genoeg om mij in staat te stellen meteen met pensioen te gaan. Ik had geen idee waar ze dat geld vandaan had. Het geld dat Deeter en Elizabeth bij elkaar hadden gekregen, was al lang op. Daarom vertelde ze me iets over Candy’s gaven, niet veel, maar genoeg om me duidelijk te maken dat ze nooit gebrek aan geld had. Toen besefte ik voor het eerst dat die genetische ramp ook voordelen had.’

Fogarty hief zijn glas bourbon voor een heildronk die ze niet beantwoordden. ‘Op Gods ondoorgrondelijke wegen.’

Als de aartsengel die in de Openbaring van Johannes het eind van de wereld komt aankondigen, arriveerde Candy juist op het moment dat de hemelen zich openden en de regen als een stortvloed omlaag begon te komen, hoewel dit geen zwarte regen was, zoals de zondvloed van Armageddon zou zijn, en ook geen regen van vuur. Nog niet. Nog niet.

Hij dook in de duisternis op tussen twee ver uit elkaar staande straatlantaarns, bijna een blok van het huis van de dokter vandaan, om er zeker van te zijn dat de zachte trompetten die zijn komst altijd aankondigden niet in Fogarty’s bibliotheek te horen zouden zijn. Toen hij door de slaande regen naar het huis liep, geloofde hij dat zijn macht, die hem door God was gegeven, nu zo enorm was dat niets ter wereld hem kon beletten om te doen wat hij wilde.

‘In ’66 werd de tweeling geboren, en die was in lichamelijk opzicht even normaal als Frank,’ zei Fogarty, terwijl de regen plotseling tegen het raam begon te ratelen. ‘Daar was geen lol aan. Ik kon het eigenlijk niet geloven. Drie van de vier kinderen waren volkomen gezond. Ik had allerlei grappige afwijkingen verwacht – op zijn minst hazenlippen, misvormde schedels, gekloofde gezichten, verschrompelde ledematen of extra hoofden!’

Bobby pakte Julies hand vast. Hij had dat contact nodig.

Hij wilde daar weg. Hij voelde zich opgebrand. Hadden ze nog niet genoeg gehoord?

Maar dat was juist het probleem: hij wist niet wat ze nog te horen zouden krijgen, en in hoeverre ze iets aan die informatie zouden hebben.

‘Natuurlijk besefte ik, toen Roselle me die koffer vol geld bracht, dat de kinderen allemaal monsters waren, misschien niet in lichamelijk maar wel in geestelijk opzicht. En zeven jaar geleden, toen Frank haar doodde, kwam hij naar mij toe alsof ik hem iets verschuldigd was – begrip, bescherming. Hij vertelde me meer over hen dan ik wilde weten, te veel. In de twee jaar daarop kwam hij hier van tijd tot tijd terug. Hij dook op als een geest die verhaal bij me kwam zoeken. Maar ten slotte begreep hij dat hij hier niets te zoeken had, en hij bleef vijf jaar lang uit mijn leven. Tot vandaag, vanavond.’

Frank bewoog in zijn fauteuil. Hij ging in een andere houding zitten en hield zijn hoofd niet meer naar rechts maar naar links. Afgezien daarvan zat er niet meer leven in hem dan sinds ze de kamer waren binnengekomen. De oude man had gezegd dat Frank een paar keer was bijgekomen en dan erg spraakzaam was geweest, maar dat bleek niet uit zijn gedrag van het afgelopen half uur.

Julie, die het dichtst bij Frank zat, fronste haar wenkbrauwen en boog zich naar hem toe. Ze tuurde naar de rechterkant van zijn hoofd.

‘O mijn God.’

Ze zei die drie woorden met een sombere stem, zo koud als een vrieskist.

Met een kille huivering over zijn ruggengraat schoof Bobby op de bank tegen haar aan en keek langs haar naar de zijkant van Franks hoofd. Hij wou dat hij dat niet had gedaan. Probeerde een andere kant op te kijken. Kon dat niet.

Zolang Frank zijn hoofd schuin naar rechts had gehouden, bijna tegen zijn schouder aan, hadden ze zijn slaap niet kunnen zien. Nadat hij Bobby in het kantoor had achtergelaten en tegen zijn wil weer op reis was gegaan, was Frank blijkbaar naar een van die kraters teruggekeerd waar die kunstmatige insecten diamanten uitscheten. Zijn vlees zat van zijn slaap tot zijn kin onder de bulten, en op sommige plaatsen staken de ruwe edelstenen, die de bulten veroorzaakten, erdoorheen. De glimmende stenen waren met zijn huidweefsel samengesmolten. Om de een of andere reden had hij er een handvol van opgepakt om ze mee te nemen, maar toen hij zich reconstrueerde, had hij een fout gemaakt.

Bobby vroeg zich af welke schatten er in de zachte grijze materie binnen Franks schedel begraven lagen.

‘Ik heb dat ook gezien,’ zei Fogarty. ‘En kijk eens naar de palm van zijn rechterhand.’

Ondanks Julies protesten nam Bobby de mouw van Franks jasje tussen duim en wijsvinger en trok eraan tot hij de arm van de stoel had losgemaakt en de palm kon zien. Hij vond het fragment van de kakkerlak dat eens met zijn eigen schoen was samengesmolten. Tenminste, het leek hetzelfde. Het verhief zich uit het vlezige deel van Franks hand, met een glimmend dekschild en dode ogen die naar Franks wijsvinger omhoog staarden.

Candy liep in de regen om het huis heen en kwam langs een zwarte kat op een vensterbank. De kat draaide zijn kop naar hem toe en drukte zijn gezicht toen weer tegen de ruit.

Aan de achterkant van het huis liep hij vlug de veranda op en probeerde de achterdeur. Die zat op slot.

Een vaag blauw licht pulseerde uit zijn hand op het moment dat hij de knop vastpakte. Het slot verschoof, de deur ging open en hij stapte naar binnen.

Julie had genoeg gezien en gehoord, te veel.

Om van Frank vandaan te komen stond ze van de bank op en liep naar het bureau, waar ze naar haar glas met bourbon keek. Maar dat was geen antwoord. Ze was vreselijk moe en had grote moeite haar verdriet om Thomas te bedwingen. Het kostte haar zo mogelijk nog meer moeite om iets te begrijpen van het groteske familieverhaal dat Fogarty hun had verteld. Als ze nog meer bourbon nam, zou dat alles alleen maar ingewikkelder maken, hoe aanlokkelijk het geestrijk vocht ook was.

Ze zei tegen de oude man: ‘Welke kans maken we als we het tegen Candy opnemen?’

‘Geen enkele.’

‘Er moet een mogelijkheid zijn.’

‘Nee.’

‘Het moet kunnen.’

‘Waarom?’

‘Omdat hij niet mag winnen.’

Fogarty glimlachte. ‘Waarom niet?’

‘Omdat hij de schurk is, verdraaid nog aan toe! En wij zijn de goeien. Misschien zijn we niet perfect, niet helemaal zonder fouten, maar wij zijn echt wel de goeien. En daarom moeten we winnen, want als we niet winnen, is het hele spel volkomen zinloos.’

Fogarty leunde in zijn stoel achterover. ‘Dat is nou precies wat ik wil zeggen. Het is allemaal zinloos. Wij zijn niet goed, en wij zijn niet slecht, wij zijn gewoon vlees. We hebben geen ziel. Een stuk vlees hoeft niet op transcendentale verheffing te rekenen, net zomin als je zou verwachten dat een hamburger die je opeet naar de Hemel gaat.’

Ze had nog nooit iemand zo gehaat als Fogarty op dat moment, niet alleen omdat hij zo zelfvoldaan en onsympathiek was, maar ook omdat ze in zijn verhaal iets herkende dat gevaarlijk dicht bij de dingen kwam die ze in het motel, toen ze van Thomas’ dood hadden gehoord, tegen Bobby had gezegd. Ze had gezegd dat het geen zin had om dromen te hebben, dat ze nooit uitkwamen, dat de dood altijd op de loer lag, ook als je het geluk had gevonden. En een hekel hebben aan het leven, alleen omdat het vroeg of laat tot de dood zou leiden … nou, dat was hetzelfde als zeggen dat mensen alleen maar vlees waren.

‘Wij hebben alleen genot en pijn,’ zei de oude arts. ‘Daarom maakt het niet uit wie goed is en wie slecht, wie wint en wie verliest.’

‘Wat is zijn zwakheid?’

‘Voor zover ik weet, heeft hij die niet.’ Fogarty scheen de hopeloosheid van hun positie wel aangenaam te vinden. Als hij in het begin van de jaren veertig de geneeskunde beoefende, moest hij tegen de tachtig lopen, al zag hij er jonger uit. Hij was zich er scherp van bewust hoe weinig tijd hem nog restte, en hij koesterde ongetwijfeld wrok tegen mensen die jonger waren. Voor iemand met zo’n ijskoude levenshouding moest het wel amusant zijn dat zij door Candy Pollard werden omgebracht. ‘Helemaal geen zwakheid.’

Bobby probeerde daar iets tegenin te brengen. ‘Je zou kunnen zeggen dat zijn zwakheid in zijn hoofd zit, in zijn verknipte psychische conditie.’

Fogarty schudde zijn hoofd. ‘Daar zou ik op zeggen dat hij van zijn verknipte psychische conditie zijn kracht heeft gemaakt. Hij heeft dat idee dat hij het instrument van Gods wraak is, gebruikt om zich te wapenen tegen neerslachtigheid en onzekerheid en wat hem verder nog in moeilijkheden zou kunnen brengen.’

Frank, in de fauteuil, ging abrupt rechtop zitten en schudde zich heen en weer alsof hij zijn geestelijke verwarring afschudde, zoals een hond water uit zijn doorweekte vacht schudde als hij uit de regen kwam. Hij zei: ‘Waar … Waarom ben ik … Is het … is het … is het …?’

‘Is het wát, Frank?’ vroeg Bobby.

‘Is het begonnen?’ zei Frank. Het was of zijn ogen langzaam helderder werden. ‘Is het eindelijk begonnen?’

‘Is wát eindelijk begonnen, Frank?’

Zijn stem werd schor. ‘De dood. Is het eindelijk begonnen?’

Candy was stilletjes door het huis geslopen en bevond zich nu op de gang die naar de bibliotheek leidde. Toen hij naar de open deur aan de linkerkant liep, hoorde hij stemmen, en toen hij een daarvan als die van Frank herkende, kon hij zich nauwelijks in bedwang houden. Volgens Violet was Frank verzwakt. Hij had zijn telekinetische gaven nooit goed onder controle gehad. Dat was de reden waarom Candy de hoop had gekoesterd dat hij hem op een dag te vlug af zou zijn en hem kon afmaken voordat hij naar een veilige plaats kon reizen. Misschien was het ogenblik van triomf nu eindelijk aangebroken. Toen hij bij de deur was aangekomen, zag hij de rug van een vrouw. Hij kon haar gezicht niet zien, maar was er zeker van dat het dezelfde was die zo’n gelukzalige uitstraling in Thomas’ geest had gehad. Voorbij haar zag hij Frank, en hij zag Frank zijn ogen wijd opensperren zodra die hem zag. Als de moedermoordenaar in mentaal opzicht zo erg was verzwakt dat hij zich niet meer bovennatuurlijk buiten Candy’s bereik kon brengen, zoals Violet had gezegd, zette hij die zwakheid nu van zich af. Hij zag eruit alsof hij lang voordat Candy een hand op hem kon leggen in het niets zou verdwijnen.

Candy was van plan geweest de bibliotheek plat te gooien met een golf van energie die hij door de deuropening voor zich uit zou werpen. Daarmee zou hij de boeken in brand steken en de lampen verbrijzelen, en hij zou dat doen om de Dakota’s en dokter Fogarty in verwarring te brengen, zodat hij de kans kreeg om regelrecht op Frank af te gaan. Maar nu zag hij zich gedwongen van plan te veranderen, want zijn broer was al begonnen te trillen en kon ieder moment verdwijnen.

Hij stormde de kamer in en greep de vrouw vast. Hij sloeg zijn rechterarm om haar hals en rukte haar hoofd naar achteren, zo heftig dat zij en de twee mannen meteen begrepen dat hij in een oogwenk haar nek kon breken, wanneer hij maar wilde. Desondanks schopte ze met een van haar voeten naar achteren en schraapte met de hak van haar schoen over zijn scheenbeen, stampte op zijn voet, en dat deed gruwelijk pijn. Het was een manoeuvre uit een of andere vechtsport, en aan de manier waarop ze hem uit zijn evenwicht probeerde te brengen kon hij merken dat ze veel met dat soort dingen geoefend had. Daarom trok hij haar hoofd weer achterover, nog heftiger, en drukte zo hard op haar luchtpijp dat ze moest inzien dat verzet gelijkstond met zelfmoord.

Fogarty keek vanuit zijn stoel toe, wel enigszins geschrokken maar niet voldoende om overeind te komen, en de man kwam met een pistool in zijn hand van de sofa, de revolverheld, maar Candy maakte zich niet druk om hem. Zijn aandacht was op Frank gericht, die uit zijn stoel was gekomen en de indruk wekte dat hij onmiddellijk zou verdwijnen, naar Punaluu en Kyoto en een heleboel andere plaatsen.

‘Niet doen, Frank!’ zei hij op scherpe toon. ‘Niet weglopen. Het wordt tijd dat we de rekening vereffenen, tijd dat je boete doet voor wat je onze moeder hebt aangedaan. Je komt naar het huis en aanvaardt Gods straf en maakt er vanavond een eind aan. Ik ga daar met dit kreng naartoe. Ze probeerde je te helpen, denk ik, dus misschien wil je haar niet zien lijden.’

De man ging iets krankzinnigs doen. Het bracht hem in alle staten dat hij Julie in Candy’s greep zag. Hij zocht naar een schietpositie, een mogelijkheid om Candy te treffen zonder haar te raken, en hij zou misschien zelfs een schot op Candy’s hoofd wagen, al stond Candy half achter de vrouw weggedoken. Tijd om hier weg te gaan.

‘Kom naar het huis,’ zei hij tegen Frank. ‘Je gaat naar de keuken, laat er door mij een eind aan maken, en ik laat haar los. Dat zweer ik je bij de naam van onze moeder, ik laat haar gaan. Maar als je er niet binnen vijftien minuten bent, leg ik dit kreng op de tafel en dan doe ik me aan haar tegoed, Frank. Wil je dat ik haar tot me neem nadat ze jou probeerde te helpen, Frank?’

Op het moment dat Candy verdween, meende hij een schot te horen. Hoe dan ook, dat was te laat. Hij reconstrueerde zichzelf in de keuken van het huis aan Pacific Hill Road, met Julie Dakota nog in de kromming van zijn arm geklemd.

56

Bobby, niet bang meer om Frank aan te raken, greep diens jasje vast en duwde hem met zijn rug tegen de blinden voor de ramen van de bibliotheek. ‘Je hebt hem gehoord, Frank. Niet vluchten. Vlucht deze keer niet, of ik hou me aan je vast en laat je nooit meer los, waar je me ook heen brengt, dat zweer ik je, je zult willen dat je je aan Candy had overgeleverd en niet aan mij.’ Hij smakte Frank tegen de blinden om zijn woorden kracht bij te zetten, en achter zich hoorde hij Lawrence Fogarty zacht lachen.

Bobby zag de angst en verwarring in de ogen van zijn cliënt en realiseerde zich dat hij met dreigementen nooit zijn doel zou bereiken. Integendeel, dreigementen zouden Frank zo bang maken dat hij zou vluchten, ook al zou hij Julie eigenlijk wel willen helpen. Erger nog, door meteen zijn toevlucht tot geweld te nemen behandelde hij Frank niet als een mens, maar als vlees, en bevestigde als het ware de verdorven filosofie waardoor die corrupte oude arts zich zijn hele leven had laten leiden. Dat was bijna even ondraaglijk als wanneer hij Julie zou verliezen.

Hij liet Frank los.

‘Het spijt me. Zeg, het spijt me. Ik was mezelf niet.’

Hij bestudeerde Franks ogen, zocht naar een teken dat er in diens beschadigde hersenen nog genoeg verstand was overgebleven om de situatie te bevatten. Hij zag angst, pure verschrikkelijke angst, en hij zag een eenzaamheid die hem bijna aan het huilen bracht. Hij zag ook een hopeloos verloren blik in die ogen, ongeveer als de blik die Thomas soms in zijn ogen had gehad als ze hem hadden meegenomen voor een uitstapje buiten Cielo Vista, ‘uit in de wereld’, zoals hij dat had genoemd.

In het besef dat er misschien al twee minuten van Candy’s termijn van vijftien minuten waren verstreken pakte Bobby, die nu zijn uiterste best deed om kalm te blijven, Franks rechterhand vast, draaide hem met de palm naar boven en dwong zich de dode kakkerlak aan te raken die nu in het zachte witte vlees van de man was geïntegreerd. Het insect voelde hard en droog aan, maar hij liet niets van zijn walging blijken.

‘Doet dit pijn, Frank? Die tor is daar tussen je cellen gaan zitten. Doet dat pijn?’

Frank keek hem aan en schudde ten slotte zijn hoofd. Nee. Aangemoedigd door die reactie, hoe vluchtig die ook was, legde Bobby voorzichtig zijn vingertop op Franks rechterslaap. De kostbare edelstenen voelden alsnog niet opengebarsten puisten of kankergezwellen aan.

‘Doet het hier pijn, Frank? Heb je pijn?’

‘Nee,’ zei Frank, en Bobby’s hart bonkte van opwinding, want Frank had nu voor het eerst gesproken.

Uit een zak van zijn spijkerbroek haalde Bobby een opgevouwen papieren zakdoekje en veegde voorzichtig het speeksel weg dat nog op Franks kin glinsterde.

Frank knipperde met zijn ogen en keek Bobby niet meer zo wazig aan.

Achter Bobby zat Fogarty nog steeds in de leren stoel aan het bureau, misschien met een glas bourbon in zijn hand en bijna zeker met die ergerlijke zelfvoldane glimlach op zijn gezicht. Hij zei: ‘Nog twaalf minuten.’

Bobby negeerde de arts. Hij bleef zijn cliënt aankijken, met zijn vingertoppen nog op diens slaap, en zei met een kalme stem: ‘Je hebt een moeilijk leven gehad, nietwaar? Jij was de enige die normaal was, tot op zekere hoogte, en als kind wilde je er op school altijd bij horen, nietwaar, zoals je zusters en broer nooit zouden kunnen. En het duurde een hele tijd voor je besefte dat je droom nooit zou uitkomen, dat je er nooit bij zou horen, hoe normaal je ook was in vergelijking met de rest van je familie. Je zou altijd uit dat vervloekte huis komen, uit die beerput, en daardoor zouden de mensen je nooit accepteren. Misschien zagen ze de smet op je hart niet, misschien kenden ze je duistere herinneringen niet, maar jij zag het, en jij had die herinneringen, en je voelde je minderwaardig omdat je uit die verschrikkelijke familie kwam. Toch was je thuis ook een buitenstaander, te normaal om erbij te horen, te gevoelig voor de nachtmerrie die het leven daar was. Daarom ben je je hele leven alleen geweest.’

‘Mijn hele leven,’ zei Frank. ‘En dat zal altijd zo blijven.’

Hij zou nu niet verdwijnen. Bobby wist het zeker.

‘Frank, ik kan je niet helpen. Niemand kan dat. Dat is een harde waarheid, maar ik wil niet tegen je liegen. Ik zal je niet bedriegen of onder druk zetten.’

Frank zei niets, maar hij bleef Bobby aankijken.

‘Tien minuten,’ zei Fogarty.

‘Het enige dat ik voor je kan doen, Frank, is je laten zien hoe je leven eindelijk een betekenis kan krijgen, hoe je er met waardigheid een eind aan kunt maken en misschien zelfs rust kunt vinden in de dood. Ik heb een idee, een manier waarop je Candy misschien kunt doden en Julie misschien kunt redden, en als je dat kunt, zul je een held zijn. Wil je met me meegaan, Frank, en naar me luisteren, en voorkomen dat Julie sterft?’

Frank zei niet ja, maar hij zei ook niet nee. Bobby besloot moed te putten uit dat laatste.

‘We moeten op weg, Frank. Maar je moet niet proberen je bovennatuurlijk naar het huis te verplaatsen, want dan kun je het niet meer beheersen en ga je van de ene plek naar de andere. We nemen mijn auto. We kunnen er in vijf minuten zijn.’

Bobby pakte de hand van zijn cliënt. Hij nam met opzet de hand waarin de kakkerlak zat, in de hoop dat Frank zich zou herinneren dat hij bang voor insecten was. Het feit dat hij ondanks zijn fobie die hand vastpakte, was een blijk van zijn oprechtheid.

Ze liepen de kamer door naar de deur.

Fogarty kwam uit zijn stoel en zei: ‘Jullie gaan de dood tegemoet, weet je.’

Zonder een blik naar de arts achterom te werpen zei Bobby: ‘Nou, jij bent de jouwe al tientallen jaren geleden tegemoet gegaan.’

Hij en Frank liepen de regen in en waren doorweekt toen ze in de auto stapten.

Toen Bobby achter het stuur zat, keek hij op zijn horloge. Ze hadden minder dan acht minuten.

Hij vroeg zich af waarom hij Candy had geloofd toen die zei dat hij vijftien minuten zou wachten, en hoe hij er zo zeker van kon zijn dat die krankzinnige haar keel nog niet had opengereten.

De goten stroomden over, en een plotselinge windvlaag joeg wervelingen van zilverig glinsterende regen voor zijn koplampen langs. Terwijl hij door de straten reed waar de regen op neersloeg, op weg naar Pacific Hill Road, legde hij uit dat Frank, door zichzelf op te offeren, de wereld van Candy kon verlossen en het kwaad van zijn moeder kon vernietigen, zoals hij vergeefs had geprobeerd toen hij haar met een bijl van het leven had beroofd. Het was een eenvoudig plan. Zelfs in de weinige minuten die ze hadden voordat hij voor het roestige ijzeren hek tot stilstand kwam, kon hij het meermalen uitleggen.

Frank reageerde op niets van wat Bobby zei. Het was onmogelijk na te gaan of hij begreep wat hem te doen stond – en of hij er zelfs maar een woord van had begrepen. Hij staarde recht voor zich uit, zijn mond open, en soms ging zijn hoofd heen en weer, heen en weer, in het ritme van de ruitenwissers, alsof hij naar Jackie Jaxx’ kristal keek dat heen en weer ging aan zijn gouden ketting.

Toen ze uit de auto stapten en het hek passeerden, en naar het vervallen huis toeliepen, met minder dan twee minuten voordat Candy’s termijn was verstreken, moest Bobby er maar het beste van hopen.

Toen Candy haar in de smerige keuken had gebracht en op een van de stoelen had gedrukt en haar losliet, greep Julie meteen naar de revolver in de schouderholster onder haar corduroy jasje. Maar hij was te snel voor haar en rukte het wapen uit haar hand, waarbij hij twee van haar vingers brak.

De pijn was folterend en kwam boven op de pijn in haar nek en keel die ze had opgelopen toen hij haar bij Fogarty zo ruw had vastgegrepen, maar ze vertikte het om te huilen of te klagen. In plaats daarvan sprong ze, toen hij zich van haar afwendde om de revolver in een la te doen waar zij niet bij kon komen, van de stoel op en sprintte naar de deur.

Hij ving haar, tilde haar van de vloer, draaide haar om en smakte haar zo hard op de keukentafel dat ze bijna het bewustzijn verloor. Hij bracht zijn gezicht dicht bij het hare en zei: ‘Jij zult me goed smaken, zoals Clints vrouw, al die vitaliteit in je aderen, al die energie. Ik wil voelen hoe je in mijn mond spuit.’

Dat ze zich zo heftig verzette, was niet een kwestie van moed maar van angst, voor een deel veroorzaakt doordat ze bovennatuurlijk verplaatst was, een ervaring die ze nooit meer hoopte mee te maken. Nu hij zijn lippen tot vlak bij de hare liet zakken en ze zijn vieze adem rook, werd haar angst dubbel zo groot. Ze kon zijn blauwe ogen niet ontwijken en vond dat het de ogen waren die Satan zou hebben, niet donker als de zonde, niet rood als de vuren in de hel, niet krioelend van de maden, maar glorieus en prachtig blauw – en verstoken van ieder mededogen.

Als alle menselijke wreedheid die mensen ooit hadden bezeten in één persoon kon worden samengebundeld, als alle bloeddorst en gewelddadigheid van de menselijke soort in één monsterlijk mens kon worden belichaamd, dan zou die eruitzien als Candy Pollard op dat moment. Toen hij zich eindelijk van haar terugtrok, als een opgerolde slang die op het laatste moment van zijn bloeddorstige intenties afzag, en toen hij haar van de tafel trok en weer op de stoel duwde, was ze misschien voor het eerst in haar leven doodsbang. Ze wist dat als ze opnieuw verzet bood, hij haar ter plekke zou doden en zich met haar zou voeden.

Toen zei hij iets verbijsterends: ‘Later, als ik met Frank klaar ben, zul jij me vertellen waar Thomas zijn macht vandaan had.’

Ze was zo bang voor hem dat het haar moeite kostte iets uit te brengen. ‘Macht? Wat bedoel je?’

‘Hij is de enige buiten mijn familie die ik ooit heb ontmoet. Het Slechte Ding, noemde hij me. En hij bleef me telepathisch volgen, omdat hij wist dat jij en ik elkaar vroeg of laat zouden tegenkomen. Hoe kan hij bijzondere gaven hebben gehad als hij niet uit een maagdelijke moeder is geboren? Later zul jij me dat uitleggen.’

Terwijl ze daar zat, te bang om te huilen of te beven, als het ware in de stilte voor de storm, en haar gewonde hand met de andere vasthield, kreeg ze ook nog iets verbazingwekkends te horen. Thomas? Telepathisch begaafd? Kon het waar zijn dat zij al die tijd het gevoel had dat ze voor hem moest zorgen terwijl hij in werkelijkheid tot op zekere hoogte voor haar zorgde?

Ze hoorde een vreemd geluid van de voorkant van het huis komen. Even later renden minstens twintig katten de keuken in, hun staarten over elkaar heen zwiepend.

Tegelijk met de katten kwam de Pollard-tweeling, met lange benen en op blote voeten, de een in een slipje en een rood T-shirt, de ander in een slipje en een wit T-shirt, even lenig en soepel als de katten. Ze waren zo bleek als geesten, maar er was niets zachts of zwaks aan hen. Ze waren slank en vitaal, vervuld van die strakgespannen energie die katten ook altijd onmiskenbaar hebben, zelfs wanneer ze loom in de zon liggen. In sommige opzichten waren ze etherisch, en toch waren ze tegelijk aards en sterk, hevig sensueel. Hun aanwezigheid in het huis moest de onnatuurlijke spanningen van hun broer wel hebben versterkt, hun broer die voor zover het testikels betrof dubbel mannelijk was maar de essentiële uitlaatklep voor zijn viriliteit moest ontberen.

Ze naderden de tafel. Een van hen keek strak naar Julie, terwijl de ander zich aan haar zuster vastklampte en haar ogen afwendde. De moedigste van de twee zei: ‘Ben jij Candy’s vriendin?’ Er klonk onmiskenbare spot aan het adres van haar broer in haar vraag door.

‘Hou je mond,’ zei Candy.

‘Als je niet zijn vriendin bent,’ zei de moedige met een stem zo zacht als ruisende zijde, ‘dan kun je met ons mee naar boven gaan. We hebben een bed, de katten zullen het niet erg vinden, en ik denk dat je mij wel zou bevallen.’

‘Zeg niet zulke dingen in het huis van je moeder,’ zei Candy heftig. Zijn woede was echt, maar Julie kon zien dat zijn zuster hem uit zijn evenwicht bracht.

Beide vrouwen, zelfs de verlegen zuster, straalden iets wilds uit, alsof ze alles zouden doen wat in hen opkwam, hoe ver het ook ging, zonder scrupules of remmingen.

Julie was bijna even bang voor hen als voor Candy.

Aan de voorkant van het huis werd geklopt. Het galmde boven het bulderen van de regen op het dak uit.

Als één kat renden de katten de keuken uit, door de gang naar de voordeur, en nog geen minuut later kwamen ze als escorte van Bobby en Frank terug.

Toen Bobby de keuken binnenkwam, was hij vervuld van dankbaarheid – hij was God en zelfs Candy dankbaar – omdat hij zag dat Julie nog leefde. Ze zag er ontredderd uit, bleek van angst en pijn, maar hij had haar nooit mooier gevonden dan op dat moment.

Ze had er ook nooit zo angstig en onzeker bij gezeten, en ondanks het wilde koor van emoties dat in hem aanzwol, kon hij daar verdrietig en woedend om zijn.

Hoewel hij nog steeds hoopte dat Frank hen zou helpen, was Bobby bereid geweest zijn revolver te gebruiken, als het niet anders kon of als zich een onverwachte gelegenheid voordeed. Maar zodra hij de kamer binnenkwam, zei de krankzinnige: ‘Haal je wapen uit je holster en doe de patronen eruit.’

Toen Bobby was binnengekomen, was Candy achter Julies stoel gaan staan en had hij een hand op haar keel gelegd, zijn vingers gekromd als klauwen. Omdat hij zo onmenselijk sterk was, kon hij zonder enige twijfel haar keel binnen enkele seconden verscheuren. Bobby nam de Smith & Wesson uit zijn schouderholster en ging er, om duidelijk te maken dat hij het wapen niet zou gebruiken, uiterst voorzichtig mee om. Hij klapte de cilinder opzij, schudde de vijf patronen op de vloer en legde de revolver op het aanrecht.

Candy Pollards opwinding groeide met de seconde, vanaf het moment dat Bobby en Frank waren binnengekomen. Hij haalde nu zijn hand van Julies keel weg, ging een stap van haar vandaan en keek Frank triomfantelijk aan.

Voor zover Bobby kon zien, was die triomf niet aan Frank besteed. Frank was bij hen in de keuken – maar hij was er tegelijk ook niet. Als hij zich bewust was van alles wat er gebeurde en de betekenis daarvan begreep, slaagde hij er goed in een totaal andere indruk te wekken.

Candy wees naar de vloer bij zijn voeten en zei: ‘Kniel hier neer, moedermoordenaar.’

De katten vluchtten weg van het deel van het gebarsten linoleum dat door de krankzinnige werd aangewezen.

De tweeling stond er nonchalant bij, maar ze waren zichtbaar gefascineerd. Bobby zag datzelfde bij de katten: ze deden zich onverschillig voor, maar staken hun oren omhoog. Dat Violet en Verbina hevig geïnteresseerd waren, was te zien aan het kloppen van hun slapen en ook, een obsceen teken, aan de verheffing van hun tepels tegen de stof van hun T-shirts.

‘Ik zei dat je hier moest neerknielen,’ herhaalde Candy. ‘Of wil je de enige mensen verraden die in de afgelopen zeven jaar een hand hebben uitgestoken om je te helpen? Kniel neer, of ik dood de Dakota’s, alle twee, nu meteen.’

Candy had niet de uitstraling van een psychopaat maar die van een waarlijk bovenmenselijk wezen. Het was of hij ongekende krachten in zich borg.

Frank kwam een stap naar voren, bij Bobby vandaan.

Nog een stap.

Toen bleef hij staan en keek om naar de katten, alsof iets aan hen hem verbaasde.

Bobby zou nooit weten of Frank de bloederige gevolgen van zijn woorden bewust uitlokte, of dat zijn woorden zorgvuldig voorbereid waren, of dat hij in zijn verbijstering maar wat zei en net zo goed als de anderen verrast werd door het tumult dat volgde. Hoe dan ook, hij keek met gefronste wenkbrauwen naar de katten, keek op naar de moedigste van de tweeling en zei: ‘Ah, dus moeder is hier nog? Is ze nog hier bij ons in het huis?’

De tweeling verstijfde, maar de moedigste ontspande zich bijna meteen weer, alsof Franks vraag haar de moeite bespaarde om met het doen van de onthulling op het juiste moment te wachten. Ze keek Candy aan met de subtielste glimlach die Bobby ooit had gezien: een spottende glimlach, maar ook de uitnodiging van een minnares, aarzelend van angst maar tegelijk uitdagend, heet van begeerte, koel van afgrijzen, en bovenal wild, zo wild en woest als de uitdrukking op het gezicht van ieder wezen dat door de velden en bossen van de wereld zwierf.

Toen Candy haar zag glimlachen, keek hij terug met zoveel afschuw en ongeloof dat het voor het eerst even leek of hij menselijk was. ‘Nee,’ zei hij.

De glimlach van de moedigste van de tweeling werd breder. ‘Toen jij haar had begraven, hebben wij haar opgegraven. Ze is nu deel van ons, en dat zal ze altijd zijn, deel van ons, deel van ons en de katten.’

De katten zwiepten met hun staart en keken naar Candy.

De kreet die zich uit hem wrong, was niet menselijk meer, en de snelheid waarmee hij op de moedigste van de tweeling afvloog ging alle begrip te boven. Hij dreef haar met zijn lichaam tegen de koelkast, verpletterde haar daar tegenaan, greep haar met zijn rechterhand bij haar gezicht en smakte haar hoofd tegen het vergeelde, geëmailleerde oppervlak, en daarna nog een keer. Vervolgens tilde hij haar van de vloer, zijn handen om haar smalle taille, en probeerde met haar te gooien zoals een driftig kind een pop van zich af gooit, maar vlug als een kat sloeg ze haar lenige benen om zijn middel, de enkels achter zijn rug in elkaar grijpend. Ze bereed hem met haar borsten voor zijn gezicht. Hij beukte met zijn vuisten op haar in, maar ze wilde niet loslaten. Ze hield zich aan hem vast tot de vuistslagen niet meer op haar neerregenden. Toen verslapte haar greep op hem en gleed ze zover omlaag dat haar bleke keel ter hoogte van zijn mond kwam. Hij greep de gelegenheid die ze hem bood meteen aan en scheurde het leven met zijn tanden uit haar weg.

De katten piepten afschuwelijk, ditmaal niet als één kat, en vluchtten in verschillende richtingen de keuken uit.

De geluiden van Candy’s gekwelde kreten en de griezelig erotische kreten van zijn zuster galmden door de keuken. Binnen een minuut onttrok Candy alle leven aan zijn zuster. Noch Bobby noch Julie deed een poging om tussenbeide te komen, want het was duidelijk dat ze, deden ze dat wel, als het ware in het hart van een wervelwind sprongen en hun daad met de dood zouden bekopen terwijl de storm onverminderd voortging. Frank stond erbij met die eigenaardige, in zichzelf gekeerde houding die ze inmiddels van hem gewend waren. Candy wendde zich onmiddellijk tot de verlegen helft van de tweeling en vernietigde haar nog sneller, omdat ze geen weerstand bood. Toen de psychotische reus zijn beestachtig vermoorde zuster had laten vallen, volgde Frank eindelijk het bevel op dat hij gekregen had. Hij maakte de afstand tussen hem en Candy kleiner en verraste zijn broer door zijn hand vast te pakken. Meteen daarop verdween Frank, zoals Bobby had gehoopt, en nam Candy met zich mee, niet op diens eigen kracht maar ais duopassagier, zoals Bobby ook met Frank mee was gereisd.

Na al dat tumult trad een schokkende stilte in.

Zwetend, zichtbaar ziek van datgene waarvan ze getuige was geweest, schoof Julie haar stoel achteruit. De houten poten gingen met schokjes over het linoleum.

‘Nee,’ zei Bobby, en hij ging vlug naar haar toe, boog zich over haar heen, wilde dat ze ging zitten. Hij pakte haar niet verwonde hand. ‘Wacht, nog niet, daar blijven zitten.’

De holle fluittonen.

Een wervelende windvlaag.

‘Bobby,’ zei ze in paniek. ‘Ze komen terug, laten we gaan, laten we maken dat we hier wegkomen zolang we nog de kans hebben.’

Hij drukte haar op de stoel. ‘Niet kijken. Ik moet kijken om er zeker van te zijn dat Frank het heeft begrepen, jij hoeft niet te kijken.’

De atonale muziek zwol weer aan, en de wind bracht de lucht van het bloed van de dode vrouwen in beroering.

‘Waar heb je het over?’ wilde ze weten.

‘Doe je ogen dicht.’

Ze deed haar ogen natuurlijk niet dicht, want ze was nooit iemand geweest die haar ogen afwendde of van iets weg vluchtte.

De Pollards kwamen terug van het korte bezoek dat ze samen hadden afgelegd, misschien op een verre plaats als de Fuji, misschien zo dichtbij als het huis van dokter Fogarty, en waarschijnlijk zelfs op verscheidene plaatsen. De truc had de grootste kans van slagen als er roekeloos snel en vaak werd gereisd, dat had Bobby in de auto aan Frank uitgelegd. De broers waren niet meer twee van elkaar te onderscheiden personen, want ze waren op hun reizen door Franks bewustzijn geleid, en zijn vermogen om zich foutloos te verplaatsen ging snel achteruit. Ze waren in biologisch opzicht nog inniger samengesmolten dan een Siamese tweeling. Franks linkerarm verdween in Candy’s rechterzij, alsof hij hem daarin had gestoken om in de inwendige organen van zijn broer te graaien. Candy’s rechterbeen was met Franks linker versmolten, zodat ze samen nog maar drie benen hadden om op te staan.

Er waren nog meer vreemde dingen, maar dit was het enige dat tot Bobby doordrong voordat ze weer verdwenen. Frank moest in beweging blijven, hij moest de leiding houden, hij mocht Candy niet de kans geven zijn eigen kracht te gebruiken. Dat moest net zolang doorgaan tot ze geen van beiden meer zichzelf konden worden. Julie besefte wat er gebeurde. Ze zat roerloos op haar stoel, haar gebroken hand op haar schoot, en hield zich met haar andere hand stevig aan Bobby vast. Hij wist dat ze het begreep: Frank offerde zich voor hen op, en het minste dat ze voor hem konden doen, was getuige zijn van zijn moed, zoals ze Thomas en Hal en Clint en Felina ook altijd in hun herinnering zouden houden.

Dat was een van de meest fundamentele plichten die goede vrienden en familieleden aan elkaar verschuldigd waren: ze hielden de vlam van de herinnering brandende, opdat niemands dood betekende dat hij onmiddellijk van de wereld was verdwenen. In zekere zin zouden de overledenen na hun dood blijven voortbestaan, tenminste zolang degenen die van hen hadden gehouden nog leefden. Zulke herinneringen waren een belangrijk wapen tegen de chaos van leven en dood, een manier om een zekere continuïteit van generatie op generatie zeker te stellen, een bevestiging van orde en van de zin van het leven. Fluittonen, wind: de broers kwamen terug van een nieuwe serie verplaatsingen, en inmiddels waren ze in feite één wezen geworden, een samensmelting waarvan de biologische chaos onherstelbaar was. Het lichaam was groot, meer dan twee meter lang, breed en kolossaal, want het bevatte de massa van hen beiden. Het ene hoofd had een gezicht uit een nachtmerrie: Franks bruine ogen stonden helemaal verkeerd ten opzichte van elkaar; daartussenin gaapte een scheve mond op de plaats waar een neus had moeten zitten, en op de linkerwang zat een tweede mond. Twee gefolterde, gillende stemmen schalden door de keuken. Op de borst zat ook een gezicht, zonder mond maar met twee oogkassen, met in een daarvan een starend oog zo blauw als dat van Candy. De andere kas was gevuld met tanden. Het slaphangende beest verdween en kwam binnen een minuut nog een keer terug. Ditmaal was het een vormloze massa, op sommige plaatsen donker en op andere afzichtelijk roze, doorstoken met botfragmenten, begroeid met plukjes haar, dooraderd met bloedvaten die in verschillende ritmen klopten. Inmiddels had Frank blijkbaar een bezoek gebracht aan dat steegje in Calcutta of een dergelijke stad, want hij had tientallen kakkerlakken meegebracht, en ook ratten; ze zaten overal in de lichaamsmassa en vervuilden en desintegreerden Candy’s vlees nog eens extra. Hij zou zich nooit meer kunnen reconstrueren. De monsterlijke en blijkbaar niet meer functionerende lichaamsmassa viel op de vloer, plopte en huiverde en bleef ten slotte stilliggen. Sommige van de ratten en insecten bleven wriemelen om los te komen, maar omdat ze onlosmakelijk met de dode massa waren verbonden, zouden zij ook spoedig aan hun eind komen.

57

Het was een eenvoudig huis op een deel van de kust dat nog niet in de mode was gekomen. De achterveranda keek uit op de zee, en houten treden leidden naar een met struiken begroeide tuin die bij het strand eindigde. Er stonden daar twaalf palmbomen.

De huiskamer was ingericht met een paar stoelen, een tweezitsbank, een salontafel en een Wurlitzer 950 met platen uit het bigbandtijdperk. De vloer was van geloogd eikenhout, helemaal glad, en soms schoven ze het meubilair tegen de muren, rolden het tapijt op, toetsten een paar nummers op de jukebox in en dansten met elkaar. Dat was vooral ’s avonds.

Als ze ’s morgens niet de liefde bedreven, namen ze in de keuken receptenboeken door en maakten iets lekkers klaar, of zaten gewoon koffie te drinken bij het raam en praatten en keken naar buiten.

Ze hadden boeken en kaarten, belangstelling voor vogels en dieren langs de kust, goede en slechte herinneringen, en altijd elkaar.

Soms spraken ze over Thomas en vroegen zich af welke gaven hij had gehad die hij zijn hele leven geheim had gehouden. Ze zei dat het je nederig stemde als je daaraan dacht. Het liet je beseffen dat alles en iedereen gecompliceerder en mysterieuzer was dan je ooit kon weten.

Om van de politie af te komen hadden ze toegegeven dat ze een opdracht hadden aangenomen van een zekere Frank Pollard in El Encanto Heights, die geloofde dat zijn broer James hem vanwege een misverstand wilde doden. Ze zeiden dat James volgens hen een volslagen psychopaat was die hun personeelsleden en Thomas had vermoord, alleen omdat zij een poging hadden gedaan de problemen tussen de broers op te lossen. Dus toen het huis van de Pollards werd gevonden, afgebrand met behulp van benzine, en er later een verwarrend aantal stoffelijke resten werd aangetroffen, kreeg de politie geleidelijk minder belangstelling voor Dakota & Dakota. Aangenomen werd dat James Pollard zijn zusters en zijn broer ook had vermoord en momenteel op de vlucht was, gewapend en gevaarlijk.

Het beveiligingsbureau was verkocht. Ze misten het niet. Julie had niet meer het gevoel dat ze de wereld kon redden, en hij hoefde niet meer te zorgen dat haar niets overkwam.

Geld, nog een paar rode diamanten en veel goede woorden hadden Dyson Manfred en Roger Gavenall ervan overtuigd dat ze er goed aan deden een andere bron voor de biologisch vervaardigde tor te verzinnen, wanneer ze uiteindelijk hun artikel daarover publiceerden. Zonder de medewerking van Dakota & Dakota zouden ze trouwens nooit hebben geweten waar het ding werkelijk vandaan kwam. Op de zolder van het strandhuis bewaarden ze de dozen en zakken vol geld die ze van Pacific Hill Road hadden meegebracht. Candy en zijn moeder hadden, ter compensatie van de chaos die hun leven was, miljoenen dollars opgeslagen in een slaapkamer op de bovenverdieping, precies zoals Bobby en Julie al hadden vermoed voordat ze naar El Encanto Heights gingen. Op de zolder van het strandhuis lag maar een klein deel van de schat van de Pollards, maar het was toch meer dan twee mensen konden uitgeven. De rest was vernietigd, toen ze het huis aan Pacific Hill Road in brand hadden gestoken.

Na verloop van tijd zag Bobby in dat hij, ook al had hij soms duistere gedachten en egoïstische motieven, toch een goed mens kon zijn. Ze zei dat het een rijpingsproces was, en dat het niet zo erg was om buiten Disneyland te leven tegen de tijd dat de middelbare leeftijd naderde. Ze zei dat ze graag een hond wilde.

Hij zei, goed, als we het eens worden over het ras.

Ze zei, jij moet zijn poep opruimen.

Hij zei, jij moet zijn poep opruimen. Ik zorg voor het aaien.

Ze zei dat ze zich die avond in Santa Barbara had vergist, toen ze had gezegd dat dromen nooit uitkwamen. Het gebeurde de hele tijd dat ze uitkwamen. Het probleem was dat je je zinnen soms op een bepaalde droom had gezet en daardoor alle andere dromen vergat: bijvoorbeeld dat ze hem had gevonden, en dat hij van haar hield.

Op een dag vertelde ze hem dat ze een baby verwachtte. Hij hield haar een hele tijd tegen zich aan voordat hij de woorden kon vinden waarmee hij uiting kon geven aan zijn geluk. Ze kleedden zich voor een diner met champagne in de Ritz, maar besloten toen het toch liever thuis te vieren, op de veranda, uitkijkend over de zee, luisterend naar oude opnamen van Tommy Dorsey.

Ze bouwden zandkastelen. Hele grote. Ze zaten op de achterveranda en keken naar het getij dat hun bouwwerken verwoestte.

Soms spraken ze over de woordenstroom die in de auto op de snelweg tot hem was doorgedrongen, de woorden van Thomas op het moment van diens dood. Ze vroegen zich af wat de woorden ‘er is een licht dat van je houdt’ betekenden, en durfden de grootste droom van alle te dromen – dat mensen nooit echt sterven.

Ze namen een zwarte labrador.

Ze noemden hem Sookie, gewoon omdat het een gekke naam was.

In sommige nachten was ze bang. En hij soms ook.

Ze hadden elkaar. En ze hadden de tijd.